Od Berberys

Znudzona kotka ziewnęła głośno, przeciągając się w blasku słońca. Pomimo chłodnej Pory Nagich Liści szylkretka uwielbiała przesiadywać przed kociarnią i przyglądać się klanowiczom wypełniającym swoje obowiązki. Chociaż lubiła owo zajęcie, odkąd Lisia Gwiazda mianował inne kociaki na uczniów, Berberys doskwierała ogromna nuda. W dodatku Wschodząca Fala została mentorką Jaśminowej Łapy! Od tej chwili koteczka spędzała cały czas samotnie, pogrążając się w swoich, ciemnych niczym burzowe chmury, myślach. Jedno pytanie doskwierało jej najbardziej; co stało się z jej rodziną? Nikt nie chciał jej oświecić, nikt nigdy nie miał czasu, aby z nią o tym porozmawiać. Szylkretka prychnęła z frustracją, uderzając ogonem na boki. Czemu nie mogła już rozpocząć treningu tak jak inni? Chociaż dopiero co otworzyła oczy, była pewna, że jeśli się postara, to da radę ukończyć szkolenie! W pierwszym odruchu miała ochotę od razu podejść do lidera i poprosić go, by ją mianował, jednak po zastanowieniu się zrezygnowała w tego pomysłu. Lisia Gwiazda ostatnimi dniami emanował złością i fuczał na prawie każdego kota, który przeszedł obok niego. Berberys bała się owego rudzielca, jednak w głębi duszy podziwiała jego pewność siebie i odwagę. Od Miodka (który na chwilę obecną szczycił się mianem ucznia) usłyszała, że przywódca przejął Klan Wilka! Co prawda Wilczaki odzyskały go z powrotem, ale, tak czy siak, nie każdy potrafi coś takiego osiągnąć. Żółte ślepia kotki odruchowo przeniosły się na legowisko lidera. Może kiedyś ona zostanie przywódczynią Klanu Klifu? Z opowieści starszych dowiedziała się, że wtedy Klan Gwiazdy podarowuje dziewięć żyć, a imię zyskuje drugi człon „Gwiazda”. Berberysowa Gwiazda brzmiała w jej uszkach całkiem miło, więc kotka odpłynęła w świat marzeń, w którym to ona rządziłaby całym klanem. Jej błogie myśli przerwał jednak głośny dźwięk dochodzący z brzuszka, przez który rudo-niebieska zerwała się na równe nogi. No tak, ostatni posiłek jadła wczoraj i dopiero teraz zalała ją fala osłabienia oraz zmęczenia spowodowanego głodem. Dostrzegła stertę upolowanego jedzenia, mimo to zawahała się. Czy kociakom można było samemu wychodzić poza żłobek? Ssące uczucie głodu jednak wzbierało na sile, więc koteczka nie potrafiła oprzeć się pokusie. Rozglądnęła się dookoła, wypatrując zagrożenia, a następnie ostrożnie stawiała łapki, podchodząc coraz bliżej stosu. Gdy znalazła się zaledwie długość ogona myszy od swego celu, skoczyła i stanęła wyprostowana tuż przed tłuściutką piszczką. Była dumna ze swojego skoku, który wydawał jej się mistrzowskim manewrem myśliwskim. Gdy zostanie uczennicą, będzie bardzo przykładać się do nauki polowania, aby zapewnić pożywienie pobratymcom. Miała nadzieję, że sprawi, aby jej przyszły mentor był dumny z posiadania takiej terminatorki jak ona! Potrząsnęła energicznie główką, przepędzając gromadzące się myśli.
— Nie czas na rozmyślania — skarciła się szeptem, powracając wzrokiem na stertę.— Jesteś moja! — pisnęła z radością, naskakując przednimi łapkami na szarawą myszkę. Oblizała się ze smakiem, jednak gdy już miała zanurzyć kiełki w zwierzątku, przerwał jej pewien obcy głos. Przerażona Berberys podskoczyła, odwracając się w kierunku, z którego dobiegł dźwięk.
— Nie jesteś przypadkiem za mała, aby samodzielnie opuszczać żłobek?

<Ktoś z Klifiaków? uwu>