Pierwsze wyjście ze żłobka
Od śmierci Wierzby w żłobku Klanu Burzy nie było już jak dawniej. Nikt nie zaglądał już tu aż tak często, chociaż wciąż odwiedzał ich Śniący Obserwator. Żłobek był niemal pusty. Tylko Jętka, Jabłonka i Dryfujący Fluoryt. Z tego też powodu królowa zabrała kocięta na króciutkie odwiedziny starszyzny, czy z racji, że w żłobku były tylko dwie kotki, także do legowiska medyka. Obóz Klanu Burzy znajdował się w podziemnych tunelach, toteż, o ile żadna z kotek nie zbliży się zanadto do jego wyjścia, czy bardziej odległych miejsc z tunelu teoretycznie nic im nie groziło. Tata mówił koteczce również o tym, aby jak najmniej zbliżała się do legowiska więźniów. Jętka wciągnęła powietrze w nos, zafascynowana tak wieloma różnymi zapachami. Niektóre były ostre i nieprzyjemne, inne łagodne i relaksujące. A w centrum tego wszystkiego szylkretową kotka będąca stróżem całej lecznicy. Niebieskiej koteczce zaświeciły się oczka. Widząc dwa ziarenka na ziemi, chciała delikatnie je poturlać, lecz zamiast tego wcisnęła je w podłoże. Zamrugała i spojrzała medyczce w futro, nie skupiając się zbytnio na pysku kotki.
— To ziarna maku — miauknęła liliowa. — Pomagają z bólem. I ułatwiają zasypianie — dorzuciła jako ciekawostkę.
Jętka podeszła do stosiku i wskazała łapką na roślinkę o poszarpanych, lecz miękkich brzegach. Przypominała kotce jedną roślinę, którą ktoś straszył ucznia wymieniającego akurat jej legowisko. Miała nawet później okazję się jej przyjrzeć. Nie mogąc się oprzeć zaczęła badać roślinkę. Jej kształt i wzorki na liściu. Później dowiedziała się, dlaczego uczeń uciekał od swojego towarzysza, gdyż roślinka pokoliła nie na żarty jej opuszki. Nie zgłosiła tego do Dryfującego Fluorytu, ale swędzenie na szczęście ustało. To co trzymała w swoim składziku Wdzięczna Firletka różniło się odrobinę od jej uschniętego już niestety znaleziska. Było bardziej miękkie, a brzegi nie były aż tak ostre. Jętka ponownie nie mogła się powstrzymać przed dotknięciem również tej rośliny. Nawet po czasie nie spotkała się z tym samym nieprzyjemnym odczuciem. Po czasie zorientowała się również, że była to jedno z tych ładnie pachnących ziółek. Odwróciła się w stronę medyczki.
— Kocimiętka karłowata. Leczy różne rodzaje kaszlu — szylkretką uśmiechnęła się łagodnie.
— Kaszlu? — miauknęła cicho Jętka, wpatrując się w inne medykamenty.
— Mamy ich kilka. Biały, zielony, czerwony i czarny. Pierwszy jest łagodny, najłatwiejszy do wyleczenia. Z czasem jednak może stać się czarnym kaszlem… który jest śmiertelny — odparła, a koteczka kiwnęła głową.
Jętka doskoczyła do siostry i pacnęła ją łapką. Następnie jeszcze kilka razy, aby szybciej nabyć jej reakcję. Jabłonka odwróciła się, fundując jej średnio zadowolony wzrok. Bicolor nie zważała na jej reakcję. Zaczęła szukać innych ziarenek. Pokazała je siostrze, a biała kotka wzruszyła ramionami. Mniejsza z sióstr zmrużyła oczka. Nachyliła się nad czarną kuleczką i udała, że je zjadła. Później próbowała ułożyć łapki jak do snu, jednak upadła na ziemię, tłukąc sobie zadek. W jej oczach zakręciły się łezki. Podniosła się, ale czuła, że musiała nieźle uszkodzić sobie skórę. Nie wyczuła na szczęście żadnego złamania. Niebieskooka parsknęła cicho, ale widocznie zrozumiała przekaz siostry.
— Możemy już iść? Ściemnia się — zapytała Dryfujący Fluoryt z łagodnym uśmiechem na pyszczku.
Jętka kiwnęła główką. Wróciły do żłobka, gdzie niebieska koteczka powtarzała ciągle w główce to czego dziś się nauczyła. Nie wiedziała, lecz czuła ciepłe uczucie gdzieś w piersi. Nie czuła go od śmierci Wierzby, i to właśnie ono pozwoliło jej łatwiej zasnąć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz