Po rozmowie z Migoczącym Nieboskłonem
___________
Niby razem, a jednak ciągle się mijali. Widział te podążające za nim spojrzenie, gdy udawał się w zwyczajowe miejsca. Nie był pewien czy unika go podświadomie, czy po prostu Komosa ma złe wyczucie czasu. Tak czy inaczej, tamten jakby patrzył na niego ze specyficznym błyskiem w oczach — chęć, pragnienie? Coś takiego chowało się w rzuconym na tęczówki cieniu, niełatwo wychwytywane, ale dla Kaczorka jasne jak słońce. W każdym przesunięciu jego ślepi, widział to. Łapał się na kontakcie wzrokowym z drugim kocurkiem, przerywanym uśmiechem czy innym grzecznościowym zachowaniem. Nigdy jednak nie doszło do konfrontacji, dlatego rudawy nie mógł zrozumieć myśli, które pojawiały się w głowie brata. Wracali do tego samego.
Pomiędzy wszystkim zdążył przeżyć rozmowę z wojownikiem podejrzewanym o połączenie rodzinne z nimi. Nie usłyszał nic nowego, lecz był w stanie poznać szerszą perspektywę – innych uważających to za kłamstwo, w przeciwieństwie do głoszenia plotki. Osobiście nie rozmawiał o tym z Morświnową Płetwą, niemniej był świadkiem zagadywania rodzeństwa do niej w tej właśnie sprawie. Jeśli miał być szczery, wtedy najczęściej umykał gdzieś na bok. Gadanie musiało mieć jakiś negatywny wpływ na odczucia ich trojga, co kotka starała się uciszać. Czasem wydawało mu się, że czarny zaczyna szczerze oddawać się wierzę w rozsiane słowa przez niezapewniające o niczym słowa kocicy. Tylko siostry nie mógł odczytać… Jego przekonania co do Komosy okazały się częściowo słuszne, gdy podszedł do niego.
Słońce wtedy jeszcze nie zaszło, bo dni stawały się coraz dłuższe, natomiast upał już zmalał. Promienie słońca przyjemnie muskały jego pysk, podczas kiedy tak wylegiwał się przy uboczu wyjścia z groty objętej ciemnością. Chciał cieszyć się pierwszą porą zielonych liści, jakiej mógł doświadczyć. Naprawdę była przyjemna na tyle, ile inni opowiadali! Zabłąkane światełka muskające go po pysku zdawały się zbawienne po miesiącach zasnutego szarością nieba. Jak mu było dobrze… choć przez moment zapomniał o zagmatwanym życiu i zbliżającej się ceremonii ucznia, która doprowadzała go do niemałego strachu.
— Kaczorku! — niemal piskiem, przywitał się młodziak. — Jesteś! — Ten głos pręgusek miał zapisany jako naturalny instynkt wyssany wraz z mlekiem matki. Rozpoznałby go bez zapachu, w zupełnej ciemności, bez zawahania. Nad mordką mógłby się zastanawiać…
Biało-rudy uniósł zdezorientowany brwi. — A gdzie miałbym być? — zapytał, dokładnie to mając w głowie. Powoli zebrał się z ziemi, żeby okazać szacunek, odwracając się w stronę przybyłego rozmówcy.
— Nieważne. — Komosie nie zależało już na tym wątku. Wyglądał na bardzo rozemocjonowanego… Maluch zaczął podejrzewać, o co może chodzić. — Słyszałeś na pewno, no o tym, wiesz o czym. Że lider to nasz tata… I ja wiesz… no chciałbym wiedzieć, czy to prawda… —
Zrozumienie wypowiedzi nie było trudne. To waga niepewnego stwierdzenia była tym, co zaważyło w jego milczeniu. Odpowiedź w takim temacie trzeba dokładnie przemyśleć. Tej lekcji nauczyła kociaka wymiana zdań między nim a teoretycznym bratem. Działanie pod emocjami wprowadza niepotrzebny zamęt, którego bez dwóch zdań nie chciał. Szczerze, najchętniej uniknąłby tematu równie szybko, co za każdym innym razem. Prawdopodobnie on zaznajomił się z nim na tyle, iż nie byłoby to nawet skomplikowane. Jedynie ta sama emocja ukazująca się gdzieś w oczach łaciatego sprowadzała go do pewności o słuszności sprawy. Powinien – z powinności względem rodziny – odbyć z nim, chociażby króciutką rozmowę. Nie ważne jak bardzo nie chciał, to on był świadomy więcej. Nie o wiele, aczkolwiek wciąż były to dodatkowe informacje.
— Kaczorku? Oferuje swą pomoc w śledztwie. — zagadał ponownie Komosa po dłuższej ciszy.
— Nie, nie… — odpalił wreszcie Kaczorek. Cicho odchrząknął, zanim zebrał się do następnego wypowiedzenia. — Powiem ci, że już rozmawiałem z jednym kotem na ten temat. — mówił powoli i starannie, upewniając się o wymowie każdej głoski. Chciał być w pełni odebrany poprawnie, bez żadnych niedomówień. Każde słowo w tak delikatnej sprawie mogło obrócić się w coś tnącego głęboko, czego się strasznie obawia. Najgorszym było, jak okropnym był spontanicznym mówcą… a przy podawaniu informacji, to w ogóle!
— Z kim? — ponaglił Klifiak.
Dlaczego mówienie musiało być takim utrapieniem! Wziął głębszy oddech, przełknął ślinę, spojrzał w oczy tamtego… no i słowa dalej nie szły łatwo.
— Migoczący Nieboskłon. — wydukał. — Krótko mówiłem z nim i bardzo szybko zaprzeczył jakiemukolwiek połączeniu między nami… nie wiem, czy z kimkolwiek rozmawiał, ale był bardzo stanowczy. — Mówiąc to, widział, jak towarzyszowi rozszerzają się oczy i pochyla się do przodu, aby dosłyszeć wszystko. Wyznanie odbycia rozmowy zdziwiło go, mimo wiedzy o różnych wypadach brata poza żłobek. Niemniej rudzielec też był delikatnie zdziwiony zajściem takiego spotkania. Nie było ono zupełnie w jego typie!
— Czekaj! Czyli rozmawiałeś z nim? Nie przyszedłeś poroga- porozmawiać o tym ze mną? — mruczał. Zdobyte informacje plątały mu język. Z aparycji przypominał kogoś porządnie wstrząśniętego.
Kociakowi zabrakło umiejętności mowy. Nie mógł wydusić z siebie słowa odpowiedzi, bo nie chciał wyjść na niemiłego głupca. Zresztą czy nie był nim już teraz? Rzeczywiście, powinien porozmawiać ze swoim rodzeństwem o takiej rzeczy! Zwyczajnie nie pomyślał, iż będzie w stanie odbyć taką konwersację. Jak się okazuje, przez jej brak obecnie czuł napinające się mięśnie całego ciała. Siedział jak naciągany kawałek skóry; spięty i bierny względem swojego losu.
Mijanie “terminu ważności” tej sprawy dla niego okazało się zupełnie niepasujące do tego, jak widział to czarny. Oczekiwanie, że bez pozwolenia na pomówienie z kimkolwiek czy realnymi wieściami przekazanymi przez ich opiekunkę, ten ruszy w przód, było durne. On miał szczęście trafienia na sytuację, w której mógł usłyszeć kogoś z zewnątrz, lecz rozmówca miał wyłącznie zamknięte grono i przypadkowych odwiedzających. Nie doceniał tego, jakie informacje mógł zdobyć oraz jakie informację już posiadał. Mimowolnie, poczuł drżenie łap.
— Nie pomyślałem. Wydawało mi się to zbędnym poruszaniem tematu. — starał się ładnie ubrać to w słowa, jednak jego głos także się chwiał.
<Porozmawiajmy teraz. Komoso?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz