Po odczulaniu Rozbitego Księżyca
Biały kocur z cudem dokuśtykał do lecznicy, rozglądając się za swoim starszym kumplem Roztargnionym Koperkiem. Nie było jednak po jeno śladu, a jedynym kotem spotkanym na miejscu był Chudy Grzbiet. Księżyc przełknął lekko ślinę i podszedł do kocura. Czasem trochę się bał burasa. Wyglądał jakby był wiecznie niezadowolony z życia, do tego czasem przynosi do obozu jakieś zwłoki, co ogólnie dla zdrowego umysłu mogło wydawać się odrobinę niepokojące. Gdy kocur się poruszył, podchodząc w jego stronę, wzdrygnął się, niespokojnie mrugając powiekami.
— Eehhh... Mam coś z łapą — miauknął, próbując z całych swoich sił się nie popłakać. — Chyba drzazga — stwierdził zaraz, siadając na ziemi.
Nabył to dziadostwo podczas wspaniałych podróży z Nadciągający Pomrokiem jakiś czas temu. Zastanawiał się, jak to jest, że ani razu podczas tego odczulania się nie rozpłakał ani nie zwymiotował, ale miał właśnie ogromną na to ochotę. Teraz siedząc sam na sam z nieco starszym od siebie kocurem w lecznicy, czuł nieprzyjemne kłucie w brzuchu, któremu było zdecydowanie bardzo daleko do motylków. W ostatnich księżycach nie działo się najlepiej i Księżyc nie wiedział, co było tego powodem.
— Źle się czuję — wyszeptał.
— Nie słyszę — burknął Chudy. — Mów do mnie głośno, bo jak tak masz mamrotać, to najlepiej się nie odzywaj. Pokaż tę łapę.
Księżyc zjeżył lekko futro wystraszony, a jego oczy zaszły mu odrobinę łzami.
— P-Przepraszam — miauknął już nieco głośniej, ale nie powtórzył swoich poprzednich słów.
— Pomożesz mi, prawda? — zapytał, kładąc uszy lekko po sobie i podając łapę kocurowi.
Chudy zmarszczył brwi. Westchnął, patrząc na szklące się oczy wojownika.
— No pewnie, że Ci pomogę. — oznajmił. — Jestem najlepszym medykiem w całym lesie!
Chudzielcowi wyjęcie drzazgi zajęło tylko krótką chwilę. Czemu on nie mógł jej wyciągnąć od kilku dni?
— Też kiedyś mi się takie tałatajstwo wbiło. — zaczął. — Bolało jak diabli. Ale moja była taka wielka. — pokazał łapami przesadzony rozmiar. — Taka wielgachna!
Księżycek uśmiechnął się lekko, a gdy drzazga w końcu wyszła zza jego poduszeczek, odetchnął spokojnie.
— Dziękuję. Wydajesz się...porządny — stwierdził, strzepując uchem, przy okazji uderzając Chudzielca pędzelkiem. — Wybacz. Czasem trochę nad nimi nie panuję — mruknął.
Spojrzał na stos ziół i przełknął ślinę.
— Są zioła, które pozwalają przestać myśleć? Albo takie które...koją ból. Ten w głowie — zapytał w końcu. — Ostatnio dużo się dzieje.
Mruczał pod nosem, jednak dosyć wyraźnie, a słowa medyka tak jakby weszły jednym uchem, a drugim wyszły.
— Wybacz, co mówiłeś? A, tak. Taka zadra musiała być okropna — potwierdził, kiwając lekko główką.
Chudy kichnął, kiedy oberwał pędzelkiem z ucha młodszego.
— Porządny... — powtórzył. Więc jego plan poważnego pana medyka działał!
— Zioła, o które pytasz... — zasłonił ogonem stosik. — Znam kilka... sposobów na Twoją dolegliwość. — zmarszczył brwi.
— Na pewno znasz. Słyszałem, że w ziołach jesteś lepszy od Roztargnionego Koperka — uśmiechnął się łagodnie Księżyc. — Jeśli są takie zioła to...przyjmę je. Mam trochę na głowie spraw związanych z... Nicością. I ten rudzielec. Coś przede mną ukrywa. Czasem go serio nienawidzę — mruknął cicho.
— No tak, uczeń przerósł mistrza! — stwierdził nieskromnie.
— Co nie znaczy, że asystent Koper jest gorszy! — miauknął pośpiesznie. — Słyszałem, że wasza dwójka jest dosyć blisko!
Odwrócił się na moment, by przeszukać stosiki nagromadzonych medykamentów.
— Macierzanka może Ci pomóc — mruknął. Wydzielił porcję dla kocura, kładąc ją na dużym liściu. — Musisz przeżuć te listki. Załagodzą Twój... niepokój.
Posłał mu krzywy, słaby uśmiech.
— A weź, powiedz jeszcze... — spojrzał na niego, przechylając nieco głowę. — Co ty tam z tym Nicością? Co on tam robi? Ukrywa coś?
Biały spojrzał trochę nieufnie na zioła. Od Kopra przyjąłby je bez zastanowienia. Tylko że słyszał różne rzeczy o Cisowym Tchnieniu i zaczął się zastanawiać czy ufanie Chudemu to dobry pomysł.
— Macierzanka... Mam nadzieję, że nie chcesz mnie otruć — zaśmiał się słabo. — Mam tak jakby zwariowanego kociaka do wychowania — dorzucił, poprawiając się leciutko.
— Macierzanka dobrze działa. — oznajmił, jakby to była informacja oczywista. — Sam sprawdzałem większość tych ziół na sobie, więc wiem!
Widząc uśmiech kocura, polizał się tylko po łapce.
— Nicość to dobry i inteligentny kociak, ale...psotny i strasznie uwielbia pyskować innym. Trochę mnie to martwi — miauknął tylko, lecz tylko część prawdy. — Co do Tęgosza...nie jestem pewien. Niektórzy oskarżają go o śmierć i...nie wiem, co o tym myśleć? Sam mi o tym nie powie, a mam dziwne wrażenie, że kłamie. Ten klan jest okropny — mruknął cicho, przypominając sobie komendy z Nadciągającym Pomrokiem i przecinana jego pazurem skóra samotnika.
Wzdrygnął się na to wspomnienie, ale zaraz pokręcił głową.
— Zrobiłem Nicości coś okropnego. Coś, czego nigdy zapewne mi nie wybaczy, coś, czego również sam sobie nie wybaczę. Nie chciałem tego, ale niestety było już za późno — szeptał, a głos łamał mu się z nerwów.
Chudy patrzył wielkimi oczami na kocura i przełknął nerwowo ślinę.
— Umm...— Mruknął. — Coś Ty zrobił?
Księżyc zamrugał kilkukrotnie, próbując odgonić łzy, które same zaczęły napływać mu do oczu.
— Ja... Ja zabiłem jego matkę. N-Nie chciałem. I nie wiem czemu, ale... Kwadra, jego matka, kazała mi się nim zająć. On mnie nienawidzi, ale...ja naprawdę chciałem moc postąpić inaczej! — miauczał, czując, jak zaczynało brakować mu powietrza w płucach.
Przy Nicości nie mógł dostać nagłego ataku. W legowisku medyka przy medyku, któremu niekoniecznie ufał? Owszem, mógł. Zakładając, że ten nie będzie chciał go oczerniać, a może nawet zrobić mu krzywdę.
Chudy odsunął się nieco od pacjenta, nerwowo machając końcówką ogona.
— Uhhh w-wiesz, jeśli o to chodzi, to ja się nie znam na... zabijaniu — miauknął nieco nerwowo. Rozejrzał się na boki. Miał tylko drapaczkę do obrony, więc jak coś to przywali mu nią w łeb. — Nie wiem, co Ci powiedzieć… — podrapał się po karku niezręcznie.
Księżyc robił wszystko, żeby się nie rozpłakać. Zamrugał kilka razy, żeby odgonić łzy i spojrzał na Chudzielca. Wyraźnie posmutniał, gdy zobaczył, jak zdenerwowany był kocur.
— N-Nie musisz nic mówić? — odparł cicho, przymykając oczy. — M-Musiałem komuś o tym powiedzieć. Nie potrzebuję od ciebie pomocy, ale ch-chciałem się wygadać — miauknął, ale widząc postawę burego kontynuował. — Nie jestem jakiś świetny w walce. Chciałem przegonić ja z terenów i nie wiem jak, ale zrobiłem jej poważną krzywdę — burknął.
Grzbietu sięgnął drżącą łapą po mały kawałek mchu leżący pod ścianą. Podszedł krok bliżej i wyciągnął łapę w kierunku rozpłakanego pacjenta.
— M-Masz — uciekł wzrokiem w bok. — Wytrzyj te łzy. Nie lubię patrzeć, jak ktoś płacze...
Wziął drżący wdech.
— Czyli to był wypadek... zdarza się, n-nie? — posłał mu krzywy uśmiech.
Księżyc pociągnął nosem i przyjął mech, wycierając nim swoje ogromne oczy. Wykrzywił pyszczek w smutnym grymasie i przełknął ślinę.
— Nie w-wiem czy to się zdarza...? Ugryzłem ją tam, gdzie nie powinienem. Próbowałem zatrzymać krwawienie, ale to na nic — miauknął cicho. — A wtedy pokazała na krzak w którym...były dwa kociaki. Nów, to znaczy Nicość, mówił, że jego siostra umarła z głodu. Gdybym tylko znalazł ich trochę wcześniej... — mruczał, a czując, że znowu chciał płakać, pokręcił głową. — N-Nie jestem mordercą. Dlaczego to się stało?
— Ach... coś tam słyszałem o tym — mruknął. — No wiesz to nie Twoja wina tak jakby... Skąd miałeś wiedzieć, że Kwadra chowała bachory w krzaku? — mruknął. — Dobre koty spotykają złe rzeczy. — wzruszył ramionami.
Księżyc słuchał Chudzielca, co jakiś czas się trzęsąc z nerwów.
— Nie wiedziałem. Zresztą, nawet gdyby ich tam nie trzymała...i tak nie powinienem jej zabić — wymruczał cicho.
Słysząc komentarz kocura, w jego oku pojawiła się drobna iskierka ciepła. Był wdzięczny kocurowi.
— Żal mi Nicości. Chociaż nie wiem, czy przeżyłby następne księżyce, gdyby to się nie wydarzyło. Z drugiej strony, może udało mi się uratować...życie. Nawet jeśli ono teraz mnie nienawidzi — uśmiechnął się smutno.
— No widzisz — mruknął półgłosem. — Życie za życie. Las jest straszny i nie każdy może przeżyć... — podsumował. — Jak dorośnie, to może zrozumie — dodał jeszcze.
— Być może... — odmruknął cicho.
Siedział chwilę w ciszy, a później nabrał powietrza.
— Tęgosz mnie oszukuje. Jestem tego niemal całkowicie pewien. To on zabił Trzcinniczkową Dziuplę. Zalotna Gwiazda nie kazałaby mu wymieniać legowisk starszych bez powodu, szczególnie że to przecież jej wnuk. Ta sprawa śmierdzi gorzej niż Dwunożni czy lisy. Ale...nie wiem, co ja mogę z tym zrobić — wymiauczał w końcu. — Z nim zawsze było coś nie tak. Nie ze mną, nie z tobą, tylko z tym...przeklętym klanem — miauknął cicho. — Zostanę lojalny tylko dlatego, że to wydaje się najłatwiejsze. Boję się tylko, jak może się to skończyć. Tam samo boję się co się może stać, gdybym jednak ich porzucił.
— Co ty... Księżyc?! — szepnął w szoku.
Księżyc zjeżył się na słowa Chudego.
— UCISZ SIĘ — miauknął nagle, denerwując się nieco.
Nabrał powietrza w płuca i odetchnął.
— Nie wiesz, czy to prawda. Mówię to, co ja myślę, prawda może być inna. Rozumiesz? I nie bądź taki głośny — wyszeptał.
— Ten Klan... — wyszeptał. — Lubuje się w morderstwach słabszych. — wycedził przez zęby.
— Owszem. I to nie jego jedyny problem. Wiesz co jest najgorsze? — miauknął. — Prawdopodobnie chcą wciągnąć też w coś mnie. Boję się tego. Nie będę się skarżyć, zrobię, co każą, ale...gdy tylko Nicość zostanie wojownikiem, zabieram go ze sobą...gdzieś indziej — miauknął najciszej, jak potrafił.
Ktoś chodził koło legowiska medyków. Ucichł nagle. Do środka wszedł jednak tylko Koper obłożony ziołami. Uśmiechnęło się w stronę dwójki kocurów, ale nie zadawało pytań.
— Nie martwcie się. Jak coś usłyszę, zostanie między nami — wyszeptało, mrużąc oczy. — Też trochę wiem o Klanie Wilka, trochę waszej rozmowy również słyszałom — Koper kiwnęło głową i położyło się z boku.
— Wiesz co jest najgorsze? Nie mogę opuścić Cętkowanego Tęgosza. Bez niego czuję się słaby. I...nie pozwala mi też na to pewne uczucie — mruczał cicho, bawiąc się gałązką, która zaplątała się w ściółce. — Wszystko to jest sprzeczne. Nie wiem, co mam robić. Chciałbym móc...zmienić ten klan.
— Wiesz co, tak się składa, że miałem takie samo przeczucie! — szepnął z wyrzutem. — Poza tym, jakie "zabiorę Nicość ze sobą"?! Czy on Cię nie nienawidził przed chwilą? A teraz nagle chcesz go zabrać z tego zakłamanego Klanu i dać nogę? Weźże się zdecyduj! Bohater się znalazł — burknął.
— Nie chcę, żeby musiał tu żyć. Rozumiesz? Nieważne jakie będzie miał co do mnie odczucia, zabiorę go stąd. Nie wiem, po co go zabrałem do Klanu Wilka, zamiast podrzucić go nawet i głupim Klifiakom. Komukolwiek, byle nie tu... Nie jestem bohaterem. Po prostu nie chcę, żeby kiedykolwiek stała mu się krzywda! — miauczał, a ostatnie zdanie wypowiedział szczególnie głośno.
— Bez Tęgosza czujesz się słaby? Poważnie? — miauknął z oceniającą nutą w głosie. — Pewne uczucie? Nie no, jak mi powiesz, że Ci na nim zależy, to przywalę Ci patykiem w głowę! Przed chwilą, żeś się spłakał, że zamordowałeś matkę Nicości, a teraz mi powiesz, że kochasz mordercę? Wiesz jak to się nazywa? Hipokryzja!
Położył uszy po sobie, słysząc następne słowa kocura. Przełknął ślinę i znowu zaczął ryczeć.
— TAK JAKBYM MÓGŁ NAD TYM JAKOŚ ZAPANOWAĆ! — odwarknął, dłużej nie zamierzając kryć złości. — Nie jestem hipokrytą. Nie potrafię zahamować swoich emocji. Nigdy nie potrafiłem. A im dłużej je ukrywam, tym gorsza jest sytuacja — uśmiechnął się krzywo. — Nie powinienem ci tego mówić. Zresztą komu niby to powiesz? Może masz wiedzę, ale jesteś słaby. Wiedza to nie wszystko. Nie obronisz się przed bandą zwariowanych kotów.
— I co teraz? — burknął.
— Co teraz? A bo ja wiem! — odmiauknął nadal rozeźlony.
Ucichł, próbując wyciszyć tłuczenie w sercu, aby mimo wszystko wysłuchać asystenta medyka.
— Wiele rzeczy nie powinniśmy robić — mruknął z przekąsem. — Pff, jestem słaby i co z tego? Beze mnie ten Klan wymrze albo pójdą się płaszczyć do medyków Klanu Nocy. Już to widzę — machnął łapą. — Ty też jesteś słaby, psychicznie. Może i masz ciało dobrze zbudowane, ale twoja głowa jest równie słaba co moje ciało.
— Nie jesteś jedynym medykiem, nie zapomnij o tym. Koper i Cisowe Tchnienie może się starzeją, ale nadal będą w stanie wytrenować ucznia. Nie jesteś ich jedyną szansą Chudy Grzbiecie — wymruczał. — Między słabą głową a słabym ciałem...jak myślisz, kto wygrywa w klanie, w którym najważniejsza jest siła i odrobina sprytu? — zasugerował, odwracając wzrok.
— Myślę, że Twoją słabością jest sam wiesz, kto i to on może pociągnąć Cię na dno. — miauknął do kocura, mierząc go spojrzeniem szarych oczu. — Mnie obronią bracia, tego jestem pewien. Oni są silni. Ja mam silny umysł, przetrwamy.
Księżyc przełknął ślinę.
— Pociągnie mnie na dno, ale sam sobie tego życzę. Nie jestem w stanie zrobić nic z tym faktem. Brzmisz tak, jakbyś mnie rozumiał, jakbyś był w podobnej, ale nie takiej samej sytuacji — uśmiechnął się. — Z pewnością... Gruba Ryba skróci życie Zalotnej Gwiazdy, przygniatając ją swoim cielskiem, a Nocny Śpiewak nagrodzi wszystkich ciszą, spokojem i zrobi im kolczyki. Świetny plan! — odparł sarkastycznie, przewracając oczami. — Nie dacie rady walczyć z czymś takim. Mam przeczucie, że to nie jest jakaś garstka kotów.
— Zalotnej Gwieździe mało życia już zostało — mruknął niechętnie. — Chociaż po niej będą kolejni... — Westchnął. — No, chyba dla takich jak my nie ma tu za bardzo miejsca. — stwierdził gorzko. — No tak... czyli pozostaje nam czekać w kolejce do zamordowania — rzucił gorzkim tonem.
Księżyc przełknął ślinę.
— Nakręcasz się. Nie wiesz, czy rzeczywiście mordują, za szybko wyciągasz wnioski. Tobie pozostaje czekać. Ja nie zamierzam dopuścić do swojej śmierci — wyszeptał bardzo cicho.
Wiedział, czym było tamto odczulanie. Czuł się chłodny względem widoku tamtego ciała. Zaakceptował widok śmierci. Świadomość tego, że prawdopodobnie miał do nich dołączyć, pożerała go, a jednak postanowił nie mówić o tym Chudemu Grzbietowi. Nie chciał, aby ktoś sugerował mu, jaką wybierze przyszłość.
— Eh wiesz co, nie wiem jak Ty, ale ja od dawna czuję w tym Klanie dziwną...atmosferę. — zaczął cicho. — Serio myślisz, że będą trzymać kogoś takiego jak ja albo Garbatek? — szepnął. — Wiem, że czekają, tylko by mnie przerobić na wykałaczkę. Pewnie, gdy stanę się niewygodny to zniknę. Albo nie wiem... Może mnie wygnają — mruknął w końcu. — Fajnie, że możesz sobie rzucić takie wielkie słowa. Powodzenia w nie umieraniu.
— Garbatka trzymać nie będą — odparł szybko. — Chyba że pani Kocimiętka sprawi, że jeszcze coś z niego będzie... — dorzucił szybko.
Skrzywił się lekko, zastanawiając się nad Chudym.
— Ty masz wiedzę, na razie nie mają powodu, aby się ciebie pozbyć! — wyszeptał. — Robienie ci krzywdy w takiej chwili byłoby dla nich dużym błędem — mruknął Rozbity.
Wysłuchał jego następnych słów i położył uszy po sobie.
— Ty nie nauczyłeś się zbyt dużo, będąc uczniem wojownika, prawda? — mruknął cicho, liżąc swoją łapę. — Chciałbym móc coś zrobić z tym. Pewnie nie jesteśmy jedyni, moglibyśmy spróbować zebrać grupę... — szepnął bardzo cicho.
— Heheh... — miauknął nerwowo Chudy. — Eh no ja tak naprawdę więcej unikałem Nadciągającego Pomroku, niż z nią trenowałem — podrapał się niezręcznie po łapie. — Do dziś ma traumę wchodzenia na drzewa. Ej! Ale może Ty mi pokażesz kilka wojowniczych sztuczek?
— To nie najlepszy pomysł. Już kiedyś powstała jedna grupa i nie wiadomo co się z nimi stało — szepnęło Koper w kącie. — Nie wiem, kto do niej należał, ale ich ucieczka to nie był jedyny powód, aby zostali okrzyknięci zdrajcami.
— Och — mruknął tylko buras, kiedy Koper zniszczył ich entuzjazm.
Księżyc zastrzygł uchem.
— Chciałbym móc coś z tym zrobić, ale co jeśli skończymy tak samo? Powinienem sobie odpuścić, łatwiejsza byłaby ucieczka do innego klanu.
— Wiesz, nawet jeśli ukryjesz się w innym klanie, to nie ma pewności, że Cię nie dopadną gdzieś na Zgromadzeniu czy na granicy. Nielepiej zostać samotnikiem na jakiś czas, aż sprawa przycichnie?
Księżyc zmrużył oczy.
— Właściwe to masz rację. Chyba byłaby to lepsza opcja — westchnął cicho. — Muszę już iść. Pogadamy jeszcze kiedyś — uśmiechnął się słabo.
<Chudy Grzbiecie?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz