Południe przed patrolem
_____________
Tego dnia pogoda była tak wspaniała, że nic nie zdawało się wystarczającym, aby zniszczyć jej czar. Idealna temperatura, delikatne słoneczko, wiaterek bawiący się futrem, cicha muzyka lasu… wprost wyrwane z wyobraźni przeżycie. Dzień miał być adekwatnie spokojny. Wybierała się na patrol o wysokim słońcu, ale przebiec miał zupełnie zwyczajnie. Obchód granic w towarzystwie zwiadowców, po powrocie upewnienie się o świeżości mchu w legowiskach i rozniesienie świeżej zwierzyny starszym. Perspektywa tego wydawała się wręcz czymś przyjemnym. Udało jej się przespać ranek aż do czasu wczesnego przedpołudnia, co było miłą odmianą codzienności!
Wyspana i pogodna, zeszła na polanę. W dobrym humorze minęła się ze znajomymi Serduszkiem, Łysiczką oraz Struśkiem, przy czym wdała się z nimi w krótką pogawędkę. Ich relacja zdawała się zbudować po wspólnym treningu jednej z koteczek z tej trójki razem z Odetą, a pomimo różnicy ich wieku, ona doceniała całe rodzeństwo. Radośnie było tak czasem po prostu popaplać o pogodzie i widzieć to rozbawienie w oczach rozmówców.
Po tym udała się prosto do nasłonecznionej części obozu, aby odbyć czyszczenie futra. Nie była to rzecz przyjemna, lecz dziś wyjątkowo szybko pozwoliło jej się ono ułożyć we względny ład – kolejne miłe zaskoczenie! Przesiadywała na uboczu przez parę ładnych kolejnych minut, bo wiedziała, że nie miała gdzie się spieszyć. Pęd nigdy nie był metodą jej życia… najbardziej ceniła sobie taką wolność. Dołączenie do społeczności Owocowego Lasu ją tego nauczyło. Myślami mimowolnie wróciła do matki i cichutko wymruczała do niej parę słów, nie wiedzieć nawet czemu. Po prostu dziś poczuła taką potrzebę. Wciąż, nie rozwodziła się nad tym mocno i wstała z ziemi.
Przeciągnąwszy się, już widziała Całunkę maszerującą w jej stronę kątem oka. Obóz żył swoim sielankowym tokiem gdzieś w tle, jako miły akompaniament. Musi zamienić parę słów z brunatką na temat zbliżającego się mianowania. W sumie chciałaby też porozmawiać z nią na temat kwestii “imienia duszy”, o jakim słyszała. Gdy się wyprostowała, tamta już stała zaraz u jej boku z łagodnym uśmieszkiem.
— Dzień dobry! — przywitały się, prawie równocześnie. Liliowa zaczęła rozgrzewać się w przygotowaniu do wyjścia, kręcąc stawami przednich łap, a także wyciągając tylne łapy i napinając ich mięśnie.
— Która trasa dzisiaj? Mam nadzieję, że przejdziemy przez Wrzosową Polanę! Jak ja uwielbiam tamtejsze kwiatki… Dawno tam nie byłam. W sumie to, kto właściwie prowadzi patrol? — już zasypywała mentorkę pytaniami. Ona nie marudziła, jedynie odwracała się przez ramię, żeby zerknąć czy inni dorośli już zbierali się do wyjścia. Chociaż dziwnie mówić “dorośli” skoro uczennica skończyła już piętnaście księżyców.
— Wiesz co, sama nie wiem — odrzekła wojowniczka. — Miała chyba iść Wrona, aczkolwiek nie jestem pewna co do drugiego kota. — Poczęła skanować Polanę wzrokiem. Podopieczna towarzyszyła jej w tym, dopóki nie ujrzały wcześniej wspomnianej kotki ustawiającej się zaraz obok Purpury – powszechnie znanego Owocniaka.
— Czyli dziś będziemy ciekawą mieszanką — zachichotała pręguska. Natomiast zielonooka wybuchła w pełni głośnym śmiechem, który aż zwrócił uwagę pozostałych, kiedy zaczęły się do nich zbliżać. Nie miała zamiaru odpowiedzieć na ich pytające spojrzenia.
— Melduje gotowość do podróży! Ruszamy? — zaczęła od razu, znajdując się jeszcze ogon od zebranego patrolu. Wrona westchnęła, lecz po znajomości trwającej od przybycia liliowej do grupy, ona nie odebrała tego źle. Zajęła miejsce zrobione jej w szeregu. Razem z nauczycielką stały ramię w ramię, gotowe do obiecanego wyruszenia poza obóz bez oporu. W końcu wszystko wydawało się układać znakomicie. Nie było najmniejszego powodu do żadnych zmartwień!
_____________
Czas patrolu
_____________
Grzejące w plecy słoneczko wystarczyło Odecie na odpłynięcie. Unosiła się gdzieś pomiędzy gruntem a swoim ciałem, chociaż stale kroczyła do przodu. Tempo jej chodu przyspieszało stopniowo i raptownie zwalniało, w czasie zorientowania się uczennicy o swoich poczynaniach. Potem cykl powtarzał się ponownie; prawie deptała Purpurę idącego kawałek przed nią. Biedny cierpiał nachodzenie z jej strony i ze strony Całunki, która czasem zbyt mocno wyrywała się w przód. Pewnie była nieprzyzwyczajona do patroli, gdzie nie przewodziła. Przynajmniej tak zgadywała najmłodsza.
Ferajna ustawiła się w ładnym rządku: przodował wcześniej wspomniany, za nim szły przy sobie towarzyszki treningu, a tyłów pilnowała Wrona. Koteczka komentowała dobrze wykonane ustawienie, zwróciwszy jednocześnie uwagę na żal z położenia znajomego pyszczka zwiadowczyni w tyle. Uciszyło ją trzepnięcie ogona szylkretki u jej boku. — No dobra, już dobra… — mruknęła, kontynuując miarowy marsz razem z pobratymcami we względnej ciszy.
Całość szła gładko przez większość drogi, względem oczekiwań, lecz już przy granicy zapach stał się podejrzany. Wszyscy patrolujący zaczęli nasłuchiwać i wdrażać czujność, mimo braku widocznego zagrożenia. Była pieszczoszka, jeszcze w pełni nie zdążyła wrócić do swoich zmysłów, zanim to przed nimi wymalowała się scena o przykrej naturze. Stał tam ranny kot i ktoś za nim. Przez moment myślała o najgorszym – zabójstwie. Sprawy eskalowały na tyle szybko, że została wciśnięta w ryzy rzeczywistości bez szansy na powiedzenie słowa, ani też poparcie swojej teorii obserwacjami. Co więcej, wystarczyło im uderzeń serca na podbiegnięcie w przód. Akcja działa się z szybkością, jakiej nie oczekiwała dopiero co pojmująca tę życie Odeta.
To była prawdziwa sytuacja awaryjna; nie próba, którą przeprowadzała z nią nauczycielka. Wyrosła nad nimi najprawdziwsza sylwetka lisa, tak szybko okiełznana przez ugryzienie Purpury prosto w szyję. Drapieżnik został przyszpilony i dopiero wtedy Odeta w jakimkolwiek stopniu ruszyła się na przód. Czuła mrowienie przejmujące jej łapy… chociaż po to ćwiczyła. Niemniej stając naprzeciw zagrożenia, nie miała poczucia swoich umiejętności. Osobiście, uznałaby siebie za tchórza, a swoje czyny za tchórzostwo. Zbliżenie się było spowodowane chęcią niepozostania w tyle; pomoc w walce była instynktem nie do opisania. Heroizm nie miał tam miejsca, gdyż walczyła w imię przeżycia.
Kocur został nieźle poturbowany. Wówczas zwiadowczyni i wojowniczka wkroczyły do akcji, a uczennica nie znalazła dla siebie miejsca w tej dwójce. Oczekiwania wobec bitew okazały się naiwną otoczką rozsianą w celu niestraszenia młodszych. Tutaj nie było czasu na przemyślane, dobrane ruchy wybrane zgodnie z otrzymanymi informacjami o taktykach. Intuicja grała tu o wiele większą rolę, niżeliby inteligencja. Warto było może, mieć trochę logicznego myślenia i sprytu, jednak bez podświadomych ruchów, było się skończonym.
Przysunęła się blisko, aby zastąpić przytrzymującą zwiadowczynie, kiedy tamta dosięgnęła grzbietu rudzielca i przyczepiła się właśnie tam. Będąc w takiej małej odległości, odór tego zwierzęcia nie miał szans na bycie kiedykolwiek zapomnianym. Wcześniej mogłaby się wahać, lecz teraz nigdy więcej nie będzie w stanie pomylić takiej stęchlizny połączonej z ostrą kwasowością niewiadomego pochodzenia. Dostała po policzku pazurami wierzgającego zwierzęcia, które wryły się głęboko w jej mięciutkie futerko i przebiły skórę. Krew polała się w dół bialutkiego umaszczenia; kontrast między nimi. Oszałamiającym było, jak mały był ból. Jej głowa była skupiona zupełnie na czymś innym i buzująca, więc stróżka krwi spływająca do jej pyska została jedynie wypluta gdzieś na bok, żeby pozbyć się smaku. Jej opinia na temat walki zmieniła się diametralnie w przeciągu wydarzenia trwającego parę minut.
Przywarła bliżej, wymieniając z Całunką spojrzenie. Jej oczy były o wiele spokojniejsze i nie była tak napuszona, jak liliowa. Znalazła miejsce na dumę w swoich ślepiach. Była o niebo lepsza, bardziej doświadczona… ale kompleksy z tego powodu byłyby głupstwem. Zaraz, po raz drugi, dosięgnęły ją pazury, przejeżdżające po jej boku. Potem nie pozwoliła już się dotknąć.
_____________
— Do uzdrowiciela, młoda — skierowała ją Całunka. Lawirowała jeszcze w tłumie zebranym po przyjściu do obozu, ponieważ nie chciała ot, tak uniknąć zebrania. Duże grono przyszło obejrzeć ciało i przywitać patrol po usłyszeniu zamieszania. Purpura już zdawał raport Czereśni, który we własnej osobie wyłonił się z korony swojej topoli na dole. Wrona pierwsza została przyjęta przez Gołąbka, ponieważ kulała przez całość drogi powrotnej. Odeta zarejestrowała gdzieś z tyłu głowy to zniknięcie, aczkolwiek sama opierała się odejściu. Dopóki nie odezwała się jej mentorka! Łagodny pysk wojowniczki nie pozwalał na sprzeciw. Widocznie sama najadła się strachu, widząc swoją podopieczną podczas walki. Na szczęście, nie ucierpiała mocno. Widać było tylko parę rysek na jej ciele.
— Obiecaj, że później też się sobą zajmiesz — rzuciła przez ramię, odwrócona do odejścia w stronę wyznaczonego legowiska medycznego.
— Obiecuję… teraz znikaj! — spłoszyła ją.
Zajście i uzyskanie potrzebnej pomocy było ekspresowe; któreś z kolei zaskoczenie dnia. Bynajmniej to było przyjemnym. Kotka nie wiedziała, ile trwa takie leczenie. Dwie minuty na oczyszczanie szram z wszelkich piasków znajdujących się pod pazurami lisa, chwila latania jakimiś listkami oraz zaklejania pajęczyną i już gotowe. Nie było to najlepsze przeżycie, ale nawet nie bolało przesadnie. Nieśmiała czarna pręguska odesłała ją do porozmawiania z innymi w tempie, które wzbudziło podziw w byłej pieszczoszce. Do bycia medykiem naprawdę trzeba umiejętności… a jednak skoro zielonooka nie kazała jej zostać dłużej niż parę minut, żeby opatrunki się ułożyły, skorzystała z okazji i opuściła dziuple topoli. Wówczas już nie było zamieszania.
Grupa wojowników majstrowała coś przy poległym ciele, kiedy ona się zbliżyła. Przystanęła odległość skoku dalej, zwyczajnie przyglądając się pogrążonej w wiecznym śnie istocie. Targały nią sprzeczne emocje… cała ta adrenalina, wciąż płynąca w jej żyłach; żal za odebrane życie i możliwości jego wykorzystania; duma z prawdziwej obrony swojego domu i pokazania się z dobrej strony; piekące przypomnienie draśnięć. Pysk rudzielca miał wymalowany na sobie wszechogarniający pokój. Oczywiste było, iż nie zawalczy nigdy więcej. Jego chytre oczy nie zostały jednak zamknięte. Z szacunku, uczennica zbliżyła się bokiem i przymknęła je swoimi łapkami. Dokonała tego ostatniego gestu pożegnania. Nie zabawiła tam dłużej, odsuwając się pod wzrokiem gromady wyznaczonych do zajęcia. Umknęła pod kasztanowiec, do jakiego zdążyła przywyknąć.
Zamknęła oczy tylko na sekundkę, lecz obudziła ją nauczycielka, a słońce wtedy chyliło się za horyzont. Czym była taka zmęczona! W sumie nie wysiliła się całą sobą w tejże walce. Sen ustępował miejsca świadomości powoli, niemniej nie rozpłynął się w zupełności, póki nie usłyszała, wyrywającego z wszelkiego zamulenia, zdania: — Odeta, hej — zaczęła. — Lider ma coś, czego chciałabyś być świadkiem — skończyła.
Czy sama wstała na łapy, czy to one podniosły ją bezmyślnie? Jakoś tak zrozumiała, o co chodziło bez ówczesnego przyznania tego przez Całunkę. Wystarczyło głębsze spojrzenie rzucone w oczy brunatki. Płynne złoto otuliło ją, a ona wbrew chęci biegnięcia w przód, przywarła do kocicy. Ta zastąpiła jej matkę, polubiła i wychowała. Była równocześnie przekazywaczem wiedzy oraz opiekunem; starszą wojowniczką oraz przyjaciółką. Tamta bez zwłoki zawinęła się w podobnej manierze, odpowiedziawszy na gest kota, z którym zdołała zbudować bliską więź. To ona ponagliła Odetę do zaprzestania uścisku.
— Pokaż im, że cię dobrze przygotowałam. No i nic głupiego nie powiedz! — Trąciła ją nosem w nie zraniony policzek. Liliowa nie mogła się powstrzymać przed krótkim zetknięciem ich nosów w czysto rodzinnej manierze, bo tak – brunatna zaczęła być dla niej rodziną. Cokolwiek je łączyło, zastąpiło jej oddaloną matkę i ojca. Dodatkowo także siostrę i dawną właścicielkę.
— Powiem im wszystko, co najgłupsze, znasz mnie — zażartowała, z uśmiechem cisnącym się na mordkę. Pozwoliła mu przejąć ją. Całunka pozostała delikatnie rozpromieniona, albowiem bardziej dotykało ją wzruszenie. Starała się to ukryć, odwracając łebek i przecierając oczy ogonem, niemniej Odeta zauważyła. Postanowiła nie zostawić jej w tyle, a popchnąć ją. Protest nie był przewidziany! Zgodnie poszły pod mównicę razem, chociaż mentorka wycofała się w tył o parę kroków wraz z nadejściem Czereśni na gałąź. Kiwnęły sobie nawzajem głowami, z cichym uznaniem.
— Proszę o zebranie! — rozpoczął, choć koteczka nie była pewna formy zawołania z powodu zaaferowania.
— W związku z atakiem lisa na jednego z naszych, zostaje wprowadzony stan wyjątkowy, a wszelkie wędrówki do Klanu Burzy zezwolone są jedynie z eskortą wojownika — mówił. W tym momencie spojrzał na Modrogończyka, by po paru uderzeniach serca wrócić wzrokiem na zebranych. — Dodatkowo dołączy do nas Oregano, ocalały z ataku samotnik, którego bronił Derwisz. Natomiast najmłodsza członkini patrolu, Odeta, dostąpi zaszczytu i zostanie pełnoprawną wojowniczką. Oregano, Odeto, wystąpcie.
Poświęciła nieznajomemu kocurowi chwilkę przyglądania się. Finalnie dwójka wywołanych stanęła przed drzewem ustawiona mniej-więcej proporcjonalnie względem siebie.
— Oregano, od tego dnia, aż do ukończenia szkolenia jako wojownik będziesz poznawać nasze tradycje, obyczaje. Twoim mentorem będzie Sajgon, mam nadzieję, że ten przekaże ci całą swoją wiedzę. — Wywołany wojownik stanął obok burego, a następnie dotknął nosem jego czoła. Zielonooka słyszała słowa jak przez ścianę… widziała jednak, jak Czereśnia skinął głową, dając im znak, że ta część ceremonii jest zakończona. Opanował ją stan porównywalny do paniki.
— Odeto, najwyższy czas, abyś dołączyła do grona wojowników. Wykazałaś się lojalnością i wytrwałością. Czy przysięgasz pozostać lojalna naszej społeczności i walczyć za jej dobro? — pytanie głucho odbiło się w jej uszach swoją powagą oraz znaczeniem. Powtarzało się nieskończoną ilość razy wyłącznie dla niej do usłyszenia, aż nie zaprzestała temu odpowiedzią. Zebrała swoją odwagę, wypięła pierś i odrzekła:
— Przysięgam.
— A zatem witamy cię jako nowego wojownika Owocowego Lasu! — Po tym wszyscy obecni w obozie zaczęli skandować imiona mianowanych. — Co do sytuacji z lisem. Będziemy obserwować ruchy pozostałych osobników, by w razie konieczności zareagować z wyprzedzeniem. Bądźcie ostrożni w czasie patroli i treningów. To wszystko! — dopowiedział lider na zakończenie zebrania. Owocniaki ruszyli do swoich normalnych, wieczornych zajęć. Nowo mianowana została gdzieś pośrodku tego chaosu mijających się kotów, nie pozwalając sobie na zaledwie mrugnięcie. Bała się, że ruch doprowadzi tę magię do pryśnięcia i obudzi się w pustym domu; nie będzie mijających ją pobratymców albo świadomości przynależności do większej społeczności. Umarłaby na miejscu, gdyby to wszystko okazało się snem.
Natomiast Całunka podeszła blisko i pozostali znajomi też mijali ją z pozdrowieniami. Nie była sama, co świadczyło o najprawdziwszej prawdziwości sytuacji. Dotarło do niej, iż nawet nie tęskniła za życiem pieszczoszki. Pozostanie nią, oznaczałoby wieczne zamknięcie w pudle i pominięcie takich ceremonii.
_____________
Tej nocy, jej głowę zaprzątały najróżniejsze myśli. Sięgając od tych błahych – o nowym legowisku do uwicia, o spaniu po drugiej stronie obozowiska, o otaczających ją kotach pasujących do niej wiekiem – wyciągając się wprost do tych ujmujących na dłużej – jak to teraz będzie, dlaczego została tym, kim została, czy teraz już naprawdę należy do grupy. Bezkres nieba prześwitywał przez gałęzie, podobne, aczkolwiek trochę odmienne od poprzednich. Przyglądała się mrugającym ku niej gwiazdom i tak właśnie rozmyślała… tutaj wspomnienie, tam marzenia, a tam seria trudnych pytań. Nie mogła dołączyć do reszty świata pogrążonej w ciszy. Choć wcale nie narzekała na te przemyślenia. Przywiodły do niej kwestie, które powinna przemyśleć dużo wcześniej.
— Mamo — wyszeptała jedynie, aby poruszyć wargami w ten znany sobie sposób. Złapała się na nasłuchiwaniu czy ktokolwiek słyszał, ale inni pochrapywali i przewalali się po swoich posłaniach. Dziś nie miała towarzystwa. Całunka, jako jedna ze starszych wojowniczek, miała gniazdko uwite gdzieś wysoko. Odeta zdecydowała się na zajęcie jednego gdzieś niżej, bliżej młodziaków. Żadna z nich nie proponowała zamiany, uznawszy taką rzecz za nieodpowiednią i wygórowaną. Może dobrze byłoby mieć kogoś obok, lecz samotność uczyła innych rzeczy niż towarzystwo. Liliowa niezbędnie potrzebowała dorwać się do kwestii swojej przeszłości. Pomijana przez tak długo lub też bagatelizowana… zasłużyła na wyjście na światło dzienne. W tym przypadku nocne.
Jej matki nie było. Ojca również nie. Ani siostry. Wszystko rozdzielone kropkami, zgodnie z szacunkiem. Niemniej prawdziwe i nieuniknione. Nieważne jak mocno chciała zwrócić im obecność w swoim życiu, to co się stało, to się nie odstanie. W ciepłym, wilgotnym powietrzu lasu pojęcie tego przychodziło nieco łatwiej. Jak już kiedyś stwierdziła, nie zapomni o nich, ale teraz była innym kotem, więc kurczowe trzymanie się tamtej wersji siebie wydawało się coraz bardziej odległe.
Nigdy nie odrzuciłaby swojej pogody ducha! Ona była główną cechą jej całej osobowości i przewodziła każdą podejmowaną decyzją. Nie chciałaby opuścić swojej delikatności i oddać się wodzy walki jak niektórzy z klanowiczów. Jednocześnie chciałaby wyzbyć się ciągłego grania dookoła swojej przeszłości, jako pustej dziury załatanej wyobrażeniami innych. Godnie opowie o swojej historii oraz pozwoli jej godnie pozostać historią. To było to, co musiała zrobić dla większego dobra.
_____________
O świcie, po obozie rozniosły się ciche kroki. Były lekkie, chociaż wstanie tak wcześnie, najczęściej równało się ze zmęczeniem. Podobne, cichutkie kroki zaszły pod topole przywódcy Owocowego Lasu. Ucichły na tyle długo, że poranne patrole zdążyły zniknąć i wrócić. Pojawiły się w momencie zejścia na dół samego Czereśni. Podążyły za nim, gdziekolwiek tamten szedł, razem ze słowami.
— Chce zmienić imię — brzmiały one.
Posłane zostało jej twarde spojrzenie.
— Nie jesteśmy klanem, nie zmieniamy imion ze względu na rangę.
— Chce zmienić imię i nie być dłużej łączona z pupilem Wyprostowanych. Chce, jak wy, nosić imię w duchu lasu — zarzekała się zacięcie. Uparła się przy swoim, gdyż tego brakowało jej do pełni szczęścia. Głos dalej pozostawał przy swojej beznamiętności.
— Nie jestem przekonany — kocur mruknął.
— Proszę, Czereśnio! Zrozum mnie. To korzyść dla każdego — starała się argumentować. Rozmówca zdawał się słuchać, lecz nigdy nie mogłeś być pewien. Zresztą nie w jego interesie była zmiana tytułu. Było to dla Odety ważne z wyłącznością. Mogła liczyć na przychylność, aczkolwiek na pewno nie jej wymagać.
— Chcesz, żebym to ogłosił? — padło krótko.
Ona po pauzie zaczęła intensywnie kręcić głową, licząc na przychylność oraz czując rosnącą w niej radość z niedosłownego rozważania jej prośby. — To już zmykaj do siebie — powiedział. Wojowniczka nie mogła być bardziej uradowana! Od tamtego dnia zaczęła dumnie deklarować każdemu, iż już nie była Odetą, a została Cukrówką – gołębiem, którego dawniej nie cierpiała. Reprezentował jej przełamanie się. Wczoraj okazało się wcale nie tak negatywne dla każdego kota.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz