Od Szopa (Szopowej Łapy)

Jednego dnia opuściła ją matka, a kolejnego – jej siostra, Światło. Rodzina Szopa rozpadła się w czasie jednego mrugnięcia okiem, co bardzo nią wstrząsnęło. Gdy tylko drugie kocię Łzawego Tańca wybiegło z kociarni, oznajmiając przy tym, że nie czuje się pewnie w Klanie Nocy, że w Klanie Lisa będzie jej lepiej, Szop po prostu się rozpłakała. Wcisnęła się jak najbardziej się dało w legowisko z mchu, które do tej pory razem z rodziną stanowiło dla niej dom. Dom, w którym znajdowało się wszystko, co było potrzebne tej kotce. Najbardziej jednak zabolało ją to, że Światło w ogóle się nią nie przejęła. Nie zwróciła uwagi na to, jak jej siostra będzie się czuć, gdy ta zostawi ją samą. Nie podzieliła się z nią swoim postanowieniem o ucieczce do Klanu Lisa, do ojca. Szop najpewniej zgodziłaby się z liliowofutrą i odeszła z Klanu Nocy razem z nią, byleby nie być samotną. Gdy pomyślała o tym, by wybiec za swoją siostrą, było za późno. Wiedziała, że z tym swoim ślamazarnym krokiem nie dojdzie nawet do wyjścia z obozu. Szlochała więc po cichu, wtulona w zieloną kępę, na której jeszcze unosił się zapach Łzawego Tańca oraz Światła. Zostałaby w takim stanie przez długi czas, gdyby nie to, że po kilku pospiesznych uderzeniach jej serca pojawiła się przy niej znajoma Szopowi kocica. Cętkowana podniosła swój wzrok, łypiąc na szylkretową zaszklonymi oczami. W momencie rozpoznania jej i utożsamienia ją z przyjaciółką Łzawego Tańca, Szop wygrzebała się z mchowego legowiska, a następnie przylgnęła do boku Oszronionego Płatka. Nie dochodziły do niej jej słowa, w skutek czego starsza najwidoczniej poddała się z pytaniem o to, co się stało. Przysunęła po prostu kociaka do siebie i dała jej tyle czasu na uspokojenie, ile go potrzebowała.

~*~ 

Dni, mimo swojego ślimaczego tempa, toczyły się dalej, nie zatrzymując się. Szop niby starała się ruszyć przed siebie, lecz nie wychodziło jej to najlepiej. Bała się przebywać w samotności. Musiała się znajdować przy kimś – nawet, jeśli po prostu siedziała obok tego kogoś i z nim nie rozmawiała. Obawiała się tego, że w pewnym momencie wszyscy po prostu... Wyparują. Znikną i nie wrócą – tak, jak to było z jej matką oraz siostrą. Jeśli nikt nie znajdował się w żłobku, wychodziła z niego, po czym przysiadała się do pierwszego lepszego kota, przy okazji nieco naruszając jego strefę komfortu. Często musiała dotknąć się z kimś, musnąć go nawet ogonem, by upewnić się, że tu jest. Zniechęciła tym do siebie parę współklanowiczów, jednak ona sama zdawała się to ignorować, a wręcz nie widzieć tego.

Przebudziła się ze swojej drzemki, gdy do jej uszu dotarł czyjś doniosły głos. Zignorowałaby go i pogrążyłaby się ponownie w śnie, gdyby nie to, że garstka kotów pomieszkujących w kociarni właśnie z niej wychodziła. Szop raptownie znalazła się na wszystkich swoich łapach, a następnie jako jedna z ostatnich opuściła to legowisko. Rozejrzała się po zgromadzonych, a dostrzegłszy Oszroniony Płatek, przysiadła się do niej. Usiadła na tyle blisko, by ich barki co jakiś czas stykały się ze sobą.

– Szopie, wystąp proszę.

Oh. No tak. Z tego całego przejęcia zapomniała o tym, że w najbliższych dniach stanie się uczniem. Poczuła się dosyć niepewnie, bowiem będzie musiała przenieść się z miło kojarzącej jej się kociarni do innego legowiska. Niemniej jednak miało to swoje plusy, bowiem być może będzie tam więcej kotów, czyli będzie bezpieczniej.

Po szybkim uspokojeniu się, kocię wyszło na sam przód.

– Nadszedł czas, abyś została uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika, będziesz nazywać się Szopową Łapą. Twoim treningiem natomiast zajmie się Żółwi Brzask. Liczę, że przekażesz całą swoją wiedzę nabytą podczas szkolenia z Lipową Gałązką.

Wszyscy nagle zaczęli skandować nowe imię córki Łzawego Tańca, zaś jej mentor zbliżył się do niej i zetknął się z nią swoim nosem.

< Żółwi Brzasku? >