Aronia siedział na skraju kociarni, wpatrując się w powalony pień. Miał już z siostrą po 6 księżyców i nadal nie zostali mianowani na uczniów. Chciał już zostać uczniem. Dostać super mentora i chodzić na wspólne polowania z Niedźwiedzią Łapą. Na pewno wtedy udowodniłby mu jak super odważnym i męskim jest kocurem i zostaliby najlepszymi kumplami! Chodziliby razem na patrole, dzielili języki i rozmawiali do późna. Kociak aż mruknął rozmarzony i uśmiechnął się szeroko. Tak bardzo chciał już rozpocząć trening, by w końcu wprowadzić tą wizję w życie i w końcu spędzać czas z Niedźwiedzią Łapą. Widząc, że jednak i dziś nie zapowiada się na jego mianowanie, machnął ogonem zirytowany. Nie rozumiał co się dzieje. Przecież powinien już dawno zostać mianowany. W końcu był potomkiem Pierzastej Gwiazdy, krew najlepszych kotów w klanie płynęła właśnie w nim! To na pewno przez dziwnopyską, która otumaniła podstępem liderkę, nie został jeszcze uczniem. Jak ta zwykle musiała utrudniać mu życie. Zdenerwowany kociak ruszył w stronę legowiska uczniów, by w końcu wymierzyć sprawiedliwość wobec tego pomiotu Dwunożnych. Widząc wychodzącego z kolcolistu czarnego kota przyspieszył.
Tym razem mu nie ucieknie!
Jednak ku zdziwieniu kocurka im bardziej się zbliżał do kotki tym większa się ta zdawała. Czyżby dziwnopyska znała także zaklęcia na nagły wzrost? Zszokowany otworzył mordkę, zatrzymawszy się przed wysoką kotką, która z pewnością nie była jego największą przeciwniczką. Uczennica nawet nie oglądając się na jego szlachetną osobę, skierowała się żwawym krokiem do Kaczego Pląsu, który zdawał się czekać na kotkę. Kocurek usiadł niedaleko legowiska uczniów i zaczął obserwować masywną kocicę, w celu upewnienia się, czy aby na pewno nie jest jego arcywrogiem. W końcu skoro dziwnopyska umiała zahipnotyzować liderkę, kto wie, co jeszcze potrafiła. Musiał się upewnić dla świętego spokoju. Gawronia Łapa podeszła z uśmiechem na pysku do czekoladowego kocura i otarła się o jego, by następnie splątać z nim ogon. Aronia spojrzał na nich zdziwiony. Nie potrafił zrozumieć w jakim celu, zostało to wykonane przez koty. Bo po co to niby? Czy to jakiś trening? Nie będzie im się dziwnie chodziło ze splątanymi ogonami? Para siedziała i rozmawiała ze sobą, nie robiąc jakoś specjalne szczególnego, przez co czynność złączenia ogonów zaciekawił go jeszcze bardziej.
Może to jakiś rytuał dobrych przyjaciół, zastanawiał się kociak, przyglądając się dwójce kotów.
W sumie też by chciał splątać ogon z Niedźwiedzią Łapą, gdy już zostaną najlepszymi kuplami.
— Kaczy Pląsie, Deszczowe Futro chce z tobą o czymś porozmawiać — poinformował go Jasny Kieł, podbiegając do kocura.
Wojownik kiwnął łbem i pożegnał się z Gawronią Łapą szybkim liźnięciem w polik, po czym pognał przed siebie, nie oglądając się na kotkę. Ta dotknęła się łapa policzek i uśmiechnęła się, obserwując znikającego z horyzontu czekoladowego bicolora. Aronia zawiesił się na chwilę, próbując ogarnąć co się właśnie stało. Takie zachowania były dla niego nowością i co prawda nie wiedział zbyt dużo o świecie, to to zdecydowanie nie należało do norm przyjaźni. Pierw splątywanie ogonów, teraz lizanie czystego futra, o czym w tym wszystkim chodziło? Kociak zaczął gubić się w tym wszystkim i własnych myślach. No bo niby po co tamci mieli to robić? Co miało to oznaczać? Z tego co wiedział nie na tym polegała przyjaźń.
Więc co łączyło tamtą dwójkę jak nie przyjaźń?
Aroni przychodziła tylko jedna rzecz na myśl, która przerażała go prawie tak samo jak matka.
Miłość.
Kociak pognał szybko do kociarni. Znał tylko jedną osobę, która mogła mu to wytłumaczyć. Wpadł do żłobka jak poparzony, rozglądając się za rodzicielką. Widząc myjącą siostrę mamę, podszedł do kotki. Serce biło mu jak szalone, ale w końcu nie znał lepszego źródła informacji. Ta spojrzała na niego zdziwiona. W końcu syn rzadko kiedy, wracał tak wcześnie do żłobka.
— Coś się stało Aronio? — spytała zaniepokojona kotka, przyglądając się mu uważnie.
Kocurek zestresował się jeszcze bardziej, czując baczne spojrzenie mamy na sobie. Pokręcił łbem i otworzył pysk, by w końcu się przełamać.
— Mamo, czym jest miłość? — spytał niepewnie, wbijając wzrok w swoje łapy.
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz