BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Burzy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 3 maja, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

24 lutego 2026

Od Fląderki

Fląderka leżała na płyciźnie z mordką zanurzoną w wodzie, obserwując ryby i inne żyjątka mieszkające w rzece, jak i zalegające na dnie śmieci dwunożnych. Co jakiś czas obok jej pyska przepływała niewielka ryba, najprawdopodobniej szukając schronienia przez większymi drapieżnymi rybami. Gdyby Fląderka chciała, mogłaby spróbować ją pochwycić swoimi ząbkami, jednak wolała nie sprawiać problemu Czosnkowej Krewetce, która zabrała ją poza obóz — ktoś mógłby uznać, że starsza kotka ćwiczyła z odrzutkiem, skoro zabrała tylko ją w teren. W końcu starsza kocica straciła nie tak dawno temu swojego ucznia, którą była siostra Fląderki, Centuriowa Łapa. Co prawda poprzez samą obserwację, brązowa szylkretka uczyła się umiejętności, jednak nie miała zamiaru ich ćwiczyć w praktyce.
– Jak się czujesz, Fląderko? – spytała szylkretka, w tym samym momencie, w którym Fląderka wynurzyła łebek z rzeki. Woda spływała wzdłuż jej pyszczka, a lok, czy też pozostałość z niego przylepił się do czoła kotki, nieco spadając na oczy i zakrywając kotce widoczność.
– D-dobrze – odpowiedziała niemalże natychmiast, nie decydując się rozwinąć tematu. Przynajmniej od razu. Dostrzegając niemrawy wyraz pyska Czosnkowej Krewetki, Fląderka otrzepała się z wody i podeszła do starszej kocicy. – Dzięki opiece medyków po pazurach wydr nie został żaden ślad... – miauknęła z uśmiechem, chwaląc umiejętności księcia, Różanej Woni oraz Gąbczastej Perły. – No prawie. Gdyby się uważnie przyjrzeć, pomiędzy moim futerkiem widać ciemniejsze paski na skórze...
– A jak się czujesz z tym że byłaś świadkiem śmierci Centuriowej Łapy?
– Ja... nie wiem... Centuriowa Łapa nie zasługiwała na śmierć z łap tego stworzenia – Głos Fląderki był spokojny. Mimo że dukała lub zawieszała się, Czosnkowa Krewetka jej nie pośpieszała. Wlepiła spojrzenie w taflę wody, spoglądając na swoje odbicie. – T-to wszystko działo się tak szybko. Cz-czasami zapominam, że już jej nie ma... – wyznała, kładąc po sobie ucho. – Gdy czasami zaglądam do legowiska uczniów, wzrokiem szukam jej na legowisku, na którym jeszcze kilka księżyców temu spała... A czasami, gdy zobaczę coś ładnego, myślę o niej i chcę zawołać ją po imieniu, aby jej to pokazać... – urwała.
Krajobraz przed oczami Fląderki nieznaczne się rozmazał. Szylkretkowa kotka zdając sobie sprawę, że płacze, odruchowo potarła łapką po pysku, chcąc ukryć łzy. Po tym, jak opłakała Centuriową Łapę, nie wstydząc się swoich łez, uznała, że od teraz będzie płakać w ciszy, tak, aby nikt nie widział jej łez. Nie chciała, aby ktoś jej współczuł lub próbował pocieszyć. Jednak nikt tak dawno nie wspominał w rozmowie Centuriowej Łapy.
– Byłaby wspaniałą wojowniczką, gdyby Klan Gwiazdy nie zechciał jej wezwać do siebie przed czasem... – mruknęła liliowa, siląc się na uśmiech. – Była uparta i nieco krnąbrna, ale gorsze koty dostąpiły zaszczyt mianowania na wojownika. A te cechy nie są do końca wadami...
– B-była dzielna... B-bardzo dzielna. Gdy ja ledwo byłam w stanie się ruszyć, ona opracowała plan i... T-tęsknie za nią.
– Ja również. Ja również tęsknię za nią, Fląderko – Oczy starszej kotki również zaszły łzami. – Co powiesz na to, abyśmy zebrały dla niej świeże kwiaty i udekorowały nimi jej grób?
Fląderka przytaknęła. Pociągnęła nosem, wpatrując się w rozmazany przed sobą kształt. Powoli ruszyła za Czosnkową Krewetką, mając zamiar poszukać najpiękniejszych kwiatów, aby w nocy, gdy śmiertelnicy będą spali, duch Centuriowej Łapy mógł zabrać z mogiły kwiaty i wpleść je w swoje piękne, półdługie liliowo-kremowe futerko.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz