Od Mglistego Snu CD. Wełnistej Mszycy

Aktualne

Mglisty Sen siedział w ciemnościach jego własnego legowiska przywódcy. Starał się ograniczać wychodzenie na zewnątrz, zostawiając tym samym obowiązki pilnowania Rysiego Tropu na Zapomnianej Koniczynie, Kosaćcowej Grzywie oraz Poziomkowej Polanie. Reszta Świetlików zniknęła w dziwnych przypadkach na przestrzeni Pory Zielonych Liści oraz Pory Opadających Liści, co tylko bardziej dobiło czarnego kocura. Porywisty Dąb oraz Miodowa Kora zostali złapani przez dwunożnych, a Szczawiowe Serce wraz z ich jedynym medykiem rozpłynęli się na ich terytorium. Ślady zapachowe tej dwójki były wyczuwalne przy rzece. Może odnaleźli szczęśliwe życie w Klanie Nocy? Jest szansa też, że zostali doręczeni do wygłodniałych zemsty, łapsk Wilczaków. Czy Nikła Gwiazda nadal rządził Klanem Wilka? Szczerze w to wątpił. Kocur był już bardzo stary, a władzę po nim pewnie wpadły w łapska następnych kultystów, więc nie sam nie miał, czego szukać w jego starym domu.
Westchnął głośno, przeciągając się, by rozciągnąć swoje zastane mięśnie.
“Po śmierci Jarzębinowego Żaru wszystko zaczęło się psuć… Nie mamy żadnego medyka…”
Gdy zabrakło mu medyków, poczuł się naprawdę samotny. Może i miał Zapomnianą Koniczynę, z którym i tak spędzał czas, jednak to nie było to samo uczucie wsparcia, jak od Jarzębinowego Żaru oraz Stroczkowej Nadziei. Z kim dawno jeszcze nie rozmawiał? Z Brukselkową Zadrą, Gwiezdnicowym Blaskiem i jego mentorką, Wrotyczową Szramą. Tęsknił też za Zaćmionym Horyzontem. Czy jego ruda siostra nadal żyła?
Zamknął mocno powieki. Tak bardzo chciał się komuś pożalić i opowiedzieć, jak trudno mu jest w tych czasach bez pomocy szylkretowej medyczki oraz ze wszystkimi przeciwnościami losu. Komu mógłby się zwierzyć?
Czerń przed oczami zniknęła, a umysł podsunął mu bardzo znajomy obraz kotki o fioletowych oczach. To była Wełnista Mszyca! Czy powinien pójść porozmawiać z medyczką Klanu Burzy? Również nie widział dawno owej kotki. Czy powinien narażać siebie oraz pozostałych na ujawnienie? Pozostali dadzą sobie radę. Nie miał kogo bronić. Nie byli już wielką grupą, tylko resztkami, niczym prawie rozłożona wronia karma na ciemnej Drodze Grzmotu.
“Porozmawiam z nią” — postanowił w myślach.
Otworzył swoje żółte ślepia i ciężkim krokiem ruszył do wyjścia z legowiska przywódcy.

* * *

Wysoko na niebie błyszczeli Gwiezdni, a on stał na granicy z Klanem Burzy, gdzie ostatnio widział się z albinoską. Jak na Porę Nagich Drzew noc była naprawdę ciepła, a brak białego puchu umożliwiał mu łatwiejsze wtopienie się w cienie nocy.
Czekał już dość długo. Nie wiedział, czy kotka przez tak długi czas, jaki się nie widzieli, chodziła na nocne spacery w to samo miejsce, na wszelki wypadek, jeśli on chciałby z nią porozmawiać.
Miał już wracać, kiedy na horyzoncie pojawiła się biała sylwetka. Kot szedł w jego kierunku powoli, do momentu, kiedy oboje byli w stanie rozpoznać pyski. Wełnista Mszyca popędziła w jego kierunku i zatrzymała się przed nim z ucieszoną miną.
— Mglisty Śnie! Jak ja dawno ciebie nie widziałam! Co słychać, czy wasza grupa dobrze sobie radzi tej zimy? — Przytuliła go mocno, a swoimi fioletowymi stęsknionymi oczyma, wpatrywała mu się w głęboko w duszę.
— Ja też się za tobą bardzo stęskniłem — przyznał, wahając się, czy powinien od razu mówić, że mało ich zostało, a Świetliki się rozpadły po utracie kolejnego medyka.
Kotka zauważyła, że coś jest na rzeczy i zmartwiona poruszyła wąsami.
— Co się u was dzieje? Coś się stało.
Nie zamierzał jej okłamywać, z resztą specjalnie po tutaj przyszedł. Skinął smutno głową.
— Jest tragicznie… Jarzębinowy Żar zmarła, a większa część Świetlików rozpłynęła się w powietrzu. Nie wiem, gdzie oni się aktualnie znajdują, jednak wiem, że pewnie jest im lepiej niż z nami. Bez pomocy medycznej z więźniem na barkach…
— Bardzo przykro mi to słyszeć, Mglisty Śnie. Nie mogłeś wcześniej do mnie przyjść? Chętnie bym wam pomogła. — Położyła łapę na jego łapie w formie wsparcia.
— Teraz nie naprawię swoich błędów z przeszłości oraz wypadkowych, które sprawiły, że jestem w takim miejscu, jakim jestem teraz… Jestem wraz z Zapomnianą Koniczyną, Poziomkową Polaną, Kosaćcową Grzywą, no i jeszcze Rysim Tropem, jednak ona powinna być pod stałym nadzorem.
— Jak to pod stałym nadzorem? Jest więźniem? — Przekrzywiła lekko głowę.
Czarny przytaknął jej głową i po chwili opowiedział Wełnistej Mszycy wszystko, co dokonała Rysi Trop. Albinoska słysząc o rzezi, jakiej dokonała była kultyska, zjeżyła się cała. On natomiast pokiwał smutno głową.
— Nie możemy jej wypuścić z izolatki, bo jest wielka szansa na to, że zrobi również i nam krzywdę, a do tego nie możemy dopuścić. Nie możemy wykonać na niej egzekucji, gdyż jest to niezgodne z naukami Klanu Gwiazdy, a wypuszczenie jej wolno, jest ryzykowne. Wtedy wszyscy w lesie byliby zagrożeni.
— Teraz już rozumiem… W Klanie Burzy, również nie jest kolorowo. Nadeszły dość ponure czasy, szczególnie po ostatnich zbrodniach. — Kotka otwierała już pyszczek, by opowiedzieć mu o zajściach, jednak ten pokręcił głową.
— Nie musisz mi nic mówić. To, co dzieje się w Klanie Burzy, może tam zostać. Koty spoza klanów nie powinny wiedzieć o waszych rozterkach.
— To dlaczego, ty pozwalasz, na to by klanowe koty wiedziały, co się dzieje u ciebie?
Poruszył się niespokojnie i swoimi żółtymi oczyma, spojrzał na daleki, ciemny las, który wcześniej był jego domem.
— Chciałem, żebyś przekazała Brukselkowej Zadrze, że przepraszam, że z nimi nie zostałem. Chciałbym, żeby wiedziała, że żyję i mimo przeciwności losu staram się nie poddać. Możesz również powiedzieć, że Rysi Trop okazała się zdrajczynią i morderczynią oraz o śmierci Jarzębinowego Żaru.

< Wełnista Mszyco? Czy zostaniesz moją posłanką? ✉️🦋>

Od Borowika

Podczas mojego krótkiego, acz intensywnego szkolenia udało mi się do perfekcji opanować wspinaczkę na drzewa i ich rozpoznawanie. Znaczy, może nie do perfekcji, ale do… znacznego… a raczej…jakiegoś… stopnia… być może. Albo i nie. No, w każdym razie, nie jestem już nowicjuszem. Ze spokojem mogłem teraz podejść do zdobywania nowej umiejętności, to jest walki. Nie nazwałbym siebie mistrzem, nie mam zbyt rozwiniętego refleksu czy też masy specjalnie rozbudowanej masy mięśniowej, ale…
Ugh.
Dobra. Nie ważne. Nie idzie mi po prostu. Ale zacznie iść. Wiem to. Wszystko jest do wypracowania. Trzeba tylko czasu i determinacji. A ja mam i to i to.
Na dziś z Kurką zaplanowany miałem tego typu właśnie trening. Byłem dziś dość zaspany. Zmęczony. Niby tak mam codziennie. Ale gdybym pospał choćby chwilkę dłużej, równie dobrze mógłbym w ogóle nie wstawać, a dzień uznać za stracony. Tak to dokładnie działa.
Siedziałem na środku obozu, czekając na mojego mentora. Codziennie na niego czekam. Ale nie dlatego, że się spóźnia. Tylko dlatego, że ja, by uniknąć spóźnienia, jestem tu o wiele wcześniej… Czuję, że mam zaległości. Zaległości trzeba nadrabiać. Tak. Muszę je nadrobić.
— Dzień dobry, Borowiku — oznajmił Kurka lekko zachrypniętym głosem. — Co my dziś mamy…?
— Walka. Walka dziś. Tak. Będziemy…walka. Walczyć, znaczy.
— Ah tak, tak, racja…
Kurka ziewnął. Przekręciłem lekko głowę na bok.
— Chodźmy. Chodźmy, no. Już. Już — powiedziałem niecierpliwie i podskoczyłem lekko, wyprężając ogonek.
Nie ma co zwlekać. Dzień ledwo się zaczął, ale zaraz przecież się skończy. Więc trzeba iść. No i poszliśmy. Dowlekliśmy się na małą polankę w lesie. Zdaje mi się, że mogłem ją już wcześniej widzieć…
— Tego miejsca ci jeszcze nie pokazywałem, Borowiku. Tutaj będziemy ćwiczyć walkę.
Aha. Czyli jednak pomyłeczka.
Kurka zaczął tłumaczyć mi podstawy. Podstawowe pozycje. Podstawowe ataki. Podstawowe techniki samoobrony. Było tego dużo. I było to według mnie bez sensu. Walka – jak wynika z moich źródeł - jest chaotyczna i bezcelowa. Wspinaczka na drzewa? Okej. Bo to fajne dość. Tropienie? Też. A walka? Ugh. I tyle.
— Dobrze, Borowiku. Spróbuj mnie zaatakować. Nie wysuwaj na razie pazurów.
— Um…
Zamrugałem. Rozejrzałem się niepewnie na boki.
To jest strasznie żenujące… Czuję się nieswojo atakując tak ważną w moim życiu figurę jak mój mentor. Ja nigdy bym się nie ośmielił tak potraktować jakiegokolwiek starszego kota.
Zrobiłem dwa małe kroczki w jego stronę, a potem machnąłem łapką dwa razy. Nawet go nie dotknąłem. Nawet nie miałem zasięgu. Skrzywiłem się.
Kurka uniósł lekko brwi i uśmiechnął się zachęcająco.
— No, dalej! Wyobraź sobie, że jestem… wściekłym lisem!
— Wściekłych lisów się nie atakuje. Wchodzi się na drzewo i czeka, aż same odejdą. Bo są wściekłe i groźne i jak ugryzą, to można się rozchorować.
Kurka westchnął i przewrócił oczami, lekko rozbawiony z jakiegoś nieznanego mi powodu. Wściekły lis to nie zabawa. W końcu sam dawał mi właśnie takie rady w trakcie poprzednich treningów…
— Racja… No to może inaczej… Broń się!
Nawet nie drgnąłem, gdy mentor znienacka na mnie skoczył. Nie zareagowałem. A po chwili już leżałem na plecach, przyciśnięty do ziemi. Zmarszczyłem lekko brwi w konsternacji.
— Um. Ale że jak...? Którą techniką...?
— Sam miałeś wybrać, Borowiku! — powiedział z niedowierzaniem.
— Mogłeś mnie uprzedzić… — mruknąłem.
Niefajnie. Zjeżyło mi się futerko.
Kurka westchnął. Odsunął się ode mnie i usiadł.
— W prawdziwej walce przeciwnik nie da ci forów, Borowiku. Będziesz musiał liczyć tylko na siebie i swoje umiejętności.
— Nie mam żadnych umiejętności — stwierdziłem.
— Iii właśnie po to jestem tu ja! Zobaczysz, załapiesz to w lot! Dalej, wstawaj! Przed nami duuużo pracy!
No to wstałem. Jak mówią, że mam wstać, to wstaję.

 

* * *

Trening trwał… długo. Oj długo… Gdybym powiedział, że nie zrobiłem żadnego postępu, byłoby to kłamstwem. Bo postęp zawsze jest podczas treningu. Często nieświadomy. Mam nadzieję, że tak właśnie jest i tym razem, bo świadomego brak...
W końcu, spóźnieni na posiłek, wróciliśmy do obozu. Mój mentor był wyraźnie zmęczony, wyraźnie zmęczony byłem i ja. A to nietypowe. Z reguły w takich sytuacjach nawet wyglądam nie inaczej niż zwykle…
Pożegnał się ze mną, mówiąc ciche "do jutra". Chciałem odpowiedzieć tym samym, ale gdy otworzyłem usta, moje gardło nie wydało żadnego dźwięku. Nie miałem siły.
Doczołgałem się do legowiska i gniewnie skuliłem się na moim posłaniu, chowając pyszczek w ogonku. Całkiem opuściły mnie zapał i determinacja. A potem zasnąłem.
Leżałem tak długo. Ominął mnie posiłek. Wieczór. Noc. Ja leżałem. Rozmyślałem.
Aż się wkurzyłem.
Nie. Nie. Koniec. Dosyć tego.
Tak nie może być. Tak nie może być.
Nie mogę leżeć i leżąc nie robić tym samym nic.
Otworzyłem oczy, marszcząc brwi. Nie raziło mnie światło, lecz kłuło w oczy zimno gwiaździstej nocy. Podniosłem się zdecydowanie na cztery łapki i opuściłem legowisko, nie oglądając się na nic ani na nikogo. Moja determinacja powróciła i dała mi całkiem nową energię do działania. Łapki oraz moja urażona duma poniosły mnie z powrotem na tamtą polanę. Znalazłem ją bez trudu, choć wcale konkretnie jej nie szukałem.
I trenowałem.
Szło mi źle. A nawet niedobrze. W kółko powtarzałem zapamiętane sekwencje oraz ruchy mojego mentora, analizowałem efektywność, kolejność, siłę. Zmęczenie nie miało znaczenia.
Prychnąłem z frustracją, gdy po raz kolejny zostałem powalony na ziemię. Zmierzyłem zdecydowanym spojrzeniem miejsce, gdzie na ziemi zmaterializowały się i skupiły moje ograniczenia i słabości. Metaforycznie. To nie był tylko trening, była to istna walka o dominację wewnętrznych sprzeczności.
Muszę być najlepszy. Najlepszy w tym, w czym mogę być.
To nie tak, że przez moje niskie poczucie własnej wartości odczuwam potrzebę udowodnienia wszystkim – łącznie ze mną – czegoś odwrotnego. Ja po prostu chcę być najlepszy. Czuję, że mogę.
Najpierw obrona. Muszę się bronić, bo jestem malutki. Tak jak mówił Kurka.
Broń się.
No to się broniłem.
Zacząłem od podstaw. Odskoki i przewroty w bok. Znalazłem sobie pierwszego przeciwnika – drzewo o szerokim pniu. Skakałem wokół niego, próbując zrobić jak najmniejszą liczbę skoków by je okrążyć, w jak najkrótszym czasie. Najpierw w lewo. Potem w prawo. Potem na przemian. Potem zacząłem wplatać między skoki przewroty.
Skok w lewo. Przewrót w prawo. Przewrót w przód. Skok w tył. Powtórz.
Cztery elementy sekwencji to liczba optymalna do zapamiętania.
Turlałem się i skakałem wokół drzewa, a turlałem się i skakałem tak długo, aż… zrobiło mi się niedobrze…i potem…
Ale to, co było, jest nieważne! Liczy się to, co być może. A może być tylko lepiej.
Następnie, gdy te ruchy wydały się w miarę opanowane, przeszedłem do kontrataku. Do zemsty. Na wszystkich, którzy kiedykolwiek sprawili, że w siebie zwątpiłem.
Na drzewach.
Za cel i uosobienie tych wszystkich drzew obrałem sobie jedno, z widocznym na pniu wcięciem. W nie właśnie próbowałem celować. Wybijałem się z ziemi i starałem się wbić moje pazurki jak najbliżej celu.
Spiąłem się do pierwszego skoku i odbiłem się od ziemi, wysuwając pazurki. Nie udało mi się wbić, udało mi się za to po raz kolejny w ostatnim czasie przetestować wytrzymałość mojej czaszki. Jak na razie się trzyma.
Powtórz.
Aż w końcu wszystkie elementy, których nauczyłem się tego dnia, połączyłem w jedną, długą sekwencję uników i ataków.
Powtórz. Powtórz.
Wystarczy. Jest…dobrze.

* * *

Wróciłem do legowiska przed świtem. Bolały mnie pazurki, cały byłem brudny od ziemi i ściółki leśnej, w wyniku turlania się i innych nocnych aktywności. Zauważyłem, że w sumie ja to cały czas chodzę umorusany. Nie wiem, dlaczego.Położyłem się ostrożnie na moim posłaniu. Tym razem już spokojny. Nie czułem już tamtej frustracji i zmęczenia. Moje ambicje ponownie są wygórowane, a determinacja jest nieproporcjonalnie duża w stosunku do mojego rozmiaru. Teraz spać.

[1222 słów]

Od Rohan Do Borowika

Chociaż od mianowania jej partnera minęły może dwa lub trzy wschody słońca, ona sama nie spodziewała się, że jej dzień nadejdzie tak prędko. Co prawda ostatni trening, który odbyła z Jeżyną, był nieco… podejrzany, ale myślała, że to po prostu rozgrzewka lub próbna próba? Zwłaszcza że nie wyobrażała sobie, żeby Figa pozwoliła, aby ktokolwiek inny przeprowadzał sprawdzian Rohan; w końcu nieważne, kto dłużej zajmował się jej szkoleniem, oficjalnie to srebrna była jej mentorką, a bura jedynie ją zastępowała na czas ciąży i odchowania kociąt. Tym bardziej, że maluchy już biegały po całym obozie, rzucały się na wszystko, na co tylko mogły, no i coraz więcej czasu spędzały pod okiem ojca; to wszystko pokazywało, że powinna się spodziewać powrotu pod łapy zielonookiej w niedalekiej przyszłości. Przynajmniej na sam koniec szkolenia. 

Ale tak się nie stało. Po tym, jak udało jej się dogonić wiewiórkę, za którą goniła przez przynajmniej trzy różne dęby i klony, a ruda kuta w końcu zawisła jej nieżywa z pyska, Jeżyna oznajmiła, że zdała swój test na zwiadowczynię, no i że jutro nie musi wstawać na poranny trening… Że już nigdy nie będzie musiała wstawać na poranny trening, chyba że sama doczeka się terminatora, czego sama jej życzy. 

Tak też się stało. Wróciły wspólnie do obozu, a cała droga minęła im na przyjemnych pogaduszkach i wszystkim i o niczym. Wyjawiła kotce, że bardzo się cieszy z tak szybkiego skończenia treningu, nie tylko dlatego, że obawiała się powrotu Figii i jej temperamentu, ale też dlatego, że znów będzie mogła spędzać czas ze swoim partnerem. Zwłaszcza że zaczynała faktycznie myśleć o zostaniu mamą. Ta wizja już długo mieszkała w jej głowie, ale wolała nie pchać się pod ten sam dach, gdzie aktualnie przebywała jej mentorka, tylko po to, aby potem kontynuować trening. Teraz nie tylko była wolna od obowiązków ucznia, ale i od czekoladowej, która oznajmiła już na samym początku ciąży, że kiedy tylko maluchy skończą być od niej zależne, to wszystkie obowiązki w żłobku przejmie Topola. Wszyscy o tym wiedzieli; pewnie dlatego Czereśnia był tak skłonny mianować ją zastępczynią, kiedy jeszcze przebywała w kociarni. Może też dlatego zaufała Jeżynie w temacie zakończenia treningu Rohan; chciała móc zająć się wyłącznie nowymi obowiązkami, bez potrzeby niańczenia jakiejś dawnej piecuszki. 

Następnego dnia doszło do mianowania zwiadowczyni. Owocowy Las zaczął znów być spokojny i zbalansowany. Koty były zgodne, że Czereśnia będzie dobrym i stanowczym liderem, a oboje, Figa i Kolendra, na pewno zrobią wszystko, żeby się wykazać; społeczność była w dobrych łapach. Chociaż maluchów nie było dużo, tak dwójka była na tyle żywotna i rozbiegana, że wszystkim wydawało się, że po obozie biega ich przynajmniej dziewiętnaścioro. Myśl, że za niedługo to ona mogła zasilić to miejsce, które tak prędko stało się jej domem, sprawiała, że ciepło rozlewało się po jej ciele. Ale teraz musiała skupić się na mianowaniu, potem porozmawia z Gondorem.

— Rohan, wystąp do przodu — przemówił Czereśnia, a kotka wykonała polecenie. W tłumie widziała Figę, która siedziała u boku Jeżyny. Nieco dalej na tyłach biedny Topola próbował uspokoić swoje pociechy; ucho matki nawet nie drgnęło w ich kierunku. Srebrna buraska uśmiechnęła się pod nosem na myśl, że jej maluchy mogą być podobne, a jej partner musiałby zmagać się z tymi problemami. Musiała zmusić się do powrotu do rzeczywistości; to nie był czas na bujanie z głową w chmurach. — Najwyższy czas, abyś została pełnoprawną zwiadowczynią Owocowego Lasu. Twoim treningiem zajmowała się Figa, ale i również Jeżyna, które obie oświadczyły, że wykazałaś się duża energią do nauki oraz zapałem, aby każdego dnia polepszać sytuację w naszej społeczności. Czy przysięgasz więc, że pozostaniesz jej lojalna i będziesz czuwać nad bezpieczeństwem swoich pobratymców? — zapytał kocur.
— Przysięgam — zawołała, zapewne nieco za głośno. 
— W takim razie witamy cię jako nową zwiadowczynię Owocowego Lasu — zakończył, a jej imię zaczęło rozbrzmiewać wokół tłumu zebranych kotów. Podbiegła do partnera, któremu jeszcze niedawno gratulowała własnej ceremonii mianowania. Potem przyszła do nich Jeżyna, a nieco za nią Figa, która jednak nie powiedziała zbyt wiele. Po chwili wszystko się uspokoiło i wszyscy wrócili do swoich poprzednich zajęć. 

Rohan po raz ostatni skierowała się w kierunku drzewa, gdzie sypiała jako uczennica. Chciała zabrać kilka rzeczy, które trzymała pod zajmowanym przez siebie mchem. Wspięła się prędko po konarze i mrucząc melodyjkę pod nosem, dotarła do swojej gałęzi. Wyciągnęła piórko sójki, popielatego gołębia, a na koniec to należące do rdzawego rudzika. Chciała się odwrócić, ale poczuła, że na kogoś wpada. Odwróciła się niezdarnie, a przed pyskiem wyrósł jej niewielki, bury kocurek. 
— Och, wybacz mi, Borowiku, uwierz lub nie, ale kompletnie cię nie zauważyłam ani nie usłyszałam ani nie poczułam… — wydukała. Nie chciała zrobić mu krzywdy lub, co gorsza, niechcący zrzucić go z drzewa. — Jestem trochę roztrzepana; wiesz, to mój ostatni raz tutaj, więc tylko zabierałam swoje rzeczy. Nie wiem, czy też tak robisz, ale lubiłam trzymać je pod legowiskiem; wtedy nie spadały na dół i nie trzeba ich było gonić po obozie. Ah! A może chciałbyś któreś z tych piórek, co? Nie potrzebuję wszystkich trzech. Wybierz sobie, które podoba ci się najbardziej — zaproponowała, a następnie wyciągnęła łapkę, w której trzymała swoje skarby. 

<Borowik?>

Od Serdecznej Naparstnicy do Promiennej Łapy

Niezmiernie cieszył go fakt, że wreszcie dostąpił zaszczytu otrzymania rangi pełnoprawnego protektora. Teraz nie musiał już wstawać wczesnym rankiem i planować dnia pod kaprysy Rozkwitającego Astra. Miał więcej swobody, ale jednocześnie oznaczało to więcej wolnego czasu, którego nie wiedział, jak spożytkować. Godziny, które zwykle spędzałby na treningu, teraz… były puste.

O ile żaden kot nie postanowił mu się pożalić i wygadać, nie miał co robić, przez co czuł się jeszcze bardziej niepotrzebny w Klanie Klifu. Cały czas zmagał się z tą myślą. Co dzień budził się z przekonaniem, że gdyby zniknął, inni nawet by tego nie zauważyli. Ile można mieć w klanie protektorów? Pomocny Wróbelek, Rozkwitający Aster i Drobne Ukojenie byli wystarczający — i Naparstnica najchętniej nie wtrącałby im się w pracę. Nie miał jednak wyboru. Musiał z nimi współpracować, by dbać o zdrowie Klifiaków, choć na razie czuł się tak nieistotny, jak drugi ogon.

By wyciszyć umysł, postanowił się przejść. W ten sposób nie będzie zawadzał pobratymcom i nie będzie musiał nikomu udowadniać, że dobrze wykonuje swoją rolę. Każdy zasługuje na krótką przerwę wśród natury, czyż nie? Nikt nie powinien mieć mu za złe takiego spaceru.

Już miał wychodzić, gdy nagle przykuł go głos innego kota:

— Hej! Zaczekaj! — krzyknął obcy.

Serdeczna Naparstnica zamarł, po czym odwrócił pysk. Przed nim ukazała się znajoma, srebrzysta kotka — Świetlista Walka. Jego starsza siostra, z którą nie rozmawiał zbyt często… choć może powinien. W końcu byli w tym wszystkim razem.

— Słucham? — mruknął spokojnie, choć łapy już świerzbiły go, by ruszyć przed siebie.

— Gdzie idziesz? — zapytała wojowniczka, uśmiechając się przyjacielsko. — Mogłabym pójść z tobą? Jak to mówią, rodzina musi trzymać się razem, więc pomyślałam, że moglibyśmy się trochę zintegrować! — wyjaśniła, poruszając radośnie wibrysami.

Biało-niebieski wolałby przechadzać się w ciszy, ale nie miał powodu, by odmawiać siostrze. Przecież chciała dobrze. Nie powinien unikać kontaktu z innymi kotami, bo nie na tym polegało życie. Powinien cieszyć się z ich obecności i tego, że w ogóle chcą z nim rozmawiać. Choć czasem było to naprawdę ciężkie do zrealizowania.

— Um… No jasne. Możesz iść… — wymamrotał, odwracając wzrok od Świetlistej Walki. — Ze mną, w sensie — poprawił się jeszcze, by srebrna nie odebrała jego poprzednich słów w zły sposób.

— Świetnie! Dokąd się udamy? — zapytała, wymijając protektora i zmierzając ku wyjściu.

Niebieskooki szybko ją dogonił i razem z nią skierował się w głąb terenów Klanu Klifu.

— Nie wiem… Może nad granicę z Klanem Wilka? — zaproponował nieśmiało, na co kotka zamilkła. Spojrzała na niego i przechyliła głowę.

— A to czemu? — zapytała. Klan Klifu raczej nie miał dobrych relacji z wilczackimi sąsiadami, więc w jej oczach faktycznie mogło to wyglądać dziwnie.

— Nie czujesz tego? — odparł, czując, że może podzielić się swoimi spostrzeżeniami z siostrą. Nikomu innemu nie miał odwagi ich zdradzić, ale przecież Świetlista Walka była częścią jego rodziny. — Na jednym ze zgromadzeń… spojrzałem w oczy liderki Klanu Wilka. Wydaje się taka znajoma, ale nie wiem, czy nie majaczę… Mógłbym jednak przysiąc, że na plecach ma dokładnie takie same białe piegi jak ja! — zaczął, a jego ogon lekko zadrżał. — Może to przypadek, a może… chodzi o coś głębszego?

Srebrna przez moment patrzyła na niego z lekkim zdziwieniem, nim opanowała wyraz pyska.

— Czy ja wiem… — mruknęła, odwracając wzrok od brata. — Może masz rację, ale nie rozumiem, jak miałaby być z nami związana. Postrzępiony Mróz nie mówiła nigdy o rodzinie w Klanie Wilka, Złota Droga również.

Na słowa wojowniczki twarz Serdecznej Naparstnicy pociemniała. Okłamała ją. Okłamała je. Postrzępiony Mróz wcisnęła im kłamstwo o tym, że ich ojcem jest Złota Droga. Bujda! Ich prawdziwym rodzicem był jakiś zapchlony, zdradziecki obcoklanowiec. To przez niego tak się męczą!

Nawet nie zauważył, że teraz z jadem i nienawiścią wlepiał wzrok w siostrę.

— Dobrze się czujesz? — odezwała się nagle Światełko, co wreszcie sprowadziło go na ziemię.

— T-

Nie dokończył. Jego serce zabiło mocniej, a w głowie nagle się zakręciło. Czy powinien mówić jej o tym wszystkim, czy może lepiej byłoby, gdyby kotka żyła w świecie wypchanym słodkimi kłamstwami? Przynajmniej nie musiała cierpieć tak bardzo z powodu świadomości bycia przeklętą, jak on sam.

— Wszystko w porządku — zapewnił ją po chwili, uśmiechając się nerwowo.

Świetlista Walka skinęła głową, ale w jej chodzie i zachowaniu nagle coś się zmieniło. Jej kroki zrobiły się nieco mniej pewne, bardziej chwiejne i nierówne, jakby walczyła o to, by zachować równowagę. Naparstnicy zdawało się też, że jej oddech przyspieszył.

— A ty…? Też się dobrze czujesz? — zapytał, choć w głębi duszy wiedział, jaka będzie odpowiedź.

Wojowniczka zignorowała jego słowa, idąc naprzód jak w transie. Jeszcze przez kilka uderzeń serca maszerowali w milczeniu, aż nagle kotka zwolniła gwałtownie.

— Odpocznijmy… — mruknęła cicho, zatrzymując się całkowicie. Jej uszy drgnęły nerwowo, jakby nasłuchiwały czegoś, czego nie było. Po chwili spojrzała na protektora, a jej spojrzenie stało się puste.

— Co jest nie tak? — zapytał kocur, podchodząc bliżej siostry.

Klifiaczka rozwarła pysk, ale w jednej chwili jej całe ciało zesztywniało. Nim biało-niebieski zdążył jakkolwiek zareagować, runęła ciężko na ziemię, a jej łapy zaczęły gwałtownie, niekontrolowanie drżeć. Oddech stał się urywany, nierówny.

Serdeczna Naparstnica stał w bezruchu, wpatrując się w siostrę w zdumieniu i przerażeniu. Jego umysł krzyczał, by się poruszył, ale ciało nawet nie drgnęło. Był jak sparaliżowany, uwięziony we własnej skorupie. Obserwował, jak Świetlista Walka zachowywała się, jakby ktoś ją opętał, i nie był w stanie jej pomóc.

— Hej! Co tam się dzieje! — usłyszał nagle, na co drgnął gwałtownie, w końcu odzyskując kontrolę nad ciałem. Odwrócił się, a przed oczami dostrzegł biegnącą czekoladowo-rudą kotkę, uczennicę. Jeszcze do niedawna dzielił z nią legowisko.

— Pro-Prom… — wydukał, zanim został przez kotkę popchnięty.

— Co jej zrobiłeś?! — krzyknęła starsza, mierząc Naparstnicę morderczym wzrokiem.

— Ja? N-nic! — zaczął się bronić, ale wciąż czuł się wybity z rytmu przez dziwne zachowanie siostry.

— O tym już zdecyduje Lśniąca Gwiazda! — mówiła dalej, co jeszcze bardziej dobijało protektora.

— Mówię ci, że nic jej nie zrobiłem! — jego ton zrobił się szorstki i chłodny. — Byłem z nią na spacerze, rozmawiałem, jak gdyby nigdy nic, a ona nagle upadła i zaczęła się trząść! — tłumaczył kotce. — To moja siostra! Naprawdę uważasz, że byłbym w stanie jej coś zrobić?! — warknął, zdenerwowany na Promienną Łapę.

W międzyczasie Świetlista Walka przestała się trząść. Leżała teraz bezwładnie na ziemi, ale jej oddech stał się rytmiczny i z każdą chwilą się uspokajał. Przeniosła swoje nieprzytomne spojrzenie na dwójkę kłócących się kotów.

— Z kim tu przyszłaś? Szybko, idź po kogoś starszego! — polecił Serdeczna Naparstnica. Nie mógł mieć pewności, że jakiś dorosły kot będzie wiedział, co zrobić w tej sytuacji, ale mógł mieć chociaż nadzieję.

<Promienna Łapo?>

Od Oszronionej Łapy (Oszronionego Kła) CD. Króliczej Prawdy

Time skip do teraz

Z czystą wściekłością przyglądała się wszystkiemu, co działo się ostatnimi czasy w Klanie Klifu. Nie mogła opisać słowami, jak niesamowicie zawiedziona i zaszokowana była, kiedy zamiast babki z pięknym nowym mianem, z wypiętą piersią i błogosławieństwem Klanu Gwiazdy, do obozu wpełzł Mirtowe Lśnienie i ogłosił jej ucieczkę. Nie wierzyła w to. Zwyczajnie nie wierzyła, że ta ambitna i dążąca do celu kotka, z którą przecież dzieliła krew krążącą w żyłach, mogła tak zwyczajnie… zniknąć. Bez celu, bez powodu. Miała mieć przecież pod łapami cały klan, miała w końcu dostać to, czego tak bardzo pragnęła. Jaki miałby być sens jej czynów? Oczywiście Szron podłuchała niektóre koty mówiące, że to zapewne nie kwestia wyboru, a Jaskółka zwyczajnie nie przeżyła z powodu ran, które miał zadać jej Gąsienicowy Ogryzek. No i o ile młoda wojowniczka nie ukrywała ogromnej wrogości względem niebieskiego, tak nie do końca wierzyła w tę całą bajeczkę. Jeśli nie miała zamiary ufać Mirtowemy Lśnieniu, który wepchnął się na stanowisko lidera, chociaż powinno ono przypaść Mysiemu Postrachowi, którego wybrała w końcu Pikująca Jaskółka we własnej osobie, w kwestii ucieczki, to dlaczego miała zaufać mu, kiedy mówił, że to Gąsieniczek zbrukał sobie łapy krwią. Przecież rudego również nie było w obozie (a tak przynajmniej jej się zdawało), kiedy kremowa wybierała się po przyjęcie żyć. To wszystko śmierdziało niczym kupa starej, ukiszonej przez słońce zwierzyny. 

Nie mogła się doczekać, aż babka zostanie liderką. Wierzyła w nią niesamowicie; wiedziała, że to jej prawdziwe powołanie, które wiecznie było od niej odsuwane, aż w końcu miała się doczekać i wynieść Klan Klifu na sam szczyt. Doczekała się tylko po to, aby jeden wojownik wszystko zniszczył. 

"Jeden lub dwóch wojowników" — pomyślała, a gorycz napłynęła jej na język. Skrzywiła się. Nie wiedziała nawet, z kim może o tym szczerze porozmawiać. O ile wszyscy byli zgodni, że wybór zastępcy był jakimś żartem, bo przynajmniej połowa wojowników nadawała się na to stanowisko lepiej niż kotka, którą wybrał sobie nowy lider, tak z samego faktu, że rudzielec został samozwańczym przywódcą, nikt nie wydawał się jakoś szczególnie niezadowolony. To jeszcze bardziej rozjuszało pointkę. Czemu nikt nic nie robił? Czemu Mysi Postrach tak potulnie oddał stanowisko, które prawowicie było należne mu? Przecież musiał nadawać się do tego lepiej, skoro Pikująca Jaskółka wybrała go, a nie właśnie Mirtowe Lśnienie. Wybory babki zawsze były prawidłowe, a osądy przemyślane i prawe; gdyby wuj miał być lepszym materiałem na przywódce, wybrałaby go. Przez moment przemknęła jej nawet myśl, że może czarny kocur również był w to wszystko jakoś zamieszany. Ta myśl jedynie bardziej ją zdenerwowała. 

"Klan pełen wroniej strawy, pełen kolaborantów i fałszywych przyjaciół..." — burknęła. Miała dość tej strony swojej rodziny. Matka była jedynie skorupą prawdziwej wojowniczki, a wuj na pewno miał na sumieniu więcej niż chciałby kiedykolwiek komukolwiek zdradzić. Mogła liczyć tylko na ojca i stryjka. Wiedziała, że oni na pewno nie sa po stronie Lśniącej Gwiazdy, nawet jeśli nie są też całkowicie mu przeciwni. A na pewno nie tak otwarcie, jak Oszroniony Kieł. Nie wiedziała do końca, co myśleć w tym momencie o bracie. Czy uważał tak, jak ona? Czy też podzielał jej opinie o babce i o tym, że na pewno byłaby optymalnym wyborem? Musiała się dowiedzieć, ale nie teraz. Teraz nie było sensu; widziała, jak Wzburzony Kormoran zbiera się do wyjścia na patrol wraz z Gołębim Puchem, Pajęczą Nicią i tą przybłędą. Jedną z czterech, które ostatnio postanowiły zatruć szeregi Klanu Klifu. Na samą myśl sierść stawała jej na karku. Miała dość tej zarazy. Jakby już sama myśl, że taka sama nie-Klifiaczka stoi właśnie na stanowisku zastępcy, nie była wystarczająca. Warknęła do samej siebie.

— Dzień dobry, Oszroniony Kle, nie idziesz na patrol? — Głos ojca wyrwał ją niespodziewanie z nienawistnych przemyśleń. Była tak zajęta tym, co dzieje się w jej głowie, że nie usłyszała jego kroków. Kocur stał obok niej, a z pyska zwisała mu spora jak na Pore Nagich Drzew mysz. 

— Nie — rzuciła twardo. Wczoraj wróciła z patrolu bardzo późno, więc wbrew swoim nawykom obudziła się bardzo późno. 

— Czy w takim razie zjesz ze mną? — zapytał, wskazując łapą na gryzonia. Kotka skinęła głową, chociaż najpierw wolałaby zapolować, a nie napychać się niczym darmozjad. — Wyglądasz na zdenerwowaną.
— Bo jesztem... — wyburczała, schylając się po pierwszy kęs. W głowie dziękowała Przodkom za łagodną pogodę; nienawidziła kościstych piszczek. 

— Młodość powinnaś spędzić na czymś innym niż przejmowaniem się każdą sprawą w klanie — poradził z dobroci serca. Wiedziała, że Królicza Prawda ma tylko dobre intencje, ale nie mogła zamaskować zirytowania na swoim pysku. Właśnie dlatego mieli wiecznie takie problemy, bo koty przeznaczały swoje życie hedonistycznym zapędom. Takie przynajmniej było jej zdanie. 
— Nie wydaję mi szię... Gdyby wszyszcy chociaż trochę ruszali głowami om maleńkoszci, nie muszielibyszmy wiecznie zmagać szie z takimi problemami — rzuciła, wpatrując się w powoli pustoszejący, poranny obóz. 

— Nie powiedziałem, że masz działać bez pomyślunku. Na to jesteś za mądra. — Zabrał kilka kęsów zwierzyny. 

— Tak, jesztem. Ja nigdy nie dałabym jakiejsz przybłędy na sztanowiszko zasztępcy. Tak szamo nie zrobiłaby tego babka. Nawet ja jesztem w Klanie Klifu dłużej niż Truszkawkowe Pole, a jesztem niemal trzykrotnie młodsza. To niepoważne. To podejrzane. To wszystko, nie tylko szprawa zasztępcy. Nie podoba mi szię to, wszysztko mi szię nie podoba. Jeszcze nasz wszystkich zanieszie na dno — wywarczała pod nosem. 

<Tatek?>

Od Promiennej Łapy CD. Jagnięcej Łapy (Jagnięcego Ukłonu)

tw: żałoba

Jakiś czas temu

Promyk siedziała i całą sobą wchłaniała słowa Jagienki. Kotka mówiła i mówiła, a Promyk tylko nastawiała uszu. Coś jednak w tym śmierdzącym miejscu było ciekawe i nie były to zioła! Kotka miała takie… ciekawe życie. Znacznie ciekawsze niż to, co Promienna Łapa mogła przeżyć przez całe swoje życie w tym zacisznym klanie. Nic nie zapowiadało żadnych zmian dla młodej uczennicy. Zawsze tylko to samo polowanie, to samo łóżko, ten sam patrol wokół tej samej granicy. Praca medyka wydawała się być chociaż odrobinę ciekawsza. Jednak Promyk nie oddałaby swojego treningu na wojownika za nic w świecie. Nawet jeśli to trochę monotonne.
— Zanudzić?! W żadnym wypadku Jagienko! Wszystko, co mówisz jest… bardzo ciekawe! — Promyk uniosła uszy, chyba po raz pierwszy odkąd weszła do tego śmierdzącego miejsca. — Twoje życie jest takie ciekawe, że aż chce się siedzieć i słuchać godzinami! Z pewnością przeżyłaś więcej niż ktokolwiek inny w tym klanie! — Promyk machnęła ogonem i nachyliła się nieco w kierunku kotki, aby spojrzeć jej w oczy. — Dziękuję, że się ze mną tym podzieliłaś! — uśmiechnęła się szeroko do niej.

Promyk odwiedzała Jagienkę, kiedy miała okazję. Kotka była ładna, przyjazna i ciekawa, nawet jeśli przesiadywała w takim cuchnącym miejscu jak dziura medyka. Było warto, tak więc uczennica wykorzystywała każdy pretekst, aby się tam zjawić, jeśli nawet żeby zamienić parę słów z kotką.
Zwłaszcza że Jagienka niedawno otrzymała swoje pełne imię. Jagnięcy Ukłon… pasowało do niej bardzo.
— Cześć Jagnięcy Ukłonie! — mruknęła Promyk, kiedy zastała medyczkę w jej legowisku.
— Dzień dobry Promienna Łapo. Co cię dzisiaj sprowadza? — kotka przechyliła głowę na jej widok i uśmiechnęła się. Promyk od razu zrobiło się nieco raźniej, zwłaszcza że ostatnio nikt się nią za bardzo nie przejmował. Źródlana Łuna była zajęta dziećmi, a Psotka zaangażowana była w swoje własne sprawy. Jej brat ciągle skakał od kota do kota, więc nie poświęcał jej za wiele czasu. A Tawuła? No cóż. Ona już była wojowniczką i rzadko zwracała na nią uwagę. Czasami zamieniły słówko czy dwa jak to z siostrami bywa, ale ta więź, którą miały za kocięcia się trochę rozmyła. Promyk czuła się trochę samotna i odizolowana pośród tłumu kotów. Dlatego też znajomy uśmiech poprawił jej humor.
— Przyniosłam trochę mchu i pajęczyn. Psotny Nietoperz mnie po nie wysłała, bo dzisiaj nie było treningu. — Kotka machnęła ogonem niezadowolona, po odłożeniu patyka z dziełem jakiegoś pająka. — Mewy robią się coraz bardziej nieznośne… — dodała po chwili.
— Dziękuję! — Jagienka zdjęła z jej pleców mech, który odłożyła na jego właściwe miejsce. — Mewy… aż tak dużo problemów sprawiają? — Promyk przytaknęła na jej słowa.
— Tak… W końcu… Zrzuciły mojego wujka z klifu, kiedy z nimi walczył. — Promyk nieco spochmurniała.
— Chcesz o tym porozmawiać? — Jagienka posłała jej zmartwione spojrzenie. Promyk uśmiechnęła się. Jej oczy nadal były bardzo śliczne, jeju!
— Nie trzeba. Tęsknię za nim, ale każdego to kiedyś czeka. Już się z tym trochę pogodziłam. Chociaż trochę cicho w moim życiu bez niego. — przyznała. Ale rzeczywiście. Nie płakała za nim jakoś mocno, ale tęskniła bardzo. — Ale pomyślałam, że… Mogłabym wziąć po nim imię.
— Oh… To bardzo słodko z Twojej strony! — Jagienka usiadła niedaleko i zmierzyła ją tymi swoimi łagodnymi ślepiami.
— Wiem. Promienne Słońce… przynajmniej tak mogę go zapamiętać! — Promyk uśmiechnęła się szeroko. — Przynajmniej jego kawałek!
— Promienne Słońce! Brzmi bardzo pięknie!
— Nie piękniej niż Twoje imię! Jagnięcy Ukłon tak dobrze do ciebie pasuje! — mruknęła uczennica. — Idealnie odzwierciedla całą Ciebie!
— Tak myślisz? — Jagienka opuściła wzrok, a Promyk zaczęła kiwać intensywnie łebkiem.

Niedługo przed atakiem na mewy

Promyk siedziała, wpatrując się we własne łapy. Zakaz wychodzenia z obozu trzymał ją w miejscu jak na smyczy. Bardzo krótkiej smyczy. Energia rozpierała ją od środka, a mimo to Promyk siedziała w miejscu. Czekała. Czekała na moment, kiedy będzie mogła pozbyć się problemu, który jej doskwierał.
Bowiem kiedy nie mogła biegać po lesie i zajmować swoich łap pracą, jej myśli krążyły. I jej to nie odpowiadało. Każda z tych myśli wywoływała u mniej coraz większy dyskomfort. Uczucia nie były jej silną stroną, zwłaszcza te negatywne. Więc smutek, złość i żal jaki czuła były czymś nietypowym, czymś niechcianym. Nie mogła z tym nic jednak zrobić. Wokół obozu nie było wystarczająco pracy dla wszystkich łap i właściwie nie miała czym się zająć. Psotny Nietoperz wyszła z porannym patrolem na polowanie i nie wzięli jej ze sobą. To było normalne. Czasem ją ze sobą brali, czasem nie. Ale dzisiaj wyjątkowo nie pogardziłaby szansą na dobre polowanie i zażycie słońca. Świeżego powietrza! Siedzenie w miejscu tak ją irytowało!
— No dobra! Znajdź sobie coś do roboty! — Mruknęła i wstała. Jednak jej myśli nie opuszczały jej. Wspomnienia wujka i ich rozmów przy wyjściu do obozu. Jej tatko, który codziennie poprawiał jej grzywkę, kiedy za bardzo opadała jej na oczy. Ten sam tatko, którego ciało przyniesiono do obozu. Ten sam tatko, którego już nie zobaczy. Żal ścisnął jej serce i łzy wypełniły oczy, ale żadna z nich nie uciekła. Promyk nie chciała płakać. Mewy zabrały jej tak wiele, nie zabiorą jej siły! Zemści się! W końcu już zapisała się do tego całego ataku! Może od razu zdobędzie swoje imię.
Na razie jednak utknęła w obozie, w którym nikt od niej niczego nie chciał. Wszyscy mieli swoje sprawy i nikt nawet nie chciał z nią pogadać. Napięcie w obozie można było wręcz ciąć pazurem, więc nic dziwnego. Promyk nie miała im tego za złe, chociaż było jej trochę samotnie. Jej łapy, może trochę nieświadomie, poprowadziły ją pod wejście do legowiska medycznego. Może Jagienka będzie miała chwilę albo będzie potrzebowała pomocy.
— Cześć Jagnięcy Ukłonie. — W kroku Promiennej Łapy brakowało tej żwawości i energii, która jej zazwyczaj towarzyszyła. I Jagienka wyglądała, jakby to dostrzegła do razu.
— Wszystko okej? — spytała. — Potrzeb jesz czegoś? Problem medyczny czy może chcesz pogadać? — Promyk spojrzała na starszą kotkę.
— Nie wiem. Chyba stresuję się walką z mewami…

<Jagnięcy Ukłonie?>

[939  słów]

[19%]

Od Ciernistej Łapy

Czasami nadal słyszał zapadające się kamienie. Czuł wokół siebie kurz, który osiadał na ziemi po tym, jak tunel zawalił się. Na biednym uczniu, który był niczemu winien… Cicha Łapa nie był w stanie zawołać o pomoc…

***

Jego matka z rana zarządziła trening wraz ze Strzępotkowym Kokonem oraz Cichą Łapą. Koty ruszyły w stronę tuneli, aby poćwiczyć walkę. Ciernista Łapa szedł naburmuszony obok młodszego. Nie widziało się mu zbytnio trenować z tak młodym wręcz kociakiem, ale cóż, nie miał chyba za bardzo wyboru… Może chociaż uda się z nim pogadać.

— Hej, Cicha Łapo. Skąd w sumie takie imię? Masz bardzo cichy głos? A może… Cicho się skradasz? W sumie zastanawiało mnie to od jakiegoś czasu. — Nie odbył nigdy rozmowy z kocurkiem, toteż nie miał pojęcia o jego chorobie. Młodszy nie odezwał się, nie dając odpowiedzi uczniowi, co lekko go podirytowało. — Hej? Głuchy jesteś?

Z młodszego kocurka wydał się tylko cichy wydmuch powietrza, gdy otworzył pyszczek. Czyżby nie potrafił mówić? Cóż, może chociaż nie odstraszy zwierzyny, choć Ciernistej Łapie zrobiło się trochę głupio. Skąd miał wiedzieć? Jego matka zatrzymała się przed tunelem, wraz z mentorem Cichej Łapy.

— Nauczycie się dzisiaj walki w tunelach, przy okazji pogłębimy tunele.. Macie jakieś pytania? — Na słowa kotki oboje pokręcili łbami. Pierwszy do środka wszedł Strzępotkowy Kokon, za nim Cicha Łapa, Ciernista Łapa, a na końcu Jagodowe Marzenie. Gdy weszli do środka, jego matka zaczęła tłumaczyć jeden z ważniejszych ruchów kocurom. Ciernista Łapa przysłuchiwał się jej, a Cicha Łapa jedynie potakiwał czasami. W końcu przyszedł czas na zademonstrowanie tego, czego się nauczyli. Ciernista Łapa stanął na jednym końcu, a Cicha Łapa na drugim. Gdy Jagodowe Marzenie dała znak, srebrny kocur wyskoczył na młodszego. Ciernista Łapa przybił go do ściany tunelu, a ten zaczął młócić łapami. W końcu udało się mu odepchnąć go. Ich łapy przecinały powietrze w tunelu, z każdym ciosem Ciernista Łapa męczył się coraz bardziej. W końcu Cicha Łapa miał zamiar skoczyć w jego stronę, ale kocur uniknął jego ataku. Młodszy wylądował na ścianie, jednak triumf i zadowolenie z wygranej Ciernistej Łapy nie trwało zbyt długo.

— Już wystarczy, Ciernista Łapo. Walki na dzisiaj dość, ale musimy jeszcze pogłębić tunele. To też bardzo ważne zadanie wojowników. — Wskazała na rozwidlenie, na co Ciernista Łapa westchnął. Rozdzielili się, jednak mentorzy pozostawali blisko uczniów. W pewnym momencie podczas nudnego kopania Ciernista Łapa zauważył, że Cicha Łapa idzie w stronę jednego z dalszych tuneli. Nikt inny tego nie zauważył, a mentorzy skierowali się w drugą stronę. Kocur westchnął i po jakimś czasie zdecydował się jednak podążyć śladami młodszego.

— Cicha Łapo? Hej, Cicha Łapo! Zaraz wychodzimy, gdzie jesteś? — wywoływał, jednak spotykał się z brakiem odpowiedzi. No tak, młodszy przecież był niemową… Ciernista Łapa w końcu zatrzymał się, ponieważ… Tunel zakończył się. Jednak to nie był jedyny powód jego pozostania w miejscu. Ziemia wyglądała na zawaloną, wystawała z niej jedynie małą łapka… Ciernista Łapa patrzył na ten widok jakby był on nieprawdziwy. Podszedł powoli, obwąchał łapę… To bez wątpienia Cicha Łapa. Zaczął kopać, jednak ziemia zawalała się tylko bardziej… — Jagodowe Marzenie! Strzępotkowy Kokonie! Pomocy!

Kocur krzyknął z desperacji w stronę mentorów. Ci najwyraźniej usłyszeli jego wołanie, gdyż po chwili przybiegli na miejsce, spotykając się z okrutnym widokiem… A Ciernista Łapa był tak bezradny…

W koszmarach nadal nawiedzało go to wydarzenie, toteż obudził się z nastroszonym futrem. Czy śmierć ucznia była jego winą..? Może gdyby wcześniej podążył za nim, zatrzymał go… Skulił się znów w kłębek, próbując nie myśleć o okrutnym zdarzeniu z przeszłości…

571 słowa

[11%]

Od Ciernistej Łapy

Jeszcze chwilę temu odbywał rozmowę z bratem i siostrą na temat przejęcia władzy, teraz natomiast musiał polować dla swojego klanu. Czuł, że jest za stary na chodzenie wszędzie z mentorem, przez co często wychodził na polowania sam. Szara Skóra chyba przez śmierć jego rodziny nie chciał się wtrącać w jego przetrawianie całej sytuacji, gdyż nie miał nic przeciwko jego wychodzeniu, albo po prostu nie chciał sobie z tym radzić. Po śmierci matki starał się tym bardziej, gdyż myślał, że zostanie mianowany jako jej uczeń i pokaże jej swą siłę, jednak najwyraźniej nie mogło być tak kolorowo. Skradał się teraz w stronę zająca, który chował się w wyższej trawie. Cóż, chyba nieskutecznie, gdyż chwilę potem był już w kłach kocura, który mocno wgryzł się w jego szyję po tym, jak na niego naskoczył. W jego oczach widział przerażenie, a teraz czarny zając zwisał mu z pyska. Zastrzygł uchem, chwilę myśląc. Zabicie lidera nie może być tak łatwe jak zabicie tego zająca, pomimo jego wieku. Strzepnął ogonem zwracając się w stronę obozu. Niosąc zdobycz w jego myślach kotliło się wiele emocji. Wiele pytań… „Czy Królicza Gwiazda uważa cię za takiego, jak twój ojciec?” Ciernista Łapa zatrzymał się na tę myśl, a może i głos w jego głowie. Potrząsnął głową.

— Nie, on… Po prostu… Jest mysim móżdżkiem. Dlatego mnie nie mianował… — odpowiedział swoim myślom pod nosem, jednak zatrzymał się patrząc na zająca zwisającego mu z pyska. „A co jeśli jednak to dlatego? Co jeśli boi się, że również kogoś zabijesz? Może masz coś w sobie z niego? Może sam w pewnym momencie szkolenia skrzywdziłbyś kogoś innego?” — Nie! Nigdy bym tego nie zrobił, przecież… Przecież nie jestem mordercą! — wypalił, wypuszczając zająca na trawę. Dźwięk zwierzyny uderzającej w ziemię od razu zwrócił na nią jego wzrok. Wysunął pazury chwytając zająca za gardło. Nie jest morcercą. Ale czy zabiłby kogoś, na kim mu nie zależy? Czy jego ojcu zależało na jego matce? Co, jeśli to dlatego ją zabił? Kocur wbił pazury głebiej w gardło zająca, rozrywając je szybkimi ruchami, podczas gdy głosy w jego głowie męczyły go dalej. „Będziesz mordercą jak on.” „Na twoich łapach również spocznie krew.” „Jesteś nikim, Ciernista Łapo. Nie zostałeś nawet mianowany, a twoje rodzeństwo już tak.” Kocur wbił mocno łapę w miejsce, gdzie przed chwilą było gardło królika, rozbryzgując jego krew, po czym położył się na ziemi, zakrywając uszy łapami, które drżały od emocji.

— Nie jestem taki jak on, nigdy nie będę! Chcę tylko sprawiedliwości, nie zemsty, sprawiedliwości! — Podniósł się z ziemi dysząc ciężko. W jego oczach można pewnie było dostrzec szaleństwo. Patrzył na zmasakrowaną ofiarę. Po chwili gdy jego oddech uregulował się, oraz przestał słyszeć szum krwi w uszach, jak i okrutne głosy, odwrócił się i odszedł od zająca. Tak zmasakrowany i tak nie mógł zostać posiłkiem dla klanu. Zanim dotarł do obozu zauważył w sadzawce zebranej deszczówki, jak szkarłatna krew zdobi jego pysk i łapy, a raczej oszpeca. Czy tak… Wyglądał jego ojciec gdy… Od razu zanurzył głowę w wodzie, praktycznie się nią zakrztuszając gdy już ją wyciągnął, kaszląc. Wszedł w nią jeszcze łapami, teraz otrząsając sie. Powoli stawiając kroki wrócił do obozu, gdzie przy stercie zwierzyny siedział Szara Skóra. Ten patrzył na niego zdziwiony, zapewne jego stanem, gdyż był w połowie mokry.

— Nieudane polowanie? — zapytał ucznia.

— Niestety. Najwyraźniej. — odpowiedział jedynie Ciernista Łapa, po czym odszedł od kocura.

550 słów

[11%]

Od Kurki CD. Borowika

Kurka miał ochotę załamać łapy nad swoim uczniem, jednak to zapewne załamałby małego kotka, który patrzył się na niego tymi wielkimi oczętami.– Było dobrze. Wejście było świetne… nad schodzeniem musimy jeszcze popracować. – oświadczył Kurka. – Twoja technika znacznie się poprawiła od poprzedniego razu!
Borowik uśmiechnął się na słowa swojego mentora, a Kurka mógł tylko odetchnąć z ulgą, że jego podopieczny nie połamał się przy takim spadku. Chociaż przypominał Kurce siebie. W końcu młody zwiadowca sam też w podobny sposób schodził z drzew przez długi czas. Cud, że on sam miał swoje łapy w całości.
– Dobra. Wracamy do obozu. Poranek powinien obejrzeć twoje łapy… na wszelki wypadek. – Kurka poczekał, aż Borowik dołączy do niego i idąc u boku ucznia, obrał drogę do obozu, po części pozwalając młodzikowi prowadzić. W końcu tego też musi się nauczyć. I nawet dobrze mu szło, jakby wiedział doskonale dokąd iść. Zapewne tak było.
Następnego dnia Kurka mógł sobie pospać. Patrol, który zapowiedział swojemu uczniowi, miał odbyć się dopiero wieczorem, więc oboje mieli trochę czasu na odpoczynek. Kurka wtulił się mocniej w sierść Guziczka i odetchnął cichutko. Promienie słońca próbowały go rozbudzić i nieważne ile młody zwiadowca się zapierał, świadomość w końcu go dopadła. Kurka przetarł oczy i uchylił je. Dzień był pełen światła i chłodu. Aż nie chciało się wstawać z przyjemnego miejsca u boku ukochanego. Jednak wszystko, co dobre i wygodne musi się w końcu skończyć. Guziczek rozciągnął się i podniósł głowę.
– Wstajesz? – Kurka zerknął w oczka ukochanego.
– Myhymmm… – Guziczek pokiwał łebkiem. – Wczesny trening ze Świergotkiem
– Musimy się kiedyś zgadać. Niech nasi uczniowie poćwiczą walkę między sobą?
– Można by! – Guziczek podrapał się za uchem i wstał. Kurka złożył na jego czole szybkie liźnięcie i sam zaczął się powoli zbierać ze swojego miejsca. Rozciągnął zastane kości i wkrótce zlazł z drzewa wojowników.
Na śniadanie zjadł małą myszkę i przyłączył się do porannego patrolu polującego. W taką porę roku polowania nigdy za mało.
A wieczorem stanął przy wejściu do obozu. Na Borowika nie musiał czekać długo. Cokolwiek robił przed ich patrolem, nie było jego sprawą, najważniejsze, że uczeń zjawił się na czas. A nawet odrobinę wcześniej! Szafran oraz Sajgon dołączyli do nich odrobinę spóźnieni. Patrol miał przejść po granicach i wrócić wraz z początkiem nocy, a więc musieli trzymać całkiem niezłe tempo.
– Wypoczęty? – Kurka zagadnął ucznia.
– W miarę. – padła krótka odpowiedź.
– To dobrze. Bo dzisiaj będziemy trzymać całkiem intensywne tempo. Jutrzejszy trening zaczniemy po południu, abyś się wyspał, bo możemy wrócić późno! – oznajmił Kurka i kiwnął głową na ucznia, aby już ruszyli. Sajgon machnął na nich ogonem i ruszył przed siebie, w końcu to on prowadził ten pochód.

<Borowiku?>

[trening Borowika]

[430 słów]

[4%]

Od Borowika CD. Kurki

— Ughh… — mruknąłem ze zmęczenia.
Muszę przyznać, że nie zareagowałem ze zbyt dużą ekscytacją na wieść o wyprawie na brzozy. Po ostatnim, dość bliskim spotkaniu z drzewem (a raczej pniem), mój zapał nieco osłabł i teraz do drzew podchodziłem z większą ostrożnością. Nie powiem tego nikomu, ale odkąd wbiegłem w tamto drzewo, to wydaje mi się, że mój nosek jest jakby bardziej…płaski… Ale co zrobić? Znaczy, wiem, co. Trzeba zrobić, jak Kurka karze.
No bo tak trzeba. Tak trzeba.
— No… No dobra.
Podążyłem krok w krok z Kurką w stronę wyjścia z obozu. Nie zwracałem do końca uwagi na drogę, którą szliśmy, gdyż skupiony byłem na tym, by stawiać łapki tak, żeby nie nadepnąć na żaden patyczek. Nie szliśmy długo, w końcu zatrzymaliśmy się przed… dziwnym, białym drzewem. Białym. Drzewem…?
— Huh. Ale… ale czemu to… to białe jest? Drzewa nie są białe. Drzewa są brązowe.
Zmrużyłem oczka, mierząc hochsztaplera nieufnym wzrokiem.
— Wcale nie! — powiedział Kurka, uśmiechając się z lekkim zdziwieniem. — Drzewa mają różne kolory. Większość jest faktycznie brązowa lub ma korę w ciemniejszym lub jaśniejszym jego odcieniu. Ale! Niektóre z nich mogą być też białe. To nic nadzwyczajnego.
— Hm. Ale to jest białe. Nie znam żadnego białego drzewa.
— No to teraz już znasz! Dalej spróbujemy się wspiąć.
— Ja spróbuję.
— Dokładnie.
Mruknąłem nisko, nadal niedowierzając słowom mentora. Nie jemu. Tylko jego słowom. W mentora nie można wątpić. Ale w słowa tak. W słowa wręcz należy wątpić. Dlatego, żeby we mnie nikt nie wątpił, nie mówię dużo.
Próbowałem stopniowo przypomnieć sobie wszystkie instrukcje Kurki dane mi na przestrzeni ostatnich dni, dotyczące wspinaczki na drzewa. Nie mam pojęcia, czy działają one również na białe drzewa. Ale chyba starszy kocur by mnie nie oszukał. Ja to wymagam dużo od innych. Wymagam dużo od mojego mentora. W zamian robię to, co mi każe, i nie narzekam. Zachowuję się logicznie. I pracuję nad sobą. Czasami. Jestem dobrym uczniem. Jestem dobrym uczniem.
— Uhh… No dobra…
Podszedłem niepewnie do drzewa. Muszę przyznać, że nabrałem do nich dość sporego respektu w ostatnim czasie…
Spojrzałem niepewnie na mentora, a ten kiwnął zachęcająco. Pokręciłem główką z niedowierzania i zażenowania. To nie skończy się dobrze.
Spiąłem się i oparłem łapki o pień, wysuwając pazury, które miękko wbiły się w korę i rdzeń białego drzewa. Białe drzewo musiało również być młode. Już chyba umiem to rozpoznać.
Po dłuższej scenie walki, udało mi się wgramolić na najniższą gałąź. Wysokość była podobna do poprzedniego drzewa, na które udało mi się wejść. Za pierwszym razem była to wysokość akceptowalna. Jednak teraz…teraz…
W mojej małej główce pojawił się dobrze mi znany głos, będący odbiciem i kreacją moich najgłębszych ambicji.
Możesz lepiej. Możesz wejść wyżej. Możesz wyżej. Wyżej. Wyżej.
Wiem, że mogę. Oczywiście, że mogę. Jedyne, co mnie ogranicza, to mój strach. I może brak jakichkolwiek umiejętności. I oceniający – choć niecelowo zapewne – wzrok Kurki. I… parę innych czynników.
Wyżej. Wyżej.
Zacząłem się wspinać. Druga gałąź przyszła dość ciężko. Z każdą kolejną było coraz lepiej.
— Borowiku! Może nie tak wysoko, co? Na razie lepiej zostać przy niższych gałęziach…
Powiedział Kurka, robiąc kilka kroków w stronę pnia. Jego ton z jakiegoś powodu nie brzmiał spokojnie.
— Mhm… — mruknąłem, próbując utrzymać równowagę na gałęzi. Po chwili zdałem sobie sprawę, że mentor nie mógł tego usłyszeć, więc dodałem. – Dobrze. Dobrze. Jeszcze tylko jedna.
Wyżej. Wyżej.
Starałem się nie patrzeć w dół, gdy moje pazurki wbiły się w ostatnią gałąź. Spiąłem się i wybiłem lekko, lądując u celu. Była ona stosunkowo wąska i cienka, ale dzięki mojemu niedużemu wzrostowi i wadze była dla mnie w sam raz.
Yay. Moje ambicje na dziś zostały spełnione.
Objąłem wzrokiem las dookoła. Widok był… porażający. Byłem o wiele wyżej niż myślałem. Zakręciło mi się nagle w głowie… Na szczęście przed upadkiem i nagłą śmiercią spowodowaną upadkiem z wysokości uratowała mnie moja szczególna umiejętność – jak mi się kręci w głowie, to nie odpływam, moje mięśnie się nie rozluźniają, lecz napinają jeszcze bardziej, więc po prostu ścisnąłem gałąź mocniej.
Au.
Zabolał mnie lewy pazurek u prawej łapki.
Mam nadzieję, że się nie złamał. To by było smutne.
— Borowiku! Już wystarczy, zejdź na dół!
Powiedział Kurka bardziej stanowczo.
— Uhh… No… ja to… bardzo chętnie, tyle że…
Skrzywiłem się lekko.
— No zejść nie umiem.
Nie nauczyłem się jeszcze zchodzić z drzew. Z pierwszego to…no, nawet na nie nie wszedłem, lecz w nie wbiegłem. Z drugiego zeskoczyłem, bo było nisko. No, a teraz to ja umarłbym, jakbym skoczył. A może nie?
— To ja…skoczę może?
— Nie! Czekaj tam. Zaraz do ciebie wejdę i ci pomogę…
— Nie no. Skoczę po prostu. Szybciej będzie.
— Nie żartuj nawet!
— Dobra, to skaczę.
— Czekaj-
Puściłem gałąź.

A.
Chwila.
Jednak nie.
Moje pazurki… wbiły się tak głęboko, że w sumie to nie bardzo mogę je wyciągnąć.
— Aha. Jednak fałszywy alarm. Um. Sorki.
— Wszechmatko…
Nie widziałem wyraźnie twarzy mentora, gdyż moje oczy skupione były na wszystkim, tylko nie na ziemi i wszystkim, co przyziemne. Ale z tonu jego głosu wywnioskowałem, że musiał być chyba niezbyt szczęśliwy. Ciekawe, dlaczego. Muszę go potem zapytać, czemu mu smutno.
— Dobra. Nowy pomysł.
— Nie! — Nie jestem w stanie tego zobaczyć, ale zapewne jego pełne zgrozy oczy musiały się rozszerzyć jeszcze bardziej. Po chwili dodał trochę spokojniej. — Nie, nie. Zaczekaj tam. Wejdę.
— Ale nie. Nie. Serio. Chwilka. Pomysł mam. Dobry pomysł. Obiecuję, że nie umrę na twoim treningu.
Nie wiem, co zrobił Kurka, ale nie mówił nic. Milczenie uznałem za aprobatę, a przynajmniej brak sprzeciwu. Wyjąłem ostrożnie każdy wbity pazurek moich łapek z gałęzi, więc mogłem się już poruszać.
Po krótkiej analizie wymyśliłem genialny plan. Gałąź była długa i cienka. Nie ugina się, jako że stoję blisko jej trzonu, w najgrubszej i najstabilniejszej części. Ale gdybym stanął na jej końcu…
Zacząłem ostrożnie czołgać się po gałęzi do przodu. Nie czułem przerażenia. Chyba pogodziłem się ze śmiercią. To znaczy, wierzyłem w moje wybitne umiejętności. Tak. Bo nie mogę umrzeć. Nie dziś. Bo obiecałem. Jak umrę, to będą mówić, że jestem kłamcą. Nie zniósłbym tego.
Kurka chyba zdążył zrozumieć mój plan i nie próbował mi przeszkodzić.
Z każdym przesunięciem gałąź uginała się trochę bardziej. W końcu dotarłem na sam jej kraniec, ciasno obejmując ją łapkami. Byłem teraz trochę bliżej ziemi. Nie bardzo blisko, ale na tyle, żeby może nie zginąć od razu.
— Dobra, puszczam teraz. Teraz.
No to puściłem.
Tym razem na serio.
W locie obróciłem się i wylądowałem na ziemi na krzaku pod białym drzewem, na czterech łapkach.
Po krótkim starciu pokonałem krzak i udało mi się z niego wynurzyć. Cały umorusany, z podrapanym brzuszkiem i nastroszonym futerkiem, bez pazurka. Spojrzałem w górę na Kurkę, który stał przede mną, z wyrazem pyska trudnym do wpisania w kategorię smutny czy szczęśliwy. Ale szczęśliwy nie był na pewno.
— Ah, Borowiku…!
— Ja wiem. Więcej nie wejdę na żadne drzewo. Uh. Do następnego treningu wspinaczki, znaczy. To był najgorszy dzień w moim życiu. Zaraz po dniu, w którym ktoś wymienił mi moje zwykłe posłanie na czyste… To było straszne.
Nie wiem, dlaczego czułem taką potrzebę tłumaczenia się mentorowi. Może chciałem go uspokoić. Ale dlaczego? Nie muszę go uspokajać. Nie ma logicznej podstawy, bym czuł się w jakikolwiek sposób odpowiedzialny za jego emocje…um…no dobra, może i są. Ale to nie tak…
— Ale… ale wlazłem. Na… na górę. I… zszedłem sam. To… dobrze. Dobrze. Prawda… że dobrze…? Powiedz, że dobrze, Kurko.

[wspinaczka na drzewa]

[1214 słów]

[24% + 5%]