BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

16 listopada 2026

Od Kaczorka CD. Komosy

Po rozmowie z Migoczącym Nieboskłonem
___________

Niby razem, a jednak ciągle się mijali. Widział te podążające za nim spojrzenie, gdy udawał się w zwyczajowe miejsca. Nie był pewien czy unika go podświadomie, czy po prostu Komosa ma złe wyczucie czasu. Tak czy inaczej, tamten jakby patrzył na niego ze specyficznym błyskiem w oczach — chęć, pragnienie? Coś takiego chowało się w rzuconym na tęczówki cieniu, niełatwo wychwytywane, ale dla Kaczorka jasne jak słońce. W każdym przesunięciu jego ślepi, widział to. Łapał się na kontakcie wzrokowym z drugim kocurkiem, przerywanym uśmiechem czy innym grzecznościowym zachowaniem. Nigdy jednak nie doszło do konfrontacji, dlatego rudawy nie mógł zrozumieć myśli, które pojawiały się w głowie brata. Wracali do tego samego.
Pomiędzy wszystkim zdążył przeżyć rozmowę z wojownikiem podejrzewanym o połączenie rodzinne z nimi. Nie usłyszał nic nowego, lecz był w stanie poznać szerszą perspektywę – innych uważających to za kłamstwo, w przeciwieństwie do głoszenia plotki. Osobiście nie rozmawiał o tym z Morświnową Płetwą, niemniej był świadkiem zagadywania rodzeństwa do niej w tej właśnie sprawie. Jeśli miał być szczery, wtedy najczęściej umykał gdzieś na bok. Gadanie musiało mieć jakiś negatywny wpływ na odczucia ich trojga, co kotka starała się uciszać. Czasem wydawało mu się, że czarny zaczyna szczerze oddawać się wierzę w rozsiane słowa przez niezapewniające o niczym słowa kocicy. Tylko siostry nie mógł odczytać… Jego przekonania co do Komosy okazały się częściowo słuszne, gdy podszedł do niego.
Słońce wtedy jeszcze nie zaszło, bo dni stawały się coraz dłuższe, natomiast upał już zmalał. Promienie słońca przyjemnie muskały jego pysk, podczas kiedy tak wylegiwał się przy uboczu wyjścia z groty objętej ciemnością. Chciał cieszyć się pierwszą porą zielonych liści, jakiej mógł doświadczyć. Naprawdę była przyjemna na tyle, ile inni opowiadali! Zabłąkane światełka muskające go po pysku zdawały się zbawienne po miesiącach zasnutego szarością nieba. Jak mu było dobrze… choć przez moment zapomniał o zagmatwanym życiu i zbliżającej się ceremonii ucznia, która doprowadzała go do niemałego strachu.
— Kaczorku! — niemal piskiem, przywitał się młodziak. — Jesteś! — Ten głos pręgusek miał zapisany jako naturalny instynkt wyssany wraz z mlekiem matki. Rozpoznałby go bez zapachu, w zupełnej ciemności, bez zawahania. Nad mordką mógłby się zastanawiać…
Biało-rudy uniósł zdezorientowany brwi. — A gdzie miałbym być? — zapytał, dokładnie to mając w głowie. Powoli zebrał się z ziemi, żeby okazać szacunek, odwracając się w stronę przybyłego rozmówcy.
— Nieważne. — Komosie nie zależało już na tym wątku. Wyglądał na bardzo rozemocjonowanego… Maluch zaczął podejrzewać, o co może chodzić. — Słyszałeś na pewno, no o tym, wiesz o czym. Że lider to nasz tata… I ja wiesz… no chciałbym wiedzieć, czy to prawda… —
Zrozumienie wypowiedzi nie było trudne. To waga niepewnego stwierdzenia była tym, co zaważyło w jego milczeniu. Odpowiedź w takim temacie trzeba dokładnie przemyśleć. Tej lekcji nauczyła kociaka wymiana zdań między nim a teoretycznym bratem. Działanie pod emocjami wprowadza niepotrzebny zamęt, którego bez dwóch zdań nie chciał. Szczerze, najchętniej uniknąłby tematu równie szybko, co za każdym innym razem. Prawdopodobnie on zaznajomił się z nim na tyle, iż nie byłoby to nawet skomplikowane. Jedynie ta sama emocja ukazująca się gdzieś w oczach łaciatego sprowadzała go do pewności o słuszności sprawy. Powinien – z powinności względem rodziny – odbyć z nim, chociażby króciutką rozmowę. Nie ważne jak bardzo nie chciał, to on był świadomy więcej. Nie o wiele, aczkolwiek wciąż były to dodatkowe informacje.
— Kaczorku? Oferuje swą pomoc w śledztwie. — zagadał ponownie Komosa po dłuższej ciszy.
— Nie, nie… — odpalił wreszcie Kaczorek. Cicho odchrząknął, zanim zebrał się do następnego wypowiedzenia. — Powiem ci, że już rozmawiałem z jednym kotem na ten temat. — mówił powoli i starannie, upewniając się o wymowie każdej głoski. Chciał być w pełni odebrany poprawnie, bez żadnych niedomówień. Każde słowo w tak delikatnej sprawie mogło obrócić się w coś tnącego głęboko, czego się strasznie obawia. Najgorszym było, jak okropnym był spontanicznym mówcą… a przy podawaniu informacji, to w ogóle!
— Z kim? — ponaglił Klifiak.
Dlaczego mówienie musiało być takim utrapieniem! Wziął głębszy oddech, przełknął ślinę, spojrzał w oczy tamtego… no i słowa dalej nie szły łatwo.
— Migoczący Nieboskłon. — wydukał. — Krótko mówiłem z nim i bardzo szybko zaprzeczył jakiemukolwiek połączeniu między nami… nie wiem, czy z kimkolwiek rozmawiał, ale był bardzo stanowczy. — Mówiąc to, widział, jak towarzyszowi rozszerzają się oczy i pochyla się do przodu, aby dosłyszeć wszystko. Wyznanie odbycia rozmowy zdziwiło go, mimo wiedzy o różnych wypadach brata poza żłobek. Niemniej rudzielec też był delikatnie zdziwiony zajściem takiego spotkania. Nie było ono zupełnie w jego typie!
— Czekaj! Czyli rozmawiałeś z nim? Nie przyszedłeś poroga- porozmawiać o tym ze mną? — mruczał. Zdobyte informacje plątały mu język. Z aparycji przypominał kogoś porządnie wstrząśniętego.
Kociakowi zabrakło umiejętności mowy. Nie mógł wydusić z siebie słowa odpowiedzi, bo nie chciał wyjść na niemiłego głupca. Zresztą czy nie był nim już teraz? Rzeczywiście, powinien porozmawiać ze swoim rodzeństwem o takiej rzeczy! Zwyczajnie nie pomyślał, iż będzie w stanie odbyć taką konwersację. Jak się okazuje, przez jej brak obecnie czuł napinające się mięśnie całego ciała. Siedział jak naciągany kawałek skóry; spięty i bierny względem swojego losu.
Mijanie “terminu ważności” tej sprawy dla niego okazało się zupełnie niepasujące do tego, jak widział to czarny. Oczekiwanie, że bez pozwolenia na pomówienie z kimkolwiek czy realnymi wieściami przekazanymi przez ich opiekunkę, ten ruszy w przód, było durne. On miał szczęście trafienia na sytuację, w której mógł usłyszeć kogoś z zewnątrz, lecz rozmówca miał wyłącznie zamknięte grono i przypadkowych odwiedzających. Nie doceniał tego, jakie informacje mógł zdobyć oraz jakie informację już posiadał. Mimowolnie, poczuł drżenie łap.
— Nie pomyślałem. Wydawało mi się to zbędnym poruszaniem tematu. — starał się ładnie ubrać to w słowa, jednak jego głos także się chwiał.

<Porozmawiajmy teraz. Komoso?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz