Od Czereśniowego Pocałunku

Nie umknęło to jej uwadze — jasne, że nie. Jak mogłaby nie zauważyć tak oczywistej zmiany na własnych terenach? Może i jej legowisko znajdowało się na drugim końcu ziem, z dala od Drogi Grzmotów, jednak tylko ślepiec nie dostrzegłby obecności tak licznej grupy kotów. Ich zapach unosił się w powietrzu jak obca nuta, drażniąca i niepokojąca. Czereśniowy Pocałunek widziała ich już wcześniej — poranionych, połamanych, wyraźnie osłabionych. Obserwowała, jak polują, jak wyrywają z ziemi zioła, nie zważając na to, do kogo należą te tereny. Znała ich. A precyzyjniej mówiąc — znała jedną z nich. Medyczkę Jarzębinowy Żar. Dziwne byłoby, gdyby nie wiedziała o jej istnieniu. Niepokoiło ją jednak coś innego. Co robił tu Klan Wilka? I to w takim składzie — młode koty, a do tego sama medyczka. Co musiało się wydarzyć, skoro zapuścili się aż tutaj? Nie zamierzała się z nimi kontaktować. Liczyła, że ruszą dalej, że to tylko chwilowy postój. Niestety, z każdym dniem coraz wyraźniej się osiedlali. Czasami mijała się z nimi niemal łeb w łeb, czując na karku ich spojrzenia. Musieli wiedzieć o jej obecności — chyba że byli kompletnymi głupcami. Śmierdzące wilczaki. Zawsze, gdy robiło się zbyt spokojnie, oni musieli się pojawić. Ostrzegła Gałązkę, lecz najwyraźniej nie zrobiła tego dość stanowczo.
Wróciła do kryjówki w drzewie, lecz nie zastała swojej towarzyszki. Gałązka musiała wyjść na poszukiwanie ziół. Czereśniowy Pocałunek upuściła na ziemię wiewiórkę i nornika, które przed chwilą upolowała. Pod gęstym futrem przebiegł jej dreszcz — nie z zimna, lecz z niepokoju. Musiała ją znaleźć. Coś głęboko w środku nie pozwalało jej tego zignorować. Podążyła za zapachem Gałązki i szybko ją odnalazła. Zobaczyła, jak jej czekoladowe futro jeży się w panice. Gałązka nie zdążyła uciec daleko — potknęła się o wystający korzeń i teraz, sparaliżowana strachem, wpatrywała się w grupę obcych kotów. Jeden z nich, przeważnie biały, z szarym ogonem i uszami oraz wyjątkowo puszystą grzywą, ruszył w jej stronę, warcząc groźnie. Był już bardzo blisko, gdy nagle Czereśniowy Pocałunek wyskoczyła z kryjówki niemal bezszelestnie i zdzieliła go łapą w pysk. Kocur zatoczył się do tyłu. Potrząsnął głową i podniósł wzrok na ciemną kotkę. Warknął, lecz dźwięk urwał się w pół. Nie był najmniejszy z kotów, a jednak jej postura i pewność siebie szybko go przytłoczyły. Nastroszył futro, próbując odzyskać przewagę, i ponownie zawarczał. Za nim stał ciemny, młody samiec o długiej brodzie, a nieco dalej kuliła się medyczka o długich łapach i zmęczonym spojrzeniu. Czarny kocur przystanął u boku swojego towarzysza i odciągnął go delikatnie, lecz stanowczo.
— Spokojnie, Kosaćcowa Grzywo! — miauknął, odsuwając wojownika jeszcze bardziej, po czym zerknął na dwie samotniczki.
Gałązka skuliła się nisko przy ziemi, niemal wtapiając się w ściółkę, skryta pod gęstym ogonem Czereśniowego Pocałunku, który osłaniał ją niczym tarcza.
— Witajcie. Nie chcieliśmy zrobić wam krzywdy — odparł w końcu nieznajomy, prostując się, choć nadal zachowywał bezpieczną odległość.
— Doprawdy? — odezwała się Czereśniowy Pocałunek, mrużąc oczy. — A więc wynoście się stąd. Czego szukają tu wilczaki? Las wam się spalił? — warknęła groźnie i postąpiła o krok do przodu.
Grupa stojąca przed nią lekko drgnęła, wymieniając między sobą zaskoczone spojrzenia. W tym czasie Czereśniowy Pocałunek delikatnie, lecz stanowczo pchnęła Gałązkę, zachęcając ją do ucieczki. Tamta jednak pozostała na miejscu, z dziwną, niemal dziecięcą ciekawością w oczach. Cóż za głupia istota. Powinna uciekać, póki jeszcze mogła chodzić. Kotka nigdy nie ufała wilczakom — szczególnie tym, którzy rzucali się z pazurami na każdego napotkanego.
— Wiesz, kim jesteśmy? — zapytała cicho medyczka, podchodząc bliżej ciemnego kocura. — Skąd? — dopytywała, mrużąc oczy, jakby próbowała coś sobie przypomnieć.
Na chwilę opuściła wzrok na własne łapy, z zamyśleniem wymalowanym na pysku.
— Jesteśmy tu, bo szukamy nowego domu — wtrącił się ciemny wojownik. — Jestem Mglisty Sen, to Jarzębinowy Żar, nasza medyczka, a ten z tyłu to Kosaćcowa Grzywa. Przybywamy w pokoju — wyjaśnił spokojnie, lekko skłaniając głowę.
Czereśniowy Pocałunek uniosła brew, wyraźnie zaskoczona jego zachowaniem. Koty klanowe zazwyczaj rzucały się sobie do gardeł — negocjacje należały do rzadkości. A już na pewno nie w tak opanowany i niemal uprzejmy sposób.
— Domu? — prychnęła. — Po co wam dom, skoro macie już jeden? Zostawcie coś dla reszty — machnęła ogonem z irytacją i rzuciła spojrzenie za siebie. Na Gałązkę. Ta najwyraźniej wyczuła intensywny, ziołowy zapach szylkretowej medyczki, bo usiadła i wpatrywała się w nią z nieskrywaną fascynacją.
— Musieliśmy odejść, ponieważ… — zaczął kocur, lecz nie dokończył.
— Wiem, kim jesteś! — wskoczyła mu w pół zdania Jarzębinowy Żar. Uczyniła krok naprzód i wskazała Czereśniowy Pocałunek łapą. — Nazywasz się Czereśniowy Pocałunek. Jesteś — a raczej byłaś — wojowniczką Klanu Nocy! Pamiętam cię ze zgromadzenia — miauknęła z przejęciem.
Kosaćcowa Grzywa natychmiast się poderwał, a na jego pysku pojawił się cwaniacki uśmiech.
— Najwyraźniej zwiała dla kotki — dodał szeptem, lecz na tyle głośno, by każdy to usłyszał.
Nie zdążył się nawet cofnąć, gdy dostał łapą w łeb od siostry. Cofnął się pospiesznie i usiadł, masując ucho. Szybko też dostrzegł wściekłe, płomienne spojrzenie Czereśniowego Pocałunku, które przeszywało go niczym ostrze.
— Moje opuszczenie Klanu Nocy nie jest waszą sprawą, a Gałązkę poznałam dopiero tutaj — wyjaśniła, machając ogonem wzburzonym niczym morskie fale.
Mglisty Sen odchrząknął i zaczął gładzić swoją brodę, zastanawiając się, jak załagodzić sytuację.
— Nie musisz nic mówić — powiedział w końcu spokojnie. — Ale nasze wyjaśnienia są konieczne. Uciekliśmy z Klanu Wilka, ponieważ wierzymy w Klan Gwiazdy i chcemy nieść ich światło oraz nadzieję. Opuściliśmy spaczone mrokiem tereny naszego byłego domu. Zabraliśmy ze sobą tych, którzy chcieli odejść, i pragniemy założyć tu nowy dom. Obecnie nazywamy się Świetliki i szukamy miejsca na obozowisko.
Nie wdawał się w szczegóły, lecz dla Czereśniowego Pocałunku, która potrafiła czytać między wierszami, wszystko stało się aż nadto jasne. Z zaskoczenia drgnęła jej powieka. Klan Wilka wierzył w Mroczną Puszczę? A może nie wierzył w nic? Pytania cisnęły się jej na język, ciężkie i niepokojące niczym nadciągająca burza. Jednak po usłyszeniu, że te koty są prowadzone przez Klan Gwiazdy, poczuła w sercu dziwną, niespodziewaną ulgę. Choć sama nigdy nie była oddaną wyznawczynią przodków — wiele ich zasad uważała za zbyt brutalne — to koty wierzące w Klan Gwiazdy często bywały serdeczne i uczciwe. A poza jednym niebieskawym arlekinem, pozostała dwójka sprawiała wrażenie naprawdę spokojnej i życzliwej.
— Rozumiem. W takim razie odejdziemy — miauknęła, zwracając się do Gałązki.
Towarzyszka aż drgnęła na te słowa. Jej pysk wykrzywił się w grymasie, jakby miała zaraz zwrócić zawartość żołądka. Wyglądała jeszcze mizerniej niż Jarzębinowy Żar, która i tak była niemal samą skórą i kośćmi.
— Nie musicie — odezwał się pośpiesznie Mglisty Sen. — Nie chcemy was wyganiać. Nasza społeczność jest otwarta na…
— To nie jest ważne — przerwała mu Czereśniowy Pocałunek, unosząc łapę. – Nie zamierzamy dołączać do żadnej grupy. Przynajmniej na ten moment — dodała ciszej, już bez gniewu w głosie.
— Rozumiem, jednak… — Mglisty Sen wyglądał na lekko zagubionego, jakby nie wiedział, co zrobić dalej.
— A zatem układ — wtrąciła szybko Jarzębinowy Żar, spoglądając najpierw na niego, potem na Gałązkę.
— Układ? — powtórzyła Czereśniowy Pocałunek, unosząc brew.
Nie była skora do żadnych porozumień. Nadal im nie ufała. Mimo to coś w słowach medyczki, może sposób, w jaki mówiła, poruszyło w niej dawno zapomnianą strunę.
— Zostańcie w swoim domu. Polujcie na naszych terenach — ciągnęła Jarzębinowy Żar. — Nie będziemy wam przeszkadzać. W zamian pokażecie nam te ziemie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Potrzebujemy ziół, mamy wielu rannych. Jesteś z Klanu Nocy… naucz nas łowić ryby.
Po chwili zawahała się i dodała ciszej:
— Proszę.
Czereśniowy Pocałunek nie drgnęła nawet o milimetr, a jej wyraz pyska pozostał niezmienny. Układ miał sens. Jednocześnie wiedziała, że z czasem pojawią się problemy — brak zwierzyny, niedostatek ziół, walka o przestrzeń. Klany rosły w liczebność, a wtedy takie porozumienia przestawały się opłacać. Rozsądek podpowiadał jej odmowę. A jednak czuła, że warto zaryzykować. Lato miało się ku końcowi. A może, gdy nadejdzie zima i one będą potrzebować pomocy, Świetliki okażą się równie lojalne. Już miała odpowiedzieć, gdy nagle to Gałązka zabrała głos.
— Mam duże zapasy ziół — odezwała się nieśmiało, przestępując z łapy na łapę. — Mogę się z tobą nimi podzielić, jeśli… opowiesz mi o ziołach i o tym, czego się uczyłaś — dodała cicho, po czym zerknęła na Czereśniowy Pocałunek.
Ta westchnęła ciężko.
— Ech… a więc zgadzamy się, mimo że niewiele na tym zyskamy — mruknęła. — Gałązka podzieli się z wami ziołami. Ja pokażę wam tereny i nauczę jednego z waszych kotów łowić ryby. Czy przekaże tę wiedzę dalej, to już wasza sprawa.
Spojrzała po rozpromienionych pyskach stojących naprzeciw niej kotów.
— Dziękujemy! — ucieszył się Mglisty Sen. — Wybierzemy odpowiedniego kota. Może spotkasz się z nim jutro, gdy słońce będzie wysoko, przy wierzbie? — zaproponował, już zapewne rozważając, kogo wyznaczyć do nauki.
— W porządku. Wiem, gdzie macie obóz — odparła spokojnie.
Odwróciła się i bez słowa ruszyła w stronę gęstwiny. Czuła na sobie spojrzenia trójki kotów, a jej pazury były gotowe do obrony. Nikt jednak nie ruszył za nią. Słyszała, jak oddalają się w przeciwnym kierunku. Zerknęła na Gałązkę. Towarzyszka szła obok niej z uśmiechem i dziwną, niemal iskrzącą energią. Najwyraźniej możliwość poszerzenia wiedzy o ziołach była dla niej czymś naprawdę ważnym.