Od Księżycowej Łapy (Rozbitego Księżyca)

Jakiś czas przed mianowaniem na ucznia

Księżycek leżał spokojnie wtulony w matkę z przymkniętymi senni oczyma. Żłobek spowijał spokój. Pozostałe kocięta spały i zapowiadało się, że biały kocurek również zasypiał. Nie był jednak w stanie, słysząc niespokojne bicie serca swojej matki. Przed kilkunastoma odbiciami serca wróciła do żłobka. Białofutry natychmiast przylepił się do matki, patrząc na nią zmartwionymi oczkami. Widząc wzrok matki, będący pełen złości i zawodu, zaskomlał cicho.

— Mamusiu? Co się stało? To moja wina? — zapytał, liżąc mamę troskliwie drobnym języczkiem w poliku. — Nie denerwuj się — miauknął i połaskotał Jaskółkę pędzelkiem w policzek.

— Nie… Jest dobrze — odmruknęła tylko i uśmiechnęła się zmęczona. — Zaraz przyjdzie do nas babcia, dobrze? — miauknęła, poprawiając futerko kocięcia.

— Babcia Puszcza! — zawołał radośnie, a jego duże, niebieskie oczka zaświeciły oczka.

Księżycek uwielbiał babcię Borsuk. Była taka poważna i dumna, a biały z całą pewnością uwielbiał jej słuchać, chociaż niezbyt wiele z jej opowieści zostawało faktycznie w jego głowie. Z reguły tylko słuchał, radośnie tuptając łapkami, a faktyczna wiedza przemykała gdzieś bokiem. Tym razem najwyraźniej miało być tak samo, jednak zmartwiony wzrok matki mówił maluchowi, że tym razem powinien słuchać. Faktycznie słuchać. A co więcej, przynajmniej udawać, że rozumiał. Gdy przyszła starsza kotka, usiadł w pobliżu mamy i spojrzał bokiem na Kryształkę i Kukułkę. Obie kotki spały głęboko, cicho pochrapując. Zamrugał oczami i uśmiechnął się ciepło w stronę Borsuczej Puszczy.

— Dzień dobry babciu! — miauknął radośnie, podchodząc do kotki, aby przywitać się z nią przytulasem.

Starsza, jak zwykle nie odwzajemniła gestu, położyła jedynie łapę na głowie młodszego i czekała aż odsunie się sam. Długofutry nie za bardzo wiedział, dlaczego to robiła i nie chciała go przytulić, mimo to nigdy się nie poddawał. Usłyszał opowieści. Babcia opowiadała mu ściszonym głosem i świetności naszych przodków będących w Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd. Księżycek, choć zafascynowany tą opowieścią nie wydawał się zbyt wiele zrozumieć. Kiwał tylko posłusznie główką, udając, że docierały do niego słowa Borsuk.

Dzień przed mianowaniem na wojownika

Przez ostatnie kilka dni trening Księżycowej Łapy wydawał się bardziej intensywny niż zwykle. Kocimiętkowy Wir bez przerwy wyciągała swojego ucznia poza obóz, aby ćwiczyć nowe ruchy, dzięki którym ponoć miał umieć swobodnie pokonać swojego przeciwnika. I choć ćwiczył on głównie z Garbatą Łapą, nie mógł zarzucić swojej mentorce braku wiedzy. W rzeczywistości pomimo tak beznadziejnego oponenta pokazywały się jakieś efekty tych walk. To właśnie według nich, a także wytężenia jego mięśni w ciągu ostatnich kilku dni, Księżycowa Łapa stwierdził, że musiał nadchodzić czas jego mianowania. To był także moment, w którym wziął sobie do serca słowa wszystkich jego bliskich i postanowił przebrnąć przez ten czas aż do swojego mianownika na wojownika. Wydawało się mu, że wymagano od niego więcej niż przeciętnego ucznia. Może było to jednak tylko przez fakt, że był słaby, a jego trening istnie mizerny? Uczniowi pozostawało tylko zgadywać odpowiedź na to pytanie. Bez przerwy próbował zrozumieć to, co wszyscy chcieli mu przekazać. Słyszał wiele plotek na swój temat, a także na temat Jaskółczego Ziela. Słyszał, że miał być doskonałym, przydatnym potomkiem, który będzie niczym dar zesłany od Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd. Kocur nie był w stanie nawet nazwać innej wiary niż ta, o której opowiadała mu babunia, gdy jeszcze był małym kocięciem. Nie słyszał nawet nigdy o Klanie Gwiazdy, chyba że od innych pobratymców. Dla Księżycowej Łapy brzmiało to jednak nieco nieprawdziwie. Ostatecznie wiara została mu nadana i nie planował zmieniać swojego losu, bo ot, tak sobie to wymarzył. Poza tym ostatnimi czasy nie miał nawet czasu zbyt wiele myśleć nad takimi błahostkami jak Klan Gwiazdy. Myśli zaprzątały mu najczęściej treningi, czasem przeplatane z krótkimi rozmyślaniami na temat rozmów z innymi. Zastanawiało go przede wszystkim czy rzeczywiście był słaby. Czy ucznia, który przykładał się do swoich treningów, lecz nie osiągał w nich ogromnych sukcesów, można było nazwać beznadziejnym? Przez własny móżdżek nie był nawet w stanie porządnie sypiać w nocy. Poprzednia noc była szczególnie ciężka, gdyż na zewnątrz była burza, której kocur bał się, pomimo swojego wieku. Czy to również była oznaka słabości? Czy strach był zły? Nie był w stanie odpowiedzieć na wszystkie swoje pytania. Cieszył się, gdy pani Wirek pozwoliła mu na skończenie trochę szybciej. Dlatego słońce nie zdążyło jeszcze porządnie zejść z nieboskłonu, w Księżycek już dawno pochrapywał w swoim legowisku.

Aktualnie

Księżycową Łapę zżerał stres. Zdążył już wykopać niewielki dołek obok legowiska uczniów, a to wszystko przez to, że wstał odrobinę zbyt wcześnie na swoje mianowanie. Dlatego siedział zaraz obok tej dziury z nadzieją, że magicznie się w niej znajdzie, a która go zakopie. Ufał jednak, że może tam zostaną jego zmartwienia i całe nerwy. Nie udało się to, choć kopanie i umorusane białych łapek dały mu swego rodzaju poczucie zrelaksowania. Zrobił porządek dookoła siebie, a w końcu wymył dokładnie białe futerko. Gdy było wystarczająco czyste i niemal lśniące uznał, że był w pełni gotowy. Po chwili koty zaczęły wychodzić ze swoich legowisk, aby wspólnie spotkać się przy Miejscu Przemówień. Szylkretka wywołała z tłumu jakiegoś kota, a Księżycowa Łapa dosyć szybko rozpoznał w nim swoją byłą towarzyszkę. Pamiętał, ile czasu spędzał z cętkowaną jako kocię i że właściwie wychował się z nią i jej siostrą Kukułką. Musiał więc najpierw ochłodzić swoje emocje. Wiedział, że to nie było miejsce na litość czy pobłażania. Jeśliby nie wygrał, musiałby zmierzyć się z innym uczniem lub gorzej, z Kocimiętkowym Wirem. Nie sądził, aby kiedykolwiek dal sobie radę z pokonaniem Mistrzyni swojego klanu. Biały nie mógł jednak stwierdzić, że znajomość Kryształowej Łapy nie była mu przydatna. Znał kilka jej słabości i mógł zagrać odrobinę nieczysto, aby wygrać. Faktycznie wygrać, wygrać łatwiej. Niebieskookiego przeszły dreszcze z ekscytacji. Uśmiechnął się, a słysząc kolejne słowa Zalotnej Gwiazdy, zbliżył się do kotki, spodziewając się pierwszego ataku z jej strony. Gdy ta jednak nie zdecydowała się na cios, uśmiechnął się ni ciepło, ni to złośliwie. Zakasłał cicho i ujrzał panikę w oczach kotki. W jego ślepiach można było za to ujrzeć radosny błysk. Zaatakował kotkę i bez problemu ja pokonał. Próbowałam się bronić, lecz na marne. Plan kocura był wystarczająco dobry. Zalotna Gwiazda przyglądała się obydwóm, po chwili kiwając głową. Księżycek wypiął dumnie pierś i uśmiechnął się. Wcale nie był słaby.

— No dobrze, przejdźmy do mianowania — zaczęła po krótkiej ciszy szylkretka. — Ja, Zalotna Gwiazda, przywódczyni Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Księżycowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia? — wypowiedziała swoją regułkę, wpatrując się w oczy ucznia.

— Przysięgam — Księżycową Łapę niemal przeszły ciarki, jednak po zamknięciu na chwilę oczu, był już prawie całkowicie spokojny.

— Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Księżycowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Rozbity Księżyc. Klan ceni twoją zwinność i umiejętności tropienia oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka — mruknęła jeszcze, a po chwili wróciła do swojego legowiska.

Rozbity Księżyc słyszał za to jeszcze wiele wiwatów na swoją cześć, a także wiele gratulacji. Był to również moment, gdy rozmawiał z matką pierwszy raz od rozpoczęcia treningu na ucznia wojownika. Od kotki również dostał gratulacje, jednak musiał stwierdzić, że nic dla niego nie znaczyły. Pokiwał tylko głową i posłał kotce nieszczery uśmiech.

— Mogę być, kimkolwiek chcesz, ale po tym nie nazywaj się moją matką — burknął bardzo cicho, nie będąc nawet pewnym, czy kotka usłyszała jego słowa.

[1199 słów]

Od Iskrzyka do Mordoru

Słońce delikatnie grzało świat, oświetlając przy okazji swymi jasnymi promieniami świat. Wiatr poruszał gałęziami, a te kołysały się powoli jakby w jakimś tańcu. Szumiały przy tym delikatnie, nie wystarczająco jednak by zagłuszyć śpiew ptaków rozchodzący się po okolicy. Szum liści wydawał się za to wpasowywać w ptasie pieśni, tworząc coś w rodzaju piosenki cieszącej uszy znajdujących się w obozie kotów. Kremowy niczym piasek kocur wychodził powoli znajdującego się wśród kalin legowiska. Uśmiech na jego pysku był widoczny z daleka, widać było, że nie żałował czasu spędzonego w legowisku starszyzny. Iskrzyk nigdy nie żałował spędzania czasu z bratem, nawet jeśli potrafił nudzić się tam niemiłosiernie. Ziewnął delikatnie, mimo wszystko musiał być nadal nieco zmęczony. Kremowy dzisiejszej nocy nie mógł zbytnio spać, skutki tego Iskrzyk odczuwał dotąd. W każdym razie gdzieś z tyłu głowy był nawet nieco zirytowany. Kto nie byłby, gdyby nie mógł spać niemalże całą noc, a z rana musiałby pracować? Starał się jednak tego nie okazywać, gdyż nie planował dziś urazić kogokolwiek, to nie było w jego zamyśle. Wracając jednak do innych rzeczy, kocur wykonał krok do przodu. Nie było mu jednak dane pójść dalej, gdyż kontem oka ujrzał małą jasną kulkę. Owa kuleczka definitywnie próbowała wyjść ze żłobka, oj czyżby jakiś kociak próbował wyruszyć na przygodę? Kocur podszedł więc przed żłobek i stanął przed młodą koteczką. Ta tylko spojrzała się na niego złocistymi jakby znudzonymi oczami. Mordor, tak brzmiało jej imię, cokolwiek to znaczyło. Córka Rohan i Gondoru, w sumie Iskrzyk też nie wiedział, co to znaczyły ich imiona… W każdym razie odezwał się, starając brzmieć przyjaźnie (w końcu rozmawiał teraz z kociakiem):
— A gdzie się nasza droga panienka Moldor wybiera? — Powiedział kremowy, niechcący nie poprawnie wymawiając imię koteczki. Nie zwracając na to uwagi, powiedział żartobliwie — Na przygodę czy do grobu?

<Mordorku?>

Od Łzy do Mordor

Niebo nad żłobkiem płonęło feerią barw tak żywych i miękkich zarazem, jakby ktoś rozlał po sklepieniu niebios swoje najpiękniejsze sny. Smugi pomarańczu przeplatały się z głębokim fioletem oraz złotawą żółcią, tworząc obraz niemal nierealny — zbyt doskonały, by mógł należeć do zwyczajnego świata mokrej ziemi, splątanych korzeni i ostrych kamieni. Zachodzące słońce, choć chyliło się już ku kresowi swej dziennej wędrówki, wciąż zdawało się walczyć z nadchodzącym chłodem, rzucając pomiędzy wysokie sosny i świerki ostatnie, rozpaczliwie ciepłe promienie, które muskały futra kotów niczym delikatne łapy troskliwej matki. Liściasta “kopuła” żłobka szemrała cicho ponad głowami kociąt, poruszana lekkim, wieczornym wiatrem, który przeciskał się pomiędzy gałęziami z ostrożnością drobnego zwierzęcia obawiającego się zakłócić panujący tu spokój. Chłodne podmuchy poruszały źdźbła trawy, przynosząc ze sobą wilgotny zapach mchu i igliwia, a czasami również ledwie wyczuwalną woń świeżej zdobyczy dobiegającą z obozowiska. W pobliżu słychać było cienkie piski młodszych kociąt oraz cichy śmiech opiekunek, lecz wszystkie te dźwięki zdawały się przytłumione przez ciężką, senną atmosferę późnego wieczoru.

Dla większości mieszkańców żłobka wiatr stanowił jedynie nową okazję do zabawy — coś, za czym można było gonić, co można było próbować złapać łapkami lub obwiniać za nagłe zatańczenie liści po ziemi. Dla Łzy jednak był wyłącznie irytującym utrapieniem.

Siedziała z podwiniętymi łapkami przy wejściu do żłobka, a jej jasne futerko falowało lekko pod wpływem chłodnych podmuchów, co doprowadzało ją do coraz większego rozdrażnienia. Nie cierpiała zimna. Nie cierpiała uczucia, gdy wiatr mierzwił jej sierść w nieładzie, odbierając jej schludność oraz godność, którą — nawet jeśli była jeszcze jedynie kocięciem — uważała za coś absolutnie naturalnego i należnego sobie. W jej własnym wyobrażeniu świat powinien być miejscem o wiele bardziej rozsądnym; miejscem, w którym słońce nigdy nie gasło całkowicie, deszcz nie zamieniał ziemi w cuchnące błoto, a wszystkie spojrzenia nieustannie skupiały się właśnie na niej.

Bo przecież powinny.

Łza uważała, że istnieją koty stworzone do tego, by błyszczeć pośród innych niczym gwiazdy na nocnym niebie — i była absolutnie przekonana, iż ona należy właśnie do takich kotów.

Ziewnęła przeciągle, odsłaniając swoje drobne kły, po czym leniwie omiotła spojrzeniem żłobek. W kącie Purchawka układała mech dla swoich kociąt, mrucząc coś pod nosem swoim ciepłym, spokojnym głosem, który Łza zwykle ignorowała niemal równie skutecznie, jak ignorowała opowieści o Wszechmatce. Wiedziała jedynie tyle, że ta tajemnicza istota potrafiła przemieniać zmarłych w ptaki — wróble, jerzyki i inne pierzaste stworzenia, których Łza nigdy specjalnie nie podziwiała. Trudno było jej zrozumieć, dlaczego ktokolwiek miałby zachwycać się taką mocą. Gdyby ona była Wszechmatką, sprawiłaby raczej, że świat stałby się piękniejszy. Wygodniejszy. Bardziej odpowiedni.

Jej wzrok zatrzymał się w końcu na Mordogończyku.

Brązowy kocurek siedział nieopodal, samotnie przesuwając łapką po stercie suchych liści, jakby sama ich szeleszcząca obecność mogła go czymś zająć. Wyglądał spokojnie, niemal naiwnie spokojnie, a widok ten wzbudził w Łzie znajome ukłucie potrzeby — tej samej, która kazała jej stale upewniać się, że inni pozostają blisko niej, skupieni wyłącznie na niej.

Jej oczy rozbłysły miękkim blaskiem.

Powoli podniosła się z miejsca i ruszyła ku niemu lekkim, pewnym krokiem, a jej ogon zakołysał się z subtelną elegancją.

— Gończykuu… — zamruczała słodko, niemal śpiewnie. — Nie chciałbyś do mnie dołączyć?

Ton jej głosu był przyjazny, ciepły, niemal czuły — lecz pod tą aksamitną warstwą kryło się coś znacznie twardszego. To nie była prośba. Łza nie przywykła prosić.

Mordogończyk uniósł lekko uszy i spojrzał na nią swoimi bursztynowo-żółtymi oczami, w których zamigotało coś dziwnego, czego nie potrafiła od razu nazwać. Wahanie. Niepewność. Być może nawet strach.

I właśnie to zirytowało ją najbardziej.

Przez krótką chwilę miała wrażenie, że wieczorne cienie zaczynają rozmywać kontury jego sylwetki, lecz szybko zrozumiała, że to nie zmrok płata jej figle — to jej brat naprawdę się zawahał.

Jak śmiał.

— Mordogończku? — powtórzyła, tym razem z delikatnym naciskiem, który wibrował pod słodką melodią jej głosu niczym ukryty cierń pod miękkim mchem.

Brązowy kocurek spuścił wzrok na swoje łapki. Jego ogon drżał lekko, a futro przy karku uniosło się niemal niezauważalnie.

— Chciałbym się z tobą pobawić, siostrzyczko… — zaczął ostrożnie, jakby każde słowo mogło rozgniewać ją bardziej niż poprzednie. — Ale nie podoba mi się to, że jesteś dla mnie taka… niemiła.

Łza poczuła, jak coś gorącego i nieprzyjemnego zaciska się w jej piersi.

Niemiła?

To słowo zabrzmiało wręcz absurdalnie.

— W sensie… — ciągnął Mordogończyk coraz ciszej, zbierając resztki odwagi — mogę dalej się z tobą bawić, ale… czy mogłabyś mnie chociaż przeprosić?

Przez moment zapadła cisza, zakłócana jedynie szelestem liści ponad ich głowami.

A potem futro Łzy zaczęło powoli unosić się z oburzenia.

Przeprosić?

Ona?

Jej błękitne oczy zwęziły się niebezpiecznie, gdy wpatrywała się w brata z mieszaniną gniewu oraz szczerego niedowierzania. Jakim cudem on w ogóle ośmielił się oczekiwać czegoś takiego? To przecież on powinien czuć wdzięczność, że chciała poświęcać mu swój czas.

Chrząknęła ostentacyjnie, unosząc lekko pyszczek.

— Przepraszać? Braciszku… — zaczęła z przesadną łagodnością, pod którą wrzała już irytacja. — Kiedy ja niby byłam dla ciebie niemiła?

Mordogończyk skulił się odrobinę, lecz mimo to odpowiedział:

— A jak nazwałaś mnie głupim szczurem?

W jego głosie nie było złości. Tylko ciche zranienie, które Łza uznała za wyjątkowo męczące.

Prychnęła więc jedynie, odwracając wzrok ku ciemniejącemu niebu.

— To nie moja wina, że wyglądasz, jakbyś nim był! — mruknęła z ostentacyjnym lekceważeniem.

Odwróciła łeb w bok gwałtowniej, niż było to konieczne, a jej futro falą przesunęło się po drobnych barkach. Wąsy zadrżały jej lekko z irytacji, podczas gdy ogon wykonał krótkie, nerwowe smagnięcie po ziemi, rozrzucając kilka suchych liści. Nie chciała już patrzeć na Mordogończyka — a przynajmniej nie chciała, by zauważył, jak bardzo zirytowały ją jego słowa.

Bo jakim cudem to on śmiał stawiać jej warunki?

W jej małym sercu buzowało oburzenie ciężkie i gorące niczym letnie powietrze przed burzą. Przecież dawała mu swoją uwagę. Swoje towarzystwo. To powinno wystarczyć. Powinno sprawiać, że czułby wdzięczność, nie zaś domagał się przeprosin jak jakiś obrażony starszy wojownik.

— Aha, i nie ma opcji, żebym ciebie przepraszała! — dodała wyniośle, unosząc lekko podbródek. — Od dziś będę bawić się z kimś zupełenieee innym.

Przedostatnie słowo przeciągnęła z dziecięcą teatralnością, lecz pod tą przesadną nutą kryła się bardzo prawdziwa potrzeba — potrzeba ukarania go. Chciała, żeby poczuł ukłucie zazdrości. Żeby patrzył, jak odchodzi do innych kociąt, podczas gdy on zostaje sam pośród chłodniejącego żłobka.

Przez krótką chwilę błądziła spojrzeniem po otoczeniu.

Wieczór coraz śmielej wciskał się pomiędzy gałęzie żłobka, a miękkie światło zachodzącego słońca ustępowało miejsca granatowym cieniom rozlewającym się pod zielonymi ścianami. W oddali Purchawka dalej zajmowała się legowiskami, podczas gdy Zew oraz Pisanka próbowali bez większego sukcesu złapać wirujący liść porwany przez wiatr. Powietrze pachniało mokrą ziemią, mlekiem oraz chłodem nadchodzącej nocy.

Wtedy właśnie dostrzegła Mordor.

Szylkretowa koteczka siedziała nieopodal, częściowo ukryta w cieniu paproci. Nie była dużo starsza od Łzy, lecz mruczała coś do siebie z dziwnym spokojem, bawiąc się jakimiś kośćmi. Błękitne oczy Łzy natychmiast rozbłysły.

Och, idealnie.

Posłała Mordogończykowi ostatni, złośliwie triumfujący uśmieszek — taki, który miał jasno mówić: widzisz? nie jesteś mi potrzebny — po czym ruszyła w stronę szylkretowej kotki.

Jej krok był lekki, przesadnie ostrożny, niemal wystudiowany. Łza jeszcze nie rozumiała w pełni znaczenia słowa „majestat”, lecz instynktownie próbowała poruszać się tak, jak wyobrażała sobie ruch wielkich przywódców z opowieści starszyzny — z gracją, której nikt nie powinien ignorować. Głowę trzymała wysoko, pierś lekko wypiętą, a końcówka jej ogona wyginała się w elegancki łuk.

Zatrzymawszy się przed Mordor, uniosła pyszczek z szerokim, słodkim uśmiechem.

— Cześć! Jestem Łza, miło cię poznać! — zamiauczała melodyjnie, po czym jej oczy błysnęły rozbawioną pewnością siebie. — Ale jeszcze milej będzie ci poznać mnie.

<Mordor?>

Od Złocistego Widlika CD. Konwaliowej Mielizny

Przeszłość

Kremowy kocur przeniósł wzrok na Konwaliową Mieliznę. Posłał mu szczery uśmiech.

— Hej Konwalio — wymruczał łagodnie. Wojownik dość często go odwiedzał, a Złotkowi to nie przeszkadzało. Ich relacja się ociepliła, a oni unikali rozmów na temat czekoladowej maści u kotów, przez co nie mieli nieporozumień. Chyba faktycznie wyrośli na tyle, że nauczyli się ze sobą rozmawiać.

— Och tak, niedawno byli tacy malutcy — mruknął cicho.

— Czas zbyt szybko leci Konwalio, bo spójrz na nas. Niedawno byliśmy uczniami, a teraz jesteś wojownikiem, a ja piastunem. Do tego w klanie nastąpiło tyle zmian, że czasem jestem przerażony tym — mruknął. Choć od śmierci Kotewki trochę czasu minęło, Widlik wciąż czuł, jakby to było wczoraj. Bardzo za nią tęsknił, ale wierzył, że księżniczce było lepiej tam u góry. No i była tam ze swoimi bliskimi. Widlik zastanawiał się, czy i on tam kiedyś trafi, a przede wszystkim czy Kotewkowy Powiew na niego patrzy, czy o nim zapomniała. Zdawało mu się, że był blisko ze zmarłą piastunką, ale to mogło mu się tak tylko wydawać. Westchnął cicho.

— Wiesz, że cię lubię prawda Konwalio? — mruknął cicho, przenosząc wzrok na swoje łapy. Mimo różnego podejścia wojownik był jego przyjacielem. Przynajmniej dla Widlika. Pokręcił lekko głową, odganiając nadmiar rozmyślań. Skupił się na towarzyszu.

Aktualnie

Złocisty Widlik siedział w żłobku delikatnie zgarbiony. Odkąd jego brat odszedł, czuł straszną pustkę. Wiedział, że Dryfująca Gałęzatka planował to od jakiegoś czasu, a mimo tej świadomości nie był na to gotowy. Oczywiście szanował decyzję niebieskiego i kochał go w dalszym ciągu. Miał nadzieję, że Gałęzatka był szczęśliwy w miejscu, gdzie trafił. Nie tylko on kogoś stracił, bo odeszli również bliscy Konwaliowej Mielizny. Jednak w ich przypadku to był jeden z gorszych wyborów, jakie mogli podjąć. Zostawili swoje dzieci w tym czekoladową kotkę. Co prawda Widlik nie darzył Mysiomózgiej Łapy pozytywnymi uczuciami, ale bycie porzuconym było najgorszym możliwym uczuciem. Nie życzył tego nawet wrogowi, bo sam nie chciał być tak potraktowanym.

— Konwalio — miauknął w stronę kocura, który wszedł do żłobka. Kremowy podszedł do niego i otarł się o jego bok.

— Chodź, posiedzimy razem. Wiem, że pewnie tego potrzebujesz mimo wszystko — zaproponował z troską w głosie. Poprowadził kocura na posłanie. Usiadł i poklepał łapą miejsce obok siebie.

— Śmiało, nie gryzę — zażartował cicho, a jego zielone oczka błysnęły. Chciał jakoś rozluźnić atmosferę, ale domyślał się, jak ciężkie mogło to być. Przynajmniej spróbował. Przeniósł wzrok na dzieci Kropiatkowej Skórki. Kociaki miały już trzy księżyce, a przecież niedawno były takie malutkie. Zresztą co on mówił, jego dzieci były już wojownikami. Pokręcił lekko łbem na wspomnienie o trójce swoich kociąt. Miały naprawdę piękne imiona i zdecydowanie zasłużyły na swoje miano. Martwiła go jednak Urodziwy Szafirek. Szylkretka nie zachowywała się tak jak większość kotów. Próbował jej pokazać to, co przyjął tak dobrze Ulewny Szkwał i Lawendowa Rozkosz, ale w przypadku niebieskookiej było to po prostu niewykonalne. Miał tylko nadzieję, że jego córka nie wpadnie w kłopoty przez swoje mięciutkie serduszko.

<Konwaliowa Mielizno? Pogadamy?>

Od Jesionowej Łapy CD. Miodowej Łapy

Kocica cały dzień zasuwała na najwyższych obrotach, zapominając nawet o swoim łabędzim piórze, które zostało wetknięte w jej posłanie. Stwierdziła, że weźmie na siebie jak najwięcej obowiązków, by w końcu być pełnoprawną wojowniczką. Przynajmniej to była jej wymówka. Ona po prostu chciała spędzić jak najwięcej czasu z dala od swoich myśli. Bardzo polubiła Miodową Łapę. Ledwo mogły się nazwać przyjaciółkami, ale Jesionowa Łapa już wiedziała, że to jedyny kot, z którym może tu normalnie porozmawiać. Miodka była sympatyczna i czuła, jakby rozświetlała rzeczywistość wśród ponurych kotów, dla których najważniejsza jest bezwzględna posłuszność wobec przestarzałych i ścisłych zasad. Jesionka była im posłuszna, oczywiście, lecz nigdy w pełni ich nie zaakceptuje w swoim sercu.
Podczas gdy kotka wracała z już drugiego tego dnia patrolu łowieckiego, pojedyncze i rzadkie jak mgła chmury ścigały się po błękitnym niebie, który od bliskiego zachodu słońca zaczął nabierać bladożółtych smug lekko nad horyzontem. Do uszu byłej samotniczki dobiegały wesołe trele ptactwa wypoczywającego w koronach drzew, a gdzieniegdzie widać było, jak drobne zwierzęta przelatywały z jednego drzewa na drugie, wydając donośny trzepot skrzydeł. Uczennica natychmiast rozpoznała wesoły śpiew kosa. Ten dźwięk kojarzył się jej z dawnym miejscem zamieszkania, jeszcze z rodziną. To tam, na czubkach drzew niedaleko ich legowisk, te czarne ptaki nawoływały niezwykle intensywnie. Ich trele i melodie zawsze wprowadzały ją w błogostan i nostalgię.
Gdy patrol znalazł się w obozie, liliowa pręguska odstawiła swoje dwie myszy i jednego skowronka na stertę. Wiosna naprawdę przyniosła ze sobą ogrom pożywienia. Przynajmniej każdy pójdzie spać najedzony. Wtedy podeszła do niej Miodowa Łapa. Na pyszczku miała wymalowany uśmiech i entuzjazm.
— Witaj, Słoneczko! — przywitała się wesoło, a na dźwięk jej słów Jesionowa Łapa się lekko spięła z niewyjaśnionego powodu. Nawet jeśli Miodka to zauważyła, nie dała tego po sobie poznać. — Od rana się nie widziałyśmy. Co sprawiło, że tak wcześnie znikłaś z legowiska?
— No, poranny patrol, potem parę obowiązków, a jeszcze potem dwa patrole łowieckie. Typowe… zajęcia rutynowe — starała się wytłumaczyć, lecz złota uczennica tylko zachichotała.
— Na spokojnie, nie mam ci nic za złe — wymruczała, kładąc łapę na piersi, jakby przysięgała na swój honor. Zielonooka uśmiechnęła się ciepło.
— Wiesz… myślałam trochę i co powiesz na oglądanie gwiazd dzisiejszej nocy? Niebo jest dziś przejrzyste i jestem pewna, że uda nam się zobaczyć wszystkie gwiazdozbiory. Tylko byśmy musiały się udać gdzieś, gdzie drzewa nie będą nam przeszkadzać w obserwacji… — zastanowiła się na moment.
— O rety, z chęcią pooglądam z tobą gwiazdy! — podekscytowała się, a jej wąsy zadrżały ze szczęścia. — Co powiesz na ten brzeg jeziora zaraz za obozem? Jest blisko, więc jestem pewna, że ktoś na pewno pozwoli nam tam pójść! — jej niebieskie oczy wręcz błyszczały, jak te gwiazdy, entuzjazmem i dreptała z łapy na łapę, jakby już ją swędziały, by wybiec poza obóz.
— Możemy się zapytać Tygrysiej Nocy — wymruczała liliowa, obdarowując Miodową Łapę ciepłym spojrzeniem, a ta kiwnęła głową i rozejrzała się wokoło, zapewne szukając kocura wzrokiem, a Jesionka poszła jej śladem. Akurat wtedy mentor wynurzył się z legowiska wojowników. Obie kotki podeszły do niego w paru zgrabnych susach.
— Hej, Tygrysia Nocy, mamy pewne pytanie — zaczęła złota uczennica, a kocur nadstawił uszu z zaciekawieniem.
— Tak?
— Chciałabym razem z Miodową Łapą wyjść na brzeg jeziora za obozem w nocy. Pooglądać gwiazdy — dodała szybko Jesionowa Łapa.
— Obserwacje gwiazd, hm? — uśmiechnął się rudzielec. — Tylko we dwójkę i tylko na brzeg? — dopytał się dla pewności.
— Tak, chciałabym poopowiadać jej co nieco o tym, co opowiadała mi moja mama na temat gwiazdozbiorów. A mam dużo do przekazania — doprecyzowała, a Miodka jej przytaknęła. Kocur zastanowił się chwilę.
— Dobrze. Załatwię sobie wartę na noc i dopilnuję, byście na pewno wróciły — oznajmił, a kotki się uśmiechnęły.
— Dziękujemy, Tygrysia Nocy! — niebieskooka wymruczała, a Jesionowa Łapa kiwnęła głową z wdzięczności.

***

Gdy wreszcie zapadł zmrok, a kocur wszedł na nocną wartę, kotki udały się nad jezioro. Gdy szły, Miodowa Łapa położyła swój ogon na boku koleżanki, trochę by się nie zgubić, a trochę by ogrzać ją swoim gęstym i puchatym futrem. Noce wciąż były chłodne, ale większej kotce to niespecjalnie przeszkadzało. Wyczuła jednak niewielkie drżenie złotej kotki, jakby mimo gęstej sierści wciąż doskwierało jej zimno, a może podekscytowanie. Młodsza spojrzała w górę na pyszczek liliowej z szerokim uśmiechem.
— W końcu spędzimy trochę czasu same — zachichotała, na co Jesionce się zrobiło ciepło na sercu. Miała rację; jak na razie to one były razem tylko wśród innych kotów. Teraz mogły się rozgadać na całego.
— Fakt — wymruczała wesoło w odpowiedzi. Wtedy też skończyły się drzewa, a ziemia zaczynała tonąć w wodzie. Liliowa zanurzyła w niej łapę, jakby kontemplując. Gdy Miodka się przyjrzała jej ruchowi, Jesionowa Łapa szybko prysnęła jej kroplami po pyszczku i obie się zaśmiały, podczas gdy złota się otrzepywała.
— Hej! Tak nie ładnie! — parsknęła figlarnie i rzuciła się na większą kotkę, która z zaskoczenia upadła pod jej ciężarem.
Zaczęły się siłować, turlając się na boki, aż nie skończyły niemal w wodzie. Miodowa Łapa wzięła górę nad koleżanką i obie się zaśmiały.
— Jesteś coraz lepsza.
— Dziękuję, słoneczko — uśmiechnęła się i wypuściła liliową, która podniosła się na łapy i się otrzepała. — To dalej, opowiadaj mi o tych gwiazdeczkach.
Obie usiadły na brzegu, mając idealny widok na nocne, rozgwieżdżone niebo. Gdzieś z tyłu było słychać świerszcze, a spokojna tafla jeziora odbijała każdy świecący punkt na niebie, podczaspodczas gdy półksiężyc się po nim powoli wspinał. W oddali słyszalne było pohukiwanie sowy, jakby ogłaszając wszem wobec, że akurat tam jest jej terytorium.
— Każdy gwiazdozbiór ma swoją nazwę i historię. Są, na przykład, takie gwiazdozbiory jak gwiazdozbiór smoka, żyrafy, ryb czy właśnie kasjopei. To kasjopeja jest moją opiekunką i ona mnie strzeże. Przynajmniej według mojej mamy.
— Jaka jest historia Kasjopei? — spytała złota.
— Ona ma dosyć ciekawą historię, ale nie uważam jej za taką świętą, jaką ją malują — zaczęła. — Była to kotka niezwykle urodziwa, jako najstarsza z miotu. Dodatkową dumę jej sprawiało poniżanie swoich sióstr, Ryb, które były pół wodnymi stworzeniami. Pewnego dnia zrobiła zawody, kto jest najprzystojniejszym kocurem, który mógłby zostać jej partnerem i ojcem jeszcze cudniejszego dziecka. Padło na Cefeusza, władcę cudownej wyspy, na której nigdy nie zaznawano zmartwień, który zaś stał się ojcem Andromedy, kotki, której wygląd rozświetlał nocne niebo, a jej sierść była biała, jak tarcza księżyca w pełni. Duma Kasjopei rozzłościła jej siostry, Ryby, które skradły jej córkę i uwięziły na podwodnej wyspie. Kasjopeja, jako samolubna królowa, którą zawsze była, wysłała Perseusza, znajomego pół-nadkota, by uratował Andromedę za nią. Ten nie tylko ją uratował, ale też i ją wziął sobie za partnerkę i z nią uciekł. Kasjopeja się jednak nie przejęła stratą córki i żyła szczęśliwie dalej. Zmarła ona w polu lawendy, a pośmiertnie razem z Cefeuszem trafili na nocne niebo pod postacią gwiazdozbiorów. Zresztą tak samo, jak Perseusz i Andromeda jakiś czas później — opowiadała liliowa, po czym łapą wskazała fragment nieba. — To tam widać konstelację kasjopei, te najjaśniejsze gwiazdy układają się w takie jakby schodki, tak to nazwała matka — Miodowa Łapa przyjrzała się i zastrzygła uszami.
— W domostwie Wyprostowanych jest coś takiego jak “schody”. Po nich wchodzi się wyżej, na inny poziom ziemi — odparła. — Poza tym, Kasjopeja brzmi jak pusta lala. W ogóle nie przypomina cię. Jesteś o wiele bardziej zdolna i sympatyczna! Ona pewnie umiała tylko być ładna — dodała, najpierw naburmuszona, a potem jej głos zmiękł, gdy zaczęła mówić o Jesionowej Łapie, która uśmiechnęła się ciepło.
— Dziękuję, Miodowa Łapo. Wiele to dla mnie znaczy. Bo wiesz… jednak Kasjopeja to moja patronka, więc zostałam niemal skazana na to, by wiecznie myśleć o tym, czy nie jestem może… no wiesz… próżna tak jak ona — westchnęła, a jej entuzjazm z lekka przygasł. Złota od lekko ją szturchnęła łapą.
— Hej, nie martw się, słoneczko. Tak jak powiedziałam, jesteś zdolna, bystra i kochana. Nie jesteś skazana, by być jak ta twoja “patronka”. W końcu jesteś sama swoja — podniosła ją na duchu. Jesionowej Łapie jakby kamień spadł z serca. Wtuliła pysk w futro na szyi Miodki.
— Dziękuję, że jesteś — wymruczała z wdzięcznością.
— Nie ma sprawy — chwilę siedziały jeszcze w ciszy, wpatrując się w niebo. Zielonooka szukała wzrokiem następnych gwiazdozbiorów, podczas gdy niebieskooka skuliła się w bochen i zaczęła się wpatrywać w taflę jeziora. Przez parę długich chwil trwała idealna cisza. Nie było niezręcznie, a wręcz przyjemnie.
— Wiesz, moimi ulubionymi kwiatami zawsze były lawendy — rzekła Jesionka. — Odkąd jestem w Klanie Wilka, nie znalazłam nigdzie żadnej. Tęsknię trochę za jej zapachem — wyjaśniła. Miodowa Łapa zastanowiła się przez moment, jakby szukając w pamięci, który to był kwiat.
— To ten taki wysoki fioletowy? O wielu kwiatkach na łodyżce? — dopytała się.
— Tak, dokładnie.
— W domostwie, gdzie mieszkałam, widziałam lawendę. Pani postawiła ją na szafie, trochę jakby ukrywała ją przede mną. Jednak szybko uschła.
— A właśnie, jak się mieszkało u ludzi? Moja matka niegdyś pozwalała się dokarmiać przez nich, gdy była Pora Nagich Drzew. Nie wspominała więcej.
— Bardzo przyjemnie się u nich mieszkało! Zawsze ciepło, spokojnie. Koty z zewnątrz też były i czasem z nimi pogadałam. Ale pewnego dnia pani przestała się pojawiać, a pan zaczął mnie gdzieś zabierać i zostawiać na całe dnie w takim dziwnym domu na kołach, a sam znikał. Raz tak coś zaryczało, że aż uciekłam do lasu… i skończyłam tu — opowiadała złota, a Jesionka się zastanowiła moment.
— Chciałabyś kiedyś wrócić?
— To… skomplikowane. Z jednej strony jak jestem tu, to ty też tu jesteś! I dużo innych, przyjaznych kotów. Ale dom u wyprostowanych był całkowicie bezpieczny. Ale w takim popłochu byłam przy ucieczce, że nie wiem, jak mogłabym wrócić. Jest, jak powinno być — wymruczała przekonująco. Widać było jednak, że coś jeszcze mogło kotkę gryźć w sercu.
— Zgadzam się. Czasu nie cofniemy, ale chociaż przyjemnie jest w klanie. Zwłaszcza z kimś tak sympatycznym u boku — odparła spokojnie.
— Jak dobrze, że siebie mamy, co nie, słoneczko? — dodała z uśmiechem, a pręguska przytaknęła z cichym pomrukiem zadowolenia.

<Jak dobrze, że jesteś, Miodowa Łapo.>

Od Rozżarzonej Pieśni CD. Jagnięcego Ukłonu

Przeszłość

Nie znała zbyt dobrze Ćmiego Księżyca, lecz nie trudno było dostrzec, że jej nagła śmierć odbiła się echem na wielu kotach, szczególnie tych, które były blisko dawnej medyczki, jak Jagnięcy Ukłon. Ruda nieco obawiała się o dobrostan srebrnej, gdyż odnosiła wrażenie, że ta była wyjątkowo blisko zmarłej — oczywiście w charakterze mentor uczeń, a później medyk asystent.

Znajdując chwilę w ciągu dnia, udała się do pręgowanej.

— Jagnięcy Ukłonie? — zawołała starszą, wchodząc w głąb legowiska. Zapach ziół od razu dotarł do jej nozdrzy, poczuła, jak wspomnienia z Klanu Wilka nieprzyjemnie wracają do niej.

Nawet jeśli wśród Wilczaków czuła się obca, to w legowisku medyków zawsze odnajdywała spokój w trudniejszych chwilach. Jarzębinowy Żar poświęciła swoją przyszłość, by uczyć młódkę ziół i chorób, nawet jeśli wiedziała, że ta nigdy nie osiągnie takiego poziomu, jak inni medycy. Żar była jej za wszystko wdzięczna, choć pod koniec jej pobytu w Klanie Wilka czuła ukłucie zazdrości, kiedy tylko widziała brata z medyczką. Miała wrażenie, jakby kocur nagle z brudnymi łapami wszedł pomiędzy ich relacje, spychając ją na dalszy plan i skupiając uwagę szylkretki tylko na sobie.

— Ach, Rozżarzona Pieśnio. Witaj i wybacz, że cię nie usłyszałam — mruknęła cicho. — Czy wszystko w porządku? Potrzebujesz pomocy z jakimś urazem? Może chciałabyś o czymś pogadać? Jeśli tak jestem do usług — miauknęła.

Żółtooka dostrzegła jej nieco wymuszony uśmiech, na co nieco się skrzywiła.

— Jagnięcy Ukłonie, ze mną wszystko w porządku, lecz… Czuję, że to ty tym razem potrzebujesz pomocy. Wiem, że śmierć Ćmiego Księżyca była nagła, jednak to ty teraz potrzebujesz największego wsparcia po jej stracie.

W międzyczasie podeszła bliżej medyczki i usiadła naprzeciwko niej. Nie obchodziło ją, że ktoś może zaraz przyjść, na przykład Aldrowandowa Łapa — nie miałaby oporów przed przegonieniem każdego, kto zakłóciłby rozmowę ich dwójki. Chciała pomóc srebrnej, być wsparciem dla niej, szczególnie w tak trudnych chwilach, jak te.

<Jagnięcy Ukłonie?>

Od Rezedowej Łapy CD. Narcyzowej Łapy

Przeszłość

Trawa pod poduszkami Rezedowej Łapy była miękka, prawie jakby pióra zamiast źdźbła. Bieg przez łąkę był tak łatwy i lekki, jakby wcale nie biegł, ale zamiast tego się unosił. Przed nim przemieszczała się sylwetka. Zawsze był parę kroków przed nim; nigdy nie mógł jej dogonić; nigdy nie był w stanie zobaczyć jej pysk.
Ale nagle poczuł ból w ogonie, jakby ktoś nagle złapał go za czubek, przez co wykozłował. I wtedy się obudził. No tak. To był tylko sen. Kolejny, ten sam, który powtarzał się w kółko. Kocur podniósł głowę, mrugając powoli… Narcyzowa Łapa. Coś mruknął do niego. Rezedowa Łapa nawet niezbyt zakodował, co powiedział.
― Ślepy jesteś? ― mruknął, a raczej warknął, marszcząc lekko brwi, jego głos zachrypnięty, i przesunął obiema łapami po pysku. Może i lepiej, że się obudził. Ten sen i tak zawsze kończył się koszmarem, budząc go w zimnym pocie.
Musiał być to akurat Narcyz, który go obudził? Ktoś inny może nie pogorszyłby jego samopoczucia. Z rana nie był on zbyt przyjemny do rozmów. Szczególnie że nigdy nie był wyspany, nieważne, jak wcześnie poszedł spać. Zresztą, kiedy on ostatnio poszedł spać wcześnie? Nie mógł spać w nocy.
― Nie jestem ślepy. Mogłeś schować ogon pod łapy, to bym nie nadepnął ― odparował Narcyzowa Łapa, na co Rezeda tylko rzucił mu spojrzenie.
― Raczej nie będę przejmować się tym, że jakaś ślepota nadepnie mi na ogon ― mruknął Rezedowa Łapa, przesuwając swój ogon do swojego pyska. Narcyz był ciężki. Nie bolało go bardzo, ale nadal czuł to w ogonie. Było to dość irytujące. Narcyz był młodszy od niego, a był jego wzostu i ważył pewnie więcej niż on. Tak szczerze, młodszy kocur po prostu go wkurzał. Udawał jakby był niewadomo kim, ale wszyscy widzieli, że po prostu próbuje sie dowartościować... Rezeda pewnie nie powinien wypowiadać się na ten temat. W końcu on nie był lepszy, ale bez przesady. On przynajmniej faktycznie coś z tego zyskiwał.

<Narcyz?>

[314]

[6%]

Od Narcyzowej Łapy do Rezedowej Łapy

Jakiś czas temu

Przewrócił się na drugi bok i zamrugał kilka razy, aby wyostrzyć wizję. Pogodny świergot ptaków docierał do uszu śpiących uczniów, a pierwsze, poranne promienie słońca przebijały się przez liściaste okrycie, rozświetlając ściany legowiska. Narcyzowa Łapa strzepnął ogonem i usiadł, rozespanym wzrokiem przemykając po spokojnych mordkach rówieśników. Część z nich wciąż jeszcze spała. I kto miał być jego towarzyszem rozmów?
Zazwyczaj Narcyz budził się nieco później — dopiero, gdy Lśniąca Ikra przychodził i kazał mu szybko wstawać, bo zaraz przegapią poranny patrol, na który często go zabierał.Uczeń przez chwilę rozważał obudzenie Narwanej Łapy, ale szybko zrezygnował z tego pomysłu — wolał nie ryzykować siniakiem na powitanie.
Schylił się, aby przylizać odstające futro na piersi; musiał się w końcu jakoś prezentować…
Tym razem było jednak inaczej.
Powietrze było gorące, parne; niemal zalegało w nozdrzach. Nawet, gdyby chciał, nie mógłby spać dłużej.
Uniósł łapę i przejechał po niej różowym ozorkiem, aby po chwili poprawić kilka kosmyków sierści na łebku.
Gdy skończył już swoją poranną pielęgnację, bardzo ostrożnie podniósł się na równe łapy i rozciągnął zdrętwiałe kończyny, po czym zlazł z posłania. Rozejrzał się po legowisku i, uważając, aby nikogo nie obudzić, ruszył przed siebie. Prawie uderzył w czyjąś łapę i omal nie usiadł na czyimś pysku, ale finalnie udało mu się dotrzeć do wyjścia.
No, prawie.
Akurat, gdy światło dnia musnęło jego nos, a delikatny powiew wiatru zmierzwił jego sierść, poczuł coś twardego pod łapami. Na dodatek włochatego.
Jak oparzony odskoczył w bok, dosłownie wpadając na ucznia, któremu chwilę temu nadepnął na ogon.
Spuścił spanikowany wzrok, aby zobaczyć, kto okazał się tym nieszczęśnikiem — na mchowym posłaniu odpoczywał nie kto inny, jak Rezedowa Łapa. Jego rudawe futro poruszyło się nieznacznie, gdy uniósł łeb, aby spojrzeć na młodszego. Narcyz tylko uśmiechnął się krzywo.
— Ooh, hej… Rezedo. Nie rób takiej krzywej miny, ktoś musiał cię obudzić! — zaświergotał nerwowo.

<No to co, kolego?>

[307 słów]

Od Iskrzyka

Dzień zapowiadał się na wyjątkowo spokojny, aż zbyt spokojny... Przynajmniej było tak w odczuciu Iskrzyka. Kremowy kocur był dzisiaj wyjątkowo znudzony, także postanowił odwiedzić swojego brata. Doszedł do wniosku, że jeśli on się nudził, to lis musiał tym bardziej! W końcu rudy kocur został starszym w kwiecie wieku, kto by na jego miejscu nie byłby wiecznie znudzony? W każdym razie wziął nieco chudawą i rdzawą wiewiórkę ze stosu i wszedł do legowiska starszych. Przed bursztynowymi oczami Iskrzyka ujawniło się parę kotów. Od razu rozpoznał dwie śpiące stare kotki, Przypływ i Pieczarkę. Obie starsze obecnie musiały mieć coś na rodzaj popołudniowej drzemki, Iskrzyk nigdy nie rozumiał, czemu starsi czasem tyle śpią, ale nie kwestionował tego zbytnio, w końcu jak młody kocur ma zrozumieć starych? Zresztą Iskrzyk mimo wszystko szanował starszych, nie zamierzał zamęczać ich tak głupim pytaniem. Jego ślepia za to szybko padły jednak na innego kota, leżącego w swoim legowisku niedaleko ściany z kaliny. Jego rude futro wyraźnie odróżniało się od zielonych liści. Obecnie jego łapy były ułożone pod nim i był zwrócony tyłem wobec Iskrzyka. Trzęsła mu się przy tym delikatnie głowa, co było dla niego typowe. Wydawało się, że nie zauważył wchodzącego do legowiska brata. Iskrzyk nie chciał próbować jeszcze wyrzucić z pyska wiewiórki, którą niósł w pysku, nie chciał też potencjalnie wystraszyć Lisa. Był bowiem przekonany, że jego brat nie powitałby takiej niespodzianki z zachwytem. Podszedł więc dwa kroki w przód, tupiąc przy tym głośno, tak by narobić troszkę dźwięku. Był pewien, że szelest zwróci uwagę Lisa. Nie mylił się, faktycznie tak było. Rudzielec potrząsnął uchem i odwrócił głowę. Musiał na chwile zapomnieć, że nie ma jednego oka, gdyż zwrócił pysk w bok częścią twarzy, którą stracił księżyce temu. Iskrzyk postanowił postawić rudą zwierzynę na ziemi i przywitał się z Lisem:
— Hej! Głodny? — zapytał kremowy, po czym zaczął delikatnie mruczeć, bardzo cieszył się, że mógł poświęcić bratu trochę czasu.
— Cześć — odmruknął Lis, próbując wstać. Kocur jak zwykle trząsł się, próbując zachować równowagę. Dodał też po chwili: — Trochę…
— Zostań w miejscu, brat — Iskrzyk powiedział z troską i uśmiechnął się tylko szeroko, po czym wziął puchatą wiewiórkę za ogon. Szybkim krokiem przeszedł przez legowisko starszyzny, nie chciał przecież zmuszać brata do chodzenia.
— Nie musisz się nade mną litować — odrzekł bez większych emocji w głosie rudy. Lis mimo to posłuchał się brata, jednak ten, zamiast usiąść, po prostu postanowił rozłożyć się na swoim legowisku.
— Nie lituje się, braciszku, troszczę się — odmruczał Iskrzyk, stawiając wiewiórkę w łapach brata. Położył się obok, tak by Lis mógł się na nim nieco oprzeć podczas jedzenia. Dodał też, gdy lis próbował coś powiedzieć, nie dając mu się tak odezwać: — Hej podzielisz się tą wiewiórką?
— Jasne — mruknął Lis, po czym spróbował wbić swoje jasno białe ząbki w rudą zwierzynę, nie trafił za pierwszym razem, lecz po drugim od razu udało się mu wbić zęby w mięso.
— Przypominasz mi tak trochę taką wiewiórkę, wiesz? Oblepić cię gliną, zwłaszcza końcówkę ogona oraz brzuszek i będziesz idealnym wiewiórczym olbrzymem! — rzekł, śmiejąc się delikatnie z własnego żartu, po czym zajął się próbą oderwania z faktycznej, prawdziwej wiewiórki jakiegoś mniejszego kawałka mięsa.
Lis mruknął tylko coś, aczkolwiek za cicho by Iskrzyk mógł usłyszeć odpowiedź z jego strony, po czym wziął kolejnego gryza rudawego stworzonka.
— Wiesz, jak tylko będę mógł, mogę ogarnąć ci trochę gliny, Lisie, co ty na to? — powiedział, przerywając na chwile jedzenie. Od czasu wypadku brata było mu go jakoś dziwnie nazywać Lisem. W końcu to lisy skrzywdziły mu brata, kto z resztą chciałby się nazywać po zwierzęciu, które wyrządziło ci tyle krzywdy? Może powinien dać mu jakąś ksywkę? W każdym razie nie słysząc dłuższej odpowiedzi od brata, rzekł: — Jeśli nie chcesz przypominać wiewiórki, możemy przemalować cię na psa! Domaluje się błotkiem jakieś pręgi, łatki! Nie wiem, czy psy mogą mieć pręgi, ale co ty na to?
— Myślę, że... Może być — odmiauknął Lis, po czym wrócił do podjadania pozostałych już z wiewiórki resztek.
— No cóż, brat, już będę iść... Ale obiecuję, że jeszcze dziś do ciebie zajrzę! — wymruczał Iskrzyk, po czym wstał.
Kremowy kocur nie czekał zbytnio na odpowiedź Lisa. Szybkim krokiem wyszedł z legowiska starszych i tyle jak przynajmniej na teraz Lis go widział.

Od Rzekotki do Niedźwiedziówkowego Pyłu

Pora Zielonych Liści, Pora Zielonych Liści! Rzekotka nie miała pojęcia, o co chodziło, ale podobał jej się widok ze żłobka! Wszyscy stali się jakby szczęśliwsi a świat wypełniły kolory i nooooowe zapachy. Koteczka jeszcze nigdy nie widziała takich kwiatów, jakie teraz ich tata przynosił do zabawy, ani takiej zwierzyny!
— Czy te ryby wracają do wody na Porę Zielonych Liści? — zapytała, kiedy nadeszła pora śniadania, a do jedzenia wszyscy dostali po rybce.
Zmierzchająca Fala parsknął pod nosem i pokręcił głową.
— Nie, one tam mieszkają Porą Nagich Drzew. Po prostu była zamarznięta rzeka i trudniej się na nie polowało — wyjaśnił.
— Jaka była rzeka? — dopytała.
— Zamarznięta.
— Jakaaa? — przechyliła główkę, wbijając wzrok w ojca.
— Taka, że nie mogliśmy w niej polować — westchnął zrezygnowany.
— Aha! Teraz rozumiem! Czyli Porą Zielonych Liści można łapać rybki, bo rzeka na to pozwala?
— Pozwala…? Oh, masz rację. Pozwala nam Porą Zielonych Liści i Porą Nowych Liści, oraz Porą Opadających Liści — odpowiedział. — Jedz już i nie gadaj.
— Czemu?
— Bo siostry Ci zjedzą!
— O NIE! — miauknęła przejęta, biorąc się za swoją porcję. Nie mogła pozwolić na zabranie swojej rybki! To było jej śniadanie, a nie Żabci czy Ropuszki.
Gdy skończyła, poszła do Kropiatkowej Skórki, żeby wyczyściła jej sierść. Robiła to najlepiej, więc koteczka bardzo chętnie korzystała z usług matuli, nawet jeśli mogła sama się myć. Wolała tak. Wyglądała lepiej i było jej przyjemnie, kiedy mamusia tak ją wylizywała. Z każdym pociągnięciem języka robiła się coraz bardziej śpiąca, kołysząc się na boki. Po chwili jednak oprzytomniała.
— Przytulasek! — miauknęła, odwracając się i wlepiając w matkę.
— Ojej, ojej — mruknęła rozbawiona królowa.
— Kocham tulaski — rozmarzyła się malutka, chowając nosek w sierści Kropiatki. Pachniało tak ładnie, a jakie było miękkie… Rzekotka mogłaby spędzić w nim resztę życia!
— Skarbie, muszę na stronę — szepnęła po dłuższej chwili matka.
— Coooo? To ja z Tobą! Na stronę! Na stronę! — zaczęła głośno skandować, jednak królowa ją uciszyła ogonem.
— Możesz iść, ale nie krzycz tak — pouczyła córkę.
Po chwili obie były przy wyjściu ze żłobka. Rzekotka otworzyła szerzej oczy, widząc wielgachny obóz oraz mnogość kotów. Stała z rozdziawioną buzią, więc matula, która ją znała, umknęła szybko w krzaki, póki córka stała oniemiała. Kropiatka wiedziała, że Rzekotka nigdzie nie odejdzie; w końcu jej najlepszym zajęciem było siedzenie w miejscu i patrzenie. Ze spokojną głową więc poszła sobie na stronę.
Rzekotka z kolei stała tak, dopóki nie dostrzegła ciemnego futra. Takie trochę podobne do Ropuszki, ale inne. No i ten kot miał maskę na pysku! Taką białą… wyglądała upiornie!
Podeszła do niej na swoich serdelowatych łapkach.
— Dzień dobry! — przywitała się według nauk rodziców. — Jestem Rzekotka i mam dwa księżyce! Twoja twarz wygląda upiornie i pewnie będzie mi się śnić po nocach!
Oznajmiła z błyszczącymi oczkami. Następnie zaatakowała przytulakiem jedną z łap wojowniczki.
— A teraz pora na przytulanie! Mama mi mówiła, że koty lubią komplementy — zaczęła mówić dalej. — I wtedy chętniej się tułają! Więc ja dałam Ci komplement i przytulas. Prawda? Tak? Powiedz! Powiedz!
Z każdym słowem coraz bardziej przyklejała się do kończyny Niedźwiedziówki.

<Niedźwiedziówko?>