Od Wilczego Serca

Powoli wracał do świata żywych. Z jednej strony był bardzo wdzięczny Leszczynkowi za opiekę, z drugiej…
Śniła mu się Sroczka. Uśmiechała się do niego, ale w jej pomarańczowych ślepiach nie płonął ten dziki ogień. Były smutne, przypominały mu kogoś innego, ale nie potrafił powiedzieć kogo. Stała tuż obok niego, była niemal na wyciągnięcie łapy i już miał do niej podejść i ją przytulić, ale… obudził się.
Przez uderzenie serca miał wrażenie, że ktoś stał obok niego. Zamrugał i wpatrzył się w mroczny kąt, oddychając zdecydowanie zbyt szybko jak na kogoś, kto niedawno się obudził. Nikogo tam nie dostrzegł. Odetchnął głębiej, starając się uspokoić. Po policzku mimowolnie spłynęły mu łzy.

Ciągle był osłabiony i Cętka kategorycznie zabroniła mu opuszczać legowisko. Złapał się na myśli, że była urocza, gdy się tak złościła. Uśmiechnął się pod nosem. Mimo wszystko… na swój sposób ją kochał. Była ładna, miła, troszczyła się o niego (co często objawiało się suszeniem mu głowy, ale to, w dziwny i pokrętny sposób, też lubił). Potrafiła sprawić, że zapominał o swoich problemach. Czasami zarzucając go masą własnych, ale w tym szaleństwie też tkwiła metoda, prawda? Igła powiedział mu, jak wściekła się po tym, co zrobił Ostrokrzewiowy Cierń, najpierw jemu, a potem ich dzieciom.
Mimowolnie wysunął pazury.
Tak. Troska o dzieci była kolejnym, co ich łączyło. Kocur poczuł ciepło zalewające jego serce na myśl o niesfornym trio. Był z nich dumny, tak bardzo dumny… Ciągle go zaskakiwali. A to zadając pytania, które nie przyszłyby do głowy niejednemu wojownikowi (jak choćby Wróbelek, który często przychodził do niego nocą, gdy wszyscy już spali, porozmawiać o wszystkim, co go nurtowało), a to wykazując się zaradnością i bystrością (był przekonany, że Borsuk potrafiłaby go sprzedać go tej samej osobie trzy razy i jeszcze na koniec odzyskać za darmo), a to wnikliwością w obserwowaniu świata (jak Skowronek, która pod czujnym okiem Cętki poznawała świat roślin i robaczków. Kocur naprawdę nie miał pojęcia, że jego partnerka ma taką szeroką wiedzę na ten temat).
Ale czasami, mimo wszystko… Mimo wszystko nocami, gdy Cętka już spała, wtulona w jego futro, zdarzało mu się marzyć o tym, że kotka nigdy się w nim nie zakochała i znalazła sobie kogoś z kim byłaby dużo szczęśliwsza…

Nienawidził się. Po prostu. Za każdym razem, gdy wychodził z legowiska, oglądał opustoszały obóz, przedzielony przez środek granicą, widział wyblakłe spojrzenia klanowiczów, naznaczonych śladami ostatnich walk… nienawidził się za to, do czego doprowadził. Nic go nie usprawiedliwiało.
A mimo wszystko udawał, że jest szczęśliwy. Bawił się z dziećmi, uśmiechał do przyjaciół, wieczorem kładł u boku Cętki, słuchając jej spokojnego oddechu.
Ale nie był. Wszystko w nim krzyczało, że nie zasługuje na to, co ma, że najlepiej by było, żeby… umarł.
Coraz częściej wymykał się z legowiska pod pozorem polowania, żeby pobyć trochę sam. Nie musieć nosić maski uśmiechu chociaż przez chwilę.
W ten sposób ją znalazł. Jabłonka była poskręcana i karłowata, ale o dziwo wciąż rodziła owoce. Nie miał pojęcia, jak się tu znalazła, ale czuł się dokładnie tak, jak ona.
Zniszczony i nie na swoim miejscu.
Na początku wcale nie chciał zjadać tych jabłek. Wiedział, czym się to kończy, znał kiedyś wilka, który codziennie obiecywał sobie, że już nie będzie. Że to już ostatnie jabłko.
Pamiętał, co się stało, gdy przyszła zima.
Z początku omijał drzewko szerokim łukiem, ale z czasem… Perspektywa zapomnienia o wszystkim choć na chwilę była tak bardzo kusząca…