Lilia leżała w paprociach, trzęsąc się z zimna. Malutkie oczka widziały tylko niewyraźne drzewa i połać trawy. Pamiętała tylko noszącą ją matkę i jej słowa, ledwo usłyszane przez jej dopiero kształtujący się zmysł słuchu.
— Zostań tutaj.
Potem mignęło Lili tylko biało-pomarańczowy ogon oraz Sójka – jej matka – z nastroszonym futrem. To był ostatni raz, kiedy ją widziała.
— Mamo! — pisnęła. — Mamo!
Ale nikt nie odpowiedział. Jedynie wiatr szumiał pośród gałęzi. Powoli robiła się głodna i ospała. Lilia położyła głowę na łapkach, czekając na jej powrót – ale to trwało tak długo, za długo. Wtedy zobaczyła kilka sylwetek drepczących w jej stronę. Być może mama znalazła tatę i Mrok? Nie pamiętała ich. Sójka o nich opowiadała.
“Poszli gdzieś, lecz ich znajdziemy, nie martw się”— pohukiwał w jej głowie głos matki i czuła na czole jej szybkie liźnięcie. Wtedy uświadomiła sobie, że już jej nie ma.
Zestresowana kotka zaczęła wołać:
— Mamo! Mamo, gdzie jesteś! Mamo!
Wtedy jeden z kotów nadstawił uszy. On z dwoma kotami podbiegł do niej.
— Kociak? — rzekł pierwszy nieznajomy — Znowu?
— Na to wygląda — odpowiedział drugi.
— Widzicie gdzieś jakiegoś kota w pobliżu? — zaczął, rozglądając się biało-szary kocur.
— A czy ktoś zostawiłby tutaj kociaka? — powiedział czarny — Może nikogo tu nie ma?
— A co, sam przydreptałby pod nasze granice, byśmy go znaleźli? Nie rozśmieszaj mnie — zripostował trzeci kot, Lili wydawało się, że to kotka.
— Wygląda na to, że wiem, o co chodzi. — Pierwszy był kawałek dalej, wskazując ogonem na trawę. Koteczka nie słyszała, co mówili, zastanawiała się, co oni tam znaleźli. Po krótkiej wymianie zdań wrócili do niej.
— Nie martw się, mała. Weźmiemy cię do ciepłego, przyjaznego miejsca. — Mówiąc to biało-szary kocur złapał ją za kark.
— Ale co z mamą! — wykrzyknęła, tarmosząc się. Koty nic nie odpowiedziały i ruszyły przed siebie. Po chwili wierzgania Lilia uspokoiła się.
— Malutka, jak ci na imię — spytała kotka, drepcząc po jej prawej stronie.
— Li-lilia — pisnęła cichutko.
— Co za piękne imię — zamruczała i odwróciła głowę, by patrzeć przed siebie. Po długim dla Lili czasie wędrówki doszli do rzeki. Koty bez wahania do niej weszły.
— Uważaj! — wycedził trzymający ją kocur.
Kiedy dopłynęli do jednej z wysepek na wodzie, koteczka nie wierzyła własnym oczkom. Przed nią rozciągały się szuwary trzcin i krzewów tworzących barierę. Masa kotów siedziała w środku, rozmawiając, jedząc czy wylegiwać się na słońcu.
— Gdzie znaleźliście to maleństwo? — zapytał jeden z siedzących.
— Przy granicy nieopodal opuszczonego cmentarzyska — odmiauknął kocur.
— Lecę oznajmić to Mandarynkowej Gwieździe — mruknął kot obok i wyskoczył ze swego miejsca. Po chwili więcej ciekawskich pytało się co i jak.
— Przesuńcie się — syknęła czarno-biała kotka — Pokażesz mi ją?
Kocur oddał Lilię kotce i podreptali w kierunku dwóch wielkich głazów. Po obwąchaniu jej i wylizaniu pod włos kocica oznajmiła:
— Jest bardzo zziębnięta, ogrzałam ją, ale może się przeziębiła, na razie nie daje żadnych oznak.
— Dziękuję, Różana Woni. — Kocur skinął głowę, wziął kotkę i poszedł do wielkiego krzewu, a następnie dał ją złocistemu kocurowi. Mówił mu coś, ale nie słuchała z oszołomienia. Kot położył ją delikatnie, gdy zauważyła, że biało-czarny kocurek jej się przygląda. Popatrzyła na niego zielonymi oczkami, widząc, że zaczął się jeżyć. Po chwili się jednak rozluźnił, więc ona też. Nagle zdała sobie sprawę, że jest zmęczona. Przez to wszystko dawno nie spała. Poszła do kąta, aby zwinąć się w kulkę i położyć główkę na łapkach. Przed zaśnięciem rozmyślała: “gdzie jest moja mama?”
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik - w walce z drapieżnikami życie stracił Promieniste Słońce. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz