Od Wełnistej Łapy CD. Białej Łapy

 Oficjalny ton głosu Białej Łapy zaskoczył Wełnistą Łapę. Poruszyła noskiem, starając się uspokoić natrętne myśli, które wypełniły jej umysł, nie odrywając spojrzenia lawendowych oczu od brata, po którym, cóż, faktycznie było widać, że wrócił z treningu; w przeciwieństwie do koteczki. Odkąd Wełnista Łapa zmieniła ścieżkę szkolenia, czy właściwie Zawodzące Echo zadecydował o jej zmianie przez sugestię Szarej Skóry, albinoska zapomniała o powrotach do obozu, wybrudzona od ziemi, jak i również zapomniała o ranach, zdobytych podczas ćwiczeń walki. Siniaki i draśnięcia zdążyły się zagoić; jedynie ślad po zębach lisa, skryty pod futrem na przedniej łapie, nadal był wyczuwalny w postaci piętna drapieżnika, który prawdopodobnie również, jak ona, starał się żyć dalej, mimo różnorakich przeszkód. Przypominało jej to o wojowniczej drodze szkolenia, spędzonej pod opieką Przeplatkowego Wianka oraz (chwilowo) pod opieką Oskrzydlonego Ognika. Teraz po treningach jedyne, co znajdowała, to zioła wplątane w białą sierść.
– Dobry wieczór, Biała Łapo – odparła równie oficjalnie, jednak jej tonu brzmiał nieco łagodniej, niż ton kocura. Zastanawiała się, czy przypadkiem sposób mowy kocura nie był jednym z pomysłów ich ojca, który chciał, aby trójka białych kotów nie tylko dostojniej się prezentowała, ale również pragnął, aby więcej kotów wierzyło w wyjątkowość jego potomstwa; nawet koty spoza klanów. Było to trudne, gdyż każdy klan miał swoje własne wierzenia oraz kulturę; tak samo nieliczni mieli okazję usłyszeć o Białym Pawiu. Wełnista Łapa za każdym razem peszyła się na zgromadzeniu, gdy ojciec próbował ją przedstawić obcym kotom, traktując ją jak błyskotkę lub znajdźkę, którą można było się popisać, by chwilę, po powrocie do klanu, zabraniać jej się spotykać z poznanymi kotami na zgromadzeniu na granicy, sugerując, że ci mogliby chcieć ją skrzywdzić. Ilekroć z pyska kocura padała taka sugestia, uczennica medyka żałowała, że kocur nie wie o jej przypadkowym spotkaniu z wojownikiem Klanu Wilka. Być może, gdyby się dowiedział o tym, byłby zły i całkowicie zabroniłby córce poruszania się samotnie przy granicach, jednak gdyby dowiedział się również o tym, że wojownik jej pomógł i szary sam miałby okazję zobaczyć na własne oczy kocura i zamienić z nim kilka zdań, na pewno zmieniłby zdanie na temat kotów z pozostałych klanów. – Z wielką przyjemnością. Ostatnio nie mieliśmy okazji zbyt często ze sobą jadać, a co dopiero rozmawiać... Jednak, nim udamy się do pieńka, pozwól mi nieco sobie pomóc... – Mówiąc to, sięgnęła łapą do futra kocura, które było przemoknięte. Biała Łapa wyglądał na zaskoczonego, jednak pochylił nieco głowę, dostosowując się do wzrostu uczennicy, aby nie musiała zadzierać głowy ani wyciągać w górę łapy, podczas pielęgnacji jego futra. Wełnista Łapa przejechała opuszkiem wzdłuż sierści, starając się pozbyć nadmiaru wody, jak i również chcąc wygładzić niesforne włosy brata. Kilkukrotnie przejechała po nim językiem, niewiele różniąc się od karmicielki, chcącej wyczyścić własne kocię, które podczas zabawy się wybrudziło. Nie chciała, aby czerwonooki stał się kolejny raz obiektem drwin niektórych kotów, a siedzenie przy pieńku, będąc przemoczonym do suchej nitki na pewno sprawiłoby, że kocur zostały wzięty na języki przez klanowe plotkary. Wystarczyło już, że koty plotkowały na temat oczu kocura, jak i jego powiązania z Klanem Gwiazdy. – Gotowe. – Uśmiechnęła się lekko, mając nadzieję, że brat nie będzie miał jej za złe, że chwilowo weszła w rolę matki.
– Nie trzeba było...
– Trzeba, trzeba – miauknęła, gdy kocur strzepnął ogonem, pozbywając się resztek wody i zlizał ostałe krople na łapie.
Gdy kocur skończył pielęgnację sierści, wspólnie skierowali się do pieńka, na którym znajdowało się kilka gryzoni. Wełnista Łapa zdecydowała się na wzięcie ze stosu myszy, nie czując potrzeby zjedzenia większego posiłku, a jej brat natomiast zdecydował spożyć dzisiejszą nornice. Rodzeństwo zajęło miejsce niedaleko krzewu, na który padał cień Skruszonej Wieży. Przed przystąpieniem do posiłku Wełnista Łapa pomodliła się do Klanu Gwiazdy, dziękując za obfite łowy, które dane było upolować wojownikom podczas dzisiejszych patroli łowieckich. W myślach dodała intencję , dotyczącą bezpieczeństwo kotów w klanach, w szczególności tych, należących do Klanu Burzy.
– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, widząc cię zadowolonego po skończonych treningach, odkąd zacząłeś szkolić się na przewodnika – podjęła Wełna, na co biały kocur uniósł na nią spojrzenie znad pałaszowanej zwierzyny. – Zmiany szkolenia wyszły nam obu na dobre, nie sądzisz? – miauknęła, nie decydując się poinformować brata o tym, że czasami, głównie tuż przed zaśnięciem, nachodził ją syndrom oszusta, w związku z tak nagłą zmianą ścieżki. W końcu jej zmiana profesji była powiązana ze śmiercią kotów czy tego chciała, czy nie, a zmiana funkcji Białej Łapy przeszła o wiele łagodniej, nie mając nic wspólnego z ostatnimi przykrymi wydarzeniami w klanie.

<Biała Łapo?>

[Trening medyka - 729 słów]

[przyznano 15%]