Od Mokrej Gwiazdy CD Miodowej Łapy

Kiedy kotka w końcu połączyła swój nos z moim, podniosłem głowę.
– Zadowolony? – bąknęła pod nosem.
- Bardzo - uśmiechnąłem się ciepło, patrząc na Rutę, teraz już Miodową Łapę.
- Świetnie. - Burknęła znowu. - Mogę iść?
- Miodowa Łapa! Miodowa Łapa! - Na dźwięk skandujących klanowiczów lekko podskoczyła, widocznie zdziwiona.
- To nasza kolejna tradycja. - Wyjaśniłem, patrząc na klan. - Teraz już możesz iść.
Jasna zeskoczyła z podwyższenia, nerwowo machając ogonem. Pewnie była zmęczona całym dniem.
Zakończyłem zebranie klanu, po czym poszedłem do swojego legowiska, a właściwie nie doszedłem tam nawet. Miodowa Łapa zaczepiła mnie po drodze.
- To... gdzie ja śpię? - Zapytała.
- O tam - wskazałem ogonem legowiska uczniów.
Kotka kiwnęła głową, kierując swoje łapy w wyznaczonym kierunku.
- Miodowa Łapo? - Zwróciła na mnie swoje niebieskie oczy, samym spojrzeniem kazała mi się spieszyć. - Dobranoc~
- Dobranoc. - Burknęła po dłuższej chwili.
Kotka poszła dalej. Wszedłem do swojego legowiska, by po dłuższej chwili zasnąć.
Mój sen był niespokojny. Kręciłem się, aż w końcu, w środku nocy wstałem drżąc lekko. Temperatura spadła, przypominając mi o nadchodzącej zimie.
Wystawiłem nos za legowisko, wdychając chłodne powietrze.
Resztę nocy nie spałem, a gdy słońce zaczęło wstawać, wyszedłem na zewnątrz. Poszedłem do legowiska uczniów, by znaleźć swoją nową uczennicę.
- Miodowa Łapo? - Zapytałem cicho, by nie budzić innych.
Powietrze było rześkie i przyjemnie rozbudzało. Ziewnąłem, będąc niedospanym, ale przecież bywało gorzej, nie?
Przywitałem się z Zajęczą Stopą, która też wstała z samego ranka, oraz kilkoma wojownikami. Kierowałem się do legowiska uczniów po Rutę.
Zajrzałem tam, a jasna spała w najlepsze, chyba przyzwyczajając się do odpoczynku na mchu. Ominąłem pozostałych uczniów, uważając, by ich nie obudzić.
W miejscu, w którym spała Miodowa Łapa było najcieplej. Zimne powietrze dochodziło tu w dużo mniejszym stopniu, jak bliżej wejścia.
- Miodowa Łapo? - Szepnąłem jej do ucha, jednak ta mlaszcząc cicho przewróciła się na drugi bok.
Skrzywiłem się lekko. No tak, trochę minie, nim kotka przyzwyczai się do wczesnego wstawania.
- Pora na trening. - Zacząłem, jednak ta jakby głucha, chrapała dalej.
Westchnąłem głośno, obchodząc ją dookoła. Po chwili złapałem ją za luźną skórę na karku, wlokąc powoli do wyjścia. Pisnęła wyraźnie niezadowolona.
- Puszczaj - mruknęła przez sen.
Przewróciłem oczami, wlokąc lekkie ciałko. Wyglądało, jakbym chciał ją gdzieś zakopać. No cóż, zawsze to jakaś awaryjna opcja, nie?
Udało mi się ominąć innych uczniów, niektórzy się obudzili. Słonikowa Łapa skomentował moje zachowanie pełnym politowania wzrokiem.
- Mówiłam ci puść - usłyszałem po chwili.
- O, nie śpisz? - Puściłem ją, przez co uderzyła o ziemię. - Świetnie, idziemy na trening.
Machnąłem ogonem na znak, by szła za mną, ale jak się domyślacie, nie doczekałem wykonania polecenia.
- Naaah - przewróciła się na bok, chyba idąc dalej spać.
- Ruszaj się, nie mam całego dnia. - Rzuciłem nieco ostrzej.
Kotka niechętnie dźwignęła tyłek, idąc za mną powolnym krokiem. Co parę długości myszy ziewała, rozglądając się na boki.
- Więc tak żyją dzikusy. W dziczy. - Skomentowała.
- Dokładniej to w lasach, ale my żyjemy na otwartych terenach. - Wyjaśniłem, ignorując jawną obrazę. - Poza tym też jesteś dzikusem.
- Nie, ja jestem najlepszym kotem jakiego spotkałeś! - Odparła pewna siebie, prawie potykając się o własne łapy.
- Świetnie. Tutaj mamy tereny łowieckie. - Zacząłem, pokazując rozległe tereny z zajęczymi norami. - Jemy głównie zające, ale też ptaki i wiewiórki.
Pokiwała głową, hamując zapewne kąśliwą uwagę.
- Zajrzyj do tej nory. Powąchaj i zapamiętaj tę woń. - Poleciłem.
- Po co? - Przewróciła oczami.
- Kiedy zaczniesz polować, przyda ci się ta wiedza - odparłem, prowadząc ją do zajęczej nory.
- Hej, hej, nie bądź taki do przodu! - Miauknęła podniesionym tonem.
- A co myślałaś? Że cały czas będę dla ciebie polować?
- Cóż, myślałam, że dla takiego dużego, wyszkolonego lidera to nie problem. - Odparła, machając ogonem.
- W-w każdym razie- - wydukałem, patrząc na boki z lekkim zmieszaniem wywołanym komplementem. - Wykonaj to, o co cię prosiłem.
- A co z tego będę miała? - Uniosła brew do góry, mierząc mnie błękitnymi ślepiami. Poczułem się trochę nieswojo, to pierwszy raz, gdy uczeń się ze mną argumentował, a dodatku bezczelnie pytał, co będzie z tego mieć.
- Pożyteczną wiedzę? I może cię pochwalę? - Zapytałem oczywistym tonem.
- Liczyłam na coś lepszego...ale niech będzie. - Odpowiedziała, mijając mnie, dość blisko, a ładny zapach jej sierści dotarł do moich nozdrzy.
Po chwili poniuchała zajęczą norę, krzywiąc się nieco na jej zapach.
- A n-na co liczyłaś? - Zapytałem, uciekając wzrokiem w bok.
Kotka zerknęła na mnie, ruszając ogonem lekko. Uznałem, iż nie dostanę sprecyzowanej odpowiedzi, więc zrobiłem krok w przeciwnym kierunku.
- Dobra... Więc teraz chodźmy dalej, pokażę ci traktor - oznajmiłem, chcąc jak najszybciej zakończyć tą żenującą wręcz rozmowę.
Kotka kiwnęła głową, a ja szybkim krokiem zacząłem iść w wyznaczonym kierunku.

<Miodowa Łapo? 😏 >