BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Pożogi

Ach, jakże naiwnie spokojny początek naszej… jakże równie naiwnej wędrówki.
Czasem musieliśmy znaleźć promyk nadziei w zgaszonej świecy. Rzadko kiedy chcieliśmy, aby było inaczej. Zamiast tego obwinialiśmy innych wokół za zdmuchniętą świeczkę, zatracając się w swych, och, ależ pięknych, obłudnych, zdradzieckich kłamstwach. To tak, jakby obiecano ci górę złota, a następnie porzucono twą osobę w odmętach zdradliwych rąk oceanu, a kontrakt o lojalności w paszczy nieprzewidywalnej bestii wrzucony. Głęboko. Za głęboko, by dosięgnąć. Za płytko, by się niepotrzebnie schylać. Za zwykłe, aby dłużej o tym myśleć. Właściwie, po co ci była góra złota, gdy pod nosem miałaś coś zupełnie lepszego od tych materiałów o wadze większości populacji Dwunogów? Coś o… większej wartości?
Ale przecież tak miało być, czyż nie?
Dlaczego miałoby być ze mną, z tym ciałem i umysłem, inaczej?

Krystaliczne ślepia lśniły, odbijając zaciekle światło dostające się do oczu, próbujące jak modlitwa o lepsze jutro wkraść się niepostrzeżenie w umysł kotki. Próbował rozproszyć dzielną córkę Jenot. Lecz ta, silna i wytrwała, nie poddała się wpływowi słońcu przyciągającemu ciepłem, złudnie przypominając jedynie i zaledwie tlącą się iskrę przed wielkim, okrutnym pożarem. Ruda córeczka stała przed wodospadem, kompletnie ignorując szumiące i pluskające zagrożenie, zdradliwe i mokre skały, a na sam koniec – zadziwiającą porę dnia, która okazała się prawie że porankiem.
"Jeden księżyc tak szybko zleciał", pomyślała, siadając na śliskim kamieniu. Skrzywiła się nie na uczucie czegoś nasączonego wodą, lecz na wydźwięk swojego imienia. Tuż za nią. Spięła mięśnie, lecz nie odpowiedziała na nawoływania.
— Oj, Pożogo, wracaj do żłobka. W tej chwili.
Słoneczne Oko.
Jej kochany, uwielbiany tatuś. Dlaczego kazałby jej zrobić coś takiego? Zaskoczona obejrzała się przez ramię, spoglądając zdziwiona na srogą minę ojczulka. Widząc niezadowolenie, nie protestowała. Jedynie ciężko westchnęła, mruknęła parę słów niechętnie w ramach przeprosin, a przy żłobku zapewniła kocura, iż dotrzeć do żłobka zawsze była w stanie. Słońce nie zamierzał protestować, lecz ją bacznie obserwował. Wyglądał na wycieńczonego, a nawet Pożoga nie umiała wskazać, co by mogło tak go wymęczyć. Przecież ich mamusia, Jenocia Kufa, była piękna jak zwykle, a ciągle musiała poprawiać swoje małe istotki. Kreatury ognia z popiołami poległych przeciwników i spopielonej świerczycy.
Pożoga posłuchała swojego tatusia i wróciła na wyznaczone miejsce od urodzenia. W końcu urodziła się druga, a przynajmniej tak jej mówiono. Nie kłóciła się. Przynajmniej… nieotwarcie, spoglądając kątem oka dosyć wątpliwie na swoją siostrzyczkę. Czy jej Perełka podoła zadaniu, jakie wyznaczyła im od poczęcia Jenot? Czy obie sprostają wymaganiom matczynym?
One jeszcze nie wiedziały. Nie szukały więcej opcji. Nie wybierały tego, co mogłoby spowodować rozczarowanie matki. Miały być przecież idealnym wyborem. Pięknym, świeżutkim naczyniem bez zadrapań i pęknięć do wypełnienia czymś ekskluzywnym, cennym, wartościowym.
Do spełnienia najskrytszych marzeń.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz