Od Mrówki

     Wbiła pazury w mchowe posłanie. Było trochę zniszczone od wcześniejszych prób opanowania narastającego bólu. Wbijanie pazurów niszczyło legowisko, ale obecnie było to nieistotne. Kotka zacisnęła mocniej ślepia, napinając całe ciało. Krzyknęła na cały żłobek. Cierpienie nasilało się z każdym uderzeniem serca. Myślała, że jako wojowniczka poznała każdy rodzaj bólu, jednak najgorsze miało dopiero nadejść. Jeśli kociąt było więcej niż jedno to poród będzie bolesny i długi. Wiedziała, że będzie warto, ale martwiła się, że mogą wystąpić komplikacje. 
    Przeniosła się do kociarni kilka dni przed porodem, gdy jej brzuch był duży i utrudniał poruszanie. Kotka spędzała większość czasu na leżeniu lub jedzeniu. Miłą odmianą były rozmowy z Perkozem. Musieli zaplanować jak wychowają swoje dzieci, ponieważ oboje mieli trudną przeszłość i nie chcieli, żeby to odbijało się na ich rodzinie. Musieli liczyć na to, że kociaki urodzą się silne oraz zdrowe. Wychowanie ich na dobre koty było najważniejszym zadaniem. Mrówka chciała, żeby ich dzieci były wierne Owocowemu Lasu. Pragnęła utworzyć z nimi wyjątkową więź. Wiedziała, że nie będzie idealną karmicielką, ale chciała być dobrą mamą dla swoich kociąt. Zrobi wszystko, żeby były szczęśliwe i bezpieczne, zaopiekuje się nimi. 
    — Mrówko, już jesteśmy! — Perkoz wpadł pierwszy do żłobka i przycupnął przy partnerce, liżąc ją uspokajająco między uszami. Mrówka zmierzyła go krótkim spojrzeniem. Nie miała nic przeciwko obecności partnera podczas porodu. Jego towarzystwo ją uspokajało i dodawało sił. 
    Mrówka syknęła na kolejną falę bólu. Przynajmniej miała pewność, że Plusk dobrze odbierze poród. Kotka poruszyła się na posłaniu, niepewna i trochę przerażona tym wszystkim. To był jej pierwszy miot. Plusk zajęła swoje miejsce przy jej tyłach. Maluchy wybrały sobie taki dzień na przyjście na świat. Mrówka zaczęła przeć. Zacisnęła zęby na patyku. Czuła się tak, jakby była rozrywana na pół. Bolało. Cierpienie złotej kotki długo trwało i Mrówka zaczynała w myślach ostro miauczeć do swojego potomstwa, żeby się pośpieszyli. Jak niektóre kotki mogły się decydować na więcej miotów, skoro każdy poród był bolesnym przeżyciem? 
    — Wytrzymaj, Mrówko, świetnie sobie radzisz! — usłyszała miauknięcie Perkoza. 
    Mrówka wiedziała, że musi sobie poradzić i włożyła wszystkie siły w to, żeby przeć. Wkrótce usłyszała piski pierwszego kociaka - głośne, zdezorientowane i urocze. Mrówka miała wrażenie, że mógł ją wołać i pragnąć jej obecności. Znalazł się w nowych warunkach, będzie musiał się przyzwyczaić. Ciekawe jak szybko urośnie i zdominuje cały żłobek. Mrówka wylizała kociaka i przybliżyła go do swojego brzucha, żeby mógł napić się mleka. Nie miała zbyt wiele czasu na przyglądanie się swojemu dziecku. Drugi kociak również chciał ich poznać. Mrówka ponownie zaczęła przeć, wbijając jeszcze mocniej pazury w posłanie. Wypuściła z pyska patyk i wydarła się na całą kociarnię, zanim ponownie zacisnęła na nim zęby. Narodziny drugiego kociaka były trochę szybsze od pierwszego. Odetchnęła z ulgą, gdy rozległy się piski. Na świat przyszły dwa kociaki. Mrówka wylizała swoje dziecko i również przybliżyła do brzucha. Obserwowała jak jej kociaki piją mleko, ugniatając małymi łapkami jej brzuch. Były takie malutkie. Ona też kiedyś była takim kociakiem. To niesamowite, że będzie mogła ich obserwować i towarzyszyć przez życie. Że będzie pierwszym kotem z którym się zaprzyjaźnią i który ich wiele nauczy. 
    Przyjęła od Plusk ogórecznik, zjadając go, żeby zwiększyć produkcje mleka. Wolała mieć pewność, że nie zabraknie jej pokarmu. Przyglądała się swoim kociakom, uspokajając oddech. Zmęczyła się i miała ochotę zasnąć, odpocząć. Miała teraz misję czuwania i chronienia maluchów. 
    — Dziękuję, Plusk. — miauknęła karmicielka. Okryła kociaki opiekuńczo ogonem. Odprowadziła medyczkę wzrokiem, a później zwróciła szczęśliwe spojrzenie na partnera. 
    Oczy Perkoza lśniły zadowoleniem. Wiedziała, że cieszy się narodzinami kociąt. Został tatą. Mrówka polizała go w policzek, mrucząc czule, zakochana w swoim partnerze. Perkoz polizał ją w czubek głowy, mrucząc radośnie. Ten moment zamierzała zapamiętać na zawsze. 
    — Mamy dwóch synów, to wspaniale! — zamruczała. Wcześniej myślała, że może trafi się parka - kotka i kocurek, ale wizja dwóch kocurków była równie cudowna. Mrówka polizała ich delikatnie po łebkach. Kociaki zapadły w swój pierwszy sen. Perkoz i Mrówka przyglądali im się w milczeniu, ale z uśmiechami na pyskach. Narodziny tej dwójki dały im wiele szczęścia. Dwie małe istotki wprowadziły poważne i odpowiedzialne zmiany w ich życiu. Początkowo Mrówka martwiła się, że może być zbyt twarda dla takich delikatnych istotek, jednak te obawy szybko zniknęły zastąpione przez instynkt i miłość. 
    — Powinniśmy ich nazwać. — miauknął Perkoz, kładąc się obok Mrówki, żeby mogła się w niego wtulić. Kotka skorzystała z okazji. Kocur zamyślił się, spoglądając dłuższe uderzenia serca na drugiego z miotu. Miauknął dumnie i zdecydowanie: — Goździk. Pasuje mu to imię. 
    Zgodziła się z partnerem. Ich młodszy syn o czekoladowym pręgowanym z bielą futerku powinien być zadowolony z tego imienia. Mrówka zauważyła, że miał śliczną kręconą sierść. Utkwiła wzrok na pierworodnym. Syn miał czarną z bielą sierść i oklapnięte uszy. Jeszcze przed porodem wymyśliła kilka imion i teraz było jej łatwo zdecydować, które powinien nosić jej kociak. Wybrała to, które jako pierwsze jej się spodobało i miała nadzieję, że gdy podrośnie to będzie je nosił z dumą. 
    — Nazwiemy go Bławatek. — zdecydowała, dumnie spoglądając na obu synów. — Bławatek i Goździk. Witajcie na świecie, maluchy. Długo na was czekaliśmy i możemy obiecać, że będziecie z nami szczęśliwi. Zaopiekujemy się wami. 
    Zamknęła oczy, wciąż wtulona w futro partnera. Perkoz mógł czuwać nad ich trójką jako pierwszy, a ona pozwoli sobie na sen. Była zmęczona po porodzie i spodziewała się, że wkrótce zaczną odwiedzać ich pobratymcy, chcąc poznać nowych członków Owocowego Lasu. Była mamą!