Tygrysia Noc miał okazję już kilkukrotnie pochwalić swojego potomka. Zarówno, gdy rozmawiali w cztery oczy, jak i na forum. Smuklikowe Żądło dziwnie się czuł, otrzymując aż tyle uwagi od kocura, który nie był obecnym rodzicem w jego wczesnym życiu. Może i to właśnie od niego, jak i Ognikowej Słoty usłyszał na temat Mrocznej Puszczy oraz przodków, jednak to właśnie Miodowy Ul oraz Jesionowa Szadź były prawdziwą rodziną kocura.
– Biały Barszczu, Soplowa Łapo – kocur zwrócił się do pozostałych członków patrolu, zatrzymując się na ścieżce. – Od tego momentu, aż do powrotu do obozu, patrolem będzie przewodził Smuklikowe Żądło.
Z pyska liliowej kocicy padło kilka słów, które małe kocięta nie powinny słyszeć.
– No już, nie bądź zazdrosna, Biały Barszczu. Jestem pewien, że będziesz miała okazję przewodzić następnym patrolem.
Smuklikowe Żądło widział jawne niezadowolenie na pysku starszej wojowniczki. Czy, gdyby doszło między nimi do pyskówki, kocur powinien wziąć w niej udział? Przecież nie chciał, aby jego język został oblepiony przez muł, ale nie mógł pozwolić, aby wojowniczka kpiła z niego.
"Przemawia przez nią zazdrość."
Kocur posłusznie wysunął się na przód, biorąc głęboki oddech. Ukradkiem zerknął na młodego ucznia, który otrzymał szansę na lepsze życie. Jako wyróżniony kocur, który dostąpił zaszczytu, powinien świecić przykładem dla młodszych. Może mógłby również sprawdzić jego wiedzę i zorientować się, czy jego mentorka nie dawała mu zbytnio w kość?
"Nie zaprzepaść szansy, którą otrzymałeś od Kocimiętkowego Wiru oraz Zalotnej Gwiazdy".
– Udamy się na granicę z Klanem Burzy, a następnie na granicę z Klanem Klifu – oznajmił kocur, po czym machnął w kierunku młodszego, aby ten do niego się zbliżył. – Nie krępuj się zadawać pytań, dobrze? Kto pyta, ten nie błądzi. Zapamiętaj to, Soplowa Łapo. Jestem pewien, że w twojej głowie kotłuje się nieskończona ilość pytań, na które z przyjemnością wszyscy odpowiemy.
– N-nie bałeś się stanąć do walki? No wiesz... z tymi samotnikami...
– Bałem... bałem się również, że samotnicy po raz kolejny mogą zagrozić Klanowi Wilka. Bałem się, że moich bliskich mógłby spotkać podobny los, jaki spotkał Tropiącą Łaskę, Sroczy Cień czy twoją matkę. Nie mogłem pozwolić, aby zostali przez nich skrzywdzeni, stali się więźniami lub siłą byli wcieleni do ich grupy. Strach czasami nas paraliżuje, lecz czasami także napędza nas do działania... – miauknął Smuklik, dzieląc się swoimi odczuciami z młodszym. Tygrysia Noc nieznacznie skrzywił pysk, gdy młody wojownik wyznał, że tamtego dnia się bał. – Na szczęście razem z Bzyczącym Trzmielem wspólnie udało się nam pokonać wroga.
– Zapchlony gówniarz... – Biały Barszcz strzepnęła ogonem.
Smuklikowe Żądło po raz pierwszy opuścił obóz bez towarzystwa innego wojownika. Samotna wędrówka poprzez las pomogła mu w spokoju przeanalizować ostatnie wydarzenia. Smuklikowe Żądło dostrzegał spojrzenia pobratymców podziwu, jak i zazdrości; głównie od starszych kotów, które wciąż piastowały stanowisko uczniów.
Na szczęście Pyzata Łapa niewiele się zmieniła od czasu, gdy powrócił zakrwawiony do obozu i został mianowany na wojownika. Niczym najprawdziwsza starsza siostra pomogła pręgusowi w pielęgnacji jego futerka. W jej spojrzeniu tańcowały iskierki radości oraz dumy. Zawsze miała ciepłe słowo zarezerwowane dla młodego wojownika oraz okazywała swoją troskę względem niego na wiele sposobów.
– Bzyczący Trzmiel... Smuklikowe Żądło... Kąśliwy Iglak... Garbaty Klif... Pyzata... hmmm...
– Pyzate Lico – odmiauknął kocur, uśmiechając się do kocicy.
Na wspomnienie ich rozmowy poczuł przyjemne ciepło w klatce piersiowej. Przeniósł spojrzenie na gwieździste niebo, starając się odszukać gwiazd i konstelacji, o których opowiadała mu matka.
"Orion."
Kierował się na południe, zamierzając udać się na styk granic z Klanem Klifu oraz Klanem Burzy.
"Orion."
Przyspieszył kroku, gdy do jego uszu dotarł odgłos walki nieopodal Czarnych Gniazd. Zdyszany, wybiegł na polanę, na której znajdowały się okrągłe obiekty. Wśród nich spostrzegł leżące w kałuży krwi szylkretowe ciało oświetlone przez blask księżyca. Nerwowo poruszył nosem, wyczuwając znajomą woń. Ostrożnie zbliżył się do ciała, z nadzieją, że to pomyłka. To nie mogła być prawda. Pyzata Łapa nie mogła...
Ostrożnie zetknął się z kocicą czołem, czule się z nią żegnając, nim jej dusza zostanie zabrana przez przodków.
Dostrzegając ruch wśród koron drzew, zadarł głowę do góry. Po raz pierwszy poczuł aż tak ogromną chęć zemsty na zabójcy. Jego umysł został zalany w zaledwie ułamku sekundy przez falę gniewu.
Stojąc u podnóża drzew, w którego koronach drzew skrywał się morderca, wysunął pazury, gotów do stoczenia walki. Nie przypuszczał jednak, że kotem, z którym przyjdzie mu zawalczyć, będzie on sam.
Mimo że z pyska nie wydobył się krzyk, jego serce o mało co nie wyskoczyło z piersi. W uszach mu szumiało, a w pysku czuł suchość. Minęło kilkanaście minut, aż udało mu się przekonać siebie, że to był tylko sen. Koszmar. Powoli rozejrzał się po legowisku, odnajdując znajome pyski.
Miodowy Ul. Jesionowa Szadź. Obie kocicę leżały wtulone w siebie, grzejąc się. Kalinowy Powiew cichutko pochrapywała w legowisku, a Garbaty Klif drzemał w doprawdy bardzo dziwnej, powykrzywianej pozycji.
Smuklikowe Żądło zdecydował się wyjść na zewnątrz legowiska. Światło księżyca oświetlało centrum obozu. Swoje kroki skierował do legowiska uczniów. Nie decydował się zapuścić głębiej; oparty o próg starał się odszukać znajome szylkretowe futro. Dostrzegając, jak grzbiet kocicy rytmicznie unosi się i opada, odetchnął z ulgą.
– To był tylko sen... i to w dodatku okropny... – zamruczał. Napięcie zeszło z jego ciała, jak ręką odjął. Kocur otrzepał się i ponownie zniknął we wnętrzu legowiska wojowników, starając się ponownie zasnąć. Miał nadzieję, że żadna z koszmarnych mar już go nie nawiedzi podczas nocy.
Smuklikowe Żądło widział jawne niezadowolenie na pysku starszej wojowniczki. Czy, gdyby doszło między nimi do pyskówki, kocur powinien wziąć w niej udział? Przecież nie chciał, aby jego język został oblepiony przez muł, ale nie mógł pozwolić, aby wojowniczka kpiła z niego.
"Przemawia przez nią zazdrość."
Kocur posłusznie wysunął się na przód, biorąc głęboki oddech. Ukradkiem zerknął na młodego ucznia, który otrzymał szansę na lepsze życie. Jako wyróżniony kocur, który dostąpił zaszczytu, powinien świecić przykładem dla młodszych. Może mógłby również sprawdzić jego wiedzę i zorientować się, czy jego mentorka nie dawała mu zbytnio w kość?
"Nie zaprzepaść szansy, którą otrzymałeś od Kocimiętkowego Wiru oraz Zalotnej Gwiazdy".
– Udamy się na granicę z Klanem Burzy, a następnie na granicę z Klanem Klifu – oznajmił kocur, po czym machnął w kierunku młodszego, aby ten do niego się zbliżył. – Nie krępuj się zadawać pytań, dobrze? Kto pyta, ten nie błądzi. Zapamiętaj to, Soplowa Łapo. Jestem pewien, że w twojej głowie kotłuje się nieskończona ilość pytań, na które z przyjemnością wszyscy odpowiemy.
– N-nie bałeś się stanąć do walki? No wiesz... z tymi samotnikami...
– Bałem... bałem się również, że samotnicy po raz kolejny mogą zagrozić Klanowi Wilka. Bałem się, że moich bliskich mógłby spotkać podobny los, jaki spotkał Tropiącą Łaskę, Sroczy Cień czy twoją matkę. Nie mogłem pozwolić, aby zostali przez nich skrzywdzeni, stali się więźniami lub siłą byli wcieleni do ich grupy. Strach czasami nas paraliżuje, lecz czasami także napędza nas do działania... – miauknął Smuklik, dzieląc się swoimi odczuciami z młodszym. Tygrysia Noc nieznacznie skrzywił pysk, gdy młody wojownik wyznał, że tamtego dnia się bał. – Na szczęście razem z Bzyczącym Trzmielem wspólnie udało się nam pokonać wroga.
– Zapchlony gówniarz... – Biały Barszcz strzepnęła ogonem.
~~~
Smuklikowe Żądło po raz pierwszy opuścił obóz bez towarzystwa innego wojownika. Samotna wędrówka poprzez las pomogła mu w spokoju przeanalizować ostatnie wydarzenia. Smuklikowe Żądło dostrzegał spojrzenia pobratymców podziwu, jak i zazdrości; głównie od starszych kotów, które wciąż piastowały stanowisko uczniów.
Na szczęście Pyzata Łapa niewiele się zmieniła od czasu, gdy powrócił zakrwawiony do obozu i został mianowany na wojownika. Niczym najprawdziwsza starsza siostra pomogła pręgusowi w pielęgnacji jego futerka. W jej spojrzeniu tańcowały iskierki radości oraz dumy. Zawsze miała ciepłe słowo zarezerwowane dla młodego wojownika oraz okazywała swoją troskę względem niego na wiele sposobów.
– Bzyczący Trzmiel... Smuklikowe Żądło... Kąśliwy Iglak... Garbaty Klif... Pyzata... hmmm...
– Pyzate Lico – odmiauknął kocur, uśmiechając się do kocicy.
Na wspomnienie ich rozmowy poczuł przyjemne ciepło w klatce piersiowej. Przeniósł spojrzenie na gwieździste niebo, starając się odszukać gwiazd i konstelacji, o których opowiadała mu matka.
"Orion."
Kierował się na południe, zamierzając udać się na styk granic z Klanem Klifu oraz Klanem Burzy.
"Orion."
Przyspieszył kroku, gdy do jego uszu dotarł odgłos walki nieopodal Czarnych Gniazd. Zdyszany, wybiegł na polanę, na której znajdowały się okrągłe obiekty. Wśród nich spostrzegł leżące w kałuży krwi szylkretowe ciało oświetlone przez blask księżyca. Nerwowo poruszył nosem, wyczuwając znajomą woń. Ostrożnie zbliżył się do ciała, z nadzieją, że to pomyłka. To nie mogła być prawda. Pyzata Łapa nie mogła...
Ostrożnie zetknął się z kocicą czołem, czule się z nią żegnając, nim jej dusza zostanie zabrana przez przodków.
Dostrzegając ruch wśród koron drzew, zadarł głowę do góry. Po raz pierwszy poczuł aż tak ogromną chęć zemsty na zabójcy. Jego umysł został zalany w zaledwie ułamku sekundy przez falę gniewu.
Stojąc u podnóża drzew, w którego koronach drzew skrywał się morderca, wysunął pazury, gotów do stoczenia walki. Nie przypuszczał jednak, że kotem, z którym przyjdzie mu zawalczyć, będzie on sam.
~~~
Mimo że z pyska nie wydobył się krzyk, jego serce o mało co nie wyskoczyło z piersi. W uszach mu szumiało, a w pysku czuł suchość. Minęło kilkanaście minut, aż udało mu się przekonać siebie, że to był tylko sen. Koszmar. Powoli rozejrzał się po legowisku, odnajdując znajome pyski.
Miodowy Ul. Jesionowa Szadź. Obie kocicę leżały wtulone w siebie, grzejąc się. Kalinowy Powiew cichutko pochrapywała w legowisku, a Garbaty Klif drzemał w doprawdy bardzo dziwnej, powykrzywianej pozycji.
Smuklikowe Żądło zdecydował się wyjść na zewnątrz legowiska. Światło księżyca oświetlało centrum obozu. Swoje kroki skierował do legowiska uczniów. Nie decydował się zapuścić głębiej; oparty o próg starał się odszukać znajome szylkretowe futro. Dostrzegając, jak grzbiet kocicy rytmicznie unosi się i opada, odetchnął z ulgą.
– To był tylko sen... i to w dodatku okropny... – zamruczał. Napięcie zeszło z jego ciała, jak ręką odjął. Kocur otrzepał się i ponownie zniknął we wnętrzu legowiska wojowników, starając się ponownie zasnąć. Miał nadzieję, że żadna z koszmarnych mar już go nie nawiedzi podczas nocy.
🐝
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz