Dzień po spadnięciu z drzewa podczas polowania
Cis się nudziła. Łapa była nadal obita, ale dziś miała opuścić leże medyków i wrócić do szkolenia. W sumie powinna się cieszyć, miała szczęście, że nie stało jej się nic poważniejszego, a jej uraz okazał się niegroźny. Mimo wszystko była na siebie zła. Niby wiedziała, że upolowała zdobycz, którą przysłużyła się klanowi, ale spadła przy tym, jak jakieś kocię co pierwszy raz opuściło żłobek, I była pewna, że straciła cały szacunek, jeśli u kogokolwiek jakikolwiek miała. Pewnie teraz Psotny Nietoperz rozmawiała z jej ojcem, zastanawiając się, jakim cudem ich córka zrobiła taką głupotę. Takie myśli cały poprzedni wieczór krążyły jej w głowie, a teraz też nie chciały jej opuścić. Kotka zabrała się za mycie grzbietu, by zająć czymś myśli. Przeciągała szybko szorstkim językiem po swoim czarnym pręgowanym futrze, chodź i tak było już ono wcześniej myte, więc nie powinno być brudne, uparcie wykonywała tę czynność, aż futro zdawało się błyszczeć. Rozejrzała się po legowisku. Nic tu się nie działo. Leżąc tu, kotka była dla klanu jedynie obciążeniem.
***
Minęło już parę dni, od nieszczęśliwego upadku uczennicy, i mogła już wrócić do szkolenia. Nadeszła upalna pora zielonych liści. Noce były krótkie, I dawały mało wytchnienia od prażącego wszystko słońca. Dużo kotów trafiało do legowiska medyka z bólem głowy, ale na szczęście zazwyczaj były to zwykłe przypadki. Nie, żeby kotka obserwowała legowisko medyka, I sprawdzała kto tam, po co chodzi. Często dało się usłyszeć w tym klanie plotki, bądź usłyszeć rozmowy między medykami, których z sezonu na sezon zdawało się coraz więcej. Cis szczerze cieszyła się, kiedy jej koleżanka — Ćmi lot — otrzymała swoje pełne imię.
— Cisowa łapo, chodź! — zawołała ją Psotny Nietoperz. Uczennica posłusznie kiwnęła głową i podbiegła cicho. — Zabiorę Cię dziś na polowanie — zadecydowała jej mentorka, I po chwili krótkiej rozmowy obydwie kotki wyszły z obozu. Przemierzały miarowym tempem lasy pełne iglastych drzew, a także mijały czasami piasek, w którym mogłyby szukać krabów. Dziś jednak szły w inne miejsce, bardziej w głąb ich terytorium.
— To co, może się rozdzielimy? — zaproponowała Psotny Nietoperz. — Będzie to bardziej efektywne.
— Tak, to dobry pomysł — zdecydowała uczennica. — To może, ja pójdę w krzaki o tam? — Machnęła ogonem w bliżej nieokreślonym kierunku, ale z pewnością gdzieś w stronę granicy z Klanem Burzy.
— Dobry pomysł, ostatnio było tam mało polowań, więc może być więcej zwierzyny — zgodziła się jej mentorka. — Ja spróbuję bliżej wody, I poszukam jakichś krabów — miauknęła. Cis kiwnęła łebkiem, na znak, że wie, gdzie w razie czego szukać matki, po czym ruszyła w swoją stronę. Przeszła raptem kilkanaście długości ogona, gdy do jej nosa dotarł dziwny, niecodzienny zapach. Kotka czuła go chyba pierwszy raz w życiu. Przystanęła, I ponownie poniuchała. Tak, z pewnością nie znała tego zapachu. Ale czy to może być coś potencjalnie szkodliwego? Czy kotka musi iść z tym do swojej matki? Znieruchomiała. Po chwili wzięła jednak głęboki oddech. Tak, powinna iść po kogoś doświadczonego.
***
— Lis. To zapach lisa — mruknęła psotny nietoperz. — Trochę zwietrzały, zwierzę musiało przechodzić tędy parę dni temu. Mimo wszystko lepiej zakomunikować to komuś bardziej odpowiedniemu — zgodziła się. — Chodź Cisowa Łapo — przywołała swoją córkę.
[509 słów]
[10%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz