BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

16 listopada 2026

Od Smuklikowego Żądła

Smuklikowe Żądło miał wziąć udział w porannym patrolu pod przewodnictwem swojego ojca, Tygrysiej Nocy, wraz z Białym Barszczem i jej uczniem, Soplową Łapą. Gdzieś w głębi serca pręgus poczuł delikatne ukłucie, zdając sobie sprawę, że tym razem Kalinowy Powiew nie będzie mu towarzyszyć podczas patrolu granicznego, jak to miało miejsce przed jego mianowaniem. To właśnie brak obecności kocicy u jego boku podczas wyprawy w teren, który wydawał się do tej pory czymś naturalnym, sprawiał, że tęsknił za byciem uczniem. Tęsknota jednak nie pozwoliła, aby zwolnił kroku. Dziarsko parł naprzód, starając się, aby jego myśli nie zakłóciły patrolu.
Tygrysia Noc miał okazję już kilkukrotnie pochwalić swojego potomka. Zarówno, gdy rozmawiali w cztery oczy, jak i na forum. Smuklikowe Żądło dziwnie się czuł, otrzymując aż tyle uwagi od kocura, który nie był obecnym rodzicem w jego wczesnym życiu. Może i to właśnie od niego, jak i Ognikowej Słoty usłyszał na temat Mrocznej Puszczy oraz przodków, jednak to właśnie Miodowy Ul oraz Jesionowa Szadź były prawdziwą rodziną kocura.
– Biały Barszczu, Soplowa Łapo – kocur zwrócił się do pozostałych członków patrolu, zatrzymując się na ścieżce. – Od tego momentu, aż do powrotu do obozu, patrolem będzie przewodził Smuklikowe Żądło. 
Z pyska liliowej kocicy padło kilka słów, które małe kocięta nie powinny słyszeć.
– No już, nie bądź zazdrosna, Biały Barszczu. Jestem pewien, że będziesz miała okazję przewodzić następnym patrolem.
Smuklikowe Żądło widział jawne niezadowolenie na pysku starszej wojowniczki. Czy, gdyby doszło między nimi do pyskówki, kocur powinien wziąć w niej udział? Przecież nie chciał, aby jego język został oblepiony przez muł, ale nie mógł pozwolić, aby wojowniczka kpiła z niego.
"Przemawia przez nią zazdrość."
Kocur posłusznie wysunął się na przód, biorąc głęboki oddech. Ukradkiem zerknął na młodego ucznia, który otrzymał szansę na lepsze życie. Jako wyróżniony kocur, który dostąpił zaszczytu, powinien świecić przykładem dla młodszych. Może mógłby również sprawdzić jego wiedzę i zorientować się, czy jego mentorka nie dawała mu zbytnio w kość?
"Nie zaprzepaść szansy, którą otrzymałeś od Kocimiętkowego Wiru oraz Zalotnej Gwiazdy".
– Udamy się na granicę z Klanem Burzy, a następnie na granicę z Klanem Klifu – oznajmił kocur, po czym machnął w kierunku młodszego, aby ten do niego się zbliżył. – Nie krępuj się zadawać pytań, dobrze? Kto pyta, ten nie błądzi. Zapamiętaj to, Soplowa Łapo. Jestem pewien, że w twojej głowie kotłuje się nieskończona ilość pytań, na które z przyjemnością wszyscy odpowiemy.
– N-nie bałeś się stanąć do walki? No wiesz... z tymi samotnikami...
– Bałem... bałem się również, że samotnicy po raz kolejny mogą zagrozić Klanowi Wilka. Bałem się, że moich bliskich mógłby spotkać podobny los, jaki spotkał Tropiącą Łaskę, Sroczy Cień czy twoją matkę. Nie mogłem pozwolić, aby zostali przez nich skrzywdzeni, stali się więźniami lub siłą byli wcieleni do ich grupy. Strach czasami nas paraliżuje, lecz czasami także napędza nas do działania... – miauknął Smuklik, dzieląc się swoimi odczuciami z młodszym. Tygrysia Noc nieznacznie skrzywił pysk, gdy młody wojownik wyznał, że tamtego dnia się bał. – Na szczęście razem z Bzyczącym Trzmielem wspólnie udało się nam pokonać wroga.
– Zapchlony gówniarz... – Biały Barszcz strzepnęła ogonem.

~~~

Smuklikowe Żądło po raz pierwszy opuścił obóz bez towarzystwa innego wojownika. Samotna wędrówka poprzez las pomogła mu w spokoju przeanalizować ostatnie wydarzenia. Smuklikowe Żądło dostrzegał spojrzenia pobratymców podziwu, jak i zazdrości; głównie od starszych kotów, które wciąż piastowały stanowisko uczniów.
Na szczęście Pyzata Łapa niewiele się zmieniła od czasu, gdy powrócił zakrwawiony do obozu i został mianowany na wojownika. Niczym najprawdziwsza starsza siostra pomogła pręgusowi w pielęgnacji jego futerka. W jej spojrzeniu tańcowały iskierki radości oraz dumy. Zawsze miała ciepłe słowo zarezerwowane dla młodego wojownika oraz okazywała swoją troskę względem niego na wiele sposobów.
– Bzyczący Trzmiel... Smuklikowe Żądło... Kąśliwy Iglak... Garbaty Klif... Pyzata... hmmm...
– Pyzate Lico – odmiauknął kocur, uśmiechając się do kocicy.
Na wspomnienie ich rozmowy poczuł przyjemne ciepło w klatce piersiowej. Przeniósł spojrzenie na gwieździste niebo, starając się odszukać gwiazd i konstelacji, o których opowiadała mu matka.
"Orion."
Kierował się na południe, zamierzając udać się na styk granic z Klanem Klifu oraz Klanem Burzy.
"Orion."
Przyspieszył kroku, gdy do jego uszu dotarł odgłos walki nieopodal Czarnych Gniazd. Zdyszany, wybiegł na polanę, na której znajdowały się okrągłe obiekty. Wśród nich spostrzegł leżące w kałuży krwi szylkretowe ciało oświetlone przez blask księżyca. Nerwowo poruszył nosem, wyczuwając znajomą woń. Ostrożnie zbliżył się do ciała, z nadzieją, że to pomyłka. To nie mogła być prawda. Pyzata Łapa nie mogła...
Ostrożnie zetknął się z kocicą czołem, czule się z nią żegnając, nim jej dusza zostanie zabrana przez przodków.
Dostrzegając ruch wśród koron drzew, zadarł głowę do góry. Po raz pierwszy poczuł aż tak ogromną chęć zemsty na zabójcy. Jego umysł został zalany w zaledwie ułamku sekundy przez falę gniewu.
Stojąc u podnóża drzew, w którego koronach drzew skrywał się morderca, wysunął pazury, gotów do stoczenia walki. Nie przypuszczał jednak, że kotem, z którym przyjdzie mu zawalczyć, będzie on sam.

~~~

Mimo że z pyska nie wydobył się krzyk, jego serce o mało co nie wyskoczyło z piersi. W uszach mu szumiało, a w pysku czuł suchość. Minęło kilkanaście minut, aż udało mu się przekonać siebie, że to był tylko sen. Koszmar. Powoli rozejrzał się po legowisku, odnajdując znajome pyski.
Miodowy Ul. Jesionowa Szadź. Obie kocicę leżały wtulone w siebie, grzejąc się. Kalinowy Powiew cichutko pochrapywała w legowisku, a Garbaty Klif drzemał w doprawdy bardzo dziwnej, powykrzywianej pozycji.
Smuklikowe Żądło zdecydował się wyjść na zewnątrz legowiska. Światło księżyca oświetlało centrum obozu. Swoje kroki skierował do legowiska uczniów. Nie decydował się zapuścić głębiej; oparty o próg starał się odszukać znajome szylkretowe futro. Dostrzegając, jak grzbiet kocicy rytmicznie unosi się i opada, odetchnął z ulgą.
– To był tylko sen... i to w dodatku okropny... – zamruczał. Napięcie zeszło z jego ciała, jak ręką odjął. Kocur otrzepał się i ponownie zniknął we wnętrzu legowiska wojowników, starając się ponownie zasnąć. Miał nadzieję, że żadna z koszmarnych mar już go nie nawiedzi podczas nocy.

🐝

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz