Od Bodziszkowej Łapy CD Liliowej Sadzawki

Strach.
Strach zawładnął ciałem córki Śnieżnego Sopla, jak tylko do jej wiecznie podrygujących w niepokoju uszek dotarła informacja o mianowaniu. To za szybko, to za wcześnie! Jak tylko nadszedł ten moment, liliowe futerko młodziutkiej kotki wcisnęło się w to, należące do jej braciszka - Barwinka, z którym utrzymywała najlepsze kontakty z całego rodzeństwa. Strasznie się bała tego, co miało zaraz nastąpić. Nie była gotowa na opuszczenie żłobka do którego dopiero co wróciła po długiej chorobie. Nie było to zaskoczeniem. Bodziszek urodziła się jako ostatnia i tym samym najsłabsza z miotu, a chorowitość w tym przypadku była jej nieodłączną cechą charakterystyczną tak samo jak oklapnięte uszy, krótki ogonek czy jąkanie za każdym razem jak otworzyła pyszczek. Wiecznie przerażone, niebieskie ślepia śledziły każdy najmniejszy ruch dookoła niej. Nie...zdecydowanie nie była na to przygotowana tak, jak powinna być. Jej rodzeństwo cieszyło się, skakało nie mogąc doczekać się też tego, co zaplanował dla nich Lisia Gwiazda. A Bodziszek? Bodziszek nawet nie chciała podnosić wzroku na rudego przywódce, bowiem jak tylko jego wzrok padał na jej drżące ciałko, zaczynała drżeć jeszcze bardziej. Jak Barwinek odszedł od niej, ta automatycznie wcisnęła się pomiędzy przednie łapy swojej rodzicielki, która czule polizała ją między uszami, pomrukując aby ta się uspokoiła. Czy to podziałało? Może troszkę, jednak niebieskooka nadal niezbyt dobrze się czuła i miała wrażenie, że jak tylko przywódca wywoła ją na środek by nadać jej nowe imię; zemdleje i poleci jak długa na ziemię. Nie musiała długo czekać, bowiem Lisia Gwiazda nie ociągał się i w szybkim tempie rozdał każdego kociaka z jej rodzeństwa innemu kotu, a ją...Ją dał komu?
— Idź zetknąć się noskami ze swoją mentorką — wymruczała troskliwie Śnieżny Sopel, popychając swoją córeczkę w stronę oczekującej Liliowej Sadzawki. Nie znała kocicy, ale i tak jej się obawiała z czystego założenia. Bodziszek była kotką bardzo nieufną i bardzo nieśmiałą. Właściwie to nie mówiła też za dużo. Nie lubiła tłumów, przemocy i kłótni. Spojrzała niepewnie w stronę swojej mamy, która uśmiechnęła się pokrzepiająco i liliowa szylkretka o kremowej plamce na jednym boku i pyszczku podeszła z wahaniem do oblicza własnej mentorki. Nazywała się od dzisiaj Bodziszkową Łapą, co...Nawet jej się podobało. W końcu Lisia Gwiazda zawsze mógł jej to zmienić, jednak na całe szczęście pozostało takie samo. Jeden szczęśliwy element w tym dniu, chociaż jeden! Chudzina jednak długo nie zamierzała siedzieć u boku swojej mentorki, bowiem dojrzała, że jej rodzeństwo zbiło się w kupkę rozmawiając o czymś dość wesoło. No to na nią chyba już czas!
— M-może ja j-już pójd-dę — zaproponowała Bodziszkowa Łapa nim Liliowa zdążyła zareagować, liliowo-białej szylki już nie było u jej boku, albowiem ta skuliła się przy swoim rodzeństwie wsłuchując się w wesołą opowieść swojej siostry. Potrzebowała tej bliskości, bowiem tyle już się stresu najadła! Potem również nie było lekko bowiem musiała przenieść się do legowiska terminatorów i zająć własne, osobne legowisko. Ojej, jak dobrze, że Barwinek usadowił się niedaleko jej. Może nie wszystko jest stracone?
***
Nastał nowy dzień. Po niezbyt udanej nocy w której Bodziszek tylko się przewracała z boku na bok, nie mogąc zasnąć pierwsze promienie słońca połaskotały w jej nos. Wyszło na to, że jej legowisko znajdowało się prawie że naprzeciwko wyjścia z legowiska przeznaczonego dla terminatorów. Cóż, lepsze to niż fakt bycia tutaj samotnie. Kiedy otworzyła ślepia, od razu skuliła się bardziej widząc gwar i zamieszanie. Tyle terminatorów cieszyło się na swój pierwszy dzień, tyle wojowników już przyszło po swoich podopiecznych; starszych czy młodszych. Barwinka i reszty rodziny zastraszonej kici już nie było, na co cichutko pisnęła z przerażenia. Co ona teraz zrobi? Jej..przecież ona nie da rady sama na treningu! Dlaczego nie mogła mieć łączonego, ze swoim braciszkiem? Bardzo by tego chciała a tak..a tak musi mierzyć się z tym sama jak paluszek! Jej krótki ogon podrygiwał w stresie, kiedy to nagle usłyszała rozbudzające mruknięcie od..Nikogo innego jak Liliowej Sadzawki. Kicia pośpiesznie przetarła oczy łapkami, jakby w upewnieniu, że to nie sen i wojowniczka naprawdę zabiera ją teraz na trening.
— D-dzień d-d-dobry Li-Liliowa Sa-sadzawko... — wymamrotała cichutko, podnosząc się na długich łapach tak, aby chociaż delikatnie pokazać swoją nikłą chęć do wyjścia na trening. Naprawdę, mogłaby zostać kociakiem na zawsze. Być jedynie w żłobku, nie musząc z nikim rozmawiać i nigdzie wychodzić. Każdy szelest wokół niej w legowisku przyprawiał ją o skręty żołądka z niepokoju, a co dopiero jakby miała wyjść z obozu!
— Cześć — powiedziała w tej samej chwili Liliowa Sadzawka. — T-to co, pierwszy trening?
Nie było to, to, co chciała usłyszeć liliowa, ale pokiwała delikatnie łebkiem wiedząc, że i tak jest to zwyczajnie w świecie nieuniknione. Im szybciej przejdzie przez trening, tym lepiej dla niej. Drżąc delikatnie ruszyła u boku większej od niej kotki, truchtem zbliżając się do wyjścia z obozu, które przekroczyły w milczeniu. Tak samo, jak przemierzając trasę poza obozem, córka Koziej Nóżki ni myślała o zaczęciu konwersacji. Nie była podekscytowana poznaniem terenów, nauką kodeksu czy o zgrozo walki! Chciała, aby ten dzień zakończył się jak najszybciej. Chyba zaraz się rozchoruje... Na słowa wypowiedziane przez kotkę, zerknęła na nią, poruszając nieznacznie uszami a sierść na jej grzbiecie lekko się uniosła na wspomniane imię przywódcy. O nie nie nie nie! W życiu by nie chciała mieć byłego mentora swojego taty na...swojego obecnego. Przecież...nie, po prostu nie. Cieszyć się też jakoś bardzo nie cieszyła, że to akurat Liliowa Sadzawka ma się zająć jej edukacją. Nie kojarzyła jej, nie znała i nie wiedziała kim ona jest. Nie słyszała nic na temat ''Liliowej Wariatki'', więc to chyba dobrze. Bo jakby słyszała...nie opuściłaby z nią obozu dobrowolnie! Przełknęła ślinę i westchnęła cichutko. Nie mogła powiedzieć przecież, że nie jest zadowolona z wyboru, bo mogłoby to urazić kotkę i...i potem sprowadzić na nią kłopoty. Nie zna jej i może jeszcze później ją polubi, obdarzy sympatią i szacunkiem. Chociaż czekaj, ona już darzyła kotkę szacunkiem! W końcu jest wojowniczką.
— T-t-tak, c-ciesze się Li-liliowa Sa-sadzawko — powiedziała, również siląc się na sztuczny uśmiech, pokazując delikatnie białe kiełki. Rozejrzała się niepewnie i dodała cicho — G-gdzie i-idziemy n-najpierw? — no dobrze, może delikatnie ją ciekawiło, co też przygotowała dla niej kotka. Nie atakowała jej, nie wyzywała, nie krzyczała, nie złościła się... Nie mogła być taka zła, a Bodziszek jak zwykle wyolbrzymia! P-prawda?
— I-i o-od cze-czego za-zacz-czniemy?
[Liliowa Sadzawko, miłej zabawy z galaretą!]