Od Mewy

Kotka obudziła się wczesnym rankiem, Kobczyk już zniknęła o wschodzie słońca.
— Kobczyku? Ah… — biała westchnęła, ozięble mając nadzieję, że zje śniadanie z córką. Mówi się trudno. Mewa postanowiła, że zje sama, po czym wyłoniła się z ciepłej nory i odbiegła w poszukiwaniu pierwszego posiłku. Do jej nosa doszedł uroczy zapach nornicy, która wędrowała gdzieś w okolicach jej miejsca zamieszkania. Szybkim ruchem nornica wleciała w objęcia łap kocicy, po czym jednym celnym ugryzieniem samotniczka zakończyła polowanie. Mewa usiadła pod paprocią i zaczęła spokojnie jeść zdobycz, co chwilę nastawiając uszu. Las budził się do życia, gdzieś wysoko śpiewały ptaki, a chłodny wiatr poruszał gałęziami drzew. Kotka oblizała pysk i już miała wracać do nory, aby w niej dokończyć posiłek, gdy nagle poczuła już powoli zapomniany zapach. Zapach kota. Nie należał do nikogo z okolicy. Futro na jej karku lekko się zjeżyło. — Kto tu jest? — mruknęła cicho, rozglądając się między krzakami. Przez chwilę panowała cisza, aż w końcu z gęstych zarośli błysnęły dwie brązowe ślepia.
— Hej! To tylko ja, przyniosłem ci śniadanie! — mruknął przyjaźnie Wilczy Skowyt, a na jego pysku pojawił się prześmiewczy uśmiech.
— Jadłam już śniadanie, ale chętnie to też zjem — odparła Mewa, a Wilczy Skowyt odłożył drozda na ziemię i usiadł pod paprocią, a Mewa przez chwilę obserwowała go z zaciekawieniem. Zwykle był pełen energii, rzucał żartami i trudno było sprawić, by usiedział spokojnie choćby przez kilka chwil. Dziś jednak wydawał się inny. Cichszy. Jakby myślami znajdował się gdzieś daleko od tego lasu. Mewa zjadła ostatni kęs nornicy i oblizała pysk. Przez dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu. Nie było ono niezręczne. Las wokół nich dostarczał wystarczająco dużo dźwięków, by nie czuć potrzeby ciągłego rozmawiania. Wiatr poruszał koronami drzew, gdzieś wysoko śpiewał drozd, a spod korzeni starego dębu wyłoniła się mysz, która szybko zniknęła wśród traw. Kotka zerknęła na Wilczego Skowyta kątem oka. Dopiero teraz zauważyła, jak bardzo się zmienił przez ostatnie księżyce. Nie chodziło o wygląd. Nadal był tym samym wojownikiem, którego znała od dawna. Zmieniło się coś innego. Coraz częściej sprawiał wrażenie zamkniętego w sobie. Ptaszki jej wyćwierkały, że coraz rzadziej można go było spotkać w towarzystwie Brukselkowej Zadry. Jeszcze niedawno niemal zawsze rozmawiali podczas wspólnych patroli albo siedzieli obok siebie w obozie. Teraz podobno mijali się częściej, niż ze sobą rozmawiali. Nikt nie wiedział dlaczego. Może była to zwykła kolej rzeczy. Może obowiązki zaczęły ich od siebie oddalać. A może wydarzyło się coś, o czym nie chciał mówić. Mewa nie zamierzała jednak wypytywać. Wiedziała, że niektóre sprawy potrzebują czasu. Po skończonym posiłku podniosła się i przeciągnęła. Słońce wspięło się już wyżej nad linię drzew, ogrzewając leśne runo. Wilczy Skowyt również wstał, ale zamiast od razu ruszyć w drogę, przez chwilę patrzył gdzieś pomiędzy pnie. Jego spojrzenie zatrzymało się na odległej ścieżce prowadzącej w stronę obozowiska Klanu Wilka. Na moment wyglądał tak, jakby chciał tam pobiec. Zaraz potem odwrócił wzrok. Mewa zauważyła ten drobny gest. Las wydawał się spokojny, lecz pod powierzchnią spokoju kryło się coś trudnego do opisania. Napięcie. Zmiany. Każdy kot przeżywał je inaczej. Niektórzy mówili o nich bez końca. Inni milczeli. Wilczy Skowyt najwyraźniej należał ostatnio do tej drugiej grupy. Po chwili ruszyli wolnym krokiem przez las. Nie mieli konkretnego celu. Szli między paprociami i omszałymi głazami, mijając miejsca, gdzie poranne słońce tworzyło na ziemi jasne plamy światła. W pewnym momencie natknęli się na mały strumień. Woda płynęła spokojnie po kamieniach, niosąc ze sobą pojedyncze liście. Mewa przystanęła przy brzegu i napiła się chłodnej wody. Kiedy podniosła głowę, zauważyła odbicie swoje i Wilczego Skowyta na powierzchni strumienia. Przez moment wydawało się nieruchome, lecz wystarczył jeden podmuch wiatru, by obraz rozpadł się na dziesiątki fal. Kotka pomyślała wtedy, że życie kotów w klanie przypomina właśnie taki obraz. Czasami wszystko wydaje się spokojne i poukładane, a potem przychodzi jedna zmiana i nagle nic nie wygląda już tak samo, jak wcześniej. Nie wiedziała, co czeka, Wilczego Skowyta. Nie wiedziała też, czy jeszcze kiedyś będzie tak blisko Brukselkowej Zadry, jak dawniej.
— Już chwilę o tym myślę. Co się stało między tobą a Brukselką? Przecież była dla Ciebie jak mama. Co nagle was tak rozdzieliło? Coraz mniej rozmawiacie… — przerwała ciszę, na co jej partner spiął swoje ciało.
— Nie ma powodu, nie wiem dlaczego, tak się od siebie oddaliliśmy. Tęsknie za codziennym wychodzeniem z nią na spacery. Myślę, że nie powinnaś była o to pytać — burknął i zarzucił ogonem, roztrzepując piach i piasek, który leżał pod ich łapami.

***

Mewa po powrocie ze spotkania z czekoladowym wojownikiem Klanu Wilka była rozgniewana i to strasznie! Miała ochotę mu skopać tyłek za to, jakim tonem do niej mówił. Biała już od dłuższego czasu planowała porzucenie Wilczego Skowyta, przez to, że nie miał czasu na partnerkę, jak i na swoją córkę! To niedorzeczne! Mewa parsknęła gniewnie, gdzie nagle do jej uszu dobiegł miły, kochany głos jej córeczki – Kobczyka.
— Dobry Wieczór mamo! Coś się stało? Jesteś… Naburmuszona…? — koteczka przekręciła łeb pytająco.
— A daj spokój! Mam już dosyć twojego ojca. Nie ma czasu ani na mnie, ani na Ciebie. Kończę to. Nie obchodzą mnie jego dalsze losy! Nie mówi mi już kompletnie o swoim życiu nic! Ja muszę sama się domyślać — syknęła donośnie Mewa, a echo rozniosło się po norze, w której mieszkały. Kobczyk przerażona nastawieniem matki do swojego ojca postanowiła o tym pomyśleć. Gdyby nie było, to jej mama miała rację.
— Nie chciałabym stracić taty… Ale jeśli naprawdę jesteś przez niego nieszczęśliwa, to chyba też nie jest dobrze — mruknęła Kobczyk stłumionym głosem. Mewa spojrzała na córkę, a jej gniew na moment przygasł. Widok przestraszonej Kobczyka sprawił, że poczuła nieprzyjemne ukłucie w sercu. Nie chciała, żeby koteczka cierpiała przez problemy dorosłych.
— To nie tak, że chcę ci go zabrać — westchnęła ciszej. — Po prostu mam dość czekania. Dość obiecanek. Ile razy mówił, że przyjdzie? Ile razy miał znaleźć dla nas czas? — Kobczyk spuściła wzrok na własne łapy. Przez chwilę w norze panowała niezręczna cisza, przerywana jedynie szumem wiatru za wejściem.
— Może… może tata jest po prostu bardzo zajęty? Albo chory? — zaproponowała niepewnie.
— Zawsze jest zajęty — odburknęła Mewa. — A rodzina nie powinna być ostatnia na liście ważnych rzeczy — koteczka nie odpowiedziała od razu. W głębi duszy wiedziała, że matka ma rację, ale mimo to nie potrafiła wyobrazić sobie życia bez Wilczego Skowytu. Wspomnienia wspólnych spacerów, opowieści i rzadkich chwil spędzonych razem były dla niej zbyt cenne.
— Chciałabym, tylko żebyśmy znowu byli szczęśliwi — wyszeptała. Słowa córki zawisły w powietrzu. Mewa zamknęła oczy i odwróciła wzrok. Nagle cały jej gniew wydał się znacznie cięższy niż wcześniej. Nie była już pewna, czy rozstanie rozwiąże wszystkie problemy, ale wiedziała jedno: nie mogła dłużej udawać, że wszystko jest w porządku.

***

Nastał już ranek. Wczorajsza wieczorna rozmowa z córką rozładowała większość jej negatywnych emocji. Mewa po ledwo przespanych ostatnich nocach postanowiła udać się do byłej „znajomej” Izydy. Liliowej kotki medyczki, mieszkającej w mieście. Skwer miasta najwidoczniej jej nie przeszkadzał, a wręcz przeciwnie, sprawiał jej przyjemność!
— Dzień dobry, córeczko. Muszę wybrać się do koleżanki z miasta. Wydaje mi się, że doskwiera mi… bezsenność — westchnęła zmęczona Mewa. Kobczyk skinęła jej łbem, po czym odpowiedziała:
— Bezpiecznej podróży! Kocham cię, mamo! — mruknęła z uśmiechem na pysku dopiero co obudzona Kobczyk. Mewa prędko zerwała się i wyruszyła w podróż. Poranne powietrze było chłodne, a krople rosy połyskiwały na źdźbłach trawy niczym drobne kryształki. Mewa szła pewnym krokiem przez las, choć zmęczenie dawało o sobie znać przy każdym kolejnym kroku. Kilka razy przyłapała się na tym, że zamykała oczy na ułamek sekundy dłużej, niż powinna. Im bardziej zbliżała się do miasta, tym wyraźniej słyszała odgłosy Dwunożnych. Szum potworów, stukot łap przechodniów i nawoływania ptaków mieszały się w jeden nieustanny hałas. Nie przepadała za tym miejscem, ale jeśli ktoś miał jej pomóc, była to właśnie Izyda. W końcu dostrzegła znajomy skwer. Zielone krzewy otaczały niewielki zakątek, w którym medyczka zwykle przyjmowała swoich pacjentów. Mewa zatrzymała się na moment, biorąc głęboki oddech. Nie widziała Izydy od wielu księżyców i nie miała pojęcia, jak zostanie przyjęta. — Obyś nadal była tak pomocna, jak dawniej… — mruknęła pod nosem, po czym ruszyła w stronę legowiska liliowej kotki.
— Witaj, Mewo! Co ci znów dolega? Nie wyglądasz dobrze — mruknęła Izyda, a słońce zaczęło wzbijać się już nad drzewa. Mewa zaczęła wyjaśniać jej całą sytuację, nie zapomniała też wspomnieć o całej sytuacji z Wilczym Skowytem. Izyda z wyraźnym zaciekawieniem słuchała, a Mewa wręczyła jej zdobyty po drodze lśniący kapsel. Liliowa kotka wzięła nasiona maku i podała białej.
— To powinno zadziałać, gdyby coś się działo, wiesz gdzie mnie szukać! — mruknęła Izyda, a Mewa szybkim ruchem wsunęła nasionka maku. Skinęła jej głową w podziękowaniu i zmęczona odeszła w stronę miejskiego hałasu.

***

Już powoli był wieczór, Mewy nie było cały dzień. Kto by się spodziewał, że jedna podróż po nasiona maku zajmie jej cały dzień! Masakra… Jej zmęczenie było ogromne! Miała ochotę paść na ziemię i leżeć tak do końca świata! Powoli już i tak docierała do swojej nory, noc już była bardzo ciemna, a nocne ptaki śpiewały już kołysanki kotom z lasu. Mewa zobaczyła w norce już śpiącą Kobczyk i powoli weszła tak, aby jej nie budzić na swoje posłanie. Dotarła na ściółkę, na której zazwyczaj spały razem z córką i zasnęła jak mały kociak. Noc minęła spokojnie i szybko. Mewa wyspała się chyba pierwszy raz od 3 dni! Niesamowite! Szybko się przeciągnęła i zaczęła lizać i myć jej futro. Brązowa koteczka – jej córka, dalej spała. Mewa nie chcąc jej obudzić, przeskoczyła na górę i znalazła się u brzegu jej miejsca zamieszkania.
— Hm… Może to od braku tego snu tak zaczęłam myśleć o Wilczym Skowycie…? Nie wiem. Muszę się przejść, upoluje coś dla mnie i Kobczyka — pomyślała spokojnie, po czym sprintem pobiegła w głąb terenów Klanu Wilka, bliżej obozowiska. Widząc na ziemi niczego nieświadomą jaskółkę, rzuciła się na nią z ostro wysuniętymi pazurami, przeszywając jej ciało na wylot. Chwyciła ją po chwili w pysk i zaniosła ją do legowiska, aby jej córka chwilę po przebudzeniu mogła zjeść.

Wyleczeni: Mewa

Od Psianki CD. Kropli

Przechyliłam łepek na bok, wpatrując się w starszą kotkę wielkimi, bursztynowymi oczami. Przez chwilę milczałam, jakbym bardzo poważnie rozważała to pytanie. Potem mój puchaty ogon drgnął z entuzjazmem.
— Tak! — odpowiedziałam niemal natychmiast, a zaraz potem usiadłam prosto, starając się wyglądać na bardzo poważną. Nie wychodziło mi to szczególnie dobrze, zwłaszcza że czubek ogona co chwilę podrygiwał z ekscytacji. — A jaką zabawę lubisz? — zapytałam bez cienia nieśmiałości. Dla mnie Kropla była po prostu kolejnym kotem, którego mogłam poznać. Przyjrzałam się jej przez moment, po czym zrobiłam kilka kroków bliżej. — Jesteś stróżem, prawda? — zadarłam głowę wysoko, żeby lepiej na nią spojrzeć. — Mama mówi, że stróże pomagają wszystkim. To bardzo dużo pracy — mruknęłam z wyraźnym podziwem. Nie wyobrażałam sobie nawet pomagania aż tylu kotom naraz.
Po chwili rozejrzałam się po żłobku, aż mój wzrok zatrzymał się na niewielkim kłębku mchu leżącym nieopodal.
— Możemy pobawić się w pomocników! — zaproponowałam nagle. — Ty będziesz wielkim stróżem, a ja twoją pomocnicą. Będziemy ratować wszystkich, którzy potrzebują pomocy! — na samą myśl aż podskoczyłam w miejscu. — O! A ten mech może być chorym pacjentem! Albo zagubionym kociakiem! Albo starszym, który nie może znaleźć swojego legowiska! — im dłużej mówiłam, tym bardziej się nakręcałam, wymyślając kolejne scenariusze. — Nie martw się — dodałam konspiracyjnym szeptem, przysuwając się bliżej Kropli. — Będę ci pomagać we wszystkim.
Po tych słowach otarłam się bokiem o jej łapę i spojrzałam na nią z szerokim, ciepłym uśmiechem, jakbyśmy znały się od dawna. Byłam jeszcze mała, ale już teraz wierzyłam, że każdy problem da się rozwiązać, jeśli tylko nikt nie zostanie z nim sam.

<Kroplo?>

Nowy Samotnik!

Grzmot

Od Iskrzyka CD. Wrony

Iskrzyk spojrzał na drzewo. Wrona miała być z czego dumna. Aż sam by się w takim przespał! Chciał już pochwalić uczennicę, gdy ta nagle rzekła;
– Ale tu pięknie! – powiedziała z zachwytem w głosie.
– Zgadzam się – zawtórowałem jej z uśmiechem, faktycznie było tu ładnie.
– Dobra robota, Wrono, spisałaś się na medal – zamruczał Czereśnia
– Dziękuję, Czereśnio – uczennica delikatnie pochyliła swój łeb.
– Mamy jeszcze trochę czasu. Możemy trochę popolować, a potem tu zjeść, i tak sterta jest obfita w zwierzynę, a kociaki i królowe już dostały jedzenie — zaproponował lider.
Wrona zamruczała coś, czego Iskrzyk nie usłyszał, po czym dodała trochę głośniej:
– Iskrzyku, chodźmy!
— Dobry pom… — chciał coś powiedzieć kremowy, ale nagłe ukłucie bólu przerwało mu zdanie. — Ał!...
— Coś się stało, Iskrzyku? — zapytał Czereśnia swoim przyjemnym dla ucha głosem.
Wrona nie powiedziała nic. Patrzyła się tylko na Iskrzyka swymi pomarańczowymi oczyskami. Iskrzyk bez dalszego słowa spojrzał na lewą przednią łapę… O droga Wszechmatko. W różowej poduszce znajdowała się drewniana drzazga. Mały ostry kawałek drzewa, nic niezwykłego. Kremowy po paru uderzeniach serca bez większych emocji powiedział:
— No to chyba nie zapolujemy, coś mi się w łapę wbiło — próbował nie reagować na ból, w końcu nie był zbyt ostry.
— No to wracamy — mruknął czekoladowy, po czym dodał, zwracając się do młodej kotki: — Kolejnym razem, Wrono, obiecuję.
Wrona wydała cichy dźwięk, prawdopodobnie świadczący o niezadowoleniu, po czym na znak zgodzenia się potrząsnęła głową. Grupa kotów zaczęła wracać do obozu.

***

Grupa kotów szybko dotarła do obozu w zupełnej ciszy. Czereśnia szybko pożegnał się z resztą i wrócił do swoich obowiązków. Iskrzyk miał już iść poszukać kogoś, kto wyjąłby mu drzazgę, ale postanowił się odezwać do Wrony:
— Dobrze się spisałaś z gniazdem, wyglądało na naprawdę wygodne! — po czym powiedział żartobliwie: — Chcesz może zrobić legowisko dla Lisa? Robisz za nic czy muszę ci coś za to dać?

<Co ty na to, panienko Wrono?>

Od Iskrzyka

Słońce leniwie wschodziło poza horyzont, świat kąpał się więc jeszcze w cieniu. Tego jednak było coraz i coraz mniej. Świat był przyjemnie zimny o tej porze dnia. Mokre rośliny świadczyły, że niedawno padało, świadczyło też o tym mokre futro kotów obecnie przesiadujących w obozie. Dużo z nich właśnie się myło. Zmęczony kremowy kocur znajdujący się obecnie na ziemi stał w bezruchu. Było jeszcze za wcześnie na wykonywanie obowiązków, większość kotów ledwo co się obudziła. Iskrzyk nie spał zbyt długo wczorajszej nocy, co chwila się budził. Był więc naprawdę zmęczony. Według kocura księżyc był za jasny, a deszcz, mocząc mu futro, nie dawał mu spać. Jedyne, na co miał więc dziś nadzieje to, że nie będzie musiał robić nic trudnego i wymagającego dużej ilości uwagi… W tym momencie Iskrzyk zawstydzony spojrzał na swoje łapy. O droga Wszechmatko! Na łaskę! Przecież on na co dzień skacze po drzewach...! A mógł nie tracić czasu na patrzenie w niebo i bardziej postarać się usnąć… Coś na wzór modlitwy i błagania pojawiło się w głowię Iskrzyka, nie marzyło mu się dziś spadać z drzewa. Postanowił jednak zignorować te obawy. Kremowy usiadł i zaczął się myć. Po części, by się rozbudzić, ale i temu, by nie mieć mokrego futra. Po chwili był już w miarę suchy. Uznał też, że jest gotowy wypełniać swoje obowiązki. Ziewnął, odetchnął głęboko i zaczął czekać aż ktoś każe mu coś robić.

Od Rysiego Tropu

[Księżyce temu]

Brudno, brudno… Na kamiennych ścianach izolatki, ostrym pazurem były wyrysowane symbole małych kresek. Ile już tam jest? Ile, ile… Szylkretka całkiem straciła rachubę czasu, starając się dosięgnąć, chociażby jednego z promieni słońca. Od momentu trafienia do niej strasznie wyszczuplała, wyglądając jak kościotrup. Można było liczyć jej żebra, a łapy wyglądały jak cienkie patyki. Zdarzało jej się nie jeść, a nawet nie pić wody, która była dostarczana przez małe kulki mchu. “To podstęp! Z-zatrute!” — syczała, gdy ktokolwiek położył przed nią zwierzynę. Czasami dostawała tylko resztki, które dawało się psom czy przybłędom. Rysi Trop majaczyła, próbując nie postradać rozumu. Miała ochotę tylko na jedno… Krwiste kocie mięso, które przebijało jej przed oczami. Mokra ślina leciała jej z pyska na samą myśl o jedzeniu, takim, którego nie obawiałaby się zjeść. Polowania na koty, za którymi skrycie tęskniła. Dreszcz adrenaliny, kiedy rozrywała kocie żyły, dusiła czy gałki oczne zjadała. Te czarne jak krucze pióra noc, gdzie nikt jej nie pilnował, a ta zabijała padlinożerców. Niestety każda historia, mając swój początek, spotykała się także z końcem. Każdy dzień przyprawiał ją o zmęczenie i dreszcze, których nie mogła się pozbyć. Niebieska nie mogła nawet zobaczyć dnia ani światła, które były dla innych codziennością. Wolność, wolność… Pragnienia, wciąż niespełnione. Kiedyś chciała zostać liderem, rządzić grupą kotów… Och, och, ale co ona ma począć, szczelnie zamknięta na wszystkie strony? Tłumy narastających okrzyków, które wiwatowały jej imię: “Rysia Gwiazda, Rysia Gwiazda!”. W jej uczniowskim łbie wyglądało to niemal idealnie. Zawsze traktowana jak pionek, pomiatana przez tyle księżyców.
— Mama, papa, wszyscy… Kult… Oni… — szeptała, kuląc się gdzieś w kącie jaskini. — Oszuści, oszuści… Wszyscy są tylko parszywymi szczurami.
Ryś nie wiedziała już nawet, dlaczego każdego ranka otwiera oczy. Przez pierwsze księżyce próbowała liczyć dni, wyznaczając na ścianie kolejne kreski, lecz z czasem zaczęły się one zlewać w jeden chaotyczny wzór, równie pozbawiony sensu, jak jej własne życie. Nie pamiętała, ile razy zasypiała na zimnym kamieniu ani ile razy budził ją głód tak silny, że wydawało jej się, iż własne wnętrzności próbują się z niej wydostać. Najgorsza nie była jednak samotność. Najgorsza była cisza…
Kiedyś wydawało jej się, że cisza jest czymś przyjemnym. Podczas nocnych spacerów lubiła słuchać szumu liści i własnych kroków, ale tutaj nie było niczego. Żadnego szelestu paproci. Żadnego śpiewu ptaków. Nawet wiatr nie miał jak przedostać się przez kamienne ściany. Pozostawał tylko ciężki zapach wilgoci oraz echo jej własnego oddechu, które z każdym księżycem coraz bardziej doprowadzało ją do szaleństwa. Czasami przysięgała, że słyszy głosy. Nie takie prawdziwe, dochodzące z wejścia do izolatki, lecz głosy zakorzenione głęboko w jej pamięci. Głos Cisowego Tchnienia, brzmienie oddechu ojca, którego chciała poznać. Głosy tych, których podziwiała, a Ci wsadzili jej pazur prosto w serce. Za każdym razem podnosiła łeb z nadzieją, że ktoś stoi za kamienną ścianą, lecz szybko odkrywała, że ponownie została sama. Wtedy ogarniała ją wściekłość. Zrywała się na łapy, uderzała pazurami o skałę i syczała pod nosem przekleństwa, aż gardło odmawiało jej posłuszeństwa. A potem przychodziło zmęczenie, gdzie spoglądała oczyma tępo w ścianę. Coraz częściej po prostu leżała, a jej mięśnie kurczyły się z każdym dniem. Patrzyła przed siebie, z nudów i braku adrenaliny. W jej głowie przeszłość stawała się znacznie piękniejsza niż była naprawdę. Przypominała sobie dni dzieciństwa, kiedy jeszcze wierzyła, że czeka ją coś wielkiego. Wyobrażała sobie siebie stojącą wysoko nad innymi kotami, otoczoną szacunkiem i podziwem, podczas gdy tłum wykrzykuje jej imię. Te marzenia były jedyną rzeczą, której nie mogli jej odebrać, dlatego wracała do nich uparcie, nawet jeśli wiedziała, że nigdy się nie spełnią. Na widok myszy czy nornicy pozostawionej przy wejściu do izolatki jej żołądek skręcał się z obrzydzenia. Takie jedzenie wydawało jej się małe, bezwartościowe i pozbawione smaku. W chwilach największego osłabienia zamykała oczy i wyobrażała sobie polowanie na koty, które kiedyś przynosiło jej chorą satysfakcję. Wspomnienia były tak wyraźne, że niemal czuła zapach krwi i ciepło świeżo rozerwanego futra. To właśnie wtedy przerażała samą siebie. Bo mimo wszystkich cierpień, mimo głodu i samotności, jakaś część jej nadal za tym tęskniła. Ale wspomnienia stawały się coraz bardziej zamazane. Twarze kotów rozmywały się niczym odbicia na wodzie, a ich głosy cichły z każdym kolejnym księżycem. Coraz częściej miała wrażenie, że świat na zewnątrz przestał istnieć, a cała rzeczywistość ogranicza się do tych kilku kroków pomiędzy ścianami. Mimo to każdego dnia podnosiła się z ziemi i otwierała oczy. I każdego dnia spoglądała w stronę wyjścia z naiwną nadzieją, że tym razem kamienie rozsuną się przed nią i pozwolą jej ponownie zobaczyć niebo.

***

Nadszedł ten dzień, kiedy liście mogły zachwycać się nową, jaskrawo zieloną barwą. Polne kwiaty kwitły, a zwierzęta, małe, jak i te duże, zaczęły wybudzać się z kilku księżycowego snu. Właśnie z takim podejściem Świetliki wszystkie razem podeszły do zakneblowanej izolatki Rysiego Tropu. Koty nieco zestresowane spojrzały się po sobie, próbując utrzymać poważny wyraz pysków. Czarny “lider”, jakim po śmierci Jarzębinowego Żaru ozwał się Mglisty Sen, wyszedł na przód i razem z kilkoma kotami odsłonił kotarę, do której napłynęła tona światła. W środku leżało ciało więźnia, całe poranione, wychudzone i śmierdzące. Niektórzy myśleli, że szylkretka zdechła, albo była już dawno w trakcie rozkładu.
Przez kilka uderzeń serca nikt się nie poruszył. Nawet Mglisty Sen, który jeszcze przed momentem stał wyprostowany niczym czarny cień rzucany przez skały, zamarł na widok ciała leżącego pośród wilgotnego mchu. Rysi Trop nie przypominała już kotki, którą siłą tam wsadzili. Nie było w niej ani śladu dawnej siły, tej dzikiej pewności siebie, która przez tyle księżyców kazała jej patrzeć na innych z góry. Jej futro posklejało się w brudne kołtuny, spod których wystawały ostre kręgi kręgosłupa, a każdy oddech zdawał się kosztować ją więcej wysiłku, niż większość kotów wkładała w całodzienne polowanie.
— Na Klan Gwiazdy... — mruknął pod nosem Zapomniana Koniczyna, nie kryjąc niepokoju. Porywisty Dąb nie odpowiedział. Zbliżył się tylko ostrożnie i pochylił nad szylkretką, sprawdzając, czy jeszcze oddycha. Kiedy jego wąsy drgnęły od ciepłego powietrza wydostającego się z jej nozdrzy, wypuścił ciężki oddech i skinął łbem.
— Żyje, jeszcze… — wysyczał z odrazą. To jedno słowo wystarczyło, by kilka napiętych mięśni rozluźniło się odrobinę. Mglisty Sen podszedł bliżej, a potem bez słowa odwrócił wzrok.
— Zabierzcie ją stąd — wymruczał czarny wojownik, wskazując łapą pobliskie dęby. Rysi Trop poczuła, jak czyjeś szczęki zaciskają się na luźnej skórze jej karku. Przez krótką chwilę instynkt kazał jej się wyrwać, zatopić pazury w czyimś pysku i walczyć do ostatniego tchu, lecz jej ciało odmówiło współpracy. Była zbyt zmęczona, głodna i bezsilna. Kiedy wyniesiono ją poza próg izolatki, światło eksplodowało przed jej oczami. Zamrugała gwałtownie, a łzy same napłynęły jej pod powieki. Przez tyle księżyców nie widziała nieba. Nie pamiętała już nawet jego koloru. Teraz błękit rozciągał się nad nią bez końca, tak ogromny i nierealny, że przez moment pomyślała, iż umarła. Zapachy uderzyły ją chwilę później. Mokra ziemia, świeże liście, zwierzyna, mech, koty. Setki zapachów naraz. Tak wiele, że zakręciło jej się w głowie. Sama nie wiedziała, kiedy zasnęła czy zmrużyła powieki. Nie wiedziała też, ile czasu minęło, zanim obudziły ją przytłumione głosy dobiegające niedaleko dębów.
— Nie możemy zwlekać dłużej — odezwał się Mglisty Sen, a jego ton był niższy niż zwykle. — Jeśli zostaniemy tutaj kolejny sezon, wszyscy umrzemy z głodu — warknął Zapomniana Koniczyna.
— To… Co robimy? Nie możemy zabrać jej ze sobą. Pamiętacie, co powiedziała na początku? Obetnie nam głowy! — pisnął Poziomkowa Polana. Niebieska nie otworzyła oczu, leżała nieruchomo, wsłuchując się w każde słowo, podczas gdy chłodny wiatr przesuwał się po jej wychudzonym futrze.

~~~

Smukłe łanie sunące po bezkresnych, złocistych łąkach. To właśnie objawiło się we śnie szylkretki. Jaskrawo żółty kolor rzepaku odbijał słońce, osuwając swe promienie na brązowe ślepia kota. Mrużąc oczy, obraz kotki zmienił się gwałtownie, tym razem słońce mieniło się na niebieskawe jezioro, na którym cumowały łabędzie. Prostując swe szyje, łabędzie poruszały się po tafli jeziora z taką lekkością, jakby nie płynęły po wodzie, lecz sunęły po samym niebie, pozostawiając za sobą jedynie delikatne kręgi rozchodzące się po błękitnej powierzchni. Powietrze było ciepłe i nieruchome, przesycone słodkim zapachem kwitnących drzew, których korony uginały się pod ciężarem czerwonych owoców, a każdy podmuch wiatru strącał pojedyncze płatki na wodę, gdzie wirowały niczym maleńkie łodzie zmierzające ku nieznanemu brzegowi. Rysi Trop obserwowała ten widok bezruchu, czując dziwny spokój rozlewający się po jej ciele, ponieważ po raz pierwszy od bardzo dawna nic nie ścigało jej myśli, żaden głos nie szeptał nad uchem, a wspomnienia nie rozrywały jej wnętrza na kawałki. Jeden z łabędzi nagle zatrzymał się pośród jeziora i pochylił długą szyję ku wodzie. Jego pomarańczowy dziób zniknął pod powierzchnią na kilka uderzeń serca, aż w końcu wynurzył się ponownie, trzymając pomiędzy szczękami niewielką gałązkę obsypaną dojrzałymi czereśniami. Krople wody spływały po ciemnoczerwonych owocach niczym płynne szkło, odbijając światło słońca tysiącem drobnych błysków. Łabędź podpłynął bliżej brzegu, gdzie siedziała szylkretka, po czym bez pośpiechu upuścił gałązkę tuż przed jej łapami. Przez moment tylko się jej przyglądała, marszcząc czoło. Nim jednak zdążyła wyciągnąć łapę, tafla jeziora zadrżała. Kolory zaczęły blednąć, złociste pola rozpływały się niczym rozmazana farba, a sylwetki łabędzi rozciągały się i znikały w mlecznej mgle. Ciepło ustąpiło miejsca chłodowi. Rysi Trop gwałtownie otworzyła oczy, próbując przypomnieć sobie, co tu robi. Nad nią nie rozciągało się już bezkresne niebo snu, lecz kamienne sklepienie jamy, a zamiast szumu jeziora słyszała jedynie cichy oddech śpiących kotów i odległe pohukiwanie sowy gdzieś poza obozem. Przez krótką chwilę leżała nieruchomo, wpatrując się w mrok, próbując zatrzymać resztki tamtego obrazu, lecz sen rozpadał się coraz szybciej, uciekając spomiędzy myśli niczym woda przeciekająca przez pazury. Pozostało po nim jedynie niewyraźne uczucie tęsknoty, którego nie potrafiła nazwać.

Od Jesionowej Łapy (Jesionowej Szadzi)

Przeszłość

Po niebie sunęły się gęste, szare chmury zwiastujące opady. Co chwilę grzmiało, trzymając w napięciu wszystkie zwierzęta żyjące na tej wyżynie. W jednym z wyżłobień w skałach zamieszkiwała niewielka rodzina kotów. Piękna kotka, której sierść wręcz lśniła, wypoczywała właśnie na swojej półce skalnej wyścielonej miękkim mchem, a całość była bogato przyozdobiona kwieciem, pierzem i ziołami. Dawała nauki swym dzieciom o gniewie gwiezdnych nadkotów i jak można było rozpoznać, który element natury zwiastuje czyją złość.
— Wodnik jest opiekunem powietrza i jego różnych postaci, w tym chmur. Gdy on się rozgniewa, ostrzega nas grzmotami - to jego głos — kocięta słuchały w napięciu. — Gdy zostanie wystarczająco sprowokowany, posyła śmiertelny piorun, który ślepo trafia w drzewa i szczyty gór. Czasem nawet wyceluje on w kota jako kara za jego niechlubne istnienie. Jeśli ten kot przeżyje, uznaje się go za zbrzydłego i niegodnego nawet śmierci. Wtedy karą są męczarnie na ziemi. Dlatego, moje drogie dzieci, trzeba się ukrywać podczas burzy, bo kto wie? Może gwiezdne nadkoty wybiorą was jako cel swojego gniewu — podsumowała kocica, a trójka maluchów była niemalże zahipnotyzowana kazaniem matki. Gdy skończyła, zamrugały parę razy i pokiwały łebkami.
Przez parę uderzeń serca rodzina słuchała w ciszy grzmotów suchej burzy, a Oset wyjrzał poza wyżłobienie i się rozejrzał. W tym momencie właśnie piorun uderzył w samotne drzewo niedaleko nich, które zaraz zajęło się płomieniem. Kocięta skuliły się w jeden stos zjeżonych kulek sierści, drżąc z przerażenia.
— Kasjopejo, kochanie, wskocz tu do mnie — nakazała ze spokojem matka, niewzruszona przerażeniem kociąt oraz dudnieniem grzmotów. Młoda kotka posłusznie i powoli wykonała polecenie. — Dziś twoja kolej na błogosławieństwo.
— Ale… Matko, przecież to już czwarty dzień, gdy mi je dajesz — zwróciła uwagę skonfundowana i lekko spięta zielonooka. — Andromeda i Cefeusz mieli tylko co najwyżej po dwa razy!
Kocica wtedy obrzuciła swoją córkę obrzydzonym wzrokiem, jakby właśnie sama się wydziedziczyła.
— Jak śmiesz narzekać! — jej bursztynowe oczy zabłysnęły gniewem. — Przypomnij sobie, po kim i czyje nosisz imię! To ty potrzebujesz jak najwięcej błogosławieństw, inaczej nasi gwiezdni protektorzy poślą na ciebie kary! — fuknęła, a koteczka tylko spuściła głowę.
— Przepraszam…
— I wybaczam ci, ale nie spodziewaj się tego po naszej patronce — mruknęła i położyła na swojej córce łapę, zamykając oczy. Ojciec kociąt skinął głową i odprowadził maluchy do innej jamy.
— Chodźcie, nie będziemy przeszkadzać — wymamrotał, a Cefeusz zerknął tęskno za siostrą, zanim zniknęła mu z pola widzenia.
Matka zaczęła snuć długie modlitwy i formułki, a młodsza musiała po niej powtarzać każde słowo. Po paru minutach skończyły, a następnie kocica położyła na czole młodej Kasjope pióro łabędzia przyozdobione kwiatem lawendy. Następnie wyszeptała jej do ucha:
— Jeszcze parę błogosławieństw, moja piękna, i będziesz w pełni członkinią nowego ruchu. To ty przyniesiesz dla nas powodzenie i chwałę. Będziesz wielka — w głowie małej pręguski zapiszą się te słowa na zawsze.

Teraźniejszość

Bezlitosny skwar Pory Zielonych Liści nie dawał kotom żyć w ciągu dnia. Żeby zająć się swoimi obowiązkami, trzeba było się do nich zabrać z samego rana, gdy słońce jeszcze nie gościło na niebie, lub gdy już ono zaszło. Nikt niespecjalnie rwał się do roboty.
Podczas gdy niebo już nabierało różowych i pomarańczowych barw zachodu, zrobiło się nieco bardziej znośnie. Jesionka akurat wróciła z patrolu łowieckiego z jednym dudkiem i myszą w pysku. Gdy tylko odstawiła zdobycze na stertę, podbiegła do niej Miodowa Łapa. Wzrok liliowej jakoś przestał być tak zatroskany uporczywą temperaturą.
— Jak poszło, słoneczko? — spytała, stykając się z kotką nosem na powitanie.
— Dosyć dużo zwierzyny się chowa, ale wciąż więcej jest jej niż w czasie Pory Nagich Drzew — wymruczała zadowolona.
Gdy kotka już uchyliła pysk, by coś dodać, nagle przerwało jej czyjeś wołanie. Zalotna Gwiazda właśnie zwołała zebranie klanu. Gdy koty zaczęły się gromadzić, dwóm uczennicom udało się usiąść gdzieś z przodu, z zaciekawieniem zadzierając pyski ku górze. Wtedy właśnie przywódczyni wytypowała Jesionową Łapę i Tygrysią Noc do wystąpienia. Dopiero w tej chwili pręgusce się przypomniało, że poprzedniego dnia mentor opowiadał jej o teście na wojownika w postaci walki. Miała się zmierzyć z nim w pojedynku, a jeśli ona wygra, to zostanie pełnoprawną członkinią Klanu Wilka. Całkowicie jej wypadło to z głowy. Nic dziwnego, coś (lub ktoś) wiecznie chodziło jej po głowie i nie bardzo potrafiła się skupić. Zielonooka przełknęła zakłopotanie i zniżyła swoją postawę, zginając grzbiet w łuk oraz lekko jeżąc swoją sierść. W jej głowie odbiły się echem słowa matki: “Będziesz wielka”. W uszach jej zadudniło, aż cofnęła je. Tymczasem Tygrysia Noc naprzeciw niej również się uszykował, wbijając pazury w ziemię. Kątem oka zobaczyła drepczącą z łapy na łapę Miodkę, co rozczuliło i rozluźniło nieco liliową. Gdy Zalotna Gwiazda wydała polecenie rozpoczęcia, ten natychmiast ruszył w stronę uczennicy, wzniecając kurz spod łap w powietrze.
Kocica odbiła w prawo, lecz kocur to przewidział i zahaczył łapą o jej udo, wyrywając strzępek sierści. Zakręciła się w miejscu, szykując się do ogłuszającego ciosu. On ponownie przewidując jej ruch, dał nura, przez co ta się zachwiała, więc niczym baran staranował kotkę z główki w pierś, zmuszając ją do krótkiego wycofania się. Wtedy właśnie Jesionowa Łapa stwierdziła, że najlepiej będzie wykończyć przeciwnika i dopiero na koniec oszołomić swoim ulubionym ruchem. Inaczej nie dałaby rady bardziej doświadczonemu wojownikowi. Kocur znowu naparł na nią, posyłając ciosy pazurami najpierw w głowę, potem łapy. Oba ruchy kotka wyminęła, a mentor dał susa i spróbował zaorać jej bok. Ona ponownie uskoczyła i wtedy zrobiła zwrot pyskiem w pysk z rudym, starając się ciągle mieć go przed sobą. Kilka razy jeszcze spróbował się na nią rzucić, ale ona raczej szybko pozbywała się go z siebie lub nawet nie pozwalała mu się dobrze uczepić. Udało się mu czasem sięgnąć pazurami jej skóry, plamiąc jej sierść szkarłatnymi kroplami. Ta grała na zwłokę, pozwalając kocurowi się wymęczyć. Czuła presję niecierpliwości tłumu, który raczej nie był zadowolony z takiego ganiania i ciągłego wymijania. Gdy kocur zrobił bardziej niespodziewany ruch, próbując wgryźć się w jej szyję, tej udało się ponownie odskoczyć, a do tego w kontrataku przydzwoniła mu w głowę od spodu, posyłając go w górę. Padł oszołomiony i zanim się pozbierał, kotka go przyszpiliła do ziemi.
— Wybacz… — wyszeptała cicho, niemal bezdźwięcznie.
Może i ta walka nie była zbyt widowiskowa oraz może trochę… dziwna, lecz kotce się udało pokonać kocura, a to było najważniejsze.
Jesionowa Łapa spojrzała na zasiadającą na pniu przywódczynię i zastrzygła uszami.
— Wystarczy — machnęła łapą pospiesznie, a liliowa pręguska puściła mentora, który zaraz się otrząsnął i wgramolił się z powrotem na łapy. — Miejmy to z głowy.
Kątem oka mianowana zobaczyła Miodową Łapę drżącą z ekscytacji i radości, w przeciwieństwie do wręcz stoickiej postawy reszty kotów.
— Ja, Zalotna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tą uczennicę. Trenowała pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam ją wam jako kolejnego wojownika. Jesionowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?
— Przysięgam — kotka napuszyła lekko sierść na piersi.
— Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Jesionowa Łapo, od tej pory będziesz znana jako Jesionowa Szadź. Klan ceni twoją obowiązkowość i siłę oraz wita cię jako nową wojowniczkę Klanu Wilka.
W chwili wypowiedzenia słów Zalotnej Gwiazdy tłum zaczął skandować nowe imię Jesionki, lecz to Miodową Łapę było słychać najlepiej. Liliowa ciepło spojrzała na kotkę, czując, jak się rozczula. Kotka była niczym słońce dla niej i tak właśnie się wyróżniała na tle innych, że to stwierdzenie obiektywnie do niej pasowało.
— Gratuluję ci — odezwał się Tygrysia Noc. — Nie spodziewałem się, że nagle mnie tak uderzysz. Miłej służby jako wojownik, Jesionowa Szadzi — kotka się uśmiechnęła i pokiwała z wdzięcznością.
Gdy wszystko ucichło i wszyscy się rozeszli, złota uczennica do niej podbiegła i wtuliła pysk w jej sierść na szyi.
— Świetnie ci poszło, słoneczko! Tak bardzo się cieszę, że ci się udało! — ucieszyła się, po czym zauważyła ze zmartwieniem parę niewielkich smug krwi na futrze większej kotki.
— Nie martw się tym, to tylko draśnięcia — wymruczała rozczulona. — Minie.
Obie się uśmiechnęły i poszły zająć się resztą dnia. Trzeba było jakoś uczcić udany dzień. A w jaki sposób? Oczywiście, że dzieląc się językami gdzieś w kącie obozu, przy jedzeniu.

Nowa Członkini Pustki!

MGIEŁKA

Powód odejścia: Decyzja administracji

Przyczyna śmierci: Zagryzienie przez borsuka

Odeszła do Pustki!

Nowi Członkowie Owocowego Lasu!

Poinsecja

Płatek

Od Iskrzyka

Niebo nabrało już czarnej niczym krucze pióra barwy. Księżyc schowany był za chmurami, jednak widać było nieco bardziej żółtą niż zwykle poświatę przebijającą się przez ciemnogranatowe chmury. Mimo paru obłoków na ciemnym niebie nadal było widać jaśniejące gwiazdy. Te lśniły pięknie niczym rybie łuski. Jednak w porównaniu do nich wydawały się takie… małe, skarłowaciałe. Pewien kremowy kocur uśmiechnął się nieco na myśl o tym, że istnieją koty wierzące, że to ich przodkowie. Dziwne, czyż nie? Kto pomyślałby, że takie malutkie, lśniące cudeńka miałyby dla kogoś takie duże znaczenie. No cóż, nie jemu oceniać, w co wierzą inne koty. Nie ważne jak głupio by to brzmiało. Choć fakt, chętnie dopyta się różnych szczegółów na zgromadzeniu. W każdym razie Iskrzyk obecnie nie mógł spać, obecnie więc podziwiał niebo i myślał. Kocur leżał w bezruchu, z głową spoglądając do góry. Lśniące punkciki na niebie wyglądały dla niego śmiesznie, co prawda nie mógł widzieć ich w pełni przez koronę drzewa, na którym znajdowało się jego legowisko. Choć przez niewyspanie delikatnie zaczynała boleć go głowa, a z tyłu łba nieco się martwił o to, że nie będzie jutro wyspany, starał się to ignorować. Starał się za to o coś innego. Młody zwiadowca rozmyślał bowiem czy nadanie Lisowi, jego bratu jakiejś ksywki byłoby dobrym pomysłem. A jeśli tak, co mogłoby do niego pasować? Może skrócić by jego imię? Nie, głupie, ono i tak jest krótkie. Poza Tym “Li” lub “Is” brzmią głupio...! A co jeśli nadałby mu ksywkę “wiewiór”? Lis jest nawet nieco podobny do wiewiórki… Przynajmniej Iskrzykowi przypominał ją nieco, zwłaszcza z pyska. Zadowolony zwiadowca ziewnął i uśmiechnął się sam do siebie, to dobry pomysł... Jednak zmęczenie zaczynało go już dobijać. Zamknął więc swoje bursztynowe oczy i po chwili chrapał już spokojnie.