Od Poranku DO Czerwca

Stanął w wejściu do legowiska uzdrowicieli, zaglądając niepewnie do środka. Odkąd Osetek został mianowany, Poranek odnosił poważne wrażenie, że w środku jest jeszcze mniej miejsca, niż było dotychczas. Chociaż młody Osetek już wcześniej przebywał w lecznicy, nie miał on tylu obowiązków, co teraz podczas swojego szkolenia. Robiło to więc już trzech uzdrowicieli, jego, Kruszynkę oraz Wiciokrzewa, jednego ucznia, Osetka oraz chorych czy rannych pacjentów. Wszyscy mieli pomieścić się w legowisku uzdrowicieli. Rudy musiał przyznać, że dosyć mu to przeszkadzało i choć nie mówił tego głośno, było widać, jak coraz częściej przebywał poza legowiskiem, co również do najprzyjemniejszych rzeczy nie należało. Widział oraz, co najgorsze, czuł na sobie wzrok innych kotów, zwłaszcza starszych, pamiętających jego ucieczkę z Owocowego Lasu. Chociaż siostry przekonywały go, że to wszystko minie, on sam nie potrafił w to uwierzyć. Widział, jak inni na niego patrzyli. Zwłaszcza zauważył to wśród starszyzny, co tym bardziej odstraszało go od odwiedzin w ich legowisku. To wszystko go przerastało, a ciągnące się w jego głowie wyrzuty sumienia i wspomnienia ze zmarłymi bliskimi nie pomagały. A skoro nawet nie mógł zaszyć się w lecznicy, to gdzie miał się podziać?
Westchnął cicho, widząc w środku pozostałą dwójkę uzdrowicieli i Osetka. Powoli wycofał się, chcąc już znaleźć sobie jakieś inne miejsce, by przynajmniej chwilę posiedzieć, więc rozejrzał się dookoła. Obóz był pełen kotów, co nie zachęcało go do zostawania w nim na dłużej. Dlatego szybkim krokiem udał się w stronę wyjścia, chcąc zaczerpnąć trochę samotności. Powoli chodził dookoła, wlekąc przy tym łapami po ziemi. Nie miał siły, by robić sobie takie spacery. Najchętniej położyłby się w legowisku, ale niestety z wiadomych powodów wolał tego unikać. Wtedy do jego głowy wpadł inny pomysł, a dokładniej jego siostry. Wiedział, że mógłby pójść do nich, poprosić o chwilę wspólnego czasu, jednak wtedy musiałby się przyznać, że coś jest nie tak. A taka opcja nie wchodziła w grę. Od powrotu już wystarczająco dużo się działo, wiedział, że dla nich też to wszystko jest trudne, nie mógł zwalać nie swoich problemów. Musiał umieć samemu sobie z nimi poradzić. Przełknął głośniej ślinę i spuścił głowę. Nie wiedział już, co robić. Cały jego mały świat z dnia na dzień potrafił się zawalać. Jakby Wszechmatka kazała go za posłuchanie Murmur te księżyce temu.
Zatrzymał się dopiero wtedy, gdy pod łapami poczuł wyraźne korzenie. Podniósł lekko głowę, a widząc drzewo o wąs od niego, cofnął się o krok do tyłu, już niespokojnie drgając ogonem. Drzewo wydawało się naprawdę ogromne, a może to przez fakt, że stał tuż pod nim? Z tego też powodu cofnął się jeszcze kawałek, po chwili unosząc głowę ku górze, chcąc zobaczyć koronę tej rośliny. Wtedy do jego głowy wpadł pewien pomysł, mogący rozwiązać jego problemy, z brakującym dla niego miejscem w okolicy.

 

***

 
Do obozu wrócił dopiero po dłuższym czasie, a po wykonaniu wszystkich swoich obowiązków w lecznicy, wyszedł na polane, zajmując jakieś miejsce z boku. Wzrok miał wbity w ziemię, w której to grzebał łapą, głowę za to miał kompletnie gdzie indziej. Jak zwykle siedział w swoich myślach. Jednak wtedy to poczuł na sobie czyiś wzrok, który przywrócił go do rzeczywistości. Szybko podniósł głowe, rozglądając się dookoła. Może tylko mu się wydawało? Lecz wraz z tą myślą przed oczami pojawił mu się rzeczywisty obraz. Zobaczył mniejszą grupkę kotów, co jakiś czas spoglądających w jego stronę. Cały się spiął na ten widok, a dodatkowego stresu dołożył mu czekoladowy kocur, który w tamtej chwili spojrzał na niego, najpewniej wyłapując przy tym również jego spojrzenie.

<Ty czekoladowy kocurze, wywołujący dyskomfort swoim spojrzeniem?>