BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

22 listopada 2026

Od Postrzępionego Mrozu

Tw; krew, przemoc, opis myśli samobójczych

Nigdy nie ukończyła treningu żadnego ucznia, co czasami ją smuciło. Czuła, że jej koniec zbliża się gwałtownie, a ona nic nie mogła z tym zrobić. Zapewne pomimo bycia Jaśniejącym Skrzydłem nigdy nie dostanie zaszczytu dostania kolejnego ucznia, a co dopiero ukończenia jego szkolenia. Winiła się za nieukończenie szkolenia Pajęczej Nici, w końcu, gdyby tylko nie zaszła w ciążę… W dodatku była uczennicą Złotej Drogi, kolejnego kota, który przez jej działania musiał cierpieć i umrzeć. Jego pyszczek nawiedzał ją w snach, błagał, aby go ocaliła, a ona… Zostawiła go wtedy, podczas walki… Przez jej kręgosłup przeszedł dreszcz, aż w końcu ocknęła się, słysząc, jak wojownik, z którym była na patrolu pyta ją, czy odpowie na jego pytanie.
— Postrzępiony Mrozie? Wszystko w porządku? — zapytał Różeńcowe Serce, z lekkim zmartwieniem. Kotka od razu skinęła z lekkim uśmiechem.
— Tak, przepraszam. Zamyśliłam się. — odpowiedziała kocurowi. Ten odwzajemnił gest uśmiechu i spojrzał na tereny obok.
— Właśnie mówiłem Krabowej Łapie o terenach, które kiedyś należały do nas. Może chciałabyś opowiedzieć jej coś o walce z Klanem Wilka? — Po jego słowach jej uśmiech lekko zanikł. Spojrzała w stronę terenów Klanu Wilka, czując gulę w gardle.

«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»

— Postrzępiony Mrozie! Tak się cieszę, że cię widzę. — Kosaciec podbiegł do niej, oglądając się przed tym za siebie. Wiedziała, że kocur martwił się, że któryś z jego pobratymców go zauważy. Byłoby to najgorszym scenariuszem dla ich dwójki, gdyż mogliby otrzymać surową karę.
— Też się cieszę. — Wtuliła się w jego puszystą grzywę, wciągając ten tak dziwnie kłujący zapach kocura. Czuła Klan Wilka, może to dlatego, ale… Może był i inny powód..?

«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»

Leżeli razem w trawie, patrząc sobie w oczy. Kotka czuła, jakby znów cały jej świat był ułożony. Jakby każdy element był na swoim miejscu. Może powinna była nie stresować się tak ostatnimi wydarzeniami. Zbliżyła pyszczek do jego grzywy, wtulając się w nią. Uśmiechnęła się delikatnie pod nosem, czując bicie jego serca.
— Kocham cię, Kosaćcowa Grzywo. — odpowiedź była tak szczera, niosła w sobie tak wiele wspomnień… Nareszcie czuła obok jego ciepło, a wypowiedzenie tego było jak obietnica. Jednak… Po chwili odsunęła się od niego i spojrzała mu w oczy. Nie patrzył na nią. Odwrócił swój wzrok. Sekundy mijały w ciszy, a brak odpowiedzi zaczynał do niej docierać zbyt późno. W końcu położyła się już na brzuchu, patrząc w pełni na kocura. Cisza przytłaczała ją powoli, a w uszach słyszała tylko szepty rozmowy z ostatniego spotkania. — Kosaćcowa Grzywo..?
— Tak? — potrząsnął głową, teraz patrząc na nią znowu.
— Kochasz mnie, prawda? — zapytała go. Ten patrzył na nią z otwartym pyszczkiem, jakby szukając odpowiednich słów. Ale najwidoczniej nie znalazł ich, bo odwrócił od niej głowę. Kotka wstała teraz, patrząc na niego zagubiona.
— Chwila, ty… Co ty do mnie czujesz? Czy w ogóle coś jeszcze czujesz? Albo czy kiedykolwiek czułeś? — nadal, cisza. W końcu szarpnęła go mocno za ucho, na co ten syknął, zwracając w jej stronę głowę. Wyglądał na złego, ale na pewno nie na tak złego, jak ona. — Odpowiedz mi.
— Postrzępiony Mrozie, ja… To nie tak, że nic nie czuję. Ostatnio wiele się dzieje… — usiadł, patrząc na nią.
— Cały czas wiele się dzieje, co? Dlatego nie mogłeś mnie odwiedzić. Ale jak dla mnie wygląda to na wymówki. — syknęła, ogonem bijąc po ziemi. Jej uszy były położone nisko na głowie, a futro nastroszone.
— Żadne wymówki, Strzępko, ja… — gdy chciał się zbliżyć, kotka odsunęła się.
— Nie nazywaj mnie tak. Po tym wszystkim, co razem przeszliśmy, po tym, jak walczyłam dla naszych kociąt, jak musiałam patrzeć na ich cierpienie, oraz po tym, jak dzieliliśmy znów moment miłości… Nie wiesz, co czujesz? — spojrzała na niego ze złością.
— To nie tak…
— A ja myślę, że właśnie tak. — Kocur spojrzał na nią teraz już również zły. W końcu jednak westchnął i jego wyraz twarzy zmienił się na smutny.
— Słuchaj, wiele się zmieniło — zaczął przez zaciśnięte zęby. Spojrzał w dół — Nie spotkasz mnie już więcej. Nasze dzieci zostały okaleczone przez ten parszywy Klan Gwiazdy, w który wierzysz — mówił z trudem — I w dodatku cała odpowiedzialność spadła na ciebie, podczas gdy ja latam po terenie Klanu Wilka, wiedząc, że zrobiłem ci kocięta i uciekłem jak dzikus. Ja... Już nie wiem. — pod koniec jego głos się załamał. — Naprawdę nie wiem, co do ciebie czuję, Strzępko. Najlepiej będzie, jeśli... zapomnisz o mnie. Na zawsze. A więc ci odpowiadam... — westchnął ciężko — ... Nie, nie kocham cię.
W tym momencie jego słowa przerwało draśnięcie jej pazurów o jego pysk. Kotka patrzyła, jak z rany pozostawionej po ciosie sączy się powoli krew. Jednak nawet ten cios nie mógł naprawić jej złamanego serca. Nic nie wypełni pustki, jaką kocur po sobie zostawił. Patrzyła na niego teraz zdruzgotana, a on stał tam po prostu, zdziwiony niespodziewanym atakiem.
— Jak mogłeś, Kosaćcowa Grzywo. Ja… Zaufałam ci… A ty tak mnie potraktowałeś. Nie znam cię. Nigdy, ale to NIGDY nie zbliżaj się do moich córek. — Z oczu zaczęły jej się lać łzy, a wojownik stojący naprzeciwko patrzył na nią zszokowany.
— To też moje córki…
— Już nie. Nie są twoje. Skoro uważasz, że są tak wielce okaleczone, to nie masz prawa się nazywać ich ojcem. — odsyknęła mu. W końcu odwróciła się, aby nie patrzeć już na jego twarz. Przynosiła jej tak wiele bólu… — Nie chcę cię już więcej widzieć. Żegnaj, Kosaćcowa Grzywo.

«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»

Potrząsnęła głową, odrzucając od siebie przykre wspomnienia. Spojrzała na wyczekującą Zanurzoną Łapę.
— Cóż, to było dość dawno temu… Ale wiem, że kiedyś jeszcze będziemy na tyle silni, aby odbić Czarne Gniazda. Klan Wilka i tak ma już dość dużo terytorium. Byli bardzo brutalni w walce, prawie zabili Judaszowcową Gwiazdę, jak jeszcze nie był liderem.
— To musiało być straszne… — odpowiedziała jej uczennica.
— Tak… Było. — Kotka odwróciła wzrok. — Powinniśmy wracać, robi się dość późno. 
Skierowali się w stronę domu. Gdy wrócili do obozu, spojrzała na lidera, który niespokojnie podrygiwał ogonem. Ostatnio wspominał, że na terytorium kręci się wiele samotników. Trzeba być ostrożnym. Uczniowie nie powinni wychodzić sami poza terytoria, a nawet wojownicy, dla ich bezpieczeństwa. Tej nocy jednak kotka nie potrafiła zasnąć, szczególnie że wiedziała, że on sam ostatnio zniknął na jakiś czas, jednak nikt nie wiedział, jaki był tego prawdziwy powód. Jednym z tych samotników mógł przecież i być Gąsienicowy Ogryzek. Tęskniła za bratem, tylko on jej został i to on znał całą prawdę. Była mu wdzięczna, że nawet podczas wygnania jej nie wyznał, ale winiła się za to, że nie mogła go ocalić, lub powiedzieć… Czegokolwiek. Leżała, spoglądając na księżyc, który lśnił spomiędzy gałązek, które budowały legowisko wojowników. Usłyszała skrzek wrony, jakby ta krzyczała, może z bólu, przez głośność zwierzęcia. Rozejrzała się, sprawdzając, czy reszta wojowników zasnęła, lub słyszała to, co ona. Wstała, po czym wyszła na środek obozu. Nie wiedziała sama, gdzie niosą ją łapy, ale wiedziała, że tak miało być. Miała takie przeczucie. Wrona znów wydała z siebie okrutny skrzek, pisk. Coś, co ledwo można nazwać dźwiękiem ptaka. Wyszła, meldując stojącym na straży, że wróci przed wschodem słońca. Plusem bycia Jaśniejącym Skrzydłem było to, że nikt z klanu nie był co do niej podejrzliwy o cokolwiek. Nawet zdrady, którą popełniła. Szła przed siebie, czując, jak otula ją jedynie chłód. Nie wiedziała nawet kiedy znalazła się przy wejściu do Złotych Kłosów. Rozejrzała się, po czym zawęszyła dla pewności, że nie ma tu żadnego samotnika. Znów usłyszała ją. Gdy już upewniła się, że jest bezpiecznie, weszła w wysoką roślinność, wręcz znikając w niej przez swój wzrost. Jedynie księżyc prześwitywał przez zboże, dając jej jakąkolwiek widoczność. Wyłoniła się po drugiej stronie, tuż przed Drogą Grzmotu. Nigdzie nie widziała ptaka, jednak czuła się tak, jakby poprzednio był cały czas obok. Jakby… Ją prowadził. Po drugiej stronie w końcu ujrzała go, patrzącego wprost na nią. Po chwili zaczął on dziobać coś w trawie, przez co odetchnęła jedynie w końcu. Jedyne co było tu straszne, to potwór, którego światła widziała daleko od siebie. Był to zwykły ptak, a ona musiała mieć jakieś problemy z głową, skoro powędrowała za nim aż tutaj. Już miała zawrócić, gdy usłyszała, jak w krzakach szeleści coś. Z nich wyłonił się jasny kot, a gdy wyskoczył na ofiarę, potwór przejechał tuż przed nią, zmierzwiając jej futro. Jej serce łomotało, a ona sama oddychała szybko ze strachu. Gdy odwróciła się znów w stronę kocura, zauważyła, że ten patrzy wprost na nią, ze zwierzęciem z pyska, a gdy zdała sobie sprawę z tego, kim jest, jej serce znów zabiło szybciej, jednak ona sama zamarła. Cofnęła łapę, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.
— Kosaćcowa Grzywo..? — kocur najwyraźniej usłyszał szelest po drugiej stronie, gdyż od razu spojrzał w stronę kotki. Również wydawał się być lekko zdziwiony. Nie odezwał się po dłuższej chwili. W końcu ruszył w stronę Drogi Grzmotu, rozglądając się, po czym, gdy droga była pusta, przebiegł na drugą stronę.
— Co ty tu robisz? — zapytała kocura, nadal w szoku. Ten przez chwilę jedynie wpatrywał się w jej oczy.
— To nieistotne. Nie spodziewałem się tu ciebie to takiej porze. — Chłód w jego głosie sprawił, że przeszedł przez nią dreszcz.
— Nieistotne? Po tym, jak uciekłeś z Klanu Wilka i nie mogłam cię zobaczyć? Nic mi nie powiedziałeś, po prostu odszedłeś — syknęła, po czym strzepnęła ogonem.
— Nie pozwoliłaś mi nawet poznać moich własnych dzieci, czemu więc miałbym ci się tłumaczyć z tego, czemu uciekłem? — Gdy to usłyszała, prychnęła z rozbawienia.
— Nigdy ci na mnie nie zależało, prawda? Zresztą, na nich też nie. Na nikim ci nie zależy, tylko na sobie, a w dodatku łazisz z jakąś bandą morderców.
— Nie nazywaj ich tak. — Widocznie spiął się, przez co jego mięśnie były o wiele bardziej widoczne. Wycedził te słowa przez zęby.
— Och, czemu? Masz zamiar ich bronić? Też kogoś zabiłeś? W sumie czemu pytam, na wojnie z waszym klanem straciliśmy wiele kotów, może i nawet zabiłeś któreś z nich, co? Jesteś z siebie dumy? — Biła ogonem po ziemi, na myśl o Złotej Drodze, który umarł, po części z jej własnej winy.
— Powiedziałem przestań! Nie wiesz, co się stało, czemu uciekliśmy. Nie mieliśmy wyboru. Żadne z nas nie zrobiło tego, aby zostać jakimś tam gangiem włóczęg, które by zabijały koty wokół siebie. Zrobiliśmy to dla własnego bezpieczeństwa, Klan Wilka nie był już naszym domem. Nigdy nie będzie — warknął, a jego futro stanęło dęba. Kotka przez chwilę patrzyła na niego, nie ukazując żadnej emocji.
— Więc wiedziałeś, że uciekniecie. Planowaliście to. A jednak nic mi nie powiedziałeś. — Podeszła bliżej do kocura. — Zostawiłeś mnie, Niebo, Drobną, Światełko i Naparstnicę! — wrzasnęła na kocura. Ten jednak nagle zmienił wyraz twarzy na zdziwiony.
— Czwórka? Chwila, przecież mieliśmy trójkę kociąt. — Na jego słowa zaśmiała się jedynie gorzko.
— Tak, ale po naszym ostatnim spotkaniu znów zaszłam w ciążę. Urodziłam trójkę kociąt. Jedno z nich urodziło się nieżywe, a drugie… — Zasłoniła swój brzuch ogonem i odwróciła wzrok, czując, jak gula staje w jej gardle. — Ono… Urodziło się zdeformowane, z komplikacjami, umarło po jednym księżycu. W męczarniach. Nie mogłam zrobić nic. Patrzyłam, jak umiera na moich oczach, podczas gdy Naparstnica potrzebował mnie tak samo, jak Sreberko. Irysek, pierwszy kociak, który zmarł, on… Wyglądał bardzo podobnie do ciebie. — Spojrzała w oczy kocura. Od początku wiedziała, że śmierć małego oznaczała również uschniętą jak wyrwany z ziemi kwiat miłość jej i byłego Wilczaka. Samo wspomnienie o Irysku przyprawiło ją o dreszcze, a w oku uroniła się łza.
— Skąd miałem wiedzieć, że tak to się skończy? To ty zaciągnęłaś mnie wtedy do krzaków…
— Bo myślałam, że mnie kochasz! Że muszę tylko spędzić z tobą więcej czasu, poświęcić się trochę bardziej, ale nie. Nic z tego. Nigdy mnie nie kochałeś, żywiłeś sobie mną swoje kruche ego, czując się jak najpotężniejszy wojownik, którego ktoś wielki jak samego członka Klanu Gwiazdy, ale wiesz co? Nadajesz się tylko do Mrocznej Puszczy. — Ostatnie słowa wysyczała, a kocur, gdy je tylko usłyszał, wyskoczył na nią. Przeturlali się w stronę Złotych Kłosów, a ona wylądowała pod nim. Młóciła łapami, próbując trafić w jego brzuch. Jednak gdy to nie poskutkowało, ugryzła go w jego przednią łapę, na co ten wrzasnął. Pociągnęła ją, przez co przekręcił się, upadając z braku równowagi. Teraz to ona górowała nad nim, patrząc na niego ze wściekłością w oczach.
— Nie masz pojęcia, jak bardzo zrujnowałeś moje życie! Jak wiele przeszłam, przez ciebie! Jak musiałam cierpieć, tracąc każdego kota mi bliskiego! Moją matkę, mojego ojca, Złotą Drogę, Pietruszkową Błyskawicę, Iryska, Sreberko, Gąsienicowego Ogryzka! A w dodatku ciebie! Nie masz prawa przychodzić tu i jeszcze się użalać, Kosaćcowa Grzywo! To ty wybrałeś tchórzostwo i ucieczkę, nie ja! Ja musiałam patrzeć na to, jak moje życie wali się, jak drzewo trafione przez grzmot! — Wrzeszczała, piszczała, a łzy powoli zaczynały spływać z jej policzków. Kocur patrzył na nią otępiały. Kotka powoli osunęła się w bok, podpierając się przednimi łapami, płacząc nadal gorzko. Jej łeb był zwieszony, a pazury wbite w ziemię. Kocur powoli i cicho podniósł się z ziemi, siadając naprzeciwko niej. Gdy ta nadal płakała, on sięgnął w stronę jej łapy, chwytając ją, po czym powoli przyłożył ją do swojego gardła. Spojrzała na swoją łapę. Jej pazury nadal były wysunięte, cała trzęsła się, a gdy przeniosła wzrok na kocura, w jego oczach nie było już ani jednej iskierki. Były zimne, bezduszne, bez żadnego znaku życia. Ten wzrok przeraził ją.
— Więc zabij mnie, Postrzępiony Mrozie. Skoro tak bardzo cię zraniłem, zrób to. — W jego głosie nie można było wyczytać niczego. Ironii, tego żartobliwego tonu, którym kiedyś ją obdarzał… Nic.
— N– Nie mogę… — Łkała mocno, a jej głos łamał się przez brak tchu. — Nie…
— Postrzępiony Mrozie, proszę cię o to. Zrób to. Nie mam gdzie iść, gdzie żyć, po co wracać. Więc… Zabij mnie. Zasłużyłem na to, prawda?
— Nie, możemy… Możemy to jeszcze naprawić… — Gdy to powiedziała, przyłożył jej łapę mocniej do siebie.
— Jeśli tego nie zrobisz, to sam rzucę się pod pierwszego lepszego nadjeżdżającego potwora. — Zabrzmiał groźnie, wręcz… Nieludzko. Jakby wcale nie był teraz sobą. Jej łapa trzęsła się, a jej pazury lekko wróciły do środka łapy, chowając się przed dokonaniem wyroku na kocurze. Jednak gdy znów spojrzała w jego oczy, wiedziała, że nie ma wyboru. Zamknęła oczy, po czym mocno wbiła pazury w jego skórę. Tuż po tym szybko zamachnęła się, pociągając je przez jego gardło, na co wydusił z siebie krzyk, który zagłuszyła krew, którą zaczął się dusić. Otworzyła oczy, patrząc, jak kocur zaczyna się potykać o własne łapy, aż w końcu upadł przed nią.
— K- Kosaćcu, nie, nie ja przepraszam! — Od razu schyliła się do niego, płakając jeszcze bardziej. Ostatnimi siłami kocur złapał jej pysk, patrząc na nią spod powiek, które powoli się zamykały.
— Przepraszam… K- kocham cię, Strzępko… — Zakaszlał, po czym jego łeb upadł na ziemię, a w jego oczach nie zostało już nic. Cały blask uciekł z nich, zostawiając je zmatowiałymi. Kotka położyła się przy jego ciele, wtulając się w jego futro. Płakała głośno i długo. Gdyby tylko teraz przechodził jakiś patrol, to nawet i Klanu Burzy by ją usłyszał. Spojrzała na drugą stronę ulicy zapłakanymi oczami, które sprawiały, że obraz był zamazany. Złapany przez kocura ptak nadal leżał tam, powoli tracąc ciepło, jak on sam.

«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»

Przy ciele spędziła długi czas, aż w końcu wstała, patrząc na nie bez żadnej emocji. Podniosła je, decydując się na pozbycie się go. Zaciągnęła je w stronę klifu, który był na tyle stromy, że do brzegu pod nim nie zapuszczali się nawet dwunożni. Wbiła mocno pazury w ziemię, po czym wyrzuciła je przed siebie. Jedyne co po nim sobie zostawiła, to ucho kocura, które miała zamiar zanieść do lidera. Powrót do obozu był cichy. Wokół nie słyszała nic, nawet świerszcza, albo jakiejkolwiek zwierzyny. Nie, żeby miała teraz polować, jednak cisza ta odbijała ją wręcz. Wprawiała ją w niepokój. Gdy dotarła do obozu, było już jasno, a obóz budził się do życia, podczas gdy ona sama nie zmrużyła nawet na chwilę oka. Pobratymcy od razu zwrócili uwagę na kotkę, gdy tylko weszła do obozu. Była pokryta krwią, a w pysku niosła coś, czego nie potrafili zidentyfikować. Podeszła do legowiska lidera, do którego poranne promienie słońca wpuszczały trochę światła. Lśniąca Gwiazda już nie spał, a gdy tylko ją zobaczył, od razu zaprosił ją do środka, podchodząc do niej.
— Co się stało? Czy na patrolu ktoś was zaatakował? — zapytał od razu, jednak ona wpatrywała się w niego tylko. W końcu położyła ucho na ziemi, teraz wzrok kierując na nie.
— Na naszym terytorium w nocy pojawił się samotnik. Był agresywny i chciał mnie zaatakować, a ja byłam sama. Jednak… Udało się mi go zabić, dla obrony klanu. Wiem, że według kodeksu wojownika powinno się zabijać tylko w ostateczności, jednak nie miałam wyjścia. Był to jeden z kotów, który uciekł z Klanu Wilka. Musiałam bronić Klanu Klifu. — W końcu spojrzała na lidera, który chwilę analizował to, co powiedziała.
— To bardzo odważne z twojej strony. Klan Klifu ceni sobie twoją odwagę i poświęcenie oraz lojalność. Nie mam zamiaru wyciągać z tego konsekwencji, a wręcz przeciwnie. Grupa samotników z Klanu Wilka jest niebezpieczna. Taki czyn może być jedynie pochwalony. Nie bez powodu wybrałem cię na Jaśniejące Skrzydło, Postrzępiony Mrozie. — Uśmiechnął się lekko, na co ona nie potrafiła odpowiedzieć tym samym. — Zbiorę Klan Klifu i przekażę, że powinni uważać teraz szczególnie na granicach.
— Dziękuję, Lśniąca Gwiazdo. — Schyliła łeb w geście podziękowania, po czym zwróciła się w stronę wyjścia z jego legowiska. Krew powoli zasychała na jej łapach, a ona sama czuła jedynie pustkę. Bo straciła jedynego kota, na którym jej jeszcze zależało, oprócz swoich dzieci. Klan Gwiazdy faktycznie mścił się na niej... A teraz… czy jest w ogóle sens, aby jeszcze żyła..?

Mam nadzieję, że nie złamałam waszych serc, miłego oglądania <3


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz