Od Berberysowej Bryzy CD Tańczącej

Pierwszy raz od kilku księżyców, Berberysowa Bryza nie miała żadnych problemów z otworzeniem żółtych ślipi i wstaniu na równe łapy. Niemal błyskawicznie wyskoczyła z legowiska, lecz zanim to zrobiła, oglądnęła się za siebie. Z czułością zlustrowała sylwetkę śpiącego Żywicy, a na jej łaciaty pyszczek wkradł się szeroki uśmiech. Nie dość, że parę wschodów słońca temu dotarli na miejsce, to w dodatku pogodziła się ze swoim partnerem, co chyba napawało ją największym szczęściem. Chociaż nadal z trudem przychodziło im okazywanie sobie czułości w postaci gestów, kocica była pewna, że za niedługo powrócą do dawnej relacji i wspólnego wylegiwania się w słońcu. Mimo wszystko potrząsnęła energicznie łbem, chcąc zmotywować się do dalszego działania; musi przecież wyznaczyć patrole. To, że dopiero dotarli na miejsce nie zwalnia ich z pilnowania (jeszcze dokładnie nieokreślonego) terytorium czy polowania na zwierzynę, której teraz im nie brakowało. Pewnym siebie krokiem skierowała się na mniej więcej środek obozu, a następnie z dumą obserwowała jak jej współbratymcy gromadzą się wokół, by dowiedzieć się o dzisiejszych patrolach.
— Na poranny patrol, który poprowadzę ja, pójdą Martwy Cień, Żmijowa Łapa oraz Tęczowa Zatoczka z Miętową Łapą — oznajmiła, wyznaczając po chwili następne składy. Gdy każdy z klifiaków wiedział już, co ma robić, machnięciem ogona ogłosiła wyruszenie swojego patrolu. Starała się ignorować pełne pogardy prychnięcia swojej uczennicy i wysunęła się na sam przód, by zrównać kroki z drobniutką buraską. Choć doskonale wiedziała, że Żywiczna Mordka wcale się w niej nie zakochał, cały czas w głębi serca chowała do niej bezpodstawną urazę za tamtą sytuację, o której vanka najpewniej nie miała pojęcia. Posyłając jej wymuszony uśmiech, rozglądnęła się dookoła, próbując wypatrzeć coś nietypowego, jednak przez dłuższy moment nic się nie działo. Dopiero w momencie, gdy mieli już wracać, zza pobliskich krzewów usłyszeli podejrzane szmery. Szybkim, aczkolwiek stanowczym machnięciem ogona nakazała reszcie się nie ruszać, by następnie ostrożnym krokiem powoli posuwać się w tamtą stronę. Wyraźnie wyczuwała woń obcego kota, jednak ze względu na pewność, że jest to tylko jeden osobnik, postanowiła sprawdzić to sama. Napinając wszystkie mięśnie przygotowywała się do skoku, lecz nieznany zdawał się nie wykonywać żadnego, choćby najmniejszego ruchu. Lekko zdziwiona wyprostowała się i opuściła nastroszone futerko, by po chwili ze stanowczym wyrazem pyska stanąć przed szczupłą, czarno-białą kocicą, która nieznacznie pochylała w stronę calico głowę. Koteczka wpatrywała się w nią przeszywającymi na wylot zielonymi ślipiami, przez co córa Rosomaka nieco się cofnęła. Czyżby jej się wydawało, czy coś ze wzrokiem vanki było nie w porządku? 
— Kim jesteś i czemu znajdujesz się na terytorium Klanu Klifu? — zapytała oschle, wysuwając ostre pazury. Nie zrobiła jednak tego, aby rzucić się na młodszą; chciała jedynie w razie czego mieć się czymś obronić.
— Mam na imię Tańcząca — odparła ze stoickim spokojem zielonooka, lecz w jej głosie pobrzmiewał chłód. Uniosła śnieżny pyszczek w stronę zastępczyni oraz dodała. — I nie mam pojęcia, co to jest Klan Klifu.
— Jesteś samotniczką? — miauknęła bez zastanowienia calico, a Jodła odpowiedziała jej pewnym skinięciem głowy. Żółtooka zlustrowała potomkinię Brzozy uważnym spojrzeniem, a następnie kontynuowała. — Klan Klifu to jeden z pięciu leśnych klanów, które zajmują te obszary. Nazywam się Berberysowa Bryza i jestem zastępczynią wcześniej wspomnianego klanu. Jeśli chcesz, mogę opowiedzieć ci trochę o naszym życiu — zaproponowała z nutką niepewności, chowając wcześniej wysunięte pazury.

<Tańcząca? Wybacz, że tak długo ;-;>