BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

19 listopada 2026

Od Mnemozyny

↠∗✧᪥✧∗↞
Początkiem Pory Nowych Liści…

Gęsta mgła zakradała się na nie od tyłu. Odżywające powoli trawy falowały na wietrze, ich szum wtórujący pieśni nocnych owadów.
Jedwabisty ogon Tei poruszał się rytmicznie gdzieś z boku, pasma jego rdzawego futra rozwiewane zimnem. Postąpiła krok do przodu. Jej łeb powoli uniósł się w górę, a spojrzenie spoczęło na rozgwieżdżonym niebie.
— W którą stronę jesteśmy zwrócone?
Zamrugała, zwracając wzrok na matkę kątem oka.
— Na północ — odparła po paru uderzeniach serca. Uniosła łapę, wskazując od niechcenia jeden z jaśniejszych punktów. — Tam jest Gwiazda Polarna.
Gwiazda Polarna, obok niej kształt z paroma mniejszymi i jedną równie jasną, co ta pierwsza. Według Tei Mała Niedźwiedzica; może przez zbite ciało i długi ogon. Czy niedźwiedzie miały ogony? Dlaczego nie Mały Kot?
Mała Niedźwiedzica i tuż nad nią ta Wielka – kocię i kocica. Mnemozyna i tuż nad nią Teja.
Przeniosła wzrok na polany, malujące się bielą i szarością w oddali. To miałoby więcej sensu. Poruszyła wąsami, śledząc wzrokiem tańczące z wiatrem trawy i blask rzecznej tafli w oddali.
— Gdyby coś się stało — zaczęła ponownie złota, z dziwną, gorzką nutą w głosie — zawsze możesz za nią podążać.
Mnemozyna zwróciła łeb w jej stronę. W kąciku oka mignął jej wzór Kasjopei; kolejna zagadka. W jaki sposób wyszczerbiona linia, niczym dwa przednie kły, miała przypominać wrzosy? Chyba, że to wrzosy nazwane zostały po niej?
— A co jest na północ?
Ogon Tei przesunął się za nią smętnie. W jej błękitnych ślipiach odbił się blask księżyca, niczym dwie zakręcone łzy.
— Więcej kotów — miauknęła. — Polany, lasy. Na zachód morze.
Zastrzygła uszyma. Chciałaby zobaczyć tak wielką połać wody. Falującą, tańczącą. Agresywną? Babka zawsze mówiła, że woda to zdradliwy żywioł. Ale mówiła to też o swoim ukochanym.
— Za tym wszystkim miasto — kontynuowała kocica. — Tam ciężko jednak nawigować. Mają- Hm. Swoje własne gwiazdy. Blisko ziemi. Ich blask przygasza ten nam znanych.
Zapominała czasem, że matka miała również życie przed nią. Było to trochę ciężkie do zrozumienia. Jeśli zwiedziła tyle zakamarków świata, tyle ścieżek, to dlaczego teraz tkwiła w miejscu? Dlaczego nie zabrała jej w podróż?
— Wrócisz tam?
Teja drgnęła, jak gdyby zadano jej niewygodne pytanie.
— Raczej nie — odpowiedziała po chwili zawahania, jej głos drżący. — Teraz mój dom jest tutaj, z Twoim ojcem.
Mnemozyna wydęła dolną wargę.
— Ale może kiedyś pójdziesz moim śladem.

↠∗✧᪥✧∗↞
Jakiś czas później…

Burza przesuwała się po ciemnym, warczącym niebie. Kurtyna deszczu odcinała wyjście z legowiska, zagłuszając ciche pomruki Tei.
Wcisnęła łapki głębiej pod brzuch złotej. Po jej grzbiecie przeszedł dreszcz zimna, a tuż po nim maminy język; wilgotne futro schnęło na jej karku i ogonie, a brzuch nosił niedomyte ślady błota. Uniosła łeb, wsłuchując się w odgłos kropel wody uderzających o liście krzewu głogu.
— Próbują nas zmyć z powierzchni ziemi!
Teja niemalże podskoczyła na głos, który nagle rozległ się w legowisku. Futro na grzbiecie młodszej nastroszyło się; niechętnie zwróciła spojrzenie na ociekające wodą sylwetki Horyzontu i Wichury.
— Tak? — zagaiła kocica, spoglądając na szwagra. Wichura skinął łbem, upuszczając na ziemię przemoknięty kawałek zwierzyny, podczas gdy jego brat zmierzył partnerkę wzrokiem. — Zerwało się już jakiś czas temu. Byle, żeby was żadna choroba nie rozłożyła…
— I deszcz, i lisy! — kontynuował młody kocur, ignorując jej zmartwienia. — Na lewo od drogi śmierdzi nimi okropnie.
Z tymi słowy westchnął i rozłożył się parę kroków dalej, obok Jabłoni. Horyzont również odłożył swoje zdobycze, splunął wodą i otrzepał się. Babka sięgnęła pomarszczonymi szczękami po wiewiórkę, a po paru uderzeniach serca i Teja przyciągnęła do siebie jedną z nornic. Szybkim ruchem podzieliła ją na dwie części, jedną z nich podsuwając Mnemozynie pod pysk.
— Proszę.
Niebieska spojrzała kątem oka na ojca, po czym pochyliła się nad zwierzyną.
— Dziękuję — wymamrotała do Tei.
Horyzont rozsiadł się na środku krzewu. Poczekał, aż wszyscy wgryzą się w swój posiłek, po czym zmrużył ślipia i machnął ogonem.
— Tak, tak, częstujcie się. Proszę bardzo — mruknął sztucznie beznamiętnym głosem. Barki Mnemozyny mimowolnie podeszły tuż do jej uszu. Bury kocur prychnął, a słowa z jego języka zsuwały się przesączone jadem. — Nie musicie dziękować.
Legowisko wypełniła niekomfortowa cisza. Kotka zmusiła się do przełknięcia odgryzionego kawałka, a wraz z nim do jej żołądka wpadła porcja napiętej atmosfery.
Nie rozumiała, skąd ta pretensja. Po co. Czy każdy kocur pluł w ten sposób na prawo i lewo? Czy każdy ojciec zdawał się mieć uraz do owoców swojej miłości i tego, do kogo tę miłość żywi? Czy to był standard?
Opowieści Tei o swoich rodzicach, których za młodu pozostawiła w mieście, temu przeczyły. Podobno jej dziadek był najserdeczniejszym kocurem, którego złota kiedykolwiek znała. A to, jak traktował babcię, nie mogło się równać z tym, co widziała podczas interakcji Horyzontu z Teją.
— Bo po co? — kontynuował. — Nikt nie docenia tego, ile dla tej rodziny robię-
— Horyzont!
Zabliźniony pysk gwałtownie zatrzasnął szczęki i odwrócił się w kierunku głosu. Babka Płonka wpatrywała się w syna z podobną irytacją wymalowaną w zmarszczkach wokół oczu.
— Czy możesz łaskawie przestać — wysyczała staruszka — czy trzeba Ci tę mordę zamknąć siłą?
Ogon Horyzontu przeciął powietrze.
— Mamo-
— Cisza! — Jabłoń nie dała mu dojść do słowa. — Tak, wszyscy są Ci wdzięczni. A teraz stul pysk, albo będziesz spać w deszczu.
Wichura, dotychczas przysłuchujący się rozwijającej kłótni z postawionymi na sztorc uszyma, uśmiechnął się krzywo.
— Właśnie! Wyluzuj, daj damom zjeść — dorzucił, puszczając oczko do przyglądającej się mu Mnemozyny. Wykrzywiła nieznacznie pysk. — Później na pewno wycałują Ci łapy.
Zacisnęła zęby na języku, by nie palnąć czegoś głupiego, i odwróciła wzrok. Horyzont stał pośrodku legowiska jeszcze przez parę uderzeń serca, wpatrując się w Jabłoń z zesztywniałym kręgosłupem. Nim zdążyła ponownie zabrać się za posiłek, ruszył się gwałtownie i padł na bok tuż obok Tei. Zarzucił łapę na łapę i nadstawił kocicy ubłocony pysk; złocista momentalnie wyprostowała się i, porzucając śniadanie, zaczęła z położonymi po sobie uszami czyścić futro partnera.
Mnemozyna jedynie wcisnęła się głębiej w jej brzuch i wsunęła nos w podpalaną sierść, zbierając się w myślach na przełknięcie reszty nornicy. Nie mogła marnować zwierzyny.

↠∗✧᪥✧∗↞
Teraźniejszość…

tw: śmierć

Ostatnie promienie zachodzącego słońca muskały grzbiety kotek. Atmosfera na polanie uchodziłaby nawet za błogą, gdyby nie cichnący nagle świergot ptaków i ostry swąd zwierzęcia wypełniający jej nozdrza.
Zjeżona sylwetka Tei zasłaniała jej widok drapieżnika; nietrudno było jednak rozpoznać rozwścieczony lisi warkot.

— Wspominałeś o lisach?
Wichura przełknął i krótko przytaknął łbem.
— Ano. Chyba z młodymi — odpowiedział Jabłoni. Niebieska zamrugała, wyglądając spod ogona matki. — Nie martwcie się. Nasz zapach na pewno je odstraszy. Trzeba tylko przykryć jeden smród drugim!

Futro na karku Mnemozyny stanęło dęba. Drzewa w oddali szumiały spokojnie, rzucając na ziemię długie cienie, jednak nie zwracała uwagi ani na jedno, ani na drugie. Zapomniana przez matkę zwierzyna leżała odrzucona gdzieś na bok, w zmierzwionej trawie, w której jeszcze parę uderzeń serca wcześniej czaiła się na jej ogon.
— Mnemo-
Teja wbiła pazury w ziemię i przełknęła głośno.
— Wracaj do domu — wydusiła z siebie głosem, którego niebieska jeszcze nigdy od niej nie słyszała. — W tym momencie.
Zamrugała. Rude zwierzę przesunęło się nieco w jej polu widzenia; paciorkowate oczy błysnęły w słabym świetle. Łapy, zamiast do tyłu, popchnęły ją do przodu i uczepiły się nogi Tei.
Strach przykuł jej ciało do ziemi. Co z matką? Nie zostawi jej, by ta samodzielnie rzucała się na lisa.
— Mnemozyno — wysyczała. — Biegiem-
Za długo się wahały. Drapieżnik wydał z siebie kolejne szczeknięcie, niezadowolony, że przeszkoda nie schodziła mu z drogi.
Stała rozdarta, z jedną nogą gotową do biegu, a resztą uczepioną drugiej kocicy. Nie mogła się ruszyć. Strach kazał jej uciekać, jednak jednocześnie sprawiał, że jej łapy grzęzły jak w błocie. Krew szumiała w jej uszach.
Teja zrobiła jeden gwałtowny krok w lewo.
I był to błąd.
W przeciągu uderzenia serca wylądowała na grzbiecie. Lisi jazgot zmieszał się z kocim warczeniem; przed jej oczami pojawiła się rozmyta plama rudego, a na nią spadł ciężar ciała matki. Kocica z obnażonymi zębami usiłowała cofać się do tyłu, szarpiąc się gwałtownie i zawodząc, jednak nie mogła oderwać się dalej niż na długość ogona.
Oczy Mnemozyny padły na przerażony pysk złotej. Dlaczego nie uciekała?
Dopiero parę zaakompaniowanych jękiem szarpnięć dalej dojrzała nogę kocicy, na której zacisnęły się lisie szczęki. Z jej gardła wyrwał się zduszony odgłos; dopadła do boku matki, ze strumieniem niezrozumiałych słów lejących się z jej języka. Jej łapki uczepiły się żeber Tei, plątając w futro. Niebieskie oczy spojrzały na nią z paniką, krzyki padły z podpalanego pyska, jednak ich sens dopadł do niej dopiero w momencie, w którym ostre pazury przeryły skórę na jej pysku.
Zatoczyła się z piskliwym wrzaskiem. Krew zalała jej prawe oko; przymrużyła je odruchowo, lądując zadem w trawie parę susów dalej. Teja darła się wniebogłosy. Przetarła pysk łapą, od razu sycząc na własny dotyk i szarpiąc się do tyłu. Po paru uderzeniach serca zacisnęła zęby i otarła czerwień na tyle, że przez chwilę w półmroku dostrzegła na nowo dwie sylwetki.
Lisa, pochylającego się nad ofiarą. I odchylony do tyłu łeb Tei, która leżała bezwładnie na trawie z rozgryzioną krtanią.
Zamarła. Przez parę chwil, które wydawały się ciągnąć w nieskończoność, wpatrywała się w matkę. W krew ściekającą z zębów drapieżnika na jej ciało, wsiąkającą w ziemię dookoła i ginącą w zapadającej ciemności. Stała tak, przykucnięta, aż nie napotkała zaszklonych oczu trupa.
Mnemozyna momentalnie wyprostowała się jak struna. Nie do końca obecnym, spanikowanym wzrokiem zmierzyła lisa, z którego gardła ponownie wyrwał się jazgot, i ruszyła biegiem.

Nie była pewna, w którą stronę niosą ją łapy. Zostawiła za sobą rzeź, drzewa, po jakimś czasie również i pasmo stygnącego asfaltu. W momencie, w którym jej płuca nie wytrzymały i musiała się zatrzymać, nie miała najmniejszego pojęcia, gdzie się znajduje.
Zasychająca krew sklejała futro na jej pysku, a rany rozciągały się i piekły na nowo przy każdym ruchu warg. Łapczywie łapała oddech. Wokół niej rozciągały się polany, w oddali majaczyły drzewa, za nią szumiała rzeka. Uniosła wzrok na niebo. Gdzieś z tyłu błyszczał Niedźwiedzi Strażnik, na prawo wzór Lutni, a przed nią znajomy blask Gwiazdy Polarnej.
Zawahała się.
Gdyby spojrzała przez ramię, upewniłaby się, że przybiegła w kierunku, który przy pierwszych ciepłych wiatrach wskazała jej Teja. Miała stać teraz na terenach zamieszkiwanych przez inne koty; za drzewami widzieć miasto, a na lewo słyszeć morze. Wszystko jednak rozciągało się na tak wielkich połaciach ziemi, że było to niemożliwe.
Zamiast szumu fal do jej uszu dobiegły więc jedynie cudze kroki.
Szelest traw ponownie postawił jej ciało na sztorc. Wstrzymała oddech, a przed nią jak gdyby znikąd pojawiły się nieznajome sylwetki.
Przybysze wydawali się równie zaskoczeni jej widokiem, co ona ich. Ciszę przerywał tylko śpiew świerszczy; po paru uderzeniach serca ostrożnie zrobiła krok do tyłu. Później drugi, i jeszcze kolejny.
— Hej!
Głos młodej kocicy poniósł się z wiatrem. Zastygła w miejscu, podnosząc spojrzenie, uprzednio wbite we własne łapy.
W odległości zaledwie paru susów od niej stanęła dwójka kotów. Wspomniana kocica o smukłej, pokrytej paroma bliznami sylwetce i wysoki, okryty długim, białym futrem kocur, przypominający oprószonego śniegiem ducha. Dwie pary oczu wpatrywała się w nią, lśniąc w półmroku – jedne niebieskie, drugie czerwone.
— Zgubiłaś się? — zagaiła szylkretka.
Futro Mnemozyny jedynie napuszyło się w odpowiedzi. Ta wpatrywała się w nią wyczekująco; ostatecznie ledwo zauważalnie skinęła głową. Ruch łbem ponownie posłał iskry bólu wzdłuż jej pyska. Wykrzywiła się, a z jej gardła padł głuchy odgłos.
— Jesteś ranna — wtrącił starszy kocur. Nim zdążyła skrytykować oczywistość tych słów, jego brwi zmarszczyły się nieznacznie, a wzrok zlustrował uważnie polanę za nią. — Coś Cię zaatakowało?
Chwila ciszy. Język ciążył jej w pysku jak bezużyteczny mięsień.
— Ktoś?
Nie uzyskując odpowiedzi wysunął się o krok do przodu. Mnemozyna podskoczyła i napięła mięśnie, wbijając w niego rozbiegany wzrok-
— Łapy przy sobie!
Dopiero, gdy nieznajomy zastygł w miejscu, zorientowała się, że słowa te padły z jej pyska. Zatrzasnęła zęby. Nie zauważyła nawet tego, że jeden z jej kłów zahaczył o naderwaną wargę. Wyprostowała się i zamarła.
Nie dość, że nie odpowiedziała, to jeszcze na niego nawrzeszczała.
— Jak się nazywasz? — zapytał po paru uderzeniach serca, ku jej zdumieniu. Wydawał się niewzruszony jej słowami. Co więcej; usiadł na trawie i owinął łapy ogonem. — Ja jestem Biały Strumień. A to — ruchem brody wskazał kocicę stojącą nad jego barkiem — jest Chyża Porzeczka.
Przełknęła ślinę, zawahawszy się.
— Mnemozyna.
— Mnemozyno — kontynuował, wykrzywiając wargi w słabym uśmiechu, jak gdyby musiał się na niego postarać. — Wiesz, gdzie jesteś?
Rozejrzała się.
— Teoretycznie? — wydusiła z siebie. — Przyszłam- Gdzieś z południa.
Biały Strumień zastrzygł jednym z uszu.
— Stoimy właśnie na terytoriach Klanu Burzy.
Ah.
Tłumaczyło to ich nagłe spotkanie. Obejrzała się przez ramię, próbując sobie wyobrazić, jak miejsce, w którym teraz stoją, wyglądało z domowej polany. Jakie gwiazdy błyszczały wtedy nad skruszoną kamienną wieżą, majaczącą w oddali. Teraz widziała nad nią jasną głowę i wijący się tułów Węża-
W kącie jej oka kocur podniósł się i machnął ogonem. Nastroszyła się ponownie; czerwone ślipia obrzuciły ją uważnym spojrzeniem.
— Mnemozyno — zaczął znowu. Uchyliła wargi i wbiła w niego niepewny wzrok. — Jesteś tu sama, ranna i zapewne głodna. Jest późno.
Napięła łapy.
— Możemy Cię zabrać do naszego obozu — zaproponował. — Nasza medyczka opatrzy Twoje rany. Dostaniesz posiłek i suche miejsce do spania.
Cisza. Serce nadal szaleńczo rwało się w jej piersi. Z pyska nadal ściekała krew, zmieszana ze łzami, które w pewnym momencie uciekły spod jej powiek. Mięśnie i płuca bolały ją od biegu, a całe jej ciało było nieziemsko ciężkie. Potok myśli w głowie szumiał nieustannie.
Zawahała się. Przyjmowali ją z otwartymi ramionami.
Odbiegła myślą do czekającego na nią w domu ojca. Nikt nie wiedział, że opuściła z Teją legowisko. Nigdy nie wiedzieli. Wyobraziła sobie rozwścieczony, zawiedziony pysk Horyzontu, uspokajającego go Wichurę i wzdychającą babkę. Czy rzeczywiście byłby zawiedziony? Czy może jednak popatrzyłby na nią bez wyrazu, zamrugał, i zniknął gdzieś się pałętać? Czy szukałby upustu irytacji w postaci czegoś do rozorania pazurami? Kto, z własnej woli lub nie, by się pod te pazury nawinął?
Nie chciała wracać do domu.
Bała się nieco oczekiwań nieznajomych i zasad panujących w ich domu, ale bała się również reakcji mieszkańców jej własnego.
Przeniosła wzrok z Białego Strumienia na podekscytowaną szylkretkę za jego plecami, i z powrotem. Zamrugała, przełknęła ślinę i szarpnęła łbem w geście zgody. Albinos machnął ogonem i w końcu zbliżył się do niej, a ona w końcu nie odskoczyła; już chwilę później była eskortowana przez łąki z nim u jednego boku, a Chyżą Porzeczką u drugiego – zostawiając zmasakrowane ciało Tei i śpiącego ojca daleko za sobą.

Nowa Członkini Klanu Burzy!


8 księżycy

Od Aroniowej Łapy

Siedział na skraju obozu, leniwie obserwując koty krzątające się wokół stosu zdobyczy, kiedy po raz kolejny przypomniał sobie słowa Pyzy: "Lepiej jest być zwyczajnym, niż być takim jak ty!". Nie potrafił stwierdzić, dlaczego akurat ta uwaga tak uporczywie powracała do jego myśli, skoro podczas samej kłótni nie brakowało znacznie bardziej obraźliwych komentarzy. Być może dlatego, że nie brzmiała jak zwykła obelga, a raczej jak coś, co kotka rzeczywiście uważała za prawdę.
Zmarszczył nos, odwracając wzrok od polany. Zwyczajność nie była przecież niczym, do czego powinien dążyć. Nie po to spędzał tyle czasu, zastanawiając się nad własną przyszłością, by ostatecznie zadowolić się życiem, które nie wyróżniałoby się niczym spośród pozostałych. Chciał dokonać czegoś znaczącego, czegoś, co sprawiłoby, że inni zapamiętaliby jego imię, a nie jedynie kojarzyli go jako kolejnego wojownika Klanu Wilka.
A jednak, im dłużej roztrząsał tamtą rozmowę, tym bardziej drażniło go, że Pyza mogła tak łatwo uznać go za kogoś, kim wcale nie chciał być. Nie zamierzał przyznawać jej racji, zwłaszcza że sama nie wydawała mu się szczególnie interesującą kotką. Mimo to jej słowa pozostawiły po sobie nieprzyjemne wrażenie, którego nie potrafił pozbyć się równie łatwo, jak innych uwag.
W końcu westchnął, podnosząc się z miejsca. Nie miał zamiaru dłużej zaprzątać sobie nią głowy. Była tylko Pyzą, a jej zdanie nie powinno mieć dla niego żadnego znaczenia.

[220 słów]

Od Czajki CD. Kobczyka

•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••
Obecnie, pora zielonych liści
•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••

“Czajko, ja… chcę, żebyś wiedział, jak okropnie żyje mi się w samotności. Tęsknię za rozmowami z innymi kotami. Tęsknię za poczuciem, że gdzieś przynależę. Tęsknię za dzieleniem się językami z pobratymcami. Nie potrafię też znieść świadomości, że gdzieś tam, za rzeką, mam dwie córki, które nigdy nie widziały mnie na oczy! Tak bardzo chciałbym codziennie budzić się i móc powiedzieć im “kocham cię”. Poza tym… chciałbym wreszcie wyznać miłość Łezce. Chciałbym, żeby została moją partnerką. I chciałbym też, żeby mogła budzić się przy mnie, zamiast codziennie maszerować na granicę, by ze mną porozmawiać. Proszę, Czajko, przemyśl moje słowa… Ty też mógłbyś znaleźć sobie kogoś wśród Nocniaków! Jestem pewien, że szybko przystosujemy się do ich stylu życia. Przysięgam też, że przedstawię cię Łezce i moim córkom! Będziesz dla nich jak wujek, co ty na to?” — słowa Osetka non stop huczały mu w myślach.
Wtedy nic nie odpowiedział drugiemu kocurowi, po prostu w grobowej ciszy podniósł się z miejsca, a następnie ruszył w tylko sobie znanym kierunku, choć tak naprawdę nawet on nie wiedział, gdzie się kieruje. Potrzebował w samotności przemyśleć kwestię dołączenia do Klanu Nocy. Jemu w porównaniu do zielonookiego dobrze się żyło jako samotnik, nawet jeśli co wschód słońca wisiało nad nim widmo głodu czy śmierci z powodu choroby. W dodatku klany różniły się od systemu w Owocowym Lesie — nie mieli rangi zwiadowców, więc kim, by został? Zwykłym wojownikiem? Nie radził sobie zbyt dobrze w aspektach wymagających siły fizycznej, pod tym względem był wyjątkowo przeciętny, gdyż jego treningi skupiały się na wspinaczce, bezszelestnym poruszaniu się, czy maskowaniu lub gatunkach drzew wraz z ich chorobami. Na terenach niczyich pełnych potężnych konarów czuł się najlepiej, było to swego jego naturalne środowisko, gdzie miał zdecydowaną przewagę nad innymi. A teraz? Miałby to wszystko porzucić, by pływać i jeść ryby? Przecież było to tak odmienne, od tego, co znał. Czy naprawdę był gotowy na takie poświęcenie tylko dlatego, że czuł coś do Lisiego Ostu i to coś więcej niż zwykłą przyjaźń? Nawet jeśli nie był w stanie tego określić, to wiedział, iż dołączenie do smakoszy ryb, by młodszy mógł mieć kontakt z “partnerką” i dziećmi będzie najbardziej bolesnym doznaniem w psychicznej i emocjonalnej sferze.
Może i stara się każdemu dogodzić, nawet jeśli to niemożliwe i często było to jego własnym kosztem, jednakże teraz było coś, co go powstrzymywało przed takim działaniem w tej sprawie. Dotychczas chyba jeszcze nie doświadczył czegoś takiego, więc nie wiedział, że tym uczuciem jest po prostu zwykła zazdrość. Zazdrość, iż kocur, w którym był zadurzony od wielu księżyców woli jakąś pierwszą lepszą Nocniaczkę niż jego, kota, który tyle poświęcił, by być teraz przy jego boku. Ta pożal się Wszechmatko, Senna Łza ani myślała o opuszczeniu klanu z dziećmi dla Lisiego Ostu, zamiast tego wolała go mamić i zaciągać w swe rodzinne sidła. Niebieskofutry od początku nie był przekonany do tej wojowniczki, nawet jeśli ta faktycznie nic nie zrobiła, to w oczach Czajki była jednym z najgorszych potworów, jakie mogły stąpać i przyciągnąć do siebie biednego czarnofutergo samotnika. Może i był to przejaw zaborczości ze strony kocura, aczkolwiek on tego w ten sposób nie postrzegał, chciał po prostu, jak najlepiej dla przyjaciela. Choć istny ból sprawiał widok, kiedy ten pogrążał się w swej bezdennej spierali użalania nad swoim losem. W takich momentach na biały pysk kocura cisnął się grymas niezadowolenia, jednak nigdy tego nie okazał. Może i sprawiał wrażenie zimnego, bez uczuć, lecz on po prostu od czasu do czasu niektórych z nich nie był w stanie odpowiednio wyrazić, dlatego też obecnie właśnie te, z którymi ma problem, ukrywa.

•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••

Nie wiedział, ile do końca minęło od pamiętnej i zarazem ostatniej rozmowy z Lisim Ostem, lecz wszystkie emocje wciąż w nim żyły. Równie intensywnie, jakby zielonooki raptem parę uderzeń serca temu przedstawił swoją propozycję, która zmieni ich życie. Brązowooki dotychczas kręcił się po terenach niczyich, unikając miejsc, gdzie mógłby napotkać młodszego z obawy, iż ten będzie wtedy oczekiwać ostatecznej odpowiedzi ze strony niebieskiego. A on nawet nie wiedział, czy byłby w stanie poświęcić się dla przyjaciela i dołączyć na nowo do jakiejś społeczności. Czy byłby w stanie znieść początkowy stan, kiedy to jest się kompletnie obcym i raczej niezbyt mile widzianym? Moment, kiedy to nikt nie ufa Ci na tyle, aby bez cienia obaw lub podejrzeń wymienić parę słów. Tak bardzo się obawiał tego, że wszystko będzie wyglądać tak samo, jak zaczynał szkolenie na zwiadowcę w Owocowym Lesie lub później, kiedy Borowik owinął go sobie wokół łapy i mógł nim pokierować, jak tylko chciał, a on sam był kompletnie ślepy na wszystkie sygnały, które wręcz krzyczały, że coś jest nie tak, że drugi kocur posuwa się za daleko.
Kiedy to warkot Potworów dotarł do jego uszu, zdał sobie sprawę, iż zbliża się do Drogi Grzmotu. Dokładniej tej samej, którą księżyce temu przekroczył, zamykając rozdział w swoim życiu, który kręcił się wokół Owocowego Lasu. Czy były dni, kiedy tęsknota za dawnym życiem niemal rozrywała jego duszę? Aby tylko raz. Wątpił, iż Kajzerka z Orzeszkiem jeszcze żyją. Wierzył, że Ci nad nim czuwają jako jaskółki bądź jerzyki, nawet jeśli szylkretowa kocica w pamięci syna nie była wielką wyznawczynią Wszechmatki, w porównaniu do swojego partnera, który aktywnie uczestniczył w spotkaniach wyznawców. Również miał nadzieję, iż Guziczek i Gąska mają się dobrze. Może nawet założyli własne rodziny, w końcu cętkowany szybko odnalazł z Kurką nić porozumienia, której niebieskofutry im zazdrościł.
Jego krok nie zwalniał, w jednostajnym rytmie stawiał łapy przed sobą, skracając dystans, jaki dzielił go od czarnej, śmierdzącej ścieżki, której Potwory nigdy nie opuszczały. Przystanął, dopiero gdy o lisią długość był od zostania potrąconym przez jednego z nich. Silny podmuch wiatru, który gnał tu za Potworem, skutecznie zmierzwił krótką, przylegając sierść samotnika. Przy czym ten cudem utrzymał się na łapach pod siłą porywu powietrza. Trzepnął końcówką ogona, odwracając się w stronę rzeki oraz terenów innych klanów. Nie znał zbytnio położenia terytoriów innych, poza Owocowym Lasem, Klanem Nocy oraz Burzy. Może i kiedyś wiedza ta zajmowała jakieś miejsce w jego umyśle, lecz teraz część dawnych nauk niemal poszła w zapomnienie, a inne pojęcia były zasnute ciężką mgłą lub kompletnie uleciały, tworząc miejsce na nowe informacje.

•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••

Pierwsze, co uderzyło w jego nozdrza to ciężki zapach Wilczaków wymieszany z lasem iglastym. Dopiero później sama woń drzew upstrzonych igłami zamiast liśćmi, które wraz z sezonami zmieniały kolor lub kompletnie obumierały, by stać się częścią ściółki leśnej. Wędrówka do ów terenów raczej była jedną z tych dłuższych, których już jakiś czas nie odbywał. Odkąd w miarę pogodził się z Lisim Ostem, to trzymał się terenów niczyich, rzadko kiedy nawet zapuszczając się w okolice granicy Nocniakami. Czarnofutry za to ochoczo przebywał w ich okolicach — w końcu może za którymś razem trafi na patrol, gdzie ujrzy swoją wybrankę. Na samo wspomnienie czarnej szylkretki, zastrzygł prawym uchem, jakby odganiał natrętną muchę. Może i nawet określenie te nie mijało się z prawą. Niebieskofutry traktował Senną Łzę jak natręta, który nagle pojawił się w życiu zielonookiego i najwidoczniej nie ma zamiaru samemu się usunąć z tej sfery.
Już miał ruszać dalej wzdłuż granicy, kiedy to z pobliskich krzaków wyłoniła się trójka wojowników. Każdy z nich bez wyjątku na długość drzewa roztaczał fetor Klanu Wilka, dzięki czemu kocur nie miał wątpliwości, iż muszą być członkami społeczności, która żyje pośród iglaków. Zielonooka kotka o liliowo-srebrnym umaszczeniu z klasycznym pręgowaniem była zdecydowanie najbardziej zbudowana spośród swych towarzyszy, gdyż kolejny był rudy kocur o raczej przeciętnej budowie, a na samym końcu jakiś bury młodzik z wystającymi kłami i pędzelkami na uszach. Cała ich zgraja na widok samotnika przybrała negatywne nastawienie w jego kierunku. Niebieskofutry jedynie trzepnął końcówką ogona, chcąc wznowić podróż, jednak w połowie kroku zatrzymały go słowa jednego z Wilczaków.
— Czego tu szukasz wronia strawo? — syknął rudy kocur, którego ciało zdobiły blizny. Mimo tych słów Czajka nic nie odpowiedział, jedynie swymi ciemnobrązowymi ślepiami obserwował patrol. — Co, zabrakło Ci języka w gębie?
— Cętkowany Tęgoszu — mruknęła srebrna, upominając młodszego. — To tereny Klanu Wilka, samotniku.
— Jestem tego świadom — odparł przybysz ze słyszalną chrypką.
— W takim razie czego tu szukasz? — Cętkowany młodzik wciął się z pytaniem.
— Niczego, jedynie przechodzę obok. Nawet nie przekroczyłem waszych granic, więc odpuście sobie tę wrogość — wyjaśnił, na końcu spoglądając na Cętkowanego Tęgosza, który jako pierwszy rzucił się na niego z wyzwiskami.
— Wędrujesz wzdłuż Drogi Grzmotu? — kontynuowała kocica, nie zważając na młodszych towarzyszy, którzy raczej nie potrafili zachować spokoju.
— Owszem, ale spokojnie, nie wkroczę na wasze tereny, a tym bardziej nie będę polować.
Liliowa skinęła głową, przyjmując do wiadomości informacje ze strony samotnika. Chyba chciała już odejść, lecz dwójka kocurów miała inne plany.

•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••

Dopiero kiedy płuca paliły go żywym ogniem, samotnik zwolnił swój szaleńczy bieg.
Owszem, Czajka uciekł z podkulonym ogonem, nim wilczacki patrol zdążył się rzucić na niego z pazurami. Nie wiedział, czy ruszyli za nim w pościg, czy uznali jego tchórzostwo za swoje zwycięstwo. Nie obchodziło go to. Najważniejsze było to, iż jakoś przeżył to spotkanie z trójką mało przyjemnych wojowników — choć musiał przyznać, że liliowa jako jedyna sprawiała wrażenie kota rozumnego, którym nie kieruje żądza krwi, walki czy śmierci.
Szaleńczy bieg wyjątkowo blisko Drogi Grzmotu nie był na dłuższy czas dobrym pomysłem, lecz raczej mało kto odważyłby się na taki ruch. Kocur nie miał innego wyboru i musiał w jakimś stopniu zaryzykować tym ruchem. Wszechmatka najwidoczniej nad nim czuwała, gdyż wyszedł z tego bez szwanku.
W miejscu, gdzie przystanął, zapach Wilczaków był o wiele słabszy i wymieszany z wonią innych samotników, którzy zapewne przekraczali granicę. Pewnie też patrole klanu rzadko kiedy zapuszczały się w te okolice, więc koty spoza ich społeczności to musiały wykorzystywać. W i sam Czajka. Może i był to ryzykowny ruch, przekraczać granicę, lecz jego niebieska sierść zdążyła przesiąknąć odorem Potworów, które go mijały w czasie podróży wzdłuż ich drogi.
W czasie wędrówki pomiędzy iglakami z non stop napiętymi mięśniami, do jego uszu dotarł szelest, a w nosie zatańczyła woń świeżo zbieranych ziół. Parę kroków dalej pomiędzy krzewami dostrzegł sylwetkę czekoladowego samotnika, którego miał okazję poznać księżyce temu.

<Kobczyku? Cóż za spotkanie>

Od Orzechówkowej Łapy do Rogatej Gwiazdy

Orzechówkowa Łapa była bardzo zasmucona z powodu zaginięcia Pani Wysokości Mandarynkowej Gwiazdy. Jak inni, miała nadzieję, że to zniknięcie było tymczasowe. Jednak Pan Książę Rogaty Flaming poszedł do Księżycowej Sadzawki razem z Panem Księciem Błękitną Laguną, a wrócił do obozu już jako Pan Wysokość Rogata Gwiazda.
Gratulowała kocurowi mianowania, ale również była w żałobie po prawdopodobnej śmierci wcześniejszej liderki.
Orzechówkowa Łapa szła do stosu zwierzyny, chcąc odnieść swoją niedawno upolowaną piszczkę. Nuciła sobie po cichu pieśń o paziu królowej i fantazjowała o mężnych wojownikach walczących dla swojej damy. Rozmarzona, nie zauważyła Pana Księcia Rogatej Gwiazdy, który też szedł do sterty zwierzyny. Zwęglona niechcący uderzyła w pióro lidera, które opadło na ziemię. Zdenerwowana i zawstydzona uczennica schyliła się i podniosła przedmiot, na którym pojawiły się drobinki ziemi.
– P-przepraszam, Wasza Wysokość Rogata Gwiazdo! Niemądra ja, zamiast patrzeć się przed siebie, fantazjowałam o głupich rzeczach! Przebacz mi, Panie Księciu Rogata Gwiazdo!
Lider się lekko pochylił, aby koteczka mogła wpiąć mu pióro w grzywę.
– Następnym razem uważaj, Orzechówkowa Łapo. To pióro jest niezwykle rzadkie. Każdy chciałby takie mieć, lecz ze względu na trudną dostępność, tylko ja takie posiadam.
– Och, jeszcze raz strasznie Pana Księcia Rogatą Gwiazdę przepraszam!
– Nic nie szkodzi. Powiedz mi, Orzechówkowa Łapo, czy Łupka z tobą rozmawiała?
Kotka przez chwilę się zastanowiła.
– Nie, ale strasznie dziwnie się na mnie patrzyła…
– Nie przejmuj się tym. Łupka ma taki wyraz pyszczka. Jednak to nieistotne. Jak ci idą treningi, Orzechówkowa Łapo?
– Bardzo dobrze, Wasza Książęca Mość. Pani namiestniczka Trzcinowy Szmer jest świetną mentorką. A co u Pana Księcia Rogatej Gwiazdy?

<Proszę Pana?>
[255 słów]

18 listopada 2026

Od Aroniowej Łapy

Południowe słońce zdawało się szczególnie dotkliwe, rażąc swoim światłem we wszystko to, co tylko się dało. Być może Aroniowa Łapa powinien był ustalić inną porę spaceru, jednak przecież i tak w będą w większości pod koronami drzew, więc nie powinno być aż tak źle. Przynajmniej taką miał nadzieję.
— Jesteś! — przywitała go Pyza, gdy tylko znalazł się przy wyjściu. — Gorszej pory nie mogłeś wybrać, hm? — miauknęła żartobliwie, unosząc głowę, aby wskazać wzrokiem na słońce.
Aronia westchnął krótko.
— Sam zaczynam żałować — odparł, unosząc nieznacznie kącik pyska. — Chociaż podobno spacer w takim upale dobrze wpływa na wytrzymałość. Przynajmniej tak można sobie tłumaczyć własne kiepskie decyzje.
Nie był szczególnie zadowolony z własnej odpowiedzi, choć trudno było mu określić, czego właściwie oczekiwał. Może powinien był powiedzieć coś zabawniejszego? A może w ogóle nie musiał się odzywać? Pyza najwyraźniej nie miała problemu ze znajdowaniem sobie tematów do rozmowy, toteż Aronia nie rozumiał, dlaczego wciąż czuł się zobowiązany do podtrzymywania jej dobrego humoru. Jej swoboda, początkowo jedynie nieco osobliwa, zaczynała go drażnić. Zachowywała się tak, jakby ich znajomość była znacznie bliższa, niż w rzeczywistości, a on nie potrafił zdecydować, czy wynikało to z jej naturalnego usposobienia, czy z braku wyczucia.
Nie przepadał za kotami, które zbyt szybko skracały dystans. Nie oznaczało to, że oczekiwał od innych przesadnej powściągliwości, jednak w przypadku Pyzy trudno było mu odnaleźć granicę między zwyczajną życzliwością a zachowaniem, które zaczynało go męczyć. Co gorsza, nie potrafił znaleźć żadnego konkretnego powodu, by mieć jej coś za złe. Nie zrobiła przecież nic szczególnie niemiłego. Po prostu jej obecność nie sprawiała mu takiej przyjemności, jakiej być może się po niej spodziewała.
Przez chwilę przyglądał się jej z ukosa, po czym przeniósł wzrok na leśną ścieżkę. Nie miał ochoty spędzać całego popołudnia na wymienianiu uprzejmości, lecz skoro już się zgodził, nie zamierzał nagle wycofywać się z obietnicy. Poza tym nie chciał dawać jej powodów do zadawania pytań. Wolał uniknąć tłumaczenia, dlaczego właściwie przestało mu odpowiadać towarzystwo, na które sam wcześniej przystał.
— Chodźmy, zanim słońce zdąży nas całkiem upiec — rzucił w końcu, ruszając przed siebie.

***

Przez jakiś czas szli przez las aż wreszcie pomiędzy pniami drzew zamigotała rozległa tafla jeziora. Woda, niemal nieruchoma w panującym upale, odbijała jasne niebo, gdzieniegdzie tylko poruszana przez drobne owady muskające jej powierzchnię. Wzdłuż brzegu rosły wysokie trawy i kępy paproci, a kilka pochylonych nad wodą gałęzi zapewniało przyjemny cień, którego Aronia zdążył już zacząć wyczekiwać. Zatrzymał się przy jednym z większych głazów, pozwalając sobie na krótką przerwę, podczas gdy Pyza bez większego zastanowienia zajęła miejsce niedaleko niego.
Najwyraźniej dotarcie nad jezioro wprawiło ją w jeszcze lepszy nastrój. Zaczęła opowiadać o tym, jak przyjemnie byłoby spędzać tu więcej czasu, gdyby nie uczniowskie obowiązki, po czym przeszła do rozważań na temat tego, jak wyglądałoby życie kotów, gdyby nie musiały uczestniczyć w codziennych treningach. Jej wyobrażenia szybko zaczęły odbiegać od pierwotnego tematu, a Aronia, który początkowo próbował jeszcze od czasu do czasu wtrącać pojedyncze uwagi, wkrótce całkowicie zrezygnował z podtrzymywania rozmowy.
Słuchał jej jedynie połowicznie, coraz częściej pozwalając myślom odpływać w innym kierunku. Nie potrafił zrozumieć, skąd brała tyle energii do mówienia. Pyza zdawała się traktować każdą, nawet najbardziej błahą myśl jak coś wartego podzielenia się z całym światem. Nie wystarczało jej zwykłe stwierdzenie, że pogoda jest ładna albo że woda wygląda zachęcająco; musiała jeszcze rozwinąć tę myśl, dodać kilka własnych spostrzeżeń, a potem znaleźć kolejny temat, zanim poprzedni zdążył na dobre wybrzmieć. Aronia odnosił wrażenie, że gdyby zostawić ją samą na środku polany, potrafiłaby prowadzić rozmowę z własnym cieniem i wcale nie zauważyłaby braku rozmówcy.
Zresztą irytowało go w niej znacznie więcej niż sama gadatliwość.
Zerknął na nią ukradkiem. Jej czekoladowe futro, starannie ułożone i pozbawione większych zabrudzeń, układało się schludnie wzdłuż boków, a szylkretowe plamy wyróżniały się na tle jednolitej barwy sierści. Miała okrągły pyszczek, pomarańczowe oczy i dość pospolite rysy, które trudno byłoby pomylić z czymś szczególnie charakterystycznym. Nie było w niej nic, co przyciągałoby uwagę na dłużej, a mimo to zdawała się zachowywać tak, jakby każdy jej gest i każda wypowiedź zasługiwały na zainteresowanie. Nawet sposób, w jaki siadała, zadowolona z samego faktu znalezienia się nad jeziorem, wydał mu się teraz osobliwie irytujący.
Może najbardziej przeszkadzało mu jednak jej podejście do życia. Pyza sprawiała wrażenie, jakby niewiele rzeczy potrafiło naprawdę wyprowadzić ją z równowagi. W każdym wydarzeniu znajdowała coś zabawnego, każdą niedogodność potrafiła obrócić w coś pozytywnego, a nawet zwyczajne czynności przedstawiała z entuzjazmem, którego Aronia nie umiał w sobie odnaleźć. Nie wiedział, czy rzeczywiście była tak beztroska, czy tylko nie zastanawiała się zbyt długo nad sprawami, które dla niego potrafiły mieć znacznie większe znaczenie. W obu przypadkach trudno było mu znieść jej obecność. Jej pogoda ducha wydawała mu się nie tyle godna podziwu, ile powierzchowna, jakby wystarczyło odwrócić wzrok od nieprzyjemnych rzeczy, by przestały istnieć.
— ...a wtedy pomyślałam, że właściwie moglibyśmy częściej tu przychodzić! — ciągnęła Pyza, nie dostrzegając jego coraz bardziej nieobecnego spojrzenia. — Woda nie jest tak daleko od obozu, a w takim upale można by się trochę ochłodzić. Chociaż pewnie niektórzy woleliby zostać w legowiskach. Nie rozumiem zresztą, jak można przesypiać całe popołudnia, kiedy na zewnątrz jest tyle ciekawych rzeczy do zobaczenia...
Aronia poruszył uchem. Nie miał pojęcia, jak długo jeszcze zamierzała mówić. Każda kolejna uwaga zdawała się jedynie potwierdzać jego wcześniejsze przypuszczenia, a im dłużej jej słuchał, tym bardziej drażniła go ta niezachwiana pewność, z jaką wypowiadała się na każdy temat. Nie musiała przecież rozumieć wszystkiego. Nie musiała mieć zdania o każdej rzeczy ani przekonywać innych, że jej sposób spędzania czasu jest najlepszy. A jednak robiła to z taką naturalnością, jakby nigdy nie przyszło jej do głowy, że ktoś może mieć zupełnie inne potrzeby.
— Pyzo — odezwał się nagle.
Kotka przerwała w pół słowa i zwróciła ku niemu pysk. Jej pomarańczowe oczy spoczęły na nim z zaciekawieniem, a na mordce wciąż utrzymywał się lekki uśmiech.
— Hm?
Aronia przez moment przyglądał jej się w milczeniu. Właściwie nie planował mówić niczego konkretnego. Chciał jedynie przerwać jej wywód, choć kiedy już zwróciła na niego uwagę, w jego głowie pojawiła się myśl, którą niemal natychmiast uznał za wartą wypowiedzenia. Nie zastanawiał się długo nad jej konsekwencjami. Być może właśnie tego potrzebował — czegoś, co wreszcie sprawiłoby, że Pyza przestałaby mówić.
— Mówił ci ktoś kiedyś, że wyglądasz dość pospolicie?
Uśmiech kotki powoli zniknął. Przez chwilę zdawała się nie rozumieć, co właściwie usłyszała, jakby oczekiwała, że Aronia zaraz doda coś jeszcze i wyjaśni, iż był to jedynie żart. On jednak nie zamierzał niczego wycofywać. Patrzył na nią spokojnie, choć gdzieś pod tą pozorną obojętnością czaiło się nieznaczne napięcie.
— Słucham? — zapytała w końcu.
— No wiesz. Nie wyróżniasz się szczególnie. Ani wyglądem, ani tym, co mówisz.
Dopiero po wypowiedzeniu tych słów uświadomił sobie, jak bezceremonialnie zabrzmiały. Nie poczuł jednak natychmiastowej skruchy. Przeciwnie, przez krótką chwilę odczuwał coś na kształt ulgi, jakby wreszcie udało mu się powiedzieć na głos wszystko to, co od początku spaceru zbierało się w jego myślach. Nie musiał już udawać zainteresowania ani wymuszać na sobie kolejnych uprzejmych odpowiedzi. Pyza przynajmniej na moment przestała wypełniać ciszę.
— To miało być zabawne? — spytała, a jej głos wyraźnie stracił wcześniejszą pogodną nutę.
Aronia wzruszył lekko barkami.
— Nie. Po prostu tak uważam.
Przez kilka następnych uderzeń serca żadne z nich się nie odezwało. Aronia wpatrywał się w taflę jeziora, udając, że cała sytuacja przestała go interesować, choć kątem oka wciąż dostrzegał nieruchomą sylwetkę Pyzy. Nie podobało mu się jej milczenie. Jeszcze przed chwilą nie potrafiła powstrzymać się od ciągłego mówienia, teraz zaś zachowywała się tak, jakby to on był jedynym odpowiedzialnym za zepsucie ich spotkania.
— Naprawdę nie rozumiem, po co w ogóle chciałeś ze mną wychodzić — odezwała się w końcu.
Aronia zacisnął szczęki.
— Nie przypominam sobie, żebym cię do tego namawiał.
— Ale mogłeś odmówić.
— I co? Miałbym teraz wysłuchiwać, że nie potrafię dotrzymać towarzystwa?
Pyza przewróciła oczami, co tylko dolało oliwy do ognia.
— Wiesz co? Chyba po prostu lubisz sprawiać wrażenie, że wszystko cię nudzi. Może wtedy inni pomyślą, że jesteś ciekawszy, niż naprawdę.
Kocur odwrócił łeb w jej stronę. Przez moment przyglądał jej się z niedowierzaniem, niepewny, czy rzeczywiście zamierzała mu dopiec, czy po prostu nie potrafiła powstrzymać się od kolejnej uwagi. Tak czy inaczej, trafiła w czuły punkt. Nie znosił, kiedy ktoś wypowiadał się o nim z podobną pewnością, zwłaszcza gdy sam nie potrafił jeszcze rozstrzygnąć, jaki właściwie chciałby być.
— Nie wydaje ci się, że trochę za bardzo się spoufalasz?
— A tobie nie wydaje się, że chyba troszkę za bardzo przejmujesz się swoją wartością? Do takiego stopnia, że próbujesz odebrać ją innym?
— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
— Możliwe. Ale przynajmniej nie próbuję udawać, że jestem kimś, kim nie jestem.
Aronia poczuł, jak coś nieprzyjemnego zaciska mu się w piersi. Nie była to już zwykła irytacja, którą mógł zbyć przewróceniem oczu czy wymuszonym uśmiechem. Jej słowa drażniły go właśnie dlatego, że dotykały czegoś, czego sam nie chciał w sobie dostrzegać. Nie potrzebował, by Pyza oceniała jego zachowanie, a tym bardziej by z taką łatwością wyciągała wnioski na temat jego charakteru. Kim właściwie była, żeby wypowiadać się o nim w ten sposób? Znali się zaledwie na tyle, by zamienić kilka rozmów, a ona już zachowywała się, jakby potrafiła przejrzeć go na wylot.
— Ja przynajmniej nie wyglądam jak kilka zestawionych obok siebie plam! Ani nie zachowuję się, jak gdybym był najbardziej interesującym kotem świata, który MUSI wypowiedzieć się na każdy temat, jaki usłyszy!
Pyza zamrugała, wyraźnie zaskoczona nagłością jego odpowiedzi. Przez krótką chwilę zdawała się szukać odpowiednich słów, po czym jej pysk wykrzywił się w grymasie niedowierzania.
— Naprawdę? To wszystko, co masz do powiedzenia? Że nie podoba ci się moje futro?
— Przynajmniej nie udaję, że jest w nim coś szczególnego.
— Och, wybacz. Nie wiedziałam, że rozmawiam z takim znawcą urody.
— Nie muszę nim być, żeby zauważyć, że nie wyróżniasz się niczym szczególnym.
— A ty najwyraźniej musisz obrażać innych, żeby przez chwilę poczuć się lepiej.
Aronia zmrużył oczy.
— Nie przypisuj mi swoich problemów.
— Moich? — powtórzyła, a w jej głosie pojawiła się nuta oburzenia. — To ty od początku zachowujesz się, jakbym zrobiła ci coś strasznego, tylko dlatego, że próbowałam z tobą porozmawiać!
— Może właśnie w tym problem. Nie każdy ma ochotę słuchać twojego nieustannego paplania.
— Jesteś dziwaczny. Serio! Jakim cudem w przeciągu kilku uderzeń serca ktoś potrafi zmienić się w najgorszego czuba, jakiego widział cały Klan Wilka?
— Uważaj, co mówisz!
— Bo co? — rzuciła, robiąc krok w jego stronę. — Znowu zaczniesz mi tłumaczyć, jaka to jestem zwyczajna? Lepiej jest być zwyczajnym, niż być kimś takim jak ty!
Aronia przez dłuższą chwilę przypatrywał się jej w lekkim szoku. Chciał odpowiedzieć, znaleźć coś równie dotkliwego, co pozwoliłoby mu odzyskać przewagę w tej rozmowie, ale tym razem słowa nie przychodziły mu z taką łatwością. Pyza nie wyglądała już na rozbawioną ani nawet szczególnie rozgniewaną. Jej pysk stężał, a pomarańczowe oczy wpatrywały się w niego z wyraźnym rozczarowaniem.
W końcu uczennica pokręciła głową, najwyraźniej uznając, że dalsza wymiana zdań nie ma sensu. Minęła go i ruszyła w stronę obozu.
Aronia pozostał nad jeziorem, z pyskiem zwróconym w stronę ścieżki, którą przed chwilą podążyła. Cisza, która po niej nastała, była zaskakująco nieprzyjemna. Nie musiał już znosić jej głosu, nie musiał odpowiadać na kolejne pytania ani udawać zainteresowania opowieściami, które niewiele go obchodziły. A jednak nie odczuwał satysfakcji, jakiej mógłby się spodziewać.
Zamiast tego został z własnymi myślami, wśród których jej ostatnie słowa powracały uporczywiej, niż powinny.

[1858 słów]

Od Aroniowej Łapy

Ostre, niemal bezlitosne promienie słońca jarzyły się na posadzce klanowego obozowiska, zalewając jego zakamarki rozgrzanym blaskiem i zdając się przypieczętowywać nadejście kolejnego, wyjątkowo upalnego dnia pory Zielonych Liści. Światło przedzierało się przez gęste sklepienie koron drzew, osiadając na ubitej ziemi, liściastych dachach legowisk oraz wystających ponad poszycie korzeniach, których powierzchnia zdążyła już nagrzać się od nieustannej ekspozycji na słońce. Powietrze, ciężkie i niemal nieruchome, zdawało się drżeć nad polaną, a każdy, nawet najdelikatniejszy podmuch wiatru przynosił jedynie krótkotrwałą ulgę, nim ponownie ustępował miejsca dusznej, letniej aurze. Nie tylko wysoko zawieszona, wciąż rozpalona słońcem kula przypominała jednak o tym, że nastała pora Zielonych Liści, gdyż świadczyła o tym również budząca się do pełni życia przyroda — coraz śmielej i pogodniej śpiewające ptaki, ozdobione soczystą zielenią trawy oraz krzewy, a także wszechobecny zapach mchu, ziół i nagrzanej ściółki, unoszący się nad leśnym poszyciem.
Aroniowa Łapa leżał na swoim posłaniu, próbując ułożyć długie futro w taki sposób, by choć odrobinę ułatwić sobie oddychanie. Nie przynosiło to jednak większych rezultatów. Niezależnie od tego, jak przekręcał się na bok, podwijał łapy czy odsuwał ogon od reszty ciała, ciepło zdawało się podążać za nim, osiadając na jego sierści i skórze niczym ciężki, nieprzyjemny płaszcz. W końcu zrezygnował z dalszych prób znalezienia wygodniejszej pozycji, poprzestając na leżeniu z przednimi łapami wyciągniętymi przed siebie i głową opartą na łapach. Z tego miejsca mógł dostrzec fragment obozowiska ukryty za wejściem do uczniowskiego legowiska, toteż od czasu do czasu przesuwał spojrzeniem po krzątających się kotach, przyglądając się ich codziennym zajęciom z dość nikłym zainteresowaniem. Zważywszy na panującą pogodę, nawet klanowa polanka, przy której zwykle gromadziło się wielu członków Klanu, by wymienić się nowinami lub zwyczajnie spędzić czas w swoim towarzystwie, wydawała się dziwnie opustoszała. Większość kotów najwyraźniej szukała schronienia przed żarem, wybierając zacienione zakątki obozu albo chłodniejsze wnętrza legowisk, gdzie przynajmniej na chwilę można było zapomnieć o palącym słońcu.
— Można się spalić, nie sądzisz? — usłyszał nagle znajdujący się obok niego zmęczony głos. — Chyba jeszcze nigdy nie przeżyłam tak upalnej pory Zielonych Liści.
Aronia odwrócił głowę w stronę niespodziewanej rozmówczyni, która po krótkiej chwili przysiadła nieco bliżej, jakby również uznała, że w samotności trudno będzie znaleźć sobie zajęcie w tak leniwie upływające popołudnie. Kotka uśmiechnęła się nieśmiało, a złocisty kocurek odpowiedział jej spojrzeniem, pozwalając sobie na dokładniejsze przyjrzenie się jej sylwetce. Jego uwagę w pierwszej kolejności przykuł niezwykle okrągły pyszczek, nadający jej wyglądowi pewnej łagodności, która zdawała się współgrać z pogodnym wyrazem jej oblicza. Nietrudno było zresztą dostrzec, skąd wzięło się jej imię. Dopiero później jego wzrok powędrował ku rozłożeniu szylkretowych plam, których nieregularne kształty odcinały się wyraźnie od pozostałej części sierści, a następnie zatrzymał się na jej futrze, gładkim i zadbanym, pozbawionym większych zabrudzeń czy skołtunionych kosmyków.
Pomyślał, że być może powinien powiedzieć coś miłego na temat jej wyglądu, choćby zwyczajny komplement, który pozwoliłby mu podtrzymać rozmowę i sprawił, że pierwsze chwile ich spotkania stałyby się nieco mniej niezręczne. Niestety, mimo że odpowiednie słowa zdawały się znajdować gdzieś na skraju jego myśli, żadne nie potrafiło przedostać się przez gardło. Miał wrażenie, jakby ktoś umieścił mu w pysku kulkę mchu, skutecznie odbierając możliwość wypowiedzenia czegokolwiek poza najprostszymi odpowiedziami. Co więcej, przyglądając się kotce, odczuwał pewien trudny do nazwania dyskomfort, przypominający nieco ten, który pojawiał się w nim w obecności Smuklikowego Żądła. Nie potrafił jednak jednoznacznie określić, z czego wynikało to podobieństwo…
— Faktycznie, trudno tu wytrzymać — miauknął w końcu przyjaźnie, starając się nadać głosowi równie swobodny ton, jaki pobrzmiewał w wypowiedzi rozmówczyni. — Mam wrażenie, że treningi stanowią bardziej karę niż zadanie.
Odwzajemnił jej uśmiech, po czym przyciągnął ogon bliżej przednich łap, próbując znaleźć dla niego miejsce, w którym nie będzie dodatkowo utrudniał mu znoszenia upału. Dopiero wtedy uświadomił sobie, w jak opłakanym stanie znajdowała się jego sierść. Niektóre włosy były skołtumanione, inne zaś układały się w nieładzie, zdradzając, że ostatnie treningi nie pozostawiły mu zbyt wiele czasu ani chęci na dokładniejszą pielęgnację. Pomiędzy dłuższymi kosmykami można było dostrzec drobinki ziemi i kurzu, które najpewniej zebrały się tam podczas ćwiczeń, a teraz, w ostrym świetle wpadającym do legowiska, wydawały się jeszcze bardziej widoczne.
Odsunął ogon, jakby w ten sposób mógł ukryć jego nieporządny wygląd, po czym ponownie zwrócił pysk w stronę Pyzy. Obserwował jej niezwykle pogodny wyraz, przyglądając się temu, jak swobodnie przychodziło jej uśmiechanie się i podtrzymywanie rozmowy. Wydawała się zupełnie nieskrępowana jego obecnością, a jej zachowanie nie zdradzało żadnych oznak zakłopotania. Aronia przez moment zastanawiał się, czy po prostu taka była, czy może zwyczajnie nie miała powodów, by przejmować się czymkolwiek w podobnym stopniu co on. W jego głowie niemal natychmiast pojawiły się kolejne, niepotrzebne porównania. Przecież nie musiała mierzyć się z tym samym co on — nie jej brat mianował się niezwykle wcześnie, nie ona odczuwała potrzebę, by sprostać oczekiwaniom, które zdawały się z każdym księżycem coraz wyraźniej osiadać na jego barkach.
Nie zatrzymał się jednak przy tych rozważaniach na długo, zwłaszcza że Pyza kontynuowała rozmowę, nie pozostawiając mu zbyt wiele czasu na pogrążanie się we własnych myślach. Czekoladowa uczennica zdawała się mieć sporo do powiedzenia, a jej wypowiedzi płynęły jedna za drugą, przeplatane kolejnymi uśmiechami. Aronia co jakiś czas dorzucał coś od siebie, przytakiwał lub odpowiadał krótkim miauknięciem, starając się sprawiać wrażenie równie zaangażowanego, co jego rozmówczyni. Nie zawsze jednak nadążał za zmieniającymi się wątkami. Jego uwaga niekiedy odpływała ku własnym myślom, a wtedy słowa Pyzy stawały się jedynie przyjemnym, choć nieco odległym szmerem, którego sens docierał do niego z opóźnieniem.
Z czasem zaczął odnosić wrażenie, że kotka wyjątkowo często wspomina o jego długim futrze. Raz zauważyła, że musi być mu w nim nieznośnie gorąco, innym razem zaś zwróciła uwagę na to, jak wiele wysiłku musi kosztować go utrzymywanie go w porządku podczas upalnych dni. Aronia odpowiadał na te uwagi z uprzejmym rozbawieniem, choć gdzieś w głębi duszy nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że Pyza wcale nie była aż tak zainteresowana jego sierścią, jak próbowała to okazywać. Być może szukała po prostu pretekstu, by zwrócić na siebie jego uwagę, a może chciała po prostu mu zwyczajnie dopiec, ale w taki sposób, by nie mógł tego odczuć nazbyt wyraźnie.
Nie wiedzieć czemu, miał wrażenie, że zarówna pierwsza, jak i druga opcja były dosyć prawdopodobne.
— Może pójdziemy razem na spacer? — z dotychczasowego zamyślenia wyrwała go dość niespodziewana sugestia kotki.
Aronia zamrugał, przez krótką chwilę próbując odnaleźć w pamięci moment, w którym ich rozmowa zdążyła zejść na podobny temat. Nie był pewien, jakim sposobem przeszli od narzekania na upał do propozycji wspólnego spaceru, jednak szybko uświadomił sobie, że przyznanie się do tego, iż nie słuchał jej z należytą uwagą, z pewnością nie byłoby najlepszym sposobem na udzielenie odpowiedzi. Mógł oczywiście znaleźć jakąś wymówkę, powołać się na zmęczenie albo stwierdzić, że miał już inne plany, lecz żadna z tych możliwości nie wydawała mu się szczególnie przekonująca. Nie miał zresztą niczego pilnego do zrobienia, a odmowa mogłaby niepotrzebnie sprawić przykrość kotce, która przecież nie zrobiła niczego złego.
Powstrzymał westchnienie, zanim zdążyło wydostać się z jego gardła. Nie chciał, by Pyza odniosła wrażenie, że jej propozycja była dla niego uciążliwa, dlatego pozwolił sobie na niewielki, uprzejmy uśmiech, po czym uniósł wzrok ku jej pyszczkowi.
— Pewnie. Spotkajmy się jutro przy wyjściu, w południe.
Odpowiedź opuściła jego pysk niemal bez zastanowienia, choć zaraz po jej wypowiedzeniu poczuł lekkie ukłucie niepewności. Nie był całkowicie przekonany, czy rzeczywiście miał ochotę spędzić część dnia na spacerze z Pyzą, zwłaszcza że perspektywa dalszego przebywania na słońcu nie wydawała mu się szczególnie zachęcająca. Mimo to nie zamierzał wycofywać się z danego słowa. Być może wspólna przechadzka okaże się przyjemniejsza, niż początkowo zakładał, a rozmowa, która w tej chwili wydawała mu się nieco jednostronna, nabierze z czasem większej swobody. Pozostawało mu jedynie mieć nadzieję, że do południa upał choć trochę zelżeje, a on sam zdoła doprowadzić swoje futro do porządku, zanim ponownie spotka się z czekoladową uczennicą.

CDN.

[1283 słów]

Od Tojadowego Pazura CD. Wężynowego Splotu

Tojadowy Pazur pędził za białym, pulchnym królikiem. Gorące powietrze sprawiało, że rude futro Tojadu w szybkim tempie opadało po każdej wzniesionej łapie do góry, a w pyszczku robiło się szybciej sucho. Burzak czuł ekscytację w związku z kolejną dużą zdobyczą, gdyż poprzedniego dnia, podobnie jak dziś, udało się mu upolować podobnych rozmiarów łup. Słońce dawało swoje siwe znaki na pustym, bezchmurnym niebie. Zielony pusty plac, na którym znajdował się kocur, był trudnym miejscem do polowań z ukrycia dlatego, by nie przegapić szansy, Tojadowy Pazur był zmuszony do nagłego biegu.
Burzak biegł dobre parę minut. W pewnym momencie, gdy dzieliła go od królika długość lisa, Tojad zauważył, że wbiegł na teren gdzie oznaczenia zapachowe, nostalgicznie się różniły od Klanu Burzy. Nowy teren tak zdezorientował kocura, że z ruchem rudy przystopował, przez co królik zyskał okazję na ucieczkę. Burzak, uświadamiając sobie, że zgubił zdobycz i nie miał możliwości, by za nią pobiec, poczuł, jak ogarnia go nagła fala gniewu.
— Lisie łajno! — wykrzyczał rudowłosy.
Tojadowy Pazur odwrócił się w stronę domu i ruszył przed siebie. Uszy położył po sobie, a ogon, zdradzający jego przygnębienie, ciągnął się bezwładnie po ziemi. Burzak wychodząc z nie swoich terenów, zrozumiał, iż były to tereny Klanu Nocy. Tojad wolał długo tu nie przebywać, przez lęk związany z możliwością natknięcia się na kogoś i możliwej bójki.
Gdy Burzak miał już przekraczać granice, usłyszał za sobą ciężkie stąpania łap innego kota, kierujących się błyskawicznie w jego stronę. Rudowłosy odwracając się, zauważył szylkretową długowłosą kotkę, która po zapachu zdawała się Nocniakiem. Zielonooka wpadła z impetem w Tojad i powaliła go na ziemię. Moc, z jaką kotka wykonała tę czynność, na kocurze sprawiła, że rudowłosy stracił na chwilę dech w piersiach, jak i orientację. Krople krwi, jakie zaczęły się lać strumieniami z ucha Burzaka, zaślepiając mu widok, ocuciły go natychmiastowo.
— EJ, PRZESTAŃ, TY BRUDNY MYSI BOBKU! — wykrzyczał Tojadowy Pazur.

<Wężynowy Splocie?>

Od Orzechówkowej Łapy

Kotka siedziała w swoim legowisku, wymyślając nowe pieśni w akompaniamencie walczących uczniów.
– Mam cię! – zaśmiała się Alkowa Łapa.
– Hej, to nie fair! – oburzył się Umykająca Łapa.
Orzechówka zamruczała z rozbawienia. Niepostrzeżenie usiadła obok niej jej przyszywana siostra, Mandarynkowa Łapa.
– Cześć, Orzechówkowa Łapo! – Uśmiechnęła się niebieska, zadowolona bardziej, niż zazwyczaj.
– Witaj, Mandarynkowa Łapo, co u ciebie i u Pana taty?
Mówiąc “Pan tata” miała na myśli Ulewny Szkwał. Była świadoma tego, że to nie był jej biologiczny ojciec, nawet nie przyszywany, ale chciała przynajmniej nazywać kogoś tatą. Tak właśnie, gdy przyniósł swoje kociaki do żłobka, aby Świteziankowe Jezioro je wykarmiła, zapytała się go, czy mogłaby nazywać go Panem tatą. Również wiedziała, że jej mama nie była biologiczną matką dzieci Szkwału. Mimo tego traktowała Kokoszkę, Mandarynkę i Alkę jak siostry.
– Znakomicie! – odpowiedziała Mandarynka. – Tata dostał swojego pierwszego ucznia! No, prawie pierwszego… ale i tak jestem z niego bardzo dumna! A u ciebie? Jaką mentorką jest Trzcinowy Szmer?
Zwęglona się uśmiechnęła, choć była zawiedziona, że rozmawiały o treningach zamiast o przesłodkich rybkach.
– Pani namiestniczka Trzcinowy Szmer mówi, że robię postępy! Ostatnio próbowałam złapać wielką rybę, ale ona chlupnęła ogonem i uciekła!
– Och, przykro mi – odparła Mandarynka. Nagle kawałek mchu wleciał w jej piękne niebieskie futro.
– Ja się z wami policzę! – zdenerwowała się Mandarynkowa Łapa i podreptała do winowajców, zostawiając Orzechówkową Łapę samą z jej myślami.

[222 słowa]

Od Kaczorka (Kaczorkowej Łapy)

Południe przed mianowaniem
__________

To już się robiło śmieszne. Granica poranku zaczęła zacierać się z południem, widoczna, chociażby w hałasie dobiegającym zza jaskini. Jednak w ukryciu jej cienia, Kaczorek dalej udawał, że jeszcze nie wstał. Udawał, pomimo wiedzy o głupocie swoich czynów. Po prostu nie mógł zmusić się do zaprzestania. Już przekonywał siebie do wstania… wtem słyszał gwar nasilający się parokrotnie i markotniał. To miał być jego wielki dzień, a na razie czuł się mały i bezbronny. Nie widział logiki ukrytej w tym rozumowaniu. To coś z nim było nie tak, niewątpliwie. Inaczej cieszyłby się chociaż trochę z rozpoczynania nowego etapu w życiu. Ależ on nie był normalny w żadnej części. Czuł zesztywnienie stresem na myśl o postawieniu łapy poza żłobkiem.
Stał się za duży na mieszczenie się w jednym leżu z całym rodzeństwem i Morświnową Płetwą, więc rozdzielili swoje miejsca spoczynku. Niemniej on tęsknił za ciepłem przy boku i nie rozumiał, jak poradzić sobie z życiem, kiedy trafi w zupełnie nowe miejsce oferowane mu do spoczynku. Już nie zaśnie przy opiekunce, nawet nie spojrzy na nią w ten sam sposób. Beztroskie, młodzieńcze szczęście trwało zbyt krótko. Dlaczego tak młodo musiał poznawać gorycz nerwów? Co to za wina, która splamiła jego osobę i odcisnęła piętno na wszystkim, co dotychczas oraz tym, co przyjdzie?
Ciągle wahał się na granicy chęci zostania blisko przy mamie a odseparowaniu się dla własnego dobra. Nie mógł sobie wybaczyć tych wszystkich, okropnych myśli o koteczce, która go kochała. Z czasem stały się tłem jego całego życia. Aczkolwiek tego dnia, królowa była najbliższą rzeczą, jaką miał do komfortu. Nawet jeśli pora dochodziła do późniejszej, przy jego boku pozostawała zwinięta ciasno liliowa. Przyszła do niego wraz z nastaniem świtu oraz nie opuszczała tamtego miejsca godzinami. Nie wierciła się - nie dawała najmniejszej oznaki zniecierpliwienia i znudzenia. Kocurek przebudził się, gdy ułożyła się blisko, lecz nie skomentował. Chciał tego dotyku, nieważne jak uważał to za niepoprawne. Nie oponował też, gdy bez słowa zostawała w miejscu.
Cichuteńko leżeli we wspólnej bańce. Koteczka nie miała zamiaru przerwać ślubu milczenia, dopóki to jej syn nie zdecydował się zrobić tego pierwszy. Miała pełną rację, że w końcu nie wytrzyma i otworzy pyszczek.
— Jak to jest być wojownikiem? — dopytywał, głosem niewiele głośniejszym od zwykłego szmeru.
Czuł, jak tamta porusza się przy jego boku. Z leżenia na swojej stronie, przerzuciła się na brzuch i ułożyła łapy pod sobą. Pręgusek uchylił oczy i podniósł na nią swoje spojrzenie delikatnie zaszklonych oczu. Stykali się żebrami, przez co nie mógł oprzeć się oparciu głowy na jej ramieniu. Oferowało to spokój, jakiego potrzebował.
— No, skarbie — wymruczała miękko, nieznacznie zachrypniętym głosem od dłuższego nieodzywania się. Odchrząknęła, zanim odrzekła: — To całe moje życie. Trudno opisać coś, co staje się dla ciebie normalnością — wytłumaczeniu towarzyszyło łagodne gładzenie pojawiające się na plecach młodszego. Nie był już malutki, ale mama traktowała go jako mniejszego, niż był rzeczywiście. Nie robiła sobie nic z tego, iż musiała wyżej podnieść ogon. Kiedy zauważyła brak oporu, nasilała swoje ruchy systematycznie, wciąż ostrożna.
— Patrole graniczne, polowania, długie rozmowy pomiędzy kolegami i koleżankami z fachu — kontynuowała radośnie. Patrzyła gdzieś na bok, jakby przypominając sobie wszystkie wymienione momenty. Przy następnej wypowiedzi wróciła oczyma do rudawego. — Dla każdego jest inaczej. Nie ma jednej konkretnej zasady, według której toczy się życie każdego kota. — Patrzyła na niego z uspokajającym uśmiechem.
On poczuł się dotknięty tymi słowami. Wszystko wydawało się wspaniałym, wtem przypomniał sobie, jakie trudności miał z życiem społecznym. Łzy zakręciły się w jego oczach silniej niż przedtem. Opiekunka to zauważyła oraz przyciągnęła go bliżej do siebie.
— Spokojnie, mały... — uspokajała, nieprzerwanie gładząc go ogonem. — Możesz mieć różne problemy - koty mają różne charaktery, chęci, słabości i oczekiwania. Ważne jest, abyś się starał. Jeśli nie, przed tobą otwiera się też ścieżka protektora — koiła.
Rudzielec równolegle nie cierpiał siebie za swoje wybory, chociaż sam zdecydował wtulić się w towarzyszkę. Słabe szlochanie nadeszło samo. Nie wiedział, ile czasu minęło, ale na pewno przez dłuższy moment po prostu wypłakiwał się za wszystkie czasy w objęciach, wielkodusznej w swojej miłości, Morświnowej Płetwy.

__________

Czas mianowania
__________

Wątpliwości nie były dłużej możliwością. Wiedział, co nadchodziło i było to nieuniknione. Zaraz opuści legowisko matek i ich pociech, po czym nie wróci do niego nigdy. Czuł drżenie swoich łap podczas stania w wyjściu, jeszcze ukryty w cieniu oferowanym przez sklepienie. Ostatnie promienie słońca przeciskały się na kamienną polankę, a on obserwował ich taniec. Lśniły niczym ogniki prosto z żywego ognia. Wiły się w cudownej manierze, łącząc się, po czym wypadając jako nowe kształty. Majestatyczna scena, prawdziwie ujmująca. Wówczas za nim ktoś się pojawił. Nie potrzebował wiele, żeby zrozumieć kto to. Morświnowa Płetwa stanęła w dającej mu przestrzeń odległości około dwóch ogonów dalej. Odwrócenie się jednakże było zbędne.
— Gotowy? — dopytała. Żołądź i Komosa wyszli na zewnątrz już jakiś czas temu albo gnieździli się jeszcze w dalszej części żłobka. Nie był pewien, ale zdecydowanie kocica zwracała się do niego.
— Bardziej gotowy nie będę — odpowiedział.
Zbliżyła się. On wziął natomiast głębszy oddech i spiął łapy na tyle, aby pozostały względnie w miejscu. Ułożył to sobie w głowie zawczasu, mimo trudu świadomości. Zostanie mianowanym to los każdego kota w grupie hierarchicznej, nieważne czy podobało mu się to, czy nie. Będzie w stanie się z tym zmierzyć; starał się wierzyć w swoje możliwości, jak najbardziej mógł. Popchnął siebie siłą woli do finalnego kroku, wyprowadzającego go z ciemności. Nie był sam - za nim podążała liliowa, która zaraz wróci do pełnionej przed nim funkcji.
— Może nigdy nie będę twoją matką, aczkolwiek będę kochać was – ciebie i resztę – jak własnych. — Nie wiedział, czy usłyszane słowa były zwykłym przesłyszeniem się, dlatego nie skomentował ich. Niemniej jego serce przyspieszyło tempa i poczuł się nieco pewniej przy następnych krokach. W końcu to była racja. Nie było tu nikogo innego, kto pocieszałby go z tych wszystkich głupich powodów, jakie stwarzał. To właśnie pręguska zajmowała się nim i dawała mu wszystko, czego potrzebował. Nieważne skąd pochodził czy też kto był jego biologicznym rodzicem, jeśli nie było go w jego życiu. To kocica zasłużyła na brawa.
Koty już zbierały się dookoła, więc dorosła zniknęła w tłumie. On musiał podejść pod samo podnóże podwyższenia, bowiem był przymuszony do bycia dostatecznie blisko. Odwrócił się przez ramię, szukając jej, lecz nie potrafił dostrzec niczego pomiędzy różnorakimi mordkami mieszającymi mu się w jedną, kolorową papkę umaszczeń i znaczeń. Z tego powodu odwrócił się i zadarł głowę, patrząc na mównicę. Jego rodzeństwo pojawiło się pomiędzy tym wszystkim i wtedy poczuł, że oddychał. Może to nie był wcale od razu jakiś koniec świata. Byli w tym wszyscy razem. Razem, kiedy pojawił się lider; razem, gdy zabrał głos.
— Kaczorku, Żołędziu i Komoso, skończyliście sześć księżyców i nadszedł czas, abyście zostali uczniami. Od tego dnia, aż do otrzymania imion wojowników będziecie się nazywać Kaczorkowa Łapa, Żołędzia Łapa i Komosowa Łapa. Waszymi mentorami będą, zgodnie z kolejnością… — mówił. Myśli nowo mianowanego ucznia krążyły jednak wokół jednej rzeczy: czy na pewno dobrze dosłyszał… Migoczący Nieboskłon? A może to tylko wiatr płatał mu figla. Albo psikus przywódcy! Równie dobrze mógł szkolić jego siostrę lub brata.
Łapy chwiały się pod jego ciężarem ponownie, od samego takiego stania jako wyróżniony w tłumie kotów. Niby każdy klanowy musiał to przeżyć… a dalej, spinały go nerwy. Tylko ujrzawszy swojego nowego nauczyciela, zastygł. Ten znajomy kocur patrzył prosto na niego z wyrazem pyska trudnym do odczytania dla młodziaka, aczkolwiek niepozostawiającym wątpliwości.
— Migoczący Nieboskłonie, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją wartość w klanie. Będziesz mentorem Kaczorkowej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — kontynuował Lśniąca Gwiazda, potem dodając zgodnie z kolejnym wybranym do szkolenia wojownikiem. Wtedy to rudawy już nie słuchał, zbyt zapatrzony w przypisanego mu pobratymca. Nie mógł obrać myśli czy to zrządzenie losu, czy jakaś złośliwość, czy zwykłe niedopatrzenie. To nie tak, iż mieli złą relację; nie mieli żadnej relacji! Nie! Nie pozwoliłby na jakiekolwiek więzy z tym jaśniejącym skrzydłem. A mimo tego został mu wyznaczony; obydwoje skazani na wspólny czas nauczania.
Czy tamten miał takie same skrajne uczucia jak on? Potrzebował pocieszenia! Począł rozglądać się wkoło, lecz zdało się to na nic. Każdy był zajęty swoim światem, swoim wyborem i swoim szczęściem. On tkwił pomiędzy tym wszystkim, bo podobne zachowanie było oczekiwanie od niego. Musiał przełknąć twardo.
Resztkami wspomnień miłości opiekunki i z powodu całego swojego oddania, z jakim chciał służyć swojej społeczności, postąpił o krok w przód. Człapiąc powoli, podszedł do niebieskiego. Taka była jego rola. Skłonił łeb w geście szacunku, jak robił to już przed paroma innymi kotami, i, chociaż bez słowa, przyjął wolę przywódcy względem jego życia w grupie. To parę księżyców, wyłącznie parę. Tak powtarzał w głowie, pominąwszy serce starające się uciec mu z piersi. Stali pysk w pysk, niemniej ten młodszego opuścił go nisko ku ziemi. Jak potoczy się ta relacja? Przyszłość mogła mieć wiele możliwych scenariuszy dla ich nietypowej dwójki.

[1449 słów]