BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Kąśliwego Iglaka CD. Koszmarnej Otchłani

***
Pora Zielonych Liści

Od mianowania na wojownika Koszmarnej Łapy minęło kilka dni. Bracia w niewielkim odstępie czasowym zamieszkali razem w legowisku wojowników kładąc posłania obok siebie, jak to przystało na rodzinę.
Kąśliwy Iglak wychodził z bratem na najróżniejsze patrole graniczne, jak i te łowieckie, jednak nie pałał do swoich obowiązków kocięcą ekscytacją, porównywalną do Smuklikowego Żądła. Wcześniej lubił młodszego kolegę, jednak od momentu, kiedy się mianował, stał się dla niebieskiego bardziej oschły i unikał wspólnego dzielenia z nim czasu. Jedynie gdzie przecinał się z kocurem, to w legowisku wojowników oraz kiedy czuł potrzebę porozmawiania z Bzyczącym Trzmielem, bratem Pyzatej Łapy.
Czy ktoś jeszcze działał mu na nerwy? Oczywiście. Był to Garbaty Klif. Kąśliwy Iglak dalej nie mógł przeżyć, jak to czekoladowy zdołał znaleźć się szybciej od niego w nowym legowisku i wyższą rangą. Jednak teraz miał jeszcze lepszy dostęp do wojownika i nie był sam, który miał odwagę go gnębić. Miał przecież przy sobie Koszmarną Otchłań i nie zamierzał tego nie wykorzystać.
— Czyli chcesz, żebym pomógł ci w dręczeniu Garbatego Klifu? — zerknął na niego bury braciszek. Wyglądał na zaintrygowanego jego pomysłem.
— Nie ująłbym tak tego… To zwykła korekta, od czasu do czasu…
Szli we dwójkę po lesie, a żar lał się z nieba, dopadając ich ciemne futra. Miał wrażenie, że zaraz padnie ze zmęczenia i przegrzania, a żadna zwierzyna nie chciała wpaść im w łapy. Jakże nudne było to wyjście.
— No to, jak chciałbyś go "skorygować”, hm? Pobić go?
— Może? Coś w tym stylu, ale żeby nie dostać kary od babki. Musiałbym pomyśleć, jednak najpierw schowajmy się przed tym słońcem. I tak nic nie znajdziesz do jedzenia, a sam wylądujesz w lecznicy. To już lepiej posiedzieć w norze i odpocząć, niż przeszukiwać podszycie — nie czekał na odpowiedź brata, schował się w wydrążonej kłodzie, gdzie cień przyjemnie schładzał jego futerko. Teraz mógł myśleć nad niecnym planem uprzykrzania życia swemu nieprzyjacielowi. — A jakby tak na dobry początek upokorzyć go w obozie?
— W obozie? Oszalałeś? — Koszmarna Otchłań przystanęła obok kłody, wpatrując się na dwoje ciemnych ślepi Kąśliwego Iglaka. — Przecież wszyscy inni nas zobaczą. Nielepiej zacząć dyskretnie?
— Czy ja wiem — machnął łapą mało przejęty. — I tak nikt nie zwraca na niego uwagi. Słabszym można dokuczać, tylko tak by nie przesadzić. Przecież nie zaatakujemy go na polanie głównej i nie obedrzemy go ze skóry. Można zacząć od przepychanek lub podstawienia łapy, wyrwać mu piszczkę z pyska, kiedy będzie chciał się posilić. Wszystko. Na takie drobnostki koty nie zwrócą ci uwagę, a Ognikową Słotę, czy Zalotną Gwiazdę nie interesuje, czy komuś ktoś dokucza. Poza tym to nie on jest wnukiem liderki, tylko my.
Koszmarna Otchłań procesował właśnie wszystko, co mu powiedział, aż w końcu skinął mu głową.
— Masz rację. Dla nas będzie to świetna rozrywka.
— I zemsta.
— Za Kocimiętkowy Wir? — dopytał go.
— Nie tylko… Zajął moje miejsce podczas treningu, został pierwszy mianowany. Moja własna matka zaniedbała mnie z jego powodu. Zemsta jest za przekroczenie niepisanych nikomu granic, Koszmarna Otchłani. Nikt nie powinien przekraczać tej linii, którą możemy my przekroczyć. Garbaty Klif w porównaniu do nas jest nikim i trzeba będzie mu to przypomnieć — powiedział chłodnym tonem. Najchętniej już teraz rozszarpałby tę pokrakę, jednak musiał zrobić to wszystko zgodnie z planem. Wilczackim planem.

***

Popołudniem gorąco nie było już tak uciążliwe dla Wilczaków, jak za południa. Koty, a w szczególności starsi, wygrzewały się na nagrzanych kamieniach i trawie, które nie miały szansy zaznać cienia przez cały dzień. Wojownicy dzielili się językami, a uczniowie śmiali i pokazywali sobie nowe sztuczki walki. Natomiast Kąśliwy Iglak wraz z Koszmarną Otchłanią czyhali na swoją ofiarę żartów i zaczepek.
— Idzie — szepnął jego brat i szturchnął go w bark.
Garbaty Klif właśnie ruszył z myszką w pysku od sterty zwierzyny, kierując się we własnym kierunku. Bracia nie zamierzali mu pozwolić na spokojne posilenie się po ciężkim dniu. Wyszli z cienia i podeszli do kocura od tyłu i zrównali się z nim po obu stronach.
— Cześć Garbaty Klifie, jak tam dzisiaj ci dzień minął? — wymruczał z udawaną ciekawością Koszmarna Otchłań.
— Może ponieść ci myszkę, co? — Kąśliwy Iglak posłał mu złośliwy uśmieszek i wyrwał jedzenie, po czym na raz w raz z bratem podcięli kocurowi tylne łapy. — Ups!
Garbaty Klif z jękiem upadł na trawę, przygryzając sobie przy tym język.
— Co do… Co wy robicie?! — prychnął, starając się podnieść. — Nic wam przecież nie zrobiłem!
— Oj… Doprawdy? Nie wydaje mi się — prychnął, wręczając mysz Koszmarnej Otchłani. — Pilnuj własnego miejsca, Garbaty Klifie. Znów jesteśmy w tym samym legowisku i Kocimiętkowy Wir ci nie pomoże. Nikt.
Garbaty Klif warknął i splunął krwią, która sączyła mu się powoli z podgryzionego przez niego języka. Natomiast oni, nie spiesząc się, odeszli do legowiska wojowników, czując na plecach spojrzenia zaciekawionych klanowiczów. Nikt nie zareagował, nikt nie wstawił się za Garbatym Klifem. Nawet Seradelowy Nektar i Wrotyczowa Szrama.
Zasiedli wygodnie na posłaniach.
— Udało się. Jednak miałeś rację — mruknął z satysfakcją Koszmarna Otchłań i wziął pierwszego gryza myszki, którą ukradli wojownikowi.
Kąśliwy Iglak podłubał pazurem między jego ostrymi kłami. Czuł niedosyt. Podłożenie komuś łapy i zabranie piszczki była kocięco prosta i za mało efektowna. Tak samo wojownik się nie bronił, co powodowało u niego, większą rządzę krwi. Chciał słyszeć, jak kocur błaga go o przebaczenie i całuje go po pazurach. Chciał usłyszeć to skomlenie i przysięganie na życie swoje oraz jego matki i siostry, że już nie przekroczy danej linii, że nie ośmieli się wyjść przed rodzinę Zalotnej Gwiazdy.
— Oczywiście, że się udało. Czemu miałoby nam się nie udać? Nikt nie przejmuje się tym, czy wojownicy lub uczniowie sobie dokuczają. To jest błaha sprawa, na którą nikt nie zważa. Nie zauważyłeś, że Klan Wilka nie lubi słabych? Ja obnażę Garbaty Klif. Pożałuje jeszcze, że śmiał przychodzić na treningi do Kocimiętkowego Wiru.

< Bracie? >

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz