BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

18 listopada 2026

Od Tojadowego Pazura CD. Wężynowego Splotu

Tojadowy Pazur pędził za białym, pulchnym królikiem. Gorące powietrze sprawiało, że rude futro Tojadu w szybkim tempie opadało po każdej wzniesionej łapie do góry, a w pyszczku robiło się szybciej sucho. Burzak czuł ekscytację w związku z kolejną dużą zdobyczą, gdyż poprzedniego dnia, podobnie jak dziś, udało się mu upolować podobnych rozmiarów łup. Słońce dawało swoje siwe znaki na pustym, bezchmurnym niebie. Zielony pusty plac, na którym znajdował się kocur, był trudnym miejscem do polowań z ukrycia dlatego, by nie przegapić szansy, Tojadowy Pazur był zmuszony do nagłego biegu.
Burzak biegł dobre parę minut. W pewnym momencie, gdy dzieliła go od królika długość lisa, Tojad zauważył, że wbiegł na teren gdzie oznaczenia zapachowe, nostalgicznie się różniły od Klanu Burzy. Nowy teren tak zdezorientował kocura, że z ruchem rudy przystopował, przez co królik zyskał okazję na ucieczkę. Burzak, uświadamiając sobie, że zgubił zdobycz i nie miał możliwości, by za nią pobiec, poczuł, jak ogarnia go nagła fala gniewu.
— Lisie łajno! — wykrzyczał rudowłosy.
Tojadowy Pazur odwrócił się w stronę domu i ruszył przed siebie. Uszy położył po sobie, a ogon, zdradzający jego przygnębienie, ciągnął się bezwładnie po ziemi. Burzak wychodząc z nie swoich terenów, zrozumiał, iż były to tereny Klanu Nocy. Tojad wolał długo tu nie przebywać, przez lęk związany z możliwością natknięcia się na kogoś i możliwej bójki.
Gdy Burzak miał już przekraczać granice, usłyszał za sobą ciężkie stąpania łap innego kota, kierujących się błyskawicznie w jego stronę. Rudowłosy odwracając się, zauważył szylkretową długowłosą kotkę, która po zapachu zdawała się Nocniakiem. Zielonooka wpadła z impetem w Tojad i powaliła go na ziemię. Moc, z jaką kotka wykonała tę czynność, na kocurze sprawiła, że rudowłosy stracił na chwilę dech w piersiach, jak i orientację. Krople krwi, jakie zaczęły się lać strumieniami z ucha Burzaka, zaślepiając mu widok, ocuciły go natychmiastowo.
— EJ, PRZESTAŃ, TY BRUDNY MYSI BOBKU! — wykrzyczał Tojadowy Pazur.

<Wężynowy Splocie?>

Od Orzechówkowej Łapy

Kotka siedziała w swoim legowisku, wymyślając nowe pieśni w akompaniamencie walczących uczniów.
– Mam cię! – zaśmiała się Alkowa Łapa.
– Hej, to nie fair! – oburzył się Umykająca Łapa.
Orzechówka zamruczała z rozbawienia. Niepostrzeżenie usiadła obok niej jej przyszywana siostra, Mandarynkowa Łapa.
– Cześć, Orzechówkowa Łapo! – Uśmiechnęła się niebieska, zadowolona bardziej, niż zazwyczaj.
– Witaj, Mandarynkowa Łapo, co u ciebie i u Pana taty?
Mówiąc “Pan tata” miała na myśli Ulewny Szkwał. Była świadoma tego, że to nie był jej biologiczny ojciec, nawet nie przyszywany, ale chciała przynajmniej nazywać kogoś tatą. Tak właśnie, gdy przyniósł swoje kociaki do żłobka, aby Świteziankowe Jezioro je wykarmiła, zapytała się go, czy mogłaby nazywać go Panem tatą. Również wiedziała, że jej mama nie była biologiczną matką dzieci Szkwału. Mimo tego traktowała Kokoszkę, Mandarynkę i Alkę jak siostry.
– Znakomicie! – odpowiedziała Mandarynka. – Tata dostał swojego pierwszego ucznia! No, prawie pierwszego… ale i tak jestem z niego bardzo dumna! A u ciebie? Jaką mentorką jest Trzcinowy Szmer?
Zwęglona się uśmiechnęła, choć była zawiedziona, że rozmawiały o treningach zamiast o przesłodkich rybkach.
– Pani namiestniczka Trzcinowy Szmer mówi, że robię postępy! Ostatnio próbowałam złapać wielką rybę, ale ona chlupnęła ogonem i uciekła!
– Och, przykro mi – odparła Mandarynka. Nagle kawałek mchu wleciał w jej piękne niebieskie futro.
– Ja się z wami policzę! – zdenerwowała się Mandarynkowa Łapa i podreptała do winowajców, zostawiając Orzechówkową Łapę samą z jej myślami.

[222 słowa]

Od Kaczorka (Kaczorkowej Łapy)

Południe przed mianowaniem
__________

To już się robiło śmieszne. Granica poranku zaczęła zacierać się z południem, widoczna, chociażby w hałasie dobiegającym zza jaskini. Jednak w ukryciu jej cienia, Kaczorek dalej udawał, że jeszcze nie wstał. Udawał, pomimo wiedzy o głupocie swoich czynów. Po prostu nie mógł zmusić się do zaprzestania. Już przekonywał siebie do wstania… wtem słyszał gwar nasilający się parokrotnie i markotniał. To miał być jego wielki dzień, a na razie czuł się mały i bezbronny. Nie widział logiki ukrytej w tym rozumowaniu. To coś z nim było nie tak, niewątpliwie. Inaczej cieszyłby się chociaż trochę z rozpoczynania nowego etapu w życiu. Ależ on nie był normalny w żadnej części. Czuł zesztywnienie stresem na myśl o postawieniu łapy poza żłobkiem.
Stał się za duży na mieszczenie się w jednym leżu z całym rodzeństwem i Morświnową Płetwą, więc rozdzielili swoje miejsca spoczynku. Niemniej on tęsknił za ciepłem przy boku i nie rozumiał, jak poradzić sobie z życiem, kiedy trafi w zupełnie nowe miejsce oferowane mu do spoczynku. Już nie zaśnie przy opiekunce, nawet nie spojrzy na nią w ten sam sposób. Beztroskie, młodzieńcze szczęście trwało zbyt krótko. Dlaczego tak młodo musiał poznawać gorycz nerwów? Co to za wina, która splamiła jego osobę i odcisnęła piętno na wszystkim, co dotychczas oraz tym, co przyjdzie?
Ciągle wahał się na granicy chęci zostania blisko przy mamie a odseparowaniu się dla własnego dobra. Nie mógł sobie wybaczyć tych wszystkich, okropnych myśli o koteczce, która go kochała. Z czasem stały się tłem jego całego życia. Aczkolwiek tego dnia, królowa była najbliższą rzeczą, jaką miał do komfortu. Nawet jeśli pora dochodziła do późniejszej, przy jego boku pozostawała zwinięta ciasno liliowa. Przyszła do niego wraz z nastaniem świtu oraz nie opuszczała tamtego miejsca godzinami. Nie wierciła się - nie dawała najmniejszej oznaki zniecierpliwienia i znudzenia. Kocurek przebudził się, gdy ułożyła się blisko, lecz nie skomentował. Chciał tego dotyku, nieważne jak uważał to za niepoprawne. Nie oponował też, gdy bez słowa zostawała w miejscu.
Cichuteńko leżeli we wspólnej bańce. Koteczka nie miała zamiaru przerwać ślubu milczenia, dopóki to jej syn nie zdecydował się zrobić tego pierwszy. Miała pełną rację, że w końcu nie wytrzyma i otworzy pyszczek.
— Jak to jest być wojownikiem? — dopytywał, głosem niewiele głośniejszym od zwykłego szmeru.
Czuł, jak tamta porusza się przy jego boku. Z leżenia na swojej stronie, przerzuciła się na brzuch i ułożyła łapy pod sobą. Pręgusek uchylił oczy i podniósł na nią swoje spojrzenie delikatnie zaszklonych oczu. Stykali się żebrami, przez co nie mógł oprzeć się oparciu głowy na jej ramieniu. Oferowało to spokój, jakiego potrzebował.
— No, skarbie — wymruczała miękko, nieznacznie zachrypniętym głosem od dłuższego nieodzywania się. Odchrząknęła, zanim odrzekła: — To całe moje życie. Trudno opisać coś, co staje się dla ciebie normalnością — wytłumaczeniu towarzyszyło łagodne gładzenie pojawiające się na plecach młodszego. Nie był już malutki, ale mama traktowała go jako mniejszego, niż był rzeczywiście. Nie robiła sobie nic z tego, iż musiała wyżej podnieść ogon. Kiedy zauważyła brak oporu, nasilała swoje ruchy systematycznie, wciąż ostrożna.
— Patrole graniczne, polowania, długie rozmowy pomiędzy kolegami i koleżankami z fachu — kontynuowała radośnie. Patrzyła gdzieś na bok, jakby przypominając sobie wszystkie wymienione momenty. Przy następnej wypowiedzi wróciła oczyma do rudawego. — Dla każdego jest inaczej. Nie ma jednej konkretnej zasady, według której toczy się życie każdego kota. — Patrzyła na niego z uspokajającym uśmiechem.
On poczuł się dotknięty tymi słowami. Wszystko wydawało się wspaniałym, wtem przypomniał sobie, jakie trudności miał z życiem społecznym. Łzy zakręciły się w jego oczach silniej niż przedtem. Opiekunka to zauważyła oraz przyciągnęła go bliżej do siebie.
— Spokojnie, mały... — uspokajała, nieprzerwanie gładząc go ogonem. — Możesz mieć różne problemy - koty mają różne charaktery, chęci, słabości i oczekiwania. Ważne jest, abyś się starał. Jeśli nie, przed tobą otwiera się też ścieżka protektora — koiła.
Rudzielec równolegle nie cierpiał siebie za swoje wybory, chociaż sam zdecydował wtulić się w towarzyszkę. Słabe szlochanie nadeszło samo. Nie wiedział, ile czasu minęło, ale na pewno przez dłuższy moment po prostu wypłakiwał się za wszystkie czasy w objęciach, wielkodusznej w swojej miłości, Morświnowej Płetwy.

__________

Czas mianowania
__________

Wątpliwości nie były dłużej możliwością. Wiedział, co nadchodziło i było to nieuniknione. Zaraz opuści legowisko matek i ich pociech, po czym nie wróci do niego nigdy. Czuł drżenie swoich łap podczas stania w wyjściu, jeszcze ukryty w cieniu oferowanym przez sklepienie. Ostatnie promienie słońca przeciskały się na kamienną polankę, a on obserwował ich taniec. Lśniły niczym ogniki prosto z żywego ognia. Wiły się w cudownej manierze, łącząc się, po czym wypadając jako nowe kształty. Majestatyczna scena, prawdziwie ujmująca. Wówczas za nim ktoś się pojawił. Nie potrzebował wiele, żeby zrozumieć kto to. Morświnowa Płetwa stanęła w dającej mu przestrzeń odległości około dwóch ogonów dalej. Odwrócenie się jednakże było zbędne.
— Gotowy? — dopytała. Żołądź i Komosa wyszli na zewnątrz już jakiś czas temu albo gnieździli się jeszcze w dalszej części żłobka. Nie był pewien, ale zdecydowanie kocica zwracała się do niego.
— Bardziej gotowy nie będę — odpowiedział.
Zbliżyła się. On wziął natomiast głębszy oddech i spiął łapy na tyle, aby pozostały względnie w miejscu. Ułożył to sobie w głowie zawczasu, mimo trudu świadomości. Zostanie mianowanym to los każdego kota w grupie hierarchicznej, nieważne czy podobało mu się to, czy nie. Będzie w stanie się z tym zmierzyć; starał się wierzyć w swoje możliwości, jak najbardziej mógł. Popchnął siebie siłą woli do finalnego kroku, wyprowadzającego go z ciemności. Nie był sam - za nim podążała liliowa, która zaraz wróci do pełnionej przed nim funkcji.
— Może nigdy nie będę twoją matką, aczkolwiek będę kochać was – ciebie i resztę – jak własnych. — Nie wiedział, czy usłyszane słowa były zwykłym przesłyszeniem się, dlatego nie skomentował ich. Niemniej jego serce przyspieszyło tempa i poczuł się nieco pewniej przy następnych krokach. W końcu to była racja. Nie było tu nikogo innego, kto pocieszałby go z tych wszystkich głupich powodów, jakie stwarzał. To właśnie pręguska zajmowała się nim i dawała mu wszystko, czego potrzebował. Nieważne skąd pochodził czy też kto był jego biologicznym rodzicem, jeśli nie było go w jego życiu. To kocica zasłużyła na brawa.
Koty już zbierały się dookoła, więc dorosła zniknęła w tłumie. On musiał podejść pod samo podnóże podwyższenia, bowiem był przymuszony do bycia dostatecznie blisko. Odwrócił się przez ramię, szukając jej, lecz nie potrafił dostrzec niczego pomiędzy różnorakimi mordkami mieszającymi mu się w jedną, kolorową papkę umaszczeń i znaczeń. Z tego powodu odwrócił się i zadarł głowę, patrząc na mównicę. Jego rodzeństwo pojawiło się pomiędzy tym wszystkim i wtedy poczuł, że oddychał. Może to nie był wcale od razu jakiś koniec świata. Byli w tym wszyscy razem. Razem, kiedy pojawił się lider; razem, gdy zabrał głos.
— Kaczorku, Żołędziu i Komoso, skończyliście sześć księżyców i nadszedł czas, abyście zostali uczniami. Od tego dnia, aż do otrzymania imion wojowników będziecie się nazywać Kaczorkowa Łapa, Żołędzia Łapa i Komosowa Łapa. Waszymi mentorami będą, zgodnie z kolejnością… — mówił. Myśli nowo mianowanego ucznia krążyły jednak wokół jednej rzeczy: czy na pewno dobrze dosłyszał… Migoczący Nieboskłon? A może to tylko wiatr płatał mu figla. Albo psikus przywódcy! Równie dobrze mógł szkolić jego siostrę lub brata.
Łapy chwiały się pod jego ciężarem ponownie, od samego takiego stania jako wyróżniony w tłumie kotów. Niby każdy klanowy musiał to przeżyć… a dalej, spinały go nerwy. Tylko ujrzawszy swojego nowego nauczyciela, zastygł. Ten znajomy kocur patrzył prosto na niego z wyrazem pyska trudnym do odczytania dla młodziaka, aczkolwiek niepozostawiającym wątpliwości.
— Migoczący Nieboskłonie, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją wartość w klanie. Będziesz mentorem Kaczorkowej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — kontynuował Lśniąca Gwiazda, potem dodając zgodnie z kolejnym wybranym do szkolenia wojownikiem. Wtedy to rudawy już nie słuchał, zbyt zapatrzony w przypisanego mu pobratymca. Nie mógł obrać myśli czy to zrządzenie losu, czy jakaś złośliwość, czy zwykłe niedopatrzenie. To nie tak, iż mieli złą relację; nie mieli żadnej relacji! Nie! Nie pozwoliłby na jakiekolwiek więzy z tym jaśniejącym skrzydłem. A mimo tego został mu wyznaczony; obydwoje skazani na wspólny czas nauczania.
Czy tamten miał takie same skrajne uczucia jak on? Potrzebował pocieszenia! Począł rozglądać się wkoło, lecz zdało się to na nic. Każdy był zajęty swoim światem, swoim wyborem i swoim szczęściem. On tkwił pomiędzy tym wszystkim, bo podobne zachowanie było oczekiwanie od niego. Musiał przełknąć twardo.
Resztkami wspomnień miłości opiekunki i z powodu całego swojego oddania, z jakim chciał służyć swojej społeczności, postąpił o krok w przód. Człapiąc powoli, podszedł do niebieskiego. Taka była jego rola. Skłonił łeb w geście szacunku, jak robił to już przed paroma innymi kotami, i, chociaż bez słowa, przyjął wolę przywódcy względem jego życia w grupie. To parę księżyców, wyłącznie parę. Tak powtarzał w głowie, pominąwszy serce starające się uciec mu z piersi. Stali pysk w pysk, niemniej ten młodszego opuścił go nisko ku ziemi. Jak potoczy się ta relacja? Przyszłość mogła mieć wiele możliwych scenariuszy dla ich nietypowej dwójki.

[1449 słów]

Od Orzechówkowej Łapy CD. Łabędziego Tanu

Przeszłość

Orzechówkowa Łapa z ekscytacją wyszła z legowiska uczniów. Hura! Jej pierwsze zgromadzenie! Pobiegła do przywódczyni i zaczęła szukać brata, ale musiał gdzieś stać na początku, bo go nie znalazła. Obok niej szła namiestniczka, Łabędzi Tan. Należało jej okazać szacunek, więc grzecznie się przywitała.
– Dobry wieczór, Pani namiestniczko Łabędzi Tanie!
Czarno-biała uśmiechnęła się szerzej na powitanie.
– Dobry wieczór Orzechówkowa Łapo – odparła. – Jak ci idą treningi?
Zwęglona lekko się uśmiechnęła.
– Dziękuję, Pani namiestniczko. Trzcinowy Szmer mówi, że dobrze mi idzie!
Namiestniczka na chwilę posmutniała, ale znów uniosła radośnie swe wargi. Czy Orzechówka powiedziała coś nie tak?
– To dobrze – odparła tylko. – A jak radzi sobie twój brat z treningiem na ogrodnika?
– Również dobrze. Naprawdę to pokochał. A... Jak u Pani namiestniczki?
– Wspaniale! Życie namiestniczki jest naprawdę bajeczne!
Mruknęła i zamknęła przyjaźnie oczy. Wyobraziła sobie piękne życie wyróżnionego kota, który szczycił się dużym zaufaniem.
– Bardzo Pani namiestniczce Łabędzi Tanie zazdroszczę. Chciałabym być tak lojalną i szanowaną wojowniczką jak Pani!
Musnęła cętkowaną w bok ogonem.
– Jeśli się postarasz, być może będziesz kiedyś taka, jak ja.
Cętkowana uśmiechnęła się szerzej na te słowa. Łabędzi Tan w nią wierzyła!
– Dziękuję Pani namiestniczko, będę pamiętać! – Ukłoniła główkę z szacunku. Doszli do Bursztynowej Wyspy. Chciałaby jeszcze kiedyś porozmawiać z namiestniczką.

<Łabędzi Tanie?>
[201 słów]

17 listopada 2026

Od Kaczorka Do Perełki

Dwa tygodnie temu
__________

Małe, smukłe ciałko wtuliło się w miękki materiał legowiska, ale bardziej przypominało to sytuację, w której tonęło w nim, niż po prostu leżało. Chociaż gracji tej sylwetce nie odmówi nikt, pomimo nie pokaźnych rozmiarów! Ma jeszcze szansę wyrosnąć na naprawdę wartościową wojowniczkę, obserwując podobnych jej starszych. Gładka pokrywa brązowej sierści usłanej białymi płatami koloru, niby umazana brunatnym tylko u góry, wyglądała równie obiecująco. Zdrowy maluch ze wszystkich stron. Wręcz perfekcyjny przykład kondycji.
Kaczorek spoglądał na śpiącą z góry, a u jej boku leżała jeszcze inna koteczka. Urokliwa, sylwetka nieco podobna do siostry… poza większą ilością rudego kryjącego się w futrze. Tamta jakby prezentowała się rudym kolorem z pełną dumą, zamiast ukrywać go pomiędzy naturalnymi odcieniami czy przykrywać bielą. W jej przypadku nie górna, a dolna część ciała przypominała kolorystykę wypoczywającej obok. Takie porównywanie było doprawdy ciekawym zajęciem, zwłaszcza gdy zostało się poinstruowanym do nieprzeszkadzania młodszym. Mógłby, jak Komosa i Żołądź, udać się gdzieś na stronę. On jednak był zbyt zapatrzony w drobne ciałka przyciśnięte do mchu. Parę czynników to gwarantowało.
Ważne jest to, że w swoim prawie sześciomiesięcznym życiu nie miał szansy doświadczyć widoku kotów tak młodych. On sam był jeszcze kociakiem, aczkolwiek malutkie postacie jak te, pozostawały mu nieznane. Druga kwestia to pochodzenie maleństw. Wcześniej tego samego dnia odbył rozmowę z Morświnową Płetwą, pytając ogólnikowo. Został powiadomiony o matce tych oto kuleczek, która była znaleziona i przygarnięta przez Klan Klifu za młodu. Opowieść rozwinęła się przypadkiem, nie do końca zrozumiałym. Może to królowa zaczęła, chcąc dodać otuchy swojej pociesze? Tak czy inaczej… Chociaż ojciec tych kotek był czystokrwistym Klifiakiem, to ta sprawa pochodzenia matki interesowała samego rudawego, nie ta ojca. Dla niektórych mogłoby wydawać się to nie szczególne, lecz nie dla tego oto kocurka niewiadomego pochodzenia.
Wszystko wynikło z oddania kociąt pod oko opiekunki na popołudnie, podczas gdy ich matka miała na głowie nieco innych zmartwień, nieznanych żadnemu z nich. Liliowa rzeczywiście była gdzieś w tle, kątem oka obserwując sytuację, aczkolwiek tutaj liczył się jej podopieczny i nie ingerowała w to. Nie mógł nawet przyczepić się do uczucia obserwowania. Stał i bacznie obserwował, nie pytany, ani niewygoniony znad nich.
Plotka o byciu synem lidera już przestała być sprawą aktualną, natomiast teraz rozpoczęły się rozważania swojego poza Klanowego pochodzenia. Tak właśnie stał pochylony, aż zdecydował przysunąć się bliżej. Chociażby była to odległość zaledwie wąsa, ogromnie niewielka, to jakoby sprawiła w powietrzu zmianę. Odczuwalna była nie o tyle dla pręguska, a dla czekoladowej szylkretki, która w momencie uchyliła oczy. Pomarańczowe, płynące miodem ślepia, spotkały te koloru nieba czy bezkresu wody – niebieskie. O dziwo, nawet nie przestraszył się tego spotkania, co zdarzało się kilkakrotnie po przypadkowym kontakcie wzrokowym. Prawdopodobnie grał tu rolę wiek drugiego kota.
Perełka, ponieważ ta się obudziła, nie miała jeszcze księżyca. Bliżej było jej do niego, niżeliby dalej, niemniej wciąż była jeszcze nie zupełnie odpowiedzialna za swoje czyny czy też w pełni świadoma otoczenia. Dlatego Kaczorek czuł się bezpieczny, pozostając w miejscu.
— Cześć. — Słowo niespodziewanie opuściło jego pysk. Zaskoczenie wzrosło, potem drugi raz zwiększyło swoje nasilenie z następnym zdaniem. — Jak się masz? — dopytywał szeptem. Najlepsze było to, że jego głos nie drżał ze stresu. Ponadto nie doszukiwał się niczego w rozmowie! To tak się w ogóle dało? Okazuje się, iż życie z biernym słuchaczem może być o wiele łatwiejsze niż ciągle skupiony na tobie rozmówca.
Nie mógł zabawić się z kociakiem ogonem, gdyż był za krótki, tak więc przysunął do niej swoją przednią łapę. Poczuł wewnętrzną potrzebę zrobienia tego! Następnie łagodnie potarmosił ją po główce, oczywiście zachowawszy wszelką ostrożność. Szukał na jej malutkim pyszczku reakcji; wszelkiej formy odzewu. Precyzyjnie lustrował każdy kawałek oferowanej mimiki.

<Perełko?>

Od Orzechówkowej Łapy Do Trzcinowego Szmeru

Przeszłość

“A twoim mentorem zostanie Trzcinowy Szmer” — Te słowa brzmiały w jej głowie cały wieczór. Nadal nie wiedziała, czemu Mandarynkowa Gwiazda akurat jej dała Panią Namiestniczkę. Gdyby daliby jej kogoś z rodu (co było niemalże niemożliwe) to by chyba zeszła na zawał na miejscu. Cóż, Orzechówka czasami lubiła podświadomie hiperbolizować pewne fakty.
Dzisiaj miał się odbyć jej pierwszy w życiu trening. Ze swoją mentorką znajdowała się przy rzece, niedaleko wejścia do obozu.
— Dobrze, Orzechówkowa Łapo. Dzisiaj pokażę ci nasze terytorium. Nasze tereny do życia są bardzo urozmaicone. Zaczniemy od brzegu miejsca, gdzie tonie słońce. — Machnęła ogonem, dając tym sygnał, aby Orzechówkowa Łapa poszła za nią. Zwęglona oddychała rześkim powietrzem i cieszyła się przyrodą wokół niej: morską bryzą, która mierzwiła jej futro, motylami szukającymi kwiatów i śpiewem ptaków, które działały jak miód na uszy kotki.
— Pani Namiestniczko Trzcinowy Szmerze, co to jest? — Wskazała na drewniany, duży przedmiot przy rzece.
— Nazywamy to Starą Łupiną. Zapewne należała kiedyś do Dwunożnych.
— Lecz po co im taka wielka łupina?
— Zapewne wsiadali do niej i pływali po rzece, dzięki czemu się nie moczyli, jak łupinka orzechu puszczona na wodzie.
— Teraz raczej nie nadaje się do pływania… — wyszeptała, patrząc na dziury w drewnie.
— Chodźmy już do obozu, drugą część terenów pokażę ci kiedy indziej.
— Pani T– Trzcinowy Szmerze — zaczęła — Ja… ja będę się bardzo starać, aby Pani Namiestniczka się na mnie nie zawiodła. Będę pracowała w pocie czoła i– i nie pozwolę, by Pani się mną zawiodła! — orzekła, chcąc ze wstydu zakopać się pod ziemię.

<Mentorko?>
[247 słów]

Od Odety (Cukrówki) CD. Kostki

Teraźniejszość
__________

— Cukrówko, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojej mentorki, Całunki, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją lojalność i wytrwałość. Będziesz mentorem Kostko, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę. — brzmiały słowa.
A wojowniczka, jak całkowicie głupia, tylko stała tam, osłupiała! Zatrzymana w ruchu, jakoby czas nie był jej czymś znanym. Patrzyła tylko w górę na ruszający się pysk lidera, jednocześnie zdziwiona i przepełniona szczęściem tak silnym, aż nie mogła go wyrazić. Rozdziawiony pyszczek nie był wyrazem braku kultury, lecz zdumienia, jakie odczuwała w momencie. Dopiero co została mianowana, jej rany ledwo stały się bliznami, a już dostąpiła przywileju własnego ucznia… jeju.
Szmer rozszedł się po tłumie. On był pierwszą rzeczą, która wybudziła ją do życia. Obszerna ilość ceremonii miała miejsce ostatnimi czasu, ale tylko ta miała wystarczająco wagi, aby zabrać dech z jej piersi. Ciche szeptanie innych Owocniaków pozwoliło mu na powrót, a jej na zaczerpnięcie świeżego powietrza. Nie wiedziała, ile stała tak durnie, natomiast w chwili olśnienia natychmiast przepchała się przez koty, nie zważając na nic. Nie wymijała ich – brnęła przed siebie do celu. Pod nosem rzucała wyłącznie ciche przeprosiny za nadepnięcia na ogon czy mocne trącenie kogoś. Niemniej to wszystko było zupełnie nieważne. Nie teraz. Nie w obliczu sprawy takiej wagi jak nauczanie kogoś.
— Obiecuję, przyrzekam! — zadeklarowała, przypadając zaraz pod gałąź służącą za mównicę. Dostała nawet zawrotów głowy przez swoje szybkie zadarcie łba, jednak było to nie do powstrzymania. Dobrze, że jeszcze nie zaczęła skakać w powietrze, bo było blisko!
Stety, niestety… poświęciła swoją uwagę na zwrócenie się ku możliwemu uczniowi. Nie kocurek… nie kocurek… o! Koteczka. Jakaś taka znajoma z mordki… wówczas dotarło do niej, kim był ten malec stojący przed nią. W tejże sekundzie, postępując kroku, uśmiech na moment zawahał się na jej pysku, ponieważ już kiedyś się spotkały i nie było to spotkanie godne takiej relacji. Niezręcznie zbliżyła się na odległość lisiego ogona, po czym otworzyła pysk, by się przywitać. Finalnie, nie mogła znaleźć słów, więc przysunęła się. Trochę mimowolnie, ale jej intencją było łagodne położenie ogona na barku tamtej nowo mianowanej uczennicy.
— Drugie pierwsze wrażenie, dobra? — zaproponowała.
__________

Paręnaście dni temu
__________

— Ja… chcę tylko tamto — szylkretka wskazała łapą kulkę mchu leżąca nieopodal, o którą toczyła się rozmowa. Liliowa odwróciła się za siebie, otwierając szerzej oczy. Aj… niepotrzebna scena!
— Oh! Wybacz, nie chciałam ci tarasować drogi — miauknęła — czekaj, podam ci! — poleciła, po czym podeszła do zguby i machnęła łapą, zmuszając kulkę do przeturlania się w łapy Kostki. — proszę bardzo! — wszystko, żeby naprawić niezręczność sytuacji. Młoda jednakże dawała wrażenie niezbyt sprzyjającej takiemu sposobowi rozładowania nerwowej energii…
Niemniej, kocica złapała mech, po czym, zanim podała go dalej, spojrzała się na uczennicę. — Dziękuję. — mruknęła krótko. Może w jej głosie wybrzmiała nawet nutka sympatii? Albo liliowa sobie to wyobraziła… jej fasada w końcu pozostała identyczna do poprzedniej.
— Nie ma za co! — odparła — a i prawie zapomniałam; jestem Odeta! No wiesz, mówię, w razie, gdybyś mnie kiedyś szukała albo może gdybyśmy się znowu spotkały, a ty chciała pogadać. — uśmiechnęła się do niej szeroko. Własnym entuzjazmem można zapełnić luki kogoś innego, tutaj mogła się postarać. Kostka pokiwała do niej tylko głową, a kąciki jej ust się uniosły w delikatnym uśmiechu. Czyli to rzeczywiście działało!
Kociak kopnął mech w stronę towarzysza zabawy, a ten teatralnie wywalił się na plecy, jęcząc. Udawał, jakby został właśnie pobity i wielce pokrzywdzony, po czym zaczął się śmiać. Starsza przyglądała się igraszce. Była padnięta, aczkolwiek malce wyglądały przesłodko. Nie mogła się oprzeć wkroczeniu do żłobka i uczestnictwa w zabawie. Tak właśnie spędziła ładną godziną na beznadziejnej próbie zabawy z pełnym sił rodzeństwem. Nie znała zdania wcześniejszej rozmówczyni na swój temat, chociaż wahałaby się, czy mogłoby być ono dobre.
__________

Teraźniejszość
__________

Teraz były tu, gdzie były. Stały naprzeciw siebie w bardzo bliskiej obecności, zamknięte w małej bańce. Pręguska była bardziej świadoma, kim była Kostka, ze względu na mijające miesiące, lecz dalej wyglądała jak przestraszony i nieco obłąkany szkielet; bynajmniej tym razem, nie zamierzała wypaplać się na ten temat. Liczyła na zbudowanie nowej, dobrej relacji. Była gotowa na wiele cierpliwości i wyrozumiałości, choć praca ich obydwu zapewne będzie wymaganiem ich współpracy.
— Cukrówka jestem, możesz uznać mnie za zupełnie nową, odrębną osobę, jeśli wolisz. — pokrzepiająco poklepała ją wcześniej położonym ogonem.

<Kostko?>
[678 słów]

Od Kąśliwego Iglaka CD. Koszmarnej Otchłani

***
Pora Zielonych Liści

Od mianowania na wojownika Koszmarnej Łapy minęło kilka dni. Bracia w niewielkim odstępie czasowym zamieszkali razem w legowisku wojowników kładąc posłania obok siebie, jak to przystało na rodzinę.
Kąśliwy Iglak wychodził z bratem na najróżniejsze patrole graniczne, jak i te łowieckie, jednak nie pałał do swoich obowiązków kocięcą ekscytacją, porównywalną do Smuklikowego Żądła. Wcześniej lubił młodszego kolegę, jednak od momentu, kiedy się mianował, stał się dla niebieskiego bardziej oschły i unikał wspólnego dzielenia z nim czasu. Jedynie gdzie przecinał się z kocurem, to w legowisku wojowników oraz kiedy czuł potrzebę porozmawiania z Bzyczącym Trzmielem, bratem Pyzatej Łapy.
Czy ktoś jeszcze działał mu na nerwy? Oczywiście. Był to Garbaty Klif. Kąśliwy Iglak dalej nie mógł przeżyć, jak to czekoladowy zdołał znaleźć się szybciej od niego w nowym legowisku i wyższą rangą. Jednak teraz miał jeszcze lepszy dostęp do wojownika i nie był sam, który miał odwagę go gnębić. Miał przecież przy sobie Koszmarną Otchłań i nie zamierzał tego nie wykorzystać.
— Czyli chcesz, żebym pomógł ci w dręczeniu Garbatego Klifu? — zerknął na niego bury braciszek. Wyglądał na zaintrygowanego jego pomysłem.
— Nie ująłbym tak tego… To zwykła korekta, od czasu do czasu…
Szli we dwójkę po lesie, a żar lał się z nieba, dopadając ich ciemne futra. Miał wrażenie, że zaraz padnie ze zmęczenia i przegrzania, a żadna zwierzyna nie chciała wpaść im w łapy. Jakże nudne było to wyjście.
— No to, jak chciałbyś go "skorygować”, hm? Pobić go?
— Może? Coś w tym stylu, ale żeby nie dostać kary od babki. Musiałbym pomyśleć, jednak najpierw schowajmy się przed tym słońcem. I tak nic nie znajdziesz do jedzenia, a sam wylądujesz w lecznicy. To już lepiej posiedzieć w norze i odpocząć, niż przeszukiwać podszycie — nie czekał na odpowiedź brata, schował się w wydrążonej kłodzie, gdzie cień przyjemnie schładzał jego futerko. Teraz mógł myśleć nad niecnym planem uprzykrzania życia swemu nieprzyjacielowi. — A jakby tak na dobry początek upokorzyć go w obozie?
— W obozie? Oszalałeś? — Koszmarna Otchłań przystanęła obok kłody, wpatrując się na dwoje ciemnych ślepi Kąśliwego Iglaka. — Przecież wszyscy inni nas zobaczą. Nielepiej zacząć dyskretnie?
— Czy ja wiem — machnął łapą mało przejęty. — I tak nikt nie zwraca na niego uwagi. Słabszym można dokuczać, tylko tak by nie przesadzić. Przecież nie zaatakujemy go na polanie głównej i nie obedrzemy go ze skóry. Można zacząć od przepychanek lub podstawienia łapy, wyrwać mu piszczkę z pyska, kiedy będzie chciał się posilić. Wszystko. Na takie drobnostki koty nie zwrócą ci uwagę, a Ognikową Słotę, czy Zalotną Gwiazdę nie interesuje, czy komuś ktoś dokucza. Poza tym to nie on jest wnukiem liderki, tylko my.
Koszmarna Otchłań procesował właśnie wszystko, co mu powiedział, aż w końcu skinął mu głową.
— Masz rację. Dla nas będzie to świetna rozrywka.
— I zemsta.
— Za Kocimiętkowy Wir? — dopytał go.
— Nie tylko… Zajął moje miejsce podczas treningu, został pierwszy mianowany. Moja własna matka zaniedbała mnie z jego powodu. Zemsta jest za przekroczenie niepisanych nikomu granic, Koszmarna Otchłani. Nikt nie powinien przekraczać tej linii, którą możemy my przekroczyć. Garbaty Klif w porównaniu do nas jest nikim i trzeba będzie mu to przypomnieć — powiedział chłodnym tonem. Najchętniej już teraz rozszarpałby tę pokrakę, jednak musiał zrobić to wszystko zgodnie z planem. Wilczackim planem.

***

Popołudniem gorąco nie było już tak uciążliwe dla Wilczaków, jak za południa. Koty, a w szczególności starsi, wygrzewały się na nagrzanych kamieniach i trawie, które nie miały szansy zaznać cienia przez cały dzień. Wojownicy dzielili się językami, a uczniowie śmiali i pokazywali sobie nowe sztuczki walki. Natomiast Kąśliwy Iglak wraz z Koszmarną Otchłanią czyhali na swoją ofiarę żartów i zaczepek.
— Idzie — szepnął jego brat i szturchnął go w bark.
Garbaty Klif właśnie ruszył z myszką w pysku od sterty zwierzyny, kierując się we własnym kierunku. Bracia nie zamierzali mu pozwolić na spokojne posilenie się po ciężkim dniu. Wyszli z cienia i podeszli do kocura od tyłu i zrównali się z nim po obu stronach.
— Cześć Garbaty Klifie, jak tam dzisiaj ci dzień minął? — wymruczał z udawaną ciekawością Koszmarna Otchłań.
— Może ponieść ci myszkę, co? — Kąśliwy Iglak posłał mu złośliwy uśmieszek i wyrwał jedzenie, po czym na raz w raz z bratem podcięli kocurowi tylne łapy. — Ups!
Garbaty Klif z jękiem upadł na trawę, przygryzając sobie przy tym język.
— Co do… Co wy robicie?! — prychnął, starając się podnieść. — Nic wam przecież nie zrobiłem!
— Oj… Doprawdy? Nie wydaje mi się — prychnął, wręczając mysz Koszmarnej Otchłani. — Pilnuj własnego miejsca, Garbaty Klifie. Znów jesteśmy w tym samym legowisku i Kocimiętkowy Wir ci nie pomoże. Nikt.
Garbaty Klif warknął i splunął krwią, która sączyła mu się powoli z podgryzionego przez niego języka. Natomiast oni, nie spiesząc się, odeszli do legowiska wojowników, czując na plecach spojrzenia zaciekawionych klanowiczów. Nikt nie zareagował, nikt nie wstawił się za Garbatym Klifem. Nawet Seradelowy Nektar i Wrotyczowa Szrama.
Zasiedli wygodnie na posłaniach.
— Udało się. Jednak miałeś rację — mruknął z satysfakcją Koszmarna Otchłań i wziął pierwszego gryza myszki, którą ukradli wojownikowi.
Kąśliwy Iglak podłubał pazurem między jego ostrymi kłami. Czuł niedosyt. Podłożenie komuś łapy i zabranie piszczki była kocięco prosta i za mało efektowna. Tak samo wojownik się nie bronił, co powodowało u niego, większą rządzę krwi. Chciał słyszeć, jak kocur błaga go o przebaczenie i całuje go po pazurach. Chciał usłyszeć to skomlenie i przysięganie na życie swoje oraz jego matki i siostry, że już nie przekroczy danej linii, że nie ośmieli się wyjść przed rodzinę Zalotnej Gwiazdy.
— Oczywiście, że się udało. Czemu miałoby nam się nie udać? Nikt nie przejmuje się tym, czy wojownicy lub uczniowie sobie dokuczają. To jest błaha sprawa, na którą nikt nie zważa. Nie zauważyłeś, że Klan Wilka nie lubi słabych? Ja obnażę Garbaty Klif. Pożałuje jeszcze, że śmiał przychodzić na treningi do Kocimiętkowego Wiru.

< Bracie? >

Od Księżycowej Łapy

Wyskoczyła na zwierzynę, z sukcesem lądując na niej. Wtopiła w nią zęby, aby zadać jej ostateczny cios, kończąc jej krótki żywot. Przynajmniej teraz posłuży jej klanowi jako pokarm. W duchu podziękowała Mrocznej Puszczy za ten posiłek, po czym wróciła do swojej mentorki.
— Bardzo dobrze. — Skinęła głową, po czym wskazała ogonem w stronę obozu. — Powinniśmy już raczej wracać. Robi się ciemno, a jutro musimy iść na patrol poranny.
Po jej słowach obie ruszyły do obozu. Z dumą położyła swoją zdobycz na stercie zwierzyny, po czym poczuła na swoim nosie kroplę wody. Spojrzała w niebo, dopiero teraz zauważając, że chmury zrobiły się niebezpiecznie szarawe. Od razu ruszyła do legowiska uczniów, jak i większość jej rówieśników. Położyła się w swoim legowisku, a po krótkiej rozmowie z Aroniową łapą i Niedźwiedzią Łapą zasnęła, ignorując deszcz, który poza legowiskiem otulił obóz.

***

Wybudził ją mocny grzmot, jej serce kołotało ze strachu, a ona sama leżała teraz skulona, wielkimi oczami patrząc na burzę, która się teraz zaczęła. Nigdy chyba w życiu nie słyszała nic tak głośnego. Oddychała szybko, a w uszach słyszała szum własnej krwi. Wzdrygnęła się, gdy usłyszała głos niedaleko niej.
— Hej, wszystko okej Księżycowa Łapo? — Słoneczna Łapa spojrzał na nią lekko zmartwiony.
— T– tak… Obudziłam cię..? — zapytała nieśmiało kocura, nadal w lekkim szoku.
— Nie, spokojnie. Obudziłem się chwilę przed tobą. Na pewno wszystko gra?
— Tak, po prostu nie spodziewałam się takiego grzmotu. — odpowiedziała, patrząc znów na zewnątrz. Kocur spojrzał na nią niepewnie, po czym zbliżył się lekko swoim legowiskiem do jej własnego. Zbliżył w jej stronę swój ogon, kładąc go niedaleko jej srebrnego.
— W razie czego jestem obok. Możesz mnie obudzić, jakbyś się znowu wybudziła, albo gdyby coś się stało. — Uśmiechnął się ciepło, po czym skulił się w kłębek, wracając do snu. Nie zauważyła nawet kiedy jej futro się wygładziło, a bicie serca zwolniło. Przez chwilę jeszcze patrzyła na spadające krople wody, po czym sama zasnęła, ze swoim ogonem owiniętym o ogon Słonecznej Łapy.

[319 słów]

Od Księżycowej Łapy CD. Słonecznej Łapy

Spojrzała na mentorkę, gdy dotarły do miejsca dzisiejszego treningu. Stała przed dziurą, która prowadziła… Ciekawe w sumie dokąd.
— Dziś potrenujemy nawigację w tunelach. Mam nadzieję, że dasz sobie z tym radę? — Spojrzała na uczennicę, na co ta z pewnością w oczach skinęła głową. Po chwili rozmowy o bezpieczeństwie i zachowaniu w tunelach kotki wkroczyły do środka. Księżycowa Łapa nie musiała się schylać tak bardzo, jak jej mentorka, jednak nadal trzymała się nisko ziemi, aby nie zahaczyć o jakiś wystający z sufitu korzeń. Dotarły do bardziej otwartej części tuneli, przez co kotka odetchnęła z ulgą. Nie bała się, ale czuła się lekko zamknięta w czterech ścianach. Jak Burzaki potrafią w takich tunelach spędzać pół dnia i jeszcze je pogłębiać? To musi być katorga!
— Dobrze ci idzie, Księżycowa Łapo. Teraz postaraj się wyczuć stąd drogę na powierzchnię. — Wskazała na rozgałęzienia tunelu, których wcześniej srebrna nie zauważyła. Po chwili namysłu zdecydowała się na tunel po prawej, wyczuwając stamtąd terytoria Klanu Wilka. Marsz nie zajął im długo, bo po chwili wyłoniły się na zewnątrz. — Wspaniale, twój trening idzie zadziwiająco dobrze, Księżycowa Łapo. Zapolujmy jeszcze zanim wrócimy.
Po pochwale mentorki kotka promieniała dumą. W drodze do obozu udało się jej w dodatku złapać dość sporą wiewiórkę i kosa, co było dość dobrym pożywieniem dla klanu, trzeba było przyznać. Gołym okiem można było zobaczyć, że ciężkie czasy opuściły terytoria, zabierając zimną porę roku, zastępując ją kwitnącymi kwiatami i obfitą zwierzyną. Już nie dziwiła się, że tak wielu wojowników przepada za tą porą liści. Odłożyła swoją zdobycz na stertę, po czym ruszyła w stronę legowiska uczniów. W środku jednak zastała jedynie Słoneczną Łapę. Kocur właśnie układał nowy mech w legowiskach.
— Ktoś tu chyba dostaje obowiązki dla kociaków, co? — rzuciła w jego stronę z rozbawionym uśmieszkiem.
— Cóż, każda praca jest na rzecz klanu, więc nie jest to hańbą. Zresztą Zwęglona Kukułka nie mogła ze mną dzisiaj trenować, więc sam wybrałem sobie coś do roboty w obozie. Wcześniej byłem w żłobku, chciałem dać chwilę odpoczynku karmicielkom od kociąt. — Podrapał się po brodzie tylną łapą, a kotka stała jak wryta, nie wiedząc, co może mu odpowiedzieć. To było… Miłe z jego strony. Nie każdy uczeń na wieść o dniu wolnym szukałby sobie czegoś do roboty, aby być pomocnym. Cóż, będzie na pewno ceniony przez jej ojca, Krucze Pióro. Nie dość, że jest silny, to jeszcze angażuje się w życie klanowe i nie spoczywa na laurach.
— Och. Cóż, nie będę ci przeszkadzała…
— Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Potrzebuję kogoś do wyniesienia starego mchu, sam musiałbym robić ze dwie trasy minimum, trochę się go nazbierało. — Po jego słowach zaschło jej w gardle. Czuła, że musi się ewakuować.
— Nie wiem, czy mam teraz na to czas… — Zanim zdążyła dokończyć, zauważyła jego jedną uniesioną brew.
— Dopiero co wróciłaś z treningu, na którym zresztą byłaś dość krótko. — Kocur przeszywał ją wzrokiem. W pierwszej chwili chciała mu coś odpyskować, ale w drugiej przyszła jej do głowy pewna myśl.
— Chwila– Czy ty mnie obserwowałeś? — zapytała zaskoczona, na co ten zawstydził się momentalnie.
— C– Co? Nie! Po prostu widziałem, jak wychodzisz… Dopiero wtedy zaczynałem układanie mchu, więc pamiętam mniej więcej, ile mi to zajęło. — Strzepnął ogonem, odwracając od niej wzrok. — To… Chcesz mi pomóc..?
— Eh, no dobrze. Byle prędko. — Zabrała stary mech w pysk, nie oglądając się nawet, czy złoty idzie za nią. Niewiele ją to obchodziło, ale przyspieszyła dopiero wtedy, gdy usłyszała za sobą jego kroki. Dotarli do rzeki, przy której ułożyli stary mech, na kupce razem z resztą. Chwilę zapatrzyła się na mech, a z zamyślenia wyrwał ją plusk wody, która wylądowała teraz na niej. Kotka podskoczyła, jeżąc się cała. Rozejrzała się, szukając sprawcy, aż nagle usłyszała śmiech Słonecznej Łapy. Strzepnęła ogonem ze złości.
— Hej, co się cieszysz, mysi móżdżku! — Złoty nic sobie nie zrobił z jej słów, nadal śmiejąc się, więc odpowiedziała mu kontratakiem, robiąc łapą o wiele większą falę, która wylądowała na nim. Kocur odkaszlnął, gdyż trochę wody dostało się mu do pyska, po czym otrząsnął się z wody. — Nie takie zabawne, co?
— Wiesz, w sumie nadal zabawne. — Teraz zaśmiał się trochę ciszej, ale po chwili uśmiechnął się w jej stronę, podczas gdy ona patrzyła na niego tak, jakby był chory na ten swój mysi móżdżek. — Z tobą wszystko jest… Fajniejsze.
Zanim kotka zdążyła mu odpowiedzieć, wstał, po czym ruszył gdzieś w krzak obok nich. Wychyliła trochę do góry łeb, aby zobaczyć, cóż on tam takiego szykuje. Po chwili kocur wyłonił się z zarośli, trzymając w zębach kwiatek. Był lekko niebieskawy, ale miał w sobie też cień niebieskiego. Podszedł do kotki, niepewnie stawiając kwiatek przed nią.
— To dla ciebie. Pomyślałem, że może prezent sprawi, że choć troszeczkę zapomnisz o tym, jak wyrzuciłem cię do śniegu..? Naprawdę nie chciałem. — Ostatnie zdanie szybko wyszeptał, patrząc na nią błagalnie. Jej wzrok wędrował to na kwiatek, to na niego.
— Cóż, to… Miłe. Może… Mogę ci wybaczyć. Ale nie tak od razu. Choć przeprosiny przyjmuję. Będę musiała zobaczyć, jak się zachowujesz. — Podniosła łeb dumnie do góry, jednak po chwili zerknęła szybko na kwiatka i podniosła go z ziemi. — A za kwiatka dziękuję.
— Nie ma za co, Księżycowa Łapo. — Uśmiechnął się delikatnie, po czym skinął w stronę obozu. — To co, może wracajmy?

[854 słowa]
(nawigacja w tunelach)
<Słoneczna Łapo?>