Od Wełnistej Mszycy

Nadeszła pora nagich drzew, a wraz z nią Wełnista Mszyca zyskała więcej zmartwień niż dotychczas. Biały puch otulił kwieciste dywany i zielone pagórki. Wojownicy częściej wracali z pustymi łapami, a każda zdobycz była na wagę złota. To samo dotyczyło zapasów ziół w składziku. Wełnista Mszyca robiła, co mogła, aby spod warstw śniegu wykopać nadające się zioła do użytku w lecznicy, jednak często i ona wracała z pustymi łapami do obozu.
Kotka zatrzymała się przy Kamiennych Strażnikach, unosząc spojrzenie na monumenty ustawione w kręgu. Mimo posiadania prawie trzydziestu księżyców na karku budowla wciąż zapierała dech w piersiach kocicy, jak i historia skarbu skrywanego pod ziemią.
Medyczka przywołała w myślach informacje, którymi podzielił się z nią Mglisty Sen. Na zgromadzeniu medyków znajdowali się medycy z Klanu Wilka. Albinoska zastanawiała się, czy były to koty, którym nie udało się uciec wraz z towarzyszami, czy może jednak były to podstawione koty przez lidera i ten cały kult. Jednak jeśli sięgnęła pamięcią, zarówno Cisowe Tchnienie oraz Roztargniony Koperek zachowywali się normalnie w trakcie prowadzenia rozmów na zgromadzeniach na Bursztynowej Wyspie, jak i na spotkaniu medyków.
"Czy Klan Gwiazdy pozwoliłby na to, aby na tej świętej ziemi stanęła łapa kultysty?"
Wpatrywała się w las rosnący na terenach Klanu Wilka. Jej marzenie o zjednoczeniu dwóch tak podobnych, a zarazem różnych klanów legło nim na dobre miało możliwość przejścia do fazy pierwszej.
Nie widziała się z Mglistym Snem od ich ostatniego spotkania. Miała nadzieję, że on i jego towarzysze są bezpieczni. Pragnęła z nim jeszcze raz ponownie spotkać, a nawet zaproponować możliwość spotkania się z ich liderem, a także liderami sojuszniczych społeczności, aby zapewnić im bezpieczeństwo.

* * *

Wpatrywała się w swój odcisk, który odcisnęła na ścianie w Grocie Pamięci tuż po zakończeniu spotkania medyków. Mimo że Wdzięczna Firletka pozwoliła jej już wcześniej używać miana asystenta, dopiero teraz mogła pozostawić po sobie ślad na ścianie. Sama ceremonia również się różniła od typowej Ceremonii Dorosłości; jej była o wiele, wiele skromniejsza. Oprócz pozostałych medyków towarzyszył jej ojciec oraz bracia, jak i najbliżsi przyjaciele.
Mimo że na jej pyszczku widniał uśmiech, czuła w sercu niepewność. Wplątała się w coś, w co na dobrą sprawę nie powinna się wplątywać, częściowo wplątując w to, jakby nie patrzeć sam Klan Burzy.
"Za wiedzę się płaci."
Przeniosła spojrzenie na Króliczą Gwiazdę, który zsunął się ostrożnie z podwyższenia, z zamiarem powrotu do legowiska lidera.
"Jeszcze nie teraz..."
Ponownie utkwiła spojrzenie w fioletowym śladzie na ścianie, po czym spojrzała na rdzawy odcisk Białego Strumienia znajdujący się tuż obok śladów pozostałych przewodników.

* * *

Od ostatniej rozmowy z Wilgową Goryczą nie spotkała kocura na granicy już ani razu. Z jednej strony żałowała, że to tak się wszystko potoczyło. Wciąż pamiętała o ostrzeżeniu Mglistego Snu, jednak w pewnym sensie żałowała, że drugi z wilczaków, z którym udało się zbudować relację, okazał się prawdopodobnym wyznawcą Mrocznej Puszczy i kimś, z kim nie powinna się zadawać.
Westchnęła, odkładając rumianek na kamyku, mając nadzieję, że pora nowych liści, która miała lada moment nadejść, wynagrodzi niedogodności pory nagich drzew.
– Zajrzę do starszyzny – poinformowała Zawilcową Koronę, do którego przyszedł Kminkowy Szum wraz z jednym ze swoich synów.
Sprawnie przemknęła pomiędzy Skruszonym Drzewem i zniknęła w legowisku starszych.

* * *

Klan Burzy stracił kolejny dwóch starszych stażem lojalnych wojowników, jak i również Klan Gwiazdy zbyt wcześnie upomniał się o Kołysankową Łapę. Gdy dowiedziała się, że brata Księżycowej Łapy zaatakował lis, albinoska zaczęła się zastanawiać czy to ten sam lis, co zaatakował ją, gdy była uczennicą. Wraz z pozostałymi medykami przygotowała należycie ciała zmarłych do przeprowadzenia ceremonii pochówku, dekorując je mieszaniną lawendy i pozostałych ziół, mających zamaskować zapach śmierci.
Słodka Dziewanna wraz ze swoimi córkami zbliżyła się do zimnego ciała starszej. Delikatnie otarła się pyskiem o policzek przybranej matki, po czym wraz z trójką młodych uczennic oddaliła się na bok, by móc w ciszy i spokoju opłakiwać cynamonową kotkę.
Wełnista Mszyca spojrzała w kierunku Zawilcowej Korony, po czym skupiła spojrzenie na Księżycowej Łapie i Śniącej Łapie. Tego dnia stracili kolejnych członków rodziny. Musiało być im ciężko. Kotka ostrożnie zbliżyła się do niewidomego kocura, delikatnie ocierając się barkiem o jego bok, w ciszy zajmując miejsce tuż obok niego.

* * *

Lotosowa Łapa został pełnoprawnym kronikarzem, zastępując tym samym Czuwającą Salamandrę, która zdecydowała się odejść na zasłużoną emeryturę. Człon Łapa w imieniu brata został zastąpiony przez człon Pąk. Fioletowooki z dumą wpatrywał się w swój odcisk na ścianie w Grocie Pamięci.
Wełnista Mszyca żałowała, że ich matka nie mogła brać udziału w ceremonii. Co prawda wiedziała, że kocica dogląda swego potomstwa z niebios, jednak to nie było w stanie zastąpić jej obecności.
Albinoska próbowała odnaleźć odcisk matki na ścianie. Było to trudne, zważywszy na ilość odciśniętych łap w Grocie Pamięci, jednak po chwili dostrzegła kształt łapy, podobny do tego, który pozostawiała kotka na miękkiej ziemi.
– Jestem z was dumny – zamruczał Szara Skóra, wypinając dumnie pierś, tak jakby, to on, a nie Lotos był mianowany.