***
Pora Zielonych Liści
Od mianowania na wojownika Koszmarnej Łapy minęło kilka dni. Bracia w niewielkim odstępie czasowym zamieszkali razem w legowisku wojowników kładąc posłania obok siebie, jak to przystało na rodzinę.
Kąśliwy Iglak wychodził z bratem na najróżniejsze patrole graniczne, jak i te łowieckie, jednak nie pałał do swoich obowiązków kocięcą ekscytacją, porównywalną do Smuklikowego Żądła. Wcześniej lubił młodszego kolegę, jednak od momentu, kiedy się mianował, stał się dla niebieskiego bardziej oschły i unikał wspólnego dzielenia z nim czasu. Jedynie gdzie przecinał się z kocurem, to w legowisku wojowników oraz kiedy czuł potrzebę porozmawiania z Bzyczącym Trzmielem, bratem Pyzatej Łapy.
Czy ktoś jeszcze działał mu na nerwy? Oczywiście. Był to Garbaty Klif. Kąśliwy Iglak dalej nie mógł przeżyć, jak to czekoladowy zdołał znaleźć się szybciej od niego w nowym legowisku i wyższą rangą. Jednak teraz miał jeszcze lepszy dostęp do wojownika i nie był sam, który miał odwagę go gnębić. Miał przecież przy sobie Koszmarną Otchłań i nie zamierzał tego nie wykorzystać.
— Czyli chcesz, żebym pomógł ci w dręczeniu Garbatego Klifu? — zerknął na niego bury braciszek. Wyglądał na zaintrygowanego jego pomysłem.
— Nie ująłbym tak tego… To zwykła korekta, od czasu do czasu…
Szli we dwójkę po lesie, a żar lał się z nieba, dopadając ich ciemne futra. Miał wrażenie, że zaraz padnie ze zmęczenia i przegrzania, a żadna zwierzyna nie chciała wpaść im w łapy. Jakże nudne było to wyjście.
— No to, jak chciałbyś go "skorygować”, hm? Pobić go?
— Może? Coś w tym stylu, ale żeby nie dostać kary od babki. Musiałbym pomyśleć, jednak najpierw schowajmy się przed tym słońcem. I tak nic nie znajdziesz do jedzenia, a sam wylądujesz w lecznicy. To już lepiej posiedzieć w norze i odpocząć, niż przeszukiwać podszycie — nie czekał na odpowiedź brata, schował się w wydrążonej kłodzie, gdzie cień przyjemnie schładzał jego futerko. Teraz mógł myśleć nad niecnym planem uprzykrzania życia swemu nieprzyjacielowi. — A jakby tak na dobry początek upokorzyć go w obozie?
— W obozie? Oszalałeś? — Koszmarna Otchłań przystanęła obok kłody, wpatrując się na dwoje ciemnych ślepi Kąśliwego Iglaka. — Przecież wszyscy inni nas zobaczą. Nielepiej zacząć dyskretnie?
— Czy ja wiem — machnął łapą mało przejęty. — I tak nikt nie zwraca na niego uwagi. Słabszym można dokuczać, tylko tak by nie przesadzić. Przecież nie zaatakujemy go na polanie głównej i nie obedrzemy go ze skóry. Można zacząć od przepychanek lub podstawienia łapy, wyrwać mu piszczkę z pyska, kiedy będzie chciał się posilić. Wszystko. Na takie drobnostki koty nie zwrócą ci uwagę, a Ognikową Słotę, czy Zalotną Gwiazdę nie interesuje, czy komuś ktoś dokucza. Poza tym to nie on jest wnukiem liderki, tylko my.
Koszmarna Otchłań procesował właśnie wszystko, co mu powiedział, aż w końcu skinął mu głową.
— Masz rację. Dla nas będzie to świetna rozrywka.
— I zemsta.
— Za Kocimiętkowy Wir? — dopytał go.
— Nie tylko… Zajął moje miejsce podczas treningu, został pierwszy mianowany. Moja własna matka zaniedbała mnie z jego powodu. Zemsta jest za przekroczenie niepisanych nikomu granic, Koszmarna Otchłani. Nikt nie powinien przekraczać tej linii, którą możemy my przekroczyć. Garbaty Klif w porównaniu do nas jest nikim i trzeba będzie mu to przypomnieć — powiedział chłodnym tonem. Najchętniej już teraz rozszarpałby tę pokrakę, jednak musiał zrobić to wszystko zgodnie z planem. Wilczackim planem.
***
Popołudniem gorąco nie było już tak uciążliwe dla Wilczaków, jak za południa. Koty, a w szczególności starsi, wygrzewały się na nagrzanych kamieniach i trawie, które nie miały szansy zaznać cienia przez cały dzień. Wojownicy dzielili się językami, a uczniowie śmiali i pokazywali sobie nowe sztuczki walki. Natomiast Kąśliwy Iglak wraz z Koszmarną Otchłanią czyhali na swoją ofiarę żartów i zaczepek.
— Idzie — szepnął jego brat i szturchnął go w bark.
Garbaty Klif właśnie ruszył z myszką w pysku od sterty zwierzyny, kierując się we własnym kierunku. Bracia nie zamierzali mu pozwolić na spokojne posilenie się po ciężkim dniu. Wyszli z cienia i podeszli do kocura od tyłu i zrównali się z nim po obu stronach.
— Cześć Garbaty Klifie, jak tam dzisiaj ci dzień minął? — wymruczał z udawaną ciekawością Koszmarna Otchłań.
— Może ponieść ci myszkę, co? — Kąśliwy Iglak posłał mu złośliwy uśmieszek i wyrwał jedzenie, po czym na raz w raz z bratem podcięli kocurowi tylne łapy. — Ups!
Garbaty Klif z jękiem upadł na trawę, przygryzając sobie przy tym język.
— Co do… Co wy robicie?! — prychnął, starając się podnieść. — Nic wam przecież nie zrobiłem!
— Oj… Doprawdy? Nie wydaje mi się — prychnął, wręczając mysz Koszmarnej Otchłani. — Pilnuj własnego miejsca, Garbaty Klifie. Znów jesteśmy w tym samym legowisku i Kocimiętkowy Wir ci nie pomoże. Nikt.
Garbaty Klif warknął i splunął krwią, która sączyła mu się powoli z podgryzionego przez niego języka. Natomiast oni, nie spiesząc się, odeszli do legowiska wojowników, czując na plecach spojrzenia zaciekawionych klanowiczów. Nikt nie zareagował, nikt nie wstawił się za Garbatym Klifem. Nawet Seradelowy Nektar i Wrotyczowa Szrama.
Zasiedli wygodnie na posłaniach.
— Udało się. Jednak miałeś rację — mruknął z satysfakcją Koszmarna Otchłań i wziął pierwszego gryza myszki, którą ukradli wojownikowi.
Kąśliwy Iglak podłubał pazurem między jego ostrymi kłami. Czuł niedosyt. Podłożenie komuś łapy i zabranie piszczki była kocięco prosta i za mało efektowna. Tak samo wojownik się nie bronił, co powodowało u niego, większą rządzę krwi. Chciał słyszeć, jak kocur błaga go o przebaczenie i całuje go po pazurach. Chciał usłyszeć to skomlenie i przysięganie na życie swoje oraz jego matki i siostry, że już nie przekroczy danej linii, że nie ośmieli się wyjść przed rodzinę Zalotnej Gwiazdy.
— Oczywiście, że się udało. Czemu miałoby nam się nie udać? Nikt nie przejmuje się tym, czy wojownicy lub uczniowie sobie dokuczają. To jest błaha sprawa, na którą nikt nie zważa. Nie zauważyłeś, że Klan Wilka nie lubi słabych? Ja obnażę Garbaty Klif. Pożałuje jeszcze, że śmiał przychodzić na treningi do Kocimiętkowego Wiru.
< Bracie? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz