Od Korowej Łapy CD. Białej Łapu

Kora nienawidziła deszczu. Znaczy, lubiła go, gdy mogła się w niego wpatrywać z bezpiecznego miejsca, a nie biegać i szukać w nim zwierzyny. Dostała zadanie od Dyniowej Skórki - przejść przez tunel i złapać jakąś zdobycz. Tylko że wszystkie zwierzaki poukrywały się w swoich kryjówkach, bo deszcz agresywnie bębnił o ziemię! I Kora też jedynie czego pragnęła to zapaść się pod ziemię i przeczekać. Niestety nie mogła. Gdy wychodziła, było jeszcze ładnie, znaczy tak, chmury zbierały się nad obozem, ale wyglądały, jakby miały zaraz przejść, zapach deszczu poczuła przy wyjściu z tunelów i gdyby nie to, że inaczej musiałaby odbyć karę, to najchętniej by zawróciła! Teraz jednak, na oślep wbiegła w kolejne krzaki, w których coś zaszeleściło. Wiedziała, że była blisko granicy i że jest to dość niebezpieczne, ale zbyt bardzo pragnęła wrócić do obozu, żeby się tym przejmować. Szła cicho, nasłuchując za zwierzyną, jednak szybko zaczęła wierzyć w to, że się przesłyszała i był to tylko wiatr. Gdy już chciała się zawracać, coś nagle uderzyło w nią z dość… dużym impetem. Szylkretka zamruczała niezadowolona, czując ból w głowie. Wycofała się z krzaka i pogładziła łapą bolące miejsce, a zaraz zobaczyła przed sobą białego kocura. Pachniał Klanem Burzy, przez co kotka spięła się, zastanawiając się, czy ma zaatakować intruza. Ten jednak się odezwał:
— Wybacz mi, nieznajoma kotko. Przez moje niedopatrzenie się zderzyliśmy…głowami. Wszystko w porządku?
Chociaż kotka przez chwilę niepewnie wpatrywała się w nieznajomego, nie do końca ufając jego intencjom, wreszcie westchnęła i pokiwała głową.
— Wszystko dobrze — odpowiedziała, jednak dość cicho. Gdyby tylko deszcz był głośniejszy, kocur pewnie jej by nie usłyszał.
Podeszła zaraz do nieznajomego albinosa i obwąchała go, a ten stanął sztywno, jakby obawiając się co dalej... Ewidentnie był z innego klanu i nie wyglądał, jakby się zgubił. Nie wyglądał też jednak, jakby chciał ją zaatakować.
— Co tu robisz? — zapytała wreszcie.
— Dobrze, że jesteś cała — odparł spokojnie. — Trenuję.
Kotka uniosła brew na jego odpowiedź, a zaraz rozejrzała się za mentorem kocura. Czemu mieliby trenować przy granicy... No ale ona w sumie też właśnie przy niej była i też trenowała...
— Chyba trochę się zgubiłeś — stwierdziła za to tylko, ale zaraz się zastanowiła.
Może mogłaby trochę wykorzystać bycie przy granicy, żeby szybciej coś upolować! No i może, żeby nie był to nieznajomy. Może kocur coś mijał, a może też właśnie polował? Mogłaby mu ukraść zwierzynę! Naprawdę marzyła tylko o powrocie do obozu...
— Mijałeś może jakąś zwierzynę? — zapytała więc z nadzieją.
Biały rozejrzał się i powęszył w powietrzu, jednak pewnie tak jak ona nic nie wyczuł. Deszcz zmył zapach czegokolwiek!
— Nie zgubiłem, doskonale wiem, gdzie jestem — zapewnił, a zaraz dodał: — Niestety, dziś nie trenuję polowania. — zamilkł na chwilę i kotka już chciała uciec, gdy nieznajomy zapytał: — Potrzebujesz pomocy?
Kotka nie odezwała się na temat tego, że kocur niby wiedział, gdzie jest. Dlaczego więc nie wrócił do swojego obozu? Dlaczego w ogóle był tutaj na granicy? - Te pytania Kora zostawiła sobie w głowie. Chociaż chyba najgłośniejsze było pytanie, które pojawiło się po kolejnych słowach kocura: czemu on chce jej pomóc?
— Nie, dzięki — mruknęła, odsuwając się trochę, a zaraz strzepała z siebie wodę. — Po prostu... okropna pogoda — zauważyła.
Odeszła jeszcze kilka kroków, po czym odwróciła się i zerknęła na albinosa, posłała mu delikatny uśmiech i rzuciła jeszcze:
— Wracaj do Burzaków, albinosie! Miło było poznać!
I skoczyła w inne krzaki, szukając zdobyczy.

<Biała Łapo? Co zrobisz?>

[547 słów]

[przyznano 11%]