Od Wilczego Serca

Obóz przeszył mrożący krew w żyłach krzyk. Wilcze Serce wypadł z legowiska, próbując zrozumieć, co się stało. W jego nozdrza uderzyły zapachy. Krew. Strach. Śmierć.
Wilk.
Stał na środku obozu, a z jego pyska zwisał martwy Sójcze Gniazdo. Kocur zdążył pomyśleć tylko, że to musiał być ten samotnik, którego dostrzegł któryś z patroli, gdy bestia go dostrzegła. Obnażyła kły, warcząc ostrzegawczo.
Odruchowo zjeżył sierść.
- Wilku? - miauknęła gdzieś z głębi legowiska Cętka. Gestem kazał jej zamilknąć.
Zaalarmowane krzykiem, coraz więcej łbów wychylało się z legowisk.
A później wybuchła panika.
Krzyki, ucieczki, ucieczki, warknięcia, przerażenie, nawoływania, “wilk! wilk!”, agonia, panika, krew, ból, rozpacz, ucieczka, kły i pazury.
Wilk oszalał. Kąsał na prawo i lewo, nakręcany zapachem krwi i strachu. Ktoś próbował go zaatakować. Skaliste Zbocze. Wilk unieruchomił go jednym ruchem łapy, a później cisnął nim o najbliższe legowisko.
Wilcze Serce spojrzał na stojącą za nim rodzinę.
- Biegnijcie do najbliższego drzewa i na górę.
Jego umysł pracował jasno jak nigdy. Doskonale wiedział, co musi zrobić.
- A ty?!
Jednym susem znalazł się poza legowiskiem.
- Wojownicy?! - wrzasnął. - WSZYSCY NA DRZEWA, JUŻ!
Ktoś na niego wpadł. Grzmiący Potok. Zrozumieli się bez słów. Wojownik pobiegł dalej, próbując skierować jak najwięcej kotów na drzewa. Gdzieś w oddali mignęła mu sylwetka Igły, ale nie miał jak tego sprawdzić. Złapał najbliższego kota i pchnął go w kierunku lasu.
- Na drzewo! - warknął, nie upewniając się, czy tamten usłyszał. Rozległ się wrzask bólu.
- NA DRZEWA! - krzyczał, próbując przebić się przez zamieszanie. Ktoś go przewrócił. Poderwał się, biegnąc w stronę bestii. Ku jego uldze, w obozie było coraz mniej kotów. Będzie musiał za to podziękować Grzmiącemu i Igle.
Prawie zderzył się ze Strzyżykową Łapą. Drżała, nie mogła złapać tchu.
- So-Sosno-Sosnowy Zagajnik - wymiałczała w końcu, patrząc na niego z przerażeniem w oczach.
Przeszedł go zimny dreszcz.
- Biegnij - warknął tylko.
Powoli ruszył w stronę wilka. Zdezorientowane zwierzę miotało się we wszystkie strony, nie wiedząc, którą ofiarę wybrać. Zamarło. W obozie nie został prawie nikt. Węszyło.
Wzrok wilka padł na legowisko medyków.
Wilcze Serce doskonale wiedział, co teraz nastąpi.
Jak w zwolnionym tempie widział, jak wilk jednym susem znajduje się przy legowisku i wsadza do niego łeb. Rozległo się paniczne miauknięcie. Jeszcze parę uderzeń serca i Sosnowy Zagajnik będzie martwa.
Usłyszał za sobą jakiś ruch, ale to nie miało znaczenia. Odetchnął głębiej.
A później rzucił się na wilka, wgryzając się w jego łapę.
Zwierzę podskoczyło i warknęło, natychmiast wyciągając łeb z legowiska. Kocur odskoczył w ostatniej chwili. Nastroszył sierść i przybrał pozę dominującego osobnika, obnażając kły.
Przez uderzenie serca wilk patrzył na niego zaskoczony. Później z prędkością błyskawicy skoczył.
Wilcze Serce nie czuł strachu. Wypełniał go chłód, nadający jego zmysłom absolutną ostrość. Dlatego wiedział, że nie zdąży uciec. Zamachał wściekle pazurami.
Zwierzę zaskomlało. A później natarło na niego z boku.
Na to już nie był gotowy.
Masywne szczęki zacisnęły się na jego karku.
Wilcze Serce ostatni raz się szarpnął. Później zalała go ciemność.

<Wawrzynku? Igło?>

Przebieg wydarzeń:
Do obozu wbiega wilk > zabija Sójcze Gniazdo > wybucha panika > część wojowników próbuje ją opanować, kierują resztę do lasu, na drzewa > Skaliste Zbocze atakuje wilka i ginie > Strzyżykowa Łapa donosi Wilczemu Sercu, że Sosnowy Zagajnik została w legowisku medyków (ma strzaskany kręgosłup) > uciekli już niemal wszyscy, wilk kieruje się do legowiska medyków > Wilcze Serce atakuje wilka, żeby uratować Sosnowy Zagajnik > Wilcze Serce ginie >  Iglasta Gwiazda, Cętkowany Liść, Grzmiący Potok i Migocząca Tafla przepędzają wilka (Grzmiący Potok zostaje ranny) > podczas walki Wawrzyn próbuje zaatakować wilka i traci łapę