Ostre, niemal bezlitosne promienie słońca jarzyły się na posadzce klanowego obozowiska, zalewając jego zakamarki rozgrzanym blaskiem i zdając się przypieczętowywać nadejście kolejnego, wyjątkowo upalnego dnia pory Zielonych Liści. Światło przedzierało się przez gęste sklepienie koron drzew, osiadając na ubitej ziemi, liściastych dachach legowisk oraz wystających ponad poszycie korzeniach, których powierzchnia zdążyła już nagrzać się od nieustannej ekspozycji na słońce. Powietrze, ciężkie i niemal nieruchome, zdawało się drżeć nad polaną, a każdy, nawet najdelikatniejszy podmuch wiatru przynosił jedynie krótkotrwałą ulgę, nim ponownie ustępował miejsca dusznej, letniej aurze. Nie tylko wysoko zawieszona, wciąż rozpalona słońcem kula przypominała jednak o tym, że nastała pora Zielonych Liści, gdyż świadczyła o tym również budząca się do pełni życia przyroda — coraz śmielej i pogodniej śpiewające ptaki, ozdobione soczystą zielenią trawy oraz krzewy, a także wszechobecny zapach mchu, ziół i nagrzanej ściółki, unoszący się nad leśnym poszyciem.
Aroniowa Łapa leżał na swoim posłaniu, próbując ułożyć długie futro w taki sposób, by choć odrobinę ułatwić sobie oddychanie. Nie przynosiło to jednak większych rezultatów. Niezależnie od tego, jak przekręcał się na bok, podwijał łapy czy odsuwał ogon od reszty ciała, ciepło zdawało się podążać za nim, osiadając na jego sierści i skórze niczym ciężki, nieprzyjemny płaszcz. W końcu zrezygnował z dalszych prób znalezienia wygodniejszej pozycji, poprzestając na leżeniu z przednimi łapami wyciągniętymi przed siebie i głową opartą na łapach. Z tego miejsca mógł dostrzec fragment obozowiska ukryty za wejściem do uczniowskiego legowiska, toteż od czasu do czasu przesuwał spojrzeniem po krzątających się kotach, przyglądając się ich codziennym zajęciom z dość nikłym zainteresowaniem. Zważywszy na panującą pogodę, nawet klanowa polanka, przy której zwykle gromadziło się wielu członków Klanu, by wymienić się nowinami lub zwyczajnie spędzić czas w swoim towarzystwie, wydawała się dziwnie opustoszała. Większość kotów najwyraźniej szukała schronienia przed żarem, wybierając zacienione zakątki obozu albo chłodniejsze wnętrza legowisk, gdzie przynajmniej na chwilę można było zapomnieć o palącym słońcu.
— Można się spalić, nie sądzisz? — usłyszał nagle znajdujący się obok niego zmęczony głos. — Chyba jeszcze nigdy nie przeżyłam tak upalnej pory Zielonych Liści.
Aronia odwrócił głowę w stronę niespodziewanej rozmówczyni, która po krótkiej chwili przysiadła nieco bliżej, jakby również uznała, że w samotności trudno będzie znaleźć sobie zajęcie w tak leniwie upływające popołudnie. Kotka uśmiechnęła się nieśmiało, a złocisty kocurek odpowiedział jej spojrzeniem, pozwalając sobie na dokładniejsze przyjrzenie się jej sylwetce. Jego uwagę w pierwszej kolejności przykuł niezwykle okrągły pyszczek, nadający jej wyglądowi pewnej łagodności, która zdawała się współgrać z pogodnym wyrazem jej oblicza. Nietrudno było zresztą dostrzec, skąd wzięło się jej imię. Dopiero później jego wzrok powędrował ku rozłożeniu szylkretowych plam, których nieregularne kształty odcinały się wyraźnie od pozostałej części sierści, a następnie zatrzymał się na jej futrze, gładkim i zadbanym, pozbawionym większych zabrudzeń czy skołtunionych kosmyków.
Pomyślał, że być może powinien powiedzieć coś miłego na temat jej wyglądu, choćby zwyczajny komplement, który pozwoliłby mu podtrzymać rozmowę i sprawił, że pierwsze chwile ich spotkania stałyby się nieco mniej niezręczne. Niestety, mimo że odpowiednie słowa zdawały się znajdować gdzieś na skraju jego myśli, żadne nie potrafiło przedostać się przez gardło. Miał wrażenie, jakby ktoś umieścił mu w pysku kulkę mchu, skutecznie odbierając możliwość wypowiedzenia czegokolwiek poza najprostszymi odpowiedziami. Co więcej, przyglądając się kotce, odczuwał pewien trudny do nazwania dyskomfort, przypominający nieco ten, który pojawiał się w nim w obecności Smuklikowego Żądła. Nie potrafił jednak jednoznacznie określić, z czego wynikało to podobieństwo…
— Faktycznie, trudno tu wytrzymać — miauknął w końcu przyjaźnie, starając się nadać głosowi równie swobodny ton, jaki pobrzmiewał w wypowiedzi rozmówczyni. — Mam wrażenie, że treningi stanowią bardziej karę niż zadanie.
Odwzajemnił jej uśmiech, po czym przyciągnął ogon bliżej przednich łap, próbując znaleźć dla niego miejsce, w którym nie będzie dodatkowo utrudniał mu znoszenia upału. Dopiero wtedy uświadomił sobie, w jak opłakanym stanie znajdowała się jego sierść. Niektóre włosy były skołtumanione, inne zaś układały się w nieładzie, zdradzając, że ostatnie treningi nie pozostawiły mu zbyt wiele czasu ani chęci na dokładniejszą pielęgnację. Pomiędzy dłuższymi kosmykami można było dostrzec drobinki ziemi i kurzu, które najpewniej zebrały się tam podczas ćwiczeń, a teraz, w ostrym świetle wpadającym do legowiska, wydawały się jeszcze bardziej widoczne.
Odsunął ogon, jakby w ten sposób mógł ukryć jego nieporządny wygląd, po czym ponownie zwrócił pysk w stronę Pyzy. Obserwował jej niezwykle pogodny wyraz, przyglądając się temu, jak swobodnie przychodziło jej uśmiechanie się i podtrzymywanie rozmowy. Wydawała się zupełnie nieskrępowana jego obecnością, a jej zachowanie nie zdradzało żadnych oznak zakłopotania. Aronia przez moment zastanawiał się, czy po prostu taka była, czy może zwyczajnie nie miała powodów, by przejmować się czymkolwiek w podobnym stopniu co on. W jego głowie niemal natychmiast pojawiły się kolejne, niepotrzebne porównania. Przecież nie musiała mierzyć się z tym samym co on — nie jej brat mianował się niezwykle wcześnie, nie ona odczuwała potrzebę, by sprostać oczekiwaniom, które zdawały się z każdym księżycem coraz wyraźniej osiadać na jego barkach.
Nie zatrzymał się jednak przy tych rozważaniach na długo, zwłaszcza że Pyza kontynuowała rozmowę, nie pozostawiając mu zbyt wiele czasu na pogrążanie się we własnych myślach. Czekoladowa uczennica zdawała się mieć sporo do powiedzenia, a jej wypowiedzi płynęły jedna za drugą, przeplatane kolejnymi uśmiechami. Aronia co jakiś czas dorzucał coś od siebie, przytakiwał lub odpowiadał krótkim miauknięciem, starając się sprawiać wrażenie równie zaangażowanego, co jego rozmówczyni. Nie zawsze jednak nadążał za zmieniającymi się wątkami. Jego uwaga niekiedy odpływała ku własnym myślom, a wtedy słowa Pyzy stawały się jedynie przyjemnym, choć nieco odległym szmerem, którego sens docierał do niego z opóźnieniem.
Z czasem zaczął odnosić wrażenie, że kotka wyjątkowo często wspomina o jego długim futrze. Raz zauważyła, że musi być mu w nim nieznośnie gorąco, innym razem zaś zwróciła uwagę na to, jak wiele wysiłku musi kosztować go utrzymywanie go w porządku podczas upalnych dni. Aronia odpowiadał na te uwagi z uprzejmym rozbawieniem, choć gdzieś w głębi duszy nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że Pyza wcale nie była aż tak zainteresowana jego sierścią, jak próbowała to okazywać. Być może szukała po prostu pretekstu, by zwrócić na siebie jego uwagę, a może chciała po prostu mu zwyczajnie dopiec, ale w taki sposób, by nie mógł tego odczuć nazbyt wyraźnie.
Nie wiedzieć czemu, miał wrażenie, że zarówna pierwsza, jak i druga opcja były dosyć prawdopodobne.
— Może pójdziemy razem na spacer? — z dotychczasowego zamyślenia wyrwała go dość niespodziewana sugestia kotki.
Aronia zamrugał, przez krótką chwilę próbując odnaleźć w pamięci moment, w którym ich rozmowa zdążyła zejść na podobny temat. Nie był pewien, jakim sposobem przeszli od narzekania na upał do propozycji wspólnego spaceru, jednak szybko uświadomił sobie, że przyznanie się do tego, iż nie słuchał jej z należytą uwagą, z pewnością nie byłoby najlepszym sposobem na udzielenie odpowiedzi. Mógł oczywiście znaleźć jakąś wymówkę, powołać się na zmęczenie albo stwierdzić, że miał już inne plany, lecz żadna z tych możliwości nie wydawała mu się szczególnie przekonująca. Nie miał zresztą niczego pilnego do zrobienia, a odmowa mogłaby niepotrzebnie sprawić przykrość kotce, która przecież nie zrobiła niczego złego.
Powstrzymał westchnienie, zanim zdążyło wydostać się z jego gardła. Nie chciał, by Pyza odniosła wrażenie, że jej propozycja była dla niego uciążliwa, dlatego pozwolił sobie na niewielki, uprzejmy uśmiech, po czym uniósł wzrok ku jej pyszczkowi.
— Pewnie. Spotkajmy się jutro przy wyjściu, w południe.
Odpowiedź opuściła jego pysk niemal bez zastanowienia, choć zaraz po jej wypowiedzeniu poczuł lekkie ukłucie niepewności. Nie był całkowicie przekonany, czy rzeczywiście miał ochotę spędzić część dnia na spacerze z Pyzą, zwłaszcza że perspektywa dalszego przebywania na słońcu nie wydawała mu się szczególnie zachęcająca. Mimo to nie zamierzał wycofywać się z danego słowa. Być może wspólna przechadzka okaże się przyjemniejsza, niż początkowo zakładał, a rozmowa, która w tej chwili wydawała mu się nieco jednostronna, nabierze z czasem większej swobody. Pozostawało mu jedynie mieć nadzieję, że do południa upał choć trochę zelżeje, a on sam zdoła doprowadzić swoje futro do porządku, zanim ponownie spotka się z czekoladową uczennicą.
CDN.
[1283 słów]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz