Od Mokrej Gwiazdy CD Jeżowej Ścieżki

HA ODPISAŁAM NIEDOWIARKI *w końcu*
*i tym sposobem wbijam się w sam środek fabuły nadrabiając dziury*
*Zmiana pov na trzecią osobę*

Nagłe warczenie zmroziło jego krew. Błękitny lider spiął mięśnie, zwracając spanikowany wzrok na przyjaciela. Czekoladowy wymienił się z nim dokładnie takim samym przeczuciem.
To nie był kot. Coś im zagrażało, o czym nie mieli wcześniej pojęcia. Bestia samym warknięciem przyprawiała ich o zjeżone futro.
- Myślisz, że to...? - Zaczął Jeżowa Ścieżka, jednak nie dokończył.
Za nimi ukazała się bestia. Zdawać by się mogło, iż wyrosła spod ziemi, by urządzić sobie ucztę z przyjaciół. Ciemnobrązowa sierść teraz zdawała się lśnić krwistym odbiciem.
Cofnęli się na miękkich łapach. Krew wrzała w ich uszach, jednocześnie chcąc zamarznąć ze strachu.
Robili krok za krokiem do tyłu, bojąc się nawet odetchnąć. Pies zbliżał się, obnażając kły. Zapewne bronił młodych, lub swojej zdobyczy, a przyjaciele jak na złość musieli wejść mu w drogę.
- U-uciekamy - szepnął niemal niesłyszalnie przez strach, który odbierał mu głos.
To wystarczyło jednak, by czekoladowy kiwnął głową i z szeroko otwartymi oczami odwrócić się i zacząć biec.
Mokry zrobił to samo. Ruszył na sztywnych łapach, tak, jakby krew przestała w nich krążyć, a on dopiero ruchem zachęcił ją do ponownego ocieplenia jego ciała. Czuł zasychające gardło, niemoc by krzyknąć do przyjaciela "on biegnie za tobą!".
Niewiele myśląc po prostu skierował łapy w stronę Jeżyka, w ostatniej chwili, gdy pies kłapnął szczękami. Uniknął ich, starając się przyspieszyć. Skakał pomiędzy gałęziami oraz liśćmi, stojącymi mu na drodze.
Nie widział czekoladowego, miał tylko nadzieję, że tamten pobiegł w innym kierunku i jest bezpieczny.
Czuł ciepły oddech tuż za sobą, a nieznajome dotąd uczucie wypełniło jego umysł. Samotna gałąź, duża i gruba stanęła mu na drodze, a on próbując ją przeskoczyć, potknął się. Upadł z hukiem, a jego obezwładnione przez szok ciało poturlało się parę metrów dalej, z impetem uderzając we wzniesienie ziemi. Wypluł krew, łapczywie łapiąc powietrze. Jednak ono nie chciało wypełnić jego płuc, pozbawiając jedynie szansy na wstanie.
Dźwignął się, ale było za późno. Jego granice, zwężone ze strachu, powoli uniosły się, dostrzegając ostre kły. Pies ze zjeżoną sierścią warczał, a gdy skoczył, Mokry wrzasnął.
Ostre zęby zatopiły się w jego skórze na karku, łapy odmawiały posłuszeństwa, gdy desperacko starał się odepchnąć, bądź chociaż zadrapać bestię.
To na nic, pomyślał. Wiedział już, iż tamten ma go w garści. Liczył na traf szczęścia, jednak nie nadszedł nigdy.
- Tak szybko wracasz? - Zapytał z nutką śmiechu jego zmarły brat.
- Tęskniłeś? - Odparł Mokry nim ogarnął, co się stało. - Czekaj, CO.
- No jak to co? Umarłeś. - Oznajmił mu Szuwarek, a niebieski zrobił krok w tył, wzdychając. - Dosyć szybko, nigdy bym nie pomyślał, że tak prędko do mnie wrócisz.
- Przecież ja mam- - Zaczął pospiesznie.
- No wiem, teraz masz osiem żyć, a w tej chwili twoja śmiertelna rana zostaje wyleczona. - Wytłumaczył, jednak natłok informacji, jak i stres sprawiał, że umysł Mokrego ledwo nadążał.
- Pies... - Mruknął tylko.
- Spoko, gdzieś przy siódmym lub szóstym życiu oswoisz się ze śmiercią i ożywaniem. - Szuwarek posłał mu pokrzepiający uśmiech, który w jego wykonaniu miał też dojechać liderowi.
- O, gotowe - miauknął zmarły. - Możesz wracać, do zobaczenia, bracie!
Zimno ogarnęło jego ciało. Potężny chłód uderzył z potrójną siłą w lidera Klanu Burzy, gdy otworzył oczy. Oddychał szybko i płytko, nie wiedząc, czy nadal jest na Srebrnej Skórce, czy już wrócił.
Dotyk ciepłych, jednak drżących łap przywrócił go do rzeczywistości. Żył. Stracił jedno życie, ale wrócił do swojego przyjaciela oraz klanu.
Leżał bezwładny w kałuży własnej krwi, po psie nie było śladu. Nie chciał wiedzieć, jak długo wykrwawiał się, póki Jeżowa Ścieżka go nie odnalazł. Dziękował tylko wszystkiemu, co przyszło mu do głowy, iż był akurat z medykiem. Doprawdy, gdyby nie on, pewnie traciłby życie za życiem przez utratę krwi.

~tutaj doczłapują się do obozu, pytania co się stało, Mokry ledwo żywy (dosłownie dzieciaki) idzie do siebie~
~skip time przez zgromadzenie, śmierć Cierniowej Łapy, zawiązanie sojuszu z Klanem Klifu~

Zimny poranek sprawił, że niebieski zatrząsł się, wychodząc z legowiska. Potrząsnął głową, patrząc dookoła.
Chabrowa Bryza z kociętami siedziała w żłobku, kilku wojowników nadal było uczniami przez karę, a on dostrzegał w klanie spadek w zaufaniu co do jego osoby. Nie dziwił się. Rana po śmierci uczennicy wciąż była dla wielu świeża, jednak nie mogliśmy tym się teraz martwić.
Niebieski czuł dziwne wrażenie, że coś nadchodzi. Koty, które przyjął ostatnio, Pójdźkowa Łapa i Osetowa Łapa wydawali mu się podejrzani. Kazał wojownikom mieć na nich oko, gdy będą trenować. Już sam fakt, że odnalazł daleką rodzinę wydawał mi się nieprawdopodobny. Czy Żurawinowy Krzew miała inny miot, o którym mu nie wspomniała, gdy odbierał życia?
W każdym razie względny spokój opanował Klan Burzy, pozwalając im przejść przez Porę Opadających Liści. Zwierzyna nadal nie była zbyt liczna, a ich klan przez napływ nowych pysków do wykarmienia, musiał dzielić porcje.

Lider przewrócił oczami, słysząc kolejne marudzenie uczniaków na nic, gdy szli na trening. Skierował swoje łapy do legowiska medyków, licząc, iż zastanie tam przyjaciela. Chciałby z nim porozmawiać. Wiele przeżyli, jeszcze więcej przed nimi. Chociaż czy on mógł to o sobie powiedzieć? Przeżył więcej śmierci niż radosnych chwil. Doprawdy przygnębiające.
- Jeżowa Ścieżko? - Mruknął cicho, stojąc przed wejściem.

(Mokry stracił jedno z żyć przez starcie z psem, który porzucił jego ciało na polanie przy granicach Klanu Burzy/

<Jeżyku? Rychło w czas xD>