Od Mirtowego Lśnienia (Lśniącej Gwiazdy)

Jego bursztynowe oczy, połyskujące niepokojącym blaskiem odbitego światła gwiazd, wędrowały niespokojnie po terytoriach Klanu Klifu — po ciągnących się bez końca polach, które noc przemieniała w falujące morze cieni, oraz po splamionych mrokiem koronach drzew. Powietrze było chłodne, przesycone zapachem wilgoci i starej ziemi, a każdy podmuch wiatru zdawał się nieść ze sobą echo dawnych wydarzeń, których ciężar nie opuścił jeszcze tego miejsca.

Czuł się dziwnie błogo — i to właśnie to uczucie było najbardziej niepokojące. Gdy jego spojrzenie, niemal mimowolnie, powędrowało ku miejscu, w którym doszło do śmierci Jaskółki. Cały ten wyścig szczurów, całe to zmęczenie, stres i niedowierzanie, które przez tak długi czas towarzyszyły mu niczym cień, w końcu rozwiały się jak mgła pod wpływem porannego słońca. Wygrał. Dopiął swego. Był liderem. Spełnił swoją misję, dopełnił przeznaczenia. A jednak nie mógł powstrzymać poczucia, że przed nim rysuje się nowe zadanie, nawet, jeśli nie mógł do końca określić, na czym będzie ono dokładnie polegać.

— Jak myślisz, kto da ci życia? — Ciszę rozdarł nagle melodyjny, a zarazem niepokojąco delikatny głos Jagnięcego Ukłonu.

Mirtowe Lśnienie drgnął niemal niezauważalnie, jakby wyrwany z transu, po czym uniósł głowę ku niebu, gdzie tysiące gwiazd lśniły chłodnym, odległym blaskiem.

— Wiesz… — zaczął powoli, a jego głos, choć spokojny, zdradzał cień napięcia, które pulsowało gdzieś pod powierzchnią — jeśli mam być szczery, to mam pewne domysły, lecz Klan Gwiazdy z pewnością ujawni przede mną właściwe koty. — Na jego pysku pojawił się lekki uśmiech. — Mam nadzieję, że będę równie wspaniałym przywódcą, co Liściasta oraz Judaszowcowa Gwiazda.

“Będę. Na pewno będę. Będę lepszy, przerosnę każdego z nich, nie tylko tych, którzy odeszli, ale też tych, którzy wciąż tu stoją” — przez jego głowę przeszła złowieszcza, aczkolwiek dziwnie wyrazista myśl.

Jasnoruda kotka odwzajemniła jego uśmiech.

— Z pewnością będziesz, Mirtowe Lśnienie — odparła miękko.

Zatrzymali się jednocześnie, jakby niewidzialna siła nakazała im stanąć, gdy przed nimi wyłoniło się wejście do tunelu — czarna szczelina w ziemi, ziejąca chłodem i ciszą tak głęboką, że aż nienaturalną. Z jej wnętrza wydobywał się ciężki zapach wilgoci oraz starej, przesiąkniętej czasem ziemi, który wbijał się w nozdrza i osiadał gdzieś głęboko w płucach, wywołując nieprzyjemne, duszące uczucie.

Mirtowe Lśnienie bez chwili zawahania wkroczył do tunelu.

Jagnięcy Ukłon wyprzedziła go niemal natychmiast, poruszając się pewnie w półmroku, który z każdą chwilą zdawał się gęstnieć.

— Postaraj się iść blisko mnie, dobrze?

Mirtowe Lśnienie skinął krótko głową, a gest ten, choć prosty, był precyzyjny i opanowany, jak wszystko, co robił.

— Oczywiście — odpowiedział łagodnie, pozwalając, by jego ton był ciepły, niemal uspokajający, jakby to on był tym, który prowadzi przez mrok, a nie jedynie podąża cudzym śladem.

Tunel zdawał się wydłużać, jakby igrał z ich percepcją, a powietrze stawało się coraz cięższe, przesycone zapachem wilgoci, starej ziemi i czegoś jeszcze — czegoś trudnego do uchwycenia, co przypominało odległe echo dawnych obecności, które nigdy nie opuściły tego miejsca.

W końcu jednak przestrzeń przed nimi otworzyła się, ustępując miejsca komorze, w której znajdowała się sadzawka.

Mirtowe Lśnienie podszedł powoli, wyprostowany. Z jego oczu bił chłód, zmieszany z wyraźnym zaintrygowaniem, które nie wynikało z czci, lecz z potrzeby zrozumienia mechanizmu tego miejsca, tej ceremonii, tej siły.

Pochylił się i napił świętej wody, której lodowaty smak przeszył go na wskroś, jakby nie była ona zwykłą wodą, lecz czymś, co przenika ciało i umysł jednocześnie, otwierając drzwi, które powinny pozostać zamknięte.

Następnie ułożył się na ziemi, spokojnie, bez zbędnego ruchu, jak ktoś, kto oddaje się snu nie z konieczności, lecz z pełną świadomością jego konsekwencji.

I zasnął.

Ciemność, która go otoczyła, nie była pustką, lecz gęstą, niemal lepką obecnością, w której czas zdawał się tracić znaczenie, aż w końcu zaczęła się rozrzedzać, ustępując miejsca bladym kształtom, które powoli nabierały formy.

Pierwszy duch wyłonił się bezszelestnie: Półślepy Świstak.

Rozpoznał ją natychmiast, choć jej sylwetka była jednocześnie znajoma i odległa, jak wspomnienie, które zostało zbyt wiele razy przywołane, by pozostać nienaruszone.

— Z tym życiem daję ci dobroć — przemówiła, a jej głos nie tyle zabrzmiał, co przeniknął jego świadomość, osiadając w niej niczym echo. — Pamiętaj, by okazywać wsparcie tym, którzy cię potrzebują, opiekować się tymi, którzy dawniej się tobą opiekowali oraz dbać o tych, którym na tobie zależy.

Słuchał uważnie, jego spojrzenie było skupione, niemal miękkie, a postawa pełna szacunku — dokładnie taka, jakiej oczekiwałaby od niego.

Gdy dotknęła jego czoła, impuls przeszył jego ciało, gwałtowny i palący, lecz on przyjął go bez sprzeciwu, bez drgnięcia, jakby ból był jedynie kolejnym elementem, który należało zaakceptować.

Kolejne duchy pojawiały się jeden po drugim, a każde z nich przynosiło nowe życie, nowe słowa, nowe zasady, które wypowiadane były z powagą i wiarą, podczas gdy on słuchał, przyjmując je wszystkie z tą samą spokojną uwagą, nie odrzucając żadnego, lecz jednocześnie nie pozwalając, by któreś z nich naprawdę do niego dotarło.

Odwaga. Lojalność. Wytrwałość. Każde z nich miało swoje miejsce. Każde mogło zostać użyte.

W końcu pojawił się ostatni duch.

Judaszowcowa Gwiazda.

Jego obecność była silniejsza, bardziej stabilna, jakby sama przestrzeń podporządkowywała się jego woli.

— Witam cię twoim nowym imieniem, Lśniąca Gwiazdo — przemówił, a jego głos wypełnił przestrzeń, nie pozostawiając miejsca na wątpliwości. — Twoje dawne życie jest już nieistotne.

Mirtowe Lśnienie — nie, Lśniąca Gwiazda — uniósł lekko głowę, a jego oczy, choć spokojne, były uważne, chłodne, analizujące.

Nieistotne.

Słowo to nie zraniło go.

Wręcz przeciwnie — uporządkowało wszystko. Jego przeszłość, to, w jaki sposób pozyskał władzę, to wszystko co poświęcił i zrobił, więzy, jakie zerwał, życie, jakie odebrał — to nie miało już znaczenia. Przeszłość nie miała już znaczenia. Liczyło się tylko to, co nadejdzie.

— Otrzymałeś dziewięć żyć lidera, a Klan Gwiazdy oddaje ci w opiekę Klan Klifu. Broń go dobrze; opiekuj się starszymi i kociętami; szanuj swych przodków i tradycję kodeksu wojownika; żyj każdym życiem z dumą i godnością!

Skinął głową, powoli, z należytą powagą, a jego odpowiedź była spokojna, wyważona i — na pierwszy rzut oka — całkowicie szczera.

— Uczynię wszystko, co w mojej mocy.

I była to prawda.

Ponieważ jego „wszystko” nie miało granic wyznaczonych przez moralność, której inni kurczowo się trzymali…

Gdy wizja zaczęła się rozpadać, a światło gasło, poczuł, jak coś przyciąga go z powrotem, ku ciężarowi ciała i chłodowi kamienia, aż w końcu otworzył oczy.

Strząsnął z siebie resztki snu jednym, niemal niedostrzegalnym ruchem, po czym skierował ku niej spojrzenie — ciepłe, spokojne, niosące w sobie wdzięczność, której nauczył się używać z taką łatwością.

— Wracajmy — odezwał się łagodnie, a jego głos był stabilny, pozbawiony śladu zmęczenia czy wahania. — Pora wyznaczyć mojego zastępcę.

W obozowisku…

Zapachy kotów mieszały się ze sobą, a powietrze drgało od szeptów, napięcia i oczekiwania, które narastało z każdą chwilą. Wieść o jego powrocie rozeszła się szybko, jak ogień po suchym poszyciu, przyciągając spojrzenia wszystkich — młodych, starych, wojowników i uczniów — które teraz spoczywały na nim z mieszaniną nadziei, ciekawości i bezgranicznego zaufania.

Zaufania, które było tak łatwe do ukształtowania.

Spojrzał na zgromadzonych. Na ich twarze, ich oczy. Każdy z nich był inny. Lecz nie każdy z nich był użyteczny.

— Klanie Klifu — zaczął, a jego głos, choć nie podniesiony, niósł się wyraźnie, docierając do każdego zakątka obozu, oplatając słuchaczy spokojem i pewnością, której tak bardzo potrzebowali. — Nasza przyszłość nie jest czymś, co po prostu nadejdzie. To coś, co musimy zbudować… wspólnie.

Zrobił krótką pauzę, pozwalając, by jego słowa osiadły w ich umysłach.

— Klan Klifu powinien rozrastać się, piąć się ku górze, aż w końcu dosięgnie gwiazd — kontynuował, a w jego tonie pojawiła się nuta wizji, która łatwo mogła porwać tych, którzy jej pragnęli. — Jednak by tak się stało, potrzebuję kogoś, kto mnie wesprze… kogoś, kto nie tylko rozumie tę drogę, ale jest gotów nią podążać bez wahania.

Jego spojrzenie przesunęło się powoli po zgromadzonych, zatrzymując się na wybranej sylwetce, choć dla większości wyglądało to jak naturalny, niemal przypadkowy gest.

W rzeczywistości nie było w nim nic przypadkowego.

— I tym kimś będzie Truskawkowe Pole.

W obozie zapadła cisza, krótką szybko przecięły jednak reakcje — krzyk, radość, cokolwiek to było, właściwie nie miało dla niego większego znaczenia. Truskawka była idealną zastępczynią, nawet lepszą, niż Pchełka — bo nie tylko była w niego wpatrzona jak w obrazek, ale też zdawała się dużo twardsza, w odróżnieniu od szylkretowej ciamajdy.

Od Oszronionego Kła Do Aldrowandowej Łapy

Niedawno po zakończeniu mewiego terroru, przed morderstwem Jaskółki

Jej dziadek zginął. O dziwo, nie jak tchórz, skulony i słaby w ciemnym, chłodnym legowisku, ale jako bohater, który poprowadził swój klan przeciwko ptaszyskom, które nawiedzały ich od wielu, wielu księżyców. Ten konflikt ciągnął się znacznie dłużej niż życie Szronki, co tylko wzmacniało pewien rodzaj… szacunku do Judaszowca, którego nigdy wcześniej aż tak głęboko nie czuła. Nie można się było dziwić, że wcześniej nie miała co do niego zbyt wielkiej sympatii; kiedy urodziła się, był już stary, nieco niedołężny, a na pewno nie emanowała od niego taka aura władzy, jaką można sobie wyobrażać po wielkim, szanowanym, a co niby najważniejsze, zesłanym przez sam Klan Gwiazdy liderze. Dlatego też od maleńkości o wiele bardziej wpatrzona była w postać babki, która zasiadała u boku (a raczej pod mównicą) posiwałego Judaszowca. Była elegancka, stoicka, a jednocześnie sprawcza i faktycznie zajmowała się klanem; nie tylko wypełzała z legowiska, kiedy trzeba było odprawić jakiegoś kota ze żłobka do grupy uczniów lub ogłosić, że ktoś ukończył trening i od teraz będzie pełnoprawnym wojownikiem. To ona żyła wśród Klifiaków, to ona wybierała koty, które miały patrolować granice, zapewne ona podsuwała Judaszowcowi koty, które powinny zostać mentorami. Przed bitwą z ptakami nie miała najmniejszego powodu, aby faktycznie szanować pomarańczowookiego; zwłaszcza że nie czuła szczególnie silnych zobowiązań, które nosiłyby ze sobą więzy krwi (lol ciekawe dlaczego). No, ale teraz w końcu mogła uśmiechnąć się nieco w myślach, kiedy myślała, że ten martwy już kocur jest jej dziadkiem. Czuła nawet niewielkie pokłady dumy z tego. Zwłaszcza że jej wzór do naśladowania akurat przebywał w lecznicy i za wszelką cenę próbował się z niej wyrwać, kiedy tylko medyczka lub jej uczennica nie patrzyły. Albo i nawet na to nie czekała; do żadnej z kotek nie miała ani jednej kropelki szacunku. A to sprawiło, że podobnie czuła jej wnuczka. 

Może nie pałała do nich tak… prymitywną i widoczną formą niechęci i wrogości, co kremowa, ale sposób, w jaki zdawała się odzywać do Jagnięcego Kroku, był przepełniony poczuciem wyższości i ignorancji. Dla Szron jedyne, w czym starsza była dobra, to wyciąganie kleszczy i przeżuwanie ziół. A o Aldrowandowej Łapie nie mogła powiedzieć nawet tego. Początkowo starała się udawać, że szylkretka nie istnieje, że nie jest dla niej bardziej ważna niż kawałek mchu, który nieca ci zawadza w legowisku medyka, kiedy zostałeś zmuszony do zażycia gorzkiego kwiatu. Nie przesuwała się, kiedy ich drogi się spotykały przy wejściu do obozu. Nie przepraszała, kiedy wchodziła jej w zdanie, czy musiała porozmawiać z kimś, z kim akurat przebywała ta przybłęda. Nie zmuszała się do miłego tonu, do sympatycznych uśmiechów i uprzejmych zwrotów, kiedy musiała już wymienić z nią kilka słów. No i w końcu została ukarana za to… nieprzyjemne zachowanie. 

Słyszała, że uczennica medyczki, ta niewdzięczna przybłęda, wygaduje głupoty za jej plecami. Najpierw były same pogłoski. Ktoś, nie pamięta już kto, powiedział jej, że słyszał, jak owa kotka rozmawia z jakimś innym terminatorem właśnie o niej, a potem to samo miało dziać się w jaskini obozowej. I o ile Oszroniony Kieł zazwyczaj puszczała takie rzeczy koło ogona; niekoniecznie interesowało ją, co inni myślą o niej, zwłaszcza że była niezwykle dumna ze wszystkiego, do czego udało jej się dojść w tak młodym wieku, ale nie kiedy owe słowa wypełzały z pyska tak… niskiej w jej oczach istoty. 

Postanowiła się z tym rozprawić; od razu, bez skrupułów czy owijania w czyściec. Wykorzysta fakt, że jej język był niemal tak samo ostry jak jej obnażone kły. W lecznicy nie było nikogo, kto ją zainteresował, więc postanowiła poszukać terminatorki gdzieś w innych zakątkach obozu. Nie było to trudne, gdyż od razu ujrzała jej zdradziecki, parzywy pyszczek, który otwierał się i zamykał, wypuszczając te śliskie słowa, które płynęły w stronę Tygrysiej Łapy. Podeszła do nich, ogon miała wysoko uniesiony, pierś wypiętą, a oczy tak lodowate, że kocurek niemal nie nastroszył się, kiedy ją ujrzał.

— Tygryszia Łapo, idź zajmij szie czymsz innym — poleciła, a ucho szylkreta nieco zadrgało. 
— Kto dał ci prawo do rozkazywania mojemu bratu? Nie słyszała, aby Pikująca Jaskółka zamieniła Mysi Postrach na ciebie w roli zastępcy — obroniła go siostra. Pointka podniosła brew. Czyżby faktycznie jej odpyskowała. 
— Jeśli chcecie porozmawiać, to ja mogę sobie pójść, nie mam z tym problemu — powiedział Tygrysek, nie biorąc do siebie ani krzty urazy. 

— Tak, idź — powtórzyła Szron. Aldrowanda już chciała coś powiedzieć, ale jej brat od razu gdzieś zniknął. Najpewniej w okolice stosu ze zwierzyną. Przez moment kotki wpatrywały się w siebie. Chociaż miały niemal tyle samo księżyców; mieszkały wspólnie w żłobku przez jakiś czas, tak niebieskooka starała się z całych sił postawić siebie na piedestale, na znacznie wyższej pozycji. Wyprostowała się jeszcze bardziej.
— Czego chcesz? — Głos przyszłej medyczki przerwał ciszę.
— Jeszli masz mi cosz do powiedzenia, to może powiesz mi to proszto w pyszk, co? Nie uważasz, że to lepsza opcja niż strzępić język na lewo i prawo i rozpowiadanie niesztworzonych historyjek? Zuchwałe zachowanie jak na kogosz, kogo przynieszono do obozu z jakiejsz gnijącej dziury. 

<Aldro?>

Od Chudej Łapy CD. Bielinki

Jeszcze za jesieni

Liście przyklapły na ziemi, zamieniając się z kolorowego dywanu w jedną wielką mokrą papkę. Padał deszcz, robił z tego błoto i tak o to właśnie, koty łaziły brudne. Chudy nie narzekał, bo z błotka robił sobie skorupę ochronną. Jak prawdziwy okład nawilżający! Na te kilka wschodów słońca jego skóra nieco się poprawiła, ale kiedy błoto zaschło, a zrobiła się skorupa, niestety wróciła do stanu poprzedniego. Chudy nacieszył się, ile mógł, później, niestety, wracając do szarej rzeczywistości.
Gdy tak stał w obozie i ubolewał nad swoim losem, garbiąc się przy tym niesamowicie, obecnością zaszczyciła go jakaś gówniara.
Bielinka podeszła i bez zastanowienia palnęła:
— Masz szczęście, że nie jestem przywódczynią, bo Twoim wojowniczym imieniem byłoby Wystające Żebro, ty wronia karmo! Hahahhaha!
Po czym to małe gówno ugryzło go w nogę! Chuda Łapa pisnął, jeżąc się od koniuszka ogona aż po same uszy. Dziecior uciekł aż się kurzyło.
— Ty małpo! Wracaj tutaj, walcz jak mężczyzna! Wylecisz z tego obozu na kopach, niech no, tylko Cię dopadnę! — wrzasnął za nią, ale nie wiedział, czy usłyszała.
Nawet jeśli, pewnie by go zignorowała. Mały kleszcz… będzie musiał coś wymyślić na tego zgredka kiedy odwiedzi żłobek.

Następnego dnia

Nie mógł spać w nocy. Skóra go piekła, chyba na deszcz, dodatkowo czuł się przemęczony od kilku dni sprzątając legowiska wojowników i uczniów. Śmierdziele! Czemu nikt koło swojego tyłka porządku nie miał? Tylko on musiał teraz o to dbać, za karę?
Siedział naburmuszony obok medykowej jamy, przekładając nerwowo zioła. Układał je, by ukoić nerwy. Przy okazji dzielił na ładne sterty, żeby później było łatwiej je odnaleźć. Nagle, niestety, przylazła ta mała wredna z wczoraj. Chudy nawet nie drgnął, kiedy kotka zaczęła z niego szydzić.
— Jesteś medykiem! Wybrałeś tę ścieżkę, bo pewnie boisz się wysunąć pazury i nie umiesz walczyć, co nie? — wyśmiewała go Bielinka.
Chudy odchrząknął i splunął obok siebie. Uderzył rozdrażniony ogonem o trawnik. Nagle na jego pysk wypełzł bardzo brzydki uśmiech.
— Ta, jestem medykiem! Jak będziesz dalej taka wredna, ty mały wypłoszu, to postaram się dla Ciebie o sraczkę życia! Nie wyjdziesz z krzaków przez dwa dni! Będziesz tonąć we własnych fekaliach, o ile wiesz co to jest, kleszczu! — odparł, zniżając łeb do jej poziomu. Przeszył małego kociaka wzrokiem, nagle wstając i podchodząc.
Jego kościste ciało było wyższe od kluskowego kociaka, to też zawisł nad nią i użył swojej przerażającej aparycji. Wyszczerzył kły.
— Tak Cię ziołami urządzę, że Cię matka nie pozna! — dodał. — Złapie Cię za tę Twoją małą rozkoszną mordkę i ścisnę i wepchnę do gardła najobrzydliwsze zioła, jakie znam! Zrobię na Tobie eksperymenty i będę patrzeć, jak cierpisz! Ty wypierdku!

<Bielinka?>

[Liczba słów: 428, medyczny trening Chudej Łapy]

Od Mirtowego Lśnienia

TW: Krew, śmierć, brutalność

Bezpośrednio po wydarzeniach z ostatniego opowiadania…

Obserwował, jak słońce, niczym nieśmiały świadek nadchodzącego dnia, powoli wynurza się zza poszarpanej linii horyzontu, rozlewając po ziemi blade, niemal chorobliwie zimne światło, które z każdą chwilą stawało się coraz bardziej natarczywe, jakby usiłowało przepędzić wszelkie ślady nocy. Jego futro, jeszcze przed chwilą zesztywniałe od nocnego chłodu, zaczynało powoli odzyskiwać ciepło, lecz nie przynosiło mu to ulgi — przeciwnie, w jego wnętrzu wciąż panowało dziwne, niepokojące drżenie, jakby coś niewidzialnego przesuwało się tuż pod powierzchnią jego świadomości.
W jego oczach odbijało się zmęczenie tak głębokie, że zdawało się niemal materialne — ciężkie, przytłaczające, oblepiające myśli niczym gęsta mgła unosząca się nad bagnem. Nocny wysiłek oraz brak snu nie były jednak jedynym źródłem tego wyczerpania; gdzieś pod nimi czaiło się coś jeszcze, coś trudniejszego do nazwania, a jednocześnie bardziej… niepokojącego.
Ziewnięcie wyrwało się z jego pyska mimowolnie, przeciągłe i szorstkie, jakby nawet ono nie należało w pełni do niego.
Jego wzrok, choć ciężki i przytłumiony, pozostawał utkwiony w Gąsienicowym Ogryzku, który spał niewzruszenie, jakby odcięty od świata — od narastającego gwaru, od rozmów połączonych z coraz to głośniejszymi krokami, od szumu wiatru, a przede wszystkim od tego światła, które z każdą chwilą błyszczało coraz jaśniej.
Rudy wojownik przeciągnął się powoli, czując, jak jego mięśnie protestują przy każdym ruchu, a następnie westchnął cicho — dźwięk ten niemal natychmiast zginął w porannym zgiełku, jakby sam obóz nie chciał go usłyszeć. Oddalił się od miejsca, przy którym czuwał przez resztę nocy.
Przez krótką chwilę zatrzymał się oraz stanął w bezruchu, pozwalając, by jego spojrzenie błądziło po obozie — po znajomych sylwetkach, które teraz wydawały się dziwnie obce, po cieniach, które mimo rosnącego światła wciąż zdawały się zbyt długie, zbyt ostre, zbyt żywe. Dopiero po chwili ruszył ku stercie zwierzyny.
Jego szczęki zacisnęły się na pulchnej nornicy, a ciepły zapach mięsa uderzył w jego nozdrza, lecz nawet on nie był w stanie zagłuszyć tego dziwnego uczucia, które powoli rozlewało się w jego wnętrzu, jak cień rozrastający się wbrew logice światła. Usiadł na skraju obozowiska, gdzie ziemia była chłodniejsza, a powietrze zdawało się cięższe, jakby coś niewidzialnego zalegało tuż nad powierzchnią.
Odgryzł niewielki kęs, lecz smak wydał mu się przytłumiony, niemal obcy, jakby jego zmysły odmawiały współpracy, skupione na czymś znacznie bardziej istotnym — na czymś, co wciąż pozostawało poza jego zasięgiem.
— Hej, Mirtowe Lśnienie — odezwał się znajomy głos, przecinając ciszę niczym nagły podmuch zimnego wiatru. — Co u ciebie? Wyglądasz na zmęczonego.
Rudy zamrugał kilkakrotnie, jakby wybudzony z półsnu, po czym powoli uniósł wzrok na swojego rozmówcę. Gąsienicowy Ogryzek. Sylwetka wojownika wydawała się nakreślona jasnym światłem, uderzającym w niego od strony horyzontu.
— Ach, to pewnie dlatego, że zostałem wyznaczony na nocną wartę — odpowiedział, starając się, by jego głos zabrzmiał lekko, niemal obojętnie, choć gdzieś pod tą warstwą czaiło się napięcie, którego nie potrafił w pełni ukryć. — Nie spałem praktycznie całą noc.
— Och… — Niebieski zawahał się, a to krótkie zawieszenie głosu było bardziej wymowne niż jakiekolwiek słowa. — Wiesz, bo chciałem o czymś z tobą porozmawiać. Wydaje mi się, że jest to dość ważne.
Mirtowe Lśnienie zastrygł lekko uszami.
— Jak to zobaczyłem — kontynuował tamten, a jego głos stał się cichszy, bardziej napięty — to niemal natychmiast pomyślałem o tym wszystkim, co wcześniej mi powiedziałeś. Wiesz… to o Jaskółce i władzy… Może lepiej nie rozmawiajmy tutaj. Masz coś przeciwko temu, byśmy wyszli na zewnątrz?
— Jeśli chcesz o tym porozmawiać na zewnątrz, to niech tak się stanie — miauknął krótko, po czym ruszył ku wyjściu z obozowiska, idąc niedaleko za Ogryzkiem.
Kąciki ust rudego wojownika uniosły się ledwie dostrzegalnie, jakby sam gest uśmiechu był czymś, na co nie mógł sobie w pełni pozwolić — cieniem emocji, który przemknął po jego pysku i zgasł szybciej, niż nocny podmuch wiatru potrafi poruszyć trawą.
— Brzmi ciekawie. Więc, co tak siedzi ci w głowie? — miauknął, gdy znaleźli się już na zewnątrz, a jego głos, choć pozornie obojętny, zdawał się przecinać ciszę z niepokojącą precyzją.
Ogryzek poruszył się niespokojnie, jego ogon zadrżał lekko, nim owinął się wokół łap. Rozejrzał się wokół, powoli, uważnie, jakby ktoś miałby zaraz podsłuchać jego słowa.
— Zobaczyłem znak… — zaczął cicho, a jego głos był niższy niż zwykle, niemal przytłumiony ciężarem własnych myśli. — To było pióro. Pióro jaskółki, dokładniej mówiąc.
Na moment urwał, jakby samo przywołanie tego obrazu wystarczyło, by chłód przebiegł mu wzdłuż kręgosłupa.
— Było splamione krwią… — dodał.
Mirtowe Lśnienie poczuł, jak coś ściska się w jego wnętrzu — nie tyle strach, co raczej poczucie… zwycięstwa. Wiedział, że musi się teraz skupić, że musi zignorować całe to zmęczenie, jakie zdawało się nim nieustannie szargać aż od momentu, w którym ujrzał światło wschodzącego słońca.
— Nie wiem, co mam o tym myśleć — kontynuował Ogryzek, jego głos drżał teraz ledwie zauważalnie, choć próbował to ukryć. — Ale Klan Gwiazdy z całą pewnością chciał mi coś tym przekazać. I na pewno ma to związek z Pikującą Jaskółką.
Rudy wojownik uniósł łeb delikatnie ku górze, jak gdyby szukał odpowiedzi na słowa Ogryzka. W rzeczywistości jednak już dawno wiedział, co mu powie, teraz zastanawiał się jedynie, jak mógłby ubrać to w ładne słowa.
— Jaskółcze pióro splamione krwią… — powtórzył wolno, jakby smakował każde słowo, badając jego ciężar i znaczenie. — Skłaniam się ku temu, że chodzi o coś, co dopiero ją spotka — podjął ciszej, lecz z większą pewnością. — Jej życie zostanie splamione krwią… i zakończy się w niej. Śmierć już sunie jej śladem. Tylko dlaczego to właśnie ty miałeś ujrzeć ten znak?
— Może… — zawahał się niebieski, spuszczając na moment wzrok — ma to związek z tym, o czym wcześniej mówiłem. No wiesz, że Jaskółka nie będzie dobrą przywódczynią. Mam wrażenie, że inne koty pozostają na to ślepe… jakby nie chciały dostrzec oczywistości. Być może właśnie dlatego znak został ukazany mnie?
— Być może — odparł powoli, a w jego głosie zabrzmiała nuta chłodnej rozwagi. — Jesteś na właściwym tropie. A gdybyśmy spróbowali spojrzeć głębiej… sięgnąć poza to, co oczywiste?
Nachylił się nieco, a jego spojrzenie nabrało ostrości.
— Może ten znak nie został ci dany jedynie po to, byś zrozumiał… lecz byś podjął działanie. Może to nie ostrzeżenie, a zapowiedź. Powiedz mi… — zawiesił głos na krótką, napiętą chwilę — czy nie jest możliwe, że to właśnie ty staniesz się tym, który splami jej życie krwią?
— Ja…? — zaczął Ogryzek, lecz jego głos załamał się, nim zdążył nabrać kształtu. Przełknął ślinę, unosząc lekko głowę, lecz jego spojrzenie nie było już pewne. — Nie mógłbym. To nie… to nie jest droga wojownika.
Mirtowe Lśnienie nie poruszył się.
— Oczywiście — odparł cicho, niemal natychmiast, jakby odpowiedź Ogryzka była czymś całkowicie naturalnym, spodziewanym. — Wiem, że tak myślisz. I właśnie dlatego — dodał po chwili, tonem miękkim, niemal ciepłym — Klan Gwiazdy mógł wybrać właśnie ciebie.
Ogryzek drgnął lekko.
— Bo nie jesteś kimś, kto działa pochopnie. Nie jesteś kimś, kto sięga po przemoc bez powodu — kontynuował Mirtowe Lśnienie, powoli zataczając wokół niego niewielki półkrąg, jego kroki były ciche, niemal niesłyszalne na wilgotnej ziemi. — Jesteś… ostrożny. Sprawiedliwy. Taki, który rozumie ciężar decyzji.
Zatrzymał się znów, tym razem nieco bliżej.
— Ale powiedz mi… — głos rudzielca przycichł, nabierając głębi, która zdawała się wnikać pod skórę — czy sprawiedliwość zawsze oznacza bierność?
Pytanie zawisło w powietrzu, jak cienka nić napięta pomiędzy nimi.
— Jeśli widzisz przyszłość, w której ktoś prowadzi klan ku zgubie… — mówił dalej, powoli, starannie dobierając słowa, jakby każde z nich było częścią większej konstrukcji — jeśli wiesz, że inni tego nie dostrzegają… czy naprawdę nic nie zrobić oznacza postąpić właściwie?
Ogryzek cofnął się o pół kroku.
Jego ogon poruszył się niespokojnie, a uszy przywarły lekko do głowy, zdradzając narastające rozdarcie. W jego oczach pojawiło się coś nowego — nie tylko strach, lecz także cień wątpliwości, który wcześniej tam nie istniał.
— Ja… nie wiem — przyznał w końcu, a jego głos był cichy, niemal przytłumiony ciężarem własnych myśli. — To nie jest takie proste.
— Nie — zgodził się Mirtowe Lśnienie natychmiast, kiwając głową z pełnym zrozumieniem. — To nigdy nie jest proste. Śmierć zawsze jest… ostatecznością — dodał ciszej, a w jego głosie zabrzmiała nuta czegoś, co mogło uchodzić za smutek. — I nikt, kto naprawdę rozumie jej ciężar, nie powinien jej wybierać lekko.
— Ale czasem — podjął po chwili, ponownie spoglądając na Ogryzka — największym okrucieństwem nie jest działanie… lecz jego brak.
Te słowa, wypowiedziane spokojnie, niemal łagodnie, zdawały się uderzyć mocniej niż jakikolwiek krzyk.
Ogryzek zamarł, po czym powoli podniósł wzrok.
W jego spojrzeniu wciąż tlił się opór — lecz teraz był on już inny, nadgryziony, osłabiony, przesiąknięty wątpliwością, która powoli, lecz nieubłaganie zaczynała zapuszczać korzenie.
— A jeśli się mylisz? — zapytał nagle, niemal desperacko. — Jeśli to wszystko… to tylko błędna interpretacja?
Mirtowe Lśnienie uśmiechnął się lekko. Był to uśmiech ciepły. Spokojny. Niemal pokrzepiający. I całkowicie pusty.
— Wiesz, nie wykluczam takiej opcji. Po prostu takie mam przypuszczenia — miauknął. — Ech… Takie tematy zawsze są stresujące, ale cieszę się, że chciałeś ze mną o tym porozmawiać. Wybrałeś właściwą ścieżkę.
— Próbuję robić to, co jest właściwe, ale… Może lepiej będzie, jeśli najpierw to sobie jakoś poukładam? Może spróbuję znaleźć jakieś inne znaczenie w tym znaku czy coś.
— Dobrze. Myślę, że najlepiej będzie, jeśli ty sam spróbujesz odszukać znaczenia tego znaku. Wracajmy.

Dzień później…

— Mirtowe Lśnienie. Słuchaj, ja myślałem nad tym i… Ja jestem w stanie to zrobić. Znaczy, nie zabiję jej. Po prostu dopilnuję, żeby nigdy nie wróciła na terytoria Klanu Klifu.
Mirtowe Lśnienie nie odpowiedział od razu.
Na moment jego złociste ślepia lustrowały dokładnie niebieskiego wojownika, jak gdyby miał zaraz spojrzeniem przeciąć go na wylot i dostrzec każdą myśl, jaka przez niego przechodzi. Czy on naprawdę był gotów cokolwiek zrobić? Może nieco zbyt nachalnie podsunął mu ten plan z morderstwem? Może dlatego się obawia? Ale wciąż, pewnie uważa, że są to jedynie przypuszczenia. Nie ma powodów, by cokolwiek zakładać. Dalej sądzi, że to, co zobaczył, jest omenem od Przodków.
— Tak. Myślę, że to dobra decyzja — odpowiedział w końcu, jego głos był spokojny, wyważony, pozbawiony jakiegokolwiek śladu nacisku. — W końcu Klan Gwiazdy nigdy nie chciałby patrzeć na czyjeś morderstwo.
Słowa te wypowiedział z taką naturalnością, że nawet on sam mógłby niemal uwierzyć w ich szczerość.
— Musiałem źle zinterpretować ten znak — dodał, lekko spuszczając wzrok, jakby przyznanie się do błędu było czymś, co kosztuje go więcej, niż chciałby okazać. — Krew nie zawsze musi oznaczać śmierć.
Przez krótką chwilę między nimi panowała cisza, lecz tym razem nie była ona napięta — była… uspokajająca. Jakby coś zostało rozwiązane. Jakby ciężar, który wcześniej wisiał nad Ogryzkiem, nieco zelżał.
I właśnie dlatego był teraz jeszcze bardziej podatny.
— Skoro już mamy to za sobą — kontynuował Mirtowe Lśnienie, unosząc lekko głowę i pozwalając, by jego ton nabrał lżejszej, bardziej codziennej barwy — to może najlepiej będzie nieco ochłonąć. Jutro jeszcze o tym porozmawiamy. Nie chcę, aby to cię przejadło.
Ogryzek skinął głową, tym razem wyraźniej, jakby wdzięczny za tę zmianę tonu, za możliwość odłożenia ciężaru decyzji choćby na kilka godzin.
— Dobrze… — odparł cicho. — Dobrze, to ma sens.
Jeszcze przez moment stał w miejscu, jakby chciał coś dodać, lecz ostatecznie odwrócił się i odszedł powoli, jego kroki były cięższe niż zwykle, jakby każdy z nich wymagał od niego świadomego wysiłku.
Mirtowe Lśnienie odprowadził go powoli wzrokiem.
“Niech będzie, Ogryzku. Właściwie, to podoba mi się ta opcja…”

Teraźniejszość…

— Klanie Klifu, planuję dziś wybrać się po moje życia. Jestem już w pełni sprawna oraz nie widzę sensu, by dłużej przeciągać tę ceremonię — ogłosiła Pikująca Jaskółka tonem tak krystalicznie czystym, iż brzmiał niemal jak echo czegoś świętego… lub przeciwnie — czegoś, co jedynie udaje świętość.
Mirtowe Lśnienie uniósł lekko głowę, a jego spojrzenie — łagodne, uważne, niemal troskliwe — spoczęło na kremowej kotce z cichą, nienaganną uprzejmością, jakiej każdy w klanie zdążył się po nim spodziewać. W jego postawie nie było ani śladu sprzeciwu, ani niepokoju; przeciwnie — zdawał się przyjmować jej słowa z pełnym zrozumieniem.
A jednak pod tą starannie utkanym spokojem, gdzieś głęboko, myśli układały się w chłodne, precyzyjne wzory.
Coś w jej głosie było nie tak.
Nie chodziło o same słowa — te były poprawne, logiczne, wręcz zbyt logiczne. Chodziło o ton. O ledwie uchwytną nutę, która nie pasowała do reszty, niczym fałszywy dźwięk w harmonii. Drwina. Być może subtelna, być może niezamierzona… a być może skierowana dokładnie tam, gdzie powinna.
Ku niemu.
Czy była to prowokacja? Albo pokazania dominacji? Ogłoszenia zwycięstwa?
Wziął głęboki oddech, jak gdyby potrzebował zdystansować się od własnych myśli. Cokolwiek próbowała mu przekazać, niezależnie od tego, czy była to kpina, ostrzeżenie czy gra pozorów, nie wpływało to na wynik, a skoro nie wpływało — nie zasługiwało na uwagę większą, niż ta absolutnie konieczna, no nie?
Przełknął ślinę, pozwalając, by gest ten wyglądał na mimowolny, po czym wypuścił z płuc krótkie, przytłumione westchnięcie, które w naturalny sposób mogło zostać uznane za oznakę zmęczenia lub ulotnego zamyślenia. Wszystko miał już uzgodnione z Ogryzkiem. Każdy drobiazg był już dopracowany. Chwila, na którą tak długo czekał zdawała się zbliżać w jego stronę coraz to większymi krokami.
Jego spojrzenie, pozornie błądzące i niezaangażowane, przesunęło się ku wyjściu z obozu. Chciał już działać, chciał już ruszać. Chciał już być kimś więcej, niż dotychczas.

A jednak pozostawał nieruchomy, ponieważ rozumiał, że pośpiech — choć kuszący i pozornie uzasadniony — potrafi zniszczyć nawet najlepiej skonstruowany plan, podczas gdy cierpliwość, odpowiednio dawkowana, staje się narzędziem o znacznie większej wartości.
Zgromadzenie przeciągało się, a czas zdawał się gęstnieć i rozciągać, jakby każda chwila była celowo wydłużana, by wystawić jego opanowanie na próbę. Kiedy wreszcie padły słowa kończące zgromadzenie, napięcie nie zniknęło — zmieniło jedynie formę. Obozowisko niemal natychmiast pogrążyło się w kontrolowanym chaosie, w którym koty zaczęły przemieszczać się w różnych kierunkach, wymieniać uwagi, przeciskać się między sobą i rozpraszać, tworząc ruch tak intensywny, iż skutecznie odciągał uwagę od pojedynczych jednostek.
I właśnie w tej chwili, w tej krótkiej luce pomiędzy porządkiem a całkowitym rozproszeniem, Mirtowe Lśnienie podniósł się płynnie, wchodząc w ten ruch z taką naturalnością, jakby zawsze był jego częścią. Nie było w nim ani pośpiechu, ani zawahania — jedynie precyzyjnie dobrany rytm kroków i kierunek, który nie zdradzał niczego poza pozorną przypadkowością.
Przez krótką chwilę obserwował blade, przytłumione słońce, które z trudem przebijało się przez warstwę ciężkich chmur, oraz falującą trawę, szumiącą cicho pod naporem wiatru, jak gdyby w tych prostych, niemal banalnych widokach można było odnaleźć coś na kształt ukojenia — iluzję spokoju, która nie wymagała ani wysiłku, ani zaangażowania. Pozwalał, by jego spojrzenie spoczywało na tym krajobrazie odrobinę dłużej, niż było to konieczne, jakby sam akt patrzenia stanowił wystarczające uzasadnienie dla chwilowej bezczynności, która w innych okolicznościach byłaby dla niego nie do przyjęcia.
Było w tym wszystkim coś osobliwie pocieszającego, coś, co nie wynikało z piękna otoczenia, lecz z myśli, która powoli i z zadziwiającą łatwością rozprzestrzeniała się w jego umyśle — myśli, że zawsze mógł się wycofać, że mógłby odwrócić się i odejść, pozostawiając wszystko w stanie niedokończonym, nie ponosząc przy tym żadnych rzeczywistych konsekwencji. Ta możliwość, choć nigdy niewypowiedziana na głos, była jak ukryte wyjście z labiryntu, które znał tylko on — ciche zapewnienie, że każda sytuacja, nawet najbardziej napięta, pozostaje pod jego kontrolą.
Bo przecież jedynym kotem, który mógłby ucierpieć, gdyby coś poszło nie tak, był Gąsienicowy Ogryzek — figura ustawiona dokładnie tam, gdzie powinna, gotowa przyjąć na siebie ciężar niepowodzenia, winy i konsekwencje, których Mirtowe Lśnienie nigdy nie zamierzał dźwigać. To on poniesie jego decyzje, jego błędy i jego kłamstwa. I jeśli zajdzie taka potrzeba, to właśnie on zabierze je ze sobą dalej, być może aż do samego Klanu Gwiazdy, gdzie nikt nie będzie już zadawał pytań.
Powoli zbliżał się do wejścia do tunelu prowadzącego ku Sadzawce Klanu Gwiazdy, a każdy jego krok był cichy, wyważony i pozbawiony zbędnego pośpiechu, jakby sama droga była jedynie formalnością, etapem, który należało przejść, by dotrzeć do właściwego momentu. Nie zamierzał jednak czaić się w jednym z krętych, wilgotnych korytarzy, które rozciągały się pod ziemią niczym splątane żyły czegoś starego i niepokojącego — zamiast tego wybrał miejsce tuż przy wejściu.
Nachylił się pod gęstwiną krzewów, których gałęzie, ciężkie od wilgoci, splatały się nad nim w ciasną, niemal duszną osłonę, odcinając go od świata zewnętrznego i jednocześnie pozwalając mu pozostać niewidocznym. Ułożył się wygodnie, starannie dopasowując pozycję ciała tak, by mógł pozostawać w bezruchu przez dłuższy czas, nie zdradzając swojej obecności nawet najmniejszym ruchem.
Teraz pozostawało już tylko czekać.
Na krótką chwilę pozwolił swoim myślom odpłynąć, zanurzając się w rozważaniach, które — choć pozornie chaotyczne — układały się w ciąg logicznych analiz. Zastanawiał się, czy Pikująca Jaskółka rzeczywiście się pojawi, czy może coś — instynkt, przypadek, a może coś więcej — powstrzyma ją przed przybyciem w to miejsce. Rozważał możliwość, że mogła przewidzieć zamach, że mogła dostrzec wzór tam, gdzie inni widzieli jedynie zbieg okoliczności, i że celowo wypowiedziała swoje słowa w taki sposób, by sprowokować reakcję.
Być może nawet jego reakcję.
Co jeśli chciała zobaczyć, jak wychodzi na zewnątrz? Co wtedy? Co powie jej, gdy usłyszy zarzut? Nie. Ona nie potrafiła planować, nie potrafiła kontrolować i nie potrafiłaby tego przewidzieć. Gdyby już miała zobaczyć, jak wychodzi, to pomyślałaby że po prostu idzie na polowanie. Było przecież jeszcze jasno, a przywódcy zwykle wychodzą po życia o zmierzchu. Nawet, jeśli faktycznie go zauważyła, to z pewnością myślała, że to tylko zwykły spacer, łapanie dodatkowych piszczek, by wspomóc innym kotom.
Mirtowe Lśnienie pozostawał nieruchomy pod osłoną krzewów, podczas gdy czas zdawał się gęstnieć wokół niego, oplatając każdą chwilę powolnym, niemal duszącym napięciem. Szum traw, który jeszcze niedawno wydawał się jednostajny i kojący, teraz przybierał inną formę — stawał się nierówny, poszarpany, jakby wiatr niósł ze sobą coś więcej niż tylko chłód. Coś, co trudno było nazwać, lecz jeszcze trudniej zignorować.
Jego uszy poruszyły się nieznacznie, wyłapując każdy dźwięk, nawet ten najcichszy — drobne trzaski gałązek, przesunięcia ziemi, odległe echo kroków, które mogły równie dobrze należeć do wiatru, jak i do kogoś, kto zbliżał się powoli, ostrożnie, z zamiarem ukrycia swojej obecności.
Nie poruszył się.
Nie było w nim napięcia, które zdradzałoby oczekiwanie — jedynie skupienie, głębokie i absolutne, jakby cała jego istota została sprowadzona do jednego celu: obserwacji. Czas zdawał się płynąć. Słońce powoli zachodziło, aż w końcu ustąpiło kompletnie gwiazdom. Powietrze stało się bardziej ostre oraz chłodne, a szum wiatru wydawał się głośniejszy, niż wcześniej
W końcu cisza pękła.
Najpierw niemal niezauważalnie — lekkim drgnięciem traw, które ugięły się w jednym, konkretnym kierunku, niepodporządkowanym rytmowi wiatru. Potem pojawił się cień, przesuwający się pomiędzy skałami z ostrożnością, która była zbyt świadoma, by uznać ją za przypadkową.
Pikująca Jaskółka.
Jej sylwetka wyłoniła się powoli, jakby sama przestrzeń niechętnie ją wypuszczała, zatrzymując ją na granicy widzialności przez ułamek sekundy dłużej, niż powinna. Poruszała się pewnie, lecz nie bezmyślnie — każdy jej krok był cichy, miękki, a jednak nie na tyle, by całkowicie zatrzeć swoją obecność.
Wargi Mirtowego Lśnienia nie drgnęły, lecz gdzieś głęboko, pod warstwą idealnie kontrolowanego spokoju, pojawiło się coś na kształt satysfakcji — chłodnej, wyważonej, pozbawionej triumfu, a jednak wyraźnej w swojej obecności.
Jego spojrzenie śledziło każdy jej ruch, analizując najmniejsze detale: napięcie mięśni, ułożenie ogona, sposób, w jaki jej głowa poruszała się minimalnie przy każdym kroku, jakby nasłuchiwała, choć nie do końca wiedziała czego.
Czy była świadoma? Czy podejrzewała?
Właściwie, to bez różnicy. To nie miało znaczenia.
Jeśli wiedziała — było już za późno.
Jeśli nie wiedziała — tym lepiej.
Mirtowe Lśnienie poruszył się niemal niezauważalnie, jego ciało przesunęło się w cieniu krzewów o zaledwie kilka cali, lecz ten drobny ruch wystarczył, by zmienić układ sił — nie bezpośrednio, nie w sposób, który można by jednoznacznie dostrzec, lecz wystarczająco, by wpłynąć na przebieg starcia.
Gałązka, dotąd napięta pod jego ciężarem, puściła z cichym trzaskiem.
Dźwięk był krótki, lecz w tej napiętej ciszy — wyraźny.
Pikująca Jaskółka zareagowała odruchowo.
Jej głowa drgnęła, spojrzenie oderwało się od wejścia do sadzawki na niemal ułamek sekundy, instynkt nakazał jej sprawdzić źródło dźwięku.
Ułamek sekundy.
Wystarczyło.
Gąsienicowy Ogryzek wykorzystał ten moment nie dlatego, że był wyjątkowo bystry — lecz dlatego, że jego ciało, napędzane adrenaliną i desperacją, zareagowało szybciej niż myśl. Szarpnął się gwałtownie, wyrywając spod jej nacisku, a następnie skręcił ciało, wbijając bark w jej bok z siłą, która całkowicie zaburzyła jej równowagę.
Pikująca Jaskółka zachwiała się.
Ogryzek nie zawahał się ani na moment — tym razem jego ruchy nie były już chaotyczne, lecz ciężkie, nieustępliwe, jakby sama walka odebrała mu zdolność do wahania. Uderzył raz, potem drugi, jego łapy spadały na nią z brutalną konsekwencją, nie dając jej przestrzeni na odzyskanie kontroli.
Kremowa kotka próbowała się cofnąć, próbowała odzyskać dystans, lecz teren, który jeszcze przed chwilą działał na jej korzyść, teraz stał się pułapką — jej tylna łapa ześlizgnęła się na wilgotnej ziemi przy wejściu do tunelu, a ciało straciło stabilność na tyle, by wystawić ją na kolejny atak.
Ogryzek uderzył ponownie.
Tym razem celnie.
Jego ciężar przygwoździł ją do ziemi, a pazury, pozbawione już wcześniejszego wahania, zacisnęły się mocno, zbyt mocno, jakby próbował nie tylko ją powstrzymać, lecz całkowicie unieruchomić.
— To koniec! — wyrwało się z jego gardła, głos miał ochrypły, nierówny, lecz przesycony czymś, co przypominało desperacką pewność.
Pikująca Jaskółka poruszyła się jeszcze, jej ciało napięło się, łapy drgnęły, jakby chciała się wyrwać.
— Masz zniknąć z terenów Klanu Klifu i nigdy więcej się nie pokazywać. Uciekaj. Uciekaj, ty pusta kupo futra! Rozumiesz? Bo… nie zawaham się, jeśli tu wrócisz!
Słowa Gąsienicowego Ogryzka rozdarły powietrze. Było w nich coś surowego, niemal rozpaczliwego — coś, co nie pasowało do chłodnej, czystej przemocy, jaka przed chwilą rozegrała się na ich oczach.
Pikująca Jaskółka nie odpowiedziała.
Podniosła się chwiejnie, jakby samo uniesienie ciała wymagało od niej więcej siły, niż była w stanie z siebie wydobyć, a jej ruchy, dotąd precyzyjne i kontrolowane, teraz nosiły znamiona czegoś znacznie bardziej kruchego — walki nie o zwycięstwo, lecz o przetrwanie. Jej łapy ugięły się na moment pod własnym ciężarem, lecz instynkt, głęboki i pierwotny, pchnął ją naprzód.
Ruszyła.
Nie obejrzała się ani razu.
Jej bieg był nierówny, poszarpany, jakby każdy krok był decyzją podejmowaną na nowo, a nie naturalną kontynuacją poprzedniego. Z ucha, karku oraz łapy spływała krew, ciemna i gęsta, znacząc ziemię śladami, które nie znikały, lecz układały się w wyraźną, niemal zbyt łatwą do odczytania ścieżkę. Jedna z jej tylnych nóg była poturbowana do tego stopnia, iż nie była w stanie unosić jej w pełni — ciągnęła ją za sobą, pozostawiając nieregularny, przerywany ślad, który zdradzał każdy jej krok.
Jej źrenice, rozszerzone i drżące, wypełniała czysta panika — nie ta chwilowa, która pojawia się i znika wraz z zagrożeniem, lecz głęboka, dławiąca, osiadająca w ciele jak zimno, którego nie da się już pozbyć.
Nie była szybka.
I ona o tym wiedziała.
Każdy jej ruch był desperacką próbą oddalenia się choćby o kilka kroków więcej, choćby o jeden oddech dalej od miejsca, w którym straciła niemal wszystko.
Mirtowe Lśnienie przyglądał się jej przez krótką chwilę, jego spojrzenie pozostawało spokojne, niemal obojętne, jakby obserwował nie ranną kotkę, lecz zjawisko, które należało zrozumieć i ocenić. Rejestrował każdy szczegół — sposób, w jaki jej ciało traciło równowagę przy każdym kolejnym kroku, tempo, w jakim słabła, kierunek, który obrała, jakby instynktownie szukała drogi ucieczki, choć żadna z nich nie prowadziła do bezpieczeństwa.
Dopiero po chwili odwrócił głowę, kierując spojrzenie ku Gąsienicowemu Ogryzkowi, który wciąż pozostawał na miejscu walki, jego oddech ciężki i urywany, a futro posklejane krwią — własną i cudzą. Choć jego rany były wyraźne, nie nosiły w sobie tej samej grozy, co obrażenia Jaskółki; były powierzchowne, chaotyczne, lecz nie zagrażały jego zdolności do dalszego funkcjonowania.
Niebieski wojownik mówił coś gorączkowo do medyczki, która wcześniej towarzyszyła Jaskółce — jego słowa zdawały się potykać o siebie, jakby próbował jednocześnie wyjaśnić, usprawiedliwić i zrozumieć to, co właśnie zrobił. W jego głosie pobrzmiewało napięcie, którego nie potrafił ukryć, nawet jeśli bardzo się starał.
Mirtowe Lśnienie nie słuchał.
To, co mówili, nie miało dla niego znaczenia — nie teraz, nie w tej chwili, gdy wynik był już znany, a jedyne, co pozostawało, to doprowadzenie sprawy do końca.
Odwrócił się.
Ruszył.
Z początku jego krok był ostrożny, niemal leniwy, jakby nie spieszył się wcale, jakby jego ruch był jedynie przypadkową decyzją, pozbawioną głębszego celu. Jednak z każdą kolejną chwilą tempo rosło — niezauważalnie dla oka, lecz wyraźnie dla kogoś, kto potrafiłby dostrzec zmianę w napięciu mięśni, w długości kroków, w sposobie, w jaki jego ciało zaczynało pochylać się lekko do przodu.
Jakby coś go przyciągało.
Albo jakby obawiał się, że coś może mu umknąć.
Ślady krwi prowadziły go bezbłędnie, wijąc się pomiędzy trawami, które poruszały się niespokojnie, jakby reagowały na obecność czegoś, co nie powinno było się wydarzyć. Powietrze wydawało się cięższe, nasycone zapachem żelaza i wilgoci, który osiadał na języku, pozostawiając po sobie gorzki, trudny do zignorowania posmak.
Gdy w końcu ją dostrzegł, wyłonił się z okrywających go wcześniej zarośli bez pośpiechu, jakby sama chwila była już wcześniej zaplanowana i jedynie dopełniała starannie ułożonego porządku zdarzeń.
Liście zaszeleściły cicho pod jego ciężarem, a wilgotne gałązki ugięły się niechętnie, odsłaniając sylwetkę Mirtowego Lśnienia, który przez ułamek sekundy wyglądał niemal łagodnie — jak cień troski, który przypadkiem przybrał kształt kota.
W zielonych oczach Pikującej Jaskółki zabłysła nadzieja, gwałtowna i niemal bolesna w swojej intensywności, tak prawdziwa oraz pewna, jak gdyby w jednej chwili uwierzyła, że los jednak odwrócił się od niej o pół obrotu i pozostawił jej jeszcze możliwość ratunku. Jej oddech drżał, ciało chwiało się niepewnie, a mimo to spojrzenie miało w sobie desperacką jasność kogoś, kto nie zdążył jeszcze pogodzić się z końcem.
— Błagam… Zabierz mnie do obozu… Ten drań… On… Ja… Proszę — słowa rwały się na jej wargach, rozpadając się na pół zdania i urwane myśli, jakby panika rozrywała je od środka, zanim zdążyły przybrać pełny kształt. — Zostaniesz moim zastępcą… Tylko pozwól mi… Zabierz mnie do obozu…
Próbowała jeszcze coś dodać, lecz jej głos załamał się w połowie, uwięziony między bólem a niedowierzaniem, między pragnieniem życia a świadomością, że życie to właśnie wymyka się jej z łap.
Mirtowe Lśnienie patrzył na nią w milczeniu przez krótką chwilę, a potem — wbrew wszystkiemu, co mógłby uznać za stosowne w tej roli — uśmiechnął się, tak subtelnie, że uśmiech ten wyglądał na dziwnie słodki, aż za lekki jak na ciężar całej tej chwili.
Jego plan nie był idealny. Dobrze o tym wiedział.
Zbyt wiele zmiennych mogło się wymknąć spod kontroli, zbyt wiele elementów mogło zawieść, rozpaść się, przesunąć się w niewłaściwym kierunku. A jednak mimo to stał tutaj — dokładnie tam, gdzie powinien, w chwili, która miała nadejść, nawet jeśli jej kształt uległ drobnej korekcie.
— Nie, Jaskółko — powiedział spokojnie, a jego głos był miękki, niemal uprzejmy, pozbawiony gniewu czy napięcia, jakby odmawiał komuś przysługi, a nie odbierał ostatnią nadzieję. — Tu kończy się twoja droga.
Zrobił krok bliżej, powoli, tak by każdy jego ruch był czytelny, zrozumiały, niepozostawiający miejsca na złudzenia. W jego spojrzeniu nie było już udawanej troski, nie było maski, która wcześniej tak łatwo osiadała na jego pysku — była jedynie chłodna klarowność, pozbawiona emocjonalnych zakłóceń.
— Wiesz, pewnie trudno ci w to uwierzyć — kontynuował — ale w zasadzie nigdy nie chodziło o ciebie.
Przechylił lekko głowę.
— Zabawne, prawda? — dodał cicho. — Nawet kot, który jest ostatnią rzeczą, jaką zobaczysz, nigdy nie patrzył na to, jaka jesteś. Tylko na to, co możesz mu dać.
Podszedł bliżej, a następnie wziął zamach, przedzierając gardło kotki. Z jej pyska wydobył się krzyk, lecz prędko ucichł. Wojowniczka, bo teraz właściwie była wyłącznie tym, wiła się na ziemi, nie odrywając wzroku od swojego oprawcy.
Mirtowe Lśnienie po prostu ją obserwował. Nie ruszył się. Nie zrobił niczego. Nie zadał ostatecznego ciosu. Nie chciał skracać jej cierpienia, nie zasługiwała na to. Niech umiera jak szczur, jakim przez całe życie była.

Od Mrocznej Wizji CD. Kocimiętkowego Wiru

Mroczna Wizja podniosła głowę znad posłania i obdarzyła kotkę ciepłym spojrzeniem. Przeciągnęła się w swoim legowisku, po czym usiadła. Przez chwilę milczała, analizując słowa Kocimiętkowego Wiru.
– Przyniosłaś mi pytanie i jedzenie w jednym – miauknęła cicho, przysuwając piszczkę bliżej siebie. – To uczciwa wymiana.
Oderwała niewielki kęs, oblizała pysk i dopiero wtedy ponownie spojrzała na Kocimiętkę.
– Mówisz, że chcesz zahartować kota, który czuje zbyt dużo – zaczęła spokojnie. – Żeby to zrobić, musisz najpierw zrozumieć emocje. Kiedyś o nich rozmawiałyśmy… Pamiętasz?
Czarna kotka zastrzygła uszami. Mistrzyni skinęła głową.
– Pamiętam. Byłam wtedy uczennicą.
– Właśnie. Mówiłam ci wtedy, że emocje nie są słabością, lecz narzędziem. Problem zaczyna się wtedy, gdy to one kontrolują twojego ucznia, a nie odwrotnie – odparła Mroczna Wizja.
Na moment zamilkła, pozwalając rudej kotce przetrawić te słowa.
– Emocji nie wolno dusić. Jeśli będziesz to robić, twój podopieczny prędzej czy później pęknie. A po takim wybuchu mogą go spotkać poważne konsekwencje – Jej wibrysy lekko zadrżały. – Była kiedyś w Klanie Wilka taka kotka…
Na jej pysku przemknął cień pogardliwego uśmiechu na wspomnienie Nocnego Kwiatu.
– Dlatego moja rada brzmi tak: wystawiaj go na sytuacje, które go poruszają, ale nie zostawiaj go z tym samego. Musisz być jego ostoją – kimś, kto w razie potrzeby go powstrzyma. Dawaj mu wskazówki, kiedy lepiej milczeć, a kiedy działać. Niech nauczy się, że może czuć… i mimo to robić to, co należy.
Jej spojrzenie stwardniało odrobinę.
– Pod żadnym pozorem go nie rozpieszczaj. Świat tego nie zrobi. Ty też nie powinnaś.
Podniosła wzrok na Kocimiętkę, czekając na jej reakcję.
– A… a co, jeśli mi się nie uda? Jeżeli zawiodę wszystkich? – zapytała niepewnie.
– Pracuj nie dla innych, lecz dla Klanu Wilka. Niby to samo, ale twoje nastawienie się zmieni. Zamiast naprawiać porywczego ucznia, pomyśl, że kształtujesz przyszłego wojownika, który będzie bronił godności klanu.
Kocimiętkowy Wir pokiwała niepewnie głową.
– Mroczna Wizjo… Wcześniej wspomniałaś o pewnej kotce. Co się z nią stało?
Starsza przeciągnęła się z zadowoleniem. Zapowiadało się na długą opowieść.

<Kocimiętkowy Wirze?>

Od Szczawiowego Serca

Śmierć Jarzębinowego Żaru przygniotła go całkowicie. Przez całe obrzędy jej pogrzebania nie potrafił się skupić. Jego wzrok był pusty, nie chciał się rozkleić przed resztą. Potrafił jedynie patrzeć na ciało, które dawno zrobiło się zimne. Cały czas w głowie miał tylko jedno pytanie… Gdzie podział się Klan Gwiazdy, który przecież miał ich tu przyprowadzić...? Odnosząc ciało, czuł, jakby jego własne robiło się zimne z każdą następną sekundą. Słyszał, jak jego krew jest tłoczona przez jego uszy, jej szum tylko jeszcze bardziej przygniatał wojownika. Gdy zakopali kotkę, usiadł nad jej grobem, patrząc tępo. Kosaćcowa Grzywa w końcu zdecydował się odezwać.— To była moja siostra… Może nie dogadywaliśmy się zbytnio wcześniej, ale… Nie wiem, nie spodziewałem się, że wydarzy się coś… Takiego. W dodatku tak nagle. — zaczął cicho kocur, również patrząc na mokrą ziemię, od której odeszli już dawno ich pobratymcy.

— Była dla mnie jak matka. — odpowiedział cicho Szczawiowe Serce — Klan Gwiazdy odebrał mi ją…

Kosaćcowa Grzywa spiął się i po chwili spojrzał w niebo.

— Przykro mi, Szczawiowe Serce…

— Możesz mnie na chwilę zostawić samego...? — zapytał czekoladowy, na co srebrny po chwili skinął. Podniósł się, spoglądając tylko chwilę na grób, po czym ruszył w stronę obozu Świetlików. Szczawiowe Serce położył się, kładąc nos na mokrej, zimnej ziemi, która przykrywała ciało kotki.

— Najpierw odebrano mi Gąbczastą Łapę i córkę, a teraz Jarzębinowy Żar… Czy… Ja jestem przeklęty...? — spojrzał w niebo, spoglądając na ledwo świecące gwiazdy. — Klanie Gwiazdy, proszę… Pozwól mi znaleźć jeszcze iskierkę szczęścia, oprócz ostatniej, którą mam...

Od Poranku CD. Gołąbka

Rudy uzdrowiciel stał w wejściu do lecznicy, przyglądając się scenie rozgrywającej się przy legowisku starszych. Jego uczeń wraz z kilkoma innymi kotami stali zgromadzeni przy małym, bezwładnym ciałku jerzyka, który, tak jak Poranek przypuszczał, nie przeżył zbyt długo. Mimo chęci pomocy Gołąbka. Poranek przyglądał się ceremonii, z tym samym wyrazem pyska, co zawsze, z tym samym mętlikiem w głowie, co zawsze, z tym samym... Wszystkim. Czuł się jak pusta powłoka. Bo skoro nic nie czuł, to czym innym miałby być? Nie znajdowało się w nim nic, przez całe życie, tylko ten sam wyraz twarzy, niemogący okazać żadnych uczuć na zawołanie, jak inni. Stres przez lata zżerał go od środka, aż w końcu została ta pustka i poczucie bezsilności, doprowadzające go w najgorszych momentach do łez. Westchnął cicho i wrócił myślami do pogrzebu jerzyka. Chwast zastanawiał się, jak to zniósł jego uczeń. W końcu kocur był bardziej emocjonalny czy wrażliwy. Przejmował się życiem małego ptaszka, mimo szarej rzeczywistości, którą stwierdził Chwast, gdy tylko Gołąbek pokazał mu małe, ledwo żywe stworzenie. Czy było to dla niego trudne?
Zanim kolejna myśl pojawiła się w głowie rudego, jego wzrok skrzyżował się ze wzrokiem młodego Gołąbka. Uczeń zauważył, że Poranek przyglądał się całej ceremonii z oddali, jednak zanim zdążył cokolwiek zrobić, uzdrowiciel zniknął, wgłębi swojego legowiska, czując jak zalewa go fala stresu. Nie chciał nieproszony zwrócić na siebie uwagi zgromadzonych na pogrzebie. Lepiej by nikt go nie widział.

 

***

 
– Miło, że tym razem nie uciekasz – mruknęła Mgiełka, z czymś na wzór sarkazmu w głosie. Mimo to, wyraz jej twarzy był bardziej pełen jakiejś troski, niż złości w stronę Poranku, dlatego też kocur nie do końca umiał odczytać jej zamiary i intencje.
– To nie tak, że uciekałem – zaczął spokojnie rudy. – Po prostu... Dużo się działo. Wiecie o tym – wybrnął, grzebiąc łapą w ziemi. Mgiełka parsknęła cicho i podniosła się znad jedzonej przez nią myszy.
– Przyznaj, nie chciałeś po prostu spędzać z nami czasu! – powiedziała rozbawiona Mgiełka, lekko szturchając brata łapą.
– Uwierz, narzekania Mgiełki z tego powodu były nie do zniesienia – wyszeptała Pszczółka, również z uśmiechem. Chwast kiwnął głową i spojrzał na obie swoje siostry. To one były najważniejszymi osobami w jego życiu. Cieszył się, że nie były na niego złe, ale też żałował, że wcześniej nie mógł wziąć się w garść i po prostu spędzić z nimi trochę czasu. Zawsze się bał, że będą chciały poruszyć ten jeden temat, który wywoływał u niego największy lęk. Na szczęście, dzięki przekonywaniu ze strony nikogo innego niż Derwisza, Chwast w końcu zebrał się na odwagę i dokładnie jak dawniej siedział ze swoimi siostrami, spokojnie jedząc i rozmawiając na najróżniejsze tematy. Po prostu spędzał z nimi czas. Tak jak to powinno wyglądać.
– Jak idzie ci nauczanie Poranku? W końcu zostałeś mentorem – zapytała Pszczółka, wyrywając rudego z zamyślenia.
– Normalnie. Gołąbek szybko łapie – mruknął Poranek, nie wspominając już nic o początkowej panic,e związanej ze zmianą swoich przyzwyczajeń i rutyny, na rzecz nauki ucznia. – A tobie? Ty też chyba masz ucznia.
– Tak, Całunke. I również dobrze! Całunka jest dobrą uczennicą. Mam nadzieję, że w niedługim czasie zostanie mianowana. Lepiej późno niż wcale!
– Czyli tylko ja z naszej trójki nie miałam ucznia? – zapytała nagle Mgiełka, pysk wyginając w grymas niezadowolenia.
– Spokojnie Mgiełko! Jeszcze pewnie dostaniesz ucznia. Na wszystko przyjdzie czas – stwierdziła Pszczółka.
– Tak... Chyba szybciej dołączę do starszyzny – powiedziała Mgiełka, na co druga z kotek wybuchła śmiechem. – Hej! Nie śmiej się! – krzyknęła wojowniczka i wyciągnęła łapy w stronę Pszczółki, chcąc zakryć jej pysk. – Jeśli ty też powiesz, że jest to zabawne, to popamiętasz mnie Poranku – zagroziła, zwracając się do Chwastu. Ten tylko na nią spojrzał, dając jej do zrozumienia, że nie ma zamiaru odzywać się w tej sprzeczce sióstr.

 

***

 
Siedział naprzeciw Gołąbka, dokładnie obserwując jego ruchy. To był kolejny trening i tym razem to młody uczeń musiał przyporządkować zioła do odpowiednich kategorii, przygotowanych wcześniej przez Poranka. Uzdrowiciel siedział w ciszy, nie komentując żadnego z wyborów kocura, niezależnie czy był on dobry czy zły. W końcu Gołąbek skoczył, a Poranek spojrzał na gotową pracę.
– Większość masz dobrze, jednak pietruszkę i rumianek należy podać do spożycia. Inaczej jest w przypadku olchy czarnej, daje się ją tylko do przeżucia. Często jeszcze mylisz sposoby użycia niektórych ziół – poinformował uzdrowiciel i spojrzał na Gołąbka. Wyglądał na zamyślonego, jakby coś siedziało mu w głowie. – Coś nie tak? – zapytał Poranek, nie wiedząc, czy może przejść dalej.
– Na pewno jesteś bardzo zmęczony walką z chorobą która u nas panowała – zaczął Gołąbek, co od razu zwróciło uwagę rudego uzdrowiciela. – Może będę ci zawsze przynosić zdobycz, byś nie musiał tracić sił na wychodzenie z legowiska? – zapytał. Poranek zdziwiony przekrzywił głowę lekko w bok. Co prawda możliwość nie wychodzenia z legowiska była bardzo kusząca, ponieważ dalej nie czuł się za dobrze wokół pobratymców. Jednak nie chciał męczyć młodego Gołąbka i zawracać mu głowy dodatkową zdobyczą. W końcu uczeń miał wiele własnych obowiązków, na których musiał się skupić.
– Nie chce zawracać ci głowy dodatkową zdobyczą – wydukał uzdrowiciel, zgodnie z prawdą.
– Przecież to nie jest żaden kłopot! – sprzeciwił się Gołąbek. Coś w wyrazie jego pyska nie pasowało Porankowi. Jakby nad czymś się zastanawiał, jednak zbyt intensywnie jak na ucznia, zwyczajnie chcącego pomóc swojemu mentorowi zdobyczą. Jednak zanim rudy zdążył dobrze zastanowić się nad tym wszystkim, Gołąbek zrzucił na niego bombę, której ten się nie spodziewał. – Proszę, powiedz mi co sprawia, że jesteś taki smutny. Ja się bardzo o ciebię martwię! – wyznał, nerwowo grzebiąc łapkami w ziemii. Poranek zjeżył sierść na karku. Jego oddech lekko przyspieszył, jednak sam kocur starał się nie zwracać na to większej uwagi. Musiał zachować spokój, zwłaszcza w obozie.
– Nie jestem smutny – stwierdził Poranek, co po części było prawdą. W końcu nie czuł nic, albo bardziej lęk i stres niż smutek. Mimo to jego uczeń nie musiał tego wiedzieć. Chwast nie chciał, by Gołąbek to wiedział. – Nie masz o co się martwić Gołąbku – zapewniał szybko, licząc na to, że uczeń zostawi temat w spokoju.
– Ja zawsze będę się o ciebie martwić. Bo w Owocowym Lesie wszyscy jesteśmy rodziną – powiedział młody Gołąbek. – Ale jeśli nie chcesz o tym rozmawiać, to już nie będę pytać. I przepraszam jeśli byłem niemiły – bury zaczął grzebać łapką w ziemii, czekając na reakcję mentora. Nastała chwila ciszy. Chwast kiwnął tylko głową, nie odzywając się już. Stres ściskał go za gardło, a oddech dalej był nieco szybszy, niż zazwyczaj. W końcu jednak przełknął głośniej ślinę i mimo lęku wstał, by pozbierać porozrzucane po treningu zioła.

<Gołąbku?>

[1054 słowa]

Od Słonecznego Fragmentu CD. Poczciwego Szakłaka

Kremowy ucieszył się, że Poczciwy Szakłak przystał na wspólne spędzenie czasu. Prawdę mówiąc, przewodnik czuł się nieco winny, że zaniedbał relację z wojownikiem, nieco spychając ją na drugi plan. Cóż, musieli nadrobić czas, który Słoneczny Fragment poświęcił zarówno Mątwiemu Życzeniu, Burzowym Chmurom, Wieleniemu Szlakowi, jak i Pacynce.
– Dobrze… tak chciałbym odpowiedzieć, ale wiem, że nie mam potrzeby cię okłamywać, Szakłaku. Odkąd zdobyłem rany zdobiące pysk coraz więcej kotów z sąsiednich klanów, które spotykam podczas patroli, jak i samotników, bierze mnie za jakiegoś rzezimieszka… – odparł, nieco zawstydzony, że zaczyna rozmowę od narzekania. – Paskudne blizny, prawda?
Zielone oczy wpatrywały się w przewodnika, taksując go spojrzeniem.
– Może odrobinę… – podjął Poczciwy Szakłak niepewnym tonem, jakby się obawiał, czy powinien przytaknąć kuzynowi czy też nie. – Jednak na pewno znalazłby się kot czy kotka, który uznałby je za ładne. Wiesz, niektórzy uważają blizny za bardzo atrakcyjne… przynajmniej tak słyszałem.
Słoneczny Fragment uśmiechnął się, dostrzegając, że Poczciwy Szakłak próbował dodać mu otuchy swoimi słowami. Co prawda samotnik przywykł już do tego, że wiele kotów wgapiało się w niego, a właściwie w jego rany po pazurach pozostawionych na jego licu przez Pacynkę, jednak nigdy nie sądził, że ktoś mógłby kiedykolwiek uznać je za ładne.
– Ten ktoś musiałby być naprawdę dziwny, ale myślę, że bym go polubił. W szczególności po tym, jak skomplementowałby mój pocharatany pysk! – zaśmiał się. – Ale wiem, o co ci chodzi.
Blizny były świadectwem stoczenia walki, z której wyszło się może nie bez szwanku, ale uszło życiem. Jednak świadczyły również o głupocie, gdyż można było się bez nich obyć, gdyby się inaczej rozegrało sytuację.
– Dość o mnie. Opowiadaj, co u ciebie, Poczciwy Szakłaku. Jak się trzymasz? – Nie krył zmartwienia na pysku. – Nie pozwolę ci tak zaszywać się na całe dnie w głębi legowiska. No chyba, że będziesz tego bardzo potrzebował…
Wiedział, że jego kuzyn, z którym nie łączyły go więzy krwi, był blisko ze swoim mentorem, jak i przyjacielem Słonecznego Fragmentu, zmarłym Poczciwym Dziwaczkiem. Widział, że kocur mocno przeżył śmierć kocura, jak i wiele innych śmierci. Słoneczny Fragment zastanawiał się, dlaczego tyle kotów, które były bliskie czarnemu opuszcza świat żywych, zostawiając go samego. Było mu żal, widząc, jak ten raz za razem opłakuje kolejną bliską mu osobę. Dlatego postanowił być tym, który weźmie go pod swoje skrzydła, aby czarny nie zlał się z mrokiem w głębi legowiska wojowników.
Od słowa do słowa, poruszyli wiele tematów. Głównie krążyli wokół rozmowy na temat współklanowiczów, jak i ich własnej rodziny, w szczególności Króliczej Gwiazdy i Zawodzącego Echo. Słoneczny Fragment również zaproponował ponowne spotkanie z Pchełkowym Skokiem na granicy w trójkę lub nawet większą ilością, aby szylkretka mogła zobaczyć, jak naprawdę duża jest ich rodzina. Jej rodzina.
W końcu jednak oba kocury zdecydowały się zapolować, aby wykorzystać jakoś fakt, że w trakcie prowadzenia rozmowy zapuścili się w teren.

* * *

Słoneczny Fragment ostatni raz dotknął ciała czekoladowego kocura, żegnając się z Strzępotkowym Kokonem. Niepewnie zerknął w kierunku Słodkiej Dziewanny, Krokusowej Kruchości oraz Równonocnej Łapy. Słodka po raz kolejny w krótkim czasie straciła kolejnego członka rodziny. Najpierw córka, która wyrzekła się klanu, a teraz jej brat został otruty. Dostrzegł, jak zielone oczy wojowniczki świdrują dwójkę podejrzanych uczniów, którzy odpowiadali za śmierć Strzępotkowego Kokonu. Cóż, przynajmniej jeden z nich był odpowiedzialny.
Powoli zbliżył się do kocicy i jej córek, składając kondolencje. Dostrzegając czarnofutrego wojownika w tłumie kotów, powoli ruszył w jego stronę.

<Szakłaku? Coś za dużo tych pogrzebów, kiedy jakiś ślub? Może Twój?>

Od Truskawkowego Pola CD. Wzorzystej Dali

Jej mała przyjaciółeczka zaczęła coraz więcej czasu poświęcać swoim innym znajomym. Nieco zdziwiło to Truskawkę, która nie widziała w niej nikogo innego niż tą zagubioną, nieporadną koteczkę, która będzie trzymać się jej niczym oset ogona. Przecież pointka była starsza, bardziej doświadczona, a do tego wciąż taka… egzotyczna. Nie dość, że nikt nie wyglądał tak jak ona, nikt nie umiał się tak wspinać na drzewa jak ona, tak skakać po gałęziach jak ona… Dlaczego więc Wzorzysta Dal wolała wciąż spoufalać się z tymi kotkami z Klanu Klifu, a w dodatku z siostrą tej jednej Foczej Fali, która zawsze tak strasznie krzywo na nią spoglądała, tak źle o niej mówiła? No dobrze, może i Miłostka nieco się ośmieszyła ostatniego razu, kiedy razem wyszły wspólnie nad Kacze Bajorko, ale bez przesady! Każdy miał prawo się czegoś bać, prawda? A żaby są obślizgłe i paskudne; to całkowicie uzasadniony strach i niechęć! Skrzywiła się na samą myśl, a ciarki przeszły jej po grzbiecie. Momentalnie straciła ochotę na kraba, którego miała pod łapami. 

— Hej, Różeńcu, chcesz to dojeść? — zapytała kocura, który siedział nieco dalej wraz z Słonecznym Okiem. Kompletnie  nie przejęła się tym, że wcięła im się prosto w środek jakiejś przyjemnej rozmowy. Parka od razu odwróciła się w jej kierunku, a nieco wybity z rytmu srebrny w końcu odezwał się niepewnie. 
— O-oh... Tak, jasne, czemu nie. Podzielimy się, co? — zapytał liliowego, który spoglądał na Różeńcowe Serce nieco z góry, nieco zbyt ciepło i dogłębnie, jak na zwykłego przyjaciela. 

— Mhm — mruknął starszy wojownik. Szylkretka skinęła głową i kopnęła skorupiaka w ich kierunku. Od razu potem odwróciła głowę i zaczęła wpatrywać się w różne koty po kolei. Widziała Tygrysią Łapę, który wracał ze Świergoczącym Potokiem z treningu; ta chwilowa zmiana lidera na pewno wyjdzie mu na dobre. Dostrzegła końcówkę puchatego ogona Foczej Fali, który wystawał z kociarni; mały Złamanek czaił się na niego mimo widma złości wiecznie skwaszonej matki. 

"Kto nazywa tak paskudnie swojego kociaka? I że jeszcze nie zmieniła mu imienia na coś milszego, kiedy stał się jedynakiem" — pomyślała i zadrgały jej wąsy. Było to dla niej całkowicie niezrozumiałe. Ona i jej rodzeństwo mieli takie miłe imiona... Uważała, że imię to w pewnym sensie brama do wnętrza kota i coś, co prowadzi go przez życie w odpowiednim tempie i po odpowiedniej ścieżce. Do czego niby ma doprowadzić to nieszczęsnego malucha jego żałosna nazwa? Do połamania kręgosłupa? 

— Hej, Truskawkowe Pole! Chcesz pójść ze mną na spacer? Chcę zebrać dla siebie jakieś kwiaty, zanim Pora Nagich Liści zamrozi je wszystkie — zapytała nagle Wzorzysta Dal, pojawiając się niemal znikąd. Truskawka zlękła się na moment, ale prędko odzyskała zimną krew i swój nonszalancki wyraz pyska i postawę. Przekrzywiła leniwie łebek, patrząc na koleżankę spod ciemnych rzęs. 
— Hm... No nie wiem… — mruknęła przeciągle, przyglądając się teraz swoim pazurkom.

— Znaczy jeśli jesteś czymś zajęta-

— Ale skoro tak nalegasz, mój mały Wzorku — wcięła się w zdanie młodszej wojowniczki, wstając i przeciągając się bez jakiegokolwiek pośpiechu. Przy wypinaniu piersi, kiedy jej zad był blisko ziemi, a plecy rozciągały się, przesunęła ogonem pod żuchwą Dali. — Kwiaty to miły pomysł. A pogoda jest ładna, aż żal siedzieć w obozie. 

— To prawda! Aż niemożliwym wydaję się, że zaraz wszystko przykryje śnieg — wymruczała kotka, ale zielonooka nawet nie zerknęła w jej kierunku. Oczy skakały jej między innymi kotami, szukając jednego z dwóch futerek, które ją interesowały. Jedno miało odbijać się ogniście, drugie zaś przypominało kamień obrośnięty jasnym, kremowym porostem. 

— Tak, tak... Idzie chłod… — rzuciła jedynie, a po tym przez dłuższą chwilę zapanowała cisza. W milczeniu wyszły z obozu, a następnie skierowały się wzdłuż wysokiej linii brzegowej. Chłodny wiatr przypominał o mrozie, który za niedługo ich nawiedzi. W końcu starsza przerwała milczenie. — Hej! Dużo czasu spędzasz w obozie, prawda? Lubisz patrzeć na koty i inne takie, co?
— Nie mam ucznia, więc mam sporo wolnego czasu… Ale ty też, więc nie wiem, czy jest duża różnica… — Zamyśliła się nieco.

— No tak, tak, ale ja też pomagam się uczyć innym kotom, jak się wspinać, wiesz. To trochę, jakbym była mentorką wszystkich uczniów wojowników na raz. To bardzo męczące, a do tego muszę polować, chodzić na patrole i inne takie. Wiesz, nikt nie jest taki zdolny, jeśli chodzi o polowanie na ptaki czy wiewiórki, więc muszę to wykorzystać. To bardzo przyjemne, kiedy inni to zauważają. Bardzo ci polecam mieć coś, w czym jesteś najlepsza; to najbardziej satysfakcjonujące uczucie, jakie można mieć — powiedziała z udawaną niewinnością i szczerością. 

"Szkoda tylko, że ty takiej nie masz" — dodała w głowie, ale nigdy nie powiedziałaby tego wprost. Na pyszczku wciąż widniał przesłodzony uśmieszek. 
— T-tak, to musi być bardzo miłe — szepnęła Wzorzysta Dal, kiedy powoli docierały do obniżenia terenu. Miały tu odbić w prawo, aby nie schodzić na plaże, gdzie poszukiwanie kwiatów byłoby bez sensu. 

— No, ale nie do tego zmierzałam. Chciałam się zapytać, czy może podejrzałaś jakieś nowe… motyle miłości, które latałyby wokół naszych towarzyszy? — zapytała, a kiedy niebieska szylkretka zaczęła się zastanawiać, dodała: — Bo wiesz... Wszyscy wiedzą, że Różeniec i Słoneczne Oko jedzą sobie codziennie razem, co wprawia tego strasznego, wkurzającego Pasterza w szał, ale wiesz... Może coś więcej, coś innego..? Może wiesz coś o Pchełkowym Skoku? W końcu to taka… ładna i miła i pomocna kotka. Na pewno wpadła komuś w oczko, co? — zapytała, a pozytywne cechy owej wojowniczki z trudem przeszły jej przez gardło. Pytanie było bez sensu, bo wiedziała, że o ile nie są partnerstwem, to wojowniczka z zawiniętymi uszkami ciągle kręci się wokół Mirtowego Lśnienia, który miał przecież zakochać się w samej Truskawce, a nie w jakiejś… wywłoce. Chciała się dowiedzieć czegokolwiek, co mogłoby jej pomóc w odsunięciu tej przeszkody ze swojej drogi. 

<Wzorka?>

Figa Urodziła!

Figa urodziła dwa pomioty prosto z głębin Mrocznej Puszczy (tak zwane urocze bachorki…)! 

WRONA

PUCHACZ