Od Rysiej Łapy

Cały czas przewracałam się w swoim legowisku. Nie było ono niewygodnie. Nic z tych rzeczy! Zawsze jak jestem w obozie, gdziekolwiek - czuję, jak ich wzrok ciąży na mnie! Matka, Topielcowy Lament, Srebrzysta Łuna.. Kiedyś mogłabym im zaufać, ale co teraz? Czasami patrzą na mnie z irytacją, gniewem czy goryczą. Nie wytrzymuję tego! Skarabeuszowa! Nie, Głupia Łapa, strasznie sobie nagrabiła. Nie możemy z nią gadać, a ona z nami. Wydawałoby się, że nasza rodzina jest prawie że idealna. Ale tak nie jest. Cały czas mam koszmary o tym, co będzie potem. Mnie też odrzuci społeczeństwo! Będę pośmiewiskiem, a to wszystko staram się ukrywać. Ukrywać za wesołym pyszczkiem. Będąc w otoczeniu kogoś, kto wydaje mi się groźny. Instynkty każą mi wiać i uciekać. Jednak ja to ignoruje, staram się iść dalej! Wkładając kwiaty w futro, chcę wyglądać niepozornie. Jak niewyrośnięty kociak, z bujną wyobraźnią. Widząc niektóre koty o chudej sylwetce, odmawiam jedzenia. Można by było pozazdrościć. Takiej idealnej budowy lub masy ciała. Sam spryt i ambicje czasami nie wystarczają. Stanie się wojownikiem wiele mnie kosztuje. Najbardziej martwię się o moje siły. Po każdym treningu staram się ukryć moje zmęczenie. Staram się być energiczna. W niektórych momentach wyobrażam sobie i mam takie przeczucie, że ktoś inny mną steruje. Steruje i prowadzi przez najgorsze. Bezsenne noce stają się być coraz dłuższe. Chciałabym móc to przerwać, ale na to nie ma rady. Każdy mógłby być ode mnie lepszy. Każdy pomiot kota, wojownik lub nawet medyk. Fałszywa maska zanika, tak jak i ja. Nie mam co począć, prosić kogoś o pomoc też. Słyszę głosy. Mówią mi co mam robić.. Nie wiem, czy warto ich słuchać. Ale dzięki nim, wstaję następnego dnia. Z poczuciem fałszywego bezpieczeństwa. Bo nie wiem, co bym miała zrobić, to nadal czuwa. To coś, czyli śmierć. Każdego dnia się o nią ocieramy. Nie mamy wyboru, taka jest kolej rzeczy. Jesz, dopóki nie zostaniesz zjedzony. To przykre, a jednak prawdziwe. Chciałabym nie jeść mięsa, to chyba mi szkodzi. Chcę być idealna, ale nikt nie może taki być. Asertywność.. Kiedyś nie wiedziałam, co to znaczy. Nadal nie umiem wyrazić, co to. Nad tym muszę popracować, wiem to. Jednak nie potrafię! Tamtego dnia powinnam pokazać siostrze, że nie można brać moich własności. Samo mówienie ‘’Nie!’’ sprawia, że chcę coś zwrócić. Zwykle się tym nie przejmuje, bo to normalne. Jednak u mnie, nawet jak na kota, zdarza się to być zbyt często. Jak matki nie ma w legowisku, staram się podkraść nasiona maku. Nie robię tego często, tylko w chwilach, kiedy ich naprawdę potrzebuje. Bezsenność stara się mi dokuczać. Nie potrafię w pełni zasnąć, od kilku dni. To uciążliwe! Staram się o tym z kimś pogadać, ale nikt by nie zrozumiał. Dziecko takie jak ja nie potrafi sobie radzić. Zwłaszcza samodzielnie, staram to sobie wmawiać. Ale czy to prawda? Umiem polować, jednak robię to z bólem w środku. Myszy, ryjówki i inne zwierzęta. Też żyją, a my je zjadamy, żeby przeżyć. To mogłoby zabrzmieć niesprawiedliwe. Nazywamy je ofiarami, bo tak je sobie wyobrażamy. Jako malutkie, bezbronne stworzenia. Które tylko czekają, aż je zjemy. Mogłabym powiedzieć, że stałam się taka. Przez moje rodzeństwo.. Cały czas stoję w ich cieniu. ''Oh Miodowa Łapo świetnie ci poszło'',''Lamentująca Łapo! Jesteś najlepsza!''. A co ze mną? Ja nic dla nich nie znaczę?
Znowu to samo.. Trafiam tu co każdą noc. Ciemna pieczara, a w niej kości i padlina. Wolałabym jaśniejsze miejsce. Pokryte kwiatami i pełne żywych istot. Jednak cały czas budzę się tu.
- Ryś! - Usłyszałam.
- Tu jestem! - Odezwał się ponownie głos. Był to kot, bardzo chudy. O smolistej czarnej sierści i białych oczach.
- Gdzie ja jestem?! - Mruknęłam.
- Nie zgrywaj się Ryś! - Szepnął kot. Muszę wracać! Biec co sił, gdzie tylko mogę. Cały czas widzę te koty, gdzieś w pobliżu. Jak zawsze tu chodzę.. Nigdy nie odezwały się do mnie, a jednak wiedzą jak mam na imię. Czasami zdają się czytać moje myśli.
- Ryś! Ryś! Pokaż się nam! - Mruczał głos. ‘’Nam?’’ Pomyślałam. Z cieni zaczęły pojawiać się inne koty. Tak samo czarne i o oczach białych jak śnieg. Z towarzyszącym mi strachem biegłam przed siebie.
- Właśnie! Nie ukryjesz się przed nami! - Powiedział inny kot. Ich głosy były mi znajome.. Zaranna Zjawa? Czy to ona? Co ona by tu robiła. Słyszę jeszcze Lodowy Omen i Makowy Nów. Po chwili ucieczki zatrzymałam się. Pot zlatywał mi z czoła, a ja dyszałam jak najęta. Chwila nie minęła, a coś zaczęło się dziać. Coś ugryzło mnie w ogon.
- Tu jesteś.. Czemu uciekasz? - Zapytał głos. Nie.. To nie może być ona! To moja mama! Nie wyglądała jak ona, ale czułam, że nią jest. Miała taki sam głos. Nie, nie! To tylko moja wyobraźnia! Odwróciłam głowę od ‘’mamy’’ i biegłam dalej. Kiedy ziemia zaczęła spadać, wbiegłam w werwę. W pieczarze roiło się od drzew. Nie czekałam i wykorzystałam umiejętności wspinaczki. Wysunęłam pazury i wbiłam je w korę drzewa. Kiedy znalazłam się na jego czubku, wskoczyłam na gałąź. Zamknęłam na chwilę oczy, wmawiając sobie, że to tylko sen. Jednak to nic nie dało. Kiedy otworzyłam oczy, przede mną pojawiła się świecąca kulka. Próbowałam jej dotknąć, ale ona poleciała na drzewo obok.
- Pomogę Ci! - Powiedziała kula. Nie byłam pewna, że to kolejny kot. Jednak skoczyłam na kolejną gałąź, a po niej na drugie drzewo. W Końcu dotknęłam kulkę, a ona zamieniła się w kota. Czy to Wieczorna Gwiazda? Czemu tu są same koty z Klanu Wilka!! Cała ta sprawa wydaje się być dziwna. Nie dziwna! Przerażająca.
- Wieczorna Gwiazdo! Co ty tu robisz?! - Powiedziałam.
- Cicho! Bo jeszcze cię usłyszą. Nie czas na wyjaśnienia! Jeżeli chcesz żyć, za mną! - Powiedziała. Kiwnęłam głową i udałam się za kotem. Przeskakiwaliśmy z drzewo na drzewo. Nie wiedziałam co robię.
- Zostań tu! Mam nadzieje, że tu będziesz bezpieczna. - Mruknęła Liderka. Kiwnęłam głową. Jak nie mogę być tu bezpieczna?! Weszłam do dziupli w drzewie, wyczekiwałam na powrót Wieczornej Gwiazdy. Wyjrzałam zza dziupli i zobaczyłam kilka sylwetek w blasku, który wytwarzała Wieczorna Gwiazda. Można było je zobaczyć. Lodowy Omen, Nikły Brzask i Wilcza Tajga? Co oni mają zamiar zrobić.. Chwila! Przecież to koty, kultyści Mrocznej Puszczy! Co oni mają zamiar zrobić? Przed nimi zauważyłam smolistą wodę. Nie była ona przeźroczysta, tylko czarna. Ale w niej coś się świeciło. Koty wymieniały między sobą zdania. Byłam ciekawa, o czym gadają. Wilcza Tajga wystąpiła na przód i weszła do wody. Biała plama oddalała się od nich, ale ona sama zanurzyła się w wodzie. Wilcza Tajga razem z Lodowym Omenem okrążyły ją. Z kolejnych stron, zaczęli się pojawiać kolejni kultyści.
Nie minęła chwila, a doszło do rozlewu krwi. Biedne ciało Wieczornej Gwiazdy.. Widać było z daleka, że ulatywała z niego dusza.
- Nie! - Krzyknęłam w rozpaczy. Koty odwróciły wzrok, prosto na mnie. To jest tylko zły sen.. Obudź się! Rysia Łapo, no dalej!
- Rysia Łapo! Ryś! - Usłyszałam. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Miodka. Miodowa Łapa wyglądał na niewyspanego.
- Coś się stało? - Mruknęłam.
- Nie wierć się tak! Kopnęłaś mnie! - Mruknął brat.
- Ojć... Przepraszam! - Mruknęłam.

[1139 słów]