Teraźniejszość
__________
— Cukrówko, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojej mentorki, Całunki, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją lojalność i wytrwałość. Będziesz mentorem Kostko, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę. — brzmiały słowa.
A wojowniczka, jak całkowicie głupia, tylko stała tam, osłupiała! Zatrzymana w ruchu, jakoby czas nie był jej czymś znanym. Patrzyła tylko w górę na ruszający się pysk lidera, jednocześnie zdziwiona i przepełniona szczęściem tak silnym, aż nie mogła go wyrazić. Rozdziawiony pyszczek nie był wyrazem braku kultury, lecz zdumienia, jakie odczuwała w momencie. Dopiero co została mianowana, jej rany ledwo stały się bliznami, a już dostąpiła przywileju własnego ucznia… jeju.
Szmer rozszedł się po tłumie. On był pierwszą rzeczą, która wybudziła ją do życia. Obszerna ilość ceremonii miała miejsce ostatnimi czasu, ale tylko ta miała wystarczająco wagi, aby zabrać dech z jej piersi. Ciche szeptanie innych Owocniaków pozwoliło mu na powrót, a jej na zaczerpnięcie świeżego powietrza. Nie wiedziała, ile stała tak durnie, natomiast w chwili olśnienia natychmiast przepchała się przez koty, nie zważając na nic. Nie wymijała ich – brnęła przed siebie do celu. Pod nosem rzucała wyłącznie ciche przeprosiny za nadepnięcia na ogon czy mocne trącenie kogoś. Niemniej to wszystko było zupełnie nieważne. Nie teraz. Nie w obliczu sprawy takiej wagi jak nauczanie kogoś.
— Obiecuję, przyrzekam! — zadeklarowała, przypadając zaraz pod gałąź służącą za mównicę. Dostała nawet zawrotów głowy przez swoje szybkie zadarcie łba, jednak było to nie do powstrzymania. Dobrze, że jeszcze nie zaczęła skakać w powietrze, bo było blisko!
Stety, niestety… poświęciła swoją uwagę na zwrócenie się ku możliwemu uczniowi. Nie kocurek… nie kocurek… o! Koteczka. Jakaś taka znajoma z mordki… wówczas dotarło do niej, kim był ten malec stojący przed nią. W tejże sekundzie, postępując kroku, uśmiech na moment zawahał się na jej pysku, ponieważ już kiedyś się spotkały i nie było to spotkanie godne takiej relacji. Niezręcznie zbliżyła się na odległość lisiego ogona, po czym otworzyła pysk, by się przywitać. Finalnie, nie mogła znaleźć słów, więc przysunęła się. Trochę mimowolnie, ale jej intencją było łagodne położenie ogona na barku tamtej nowo mianowanej uczennicy.
— Drugie pierwsze wrażenie, dobra? — zaproponowała.
__________
Paręnaście dni temu
__________
— Ja… chcę tylko tamto — szylkretka wskazała łapą kulkę mchu leżąca nieopodal, o którą toczyła się rozmowa. Liliowa odwróciła się za siebie, otwierając szerzej oczy. Aj… niepotrzebna scena!
— Oh! Wybacz, nie chciałam ci tarasować drogi — miauknęła — czekaj, podam ci! — poleciła, po czym podeszła do zguby i machnęła łapą, zmuszając kulkę do przeturlania się w łapy Kostki. — proszę bardzo! — wszystko, żeby naprawić niezręczność sytuacji. Młoda jednakże dawała wrażenie niezbyt sprzyjającej takiemu sposobowi rozładowania nerwowej energii…
Niemniej, kocica złapała mech, po czym, zanim podała go dalej, spojrzała się na uczennicę. — Dziękuję. — mruknęła krótko. Może w jej głosie wybrzmiała nawet nutka sympatii? Albo liliowa sobie to wyobraziła… jej fasada w końcu pozostała identyczna do poprzedniej.
— Nie ma za co! — odparła — a i prawie zapomniałam; jestem Odeta! No wiesz, mówię, w razie, gdybyś mnie kiedyś szukała albo może gdybyśmy się znowu spotkały, a ty chciała pogadać. — uśmiechnęła się do niej szeroko. Własnym entuzjazmem można zapełnić luki kogoś innego, tutaj mogła się postarać. Kostka pokiwała do niej tylko głową, a kąciki jej ust się uniosły w delikatnym uśmiechu. Czyli to rzeczywiście działało!
Kociak kopnął mech w stronę towarzysza zabawy, a ten teatralnie wywalił się na plecy, jęcząc. Udawał, jakby został właśnie pobity i wielce pokrzywdzony, po czym zaczął się śmiać. Starsza przyglądała się igraszce. Była padnięta, aczkolwiek malce wyglądały przesłodko. Nie mogła się oprzeć wkroczeniu do żłobka i uczestnictwa w zabawie. Tak właśnie spędziła ładną godziną na beznadziejnej próbie zabawy z pełnym sił rodzeństwem. Nie znała zdania wcześniejszej rozmówczyni na swój temat, chociaż wahałaby się, czy mogłoby być ono dobre.
__________
Teraźniejszość
__________
Teraz były tu, gdzie były. Stały naprzeciw siebie w bardzo bliskiej obecności, zamknięte w małej bańce. Pręguska była bardziej świadoma, kim była Kostka, ze względu na mijające miesiące, lecz dalej wyglądała jak przestraszony i nieco obłąkany szkielet; bynajmniej tym razem, nie zamierzała wypaplać się na ten temat. Liczyła na zbudowanie nowej, dobrej relacji. Była gotowa na wiele cierpliwości i wyrozumiałości, choć praca ich obydwu zapewne będzie wymaganiem ich współpracy.
— Cukrówka jestem, możesz uznać mnie za zupełnie nową, odrębną osobę, jeśli wolisz. — pokrzepiająco poklepała ją wcześniej położonym ogonem.
<Kostko?>
[678 słów]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz