BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Roztargnionego Koperka CD. Chudego Grzbietu

Początek Pory Nagich Drzew

Roztargniony Koperek przysypiało w swoim legowisku, gdy usłyszało czyjeś kroki. Jakimś cudem ciągle kłapanie pyszczkiem Brydżowej Łapy usypiało jeno. Pozwoliło więc sobie na krótką drzemkę, która jednak została przerwana. Westchnęło cicho i spojrzało prosto na Chudzielca. Zmarszczyło brwi, a jeno oczy wyrażały zmartwienie.
— Coś Ty znowu zmajstrował? — zapytało.
— Musisz mi pomóc, mam wybity bark — mruknął Chudy Grzbiet. — Znalazłem coś — dodał, przedtem zniżając swój głos. — Pokażę Ci później. A teraz błagam nastaw mi ten bark, bo zdechnę z bólu.
Koper kiwnęli głową, podchodząc do kocura. Przy drugiej próbie udało się ustawić bark, jednak chwilę potem musiało na moment usiąść.
— Boli — syknęło bardzo cicho, przełykając ślinę.
Nałożyło mu jeszcze okład z wierzby i ułożyło się na swoim legowisku. Przymknęło oczy, próbując ignorować to, jak bardzo chciało się jeno spać. Zamrugało i spojrzało na burasa.
— A więc? — zapytało.
Koper widziało wzrok asystenta, ale nie wiedziało, co zrobić, aby mniej się martwił. W końcu opuszczenie w tej chwili legowiska medyka będzie czyniło jeno słabym. Cisowe Tchnienie była dużo starsza, gdy odeszła. Nie można jednak było nawet być pewnym czy faktycznie odeszła. Miała swoje księżyca i mogła paść gdzieś poza terenami Klanu Wilka, choćby przy poszukiwaniach ziół. Co, jeśli jednak było inaczej? Była mentorka ostrzegała jeno, żeby było ostrożne. Kto im zagrażał? Słyszało o tym tak wiele razy. Brukselkowa Zadra, Kosaćcowa Grzywa, Jarzębinowy Żar…Rozbity Księżyc. Dostawało ostrzeżenia tak wiele razy, a jednak i tak przyjdzie tu jeno umrzeć. Chudy Grzbiet położył przed Koprem znalezisko. Trochę szylkretowego futra, które…mogło należeć do Cisowego Tchnienia. Koper przemknęło ślinę i spojrzało prosto w oczy syna. Uśmiechnęło się słabo.
“Czy mnie też czeka taki koniec?” pomyślało, spoglądając w bok.
— Myślisz, że…skończę tak samo, jeśli nie będę mogło już być przydatne — zapytało, unosząc przybity wzrok.

Aktualnie

Powrót Tropiącej Łaski i kotów uczestniczących w jej odsieczy uświadomił Kopra, jak bardzo ciężko było jeno dbać o swoje obowiązki. Zaczęło spać znacznie więcej, bojąc się, że pewnego dnia może się już nie obudzić. Były dni, w których nie był w stanie nawet ruszyć łapą. Każdy z kotów będących na misji miał blizny, które musiały bezpiecznie się zagoić. Tu niestety musiało pomóc, gdyż Chudy Grzbiet miałby zbyt wiele obowiązków. Miało zapytać o całą tę misję Rozbitego Księżyca, jednak gdy akurat się pojawił był za bardzo zajęty przekomarzaniem się z najbardziej poszkodowanym podczas misji rudzielcem. Było sceptycznie nastawione co do zachowania tej dwójki, ale postanowiło się nie skarżyć. Spotkało również Cykorię. Gdy tylko dowiedziało się, że wróciła do Klanu Wilka, chciało z nią porozmawiać. Niestety…nie miało tej możliwości. Kotka została więźniem. Niedługo potem trafiła jednak do legowiska medyka, gdzie okazało się, że nosiła w brzuchu kocięta. Koper wciąż chciało rozmawiać, ale brakowało jeno słów. Posłało jedynie córce smutny uśmiech. Miało nadzieję, że będzie lepszą rodzicielką dla swoich kociąt niż ono było kiedyś dla niej i Aksamitki. Po jej wzroku czuło jednak, że tak nie będzie. Nie miało prawa się wtrącać. W końcu lecznice odwiedziła także do niedawna porwana kotka. Obrzuciła koty w lecznicy zirytowanym wzrokiem, w końcu podchodząc do Kopra.
— Bark — mruknęła tylko, czekając, aż Koper ruszy się ze swojego legowiska.
Liliowy wstał ostrożnie, kierując się w stronę ziół. Przygotowało okład z wierzby i korzenia żywokostu, nastawiło w miarę możliwości wybicie, a następnie nałożyło mieszankę. Kiwnęło lekko głową, chwilę po tym Tropiąca Łaska opuściła lecznicę. Gdy tylko wyszła od razu padło na ziemię, tuż obok ziół.
— Wszystko gra? — zapytał Chudy Grzbiet, podchodząc. — Chcesz coś na wzmocnienie? — mruknął.
— Ach. Tak. Wszystko…tsk, w porządku — odparło, poruszając ostrożnie jedną z łap. — Martwię się o Cykorię. Nie wiem, po co jej te kocięta. Mam wrażenie, że coś kombinuje. Pal licho ten klan — szepnęło, wycierając łzę z policzka. — Wiesz… Ja chyba umieram?

<Chudy Grzbiecie?>

Wyleczeni: Tropiąca Łaska

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz