Od Klekoczącej Łapy CD. Mandarynkowej Gwiazdy

Na dźwięk głosu babki poczuł, że futerko na karku nieco mu się jeży. Wystarczyło, że Gąbczasta Perła nieco zmieniła względem niego nastawienie. Klekotek wiedział, że kotka wiedziała, że nie jest szczęśliwy, że bycie uczniem medyka męczy go fizycznie i psychicznie. Jedyne co jakkolwiek dawało mu spokój to fakt, że asystentka sama to zauważyła, że wyciągnęła wnioski z jego zachowania i nastawienia, i nie musiał jej tego powiedzieć osobiście prosto w pysk. Tego by nie dał rady zrobić. Dopóki te rzeczy istniały tylko w jego głowie, dopóki wizję życia, które stracił, które wciąż wydawało się jakkolwiek możliwe do odzyskania, migotały w jego wyobraźni... Dopóty nie miał zamiaru zawracać nikomu głowy.
Problem był jednak następujący... O ile Gąbka była kotką unikającą konfliktów, nielubującą się w tworzeniu napiętej atmosfery, wolącą pokój i harmonie, nawet jeśli była ona udawana, tak szanowana liderka już od maleńkości zmuszała go do używania słów, zwłaszcza wtedy, kiedy najbardziej tego nie chciał. Na samym początku, kiedy tylko poprosiła go o to, aby podszedł, miał nadzieję, że to może jakiś kolec w łapie, może lekkie odmrożenie, ale kiedy zadała swoje pytanie... poczuł, jak całe ciało staję się zimne, a serce przyśpieszyło.
— Czemu nie było cię na spotkaniu medyków? — Nie wydawała się zła, nie była ani smutna, ani widocznie rozczarowana. Czy pytanie wypływało jedynie z ciekawości? Może to była jego szansa? Tak wiele myśli huczało w głowie kocurka. Miał wrażenie, że legowisko babki wiruję, że wiatr dostał się do środka i huczy mu do ucha. Nie czuł, że wbija i chowa pazury, a ogon niespokojnie mu drży. — Klekocząca Łapo? Czekam na twoją odpowiedź.
Został przywrócony na ziemie. Przełknął ślinę. Musiał być ostrożny.
— J-ja... Nie czułem się za dobrze... — Kontynuował swoje kłamstwo. Nie był pewien czy medyczki przekazały tę informację przywódczyni, ale nie było nic mądrego w tworzeniu dwóch różnych powodów, dwóch scenariuszy. Mandarynkowa Gwiazda podniosła brew.
— Doprawdy? Wyglądasz mi już na całkowicie zdrowego. Futro przy nosie masz białe jak śnieg, podobnie przy oczach — zauważyła. Ton kocicy sprawiał, że Klekocząca Łapa czuł, jakby każde fałszerstwa, które próbował przepuścić przez gardło, paliły go płomieniami wstydu.
— Nie chciałem, aby któryś z medyków się zaraził... Nie wiem, w jakim są wieku, być może starsi od Różanej Woni... — próbował dalej.
— Myślę, że skoro piastują ową rangę, byliby w stanie sobie poradzić z przeziębieniem we wczesnym stadium.
— No tak... — mruknął, próbując coś jeszcze dodać. — J-ja... — zawahał się, ale nie miał już siły kłamać. Stres zjadał go od środka. — Ja nie czułem się na siłach... Nie tylko zdrowotnie... Nie pasowałbym, nie chciałem ich spotkać... Medyków, no i Klanu Gwiazdy... Je-jeszcze nie...

<Mandarynkooo?>

[426 słów]

[Przyznano 9%]