Przeszłość, po porwaniu Tropiącej Łaski
— Udało mi się sprowadzić do nas kotkę, samotniczkę. Należy ona do tej samej grupy samotników, która kilka dni temu porwała jedną z naszych najbardziej zasłużonych wojowniczek, Tropiącą Łaskę! Oznacza to, że już niedługo wyznaczę koty, które wraz z naszą nową więźniarką udadzą się na misję odbicia Tropiącej Łaski od tych okrutników! — zaczęła Zalotna Gwiazda z powagą. — Nasz nowy nabytek nazywa się Sroka, a jej obecność przy granicy z terenami samotniczymi uświadomiła mi, jak niebezpieczne jest wędrowanie w tamtych okolicach. Właśnie dlatego ogłaszam, że od dziś, aż do odwołania, macie zakaz zbliżania się w tamtą stronę! Od dzisiaj nie możecie wychodzić dalej niż za Cierniste Drzewo! — kontynuowała.
Po skończonej przemowie zeszła z mównicy, a jej wzrok spoczął na nim. Kocur był na początku zdziwiony jej decyzją, ale uświadomił sobie potem, że potrzebowali Sroki, żeby odbić Tropiącą Łaskę, której w sumie nie chciał nawet widzieć. Miał nadzieję, że kotka umrze w tym mieście.
***
Po powrocie z misji
— Zebraliśmy się tu przede wszystkim, by pogratulować wybawcom Tropiącej Łaski! — zaczęła Zalotna Gwiazda, uśmiechając się do zgromadzonych Wilczaków. — Ta szanowana wśród nas wojowniczka nie miałaby dziś okazji zasnąć wśród znajomych pysków, gdyby nie szóstka odważnych i silnych kotów. Kocimiętkowy Wir, Rozbity Księżyc, Wilczy Skowyt, Cętkowany Tęgosz, Skowronkowa Rozkosz, a także nasza zakładniczka — Sroka — zasługują dziś na szczególną pochwałę. Każdy z nich udowodnił, że w razie zagrożenia my, jako Wilczacy, jesteśmy w stanie połączyć siły i przezwyciężyć każdą przeszkodę! — kontynuowała, wypinając dumnie pierś.
Cętkowany Tęgosz też się uśmiechał w duchu, czekając, aż otrzymają tytuły za poświęcenie.
— Doszły mnie również słuchy, że Sroka, choć dołączyła do nas dopiero niedawno, już ma zadatki na przykładnego Wilczaka. W nagrodę za doprowadzenie patrolu do celu i pomoc w odbiciu Tropiącej Łaski zdecydowałam się podjąć pewien krok. Sroko, wystąp!
Rudzielec zrobił zniesmaczoną minę i to nie z powodu bolącego ucha czy ran. Czuł, że jego babcia o czymś zapomniała i ich pominęła. Tak nie powinno być. Może na końcu im da, czego chciał.
Gdy Sroka przedostała się przez tłum i stanęła przed mównicą, szylkretka kontynuowała.
— Nie będę trzymać cię w ciasnym legowisku więźniów, Sroko. Widzę w tobie ogromny potencjał na to, byś została jedną z najszlachetniejszych wojowniczek w Klanie Wilka. Wiem, że pod okiem odpowiedniego mentora nauczysz się każdego skrawka terenu na pamięć, a także wspinać się na drzewa czy nawigować w tunelach. Jestem pewna, że to Ognikowa Słota będzie dla ciebie odpowiednią mentorką i przekaże ci całą potrzebną wiedzę — wygłosiła przywódczyni, patrząc na młodszą kotkę z dumą. — Sroko, od dzisiaj będziesz zwała się Sroczym Cieniem. Przysługują ci te same prawa co reszcie uczniów, lecz wiedz, że twoim nowym mianem pragnę uhonorować twoje zasługi dla Klanu Wilka. Mam nadzieję, że w przyszłości pokażesz mi, że postąpiłam słusznie i nie okryjesz swojego wojowniczego imienia hańbą — dokończyła, po czym pozwoliła Ognikowej Słocie zetknąć się nosem ze Sroką.
Kocur patrzył na to krzywo. Co się teraz przed nim odwalało?
— Jest jeszcze jeden kot, który dziś wstąpi w szeregi uczniów. Morozie, wystąp.
Srebrzysty podszedł pod mównicę, a Tęgosz czuł się coraz bardziej sfrustrowany.
— Od dziś, aż do otrzymania imienia wojownika, będziesz się nazywać Soplową Łapą. Twoją mentorką będzie Biały Barszcz. Mam nadzieję, że przekaże ci całą swoją wiedzę — mówiła dalej szylkretka. — Może i nie przeżyłeś nocy w lesie, lecz wierzę, że twoja podróż z Betonowego Miasta aż do azylu Klanu Wilka jest świadectwem twojej wytrzymałości — dodała jeszcze, po czym zwróciła się do biało-liliowej wojowniczki. — Biały Barszczu, jesteś gotowa do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Sowiego Zmierzchu, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją siłę oraz zaciekłość. Będziesz mentorką Soplowej Łapy i mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę.
Po słowach przywódczyni Biały Barszcz zetknęła się nosem ze srebrzystym kocurkiem, a chwilę później rozległy się okrzyki.
Rudzielec patrzył pusto w ziemię po skończonym zebraniu. Obiecał babci, że nie zwątpi już nigdy w jej decyzje po tym, jak zamordował Trzcinniczkową Dziuple, ale teraz zwątpił. Poświęcił swoje życie, by ratować to lisie łajno zwane Tropiącą Łaską i nie dostał tytułu Powiernika Cienia? Przecież dostawało się to odznaczenie za poświęcenie się dla klanu i ofiarowanie własnego życia. Cały patrol to zrobił na tej wyprawie i dostał tylko durne gratulacje, jakby byli jakimiś kociakami ze żłobka. On sam nie czuł prawie jednego ucha, nawet nic na nie nie słyszał. Widział, że ekipa szła w stronę lecznicy, więc poszedł razem z nią. Oby Chudy Grzbiet naprawił mu to ucho.
***
Teraźniejszość
Rudzielec czuł się dziwnie z jednym funkcjonującym uchem. Teraz otoczenie z jego lewej strony stało się bardziej słyszalne, podczas gdy z prawej wszystko zgasło. Wracał z Zamroczoną Łapą do obozu, niosąc piszczki, polowanie w upał nie było dobrym pomysłem, ale chciał, żeby jego kuzynka doszlifowała umiejętności, zanim da jej test. Zamroczona Łapa zrobiła duży postęp z upływem księżyców, ale jeszcze jej wspinaczkę po drzewach trzeba było poprawić. Akurat mijali się ze Sroczym Cieniem i Ognikową Słotą. Rudzielec od razu popatrzył krzywo na białą-czarną kotkę, która szybko zniknęła poza azylem.
— Wszystko dobrze, kuzynie? — Zamroczona Łapa spojrzała na niego zmartwiona. Ten szybko popatrzył na nią, prychając.
— Oczywiście, że tak! A teraz znikaj mi z oczu. Jutro masz być lepsza niż dzisiaj, nawet młodsi od ciebie zostają wojownikami — syknął na nią. Córka Ognikowej Słoty szybko zgasła i ze zmieszaniem w oczach odeszła od niego. Westchnął jeszcze, patrząc na wyjście z obozu. Co jego babcia w niej widziała? To tylko durny samotnik, a jednak przez nią nie doczekał się tytułu Powiernika Cienia. Był tego pewny. Tylko jak się jej pozbyć? Nie zabije jej przecież jak Trzcinniczkowej Dziupli, bo raz już wpadł. Tej chytrej kotki trzeba będzie się pozbyć bez trucizny i pazurów. Gdyby tylko opanował zabijanie kotów słowami, byłby wtedy mistrzem zabójstw, seryjnym mordercą poprzez myśli. Brzmiało to głupio, ale może by przekonał Zalotną Gwiazdę, żeby się pozbyć Sroczego Cienia. Przecież jak poprzednio myślał, była chytra i niegłupia, a nawet zadała im niewygodne pytanie na temat oznaczeń dotyczących przynależności. Był kilka księżyców temu zbyt wściekły, by przypomnieć sobie o tym. Chciał się bić w głowę za to, że nie zrobił tego wcześniej. Spojrzał na legowisko swojej babci i poszedł w jego stronę, stawiając łapy ostrożnie.
— Mogę wejść? — spytał.
— Nie teraz — odparła Zalotna Gwiazda zachrypniętym głosem.
— To ważne — Cętkowany Tęgosz odpowiedział. Sprawa ze Sroką nie była błaha dla niego.
Przywódczyni chwilę milczała, by następnie odpowiedzieć:
— Skoro to ważne, przyjdź wieczorem, bo teraz jestem zajęta. — Rudzielec odszedł od legowiska przywódczyni, szukając cienia w tak upalny dzień. Położył się pod najbliższym drzewem i zaczął oglądać mrówki w ziemi.
***
Wieczór
Czas dosyć szybko minął. Do wieczora zdążył wyruszyć na jeden patrol i coś upolować samotnie. Popatrzył na niebo, na którym księżyc zaczął wspinać się coraz wyżej, i podjął próbę skierowania się ponownie do legowiska przywódcy. Rudzielec tym razem postawił pewniej krok, bo babcia obiecała mu, że teraz będzie mieć czas.
— Teraz masz czas dla mnie, babciu? — spytał dość spokojnie, wiedząc, że to, co ma do powiedzenia, dobije Sroczy Cień na dobre.
— Jasne, że mam, możesz wejść. — Cętkowany Tęgosz z pewnym uśmiechem wszedł do legowiska przywódczyni. W nim właśnie leżała zsiwiała arlekinka, która czyściła swoje futro. — Czego dotyczy ta ważna sprawa, Tęgoszu? — spytała go przywódczyni, co chwilę gładząc futro językiem.
— Chodzi o Sroczy Cień. Może i nam pomogła znaleźć Tropiącą Łaskę, ale jej przydatność tutaj się skończyła. Trzymamy w klanie kota, który nam zagraża. Gdy szliśmy odbić Tropiącą Łaskę, ona wywnioskowała, że naderwane uszy to oznaczenia dotyczące przynależności u nas. Oczywiście większość to przemilczała, bo zdradzenie samotnikowi takich informacji nie jest nam na łapę, tylko oczywiście Skowronkowa Rozkosz jej przytaknął. — Nerwowo zacisnął szczękę, przypominając sobie, jak młodzik palnął tę głupotę. Na szczęście to już nie jego sprawa, co będzie ze Skowronkiem. — Ciekawskie koty zawsze są najgorsze, bo potem im mało i chcą wiedzieć więcej. Jak się kiedyś dowie, czym jest kult, to wtedy możemy być skończeni. Weźmie łapy w troki i powie to reszcie gangusów, jakby to był zwyczajny temat na pogaduszki. Trzeba mieć na nią oko, babciu, albo zrobić coś bardziej stosownego. Na przykład pozbyć się zagrożenia. — Gdy tylko zaczął przemawiać, Zalotna Gwiazda przestała lizać futro i spojrzała na niego ze zmrużonymi oczami.
<Zalotna Gwiazdo?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz