Od Wrotyczu

— Jesteś gotowa — oznajmił jej głos.
Uniosła łeb, by zaprzeczyć, ale głos utknął jej w gardle. Sprzeciwianie się wyższym rangom zawsze kończyło się źle. Nawet gdy nie mieli racji, to i tak ją mieli.
Otuliła się ogonem dla otuchy.
— Co mnie czeka? — Starała się ukryć lęk, który drżał w jej głosie.
Starsza kotka uśmiechnęła się lekko, podchodząc do niej. Kątem ślepia ujrzała jej łapę nad sobą. Nieprzyjemne wspomnienia znów zatopiły w niej swe szpony. Skuliła się, kierując pysk ku ziemi. Kajała się pokornie - najlepiej jak potrafiła, oczekując w martwej ciszy bólu.
Czując łapę kotki na swoim łbie, lekko zaskoczona, uchyliła ślepia. Była przyjemnie ciepła. Delikatna. Lekki zapach leśnej ściółki i ziół mieszał się w powietrzu. Wrotycz wpatrywała się w nią nieco oszołomiona. Nic z tego nie rozumiała.
— Przed tobą niełatwa ścieżka, lecz nie obawiaj się. Ciepło Wszechmatki nie opuści cię, póki sama go nie odrzucisz. — Głos kotki brzmiał, jakby chciał ukoić jej zszarganą duszę.
Wrotycz zerknęła w okolice jej pyska. Na jedno z licznych piór zdobiące go. Fioletowe odblaski pojawiające się wraz ze światłem zdawały się wędrować po nim. Próbowała skupić na nich całą swoją uwagę. Nie wiedziała co dalej, co miała teraz zrobić.

***

Tłum kotów ją przerażał. Nigdy wcześniej nie widziała ich tylu na raz, jednocześnie. Przyłapała się na tym, że myśl o ucieczce krążyła w jej głowie. Nieustannie. Aczkolwiek w lesie czekała ją jedynie śmierć, a w Betonowym Świecie - Oni.
Wbijała pazury w drobną gałązkę, próbując wyładować na niej buzujące emocje. Słyszała, jak się zbierali. Jak szeptali - na pewno o niej. Nienawidzili jej. Chcieli wykorzystać. Spiskowali. Zerkała ukradkowo na obce jej koty, a to na swoje łapy, czując, jak niepokój powoli zabierał jej oddech.
Wkraczała w sam środek…
— Wrotycz. — Znajomy głos wyrwał ją z objęć własnych myśli.
Spojrzała na dobrze znaną jej już sylwetkę. Tak charakterystyczną w tłumie kocich pysków. Zdawała się mieć na sobie jeszcze więcej elementów krajobrazu leśnego. Szylkretka wpatrywała się w nią w osłupieniu, nie wiedząc czego oczekiwać po kotce.
— Mam coś dla ciebie.
Spojrzała na niewielki bukiecik kwiatów wrotyczu, który wylądował przed jej łapami. Nieco nieprzytomnie wpatrywała się w małe żółte kuleczki, których imię postanowiła przyjąć. Wyglądały tak słabo i żałośnie. Inne kwiaty miały imponujące, dostojne liście lub przybierały niezwykłe odcienie, chociażby biel porównywalną do chmur, które wędrowały po niebie.
A żółty? Żółty zdawał się tak żałosnym kolorem.
— Założyć je?
Kiwnęła łbem w odpowiedzi, nachylając się. Brzemię, które sama sobie nadała, teraz stało się wręcz namacalnym elementem jej osoby. Nie wiedziała nawet jak określić emocje, jakie wędrowały w jej umyśle.
— Idziemy? — zapytała, muskając ją lekko w grzbiet.
Rozbiegane ślepia Wrotycz skierowały się w stronę zgromadzonych kotów. Przełknęła ciężko ślinę, czując, jak trudne stało się oderwanie łap od podłoża, wykonanie pierwszego kroku.
— Jestem tu z tobą. Pójdziemy tam razem.
Kiwnęła łbem, dziękując jej w myślach. Głos znów jak na złość utknął jej w gardle. Nie wiedziała, do jakich namaszczeń zostanie zmuszona. Jakim nowym brzmieniem naznaczą jej los.
Wpatrywała się tępo w oblicze lidera. Jego czekoladowa sierść zlewała się z konarami drzew. Przez uderzenie serca poczuła się, jakby wyróżniała się za bardzo na tle leśnej ściółki. Lecz potem dostrzegła kątem oka białe sylwetki. Ich los musiał być gorszy.
— [...] Twoim mentorem będzie Poinsecja. Mam nadzieję, że Poinsecja przekaże ci całą swoją wiedzę.
Spojrzała na jasną kotkę zbliżającą się do niej. Miała dumną postawę. Musiała być wysoko w hierarchii tej społeczności. Wrotycz pokornie upuściła łeb, by następnie dokończyć ceremonialny rytuał.

***

Szła za kotką, ze spuszczonym łbem. Nie spodziewała się, że to tak się potoczy. Teraz niemal bała się oddychać - po wcześniejszej krytyce. Zapewne potrzebnej, lecz wciąż bolesnej.
Nie sądziła, że potwierdzenie poprawy stanu zdrowia skończy się wdrożeniem jej w szeregi ów organizacji w tak sprawnym tempie. Wszystko stało się zbyt szybko, a przynajmniej dla niej. Ze spokojnej kryjówki z dwiema kotkami została przeniesiona do wysokiego drzewa. Wpatrywała się bezradnie w konar, który stał się dla niej kolejnym testem. Zejście następnego ranka było jeszcze bardziej problematyczne. Łapa bolała ją dotąd. Nieprzyjemnie pulsowała, lecz bała się to zgłaszać. Nie chciała być problemem. Miała stać się "wojownikiem". Tak dumny tytuł. Nie czuła się jego godna. Na dodatek okazywała się dość beznadziejna w tym, czego od niej wymagano.
Zupełnie jak kocię, usłyszała;
— Purchawka wspominała coś o tym, że mało znasz "zewnętrzny świat".
Kiwnęła lekko łbem. Nie wiedziała, czy wydobędzie teraz z siebie jakiś dźwięk. Mógłby też okazać się zbyt żałosny.
— Rozejrzyj się. Każde z tych drzew, krzewów czy traw ma swoje własne imię. Określenie, którym jest nazywane. Prócz tego często mają właściwości - lecznicze lub trujące. Wiedza o tym jest podstawą w każdym uderzeniu serca tutaj.
Uczennica wykonała polecenie. Wpatrywała się falujące na wietrze gałęzie wysokich drzew. Ich szum niczym rytualna pieśń, zagłuszał nieprzyjemne myśli. W pewnym momencie coś z niego spadło. Wyrwało ją to z transu.
— Co to? — zapytała, zerkając na swą mentorkę.
— Szyszka olchy. Nasiono drzewa.
— Wyrośnie z niego kolejne drzewo? — przyglądała się uważnie niewielkiej rzeczy.
Z tak małego czegoś miało powstać tak potężne drzewo? Wcześniej nigdy nie zastanawiała się nad tym, skąd tak naprawdę brały się drzewa. Mawiano jej jedynie, że Blady Kot usiał świat schronem dla swego ludu.
— Inne drzewa też są z szyszek?
Kotka usiadła. Wrotycz niepewnie dosiadła się, zerkając na nią co uderzenie serca. Miała nadzieję, że nie była zła. Że nie zdenerwowała jej znowu. Ulegle położyła po sobie uszy.
— Nie do końca. Drzewa mają różne nasiona. Niektóre są ubrane w słodki miąższ, dzięki czemu zwierzęta przenoszą je dalej.
Próbowała przypomnieć sobie nazwę owocu, który kiedyś widziała. Czerwony.
— ...Jabłka? — wypaliła z siebie nagle.
— Nie tylko. Pora Zielonych Liści powoli dobiega końca, ale powinniśmy jeszcze zobaczyć niektóre z owoców.
Uczennica pokiwała energicznie łebkiem. Ciekawość zawitała w jej łebku na myśl o odkryciu nowego nieznanego jej fenomenu. Czy pozostałe owoce wyglądały tak samo, jak jabłka, a może różniły się barwami?
— Najpierw jednak powinniśmy określić poziom twojej wiedzy. Co to?
Spojrzała na wskazany krzew. Widziała go już, możliwe, że nie raz. Lecz nie potrafiła odnaleźć jego nazwy w głowie. Serce nieprzyjemnie przyspieszyło. Nie wiedziała.
— A to? — zapytała mentorka, jakby czytała jej w myślach.
Teraz wzrok szylkretki powędrował na wysokie drzewo o jasnym konarze z ciemniejszymi odbarwieniami. O nim słyszała.
— Brzoza? — miauknęła nieco pewniej.
— Nie, topola. Brzozy wyglądają inaczej. Kolory pni są podobne, ale spójrz na liście. Chociażby na kolor.
Wrotycz wpatrywała się posłusznie w liście, lekko zahipnotyzowana ich tańcem. Były takie śliczne. Ich jasno-zielony spokojny kolor sprawiał, że czuła się nieco lepiej na duchu.
Jej mentorka wstała, więc Wrotycz posłusznie także się podniosła.
— Chodź, przed nami jeszcze długa podróż.

[1068 słów]

Od Rozkwitającego Astra do Dymówki (Dymówkowej Łapy)

Przeszłość…

໒꒰ྀི๑• ༝ •๑꒱ྀི১

Rozkwitający Aster leżała na brzuchu, z pyskiem położonym na swoich przednich kończynach, rozmyślając o wszystkim, co ostatnio działo się w Klanie Klifu. Dziwnie czuła się z tym, że Judaszowcowa Gwiazda nie był już liderem. Choć w zasadzie Mirtowe Lśnienie, a teraz to bardziej Lśniąca Gwiazda, nie wydawał jej się taki zły. Ciężko było jej połapać się we wszystkich nowych rolach i tym, kto był nimi odznaczony. Niby to nie było aż tak dużo zmian, jednak dla niej nadal nie było to najłatwiejsze. Szylkretka spojrzała na maleńkie kocięta, które co chwilę próbowały uciec ze żłobka. Jeśli pamięć jej nie myliła, były to dzieci pewnej młodej wojowniczki, noszącej imię Psotny Nietoperz.
“W zasadzie mogłabym odwiedzić ją i jej pociechy…“ — pomyślała, poprawiając jeden z kwiatków usadowionych w jej futerku.
Jak pomyślała, tak zrobiła, zaraz podnosząc się i otrzepując z drobinek kurzu, które zdążyły opaść na jej szatę. Bura idąc do miejsca zajmowanego przez tymczasowe, jak i wieczne królowe, złapała w zęby dorodną jaskółkę. W końcu nie wypada iść do kogoś bez jakiegoś podarku, co nie? Cóż, nawet jeśli nie każdy kot tak uważał, ta zasada była wpisana w etykę owej protektorki. Kiedy kotka przekroczyła próg żłobka, od razu “napadły” ją małe puchate kuleczki. Odłożyła więc ptaka na bok, a następnie odezwała się:
— Dzień dobry, Psotny Nietoperzu, jak się trzymasz? Wszystko w porządku?
Czarna podniosła głowę, a w jej oczach tliło się zmęczenie, ale także iskierki szczęścia, jak i dumy.
— Dzień dobry… Wszystko dobrze, ale dziękuję, że pytasz. Kociaki, przywitajcie się z panią protektor!
Młode, które przez ostatnią chwilę zajęte były przyniesionym przez tortie obiadem, oderwały się od niego, teraz wpatrując się w nią z zaciekawieniem.
— Dzień dobry! — powiedziały razem, zgrywając się tak idealnie, że ciężko było powiedzieć, ile kotów aktualnie się wypowiedziało.
— No a tak w zasadzie to, co to jest ten cały protektor?... — spytała jedna z nich, delikatnie przekręcając swój niewielki łebek.
Asterka szczerze zachwyciła się tym pytaniem. Miała szansę opowiedzieć nowemu pokoleniu coś o ich klanie!
— Protektor to kot, który oprócz chodzenia na patrole może również pomagać medykom w leczeniu czy zbieraniu ziół. Dodatkowo dba on o to, aby każdy z Klifiaków czuł się dobrze psychicznie, będąc do ich dyspozycji w razie potrzeby. Czasami odwiedzamy również koty bez ich prośby.
Rozkwitka opowiedziała najbardziej skrótowo, jak tylko potrafiła, choć i tak miała wrażenie, że mogłaby krócej. Tak czy siak, ucieszyła ją reakcja maluchów, które wydawały się dość zaintrygowane.
— Ale fajnie! — miauknęła Dymówka, na co szylkretka się ucieszyła.
A może któreś z kociaczków będzie chciało podążyć jej ścieżką? To byłoby fantastyczne!
— Co nie? Może i to trochę obowiązków, ale moim skromnym zdaniem wysiłek jest tego wart. Poczucie tego, że pomogło się komuś, jest tak milusie, jak zapadnięcie w sen u boku mamy po całym dniu psocenia!
Choć bura mówiła to z uśmiechem, gdzieś głębiej coś ją jakby ukuło. Kolejny raz poczuła to, jak bardzo brakowało jej mamy, taty i brata. Choć to ostatnie… To była trochę inna kwestia. Tak czy siak, protektorka została w żłobku jeszcze chwilę, po czym musiała wrócić na wartę. Obiecała pani Jagnięcemu Ukłonowi, że pomoże w uzupełnianiu zapasów ziół i innych medykamentów. Kiedy wychodziła, kocięta otoczyły ją niczym mali wojownicy broniący swojego terytorium.
— No a wrócisz jeszcze do naaaas...?
Wahała się przez chwilę, co miała odpowiedzieć. Nie chciała robić im nadziei czy składać obietnicy, której mogłaby potencjalnie nie dotrzymać.
— Postaram się, a gdybym nie dała rady, na pewno zaczepię was już, jak będziecie uczennicami.
Kilkanaście uderzeń serca później mknęła w stronę legowiska medyków, mając nadzieję, że medyczka nie czekała na nią zbyt długo.

Zgromadzenie…

໒꒰ྀི๑• ༝ •๑꒱ྀི১

Kotka, choć siedziała wśród tak wielu kotów, czuła się wyjątkowo osamotniona. Brakowało jej rozmów z panem Pomocnym Wróbelkiem... W ogóle bardzo za nim tęskniła, ale to inna sprawa. W pewnym momencie wpadły jej jednak do głowy jego lekcje o tym, że nie można było rozwodzić się nad jedną smutną rzeczą. Zamiast niej trzeba szukać sobie pozytywów. Dlatego więc szylkretka postanowiła przejść się i poszukać kogoś do rozmowy.
"Może któryś z medyków byłby chętny?..." — pomyślała, wybierając się w ich kierunku.
Kiedy już tam dotarła, od razu zainteresowała się liliową istotą siedzącą trochę dalej od reszty.
— Dobry wieczór... Czy mogę dotrzymać towarzystwa?
— Dobry wieczór. Oczywiście — odparło przyjaźnie. — Jak masz na imię? — zapytał. — Jak się miewa wasz klan? — zapytało.
Kotka usiadła obok, uśmiechając się do Wilczaka.
— Rozkwitający Aster, jestem protektorką z Klanu Klifu, więc tak w zasadzie to nawet trochę znam się na Twojej dziedzinie! — powiedziała z dumą, strzepując uchem.
Słysząc, jak medyk mówił o sobie, trochę się wystraszyła. Nigdy wcześniej nie spotkała się z kotem, który mówiłby o sobie tak. To znaczy, oczywiście nie miała z tym problemu, wręcz przeciwnie! Wydawało jej się, że to mogło być ciekawym nowym doświadczeniem i nowym poznanym kotem! Bała się jednak, że zapomni się w tym i coś popsuje.
— A jak na Ciebie mówią? O-oh i... Przepraszam, jeśli się pomylę... Nigdy nie miałam okazji rozmawiać z tak unikatowym kotem, więc trochę nie wiem jak niektóre rzeczy mówić…
Słysząc odpowiedź kotki, zmrużyło lekko oczy zainteresowane.
— Znasz się trochę w mojej dziedzinie? To protektorzy uczą się też ziół? — zapytało.
Wysłuchując wywodu Rozkwitki, zamrugało kilkukrotnie przed odpowiedzią.
— A-Ach! Jestem Roztargniony Koperek. Możesz mówić mi Koper — zasugerowało. — Nie lubię tego imienia. Brzmi tak, jakbym było kocurem — uśmiechnęło się lekko. — A nim nie jestem. Kotką również nie — wyjaśniło. — Nie martw się, jeśli się pomylisz nic się nie stanie, tylko... nie rób tego celowo — mruknęło cicho, liżąc się nerwowo po piersi.
— Co robią protektorzy? Jak dużo o ziołach wiecie? — zapytało zaraz.
Klifiaczka z uśmiechem wysłuchała odpowiedzi medyka, chcąc poznać jeno trochę bliżej. Wydawało się tak interesujące!
— Oh, no tak, więc protektorzy to takie koty, co oprócz szkolenia na wojownika uczą się też u medyków, a w razie zapotrzebowania pomagają im w czymkolwiek. Do tego dbamy też o to, aby każdy kot czuł się dobrze. Zawsze jesteśmy dla innych i doradzimy lub po prostu wysłuchamy. Czyli oprócz zwykłych wojowniczych obowiązków, pomagamy też w sprawach leczniczych zarówno tych zewnętrznych, jak i bardziej wewnętrznych. Super, nie? A, no i my możemy normalnie mieć kociaki i być w związku i choć to zdarza się raczej rzadziej, niż częściej, taki protektor może nawet zostać liderem! A może ty, Koperku, chciał...-łobyś opowiedzieć mi trochę o medykowaniu? Albo jak tam w Klanie Wilka jest?
— Czyli tak jakby też leczycie umysły kotów? Chyba macie trochę do roboty... Wilczakom pewnie by się coś takiego przydało, czasem potrafią być... bardzo nieprzyjaźni — mruknęło cicho, ale zaraz pokręciło głową. — Klan Wilka ma się dobrze. Medycy... wiesz, czasem mamy łapy pełne roboty. Księżyce temu, jeszcze jako uczeń, gdy prawie straciłom swoją pozycję, mieliśmy epidemię łzawego kaszlu... Było okropnie. Zioła są fascynujące, ale tracenie kogoś, bo nie można było mu pomóc... To jest straszne — mruknęło, przez co Aster też od razu zrobiło się, jakoś tak smutniej.
— Oh... Przykro mi to słyszeć. Ale ważne, aby trzymać się tych lepszych wspomnień! Ja... No cóż... Też ostatnio straciłam kogoś mi bardzo bliskiego. Ale nie mogę sobie pozwolić, aby przez to wpaść w jakiś dołek, co nie...?
Kotka westchnęła. Nie chciała, aby rozmowa zeszła na smutny temat. Ona chciała jeno pocieszyć, a nie pogorszyć samą sprawę! Oh, co ona, na najświętszych Gwiezdnych, narobiła!
— Czy... Czy ja Cię mogę przytulić?... — zapytała niepewnie, czując, że obydwie strony jakoś by na tym zyskały.
Roztargniony Koperek strzepnęło uchem, wpatrując się w szylkretkę z niepewnością, podczas gdy inni, w tym reszta medyków gdzieś tam sobie gadała, nadając akompaniament.
— Ty tak serio? — zapytało, przechylając lekko głowę.
Zaraz potem przysunęło się odrobinę do kotki.
— Mam nadzieję, że żaden Wilczak tego nie zobaczy. Jeszcze uznają, że ich asystent medyka brata się z wrogiem — miauknęło rozbawione.
Kotka była absolutnie uradowana zgodą medyka, czując przyjemne ciepełko jeno ciała przy swoim. Bardzo brakowało jej tego uczucia. Ostatnio przytulała się z panem Wróbelkiem... Teraz w zasadzie wśród Klifiaków miała kilka kotów na krzyż z patyków stworzony, z którymi mogła spędzać czas. Bardzo odczuwała brak możliwości powiedzenia, chociażby takiego zwykłego, najprostszego "kocham cię".
— Czasem nadal brakuje mi matki — mruknęło cicho. — Żałuję, że jako kociak spędzałom z nią tak mało czasu — dodało szeptem, na co tortie chciała się rozpłakać. Sama tak bardzo tęskniła za swoją mamą… Już otwierała pyszczek, aby pocieszyć liliowego, jednak przerwał jej głos jednego z liderów, który postanowił przerwać beztroskie, choć jeśli chodzi o medyka i protektorkę, to może niekoniecznie, rozmowy międzyklanowe.
Jak się okazało, to Mandarynkowa Gwiazda, przywódczyni Nocniaków, zabrała głos.
— Klan Nocy ma się świetnie. Żłobek pęka od ilości kociąt, a zaledwie kilka wschodów słońca temu na świat przyszła trójka kolejnych młodych. Ryb w rzece nie brakuje, a łąki porastają zioła. Niedawno mianowaliśmy jednego ucznia, Milczącą Łapę.
Chwilę później ruszyła lawina przemówień, którą kontynuował lider Klanu Burzy.
— Klan Burzy ma się dobrze — miauknął Echo, wysuwając się nieco do przodu. — Mianowaliśmy dwójkę wojowników. Kameliowy Wianek oraz Milknący Zew, jak i trójkę uczniów – Poziomkową, Chyżą oraz Nieboskłonną Łapę. Zwierzyny nam nie brakuje, a w żłobku dorastają kolejne kocięta.
— Klanowi Wilka powodzi się wyśmienicie. Śmiem nawet twierdzić, że jest wręcz w szczytowej formie — oznajmiła natomiast Zalotka, wypinając dumnie pierś. — Zwierzyny nam nie brakuje, a ze stosu zawsze jest co wybierać. Medycy nie muszą wykorzystywać resztek ziół na swoich pacjentów, gdyż roślin w składziku jest pod dostatkiem. Oprócz tego wojowniczką została mianowana Biała Barszcz, wcześniej znana jako Biała Łapa. Do grona uczniów dołączyli Iglasta Łapa, Zamroczona Łapa, Koszmarna Łapa, Pyzata Łapa i Bzycząca Łapa, a nasz żłobek przepełniony jest mnóstwem kociąt, które lada moment dołączą do swoich starszych kolegów, by w przyszłości z dumą służyć swojej przynależności!
— Klan Klifu wciąż się rozrasta, zdobywając nowych wojowników oraz uczniów. Kwitnąca Werbena, Kurzy Pazur oraz Jajeczna Skorupka z dumą mogą nosić nowe tytuły, podobnie jak i Cisowa oraz Dymówkowa Łapa, które ciężką pracą z pewnością osiągną wymarzone tytuły. Ponadto, nie brakuje nam zwierzyny oraz ziół - zdaje się, że ta Pora Zielonych Liści naprawdę nam sprzyja, choć z pewnością nie byłoby tak pięknie, gdyby nie nasze świetnie wyszkolone koty. Mamy nadzieję, że wraz z kolejnymi sezonami nasze zbiory pozostaną równie obfite, a nasze szeregi wzbogacą się o kilka nowych twarzy.
Kiedy Asterka usłyszała imię swojej uczennicy, poczuła, jak robi jej się ciepło na serduszku. Była z niej taka dumna! Szylkretka poprzysięgła sobie, że tym razem nie zawiedzie. Co prawda wyszkoliła swojego poprzedniego ucznia, jednak też jakby za nią nie przepadał, co trochę ją smuciło. Miała nadzieję, że z Dymówką nawiąże lepszą relację i ta nie będzie unikać jej jak ognia, tuż po swoim awansie. Przemyślenia burej zostały jednak przerwane przez ostatniego z przemawiających, noszącego imię Czereśnia.
— W Owocowym Lesie jak zwykle nie brakuje zwierzyny ani ziół. Zyskaliśmy za to dwójkę nowych wojowników – Śnienie i Smoka – a także zwiadowczynię, Mordor oraz stróża, Poziomkę. Oprócz tego, do grona pełnoprawnych uzdrowicieli dołączył Modrogończyk. Mimo tak wielu mianowań, legowisko uczniów wciąż jest przepełnione, gdyż ostatnio dołączyła do niego trójka kociąt – Strusiek, Serduszko i Łysiczka. Przyjęliśmy do klanu także dwójkę samotników, którzy na ten moment kurują się w lecznicy.
Kiedy przemówienia się skończyły, wszyscy zaczęli zbierać się do domów. Szylkretka pożegnała się więc z Koperkiem, mając nadzieję, że będzie mieć jeszcze okazję porozmawiać z medykiem. Podczas drogi powrotnej wśród tłumu kotów odszukała Dymówkę, od razu podchodząc w jej stronę.
— No i jak tam wrażenia z pierwszego w życiu zgromadzenia? Poznałaś kogoś fajnego?

< Dymówciu? >

[1845 słów, trening protektora Dymówkowej Łapy]

Od Fiołka CD. Milczka (Milczącej Łapy)

— Phephlasam? — mruknął cicho Milczek, bawiąc się pazurkiem w ziemi.
Fiołek prychnęła pogardliwie, następnie ostentacyjnie odwróciła się i odeszła z dumnie podniesionym ogonem i głową oraz bardzo obrażonym wyrazem pyszczka.
Jedne pojedyncze przeprosiny i to tak skromne zdecydowanie nie wystarczą! Może za księżyc lub dwa szylkretka wybaczy kocurkowi, jeśli ten będzie każdego wschodu słońca przepraszał ją, wyciągał ciernie z jej posłania i przynosił najsmaczniejsze ryby z dziupli na zwierzynę.
“Co za niewychowany futrzak o mysim móżdżku”, dalej wyzywała Milczka w myślach, kierując się do Wełnianki i Lipieńka, którzy rzucali sobie piłkę z mchu niedaleko żłobka. Miała nadzieję, że zabawa z nimi pomoże jej zapomnieć o złości.

***

Miała naprawdę zły dzień. Nikt nie zwracał na nią uwagi, nikt nie miał dla niej czasu. Jej przyjaciele bawili się z kociakami, za którymi nie przepadała, więc nie chciała do nich dołączyć. Senna Łza rozmawiała z wojownikami, którzy wyraźnie nie mieli cierpliwości do ‘małego kociaka plątającego się pod łapami’ którym ją nazwali.
Zacisnęła mocno szczękę, żeby się nie popłakać. Nie chciała pokazywać swojej słabości. Jeszcze ktoś by ją wyśmiał, a Senna Łza pewnie przestałaby ją kochać.
Strzepnęła ogonem zirytowana, widząc Milczącą Łapę wchodzącego do obozu z myszą w pysku. Jeszcze go tu brakowało! Pewnie myślał sobie, że był teraz taki świetny i że był lepszy od niej. Na samą tę myśl szylkretce się nastroszyło futro. Chciała być od niego lepsza za wszelką cenę.
Milcząca Łapa był karmiony mlekiem Sennej Łzy, co robiło z niego przybranego brata Fiołki. Dlatego tak bardzo nie podobało jej się, że uczniowi dobrze szedł trening i tak bardzo chciała z nim rywalizować. Bała się, że karmicielka pokocha kocurka tak, jakby był jej prawdziwym, biologicznym synem. A skoro był lepszy od Fiołka, to może nawet będzie jej ulubionym dzieckiem.
Wiedziała, że nie mogła na to pozwolić, jednak nie wiedziała, co mogłaby zrobić w takiej sytuacji. Łapy ją swędziały z irytacji, kiedy docierało do niej, że musiała sobie odpuścić.
Właśnie dlatego nie lubiła Milczącej Łapy. Poza tym nadal nie zapomniała o tym, że ten ją podrapał, kiedy jeszcze był kociakiem. Fiołek potrafiła naprawdę długo chować urazę.
Zauważyła, że uczeń szedł w jej kierunku. No tak, stała na drodze do jego legowiska.
Wstała i spojrzała się na niego krzywo.
— I co, myślisz sobie, że jesteś taki fajny, bo upolowałeś myszkę? Pewnie chcesz, żeby Senna Łza cię kochała bardziej ode mnie, ale tak się nie stanie! I przestań ciągle być taki dobry we wszystkim! Podobno dobrze ci idzie trening, a ja nadal jestem kociakiem, to niesprawiedliwe! Zostaniesz mianowany wojownikiem przede mną i każdy pomyśli, że jestem gorsza! — wyrzuciła z siebie, nie mogąc już dłużej chować emocji.
Łezki napłynęły do jej zielonych oczu i za wszelką cenę próbowała je powstrzymać.

<Milcząca Łapo?>

Od Alki do Fiołek

Nagle ciemność częściowo ustąpiła jaskrawemu światłu, które sprawiło, że Alka musiała zmrużyć oczko. Po raz pierwszy było jej dane doświadczyć w pełni tego, co działo się wokół niej. Koteczka niezdarnie spróbowała się przekręcić, jednak zatrzymała się w połowie obrotu, leżąc na grzbiecie. Prosto nad nią bowiem pochylała się inna kotka.

– Ale to jest śmieszne! – zamiauczała, ale Alka nie wyczuła w jej tonie głosu złośliwości; bardziej zaciekawienie jej istotą.

– Co jest śmieszne? – liliowa usłyszała inny głos. Po chwili zdała sobie sprawę, że znajdowała się przestronnym wnętrzu plątaniny niskich krzewów, a w kociarni oprócz niej znajduje się jeszcze mnóstwo innych kotów. Próbowała je policzyć, ale udało jej się jedynie dojść do wniosku, że jej pobratymców było więcej, niż koteczka miała łapek, a dalszych liczb niestety jeszcze nie znała.

– Te nowe kocięta – usłyszała znów kotkę, która nachylała się na nią. Alka musiała się mocno wysilić, aby przewrócić się na bok i patrzeć gdziekolwiek indziej niż na szylkretkę. Ta jednak jakby nie domyśliła się idei zmiany pozycji Alki i znów wepchnęła głowę tuż przed pyszczek koteczki tak, że wszystko, co widziała to mordkę starszej. Za bardzo jednak się wstydziła, żeby poprosić ją, aby się przesunęła.

– Co w nich śmiesznego? – znów usłyszała jakiś głos, tym razem starszy. To jej noska doszła woń dorosłej kotki zmieszana z zapachem mleka.

– Nic takiego – odparła szybko szylkretka – po prostu są bardzo malutkie. To w niczym nie przeszkadza, na pewno się zaprzyjaźnimy. Jestem Fiołek – powiedziała kotka i sprawnym ruchem posadziła kocię i wyciągnęła łapkę w powitaniu.

Alka nie była pewna, co teraz należało zrobić. Bała się, że podnosząc przednią łapkę, straci równowagę, a inni będą się z niej śmiać. Co, jeśli jej nie polubią? W końcu jednak wzięła się w garść i nieśmiało wyciągnęła przed siebie kończynę, którą szylkretka energicznie potrząsnęła.

– Ona w ogóle potrafi mówić? – spytał ktoś, wyglądając niepewnie zza barku Fiołka.

– Jasne, że potrafi mówić, Drzemliku – odezwała się jeszcze inna kotka. Alka skupiła się na liczeniu. Okazało się, że kotów w żłobku jest tyle, co jej wszystkich pazurków. Nie znała liczby określającą tę ilość, ale wiedziała, że była ona całkiem spora.

Wiedziała, że inne koty nie polubią jej, jeśli będzie się zadawać z czekoladowymi osobnikami. Podobno w klanie było ich tylko troje, z czego jeden był więźniem, a dwoje było właśnie w kociarni. Musiała ich unikać za wszelką cenę, inaczej nie będzie miała przyjaciół i będzie sama jak pazurek u łapki. Wiedziała, że może zaufać Fiołek, skoro była trzykolorowa, to nie była czekoladowa, tylko szylkretowa. A jeśli jeden z jej kolorków był czekoladowy?

Rozejrzała się po żłobku. Było w nim więcej kotków o kolorze futra Fiołki, więc na pewno nie był to brązowy, w końcu takich kotów było tylko dwoje. Po tej dedukcji odetchnęła z ulgą i uśmiechnęła się nieśmiało w stronę Fiołek. Skoro kolor jej futerka nie brudził, to może zostaną przyjaciółkami?

– Cześć – pisnęła cichutko do starszej – Ja mam na imię Alka.

<Fiołek?>

Od Zwęglonej Kukułki CD. Kryształowej Łapy (Ośnieżonego Kryształu)

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Przeszłość,

koniec pory zielonych liści

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Żółte ślepia z uwagą odprowadzały sylwetkę szczupłej siostry, która podążała u boku Cienistej Zjawy. Młódka wraz z wojownikiem zapewne czuli na sobie nieco przygaszony wzrok Zwęglonej Kukułki, lecz żadne z nich przez choćby chwilę nie wykazywało oznak, by zaraz miało nastąpić skrzyżowanie któregoś z ich spojrzenia z tym należącym do uczennicy Sowiego Zmierzchu. Ta w duchu niemal co dzień dziękowała Przodkom, iż na jej drodze został postawiony liliowy Wilczak, a nie ktoś inny pokroju syna liderki. Dymna miała wrażenie, że już sama jego obecność wywołuje u niej lodowaty dreszcz wzdłuż kręgosłupa — uznawała to za przeczucie, które traktowała w pełni poważnie, w końcu lepiej unikać możliwego zagrożenia, niż później zorientować się w sytuacji, kiedy już będzie za późno.

Ona miała możliwość pewnej izolacji od Cienistej Zjawy i innych wojowników, jednakże jej niewinna i często naiwna siostra nie miała takiej możliwości, gdyż kocur był jej mentorem, a nie zapowiadało się, by ten prędko ją polecił Zalotnej Gwieździe. Kryształowa Łapa była skazana na przebywanie przy starszym, niczym bezbronne jagnię w samym środku grupy wygłodniałych wilków. Na to porównanie jej pysk opuściło ciche prychnięcie — zdała sobie sprawę, jak to określenie niemal dosłownie opisywało obecną sytuację uczennicy, której było daleko do obrazu klasycznego Wilczaka, którego można spotkać na zgromadzeniu lub w ich własnym azylu.

Było wyjątkowo wcześnie i większość obozu jeszcze spała, starając się jakoś wytrwać w czasie wyjątkowo skwarnej pory zielonych liści. Ta była wyjątkowo bezlitosna i nawet noce nie były momentem, który przynosiłby jakąkolwiek ulgę. Wojowniczka właśnie miała skryć się w głębi legowiska, lecz powstrzymał ją dreszcz. Dokładnie ten, który już tak dobrze znała po księżycach życia wśród Wilczaków. Przez chwilę błądziła wzrokiem po pustej polanie obozu, szukając na niej czegoś, co wybawi ją od konfrontacji z osobnikiem za nią. Nic jednak takiego się nie znalazło, więc została zmuszona do nieuniknionego. Starając się ukryć sztywność i napięcie w ciele, obróciła się na pięcie, konfrontując się pyskiem w pysk z jedną z mistrzyń. Kocimiętkowy Wir była nieco podobnego wzrostu, co Kukułka, lecz jej budowa była bardziej masywna, co zdecydowanie było widoczne w połączeniu krótkich łap i szerokiej klatki piersiowej, a głowa z wysoko usytuowanymi uszami była osadzona na mocnej szyi.

— Kocimiętkowy Wirze — mruknęła cicho wraz ze skinieniem głowy w geście powitania oraz okazania szacunku ze względu na wiek oraz rangę rudej. Ta przez chwilę utrzymywała ciszę pomiędzy ich dwójką, jakby ważyła każde kolejne słowo, które chce skierować do szylkretki.

— Wczoraj Krucze Pióro wyznaczał skład porannego patrolu granicznego. — Jej ton głosu był beznamiętny, wręcz nie pozostawiał miejsca na żadne dywagacje. — Idziesz wraz z Dyniową Skórką i Sowim Zmierzchem.

Młodsza jedynie skinęła łbem, woląc nie ryzykować gniewu mistrzyni lub kogoś jeszcze wyżej postawionego nad nią. Wystarczyło jej, że z jakiegoś powodu odkąd pamięta, Wilczaki krzywo spoglądały na nią, siostrę, Brukselkową Zadrę czy Gwiazdnicowy Blask. Może i dołączyła do klanu jako niemal osesek, lecz już wtedy była dobrą obserwatorką, mając jakoby naturalny talent do wyczuwania pewnych korelacji, które panowały w ich grupie.

Po tych słowach starsza wycofała się w głąb legowiska, zapewne mając zamiar powrócić do przerwanego odpoczynku, by wykorzystać jeszcze czas, który jej pozostał, nim będzie musiała zająć się własnymi obowiązkami w ciągu parnego dnia. Dymna uważnie ją obserwowała, aż do momentu, gdy ich spojrzenia na nowo się skrzyżowały — od razu odwróciła wzrok, uznając, że poczeka na pozostały skład patrolu przed krzakiem, gdzie zdecydowana większość klanu miała swe miejsce spoczynku.

Słońce powoli wspinało się na wciąż nieco granatowy nieboskłon, noszący na sobie ślady niedawnej dusznej nocy. Na obecny moment sklepienie ponad głową Wilczaczki oraz koronami drzew było przyozdobione pojedynczymi cirrusami, wyglądających dość niewinnie hen wysoko, lecz stanowiło to złudne wrażenie, gdyż te były jedynie zwiastunem z czasem pogarszającej się pogody. Były trochę niczym sama Kukułka — równie niewinna i niepozorna, lecz był to jeden z wielu jej obrazów, które nie każdy mógł obserwować. Na co dzień nieco wycofana, cicha, spokojna, idealne tło dla innych, statysta, któremu ten stan rzeczy odpowiada, by inni mogli grać swe główne role na planie własnego życia. A ona? Ona kierowała się własnym scenariuszem, który tylko parę razy uwzględniał przebicie się jej niepozornej persony na pierwszy plan.

Samotność i melodię budzącego się lasu zaczęły zagłuszać kroki zbliżającego się Wilczaka tuż za nią. Nie były one tak ostrożnie i delikatnie stawiane, jak te w jej wykonaniu — były ciężkie, powolne, jakoby ich właściciel nadal w jakimś stopniu spał. Kotka nieco obróciła głowę, by spojrzeć na swojego dawnego mentora z lekkim uśmiechem rozbawienia. Sowi Zmierzch chyba dość szybko zdążył się odzwyczaić od wczesnych pobudek, które do niedawna jeszcze miały miejsce w życiu ich dwójki. Z przeciągłym ziewnięciem przycupnął obok młódki, dołączając do oczekiwania na Dyniową Skórkę, która chyba nie miała w planach być dzisiaj rannym ptaszkiem.

— Jak się miewasz Sowi Zmierzchu — zagaiła cicho w pewnym momencie. Jej głos był spokojny i w pewien sposób pewny, co było znaczącą różnicą, patrząc na to, że jeszcze jako ledwo mianowana uczennica, każde wypowiadane przez nią słowo drżało z wcześniejszym wahaniem.

— Miło, że pytasz Zwęglona Kukułko — odparł z lekkim skinieniem głowy. — Muszę przyznać, że nie jest najgorzej, aczkolwiek już zdążyłem odzwyczaić się od wczesnych pobudek — przyznał.

— Jakoś mnie to nie widzi, staruszek z ciebie — zażartowała.

— Zaraz staruszek!

— Ledwo podrostek pokonał Cię w walce — przypomniała.

— Ten podrostek to zaraz w ten pusty łeb dostanie — burknął, spoglądając na uczennicę spod przymrużonych powiek.

— Uważaj, by Ci coś nie chrupnęło w tych starych kościach.

Liliowy właśnie miał odpowiedzieć na tę ripostę, kiedy to za ich plecami rozbrzmiało głośne, wręcz ostentacyjne ziewnięcie w wykonaniu Dyniowej Skórki. Ruda, kiedy tylko z nimi zrówna, skinęła głową w stronę starszego, ignorując obecność Kukułki. Na to dymna jedynie zastrzygła prawym uchem, utrzymując na pysku kamienny wyraz, jakby chwilę wcześniej wcale nie żartowała z Sowim Zmierzchem na temat jego coraz bardziej sędziwego wieku. Było to coś, co bardzo szybko wypracowała, obracając się w tak dwulicowej społeczności, jaką jest Klan Wilka — w ciągu uderzenia serca potrafiła zmienić na tyle swoje zachowanie i to tak naturalnie, że większość nawet nie zdawała sobie z tego sprawy.

— Skoro wszyscy są, to ruszamy — poinformował zielonooki, podnosząc się z dotychczasowego miejsca obok dawnej uczennicy. Pręgowana klasycznie od razu ruszyła za wojownikiem, sprawiając, że Zwęglona Kukułka wylądowała na samym końcu ich niewielkiego pochodu.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Żółtooka nie znała dzisiejszej trasy patrolu, więc musiała się zdać na dwójkę starszych wojowników przed nią. Dyniowa Skórka z pewnym zapałem rozmawiała z liliowym kocurem, co przywołało w pamięci dymnej, iż kocur kiedyś jej mówił, że kiedyś szkolił właśnie ów kotkę, choć było to księżyce temu. Fakt rozmowy ze swoim byłym mentorem raczej nie był czymś niezwykłym, lecz młódka poczuła pewne ukłucie zazdrości i smutku. Sowi Zmierzch był dla niej kimś więcej niż samym mentorem, który wyszkolił ją na wojowniczkę — to właśnie u niego mogła szukać wsparcia bez obaw, że zostanie wyśmiana lub skarcona za swoją słabość. Może i za bardzo ufała liliowemu, lecz ten czytał z niej, jak z otwartej księgi, więc pomimo początkowych starań, to nic zbytnio nie mogła przed nim ukryć. Co innego, teraz kiedy nabrała wprawy w tym wszystkim.

W teorii mogła iść do Brukselkowej Zadry czy Gwiazdnicowego Blasku, jednak… coś wewnętrznie ją powstrzymywało przed tym. Choć może to była też wina pewnych subtelnych gestów obu kocic, które na to wpłynęły. Mogły robić to nieświadomie, lecz nawet jeśli, to sam ich fakt wystarczał, aby Węgiel szukała większego wsparcia u kogoś innego.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Przeszłość,

wspomnienie,

za kociaka

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Drobna koteczka z nieco wymuszonym uśmiechem właśnie starała się zadowolić swoją ekstrawertyczną i energiczną siostrę w zabawie w ganianego oraz zapasy, które miały być wynikiem, kiedy tylko jedna z młódek dogoni tę drugą. Kremowo białe kocięce łapki uderzały o ziemię tylko przez chwilę, wzbijając niewielki kurz, kawałeczki mchu i liści w powietrze, podobnie czyniły śnieżnobiałe łapki srebrnej kotki, która uciekała przed szylkretką. W pewnym momencie Kryształka potknęła się o własne łapy i poleciała do przodu, co chciała wykorzystać Węgielek, lecz w żłobku rozległ się zmartwiony głos ich przybranej matki, kotki, która znalazła ich dwójkę pod drzewem.

Brukselkowa Zadra niemal od razu znalazła się tuż przy cętkowanej, sprawiając, że dymna musiała w ciągu uderzenia serca wyhamować, by uniknąć zderzenia z opiekunką. Nie wiedziała do końca jak to uczynić, więc po prostu przestała przebierać łapami, nawet tymi, które były w powietrzu, co spowodowało, że również dostąpiła zaszczytu bliskiego i gwałtownego spotkania z ziemią, lecz w zdecydowanie bardziej bolesny sposób, niż w przypadku jej siostry.

Żółte ślepia zaszkliły się, a po chwili rozległo się pociągnięcie nosem, zwiastujący możliwy wybuch płaczu, lecz nic takiego nie nadeszło. Szylkretka w niezmiennej, nieco powykrzywianej pozycji leżała w miejscu, gdzie upadła. Nie odezwała się słowem, nie zaniosła szlochem — po prostu obolała przez parę łez obserwowała wojowniczkę, która będąc do niej tyłem, zajmowała się Kryształek. Czyżby nie usłyszała upadku Węgielek? Czemu chociaż nie spojrzała… Przecież ona również upadła, również odczuwała ból, jednak to zdawało się nie robić wrażenia na Brukselce, będącej zbyt zajętej srebrną.

W pewnym momencie do żłobka wkroczyła Gwiazdnicowy Blask, która w pierwszej kolejności podeszła do przybranej matki. Dymna jak przez mgłę słyszała ich słowa — w jej głowie pojawił się pewien promyk wątpliwości, który powoli zaczynał się zakorzeniać coraz bardziej, choć pozostając później przez długi czas uśpiony. Dopiero po dłuższej chwili pomarańczowooka wojowniczka skierowała się do drugiej z sióstr, która w międzyczasie zdążyła podnieść się z ziemi. Nie do końca rozumiała pytania przybranej starszej siostry, lecz była pewna, że chodzi jej o to, czy nic się nie stało. Dymna jedynie pokiwała głową, że wszystko w porządku — to wystarczyło, aby cętkowana wróciła do Brukselkowej Zadry.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Przeszłość,

tego samego dnia,

po patrolu

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Patrząc na niektóre sytuacje z perspektywy czasu, Zwęglona Kukułka miała wrażenie, że za każdym razem miała wrażenie, że słyszy, jak coś wewnątrz niej pęka, jakoby pod naporem nieznanej siły, która co jakiś czas próbuje się przebić na powierzchnię. Kocica starała się o tym zbytnio nie myśleć, szczególnie teraz, gdy była wojowniczką — musiała być wsparciem dla siostry, która musiała się męczyć z Cienistą Zjawą. Skoro o nich mowa, żółte ślepia właśnie dostrzegły ruch w okolicy wejścia do obozowiska. Dymnej nie uszło uwadze, iż siostra widocznie jest obolała i w sumie to ledwo chodzi. Biała końcówka ogona szylkretki zadrżała, czując, jak narastają w jej sercu obawy o Kryształową Łapę i jej zdrowie pod opieką Cienistej Zjawy.

Nie chcąc ściągać na siebie uwagi uczennicy, podniosła się z dotychczasowego miejsca, które zajęła na czas odpoczynku po patrolu. Chciała zniknąć w legowisku wojowników najkrótszą drogą, lecz ta okazała się przecinać tą Kryształki do legowiska uczniów, przez co siostry niemal na siebie wpadły, choć to nie sprawiło, że Kukułka stanęła — nadal parła do przodu do krzewu, gdzie schroni się przed większością klanu.

— Hej, siostrzyczko! — mruknęła Kryształka, sprawiając, że dymna z bezgłośnym westchnieniem zatrzymała się i zwróciła głowę w stronę srebrnej. — Mam nadzieję, że nigdzie się nie spieszysz — dodała, podchodząc do niej. — Nie miałyśmy okazji dzisiaj porozmawiać, a ja jestem tak padnięta, że jak zmrużę oczy, to pewnie obudzę się dopiero następnego ranka! Tak więc pomyślałam, że może porozmawiamy teraz — kontynuowała, posyłając kotce ciepły uśmiech.

Szylkretowa skinęła głową, więc obie udały się na ubocze obozu i przysiadły w miejscu, gdzie nikt nie powinien im przeszkadzać.

— I... tak sobie myślałam, że chciałabym cię o coś spytać — miauknęła Kryształka, owijając ogon wokół łap.

— Tak? A o co? — odparła Zwęglona Kukułka, lekko przechylając łeb.

— O to, jak zostałaś tak szybko wojowniczką! Bo widzisz, ja wciąż jeszcze jestem Kryształową Łapą, a ty już Zwęgloną Kukułką, choć jesteśmy w tym samym wieku, z tego samego miotu, od tej samej matki i ojca! Ja naprawdę się staram i przykładam do treningów, ale na razie nic nie wskazuje na to, żeby Cienista Zjawa chciał polecić mnie liderce. Zdradź mi, proszę, co takiego zrobiłaś, że mianowano cię tak szybko! — westchnęła, patrząc na siostrę błagalnym wzrokiem.

Żółtooka nie była pewna, co odpowiedzieć, w końcu jej mentor okazał się bardzo dobrym nauczycielem i to nie tylko w wojowniczych sprawach. Nie wiedziała, jak wygląda sytuacja pomiędzy Kryształową Łapą a Cienistą Zjawą. Nie chciała też okłamywać siostry, robiąc jej niepotrzebnie nadzieję — nie miała przecież takiej mocy sprawczej, aby wpłynąć na starszego wojownika i zmusić go do polecenia niebieskiej liderce, tym samym kończąc jej szkolenie, o ile wygra w pojedynku, który był sądem ostatecznym i testem, czy uczeń faktycznie zasługuje na awans.

— Nie jestem pewna… Sowi Zmierzch nie jest Cienistą Zjawą, nie widziałam waszych treningów, więc nie wiem, co możesz zrobić. W moim przypadku Sowi Zmierzch nigdy się ze mną nie podzielił informacją, tego, co zrobiłam, że tak szybko zdecydował mnie polecić. Ale nie martw się, ty niedługo również zostaniesz wojowniczką — odparła z lekkim uśmiechem.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Noc,

koniec pory zielonych liści

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Zwęglona Kukułka pogrążona w spokojnym, głębokim śnie nie spodziewała się tego, co może nadejść, szczególnie iż zawsze myślała, że Przodkowie mają ją w swojej opiece i nie pozwolą, aby coś złego się stało jej lub siostrze — przecież miały być jednymi z tych, którzy nawrócą Klan Wilka na właściwą drogę, czyli Klan Gwiazdy.

Przez sen poruszyła prawym uchem, jakoby w odruchu mający odgonić natrętnego owada, lecz cel tego był zupełnieinny…

“Szylkretka stała tuż przed Ciernistym Drzewem, dokładnie w miejscu, w którym była jako kociak, który miał dopiero zostać mianowany na ucznia. Obumarła już dawno roślina zdawała się mimo wszystko żyć. Żyć dzięki kotom, dla których to miejsce było święte, choć ona sama tej wiedzy nie posiadała.

Na nagły szelest tuż obok, napięła mięśnie, a ostre pazury zostały wysunięte dla pewności, że uda jej się szybko obronić przed zagrożeniem. Jakie było jej zdziwienie, kiedy ujrzała drobne kocie, chcące skryć się pomiędzy krzewami. Początkowo chciała do niego podejść, spytać o rodziców, lecz szybko uświadomiła sobie, że tym kociakiem była właśnie ona.

— Odtrącana, zraniona, a jednak serce ma miękkie. — Delikatny szept przemknął tuż obok jej prawego ucha niczym wiatr muskający liście w koronach drzew, które nie występowały w takiej formie na wilczackich terenach. — Troszczy się o innych, ale… bez wzajemności. Jakie to przykre. Nie czujesz się gorsza od nich?

Zdezorientowana gwałtownie obróciła się, lecz nikogo nie zastała za sobą, co jeszcze bardziej zbiło z ją z tropu. Przecież ktoś musiał wygadywać te kłamstwa, nie mogły się brać ot tak z powietrza.

— Czemu nadal ślepo wierzysz we wszystko, co Ci jest mówione? Przecież ten cały Klan Gwiazdy Cię nie uratuje. W końcu, gdyby tak było, nie słyszałabyś tego wszystkiego, nieprawdaż?

— To nieprawda, to czyste oszczerstwa! — zaprzeczyła, chcąc dodać coś jeszcze, lecz ciągłe szturchanie w bok skutecznie ukróciło ten mało przyjemny sen.”

— Wszystko dobrze? — Cichy głos srebrnej wojowniczki skutecznie zwrócił uwagę jeszcze przed chwilą śpiącej Kukułki.

— Czemu pytasz? — mruknęła, kątem oka sprawdzając, czy ktoś jeszcze się nie obudził. — Jeśli czymś Cię obudziłam, to się nie martw, więcej takich sytuacji nie będzie — dodała, posyłając siostrze lekki uśmiech.

<Siostro, czy mówiłam coś przez sen, że już nie śpisz?>

Od Odety

Jedno jaśniutkie futerko falowało wraz z dźwiękiem branego oddechu. Drugie, podobne, starało się ukryć w jego puchu poprzez dopasowywanie swoich wdechów i wydechów do odpowiedniego rytmu. Obydwa ciała były na tyle blisko, iż pokrywały siebie nawzajem, a ich umaszczenia zlewając się, tworzyły jedną, puszystą kulkę beżu i odcienia delikatnej szarości. Pomiędzy nimi nawet świst wciąganego powietrza stawał się jednością, łącznie tworząc rozczulającą scenę - matka i córka, leżące razem na betonie podestu wejściowego domostwa, jednocześnie dopasowując się do siebie nawzajem. Podczas gdy popołudnie rozciągało się w nieskończoność, jak to bywało w spokojne dni Pory Zielonych Liści, one także trwały bez zmartwień. W końcu miały wszystko, czego tylko były w stanie zapragnąć, wraz z dodatkiem swojego towarzystwa oraz bliskości.
Odeta, swoimi drobnymi łapkami, trącała miękki brzuch matki. Tamta nie podnosiła łba z wygodnie ułożonej pozycji gdzieś na burym podłożu, zupełnie nieprzejęta zaczepianiem, dopóki mogła spędzać czas w ciszy. Kociak nie miał nic przeciwko temu, jeśli tylko dalej mógł tak ciągnąć i tarmosić pejsy futra. Były miękkie i przyjemne pod jej poduszkami, zupełnie jak najmilszy z materiałów. Do tego stanowiły doskonałą zabawę, z całą swoją długością i możliwościami różnorakiego zakręcenia. Właśnie zajęła się zawijaniem pasma w ciasny splot, kiedy starsza odezwała się nie głośno:
– Czujesz ten zapach? – zapytała, a w jej głosie pojawiało się nie o tyle pytanie, a oczarowanie. Słowa te były jak zaproszenie do rozmowy dla małej, nawet jeśli rodzicielka nie miała takich intencji. Koteczka z pyszczkiem wypełnionym futrem znalazła trud w odpowiedzeniu w sposób zrozumiały dla innej istoty. Chociaż czego nie robi się dla rozmowy? Momentalnie puściła wypracowany zwijek, a następnie powąchała powietrze zainteresowana tym, co mogła wyczuć.
Podmuch wiatru przyniósł w ich stronę słodkawy zapach o dosyć intensywnym natężeniu, którego nie mogla zidentyfikować. Miał w sobie nutę mięty, równolegle z kwiatowym akcentem. Pomyślała o roślinach rosnących nieopodal na grządkach i powiodła po nich zaintrygowanym spojrzeniem. Bardzo lubiła różnokolorowe elementy ogrodu posadzone na każdym zakamarku dostępnej ziemi. Nazwy większości były jej jednak zupełnie obce. Wcisnęła się więc mocniej w ciepło mamy, po czym sama zabrała głos.

– Jejusiu! Co tak pięknie pachnie? To chyba najświetniejszy zapach, jaki kiedykolwiek czułam – podjęła, nie nazbyt elokwentnie, lecz autentycznie tak, jak pomyślała.
Pieszczoszka, najwidoczniej zaznajomiona z tą wonią, uchyliła jedno oko. Nie wyglądała na chętną do opowieści, lecz widocznie wiedziała, że sama wplątała się w tę sytuację.

– Widzisz tamto fioletowe ziele? – Wzrok matki powędrował w tylko jej znanym kierunku. Nie wskazała konkretnego miejsca, przez co malutka musiała podążać ślepiami za obrotem pyska kocicy w stronę krzewów zaraz za progiem, żeby tylko dostrzec prześmieszne kwiaty w intensywnej purpurze. Ich osobliwe, chuderlawe łodygi z pojedynczymi elementami kwiatowymi rozweseliły ją, nie wiedząc czemu. Chyba zwyczajnie łatwo było ją rozpogodzić. – To kocimiętka – odrzekła mama Odelki.
– Wyglądają zupełnie jak nie kwiatki. Gdzie ich płatki jak u piwonii? Nie mają nawet kolców, jak u róż! – chichotała młoda. Idea kwiatów bez prawdziwych kwiatów… Było to daleko poza zasięgiem jej obecnej wiedzy okrojonej mimochodem przez życie w czterech ścianach oraz młody wiek. Rozmówczyni wyłącznie zamknęła oczy z powrotem i nie wyraziła innej ekspresji.
– To zioła, a nie kwiaty. Mają inne zastosowanie – skorygowała po chwili milczenia delikatnym tonem, najwidoczniej rezygnując ze spokoju albo wiedząc, iż, tak czy inaczej, go nie osiągnie... – Ta roślina posiada kwiaty, ale nie są podobne do ozdobnych pąków – wytłumaczyła. Odeta z niepokojem obserwowała jej wyniosły spokój i zachodziła sobie w głowie, jak można opowiadać o czymś tak niesamowitym z tak ogromnym opanowaniem? Lśniące płatki, różnego rozmiaru listki, cała gama kolorów zamknięte w małym, niepozornym tworze natury. Coś takiego zasługiwało na większą mimikę albo chociaż odrobinę szczerego zachwytu.
Natomiast kotka mówiła o tym jak o każdej innej, powszechnej rzeczy.

– Wyprostowani bardzo lubią je hodować, lecz są one przyjemniejsze dla nas, niż dla nich – skomentowała kocica. Czy możliwe było, że zaznajomiła się z naturą na stopniu na tyle wysokim, aby mówić o niej z obojętnością? Czy to był stan, w którym piękno stworzenia już jej nie dotykało? Jak takie podejście mogło w ogóle istnieć razem z kwitnącymi ogrodami? Mrugała swoimi oczkami w oszołomieniu.
– Ciebie nie ruszają? Takie śliczności powinny zasłużyć na uwagę i kota takiego jak ty, i naszej pani, i moją. Co sprawia, że tylko ja widzę je w całej ich okazałości? – mówiła z zaciekłością godną obrończyni świętego prawa, a nie uroku rośliny. Natomiast dla niej te sprawy miały podobną wartość. Rzadko zdarzało jej się odróżniać błahostkę od poważnej sytuacji, podobnie tutaj granica się zacierała. Czuła rosnące w sobie oburzenie. Z każdym słowem wzbierała w niej energia, a tym samym poziom głośności słów. – Ten fiolet! Przykuwa oko nawet z daleka. Z tym słodkim zapachem! Jakże nie docenić takiego daru przyrody? Nie mów, jakobyś nie dostrzegała. Ja jestem pewna, że nie da się tego nie dostrzec! Przecież to... – Gadanina mogłaby trwać w najlepsze, gdyby nie została przerwana pacnięciem.

Pacnięcie spotkało czoło malutkiej, kiedy to ogon starszej zderzył się z nim. Nie było to mocne, a raczej żartobliwe. Podziałało, jak lekarstwo — malutka straciła ciąg słów! Przyglądając się matce z twarzą zatrzymaną w pół słowa, poczuła łzy zbierające się w swoich oczach zamiast strumienia słów wypływającego z pyska. Zanim jednak krople zdążyły opaść, a zaledwie pierwszy szloch opuścił jej gardło, już została porwana w ciasny uścisk.
– Przepraszam, serdeńko… – mruczała kojąco mama, tym razem używająca ogona do wytarcia oznak tkliwości. Powód wywołujący ten lament był głupkowaty, niemniej dla Odetki znaczący, tak też zalała się łzami, a kotka zaczęła żałować swoich wyborów sprzed momentu. Wykonała gest w amoku słoneczka i ciszy, zapomniawszy o nadwrażliwej stronie córki. Teraz spotkały ją tego konsekwencje, w postaci kulki futra wspinającej się bezpośrednio na nią całym swoim ciężarem, mimo wagi, która wzrosła parokrotnie od ostatniego takiego wybryku. Nie mogła jednocześnie narzekać; sama doprowadziła do tego spazmu.
Westchnęła przeciągle, układając swoje kończyny względem nowego ciężaru. – Ciii… – starała się koić rozpaczliwe szlochy swojej rozemocjonowanej pociechy. – Chcesz posłuchać o ładnym kwiatku? Opowiem ci o ładnym kwiatku… – Tylko taki pomysł zrodził się w jej głowie, więc starała się usilnie wygrzebać coś ze średniej jakości pamięci, mimo wspomnień sięgających wczesnego dzieciństwa, gdy słyszała podobne opowiadania od swojej rodzicielki. – Kotom bardziej odpowiada ten słodki zapach, który wydziela roślinka. Wyprostowani nie reagują na niego podobnie do nas. Samotnicy — koty bez właścicieli — używają jej, by rzekomo leczyć infekcję dróg oddechowych. Wiesz, kiedy kaszlesz i boli cię klatka piersiowa?
Tłumaczenie nie było dokładne, a od kanonu przekazywanego medykom odbiegały brakiem ścisłej wiedzy i informacji, lecz z każdym zdaniem uspokajały płaczkę. Skłoniły Ofelię do kontynuowania, przynajmniej do czasu kiedy pochlipywania ucichły.

– Czasem przybłędy nieświadomie nadużywają jej przyciągającego aromatu i tarzają się w niej ta tyle długo, że stają się odurzone. – Młoda wreszcie poprzestała rykowi. Na zakończenie, pieszczoszka chciała dodać jedynie ostatnią informację, jaką zdołała przywołać. – Potem, przez całe te otarcia i kroki, grządki są całe podeptane i niezdatne do późniejszego użycia – wypowiedziawszy te słowa, zrozumiała swój błąd. Na własne oczy widziała, jak smutek znów pokrywał rysy koteczki, a zaraz po tym podnosił się przeraźliwy płacz. Zastanawiała się realnie, czy nie był nawet straszniejszy i donośniejszy od poprzedniego napadu.
– Inne koty przez to umierają! Jak to bez właścicieli! – szlochała w najlepsze, a jej opiekunce nie pozostało nic, poza lizaniem, szeptaniem zapewnień i intensywnym tuleniem do siebie swojej małej histeryczki. W takich chwilach przeklinała każdego, kto mówił o byciu matką, jako o byle jakim przeżyciu… uspokajania swojego dziecka płaczącego przez kwiaty to doświadczenie, które powinno zostać od dziś uniwersalnym dla każdego.

Od Zwęglonej Kukułki CD. Brukselkowej Zadry

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Przeszłość,

zaraz po mianowaniu

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Jedynymi kotami, które pozostały były Brukselkowa Zadra, Gwiazdnicowy Blask i Kryształowa Łapa. Dymna czuła, jak duma ją rozpiera ze swego osiągnięcia, w końcu nie każdy byłby w stanie w tak młodym wieku pokonać kogoś tak doświadczonego, jak Sowi Zmierzch. Miała nadzieję, że najstarsza kocica z ich małego rodzinnego grona również to czuła i może nadejdą dni, kiedy to Węgiel również zacznie się liczyć w takim samym stopniu co Kryształka. Teraz przecież większość czasu w ciągu dnia i nocy będzie spędzać u boku Brukselkowej Zadry i Gwiazdnicowego Blasku. Był to początek szansy, której nie miała zamiaru zmarnować.

— Zwęglona Kukułka, no proszę! — odezwała się liliowa, podchodząc bliżej nowo mianowanej wojowniczki. — Gratuluję ci zostania wojowniczką. Wiedziałam, że nie będziesz marnować czasu, jeśli o to chodzi! — dodała, poruszając końcówką ogona z ekscytacją. — Podoba ci się twoje nowe miano? W końcu najważniejsze jest to, żebyś dobrze się z nim czuła. A jeśli jednak ci nie odpowiada... nie martw się. Najwyżej zrobimy to, co konieczne — oznajmiła starsza z chytrym uśmiechem, zerkając na Kryształkę i Gwiazdnicę, które zgodnie przytaknęły.

Swoją przybraną rodzinę zawsze postrzegała jako pacyfistów, dlatego też nie brała pod uwagę możliwości, że ich trójka pójdzie do Zalotnej Gwiazdy i siłą wymusi zmianę imienia Węgiel, na takie, które będzie jej odpowiadać. Dlatego też nie rozumiała zbytnio, o czym mówi liliowa, lecz nie to był dla dymnej najważniejsze, a fakt, iż zarówno Gwiazdnica, jak i Kryształka zgodnie przytaknęły, jakby Brukselkowa Zadra tylko z nimi podzieliła się jakimiś planami, a zawsze wycofaną młódkę nie brała nawet pod uwagę. Z tego powodu wojowniczka poczuła niewielkie ukłucie w środku, jak to już miało miejsce parę razy w jej stosunkowo krótkim życiu.

Starała się tym nie przejmować, maskując zawód uśmiechem, kiedy to podążała za kotkami, które były pochłonięte rozmową o czymś, lecz Kukułka niezbyt zwracała uwagi na temat ich konwersacji. Bardziej interesujące i zajmujące były myśli, pojawiające się w jej głowie z każdym to stawianym krokiem na końcu ich niewielkiej rodziny. Rzadko zdarzało się, by taki obrót spraw jej nie odpowiadał — dawno przywykła, że jej rolą nie było uczestniczenie na pierwszym planie większości wydarzeń, była jedynie tłem dla tych ważniejszych, by za nimi nie istniało pojęcie pustej przestrzeni, a ci nie byli postrzegani jako egoiści, persony z syndromem głównego bohatera. To właśnie było jej zadaniem, które otrzymała od Przodków i nawet nie śmiała tego zmieniać czy kwestionować.

Kiedy tylko zaczęło powoli zmierzchać, żółtooka powoli psychicznie szykowała się do samotnego czuwania, które miała odbyć w czasie nadchodzącej nocy. Ostatnim razem, kiedy miała spędzić ten czas poza bezpiecznym legowiskiem i bokiem siostry, był to moment, gdy to została wyciągnięta do lasu, aby sprawdzić, czy przeżyje. Do teraz pamięta potężne martwe drzewo, malujące się przed nią wraz z uczuciem irracjonalnej grozy czy strachu, wobec owego miejsca.

Wraz ze zniknięciem słońca za linią horyzontu, zasiadła przy wejściu do obozu, utrzymując wzrok na wysokości linii otaczającego ją lasu. Ten parę długości w głąb był kompletnie pochłonięty pomrokiem, który zdawał się przyjemnie otulać każdy z pni, krzewów, wydeptaną ściółkę leśną. Początkowo jej uszy reagowały niemal na każdy nawet najmniejszy szelest, lecz powoli z każdą upływającą chwilą, szylkretka zaczynała się rozluźniać na tyle, aby niemal niczym posąg siedzieć w miejscu, które wcześniej zajęła. Jedną oznaką, że należy do świata żywych były jej czarno kremowe boki z domieszką bieli, które spokojnie falowały w rytm oddechu wojowniczki.

W pewnym momencie szelest liści na lekkim wietrze, dalekie pohukiwania sowy i inne dźwięki nocnych łowców zaczęły się zlewać w jedno, tworząc coś na wzór cichej, delikatnej pieśni, która powoli zaczynała pieścić uszy Wilczaczki. Może i było to irracjonalne, lecz nie był to pierwszy raz, kiedy to zdawało jej się, że ten iglasty las ją wzywa do siebie, jakby zapraszał w swe ramiona, w których wszystkie troski zostaną odegnane hen za horyzont od niej. I już nawet napinała mięśnie, by powstać, lecz coś z tyłu głowy ją powstrzymywało, jakoby głos rozsądku, który usilnie próbuje się przebić przez melodię jednocześnie tak kuszącą i nierealną.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Przeszłość,

mianowanie Kryształowej Łapy

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

— Ośnieżony Kryształ! — Żółtooka kotka skandowała nowe imię siostry wraz z innymi członkami klanu, lecz to właśnie jej głos przebijał się przez inne. Krzyczała tak głośno, na ile pozwalały jej struny głosowe i gardło, nim zaczęła odczuwać, że powoli je nadwyręża, a jej wiwat zaczyna tracić na sile. Mimo to starała się do samego końca ciągle wypowiadać imię srebrnej, aż w końcu ekscytacja zwycięstwem Kryształki i jej ceremonią mianowania zaczęła przemijać, a Wilczaki zaczęły się rozchodzić. Nim to jednak wszystko nastąpiło, dymna kątem oka dostrzegła Brukselkową Zadrą i Gwiazdnicowy Blask, które po chwili skandowania wymieniły parę słów pomiędzy sobą.

Węgiel nieco zmrużyła ślepia, zastanawiając się, co takiego kotki mają sobie do przekazania, by robić to akurat w trakcie tak ważnej chwili dla nich wszystkich. Choć pewna ciekawość tym szybko została zastąpiona wątpliwościami oraz możliwym kolejnym przejawem odtrącania jej z ich niewielkiego grona. Starała się odgonić te myśli i skupić na gratulowaniu siostrze, lecz cały ten czas pewien cichy głos uczepił się tych podejrzeń, utrzymując je z tyłu głowy dymnej.

Reszta dnia Zwęglonej Kukułce minęła w bardzo energicznej i podekscytowanej atmosferze, której przyczyną była Ośnieżony Kryształ. Niebieskooka uznała, że nim będzie musiała odbyć czuwanie, to chce nadrobić czas, kiedy to były rozdzielone przez różnice w rangach — szylkretka początkowo chciała odmówić, mając zamiar spędzić czas w spokojniejszy sposób, lecz widok oczu siostry, które przepełniała radość oraz nadzieja, uległa. Pod wieczór sobie to wypominała, uznając, że jeśli częściej będzie kapitulować w kwestii swojej asertywności wobec cętkowanej, to cały czas, który Sowi Zmierzch jej poświęcił, pójdzie na marne, czego bardzo nie chciała, gdyż według niej oznaczało to brak szacunku dla starszego.

Wraz z nadchodzącą nocą, szylkretka zniknęła we wnętrzu legowiska wojowników, gdzie swoje posłanie miało blisko trzech innych, które należały do reszty rodziny. Starała się ułożyć na tyle wygodnie, by sen nadszedł szybciej niż powracające myśli po całym dniu. Prędko jednak się przekonał, że nie będzie to możliwe i o spokojnym wypoczynku dzisiejszej nocy może jedynie pomarzyć. Lecz dopiero kiedy pozostałe Wilczaki zapadły w sen, dymna po cichu podniosła się z mchu przeplatanego gałęziami i trawami, by tuż przy wyjściu z legowiska przysiąść i rozpocząć obserwacje opustoszałego centrum obozu. Tylko ona i Ośnieżony Kryształ przy wyjściu z azylu były jedynymi żywymi duszami.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Przeszłość,

wspólny spacer z Gwiazdnicowym

Blaskiem, Bruskelkową Zadrą, Ośnieżonym

Kryształem i Wilczym Skowytem

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

“— Więc, jak już mówiłam, to nie tylko zwykły spacer. Zebrałam was tutaj, by powiedzieć wam całą prawdę na temat Klanu Wilka — odchrząknęła, owijając ogonem łapy. — Mogłyście już zauważyć, że zwyczaje w tej przynależności są dziwne, czasem nawet niepokojące. Tylko głupki porzucają sześcioksiężycowe kocięta samotnie w lesie i tylko głupki każą młodym kotom bić się o awans. My mierzymy jednak wyżej. MY mamy misję do wykonania.

Umilkła na moment, mrużąc oczy.

— Wiele księżyców temu Klan Gwiazdy przemówił do mnie w śnie. Powiedział, że Klan Wilka zmierza ku samozagładzie, że muszę powstrzymać wiarę w Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd, nim będzie już za późno. Dowiedziałam się też wtedy, że w tej przynależności stacjonuje ohydny kult, który czci morderców i koty wyjęte spod kodeksu, a ponadto nie ma żadnych oporów przed zabiciem drugiego kota. Co kilka nocy spotykają się, by pozbawić życia napotkanych przez nich samotników, a potem jak zwierzęta smarują się ich krwią — wyznała z odrazą w głosie. — To nie jest normalne zachowanie. Nie chcę, byście kiedykolwiek pomyślały, że to, co robią te lisie serca, jest słuszne. Ich czyny można określić jedynie obleśnymi i niemoralnymi! Nie powinny mieć miejsca, a w naszym interesie leży, by tego dopilnować. Musimy jednak pamiętać o tym, że chęć naprawienia Klanu Wilka wiąże się ze sporym ryzykiem. Większość Wilczaków ma na tyle wyprany mózg, że ślepo bronią swoich wartości, nawet jeśli są kompletnie niesłuszne i durne. Jeśli kiedykolwiek dowiedzą się, że przeciwko nim spiskujemy, nie będą mieli litości. Jeśli nie pozostaniemy wystarczająco ostrożni, skończymy jako ich następne ofiary.

— Jak mamy ich rozpoznać? — Dymna wraz ze srebrną spytała dokładnie o to samo, jakby stanowiły jedność pod względem myśli.

— Mają oderwany kawałek lewego ucha.”

W tamtym momencie Zwęglona Kukułka nie kojarzyła faktu, iż jej dawnemu mentorowi brakowało fragmentu lewego ucha, gdyż była zbyt pochłonięta świadomością, że przez posiadanie tej wiedzy automatycznie stała się częścią czegoś większego — poczucie bycia potrzebnym napełniało jej pierś z każdą chwilą, kiedy to z uwagą chłonęła słowa liliowej, nawet jeśli zdawały się nieco surrealistyczne, niemające zbytnio prawa bytu. Choć wszystko to przeminęło, gdy nadszedł czas powrotu do obozu, a Brukselkowa Zadra z Ośnieżonym Kryształem na przedzie ich grupki rozmawiały o czymś.

Na ten widok dymną przeszedł chłodny dreszcz, będący niczym bezwzględny powiew wiatru, chcąc dorwać ją w swoje samotne szpony, kiedy tylko traciła ochronę w postaci poczucia przynależności do tej rodziny, bycia ważnym, zauważonym. Dopiero delikatne muśnięcie w boku ściągnęło ją na ziemię — tuż obok szła Gwiazdnicowy Blask, która z jakąś troską w oczach spoglądała na szylkretkę. Żółtooka lekko uśmiechnęła się do liliowej, jakby ten jeden gest miał ją zapewnić, że wszystko jest w należytym porządku i nie musi się martwić.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Obecnie,

początek pory

opadających liści

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Delikatne promienie słońca przebijały się przez iglaste gałęzie drzew na terenie Klanu Wilka, tworząc jakże urokliwą scenerię tak niepasującą do krwiożerczych Wilczaków, którzy stanowili pewną część leśnej społeczności. Żółte ślepia z jeszcze większą uwagą niż dawniej uważnie śledziły ruch pobliskich wojowników, starając się w nich doszukać tej niemoralnej strony, o której dawniej wspominała Brukselkowa Zadra. Młódka nie mogła być pewna słów przybranej matki, lecz ta mówiła to tak przekonująco, że dymna pomimo pewnego początkowego niedowierzania, finalnie przyjęła fakt istnienia kultu w ich azylu oraz misję od Klanu Gwiazdy, którą mieli.

Niby nic od tamtego spaceru się nie zmieniło w klanie, jednak Kukułka miała wrażenie, iż teraz więcej kotów spogląda w kierunku ich rodziny mniej przychylnym wzrokiem. Nawet jeśli z zewnątrz nie było tego po niej widać, tak w środku wręcz nie umiała usiedzieć w miejscu z nerwów oraz obaw o siostrę. Zawsze postrzegała Ośnieżony Kryształ jako kotkę o mniej rozważnym podejściu do wielu spraw, a w przypadku tej sprawy każde słowo musiało opuszczać ich pyski z wcześniejszym przemyśleniem, by nie wzbudzać podejrzeń i nie ściągać na siebie groźby śmierci. Przecież skoro ci kultyści nie mieli skrupułów zabijać samotników, to zapewne podobnie było w przypadku kotów, które mogły im zagrażać przez posiadaną wiedzę, będącą jedynie przeznaczoną dla wąskiego grona.

W pewnym momencie u jej boku pojawił się Sowi Zmierzch, na co młódka poruszyła wibrysami. Dopiero niedawno uświadomiła sobie, że kocur należy do tej barbarzyńskiej części klanu, ze względu, iż wyraźnie był widoczny ubytek jego lewego ucha i tak, jak przy innych Wilczaka z podobnym znakiem nie miała wątpliwości pod względem ich możliwych czynów oraz moralności, tak liliowy stanowił pewien wyjątek. Przecież chyba dobrze go poznała podczas księżyców szkolenia na wojownika i nigdy nie wzbudzał w niej poczucia zagrożenia ze swojej strony — nawet zwierzała mu się z niektórych problemów, których doświadczyła jako uczeń. Przyjęcie do siebie faktu, iż ktoś tak bliski jest twoim wrogiem w wojnie dobra ze złem, był ciężkim zadanie, może nawet i do dzisiaj.

Starając się zachowywać normalnie, skinęła mu głową, by następnie wymienić ze starszym kilka słów, z których dowiedziała się, że była zastępstwem za Piołunowy Dym w patrolu łowieckim, w którego skład wchodził jeszcze Tygrysia Noc. Akurat oba kocury, które miały być jej towarzyszami przez znaczną część wyjścia z obozu, byli kultystami, co jedynie powodowało dodatkowe napięcie ze strony Kukułki, choć nie tak duże, aby zostało dostrzeżone przez któregoś z nich. Kukułka starała się zbytnio nie udzielać w rozmowie, odpowiadając krótko na jakiekolwiek pytania z ich strony, kiedy tylko wyruszyli całą trójką poza obóz.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Po patrolu miała wrażenie, że bardziej zmęczona jest pod względem psychicznym, niżeli fizycznym, gdyż przez cały czas musiała mieć się na baczności, szczególnie kiedy Sowi Zmierzch lub Tygrysia Noc ją obserwowali, bądź nieco ciągnęli za język, by również dołączyła do rozmowy pomiędzy nimi. Z ciężkim westchnieniem odłożyła upolowaną zwierzynę jako ostatnia ze składu łowców, którzy chwilę wcześniej powrócili. Żółtooka miała zamiar oddalić się do legowiska, lecz zauważając Brukselkową Zadrę, zmieniła swe plany i niemal od razu skierowała się w jej stronę.

— Brukselkowa Zadro, masz może chwilę? Chciałabym Cię spytać o coś — mruknęła, gdy tylko znalazła się tuż przed kocicą. Ta skinęła głową, a następnie ruszyła w stronę wyjścia z obozu, jakby wiedziała, że jej przybrana córka zechce zgłębić temat, który nie jest dla każdego. — Jaki jest dokładnie plan na wyznających Mroczną Puszczę oraz… czy każdy z nich jest dokładnie taki sam? Nie ma kogoś, kto jest wyjątkiem od reguły? — spytała niedługo później po opuszczeniu azylu oraz upewnieniu się, że nikt niepożądany nie usłyszy ich rozmowy.

<Matko?>

Od Nurowej Łapy do Rogatego Flaminga

Nur słyszał o swoim aktualnym mentorze dużo złych plotek. Czasem zastanawiał się, czym zawinił, że właśnie go dostał. Ale, pomijając, że Szałwiowe Serce nie spełnił oczekiwań kocura (które i tak raczej ciężko spełnić), to wydawał się raczej dość normalnym, ułożonym kotem. Nie mógł jednak go wprost zapytać, o co chodziło z tymi plotkami. Ale mógł podpytać jego rodzinę! Poza tym i tak musiałby się zacząć powoli wkradać w łaski królewskie. Nie mógł wiecznie żyć na tym, że był synem Trzcinowego Szmeru i dlatego był traktowany inaczej. Sam powinien sobie zasłużyć na takie traktowanie! Nie wiedział jednak do kogo podejść z tak… delikatnym tematem. Nie chciał nadszarpnąć nerwów i zdobyć odwrotny efekt od zamierzonego. Rogatego Flaminga wybrał tylko dlatego, że znał on jego siostrę, wydawali się dogadywać. Może przez to powie mu coś więcej? Tylko jak w ogóle zacząć temat… A jeśli mowa o Łabędzim Tanie i Rogatym Flamingu to nadal musiał od czarno-białej wyciągnąć, co jej powiedział książę.
– Książę… – Ukłonił się.
Zaczął szukać pointa od razu po swoim treningu. I tak musiał odsapnąć, nim podejdzie do Żabiego Oka, bo ta inaczej go nie weźmie. Więc równie dobrze mógł zacząć swoje dochodzenie.
– Nurowa Łapo? Coś się stało?
– Mam dość… Głupie i może, hm, niewygodne pytanie.
Nur nie stresował się często. Praktycznie wcale! Był pewny siebie i stawiał się nad większą ilością kotów. Jednak, gdy miał odezwać się do kogokolwiek z rodziny królewskiej, to nagle stawał się grzecznym, niezręcznym kocurem. Znaczy, pomijając Szałwiowe Serce – jego mentor co chwilę słuchał narzekania ucznia i jego opinii, nie zawsze szczerych, ale nadal dość krytycznych, dotyczących prowadzenia treningu. Zacznijmy od tego, że rudy normalnie też nie zacząłby tej rozmowy. Wolał jednak stać z boku, uśmiechać się ładnie, być na każde zawołanie i po prostu dobrze wyglądać. Problemem była jego ciekawość i upartość, która wygrała nad zachowaniem się niczym duch.
– Nurze, proszę, pytaj. – Flaming brzmiał na zirytowanego przedłużającą się ciszą.
– Co dokładnie zrobił Szałwiowe Serce? Czemu jest moim mentorem?

<Flamingu?>

[322 słowa]

Od Perłówkowej Łapy do Zwiastunka

Walcząc na łące, do dyspozycji miało się mnóstwo przestrzeni, dzięki której można było oceniać ruchy z dystansu, odskoczyć, zmienić pozycję. Tunele przedstawiały przeciwne otoczenie – ściany były w odległości wyprostowanego ogona, sufit raz niżej raz wyżej, a ziemia pod łapami miękka i nierówna przez różne wybrzuszenia i korzenie. Nawet powietrze zachowywało się inaczej, będąc nieruchome i stęchłe, bez wiatru, który na otwartym terenie potrafił zdradzić kierunek ataku, zanim ten nastąpił.
Perłówkowa Łapa w trakcie treningu przesunęła się za daleko i ze sporym rozmachem trafiła prawym barkiem w ścianę. Nie upadła, ale ból był na tyle ostry, żeby na chwilę stracić orientację. Otrząsnęła się i kontynuowała sparing, ignorując tępe uczucie, na tyle ile mogła.
Kiedy w końcu Srebrzysta Równonoc ogłosiła koniec na dziś, uczennica nie czekała, żeby przemknąć na zewnątrz i wziąć głęboki wdech świeżego powietrza. Nie zamierzała jednak cieszyć się nim długo, bo rzecz, o jakiej najbardziej marzyła w tym momencie to swoje posłanie w legowisku.
Słońce zdążyło zawisnąć nisko nad horyzontem. Wieczorny patrol powinien był już wyruszyć, ale nocne treningi jeszcze nie. Mentorka odprowadziła ją kawałek drogi, po czym oddaliła się w kierunku starego obozu. Perłówkowa Łapa nie miała ochoty dłużej zwlekać tego dnia i zamiast tego skręciła w stronę kolejnego, bliższego tunelu.
Bark bolał ją przy każdym kroku, ale legowisko uczniów było już niedaleko. Nie było to nic na tyle poważnego, czego trochę odpoczynku nie mogło naprawić, a przynajmniej taką miała nadzieję. Myśl ta urwała się, kiedy wpadła na coś miękkiego, co natychmiast wydało z siebie pisk.
Perłówkowa Łapa zatrzymała się i spojrzała w dół. Przed nią siedział czarno-dymny kociak z charakterystycznymi pędzelkami na uszach. Wielkie niebieskie oczy wpatrywały się na nią z powagą, która bardzo kontrastowała z tym, jak mały i rozczochrany był.
— To ty — powiedział kociak, jakby wiedział, na kogo czekał.
— To ja — zgodziła się Perłówkowa Łapa.
— Wiedziałem, że przyjdziesz.
— Mhm. — Rozejrzała się po tunelu. Żadnego innego kota w zasięgu wzroku. — A co dokładnie tutaj robisz?
Wiedziała, że jakiś czas temu kilka kociaków zostało przyniesione do klanu, ale nie miała jeszcze interakcji z żadnym z nich. Jak na zawołanie kociak wyprostował się z godnością, która wymagała od niego wyraźnego wysiłku, zważywszy na rozmiar.
— Zwiastunek — przedstawił się. — I byłem prowadzony.
— Przez kogo?
Podniósł łapkę i dramatycznie dotknął jednego z pędzelków na uchu, jak gdyby to wyjaśniało wszystko.
— Przez przodków oczywiście. Masz zaszczyt być w obecności osobistego wybranka Klanu Gwiazdy — odparł, wypinając pierś i uśmiechając się, to drugie bardziej sam do siebie.
— I co takiego ci powiedzieli? — spytała monotonnym głosem, który nie wskazywał na szczególne zainteresowanie odpowiedzią.
— Że powinienem iść tym tunelem — odparł Zwiastunek bez chwili wahania. — To oczywiste. Przodkowie nie zawsze mówią wprost, często działają poprzez przeczucia i omeny, ale kiedy wizja jest wyraźna, trzeba działać. A była wyraźna. Dwaj wojownicy.
— Jeśli szukasz…
— Musiałem stąd uciec, zanim się skończyło na trzech — przerwał jej z przejęciem w głosie. — Trzy to bardzo zły znak. Jeden z najgorszych. Zapowiedź czystego nieszczęścia. Liczby mają znaczenie w wiadomościach od przodków dla wybrańców, takich jak ja. — Przechylił łeb. — Mnie ostrzegają regularnie.
Nagle rozszerzył oczy i się zjeżył.
— O nie… Widzę, że ciebie już dopadło. — Pokręcił głową z zatroskaną ekspresją. — Ale nie martw się, niech Klan Gwiazdy ma cię w opiece i może to nie musi się tak skończyć.
Kremowa kotka bardzo powoli mrugnęła.
— To! — Z lekkim zirytowaniem, jakby to, co mówił, było oczywiste i nie potrzebowało żadnych innych dopowiedzeń, wskazał na część jej futra, gdzie większą uwagę przykuwały trzy plamy koloru na białej reszcie. Wpatrywał się blisko w jej bok. — Chociaż jest tu jeszcze jedna plama, ale bardzo mała, niezauważalna. Może da się coś z tym zrobić. Tak, tak, nie obawiaj się, jeśli tylko chcesz dam ci radę od samych przodków, żeby była większa. Wtedy nie musisz się martwić tą trójką. Cztery to już dobra liczba.
Perłówkowa Łapa patrzyła się na niego trochę pustym wzrokiem podczas monologu. Gdyby nie była właśnie zmęczona, może nawet byłaby minimalnie rozbawiona ekscentryzmem kociaka. Tak długo, jak interakcja byłaby jednorazowa. W tym momencie czuła się, jakby nie zdążyła się jeszcze obudzić.
— Wezmę to do serca — odpowiedziała ironicznie.
Zwiastunek kiwał głową w zamyśleniu, nie zauważając lub ignorując jej ton głosu. Tak czy inaczej, te parę bić serca to najciszej, jak był, odkąd na niego wpadła.
Dzięki tej bardzo krótkiej chwili relatywnego spokoju absurd sytuacji w końcu miał czas dotrzeć do niej w pełni. Powiedziała sobie w duchu, że to właśnie ten rodzaj dnia. Wróciła padnięta i obolała z treningu, marząc o swoim kącie legowiska, a zamiast tego stała w bocznym tunelu i rozmawiała z kociakiem, który panicznie unikał liczby trzy.
Zaczął jej powoli wchodzić na nerwy, ale przez ulotny fragment samoświadomości, który jeszcze się jej trzymał, starała się ubrać słowa w sposób, który nie będzie zgryźliwy dla kogoś tak małego. Wzięła głęboki wdech.
— Zwiastunku — zaczęła, nie marnując dłużej przerwy w jego słowotoku. — Nie wiem, czy kociaki powinny chodzić samemu tak blisko wyjścia z obozu.
— Nie jestem sam — odparł z przekonaniem. — Jestem z przodkami.
— Przodkowie nie liczą się jako eskorta.
— Nie masz tutaj racji, ale jeśli czepiamy się szczegółów, to jestem tu też z tobą — zauważył, wyglądając na zadowolonego z siebie. — Jak ci na imię?
Początek ich rozmowy sugerowałby, że powinien to już wiedzieć, ale jeśli kotka zdążyła się czegoś nauczyć, to że nie miała teraz siły doszukiwać się logiki.
— Perłówkowa Łapa — westchnęła. — I tak się składa, że nie będę tu dłużej, więc wracaj do żłobka.

<Zwiastunku?>

[886 słów + walka w tunelach]

[18% + 5%]

Od Chyżej Łapy do Poziomkowej Łapy

Przeszłość; dzień, w którym do Klanu Burzy dołączyły nowe kocięta

Porzeczka obudziła się w żłobku na dnie stosu z sióstr. Wygramoliła się ze wśród ich szylkretowych futer i ziewnęła głośno. Tak głośno, że aż rozbudziło to Dryfujący Fluoryt.
— Nie śpisz już? — spytała cicho.
— Nie — odparła krótko i na temat nawet nie spoglądając w stronę wiecznej królowej. Po co miała się wysilać. Pff.
Rozciągnęła swoje długie ciało, zaczepiając się niechcący pazurkami o długie futro z ogona Malinki, budząc ją. Próbowała wydostać je z kłaków siostry, lecz oprócz tylko wyciągnięcia ich, ciągnęła boleśnie tym samym za jej kłosy. Aż kwiknęła.
— Ała! Co ty robisz! — miauknęła oburzona.
— Nic! Tylko przypadkowo to się stało — odparła, martwiąc się bardziej o to, czy jej pazury były w całości, niż to, czy siostrę to bolało.
Bura od razu wygięła się, by wylizać futro na ogonie, podczas gdy Porzeczka zaczęła myć swoje pazury i wyciągać spośród nich włosy kotki.
Po niedługim myciu koteczka ziewnęła ponownie i oparła się o Poziomkę, przez co zaspana podniosła łebek.
— Coś się stało? — spytała, ocierając oczka łapkami.
— Nie, tylko się obudziłam — odparła. — A oprócz mnie od razu cały żłobek — dodała jakby dumna z siebie. Siostrzyczka przeciągnęła łapy leniwie i ziewnęła.
— Jest rano, czy dzień?
— Skąd mam wiedzieć? Nie widzę nieba — parsknęła i machnęła ogonem, a szylkretka zamilkła.
Koszyczkowe siostry przez większość dnia się nudziły. Siedząc w tej norze przez cztery ostatnie księżyce, dziwne było, że jeszcze nie zgniły. Grzybki by sobie urosły na nich i nieco żywiej by było.
Porzeczka, nie mając pomysłu co robić, po prostu zaczęła się tarzać w kurzu na zimnej posadzce. Gdy wstała, wyglądała jak upiór; jej umaszczenie stało się nagle szarawe, zasłaniając wszystkie białe i rude akcenty, zostawiając tylko świecące oczy nietknięte. Wyszczerzyła zęby w uśmiechu i patrzyła w niepokojący sposób na siostry, które swoją drogą były trochę zmartwione jej zachowaniem.
— Uh… — zająknęła się Malinka. — Porzeczko, wszystko w porządku? — zapytała niepewnie.
— Jak najbardziej! — odparła, po czym wręcz prześlizgnęła się do Poziomki. — Zakurzony potwór cię złapie! Rarrh! — zaczęła udawać jakąś dziwną istotę i popchnęła niebieskooką w przód, po czym wskoczyła jej na grzbiet. Obie w śmiechu przeturlały się o koci ogon w bok, podszczypując i podgryzając siebie nawzajem. Wtedy do akcji wkroczyła bura.
— Nie martw się, Poziomko, uratuję cię! — zachichotała i odepchnęła delikatnie napastniczkę z chytrym uśmiechem, na co tą łapą ze schowanymi pazurami świsnęła przed jej pyszczkiem. Wykorzystując jej nieuwagę, Poziomka wstała i łapą pacnęła głowę półdługowłosej.
— A masz! Ty… zjawo! — miauknęła ze śmiechem, po czym spotkała się z kontratakiem; Porzeczka przekręciła się i rzuciła na ogon siostry, jednak za jej własny już Malinka zdążyła ją pociągnąć.
Przez jeszcze niedługą chwilę kotki się bawiły, lecz nagle do żłobka weszło parę kotów. Koszyczkowe siostry zatrzymały się w swojej bitewce, by spojrzeć na przybyszy. Jakaś trójka kociąt… a za nimi jakieś kotki. Porzeczka zmarszczyła brwi.
Te nowe kocięta zostały przedstawione Dryfującemu Fluorytowi jako Horoskop, Chiromancja i Zwiastunek. Jakieś głupie te imiona. Niebieskooka spojrzała na Poziomkę, która wyglądała na zainteresowaną przybyszami. To tylko bardziej zniechęciło ją do tych nowych kociąt. Z niesmakiem jeszcze na nie spojrzała, po czym po prostu odeszła sobie do swojego posłania i zaczęła zmywać z siebie kurz.
Wtedy kątem oka dostrzegła, jak Poziomka, JEJ najcudowniejsza siostra, podeszła do nich. Coś tam do nich mówiła, ale Porzeczka z wściekłości nawet się nie przysłuchała. Jej siostra powinna być cały czas u jej boku, nie gdzieś sobie podbijać do obcych kociąt! To jest okropne, aż ją zemdliło. Wróciła do mycia swojej sierści, by przestać o tym myśleć, a i tak myślała.
Nim się obejrzała, Poziomka do niej wróciła i usiadła obok niej. Kamień spadł Porzeczce z serca i udało jej się uspokoić.
— Ale oni ciekawi są! — przyznała. — Może się z nimi nawet zakoleguję! — Sierść szylkretki natychmiast się zjeżyła po usłyszeniu tego zdania, a serce zamarło. Po paru sekundach zastygnięcia w miejscu zaśmiała się niezręcznie.
— Hehe, Poziomko — zaczęła, odwracając się w jej stronę z wielkimi oczami. — Jak to zakolegować się?
— No tak… normalnie… — zająknęła się niepewnie, patrząc siostrze w oczy.
— Ojejku, ja i Malinka ci nie starczymy? — spytała, udając zranioną. — Jeśli wolisz się zadawać z byle kociakami, to na co tobie my? — westchnęła tak, jakby właśnie zwykła rozmowa miała świadczyć o braku siostrzanej miłości. Poziomka spanikowała, widząc pokrzywdzoną siostrzyczkę.
— Nie, to nie tak! — próbowała się wytłumaczyć. — Kocham was obie bardzo, bardzo i nie chcę was zastępować! Czy wybaczysz mi… za takie myślenie? — zapytała zmartwiona, a w jej oczach zabłysły łzy.
— No nie wiem… — odparła Porzeczka, udając zranioną. Nawet udało jej się wymusić łezkę, co przestraszyło siostrę.
— Nie… Porzeczko, nie płacz… — próbowała ją pocieszyć, lecz jej samej zaczęły płynąć łzy po policzkach. — P-proszę, wybacz mi… ni-nie chciałam… cię zranić… — Pociągnęła nosem, przytulając się do siostry. Szylkretka uśmiechnęła się pod nosem.
— No już… już nie płacz, nic się nie dzieje. Wybaczam ci. — Pogłaskała siostrzyczkę po głowie z troską. Poziomka spojrzała jej w oczy zapłakana.
— Na-naprawdę…?
— Naprawdę. No już, jesteś dzielna, przestań się tak mazać.
Puchata szylkretka otarła łzy i zasmarkany nosek, po czym jeszcze łkając, dodała:
— Je-jeszcze raz… prz-przepraszam! Już n-nigdy tak… nie pomyślę, tak… — przyznała, a Porzeczka z dumą ukrytą za troskliwym uśmiechem dwa razy poklepała ją po główce.

Teraźniejszość

— Porzeczko, idziesz? — Z wypoczynku obudził ją głos najmłodszej siostry. Uczennica stęknęła rozdrażniona i podniosła się z mchowego posłania.
— Idę — burknęła niechętnie, przeciągając łapy, po czym przetarła oczy. Już wcześniej siostra ją obudziła na trening, ale tego ranka akurat jakoś niespecjalnie jej się chciało ćwiczyć. Gdyby mogła, to by spała cały sezon bez przerwy niczym stary niedźwiedź.
Zdążyła minąć dłuższa chwila, zanim Porzeczka wreszcie stanęła na łapach, po czym wyszła z legowiska i przeszła do Groty Pamięci, a za nią szła jej siostra z szerokim uśmiechem.
— Jak myślisz, co dziś wymyśliła Mała Bazia? Polowanie na zające, patrolowanie, tropienie? O, o a może konkurs kto-zje-więcej? Co myślisz? — zagadała ją z charakterystyczną dla niej ekscytacją. — Malinka teraz śpi, ale jej pewnie by się spodobało patrzenie w niebo, może to będziemy robić? — Porzeczka miała tak naprawdę głęboko gdzieś co sobie paplała Poziomka. Irytowało ją to trochę, ale wolałaby już słuchać jej miauczenia niż filozofii burej siostry. Uczennica zatrzymała się przy Małej Bazi, która przebywała niby w grocie, ale jednak w średnio gotowym centrum obozu.
— No wreszcie jesteś, co ci tak długo zajęło? — miauknęła.
— No wiesz… pogoda jakaś taka dziwna, nie mogłam wstać z legowiska! Stawy mi skrzypią — odparła, teatralnie kładąc łapę na czole. Bazia westchnęła.
— No pewnie tak — mruknęła, zwracając uwagę na sztuczność wypowiadanych przez kotkę słów. — No to skoro jesteście obie, to się dzisiaj pobijecie — zaczęła z chytrym uśmiechem, trzymając uczennice w napięciu, które otworzyły pyski w zdziwieniu. Zanim się odezwały, jeszcze dodała: — No, chodźcie za mną.
Trójka kotek ruszyła ciemnym tunelem. Mentorka prowadziła je i następnie skręciła w nieco ciaśniejsze odgałęzienie tunelu, które potem stało się nieco bardziej przestrzenne. Na tyle, by koty mogły bezpiecznie się tu bić bez ryzyka zawalenia. Burzaczka się zatrzymała i odchrząknęła.
— Widzicie cokolwiek?
— Nie, jest jaśniutko, słońce nam nad głową świeci i grzeje barki — odparła sarkastycznie Porzeczka. — Oczywiście, że nie widzimy! Co to w ogóle za pytanie — prychnęła z frustracją, a Bazia się tylko roześmiała.
— No już, nie musisz wysilać swojej gęby — miauknęła. — Weźcie się trochę pobijcie, w tej absolutnej ciemności. Zobaczymy, kto jest sprytniejszy — rzekła i schowała się w miejscu, gdzie tunel się zwężał. — Jak coś, to ja tu stoję. Zaczynajcie.
Porzeczka równie dobrze mogła zamknąć oczy, a różnicy by nie było. Tutaj musiała polegać na wszystkich innych zmysłach.
Gdy usłyszała szuranie łapami o ziemię w miejscu, w którym podejrzewała, że była Poziomka, natychmiast rzuciła się na nią z odsłoniętymi zębami. Wylądowała na jej grzbiecie, pyskiem ocierając o puchaty ogon siostry. Nim ta jakkolwiek zareagowała, Porzeczka przekręciła ciało i prześlizgnęła się w pod brzuch rywalki, przy okazji tylnymi łapami podcinając te Poziomki. Przyszła przewodniczka runęła na posadzkę, a Chyża Łapa ją przyszpiliła, uniemożliwiając wyślizgnięcie się. Kotka próbowała kopać siostrę po brzuchu, lecz jej delikatna osobowość nie pozwalała na to; jej uderzenia były po prostu za słabe i bardziej przypominały głaskanie niż bicie. “Jesteś żałosna” — zaśmiała się w myślach, po czym ją puściła wolno. Onieśmielona Poziomka wstała i się skuliła.
— Już skończyłyście? — zabrzmiał zdziwiony głos wojowniczki. — Kto wygrał?
— Pf, a jak myślisz? — odparła zwyciężczyni. — To chyba jasne, że ja.
Gdyby teraz kotki nie były w zupełnej ciemności, to zobaczyłyby, jak Bazia wzrusza ramionami.
— Spróbujcie jeszcze raz, przecież nie może tak być, że jedna bitewka starczy — miauknęła, a kotki zaraz wróciły na swoje miejsca.
Uczennice zrobiły jeszcze parę podejść do walki, lecz za każdym razem, bez wyjątku, wygrywała Porzeczka. Po paru takich niedługich sesjach walk Poziomka została mocno poobijana; czy to o ścianę, o ziemię, o siostrę. Po siódmej walce Mała Bazia po prostu westchnęła zrezygnowana.
— No dobra, już starczy. Chodźmy stąd już — miauknęła, a gdy uczennice ustawiły się za nią, wyszły z tego tunelu i wyruszyły z powrotem do obozu. Gdy wreszcie dotarły do Groty Pamięci, Porzeczka dojrzała, jak bardzo poobijana była jej siostra. Aż coś ją w sercu ukłuło.
— Jak się czujesz? — spytała się z dziwnie, jak na nią, troskliwym głosem.
— Nie wiem… — mruknęła smutno. — Nie umiem się bić! A w tunelach okropnie się to robi… — przyznała, ocierając łzawiące oczy.
W ślepiach Porzeczki widniała bardzo niepodobna do niej troska.

<Poziomko? Jestem pewna, że będziesz tylko coraz lepsza.>

[1519 słów + walka w tunelach]

[30% + 5%]