Od Jarzębinki C.D Żywicy

Och, ależ to było przyjemne! Jarzębinka mogła poczuć, że jej braciszek bardzo, bardzo się stara, aby nic nie zrobić źle. Nie do końca rozumiała, czemu tak bardzo się wszystkim przejmował. Przecież byli uroczy - wszystko, co zrąbią, zostanie im wybaczone. A ona nie zamierzała być zła na braciszka, gdyby coś mu nie poszło. Tak, jak wcześniej powiedziała - i tak gorzej od mamy tego nie zrobi!
Mruknęła cicho, gdy język kocura pociągnął ostrożnie, delikatnie przy jej karku. Bury drgnął lekko, słysząc to.
— Wszystko dobrze? — zapytał, a malutka wręcz zachichotała, słysząc to. Odwróciła łebek, aby spojrzeć na zmartwiony pyszczek brata. Naprawdę, bardzo go nie rozumiała.
— Nikt nie mruczy z bólu, głuptasie — stwierdziła z uśmiechem. — Kontynuuj. Pewnie świetnie ci idzie — dodała, uśmiechając się przyjaźnie. Żywica przez chwilę spoglądał na nią, jakby niepewny tego, co usłyszał, jednak po chwili po prostu skinął głową i w dalszym ciągu czyścił starszą o kilka uderzeń serca siostrę. Trwało to jeszcze jakiś czas, nim odsunął się na kilka kocięcych kroków i zaczął oceniać swoje dzieło, przechylając głowę to w jedną, to w drugą stronę.
— Chyba jest dobrze — ocenił niepewnie, spoglądając na swoje łapy. Jarzębinka spróbowała obrócić się i zobaczyć, jednak jej szyja była zbyt krótka, więc w końcu spasowała.
— Na pewno — wzruszyła ogonem, po czym podeszła do kocurka, aby liznąć go w policzek — dzięki, braciszku. Jesteś najlepszy! — Żywica chyba nie do końca wiedział, jak się do tego ustosunkować. W końcu, nie był pewien, czy powinien się taki czuć. Uśmiechnął się nieśmiało, odwracając wzrok.
— Skoro tak mówisz... — mruknął, speszony. Liliowa przewróciła oczami, widząc jego reakcję. Jejku, co za ziemniak!
— Oczywiście, że jesteś. Ja się nie mylę. Pamiętaj to sobie — zaznaczyła, pozostawiając na pysku ten beztroski uśmieszek, mimo że jej oczka komunikowały bratu proste przesłanie: miała rację.

<Żywico? uwu >