BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Odety (Cukrówki) CD. Kostki

Teraźniejszość
__________

— Cukrówko, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojej mentorki, Całunki, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją lojalność i wytrwałość. Będziesz mentorem Kostko, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę. — brzmiały słowa.
A wojowniczka, jak całkowicie głupia, tylko stała tam, osłupiała! Zatrzymana w ruchu, jakoby czas nie był jej czymś znanym. Patrzyła tylko w górę na ruszający się pysk lidera, jednocześnie zdziwiona i przepełniona szczęściem tak silnym, aż nie mogła go wyrazić. Rozdziawiony pyszczek nie był wyrazem braku kultury, lecz zdumienia, jakie odczuwała w momencie. Dopiero co została mianowana, jej rany ledwo stały się bliznami, a już dostąpiła przywileju własnego ucznia… jeju.
Szmer rozszedł się po tłumie. On był pierwszą rzeczą, która wybudziła ją do życia. Obszerna ilość ceremonii miała miejsce ostatnimi czasu, ale tylko ta miała wystarczająco wagi, aby zabrać dech z jej piersi. Ciche szeptanie innych Owocniaków pozwoliło mu na powrót, a jej na zaczerpnięcie świeżego powietrza. Nie wiedziała, ile stała tak durnie, natomiast w chwili olśnienia natychmiast przepchała się przez koty, nie zważając na nic. Nie wymijała ich – brnęła przed siebie do celu. Pod nosem rzucała wyłącznie ciche przeprosiny za nadepnięcia na ogon czy mocne trącenie kogoś. Niemniej to wszystko było zupełnie nieważne. Nie teraz. Nie w obliczu sprawy takiej wagi jak nauczanie kogoś.
— Obiecuję, przyrzekam! — zadeklarowała, przypadając zaraz pod gałąź służącą za mównicę. Dostała nawet zawrotów głowy przez swoje szybkie zadarcie łba, jednak było to nie do powstrzymania. Dobrze, że jeszcze nie zaczęła skakać w powietrze, bo było blisko!
Stety, niestety… poświęciła swoją uwagę na zwrócenie się ku możliwemu uczniowi. Nie kocurek… nie kocurek… o! Koteczka. Jakaś taka znajoma z mordki… wówczas dotarło do niej, kim był ten malec stojący przed nią. W tejże sekundzie, postępując kroku, uśmiech na moment zawahał się na jej pysku, ponieważ już kiedyś się spotkały i nie było to spotkanie godne takiej relacji. Niezręcznie zbliżyła się na odległość lisiego ogona, po czym otworzyła pysk, by się przywitać. Finalnie, nie mogła znaleźć słów, więc przysunęła się. Trochę mimowolnie, ale jej intencją było łagodne położenie ogona na barku tamtej nowo mianowanej uczennicy.
— Drugie pierwsze wrażenie, dobra? — zaproponowała.
__________

Paręnaście dni temu
__________

— Ja… chcę tylko tamto — szylkretka wskazała łapą kulkę mchu leżąca nieopodal, o którą toczyła się rozmowa. Liliowa odwróciła się za siebie, otwierając szerzej oczy. Aj… niepotrzebna scena!
— Oh! Wybacz, nie chciałam ci tarasować drogi — miauknęła — czekaj, podam ci! — poleciła, po czym podeszła do zguby i machnęła łapą, zmuszając kulkę do przeturlania się w łapy Kostki. — proszę bardzo! — wszystko, żeby naprawić niezręczność sytuacji. Młoda jednakże dawała wrażenie niezbyt sprzyjającej takiemu sposobowi rozładowania nerwowej energii…
Niemniej, kocica złapała mech, po czym, zanim podała go dalej, spojrzała się na uczennicę. — Dziękuję. — mruknęła krótko. Może w jej głosie wybrzmiała nawet nutka sympatii? Albo liliowa sobie to wyobraziła… jej fasada w końcu pozostała identyczna do poprzedniej.
— Nie ma za co! — odparła — a i prawie zapomniałam; jestem Odeta! No wiesz, mówię, w razie, gdybyś mnie kiedyś szukała albo może gdybyśmy się znowu spotkały, a ty chciała pogadać. — uśmiechnęła się do niej szeroko. Własnym entuzjazmem można zapełnić luki kogoś innego, tutaj mogła się postarać. Kostka pokiwała do niej tylko głową, a kąciki jej ust się uniosły w delikatnym uśmiechu. Czyli to rzeczywiście działało!
Kociak kopnął mech w stronę towarzysza zabawy, a ten teatralnie wywalił się na plecy, jęcząc. Udawał, jakby został właśnie pobity i wielce pokrzywdzony, po czym zaczął się śmiać. Starsza przyglądała się igraszce. Była padnięta, aczkolwiek malce wyglądały przesłodko. Nie mogła się oprzeć wkroczeniu do żłobka i uczestnictwa w zabawie. Tak właśnie spędziła ładną godziną na beznadziejnej próbie zabawy z pełnym sił rodzeństwem. Nie znała zdania wcześniejszej rozmówczyni na swój temat, chociaż wahałaby się, czy mogłoby być ono dobre.
__________

Teraźniejszość
__________

Teraz były tu, gdzie były. Stały naprzeciw siebie w bardzo bliskiej obecności, zamknięte w małej bańce. Pręguska była bardziej świadoma, kim była Kostka, ze względu na mijające miesiące, lecz dalej wyglądała jak przestraszony i nieco obłąkany szkielet; bynajmniej tym razem, nie zamierzała wypaplać się na ten temat. Liczyła na zbudowanie nowej, dobrej relacji. Była gotowa na wiele cierpliwości i wyrozumiałości, choć praca ich obydwu zapewne będzie wymaganiem ich współpracy.
— Cukrówka jestem, możesz uznać mnie za zupełnie nową, odrębną osobę, jeśli wolisz. — pokrzepiająco poklepała ją wcześniej położonym ogonem.

<Kostko?>
[678 słów]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz