Przeszłość
Do Koszmarnej Łapy doszły informacje, w które kocur ani trochę nie wierzył. Podobno Garbata Łapa miał zostać mianowany na wojownika. Choć bardzo chciał, aby to była tylko głupia plotka – tak nie było. Czekoladowy, przygarbiony kocur podnosił dumnie głowę, jakby właśnie został przywódcą. Jeszcze bardziej nie dowierzał w to wydarzenie, gdy się dowiedział, że pokonał Tęczową Łapę. Jak niby kremowy kocur został pokonany przez tą starą, krzywą niedołęgę?
Kątem oka zauważył Tęczową Łapę, siedzącego ze smutkiem w oczach przy legowisku uczniów. Koszmar ze zdenerwowaniem w oczach podszedł do kocurka.
– Hej! Ty! Tak, ty! – krzyknął – Powiedz mi, Tęczowa Łapo, jakim na przodków cudem dałeś się pokonać tamtemu grubasowi?
– N-nie wiem, myślałem, że to będzie łatwa walka, ale… przewrócił i przygniótł mnie. Nie zdołałem się podnieść i… Makowa Iluzja powiedziała, że przegrałem.
– Ech, skończ już, widać po prostu jesteś strasznie słaby. – syknął kocur i odwrócił się od kolegi. Nie będzie rozmawiał z takimi słabeuszami.
– Koszmarna Łapo, nie bądź na mnie zły, proszę! – krzyknął jeszcze kremowy, ale bury nawet się nie popatrzył. Zezłoszczony poszedł dalej.
***
Dzisiaj był ten dzień. Dzień, w którym krew Koszmarnej Łapy będzie sprawdzana pod względem lojalności, a jego kości pod względem hartowności. No, przynajmniej dla kocurka. Otóż dzisiaj miał stoczyć walkę z nieznanym mu jeszcze przeciwnikiem, aby zobaczyć, czy jest godzien zostania wojownikiem. Koszmar z podniecenia ledwo zasnął, a rano wstał pełen energii bladym świtem. Był gotowy na tę ważną potyczkę. Rozwali przeciwnika na strzępy, nieważne, kto nim będzie.
– Gotowy na pojedynek? – zamruczała Nadciągający Pomrok, która pojawiła się przed kocurem.
– Jak nigdy w życiu. – powiedział spokojnie Koszmarna Łapa.
– Świetnie, wierzę, że dasz radę. Jesteś silnym i szybko myślącym uczniem.
Kocur mruknął na tę pochwałę w podziękowaniu i ruszył od razu za mistrzynią.
Pora Zielonych Liści już powoli się pojawiała. Krzewy nabierały więcej kolorów, a ptaki szykowały się na przyjście potomstwa. Było pięknie, tak bardzo, że Koszmar szczerze się uśmiechnął. Nawet on nie mógł sprzeciwić się śmiejącej się przyrodzie. Być może nawet sami Mroczni Przodkowie pokazują, że bez nieudolnych życie jest piękniejsze? Kto wie…
Przybyli na Potworną Przełęcz, gdzie dziwny, twardy, biały kształt był oparty o dwa, potężne kamienie. Na polanie siedziała Brukselkowa Zadra, która opierała ogon o swą uczennicę, Pyzatą Łapę.
– Witajcie, Brukselkowa Zadro i Pyzata Łapo! – mruknęła na przywitanie szylkretowa mistrzyni.
– Dzień dobry, Nadciągający Pomroku i Koszmarna Łapo, czy dobrze mija wam dzień?
– Na ten moment owszem. – odpowiedziała mentorka burego.
– Cieszy mnie twój dobry nastrój. Dzisiejszy dzień jest naprawdę wyjątkowy. Niech wygra najlepszy.
– Niech wygra najlepszy. – skinęła głową Nadciągający Pomrok.
Koty ustawiły się na pozycjach. W ich oczach błyszczała determinacja i siła, aby wygrać ten niezwykle ważny dla ich przyszłości pojedynek.
“Dasz radę, Koszmarna Łapo, Ognikowa Słota musi być z ciebie dumna” – pomyślał kocur i zmrużył oczy. Będzie tak samo, jak tamtym razem.
– Do walki… gotów… hop! – zakomendowała Nadciągający Pomrok i popatrzyła z nadzieją na swojego ucznia.
Młodzi ruszyli na siebie pełni werwy. Koszmarna Łapa rzucił się na przeciwniczkę, ale kotka zdążyła się odsunąć i bury wylądował miękko na twardym podłożu. Szylkretka spróbowała ugryźć go w ogon, ale cętkowany go w porę podniósł i tylnymi nogami uderzył czekoladową. Gdy kotka spróbowała znaleźć równowagę, bury wykorzystał to i szarżując, skoczył na nią. Tym razem trafił w nią i zaczęli się tarzać po ziemi. Przyszpilił Pyzatą Łapę i mocno przycisnął, ale kotka go z całej siły uderzyła w brzuch. Futro na brzuchu zamortyzowało to uderzenie, ale i tak Koszmarna Łapa się skurczył. Pyza wyślizgnęła się i wbiła pazury w bok burego. Jego lodowate oczy zabłyszczały z bólu i z wściekłości, a następnie przekręcił się na bok, aby unieruchomić przeciwniczkę. Gdy ona próbowała się wyrwać, Koszmarna Łapa jak wałek przetoczył się na plecach pomarańczowookiej i stanął, przyjmując pozycję obronną.
Pyzata Łapa potrząsnęła głową i przystąpiła do kontrataku, próbując go tryknąć głową. Koszmar okazał się silniejszy i odepchnął głową szylkretkę. Kotka o mało się nie przewróciła. Koszmarna Łapa zobaczył, że jest oszołomiona i skoczył jej na plecy. Szylkretka opadła na brzuch pod ciężarem kocura, próbowała się wykaraskać z tego, lecz próby szły na marne. Za nim się obejrzeli, Brukselkowa Zadra krzyknęła:
– Koniec! Koszmarna Łapa wygrał!
Bury tym razem nie przycisnął przeciwnika do ziemi, tylko delikatnie zszedł z kotki, jakby z szacunkiem dla przeciwniczki. Dobrze walczyła i była lojalna dla Klanu Wilka, nie jest słaba i nie powinna pójść jako mięso dla sępów, kiedy będzie bitwa.
– Gratuluję, Koszmarna Łapo, zdałeś test i pokonałeś swoją przeciwniczkę. Jesteś gotowy na zostanie wojownikiem.
Cętkowany skłonił głowę przed mentorką i popatrzył się w jej oczy.
– Dziękuję za twoje lekcje, Nadciągający Pomroku, bardzo dużo się od ciebie nauczyłem.
– Ha, nie mów tak. – szylkretka uniosła głowę i dotknęła ogonem barku ucznia.
Pyzata Łapa z opadniętym ogonem podeszła do Koszmarnej Łapy. I słabo się do niego uśmiechnęła.
– Gratuluję Koszmarna Łapo, pokonałeś mnie. Nie mogę się doczekać twojej ceremonii na wojownika.
– Dzięki. – odmruknął bury – nie martw się tym aż tak, ty też kiedyś wygrasz walkę i zostaniesz wojowniczką.
Pyza chciała go dotknąć łapą, ale Koszmar się cofnął. Nie lubił bliskich interakcji.
– Chodźcie, wracajmy już do obozu. – powiedziała łagodnie Brukselkowa Zadra i machnęła ogonem.
***
Nadszedł ten wyniosły, niezwykły dzień. Koszmarna Łapa ulizywał sobie futro na głowie, aby dobrze wyglądać na ceremonii.
Jego brat, który również niedawno miał ceremonię na wojownika, Kąśliwy Iglak,
przyszedł do niego i spróbował przestraszyć burego.
– Nie tym razem Iglak! – krzyknął Koszmar do dymnego.
– Jestem KĄŚLIWYM Iglakiem – wygiął wyzywająco wargi – aż tak nie chcesz pamiętać o tym, że zostałem mianowany przed tobą?
– Ale jesteś obrażalski. – mruknął i musnął go w bok. – nic do ciebie nie mam braciszku, choć nadal się zastanawiam, jakim cudem zostałeś wojownikiem po tym, jak rzucałeś w inne koty glutami…
– Hej, sam mi zaproponowałeś! – burknął, ukazując swoje kły.
– Fakt, ale wcześniej kamieniowałeś jedną z naszych sojuszniczek! – zaśmiał się cętkowany.
– Już cię nie będę trzymać, to twój czas, a swój już miałem. – burknął Kąśliwy Iglak i odprowadził brata na zewnątrz.
Koty były już zebrane wokół pnia, na które wchodził przywódca, gdy przemawiał do klanu. Wszystkie koty zerkały na niego, szepcząc coś między sobą. Koszmarna Łapa nie zwracał na nich uwagi, szukał w tłumie swojej matki, Ognikowej Słoty. Choć było mu wstyd przyznać się do tego, bał się, że matka go nie zaakceptuje, że uzna go za słabego, bo tak późno został mianowany, bo jej nie dorównał. On tak strasznie się starał, a nadal nie mógł dosięgnąć jej blasku szanowanej wojowniczki i mistrzyni, tak kurczowo chciał jej pokazać, że jest godzien nazywać się jej synem, że nie zrobi jej żadnej przykrości, że stara się i to bardzo. Teraz to wszystko nie miało aż tak wielkiego znaczenia, jakie miało wcześniej, gdyż po tej nocy będzie mógł się nazywać wojownikiem.
Ze swojego legowiska wyszła przywódczyni, Zalotna Gwiazda i krzyknęła:
– Niech wszystkie koty zdolne samodzielnie polować na zwierzynę zbiorą się na spotkanie klanu!
Wszystkie zgromadzone już koty spojrzały się na liderkę, a koty, które siedziały w legowiskach, wyszły na polanę.
– Ja, Zalotna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Koszmarna Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?
Koszmarna Łapa dumnie wypiął pierś i odrzekł:
– Przysięgam.
– Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Koszmarna Łapo, od tej pory będziesz znany jako Koszmarna Otchłań. Klan ceni twoją siłę i lojalność oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.
– Koszmarna Otchłań! Koszmarna Otchłań! Koszmarna Otchłań! – rozległo się po obozie.
Kocur czuł się dumny. Nareszcie pozbył się imienia ucznia i stał się pełnoprawnym wojownikiem. Koszmarna Otchłań… bardzo podobało mu się to imię. Podniósł zwycięsko głowę, a jego lodowato niebieskie oczy zalśniły w słońcu Pory Zielonych Liści.
– Gratulację! – krzyknął Tęczowa Łapa. Chyba kocurek chciał się pogodzić z burym po tym, jak Koszmar na niego nakrzyczał.
Gdy owacje ustały, podeszła do niego Kocimiętkowy Wir i polizała go po głowie.
– Mój kochany syn jest już wojownikiem. – wzruszyła się ruda.
Do niej dołączyła czarna szylkretka. W jej surowych oczach pojawiła się miłość i duma.
– Gratuluję, Koszmarna Otchłani. Zasłużyłeś sobie na to imię.
– Dziękuję mamo. – podziękował bury i dotknął nosem jej nosa.
Po tych czułych chwilach bury podszedł do kremowego. Kocurek lekko się przestraszył tym, że Koszmar do niego podszedł, gdyż spodziewał się jakieś kolejnej ostrej reprymendy.
– Słuchaj Tęcza… chciałem tylko powiedzieć, że… jesteś słaby, ale nie tak bardzo słaby, jak wydawało mi się to wcześniej. Pracuj dalej, to może nie pójdziesz na stracenie jak Garbaty Klif, bo nawet jesteś spoko gościem i kruki by się tobą zbytnio nie najadły.
– Em… dzięki, to miało oznaczać przepraszam?
– Nie, to nie moja wina, że przegrałeś z Garbatym Klifem, ale nie jesteś tak słaby, jak on. To wszystko.
– I tak to uznam za przeprosiny. – uśmiechnął się Tęczowa Łapa i się oddalił.
[1444 słowa]
[29%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz