BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Jętki

Pierwsze wyjście ze żłobka

Od śmierci Wierzby w żłobku Klanu Burzy nie było już jak dawniej. Nikt nie zaglądał już tu aż tak często, chociaż wciąż odwiedzał ich Śniący Obserwator. Żłobek był niemal pusty. Tylko Jętka, Jabłonka i Dryfujący Fluoryt. Z tego też powodu królowa zabrała kocięta na króciutkie odwiedziny starszyzny, czy z racji, że w żłobku były tylko dwie kotki, także do legowiska medyka. Obóz Klanu Burzy znajdował się w podziemnych tunelach, toteż, o ile żadna z kotek nie zbliży się zanadto do jego wyjścia, czy bardziej odległych miejsc z tunelu teoretycznie nic im nie groziło. Tata mówił koteczce również o tym, aby jak najmniej zbliżała się do legowiska więźniów. Jętka wciągnęła powietrze w nos, zafascynowana tak wieloma różnymi zapachami. Niektóre były ostre i nieprzyjemne, inne łagodne i relaksujące. A w centrum tego wszystkiego szylkretową kotka będąca stróżem całej lecznicy. Niebieskiej koteczce zaświeciły się oczka. Widząc dwa ziarenka na ziemi, chciała delikatnie je poturlać, lecz zamiast tego wcisnęła je w podłoże. Zamrugała i spojrzała medyczce w futro, nie skupiając się zbytnio na pysku kotki.
— To ziarna maku — miauknęła liliowa. — Pomagają z bólem. I ułatwiają zasypianie — dorzuciła jako ciekawostkę.
Jętka podeszła do stosiku i wskazała łapką na roślinkę o poszarpanych, lecz miękkich brzegach. Przypominała kotce jedną roślinę, którą ktoś straszył ucznia wymieniającego akurat jej legowisko. Miała nawet później okazję się jej przyjrzeć. Nie mogąc się oprzeć zaczęła badać roślinkę. Jej kształt i wzorki na liściu. Później dowiedziała się, dlaczego uczeń uciekał od swojego towarzysza, gdyż roślinka pokoliła nie na żarty jej opuszki. Nie zgłosiła tego do Dryfującego Fluorytu, ale swędzenie na szczęście ustało. To co trzymała w swoim składziku Wdzięczna Firletka różniło się odrobinę od jej uschniętego już niestety znaleziska. Było bardziej miękkie, a brzegi nie były aż tak ostre. Jętka ponownie nie mogła się powstrzymać przed dotknięciem również tej rośliny. Nawet po czasie nie spotkała się z tym samym nieprzyjemnym odczuciem. Po czasie zorientowała się również, że była to jedno z tych ładnie pachnących ziółek. Odwróciła się w stronę medyczki.
— Kocimiętka karłowata. Leczy różne rodzaje kaszlu — szylkretką uśmiechnęła się łagodnie.
— Kaszlu? — miauknęła cicho Jętka, wpatrując się w inne medykamenty.
— Mamy ich kilka. Biały, zielony, czerwony i czarny. Pierwszy jest łagodny, najłatwiejszy do wyleczenia. Z czasem jednak może stać się czarnym kaszlem… który jest śmiertelny — odparła, a koteczka kiwnęła głową.
Jętka doskoczyła do siostry i pacnęła ją łapką. Następnie jeszcze kilka razy, aby szybciej nabyć jej reakcję. Jabłonka odwróciła się, fundując jej średnio zadowolony wzrok. Bicolor nie zważała na jej reakcję. Zaczęła szukać innych ziarenek. Pokazała je siostrze, a biała kotka wzruszyła ramionami. Mniejsza z sióstr zmrużyła oczka. Nachyliła się nad czarną kuleczką i udała, że je zjadła. Później próbowała ułożyć łapki jak do snu, jednak upadła na ziemię, tłukąc sobie zadek. W jej oczach zakręciły się łezki. Podniosła się, ale czuła, że musiała nieźle uszkodzić sobie skórę. Nie wyczuła na szczęście żadnego złamania. Niebieskooka parsknęła cicho, ale widocznie zrozumiała przekaz siostry.
— Możemy już iść? Ściemnia się — zapytała Dryfujący Fluoryt z łagodnym uśmiechem na pyszczku.
Jętka kiwnęła główką. Wróciły do żłobka, gdzie niebieska koteczka powtarzała ciągle w główce to czego dziś się nauczyła. Nie wiedziała, lecz czuła ciepłe uczucie gdzieś w piersi. Nie czuła go od śmierci Wierzby, i to właśnie ono pozwoliło jej łatwiej zasnąć.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz