Od Tawułowej Łapy CD. Pchełkowego Skoku

Czas płynął nieubłaganie, a Tawuła z księżyca na księżyc nie tyle, co poprawiała swoje umiejętności polowania czy walki, jak i również kroczek po kroczku wyzbywała się swoich słabości. Opuszczanie obozu głównym wyjściem wciąż stanowiło wyzwanie dla córki Rozświetlonej Skóry, jednak uczennica coraz chętniej przystawała na częstsze propozycje ćwiczenia padające z pyska mentorki. Dlatego, gdy Pchełkowy Skok po przywitaniu się z siostrą, zaproponowała podjęcie próby zejścia wzdłuż zbocza, przystała na to niemalże od razu.Razem z szylkretką wyszły na zewnątrz, zatrzymując się lisią długość ogona od urwiska. Tawuła nieco pewniej poruszała się po zboczu, jednak sama myśl, że porą nagich drzew szlak ten będzie ośnieżony oraz oblodzony sprawiało, że jej serce przyspieszało bicia.
Z pyska Pchełkowego Skoku padła pochwała, gdy uczennica dość zwinie, jak i z otwartymi oczami pokonała fragment trasy, przy którym zazwyczaj zamierała w bezruchu. Wciąż jednak nie decydowała się spojrzeć w dół zbocza.
W trakcie ćwiczenia minęły się z kilkoma kotami, które powracały do obozu, niosąc w pyskach upolowane ptactwo. Wśród nich był drugi z ojców Tawułowej Łapy, Mroźny Wicher. Tawuła skinęła na powitanie rodzicowi, który odpowiedział jej tym samym, decydując się na chwilę zatrzymać i odłożyć zdobycz na bok.
– Widzę, że z coraz większą pewnością poruszasz się wzdłuż zbocza – zamruczał, wpatrując się w córkę. W jego spojrzeniu widać było dumę, na co Tawuła z radością poruszyła swymi wywiniętymi uszami zakończonymi pędzelkami. – Lada moment, a będziesz z niego zbiegać, tak jak Promienna Łapa – parsknął, posyłając córce uśmiech. – Pchełkowy Skoku, czy miałabyś coś przeciwko, abym jutrzejszego dnia spędził czas ze swoją córką i przeprowadził jej trening? – zwrócił się do szylkretki, która nie miała żadnych obiekcji wobec spędzenia czasu swej uczennicy z ojcem.
Po skończonej rozmowie i ustaleniu, że jutro Tawułowa Łapa będzie ćwiczyć wraz z ojcem nawigację w tunelach, kocice udały się na plażę, na której Tawuła miała ćwiczyć otwieranie krabów. Biała kotka w końcu zrozumiała, dlaczego Jastrzębi Zew nie przepadała za tymi stworzeniami. Jednak nawet zaciśnięcie szczypiec na nosie Tawuły nie zniechęciło jej, aby zrezygnować z dzisiejszego treningu, jak i zjedzenia mięsa kraba, który był ulubionym przysmakiem koteczki.

* * *

Skoro świt opuściła wraz z ojcem obóz, zapuszczając się w okolicę granicy z Klanem Wilka oraz z Klanem Burzy. Niedaleko z nich znajdował się tunel, w którym uczennica miała ćwiczyć nawigację. Tawuła zaciekawiona podziemnym labiryntem bez zawahania się zniknęła w jego wejściu, tuż za niebieską kitą ojca. Niebieskooki szedł na przodzie, opowiadając córce o sieci podziemnych korytarzach. Co jakiś czas zatrzymywał się, każąc córce węszyć i zwracać uwagę na charakterystyczne znaki, pomagające jej w określeniu swego położenia.
– Czujesz i słyszysz szum wody? Znajdujemy się niedaleko wodospadu, jak i obozu. Gdybyś skręciła w prawo, a potem w lewo i przeszła korytarzem, na którego ścianie widnieje skamieniała muszla ślimaka, wróciłabyś do obozu – wyjaśnił, na co Tawuła pokiwała łebkiem, starając się zapamiętać cenną uwagę ojca. Zazwyczaj korzystała z tego korytarza w obecności Pchełkowego Skoku, dlatego nie do końca zwracała uwagę na otaczającą ją przestrzeń. Musiała jednak nauczyć się poruszać sama wzdłuż korytarzy. – Chodźmy dalej.
Przez długi czas kluczyli pod ziemią, a uczennica starała się zapamiętać wszystkie cenne rady ojca. W końcu kocur skręcił w odnogę, na której końcu widać było światło.
Tawuła zmrużyła oczy, gdy wystawiła mordkę na zewnątrz. Gdy je ponownie otworzyła, zaskoczył ją widok, który się rozpościerał tuż przed nią. Złote Kłosy.

* * *

Nim zdecydowali się na powrót do obozu, Mroźny Wicher zaproponował poćwiczenie jeszcze wspinaczki na drzewach, niedaleko Złotych Kłosów. Mimo lęku wysokości, Tawuła dość sprawie dotarła na najniższą gałąź. Trzymała się częściej niższych partii drzewa, nie decydując się dosięgnąć jego korony.
– Może jednak spróbujesz przejść o jedną gałąź wyżej? – zaproponował ojciec, na co Tawuła pokręciła przecząco głową. – No dalej! Wiem, że sobie poradzisz.
– N-nie chcę... wystarczy mi to, gdzie jestem – odmiauknęła, nie decydując zdobycia szczytu drzewa.
Przeskakiwała po niższych gałęziach drzew, aż w końcu zmęczona, zeskoczyła na trawę. Mroźny Wicher pochwalił córkę, ale również skarcił, za to, że odmówiła podjęcia próby wspięcia się na wyższą gałąź. Nie był jednak szczególnie zły. Zdawał sobie sprawę, że kotka potrzebowała czasu, jednak zależało mu, aby nie zniechęcała się od razu.

* * *

Zimny morski wiatr targał futrem Tawuły, gdy szła wzdłuż klifu. Dzisiaj jedynie dwa razy zatrzymała się podczas przeprawy do obozu. Odłożyła upolowaną w trakcie powrotu zdobycz na stosiku, po czym odprowadziła spojrzeniem ojca, który zajął miejsce obok Kukułczego Wdzięku i Pietruszkowej Błyskawicy. Tawuła nie zdecydowała się dołączyć do ciotki i przybranej kuzynki, zamiast tego spojrzeniem starała się odszukać Pchełkowego Skoku. Chwilę jej zajęło zlokalizowanie szylkretki, gdyż stała w głębi, aniżeli w sercu obozu. U jej boku znajdował się przybrany syn Judaszowcowej Gwiazdy, Mirtowe Lśnienie. Kotka przez chwilę przypatrywała się w oba koty, aż w końcu zdecydowałam się do nich zbliżyć.
– Pchełkowy Skoku... – miauknęła, zwracając tym samym uwagę mentorki, która nerwowo spojrzała w jej stronę. Najwyraźniej Tawuła musiała ją zaskoczyć swoją obecnością, jak najzwyczajniej w świecie przeszkodziła jej podczas rozmowy z rudym kocurem. – Skończyłam na dzisiaj trening z Mroźnym Wichrem. Ćwiczyliśmy razem nawigację w tunelach oraz wspinaczkę na drzewa... – urwała, gdy Mirtowe Lśnienie skupił na niej swoje spojrzenie. Kocur chrząknął, po czym wymieniwszy porozumiewawcze spojrzenie z Pchełką, oddalił się, znikając w legowisku wojowników. – P-przepraszam. Przeszkodziłam wam... – Położyła po sobie uszy, czując, jak pieką ją policzki. Nie była przecież małym kociakiem, aby z każdym swoim postępem dzielić się z innymi kotami, a jednak! Cieszyła się, że mogła pochwalić się swojej mentorce, jak i siostrze, że zrobiła kolejnego dnia spore postępy. Nawet jeśli w związku z tym przeszkodziła jej w rozmowie z rudym kocurem.

<Pchełko?>

[900 słów + nawigacja w tunelach + polowanie oraz nauka otwierania krabów + wspinaczka na drzewa]

[Przyznano 18% + 5% + 5% + 5%]