Wszyscy cierpieli. Kocięta, dorośli osobnicy.
A Miedziana Iskra starała się uchronić przed negatywnym uczuciem swoje dzieci. Mimo wszystko Piórko obiegł strach. Po raz pierwszy doświadczył tego uczucia i nie było ono przyjemne. Wręcz przeciwnie. Odebrało mu władzę w nogach, napuszyło sierść i na dodatek przyprawiło o szybsze bicie serca. Jego ciało drżało. O tej dziwnej emocji mógł zapomnieć tylko patrząc na mamę i rodzeństwo. Widok ich oczu, zapach sierści oraz zwykła obecność pomogła liliowemu zachować spokój.
Fasolka wtuliła się w sierść brata. Niebieskooki położył swój ogon na jej ciało, chcąc pokazać jej, że nie została sama, że nadal posiada rodzinę, że nie została kaleką. Nie dziwił się reakcji siostry. Każdy przeżywał śmierć Wilczego Serca i sam atak dziwnego stworzenia. Zapamiętają to na długo, lecz predzej czy później wszystko wróci do normy.
- Myślisz... myślisz że kiedyś klan wróci do normy? I wszystko będzie już dobrze? - zapytała się Fasolka. Wtuliła się w sierść Piórka, lekko drżąc. Liliowy chciał od razu miauknął, że tak, że będzie dobrze, że podniosą się po tym wszystkim. Tylko.... Czy nie byłoby to kłamstwo? Skoro nagły atak, który spowodował tyle zła i bólu zdołał przerwać rutynę, to mógł być czegokolwiek pewien? Jedyne, czego zapragnął, to powrót do swoich kwiatków. Jakkolwiek to brzmiało, ale tak. Kocurek czuł się pewien wśród roślin, wśród ich woni. Może Fasolka również poczułaby się lepiej, gdyby poleżała chwilę wśród roślin?
Wydawało mu się, że milczy już dłuższą chwilę, ponieważ siostra spojrzała na niego, a w jej oczach dostrzegł niepokój.
- Będzie dobrze. Na pewno! To... Tylko taka próba od gwiezdnych - miauknął. Słyszał już kilka opowieści o klanie gwiazd, więc chyba czas pochwalić się swoją wiedzą. Siostra zobaczy, jaki jest mądry i poprosi go kiedyś o pomoc. - Nudziło im się i... Doprowadzili do tego, by... - Zastanowił się chwilę.
-... by odebrać nam członków? - odpowiedziała Fasolka. Wydawała się naprawdę negatywnie nastawiona. Biedna... Piórko musiał jej pomóc. Musiał wytężyć swoje siły i pokłady kreatywności, by uszczęśliwić siostrę.
-.. by dodać nam sił. Mama sama nam opowiadała, ile przeżyła. Zobacz, jaką jest teraz szczęśliwa! Ma tatę, nas i cieszy się na nasz widok. - Liliowy trącił nosem Fasolkę, chcąc dodać jej nieco otuchy. - Pokażę ci coś fajnego - dodał, wydostając się z objęć Miedzianej Iskry. Potuptał szybko w kącik żłobka, wracając z kasztanem. Trącał łapą dziwny przedmiot, zbliżając się do rodziny. - Zobacz. To mój nowy kolega. Pan kasztan. Panie kasztanie, to Fasolka. Pan kasztan lubi być kopany w różne strony, bo ciągle chce być w ruchu. Pokopmy go razem! - zaproponował siostrze, chcąc, aby ta chociaż na chwilę zapomniała o obecnej sytuacji.
A Miedziana Iskra starała się uchronić przed negatywnym uczuciem swoje dzieci. Mimo wszystko Piórko obiegł strach. Po raz pierwszy doświadczył tego uczucia i nie było ono przyjemne. Wręcz przeciwnie. Odebrało mu władzę w nogach, napuszyło sierść i na dodatek przyprawiło o szybsze bicie serca. Jego ciało drżało. O tej dziwnej emocji mógł zapomnieć tylko patrząc na mamę i rodzeństwo. Widok ich oczu, zapach sierści oraz zwykła obecność pomogła liliowemu zachować spokój.
Fasolka wtuliła się w sierść brata. Niebieskooki położył swój ogon na jej ciało, chcąc pokazać jej, że nie została sama, że nadal posiada rodzinę, że nie została kaleką. Nie dziwił się reakcji siostry. Każdy przeżywał śmierć Wilczego Serca i sam atak dziwnego stworzenia. Zapamiętają to na długo, lecz predzej czy później wszystko wróci do normy.
- Myślisz... myślisz że kiedyś klan wróci do normy? I wszystko będzie już dobrze? - zapytała się Fasolka. Wtuliła się w sierść Piórka, lekko drżąc. Liliowy chciał od razu miauknął, że tak, że będzie dobrze, że podniosą się po tym wszystkim. Tylko.... Czy nie byłoby to kłamstwo? Skoro nagły atak, który spowodował tyle zła i bólu zdołał przerwać rutynę, to mógł być czegokolwiek pewien? Jedyne, czego zapragnął, to powrót do swoich kwiatków. Jakkolwiek to brzmiało, ale tak. Kocurek czuł się pewien wśród roślin, wśród ich woni. Może Fasolka również poczułaby się lepiej, gdyby poleżała chwilę wśród roślin?
Wydawało mu się, że milczy już dłuższą chwilę, ponieważ siostra spojrzała na niego, a w jej oczach dostrzegł niepokój.
- Będzie dobrze. Na pewno! To... Tylko taka próba od gwiezdnych - miauknął. Słyszał już kilka opowieści o klanie gwiazd, więc chyba czas pochwalić się swoją wiedzą. Siostra zobaczy, jaki jest mądry i poprosi go kiedyś o pomoc. - Nudziło im się i... Doprowadzili do tego, by... - Zastanowił się chwilę.
-... by odebrać nam członków? - odpowiedziała Fasolka. Wydawała się naprawdę negatywnie nastawiona. Biedna... Piórko musiał jej pomóc. Musiał wytężyć swoje siły i pokłady kreatywności, by uszczęśliwić siostrę.
-.. by dodać nam sił. Mama sama nam opowiadała, ile przeżyła. Zobacz, jaką jest teraz szczęśliwa! Ma tatę, nas i cieszy się na nasz widok. - Liliowy trącił nosem Fasolkę, chcąc dodać jej nieco otuchy. - Pokażę ci coś fajnego - dodał, wydostając się z objęć Miedzianej Iskry. Potuptał szybko w kącik żłobka, wracając z kasztanem. Trącał łapą dziwny przedmiot, zbliżając się do rodziny. - Zobacz. To mój nowy kolega. Pan kasztan. Panie kasztanie, to Fasolka. Pan kasztan lubi być kopany w różne strony, bo ciągle chce być w ruchu. Pokopmy go razem! - zaproponował siostrze, chcąc, aby ta chociaż na chwilę zapomniała o obecnej sytuacji.
<Fasolko?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz