BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Jętki

Jakiś czas temu

Jętka doskoczyła do jednego z kociąt Krokus. Srebrna pisnęła zdezorientowana i wyciągnęła łapkę w stronę jednego z kociąt nowej karmicielki.
— Nie powinnaś jej zaczepiać — miauknęła cicho Dryfujący Fluoryt.
— Miałaś się do mnie nie odzywać — fuknęła, dalej próbując za wszelką cenę zaczepić małą koteczkę.
— Nie chcę znowu cię ukrzywdzić — szepnęła kotka.
Niebieska położyła uszka po sobie i odtuptała do dalszej części żłobka. Zaczęła bawić się kawałkiem mchu, gdy dosiadła się do niej Jabłonka. Zwinnie podebrała siostrze nową zabawkę, odchodząc kawałek dalej. Jętka tupnęła tylną łapką oburzona i pognała za siostrą. Zaczęła tykać ją notorycznie tak długo, aż tamta oddała mchową kuleczkę. Ich zabawa trwała tak długo, aż przez przypadek nie wywędrowały do centrum Groty Pamięci. Wtedy właśnie Jętka na kogoś wpadła. Siedziała na ziemi, tuż obok czyichś ciemnych łap. Przełknęła ślinę, usiłując zignorować ból i podniosła pyszczek w górę. Jej oczy na moment spotkały się z oczami przywódcy Klanu Burzy. To był chyba pierwszy raz, gdy spotkała Zawodząca Gwiazdę. Jabłonka szturchnęła ją, po czym poruszyła głową w bok, na znak, że powinna się odsunąć. Kocur uśmiechnął się lekko i przeszedł obok. Skoro tu był zapewne miał coś bardzo ważnego do powiedzenia. Jętka już wiele razy wyobrażała sobie swoje mianowanie na ucznia. Nauczyła się nawet fragmentu ceremonii, aby lepiej wyobrażać sobie tę chwilę. Sęk w tym, że jedna część dotycząca tego wydarzenia była dla niej niejasna. Jakoś nie potrafiła sobie wyobrazić siebie w roli wojowniczki. W końcu samo spadnięcie z drzewa wiązałoby się dla niej z poważnymi obrażeniami. Obserwując jednak Wdzięczną Firletkę czuła zainteresowanie zarówno medyczką, jak i tym, czym się zajmowała. Zapamiętała już nawet kilka rad od kotki! Powtarzała sobie je każdego dnia przed snem. Mak uspokaja, sprawia, że koty przestają czuć ból, a także podobno w większych ilościach usypia. Kocimiętka leczy się różne rodzaje kaszlu, a patyki, według domysłów małej bicolorki miały sprawić, że ból będzie mniejszy. Nie była jednak pewna, czy to trafna teza. Spojrzała na Jabłonkę i zamrugała, dalej siedząc na ziemi. Wskazała na legowisko medyka, później na siebie, a następnie na mównicę. Nie była pewna czy siostra zdołała zrozumieć, jednak pokiwała głową, po czym obie odtuptały do żłobka.

Od Jętki do Nieboskłonnej Łapy

Jętka wyglądała co chwilę ze żłobka w poszukiwaniu za niebieskim kocurem. W końcu zbliżał się czas jego odwiedzin. Przewodnik przychodził do dwóch koteczek prawie codziennie, ale od czasów, jak mała bicolorka obraziła się na Dryfujący Fluoryt ekscytacja była nawet większa. Gdy w końcu go zobaczyła, podbiegła do Jabłonki i zaczęła tykać ją łapką. Pokazała na wejście do żłobka, gdzie zaglądał właśnie Śniący Obserwator. Niebieska koteczka podbiegła i rzuciła się na kocura, tuląc jedną z jego łap. Śniący spojrzał czule na małą bicolorkę. Jabłonka zrobiła to samo może jedno odbicie serca później. Srebrny zaśmiał się, czekając, aż obie kotki się uspokoją.
— Chcecie historię? — Jętka pokiwała głową, a następnie spojrzała smutnym wzorkiem na uczy siostry.
Podskoczyła lekko jak wpadła na pomysł, a następnie pokiwała główką w odpowiedzi kocurowi.
— Kojarzycie może takiego białego kota? Też jest przewodnikiem. Lub jego brata kronikarza — zaczął.
Jętka zmarszczyła brwi i powoli wskazała na siostrę, przechylając także przy tym pytająco główką. Kocur zaśmiał się i pokręcił głową na nie.
— Dawniej w Klanie Burzy, jeszcze przed tym, jak przenieśliśmy swój obóz pod ziemię, pojawił się u nas piękny, dumny biały ptak — zaczął opowieść, siadając obok kotek.
Jabłonka przysiadła obok, wtulając się w jego futro. Jętka miała właśnie zrobić to samo, ale zdecydowała, że spróbuję opowiedzieć tę samą bajkę siostrze. Podeszła do swojego legowiska i wyjęła z niego jedno z podarowanych jej piórek. Podeszła do siostry, pokazała na piórko, następnie na jej białe futerko, a później podniosła łapkę w górę, uginając ją lekko, aby uzyskać imitację lotu ptaka. Na marne. Jabłonka zmarszczyła tylko brwi nic nie rozumiejąc. Jętka fuknęła cicho. Śniący obserwował wszystko z boku.
— Wiem, że starasz się jak możesz — mruknął cicho. — Ale nie dasz rady wytłumaczyć jej wszystkiego. I przede wszystkim jej nie ochronisz — dodał, przysuwając niebieską nieco bliżej.
Obie z sióstr wtulały się teraz w kocura. Gdy pozostałe kocięta zorientowały się, że coś jest na rzeczy, a Śniący Obserwator po raz kolejny przyszedł opowiedzieć bajkę kociętom, które po śmierci Wierzby praktycznie stały się jego. Małe koteczki nie odczuły tak braku matki chyba tylko przez obecność przewodnika. Gdy było już spokojniej Śniący zaczął nawet opowiadać dalej.

***

Jętka wychyliła główkę przez wejście do legowiska uczniów. Większość z obecnych tam kotów skrzywiło się lekko, ale nie pewna bura szylkretka. Bardzo kogoś jej przypominała. Tylko kogo? Trochę tak, jakby…
— Jesteś siostrą Porzeczki! — zawołała w końcu trochę za głośno, a później spojrzała spędzona w bok. — Znasz Lotosowego Pąka?

<Druga siostra Porzeczki? Bo raczej nie Poziomka…?>

Od Jętki do Chyżej Porzeczki

Gdy na świat przyszły kocięta Krokusowej Kruchości żłobek Klanu Burzy przestał być tak przestronny jak dawniej. Życie w tunelach poniekąd ułatwiało pilnowanie kociąt, aby nie uciekały z obozu, jednak nadmiar ich bezpieczeństwa czasem doprowadzał do tego, że przypadkiem zaplątały się komuś pod łapami. Jętka i Jabłonka zaczęły zwiedzać tunele dosyć wcześnie, chcąc jak najszybciej zwiedzić i wleźć w każdy kąt, dopóki nie były na to za duże. Czasem, któryś z wojowników podrzucał do żłobka piórka, czy inne znaleziska, ale nie wystarczyło to, aby zaspokoić kocięcą potrzebę zdobywania wiedzy. Notorycznie zaglądały, więc do innych legowisk, szczególnie do starszych i do medyczki. Do wojowników wybrały się tylko raz, zostały jednak bardzo szybko stamtąd wyrzucone. W końcu pewnego dnia pokusiły się o wejście do legowiska przywódcy. Jabłonka szła jako pierwsza, a Jętka tuż za nią. Niebieska usłyszała za sobą czyjś cichy tupot. Obejrzała się za siebie, widząc szylkretową wojowniczkę. Już ją gdzieś wcześniej widziała. W może to była jej siostra? Ponoć były aż trzy, wyglądały, tak jakby Klan Gwiazdy utworzył trzy prawie takie same koty. Przycupnęła do ziemi tak samo jak Jętka i Jabłonka.
— Co kombinujemy? — szepnęła.
Jętka pacnęła lekko łapką Jabłonkę, aby się odwróciła. Poruszyła głową w bok, wskazując na towarzystwo. Niebieska koteczka przysiadła na ziemi, myjąc łapkę. Znowu szturchnęła siostrę, aby zrobiła to samo. Kotka, która im towarzyszyła roześmiała się.
— My tylko… — zaczęła Jętka, a w jej oczach pojawiły się łezki.
— Każdy kociak zaplątał się do legowiska lidera przynajmniej raz w życiu — miauknęła, a bicolorka nie była pewna, czy było to przyjazne stwierdzenie, czy wręcz przeciwnie.
Niebieska tknęła łapę wojowniczki, z czasem, robiąc to coraz częściej. Jabłonka odciągnęła ją po chwili.
— Ty…. Poziomko? Porzeczko? Trzecia siostro, której imienia nie pamiętam? Naucz nas czegoś! — zawołała w końcu Jętka. — Na przykład, jak po cichu wejść do legowiska przywódcy… — dodała szeptem.

<Chyża Porzeczko?>

Od Jętki do Kamasji

Pewnego dnia do żłobka ponownie, tak jak prawie codziennie zajrzał niebieski pysk przewodnika. Niemal od razu przylgnęła do niego cała chmara pięciu kociaków ze żłobka. Nawet Jabłonka, która niestety nie mogła usłyszeć jego opowieści i tak uwielbiała mi towarzyszyć. Śniący Obserwator zdawał się być nie zawsze towarzyskim kotem, ale opowieści kronikarzy były tym, co chciało usłyszeć każde kocię. Tego dnia najwyraźniej nie miał zbyt wiele czasu, więc wpadł tylko na chwilę.
— Umiecie się chować? Jedno z was… Lub może Dryfujący Fluoryt? — spojrzał w stronę kotki, która uniosła na niego wzrok zainteresowana. — Musi szukać. Policzcie minimum dziesięć odbić serca, a reszta musi się w tym czasie schować. Czy to zrozumiałe? — zapytał.
Kociaki kiwnęły głową. Jętka spojrzała na Jabłonkę i podskoczyła.
„Przecież nie słyszy!” pomyślała.
Fluoryt miała już za moment liczyć, gdyż Śniący wyszedł, a resztą kociąt bardzo domagała się zabawy, ale widząc obie kotki, westchnęła cicho. Niebieska podniosła lekko swoje legowisko i spróbowała wejść pod nie. Pokazała na królową, która stała odwrócona i miała zamknięte oczy. Jabłonka na szczęście dosyć szybko zrozumiała i zaczęła szukać kryjówki. Obie siostry szybko znalazły kryjówkę. Jabłonkę przetrzymało legowisko uczniów, a Jętka trafiła do legowiska medyka. Na jej nieszczęście Wdzięczna Firletka pozwoliła się tam schować również komuś innemu. Zmarszczyła nosek niezadowolona.
— Idź stąd — burknęła w stronę Kamasji nawet nie patrząc mu w oczy.

<Kamasjo?>

Od Jętki do Macierzanki

Jętka z nadzieją wyczekiwała dnia, aż kocięta Krokusowej Kruchości zaczną być tak samo psotliwe jak ona i jej siostra. W jednym z nich zauważyło nawet w jakiś sposób swoje podobieństwo. Macierzanka była rudą srebrną kotką ze śmiesznymi pędzelkami i średnio długą sierścią. Niebieska bardzo chciała zapoznać się z energiczną koteczką… tylko jak? Pytała o to wielokrotnie Śniącego Obserwatora, ale jego jedyną odpowiedzią było, że po prostu musiała się przywitać. Tylko że to takie trudne! Z nim, Jabłonką, Wdzięczną Firletką, czy innymi starszymi od niej kotami nie miała większego problemu, ale gdy tylko w żłobku pojawiło się towarzystwo, pojawił się również problem: nie była pewna jak z nimi rozmawiać. Któregoś dnia problem ten, jednak się rozwiał. Bicolorka siedziała właśnie z Jabłonką, gdy ktoś zakradł się do niej od tyłu i lekko pacnął ją w grzbiet. Koteczka podskoczyła i odwróciła się, widząc zadowolony pyszczek rudej koteczki, która jeszcze niedawno chciała poznać.
— Berek! — zawołała kotka, a Jętka uśmiechnęła się wesoło.
Co prawda Wdzięczna Firletka mówiła, że nie powinna za bardzo się wygłupiać, ale niestety nie mogła przegapić takiej okazji na zabawę.
„Czy to tak właśnie poznaje się inne koty?” przeszło jej przez myśl.
Jętka pognała za Macierzanką, usiłując się dogonić. Gdy widziała, że kotka zaczęła być coraz wolniejsza, przyspieszyła, aż w końcu… boom! Uderzyła prosto w srebrna koteczkę. Odskoczyła na bok, a w jej oczach pojawiły się łezki. Czuła jak na jej ciele formuje się kilka nowych siniaków.
„Czemu zawsze muszę być taka delikatna?” pomyślała, a następnie spojrzała na młodsza, która… wcale nie była w dużo lepszym stanie! Jak na dystans, które razem przebiegły wyglądała na znacznie bardziej zmęczona niż powinna. Do tego chyba coś ją bolało. Jętka nie miała zielonego pojęcia, co robi się w takiej sytuacji. Powinna przeprosić? A może iść do medyka? Z nerwów zaczęła wbijać co rusz pazurki w ziemię. Czy srebrna coś powie? Koteczka zaczęła się zastanawiać, czy właśnie czasem na dobre nie straciła dobrego materiału na przyjaciółkę…

<Macierzanko?>

Od Jętki

W dniu porodu Krokusowej Kruchości

Jętka świdrowała wzrokiem Wdzięczną Firletkę. Na świat przyszło już jedno kocię, które zostało nazwane przez matkę Macierzanką. Gdy niebieska koteczka chciała podejść do drobnej kuleczki, aby pomóc medyczce ja wymyć, odsunęła ją łapą. Uderzyła tylną łapką o podłoże niczym królik zdenerwowana.
— Ja się tym zajmę. Jesteś zbyt malutka — szepnęła Firletka, podając karmicielce zioła. — Przynieś mi patyk, jeśli chcesz się przydać — uśmiechnęła się łagodnie w stronę małej bicolorki. — I… Dryfujący Fluorycie, czy mogłabyś je na moment gdzieś zabrać? — szepnęła.
Jętka pokiwała główką. Ruszyła szybko i ostrożnie po najlepszy patyk, jaki mogła znaleźć. Podała go medyczce. Usiadła na ziemi w żłobku, chcąc obserwować, co się dzieje. Chwilę jednak później poczuła czyjeś zęby na karku. Zaczęła się wierzgać.
— Puść! To boli! — zawyła.
Kotka odłożyła niebieska na miejsce. W miejscu, w którym przed chwilą były zé by królowej teraz tworzył się siniec. Oczy koteczki zaszły się łzami. Wybiegła ze żłobka, szukając Jabłonki. Siedziała nieopodal tuneli więźniów. Jej siostra zmarszczyła brwi, jakby w zapytaniu, co się stało.
— Boli! — zawyła żałośnie, a biała koteczka pokręciła głową, wskazując na jedno z uszu.
Jętka skinęła ogonem w kierunku Fluoryt, następnie złapała w zęby kulkę mchu i zaczęła przenosić w inne miejsce. Odłożyła ją w końcu na miejsce, pokazując najpierw na kulkę, a później na siebie. Tupnęła łapą, mając szczerą ochotę ugryźć karmicielkę w ogon. Postanowiła, że odegra się, kiedy indziej. Jabłonka spojrzała najpierw na starszą kotkę, później na siostrę i pokręciła głową z niedowierzaniem.
„Oby szybko się skończyło” pomyślała Jętka.

Od Jętki

Pierwsze wyjście ze żłobka

Od śmierci Wierzby w żłobku Klanu Burzy nie było już jak dawniej. Nikt nie zaglądał już tu aż tak często, chociaż wciąż odwiedzał ich Śniący Obserwator. Żłobek był niemal pusty. Tylko Jętka, Jabłonka i Dryfujący Fluoryt. Z tego też powodu królowa zabrała kocięta na króciutkie odwiedziny starszyzny, czy z racji, że w żłobku były tylko dwie kotki, także do legowiska medyka. Obóz Klanu Burzy znajdował się w podziemnych tunelach, toteż, o ile żadna z kotek nie zbliży się zanadto do jego wyjścia, czy bardziej odległych miejsc z tunelu teoretycznie nic im nie groziło. Tata mówił koteczce również o tym, aby jak najmniej zbliżała się do legowiska więźniów. Jętka wciągnęła powietrze w nos, zafascynowana tak wieloma różnymi zapachami. Niektóre były ostre i nieprzyjemne, inne łagodne i relaksujące. A w centrum tego wszystkiego szylkretową kotka będąca stróżem całej lecznicy. Niebieskiej koteczce zaświeciły się oczka. Widząc dwa ziarenka na ziemi, chciała delikatnie je poturlać, lecz zamiast tego wcisnęła je w podłoże. Zamrugała i spojrzała medyczce w futro, nie skupiając się zbytnio na pysku kotki.
— To ziarna maku — miauknęła liliowa. — Pomagają z bólem. I ułatwiają zasypianie — dorzuciła jako ciekawostkę.
Jętka podeszła do stosiku i wskazała łapką na roślinkę o poszarpanych, lecz miękkich brzegach. Przypominała kotce jedną roślinę, którą ktoś straszył ucznia wymieniającego akurat jej legowisko. Miała nawet później okazję się jej przyjrzeć. Nie mogąc się oprzeć zaczęła badać roślinkę. Jej kształt i wzorki na liściu. Później dowiedziała się, dlaczego uczeń uciekał od swojego towarzysza, gdyż roślinka pokoliła nie na żarty jej opuszki. Nie zgłosiła tego do Dryfującego Fluorytu, ale swędzenie na szczęście ustało. To co trzymała w swoim składziku Wdzięczna Firletka różniło się odrobinę od jej uschniętego już niestety znaleziska. Było bardziej miękkie, a brzegi nie były aż tak ostre. Jętka ponownie nie mogła się powstrzymać przed dotknięciem również tej rośliny. Nawet po czasie nie spotkała się z tym samym nieprzyjemnym odczuciem. Po czasie zorientowała się również, że była to jedno z tych ładnie pachnących ziółek. Odwróciła się w stronę medyczki.
— Kocimiętka karłowata. Leczy różne rodzaje kaszlu — szylkretką uśmiechnęła się łagodnie.
— Kaszlu? — miauknęła cicho Jętka, wpatrując się w inne medykamenty.
— Mamy ich kilka. Biały, zielony, czerwony i czarny. Pierwszy jest łagodny, najłatwiejszy do wyleczenia. Z czasem jednak może stać się czarnym kaszlem… który jest śmiertelny — odparła, a koteczka kiwnęła głową.
Jętka doskoczyła do siostry i pacnęła ją łapką. Następnie jeszcze kilka razy, aby szybciej nabyć jej reakcję. Jabłonka odwróciła się, fundując jej średnio zadowolony wzrok. Bicolor nie zważała na jej reakcję. Zaczęła szukać innych ziarenek. Pokazała je siostrze, a biała kotka wzruszyła ramionami. Mniejsza z sióstr zmrużyła oczka. Nachyliła się nad czarną kuleczką i udała, że je zjadła. Później próbowała ułożyć łapki jak do snu, jednak upadła na ziemię, tłukąc sobie zadek. W jej oczach zakręciły się łezki. Podniosła się, ale czuła, że musiała nieźle uszkodzić sobie skórę. Nie wyczuła na szczęście żadnego złamania. Niebieskooka parsknęła cicho, ale widocznie zrozumiała przekaz siostry.
— Możemy już iść? Ściemnia się — zapytała Dryfujący Fluoryt z łagodnym uśmiechem na pyszczku.
Jętka kiwnęła główką. Wróciły do żłobka, gdzie niebieska koteczka powtarzała ciągle w główce to czego dziś się nauczyła. Nie wiedziała, lecz czuła ciepłe uczucie gdzieś w piersi. Nie czuła go od śmierci Wierzby, i to właśnie ono pozwoliło jej łatwiej zasnąć.

Od Jętki

W dniu porodu

Mała koteczka czuła jak coś wypycha ją na świat. Ona zapewne tak samo jak jej matka czuła, że żadne z kociąt nie jest jeszcze w pełni gotowe, mimo że bardziej gotowe już być nie mogło. Kolejny miot Wierzby wiązał się z pewnymi problemami przy porodzie. Kocięta w brzuchu matki czuły się jednak już odrobinę bezpieczniej, gdyż sama kotka także zdawała się być w końcu bezpieczna. Nie sprawiało to jednak, że karmicielka nie odczuwała stresu, w związku z tym, że Klan Burzy, który ją odnalazł także mógłby odebrać jej kocięta, tak jak jej byli Dwunożni właściciele. Była zmęczona chorobą, nie wiedziała, nawet jak długo będzie mogła być przy swoim potomstwie. Zapewne nie była nawet pewna, czy przeżyje poród ani, czy Burzacy odpowiednio zajmą się jej malcami. Całą nadzieję i wiarę pokładała, więc często w Śniącym Obserwatorze. To właśnie kocur, oprócz jednej starszej kotki, którą nazywali medyczką odwiedzał ją najczęściej. Kuleczki w jej brzuszku również czuły, że mama jest bezpieczniejsza, choć nadal odczuwała czasem zdenerwowanie. Była na pewno odrobinę lepiej wyżywiona, gdyż nie brakowało im pokarmu. Koteczka, która miała właśnie przyjść na świat poruszyła się w brzuszku, usiłując wydostać się na zewnątrz. Nie posiadała klanowej krwi, lecz to tu miała być wychowana od samych narodzin. W końcu upadła na ziemię, gdzie niemal od razu zaczęła być myta przez czyjś chropowaty język. Nie wiedziała, dlaczego, lecz czuła dziwny ból. Malutka musiała ucierpieć poprzez upadek, gdyż wydzierała się wniebogłosy. Płakała tak długo, aż nie zwróciła na nią uwagi jakaś kotka. Wdzięczna Firletka przekazała Wierzbie, że koteczka tuż po porodzie nabyła kilka siniaków, że może mieć problem z delikatnymi kośćmi i skórą. Karmicielka przyjęła to z współczuciem, choć czuła swego rodzaju żal. Musiała zastanawiać się nad tym, jak wiele poprzednich jej kociąt, które musiały umrzeć było sprawnych. Długo się nad tym nie zastanawiała, gdyż na świat przyszła zaraz druga kuleczka. Po dokładnym wymyciu malców okazało się, że Wierzba wydała na świat dwie córki. Kruchutką niebiesko-białą starszą kulkę i jej bialutką jak śnieg siostrę. Pierwszą z nich nazwała Jętka od owada, który ma tylko jedną dobę na doświadczenie całego życia, drugą z kolei nazwała Jabłonką. Obie kotki wydawały się nie być jakoś szczególnie silne, choć widać było, że miały wolę walki. Wierzba martwiła się o obie z nich, nie będąc pewna, czy dożyją następnego dnia, choć Śniący Obserwator zapewniał, że dadzą sobie radę.

Od Majaczącego Kopciuszka

Tw: przemoc itp

Krótko po przybyciu Kopciuszka do klanu

Czułem chłód, który przeszywał mnie z ogromną siłą. Każdy mój mięsień, każdy kawałek skóry odczuwał żałość. Piecuszka nie żyła. Euri mówiło mi o tym tak wiele razy, a jednak wciąż nie byłem w stanie tego zrozumieć. Martwe ciało, wystające z niego kości i krew dookoła zdawały się dla mnie tylko snem tamtej pory, a las, w którym zajmowała się mną chwilę czekoladowa kotka, zaczynał przypominać scenerię z każdego mojego koszmaru. Gdy Euri widziało, że nie była w stanie mi pomóc, zabrała mnie na pole pełne pięknych, złocistych kłosów zbóż. Miejsce to było niczym mój najwspanialszy dotychczas sen, ale w żaden sposób nie wypełniało pustki szerzącej się co rusz w mojej głowie. Nie mogło sprawić, że obraz truchła mojej kochanej, dawniej tak irytującej siostry zniknie z mojej wizji. Nawet, teraz gdy trafił już w miejsce poza kłosami, poznał zwyczaje kotów, które zamieszkiwały te tereny, wciąż nie mógł zaakceptować fatum, które zostało mu zaserwowane.

W dniu mianowania na ucznia

Usłyszałem fascynujący, szyderczy śmiech przeszywający mnie na wskroś. Imię, które mi nadali było czymś co najmniej okropnym, a jednak nie mogłem się go wyzbyć. Pikująca Jaskółka najzwyczajniej w świecie nie należała do najnormalniejszych kotów. Powiadają, że przed nią był inny, wspaniały przywódca, który zapewne nie nazwałby mnie Majaczącą Łapą. Moje ślepia zwróciły się w stronę dobiegającego odgłosu, który pomimo naglącego wzroku przywódczyni nie miał ochoty się zamknąć. Moje oczy spotkały się z oczami innego świeżo mianowanego ucznia — Agatówkowej Łapy. Bure futro nabierało brązowego odcienia, choć wciąż nie mogłem nazwać kocura czekoladowym. Przypominało mrok, który zapamiętałem z tamtego felernego dnia. Agatówka…przypominał mi las. Konkretniej ten liściasty. Jego oczy miały dokładnie ten sam odcień jak liście drzewa, z którego dawniej spadła Piecuszka. Pręgi ucznia układały się w wir, czułem, jak mnie pochłania. Uśmiechnąłem się lekko, czując jak jakieś dziwne uczucie sprawiło, że zabrakło mi tchu w piersi. Kocur widocznie zbity z tropu, nie widząc ani śladu złości na moim pysku przewrócił tylko oczami. Był…taki piękny. Coś we mnie chciało móc wtulić się w to futro i usłyszeć ten sam śmiech, który przed chwilą ukoił moje uszy, gdy tamten usłyszał jego imię. Wyglądał jak jego koszmar, gdzieś w głębi czułem, że będzie dla mnie kolejnym z nich, a jednak moje serce po raz pierwszy od księżyców wypełniło ciepłe uczucie, które z pewnością nie było pustką. Najpierw czułem irytację, lecz później przyszło…to. Kim był bury kocur i dlaczego coś we mnie pragnęło go poznać? Wtem usłyszałem resztę słów przywódczyni. Położyłem uszy po sobie, imię, które wyleciało właśnie z jej ust, należało do kotki. Nagle ponownie pojawiła się we mnie pustka. Przełknąłem ślinę i wbiłem tępo wzrok w Pikującą Jaskółkę.

Przed amuptacją łapy

Sądziłem, że uczucie, które pojawiło się tamtego dnia, rozmyło się tak samo szybko. Byłem jednak w ogromnym błędzie. Omijałem go na treningach, a jednak Pajęcza Nić musiała się wtrącić. Nie było szans, aby mogła zauważyć to, że unikałem pewnego kocura, więc uznałem, że najzwyczajniej w świecie mentorka chciała, abym zrobił coś z tą psia mać łapą. Sam się na to zgodziłem, też miałem dość. W końcu ledwie mogłem chodzić. Agatówka mimo protestów podparł mnie, abym mógł dotrzeć do legowiska medyka. Poczułem jak całe moje ciało przechodzić chłód i gorące jednocześnie, momentalnie przeszły mnie dreszcze. Odepchnąłem go.
— Nie idę tam — warknąłem.
— Jak chcesz bezmózgie kociaku — odmruknął, w jego oku było widać iskierkę podstępu.
W końcu i tak jednak uległem. Zmrużyłem oczy i strzepnąłem ogonem. Do lecznicy dokuśtykałem sam.

Po amputacji łapy

“— Połknięcie tych ziaren nie było dobrym pomysłem — mruknąłem sam do siebie.
— Racja — usłyszał czyjś chłodny głos.
Poruszyłem się, zauważając, że jego łapa była cała. Obejrzałem się w poszukiwaniu innego kota, jednak towarzyszyła mi jedynie pustka. A przynajmniej było tak, dopóki nie pojawił się przede mną niewielki zbiornik wypełniony wodą. Odbicie serca później mój pysk wylądował pod jej taflą, dodatkowo przygniatany przez czyjąś masywną łapę. Byłem przerażony.
“Czy można umrzeć, we śnie?” pomyślałem.
Chwilę później, gdy już coraz bardziej brakowało mi powietrza, czyjeś pazury pociągnęły za moją grzywkę. Łapczywie łapałem wdechy, szukając swojego kata. Zamiast tego poczułem silne kopnięcie w bok. Zawyłem z bólu, w końcu zauważając pysk niebieskiego pointa. Przełknął ślinę.
— Bezużyteczny śmieć! — warknęło. — Zero, absolutne zero z ciebie pożytku! — dodało, przejeżdżając pazurami po moim pysku.
Po moim pysku zaczęła lać się krew. Chwilę później rana jednak zniknęła. Tak samo, jak ból po kopnięciu. Jedyne co zostało to…puste odczucie.
— T-Tato… Dlaczego taki jesteś? — zapytałem, a moje oczy zaszły się łzami. — Ja…tęskniłem za tobą — miauknąłem.
Przed oczami pojawiły się mi obrazy z przeszłości. Nigdy nie wiedział, dlaczego taki był.
— Nie mów do mnie w ten sposób. Nie jestem twoim rodzicem, a tym bardziej tatą. Jesteś dla mnie nikim. Rozumiesz? — wyszeptała melodyjnym głosem. — Jesteś nic niewart. Tyle, co twoja matka i siostra. Jesteś niczym innym jak bezmyślną kotką.
— A-Ale czemu? — zapytałam, a gdy Mazurek zbliżyło się do mnie instynktownie się odsunąłem.
— Jak to czemu! Nie przetrwałeś testu! Ta łapa… Miałeś zdechnąć jak wymęczony szczur! Ta durna Jagnięcy Ukłon… Na Klan Gwiazdy — mruknęło cicho.
Dokładnie w tym momencie obraz Mazurka się rozwiał.”
Zbudziłam się ze snu, nerwowo rozglądając się po lecznicy.
“To tylko moja wyobraźnia. Dotychczas słyszałam o Klanie Gwiazdy tylko bokiem. Skąd miałoby o tym wiedzieć?” pomyślałam.
Nie czułam bólu. Być może ten psychiczny. Widocznie ziarna maku jeszcze działały. Zaczęłam się zastanawiać czy powinnam z kimś o tym porozmawiać. Tylko z kim?

W dniu śmierci Przepiórczej Wichury

Ogarniał mnie chłód. W kółko śniłem ten sam koszmar, kreowany przez moją własną wyobraźnię. Zdarzało się, że moje ciało przechodziły dreszcze, a drażliwość nie dawała mi żyć. Sen stawał się nieunikniony. Choć starałem się nie zasypiać i tak wciąż w kółko widziałem jeno. Pragnąłem, aby to się skończyło, lecz podobno, aby wyjść z tej pętli miałem tylko jeden wybór. Pozbyć się nieprzydatnych, niewiernych, niezbyt płynnych i nieinteligentnych. Długo szukałem ofiary, aż w końcu ją znalazłem. Głupia kotka trafiła tam, gdzie jej miejsce. Na samo dno.

Aktualnie

Czułem spokój. Mój mózg przestał podsyłać mi żałosne wizje, przestał sprawiać mi ból. Pomyśleć, że to tylko dzięki zabiciu kogoś beznadziejnego. Obóz był wolny od wysłanników Mrocznej Puszczy. Czułem z tego powodu ekscytację, choć wolałbym, aby gryzło mnie sumienie. Z jednej strony czułem się okropnie z tym, co zrobiłem, a drugiej... ta adrenalina dopływała w mój móżdżek, mięśnie i kości, czerpałem energię z tej świadomości. W końcu mogłem spać normalnie. Na jak długo? Czy powinienem zrobić to ponownie, aby być wolnym? Pokręciłem głową. W tej chwili musiałem skupić się na polowaniu.

Od Pożogi

Ach, jakże naiwnie spokojny początek naszej… jakże równie naiwnej wędrówki.
Czasem musieliśmy znaleźć promyk nadziei w zgaszonej świecy. Rzadko kiedy chcieliśmy, aby było inaczej. Zamiast tego obwinialiśmy innych wokół za zdmuchniętą świeczkę, zatracając się w swych, och, ależ pięknych, obłudnych, zdradzieckich kłamstwach. To tak, jakby obiecano ci górę złota, a następnie porzucono twą osobę w odmętach zdradliwych rąk oceanu, a kontrakt o lojalności w paszczy nieprzewidywalnej bestii wrzucony. Głęboko. Za głęboko, by dosięgnąć. Za płytko, by się niepotrzebnie schylać. Za zwykłe, aby dłużej o tym myśleć. Właściwie, po co ci była góra złota, gdy pod nosem miałaś coś zupełnie lepszego od tych materiałów o wadze większości populacji Dwunogów? Coś o… większej wartości?
Ale przecież tak miało być, czyż nie?
Dlaczego miałoby być ze mną, z tym ciałem i umysłem, inaczej?

Krystaliczne ślepia lśniły, odbijając zaciekle światło dostające się do oczu, próbujące jak modlitwa o lepsze jutro wkraść się niepostrzeżenie w umysł kotki. Próbował rozproszyć dzielną córkę Jenot. Lecz ta, silna i wytrwała, nie poddała się wpływowi słońcu przyciągającemu ciepłem, złudnie przypominając jedynie i zaledwie tlącą się iskrę przed wielkim, okrutnym pożarem. Ruda córeczka stała przed wodospadem, kompletnie ignorując szumiące i pluskające zagrożenie, zdradliwe i mokre skały, a na sam koniec – zadziwiającą porę dnia, która okazała się prawie że porankiem.
"Jeden księżyc tak szybko zleciał", pomyślała, siadając na śliskim kamieniu. Skrzywiła się nie na uczucie czegoś nasączonego wodą, lecz na wydźwięk swojego imienia. Tuż za nią. Spięła mięśnie, lecz nie odpowiedziała na nawoływania.
— Oj, Pożogo, wracaj do żłobka. W tej chwili.
Słoneczne Oko.
Jej kochany, uwielbiany tatuś. Dlaczego kazałby jej zrobić coś takiego? Zaskoczona obejrzała się przez ramię, spoglądając zdziwiona na srogą minę ojczulka. Widząc niezadowolenie, nie protestowała. Jedynie ciężko westchnęła, mruknęła parę słów niechętnie w ramach przeprosin, a przy żłobku zapewniła kocura, iż dotrzeć do żłobka zawsze była w stanie. Słońce nie zamierzał protestować, lecz ją bacznie obserwował. Wyglądał na wycieńczonego, a nawet Pożoga nie umiała wskazać, co by mogło tak go wymęczyć. Przecież ich mamusia, Jenocia Kufa, była piękna jak zwykle, a ciągle musiała poprawiać swoje małe istotki. Kreatury ognia z popiołami poległych przeciwników i spopielonej świerczycy.
Pożoga posłuchała swojego tatusia i wróciła na wyznaczone miejsce od urodzenia. W końcu urodziła się druga, a przynajmniej tak jej mówiono. Nie kłóciła się. Przynajmniej… nieotwarcie, spoglądając kątem oka dosyć wątpliwie na swoją siostrzyczkę. Czy jej Perełka podoła zadaniu, jakie wyznaczyła im od poczęcia Jenot? Czy obie sprostają wymaganiom matczynym?
One jeszcze nie wiedziały. Nie szukały więcej opcji. Nie wybierały tego, co mogłoby spowodować rozczarowanie matki. Miały być przecież idealnym wyborem. Pięknym, świeżutkim naczyniem bez zadrapań i pęknięć do wypełnienia czymś ekskluzywnym, cennym, wartościowym.
Do spełnienia najskrytszych marzeń.