Od Żabiego Oka do Wełnianki

Żabie Oko odetchnęła cichutko. Całe jej futro było przemoczone. W końcu śnieg ustąpił zieleni i rzeka odżyła. Jej woda była rwąca i orzeźwiająca jak zawsze. Wojowniczka rzuciła dwie soczyste ryby na stos zdobyczy i rozciągnęła się. Liliowa Łapa rzucił swoją mysz zaraz za nią.

– Dobra robota dzisiaj. – pochwaliła młodzika, który uśmiechnął się do niej serdecznie na te słowa.

– Dziękuję, Żabie Oko. Staram się! – i po tych słowach udał się w swoją stronę. Co tam robił, w trakcie swojego wolnego czasu było poza wiedzą Żabki i jakoś nie obchodziło jej to za mocno. Nie miała potrzeby kontroli nad każdym, kogo znała. Już jej starczyło, że jej siostry były trochę głupiutkie i musiała się o nie martwić.

– Żabie Oko, jak dobrze cię widzieć. – Błękitna Laguna zbliżył się do niej żwawym krokiem. – Jak Ci idzie trening Liliowej Łapy?

– Idzie lepiej niż się spodziewałam, drogi księże – odpowiedziała wojowniczka.

– Cieszy mnie to. – odparł zastępca. – Zanieś jakąś zdobycz do królowych. – polecił. Żabie Oko pokiwała łebkiem i chwyciła trzy ryby. Aż nie chciało się jej wierzyć, że tyle królowych siedziało w ich żłobku. Wślizgnęła się do żłobka w miarę sprawnie. Jeszcze niedawno przychodziła tutaj do Nura, ćwiczyć z nim polowanie i pływanie. Wyrwała go na spacery i zwiedzanie świata. A teraz to miejsce było jeszcze bardziej pełne kotów i kociaków.

– To dla was. – mruknęła, kładąc jedzenie przed Senną Łzą i Świteziankowym Jeziorem. Potem spojrzała na trzecią rybę i Fląderkę. Z cichym westchnieniem podeszła do czekoladowej kotki. Ta podniosła na nią wzrok.

– Smacznego. – mruknęła Żabka i podała jej rybę.

– Dziękuję. – królowa odparła cichutko i zajęła się jedzeniem. Żabka wtedy miała szansę przyjrzeć się wszystkim dzieciom wokół. Oczywiście były te łobuzy, które znaleziono niedługo po wizycie borsuka. Żabie Oko wyparła to zdarzenie z głowy. Milczek, Pyza i Byczek. Dwa czekoladowe kociaki i jeden rudzielec. Tylko jeden nieskalany. Byli też Fiołek i Jasność. Dwa zdrowe i ładne kociaki od Sennej Łzy. Potem jeszcze dzieci Świtezianki. Były ślicznie nakrapiane. Zupełnie jak ich mama. No… i były jeszcze te dzieci. Te z przeklętego kota. Dzieci Obrzutka.

– Dzień dobry. – jedno z nich zaczepiło ją za ogon. Żabie Oko spojrzała na kociaka przed sobą. Był prawie cały biały. Tylko odrobina koloru wystawała na jej uszach i ogonie.

– Dobry.

– Pobawisz się ze mną? – zapytał kociak, po czym skoczył na łapy i podbiegł przed nią. To była Wełnianka, jeśli Żabki nie zawodziła pamięć.

– Mam lepszy pomysł… – Żabka uśmiechnęła się szeroko. – Co ty na to, żebym opowiedziała ci historię? – zaproponowała. Kotka otworzyła szerzej oczy.

– TAK! – wyraziła swoją aprobatę i usiadła.

– Dobra. To słuchaj. Kiedyś była ciemność. Jak oko sięgnęło i widziało, nic. Jak w nocy. Dopóki niebo nie zaczęło się kruszyć i opadać na ziemię. Z odłamków czarnego nieba powstały koty. Koty czarne jak czarny był świat wokół. Z okruchów Srebrnej Skórki powstały koty białe, a opadający na ziemię księżyc zamienił się w koty srebrne. Tak przyszli na świat nasi potomkowie na samym, samym początku. Czarny i biały, dwa kolory, które górowały nad wszystkimi i zapoczątkowały wszystko wokół. One dały krew i futro swoim dzieciom, czarno-białym dzieciom, które poniosły ich wiarę i nadzieję na lepszy świat dalej. Ale nadal było ciemno. Nie długo już jednak! Spomiędzy szczelin na niebie wydobywa się światło, a z nimi spadły złote koty. To one są powodem, dla którego istnieje tyle kocich maści! Liliowa powstała ze słońca i kwiatów, niebieska z błękitów okalających poranek, a kremowe kolory wyszły z kłosów oblanych złotem. Potem powstały koty cynamonowe, zrodzone z żyznej gleby i na końcu… czekoladowe. Ich przodkowie wyszły z mułu i błota, ich sierść ubrudzona od samego początku i świadcząca o ich miejscu na świecie. – zerknęła kątem oka na Fląderkę. – Urodziły się nieczyste, brudne i niegodne. Nie były ani silne, ani odważne. Urodziły się jako zdrajcy lub problemy. – Żabie Oko westchnęła cichutko. – Jak ci się podobało? Chcesz usłyszeć coś jeszcze, czy wolisz może, żebym przyniosła wam kulkę mchu do zabawy?

<Wełnianko?> 

Od Wąsatki (Wąsatkowego Ruczaju) CD. Wilczego Skowytu

Przeszłość, przed dołączeniem Wąsatki do Klanu Wilka

— Och… — wymknęło jej się cicho.
Wilczy Skowyt natychmiast znalazł się przy niej. Zasłonił ją częściowo swoim ciałem i delikatnie dotknął jej barku nosem, sprawdzając, czy nic jej się nie stało.
— Spokojnie — powiedział łagodnie. — To tylko korzeń. Nic groźnego.
Kobczyk podeszła bliżej, patrząc na siostrę z niepokojem. Wąsatka podniosła się chwiejnie i otrzepała futerko, prostując się z wyraźnym wysiłkiem.
— Każdemu się zdarza — mruknęła, bardziej do siebie niż do innych, po czym zrobiła kolejny, znacznie ostrożniejszy krok do przodu.
Nie rozumiała, dlaczego to akurat ona musiała się wywrócić. Dlaczego nie Kobczyk? Dlaczego każdy traktował ją tak, jakby była ledwie suchym, kruchym listkiem? Przecież była taka sama jak Kobczyk! Niczym nie różniła się od siostry. Prawda? To dlaczego mama i tata ciągle wypominali jej, że jest taką niezdarą? No, ale przynajmniej starali się to ukryć pod płaszczykiem słów otuchy. Wąsatka rozumiała jednak ich przekaz. Bardziej niż cokolwiek innego na świecie, jako że z rozumieniem miała nieznaczne problemy.
Wtem nagle coś jej odbiło. Gdy tylko wysunęła się delikatnie naprzód, napięła swoje mięśnie w niewielkich łapkach i zaczęła niezgrabnie biec przed siebie. Chwiała się na boki, o mało nie wywracając się przy każdym kolejnym susie. Obraz przed sobą miała rozmazany, przez co ciężko było jej stwierdzić, dokąd tak naprawdę zmierza. Wkrótce tuż za nią dobiegły ją krzyki, a potem ciężkie kroki. Nie zdołała uciec za daleko, nim za luźną skórę na karku złapały ją czyjeś zęby. Nie musiała zgadywać, do kogo należały.
— Puść mnie, tato! Ja chcę biegać! — oburzyła się, wymachując łapkami na wszystkie strony.
Czekoladowy jednak nie rozluźniał uścisku. Zabrał Wąsatkę wraz z Kobczykiem z powrotem do nory, odstawiając je przed Mewą.
— To chyba jednak nie był dobry pomysł… — mruknął, patrząc na czarno-białą koteczkę. — To mogło się bardzo źle skończyć, Wąsatko. Gdyby to twoja siostr-
Urwał nagle, po czym odchrząknął.
— Nieważne. Nie uciekaj już od nas więcej, dobrze? Świat na zewnątrz jest zbyt niebezpieczny dla takiego małego kociaka jak ty — oznajmił, po czym nachylił się nad Wąsatką i polizał ją czule po główce.

* * *

Zgromadzenie

Dotarli na zgromadzenie jako pierwsi i przez moment nie było nawet do kogo zagadać. Wąsatka nie zamierzała przecież konwersować z którymś ze swoich pobratymców, skoro miała okazję zamienić kilka słów z kimś z innego klanu! To było, według niej, o wiele ciekawsze. Usiadła więc cierpliwie, wyczekując, aż na wyspę wkroczą kolejne klany.
Drugi pojawił się Czereśnia wraz z Owocniakami, potem na wyspę wkroczyli Burzacy z Zawodzącą Gwiazdą na czele, a następnie przybyli jeszcze Klifiacy. Czarno-biała uważnie (choć tylko jednym zdrowym okiem) obserwowała przewijające się przed nią tłumy, aż w końcu jej uwagę przykuła szylkretowa koteczka o wyjątkowo krótkich łapach. Wzrostem nie przerastała nawet ucznia!
Wojowniczka natychmiast postawiła uszy i poderwała się z miejsca. Przecisnęła się przez inne koty, by dotrzeć do jasnofutrego niziołka.
— Ojej, nie uciekłaś przypadkiem z klifiackiego żłobka, myszeczko? — zagadnęła, zatrzymując się tuż przed kotką. Gdy zmrużyła oczy i przyjrzała się jej uważniej, dostrzegła, że pysk nieznajomej był już wyraźnie naznaczony czasem, co wprawiło ją w lekkie zakłopotanie. — Ile ty właściwie masz księżyców? Uch... nie jestem w stanie stwierdzić, czy sześć, czy sześćdziesiąt... — mruknęła, po czym uniosła łapę i podrapała się paluchem po brodzie.
Szylkretka zatrzymała się, wpatrując się w Wąsatkę zadziwiona.
— Och, mam ponad osiemdziesiąt. Już bliżej mi do legowiska starszyzny niż uczniów. — zaśmiała się lekko.
Wąsatka wytrzeszczyła oczy z niedowierzania. Jak to możliwe, żeby ktoś tak niski miał na karku osiemdziesiąt księżyców? To niemożliwe! Ten podły Klan Gwiazdy musiał maczać w tym palce. W końcu wszystko, co złe, było winą Gwiezdnych Przodków — przynajmniej tak mówili jej pobratymcy. A może szylkretka po prostu bezczelnie kłamała?
— Kłamiesz! — wypaliła nagle wojowniczka, wypinając dumnie pierś. — Próbujesz się wywinąć od konsekwencji za to, że nielegalnie przyszłaś na zgromadzenie! Zaraz pójdę i to komuś zgłoszę!
Zmarszczyła nos i jeszcze raz zmierzyła kotkę podejrzliwym wzrokiem.
— Pierwszy raz widzę, żeby osiemdziesięcioksiężycowy kot był taki drobny! Lepiej wracaj do żłobka i napij się dużo mleka, to może w końcu trochę urośniesz!
Jasnofutra zamrugała oczami ze zdumienia.
— Wiesz, jeśli chcesz, to nie zatrzymuję cię, ale raczej zaśmieją ci się w pyszczek. Wiele razy byłam już na zgromadzeniu, zapewniam cię, że każdy ci to potwierdzi.
Wojowniczka przewróciła oczami i z irytacją uderzyła ogonem o ziemię. Co za pyskaty, wyrośnięty kociak. Wąsatka mogłaby ją zgnieść jedną łapą bez najmniejszego problemu!
— W takim razie jak wyjaśnisz to, że masz takie krótkie łapy? Czy twój ojciec był jakimś żuczkiem? Bo do bólu je przypominasz — mruknęła, unosząc jedną brew. — A może ktoś ci je po prostu odgryzł, kiedy byłaś młodsza? W końcu to nienaturalne, żeby mieć aż tak krótkie łapy!
Przechyliła głowę, mierząc szylkretkę uważnym spojrzeniem.
— U mnie, w Klanie Wilka, nigdy nie widziałam takiego przypadku. To musi ci strasznie utrudniać wykonywanie wojowniczych obowiązków! Nie jesteś może medyczką? Albo nie trafiłaś od razu do starszyzny? Przecież gdybyś chciała pobić jakiegoś kota, który wtargnął na tereny Klanu Klifu, wystarczyłoby, żeby złapał cię za kark i bez problemu przeniósł w jakieś inne miejsce! A żeby go potem dosięgnąć, pewnie musiałabyś przebiec dwa razy większy kawałek drogi niż każdy normalny kot!
— Tak się składa, że księżyce temu walczyłam w wojnie pomiędzy Klanem Wilka i Klanem Klifu. Jak widzisz, nie ma na mnie zbyt wielu blizn, chyba znaczy to, że jakoś sobie dawałam radę. Choć nie jest łatwo, to przyznaję. Mój wzrost odziedziczyłam po matce. I nie, nie jestem medyczką, ani nawet starszyzną. Nadal jestem wojowniczką.
Czarno-biała uniosła jedną brew, a na jej pysku pojawił się zaczepny uśmiech.
— Ach, tak? Słyszałam o tej wojnie. Podobno to my ją wygraliśmy, więc nie byłabym taka pewna, czy rzeczywiście jesteś świetną wojowniczką. Jeśli u was jest więcej takich jak ty, to wcale mnie nie dziwi, że przegraliście! — zachichotała z wyraźną satysfakcją.
Przechyliła głowę i jeszcze raz zmierzyła szylkretkę kpiącym wzrokiem.
— Pewnie moi pobratymcy cię oszczędzili, bo wzięli cię za kociaka. Wilczacy są honorowi. Nie skrzywdziliby kogoś, kto nie dorasta im nawet do łokcia. Wasz przywódca musiał być wtedy nieźle stuknięty, skoro uznał, że taki niziołek nadaje się do walki z potężnymi, rosłymi wojownikami Klanu Wilka! Może powinien był cię posadzić z boku i kazać robić za wsparcie psychiczne, zamiast wysyłać na front!
Kotka napuszyła się na słowa Wąsatki.
— Wypraszam sobie. To, że przegraliśmy, nie znaczy, że nie walczyliśmy z całych swoich sił. Mogę cię zapewnić, że nikt mi wcale nie pobłażał, a ty powinnaś się nauczyć szacunku do starszych.
Czarno-biała zaśmiała się na słowa jasnofutrej, wyraźnie rozbawiona jej pewnością siebie.
— Doprawdy? W takim razie ilu was musiało walczyć z jednym Wilczakiem, skoro wyszłaś z tej wojny prawie bez szwanku? — zakpiła, mrużąc oczy. — Niech zgadnę. Pewnie musiałaś poprosić jeszcze dwóch rosłych wojowników o pomoc, żebyście razem dali radę jednemu Wilczakowi, co? — prychnęła, zadzierając lekko brodę. — Nie wmówisz mi przecież, że byłaś w stanie walczyć z kimś sam na sam! Szczerze mówiąc, nawet ja teraz bez problemu bym cię pokonała. Nie zdążyłabyś mnie nawet porządnie drasnąć! — dodała z rozbawieniem.
— Większość Wilczaków również walczyła w grupach — wycedziła przez zęby, a jej futro mimowolnie stanęło dęba.
— A co mieli zrobić? Zapewniam cię, że nie było takiej potrzeby, dopóki koty takie jak ty nie zaczęły zbierać sobie pomocników, bo same nie dałyby sobie rady! — stwierdziła, kiwając głową z pełnym przekonaniem. Ten niziołek z wybujałym ego coraz bardziej działał jej na nerwy!

* * *

Odkąd tak zacięcie broniła honoru Klanu Wilka na zgromadzeniu, zaczęła zastanawiać się nad tym, jak dokładnie przebiegała ta cała wojna. Słyszała już o niej nieraz i wiedziała, że Wilczacy zwyciężyli, jednak może ktoś potrafiłby opisać jej tę walkę z większymi szczegółami? Chciała w końcu poznać kilka argumentów, gdyby jakiś Klifiak jeszcze kiedyś chciał jej podskakiwać! W końcu była przykładną wojowniczką. Byłoby jej wstyd, gdyby kiedyś nie potrafiła wybronić swojej przynależności w rozmowie z wrogami narodu.
Wiedziała, że Pustułkowy Szpon walczył na wojnie. Wiedziała też jednak, że nie miała ochoty z nim rozmawiać. Nawet trochę się do siebie zbliżyli po tym, jak Wąsatka znalazła i przygarnęła Tęczę, ale teraz znów było u nich krucho. Młodsza nie widziała już w zastępcy ojca. Nie był dla niej tym idealnym kotem, autorytetem. Teraz widziała go raczej jako kłamcę. Oszusta, który sprawił, że ośmieszyła się na oczach całego klanu. Była taka głupia, wierząc w to, że czekoladowy naprawdę był jej ojcem. Mogła się tego domyślić! Gdy skupiła się na tym bardziej, zauważyła, że futro i głos Pustułkowego Szponu różniły się od tych należących do jej biologicznego taty. Poza tym nawet jego zachowanie było zupełnie odmienne.
Nie chciała już dłużej o tym myśleć, bo w ten sposób jeszcze bardziej się dołowała. Nie potrafiła zapomnieć o tym, jak okrutny był zastępca. Dlatego, gdy dostrzegła przed sobą inną czekoladową plamę, postanowiła do niej podejść. Nie był to Pustułkowy Szpon, to wiedziała na pewno. Właściwie nawet nie do końca kojarzyła tego wojownika i nie miała pojęcia, kim mógł być, lecz wiedziała, że musi czymś zająć myśli.
— Dobry wieczór! — mruknęła na powitanie. — Walczył pan na wojnie z Klanem Klifu? Bardzo mnie ona zainteresowała, gdy o niej usłyszałam i chciałabym się dowiedzieć nieco więcej. Więc, czy walczył pan? A jeśli nie, to może zna pan kogoś, kto na pewno walczył? Tylko nie Pustułkowy Szpon! Nie chcę z nim teraz rozmawiać — westchnęła dramatycznie, na moment odwracając wzrok od cętkowanego kocura.

<Czekoladowy Wilczaku?>

Od Drzemlika do Fiołka

Drzemlik przeciągnął się i ziewnął mocno, w jego oczach zebrała się masa małych łezek, które zwilżyły jego policzki. Potarł pyszczek łapą w celu zdjęcia z siebie wilgoci, jednak pomogło mu to jedynie częściowo. Nie przejął się jednak tym szczególnie – mordka mu wyschnie, nie było sensu tracić czasu na takie rzeczy, skoro mógł równie dobrze spędzić te chwile jakoś miło! Oczkami zlustrował żłobek, w pewnym momencie zatrzymując wreszcie swój sokoli wzrok na jednym z dwóch kociąt Sennej Łzy, Fiołce. Podszedł do niej skocznym krokiem z pogodnym wyrazem pyszczka i gdy tylko nawiązali kontakt wzrokowy, przeszedł do konkretów i to z przyjemnością. Musiał komuś opowiedzieć o tym, co miało miejsce ostatnio, to było zbyt ciekawe, żeby o tym zapomniano! Może szylkretce się spodoba opowieść? Albo sama opowie mu coś z jej życia wziętego?
— Ostatnio z Lipieńkiem znaleźliśmy ślimaka, nazywa się… — podjął, chociaż nie mógł sobie przypomnieć imienia ich pupila. Zmarszczył brew, kręcąc po chwili głową. — Nie pamiętam… ale jakoś go nazwaliśmy! Znaleźliśmy go przy dziurze przed żłobkiem — uśmiechnął się do koteczki, która przez cały ten czas wyglądała tak, jakby miała ochotę mu przerwać w połowie zdania, ale powstrzymała się. Fiołek zastrzygła wąsami, wpatrując się w niebieskiego kocurka. Drzemlik uśmiechnął się do niej delikatnie, a ona odwróciła wzrok na uderzenie serca, wracając oczkami do jego mordki ponownie.
— Ach, tak? — zaczęła, kręcąc łbem i wydając przy tym charakterystyczny dźwięk: “tsk, tsk, tsk”... — Ja znalazłam większą dziurę i wyjęłam z niej dwa ślimaki bez problemu, nawet nie przylepiły mi się do palców. Moje mają dużo lepsze imiona! I w dodatku mają niebieskie muszle — powiedziała pewnie, a zwęglony zrobił duże oczka, nie podważając jej słów nawet na uderzenie serca. Całkowicie jej uwierzył, wręcz od razu. Była bardzo przekonująca, pewność siebie, z jaką się wypowiadała, również wpływała na prawdopodobieństwo, że drugi kot kupi to, co słownie sprzedawała.
— Naprawdę? Niesamowite…! Pokażesz? — poprosił, w jego oczkach zatańczyło jednocześnie tak wiele emocji, że miał wrażenie, że zaraz wyskoczy przed siebie i przebiegnie cały żłobek parę razy. Dech zaparło mu w piersiach, a wąsy zafalowały z rozemocjonowania. Niebieskie ślimaki? Nigdy takich nie widział! Skoro szylkretce udało się takie znaleźć, to ciekawe, czy mieli takie, które pachniały równie ładnie co lilaki? Może mamusi by się spodobały… Czy istniały również niebieskie owady, które znaleźli w tym samym dole? Skoro znalazła inną, większą dziurę, ciekawe co w niej się mogło kryć?
Koteczka pokręciła głową.
— Nie, bo mi jeszcze zabierzesz! One są tylko moje. — I zadarła pyszczek lekko ku górze, a Drzemlik widocznie spochmurniał. Bardzo chciał je zobaczyć. Jego uszka opadły, a ogon zawinął delikatnie wokół swojej tylnej łapy, jednak niezgrabnie.
— Proszę, nigdy nie widziałem takich… pokażę ci mojego — miauknął, nie tracąc jeszcze całej nadziei. Liczył na dobroć koleżanki z legowiska. Rozmawiali pierwszy raz, jednak widywali się każdego dnia. Zielonooka przewróciła oczami, ruchem ogona zachęcając go do tego, żeby za nią poszedł.
— Dobra, ale tylko chwilę. I masz ich nie dotykać! — postawiła mu warunki, a zwęglony pokiwał głową energicznie, tym samym “powracając do życia”. Ruszył pospiesznym krokiem za koteczką, zaglądając jej przez ramię czy przypadkiem daleko byli od jej legowiska. Byli tak naprawdę stosunkowo blisko. Gdy koteczka kazała mu zaczekać parę kroków dalej, przysiadł posłusznie i czekał, mimo że zaczynał się powoli niecierpliwić, coraz bardziej z każdym następnym szelestem wysuszoną paprocią, z której zbudowane było łoże. Rudaska wytrzeszczyła oczka, a na pyszczku pojawiło jej się coś na wzór złości. Drzemlik przechylił główkę.
— Co się stało? — zapytał, wyraźnie zmartwiony.
— Nie ma ich! Nie ma! Ktoś mi ukradł! — krzyknęła, rozglądając się jeszcze gorączkowo, zanim nie obrzuciła oskarżycielskim spojrzeniem jednego z kociąt. Niebieski również uchylił ślepia szerzej. Jak to “ukradł”?
— Może ci uciekły? Poszukajmy ich, chodź — próbował ją zachęcić, wyraźnie poruszony zaistniałą sytuacją. Bardzo chciał jej pomóc, w końcu jemu też byłoby smutno, gdyby jego i Lipieńka winniczek by ot tak zniknął. Nie wiedział jednak, że szylkretka nigdy tych ślimaków nie miała. Dla niego, z tego, co mu opowiedziano parę uderzeń serca temu, Fiołka miała aż dwa ślimaki, dlatego z pewnością musiały zostawić po sobie jakiś ślad, nawet najmniejszy. Nauczył się już, że istotki te zostawiały za sobą lepką ścieżkę prowadzącą szukających do miejsca, do którego udało im się przez czas nieobecności opiekunów odejść. Oczywiście o ile nie zdążył wyschnąć dzięki łatwo dostającym się do kociarni podmuchom wiatru…

<Fiołko, znajdziemy te ślimaki!>

Od Drzemlika CD. Wełnianki

Z mocno bijącym sercem wpatrywał się w starszą koteczkę, która go przewróciła i przygwoździła bez oporu do ziemi. Nie udało mu się jej dostrzec wcześniej. Do tej pory czuł niezwykłą senność – wstał stosunkowo niedawno i postanowił, że przejdzie się po żłobku w celu sprawdzenia nowych zakamarków, których jeszcze nie miał okazji zbadać. Nie rozglądał się z jakiegoś powodu nadto i umknął mu ruch w kąciku oczu, a teraz musiał za to płacić… Jego krok był odrobinę chwiejny, jeszcze nie opanował umiejętności chodzenia na tyle dobrze, żeby łapy nigdy go nie zawodziły. Od czasu do czasu przewracał się, jednak tak szybko, jak upadał na zadek, tak prędko podnosił się i ruszał dalej, z ogromną determinacją. Wielkimi oczkami badał teren dookoła, będąc za każdym razem pozytywnie nastawionym. Wiedział bowiem, że znajdzie coś nowego. Każdego dnia poszerzał swoją wiedzę, chociaż o wąsik więcej.
Trwali tak jeszcze przez parę sekund, aż wreszcie malec uśmiechnął się w lekkim zdziwieniu i zaśmiał głośno. Wiedział, że chciała się z nim tylko pobawić, dlatego też nie wziął sobie tego gestu do serca. Głową nie uderzył mocno o podłoże, nic go nie bolało, więc też nie było żadnego powodu do krzyku, może poza okrzykami radości. Wełnianka również się uśmiechnęła, jakby z ulgą, że nie zrobiła mu krzywdy. Jednak łapa na pysku sprawnie utrudniała mu wydobywanie z siebie czegoś lepszego niż chichot, więc swoją poduszką spróbował zdjąć tą Wełnianki i o dziwo podziałało.
— Jestem Drzemlik! — przedstawił się, poruszając ogonem lekko na boki. Spróbował wyślizgnąć się spod nowopoznanej, jednak jego próby były żmudne. Koteczka kiwnęła głową i lapą sprawnie odcięła mu jeden dostęp, a następnie drugi i zaczęła go łaskotać, naśladując coś na wzór ryku borsuka, jakby udawała istotę o guzikowatych oczach, chociaż najprawdopodobniej nigdy nie miała z nimi styczności.
— Drzemliku, pobawmy się w taką zabawę. Ja będę borsukiem, a ty musisz jakoś się wydostać i uciec — zaproponowała, a żółtooki, nie zwlekając długo z odpowiedzią, pokiwał ochoczo głową.
Następnie, pisnął donośnie, po sekundzie poparł dźwięk ten, obijający się wręcz od ścian żłobka następną dawką śmiechu, gdy znów go połaskotała. — Już…! Juuuż! — krzyknął i zaczął wymachiwać tylnymi łapami odruchowo. Nie sądził, że ktoś kiedykolwiek go zacznie tak łaskotać, w dodatku odkrył tego dnia, że miał… łaskotki. Wełnianka uśmiechnęła się. Przypomniał sobie w tym momencie, że musiał jakoś się wyswobodzić. Dlatego też łapą musnął jej brzuch, a gdy vanka uskoczyła zwinnie, podniósł się na kończyny szybko i zaczął uciekać ile sił w łapach. Posyłał za siebie parę uschniętych liści paproci, wymieszanych z ptasim pierzem, a starsza kotka deptała mu wręcz po piętach. Kocurek skręcił nagle w bok, niemal samemu nie upadając na bok raz jeszcze, nie oglądał się za siebie. Wiedział, że jeśli teraz się przewróci, ruda z łatwością go dogoni i raz jeszcze przyszpili do ziemi. Musiał wymyślić jakąś strategię, która umożliwiłaby mu nadrobić fakt, iż miał krótsze kończyny, a jakoś trzeba było uciec przed borsukiem.
Dlatego też zatrzymał się nagle na dwóch łapach i obrócił do brązowookiej, strosząc sierść wzdłuż swojego kręgosłupa niczym mały jeżyk, pazurki miał wystawione, chociaż na mordce widniało rozpromienienie. Udawał większego i groźniejszego, niż był w rzeczywistości. Na przynajmniej niektóre drapieżniki musiało to działać, prawda? Wielu z nich nie dało się pokonać siłą ani prześcignąć, dlatego pomyślał, że może dzięki tej technice uda mu się wygrać. Syknął, chociaż w jego wykonaniu wyglądało to raczej uroczo, niżeli groźnie i spojrzał zwężonymi źrenicami na borsuka-Wełniankę.
— Odsuń się, borsuku! Jestem dzielnym wojownikiem Klanu Nocy i muszę cię przegonić z naszych terenów! — powiedział donośnie, wywijając końcówką ogona na boki. Wąsy vanki zafalowały w rozbawieniu.

<Wełnianko, szybka jesteś! A ja jestem bardzo groźny, sama widzisz.>

Od Majaczącej Łapy (Majaczącego Kopciuszka) do Psotnego Nietoperza

Gdy Kopciuszek był pieszczochem

— Nie powinieneś. Przecież wiesz, że te nauki nie zdadzą się na nic. Jak można uderzyć bezbronne kocię, bo nie wie co to Boska Istota. A uczyłeś go chociaż? — warknął ostrzegawczo Mleczko.

— Nie mów mi jak mam wychowywać swoje kocięta, jasne? — odmruknęło Mazurek pustym tonem głosu. — Musi znać podstawy! Boska Istota to nasza wspaniała i wszechmocna idea, nie pamiętasz? Jeśli nie będą wierne i lojalne cóż będzie z nich za pożytek? Równie dobrze mogą umrzeć! — podsumował point, machając nerwowo ogonkiem na boki.

— Nie zapomnij, że są to też twoje kocięta. Ich matka nie żyje, a my mieliśmy się nimi za… — miauknęło, jednak nie było dane mu skończyć, gdyż wypowiedź przerwał jeno partner.

— Ich matka nie żyje, bo również była niewierna. Otwórz oczy wreszcie oczy! To kocięta zrodzone z krwi niewiernych — rzucił.

Wtem przyszedł do nich właśnie osobnik, o którym rozmawiali. Mały Karuzela podsłuchiwał już od jakiegoś czasu z jednak miał zbyt wiele pytań, aby móc tak po prostu odejść.

— O-o czym wy mówicie? I dlaczego miałbym umrzeć? — zapytał zdenerwowany.

— Nikt nie umrze mój Karuzelo. Twój ojciec…jest żałosny. Przedkłada własną wiarę nad was moje maluchy.

— To ty jesteś żałosny Mleczko. Oni muszą to wiedzieć. Inaczej ich stąd wyrzucę. Całą piątkę. Nie wiem, na jaką cholerę w ogóle ich tutaj wziąłeś! — miauknęło, ale zaraz potem zamknęło pyszczek, przypominając sobie, że jedno ze wspomnianych “nich” było właśnie w tym pomieszczeniu.

— Jak możesz… Jak możesz być taki oschły? — zapytał kocur, jeżąc futro.

Karuzela schował się za plecami adopcyjnego ojca.

— Karuzelo — zaczęło donośnym tonem głosu Mazurek. — Chodź. Natychmiast. Nauczę cię wszystkiego. Już — mruczało spokojnym tonem głosu, chociaż kryła się w nim oczywista groźba.

Gdy Kopciuszek był w żłobku

Wyszedł nerwowo ze żłobka. Jedna z kocich towarzyszek znowu zaczęła go zaczepiać. Chyba już wolał zbyt przymilnych dwunożnych, których spotykał te dwa księżyce temu. Tupiąc ze złości, wyszedł przed żłobkiem, gdzie spotkał kolejną kotkę. Podniósł wzrok i miał ochotę przeklnąć. Wojowniczka wpatrywała się w kocie zaintrygowana.

— Dzień dobry Kopciuszku — miauknęła przyjaźnie, a złoty zjeżył futerko. — Coś się stało? — zapytała.

— I znowu… Chyba umrę — zawył żałośnie. — Na wszystkie gwiazdy… — burknął cicho, a Psotka strzepnęła uchem.

“Ciekawe czy uważa, że jestem wariatem?” pomyślał, ale nie sądził, aby mógł się spodziewać czegoś takiego po dziwnej kotce. Wyglądała na przyjazną, co właściwie idzie w parze z naiwnością. Przysiadł więc przed nią.

— Ty. Opowiedz mi o Klanie Gwiazdy — mruknął, patrząc na czarną kotkę wyniosłym wzrokiem.

Kotka skrzywiła się lekko na zachowanie kociaka, ale na jej pysku nadal widniał uśmiech.

— Klan Gwiazdy to koty Srebrnej Skóry. Dbają o nasze bezpieczeństwo i o to, aby nasze klany były pełne urodzaju — odmiauknęła z uśmiechem.

Kopciuszkowi zaświeciły się oczy.

— To dokładnie to, co chciałem usłyszeć!! Dziękuję — uśmiechnął się szeroko i ciepło, wręcz nienaturalnie.

Kto widział, aby złoty szczerzył się do jakiejkolwiek kotki? Słyszał już o Klanie Gwiazdy. Boskie, podniebne kotki, które sprawiały pieczę nad wszystkimi ich wiernymi. Słyszał o wiarach zarówno jako pieszczoch od rodziców, a także i tutaj. Szybko uznał, więc że to jakiś wyznacznik dobra…i czystości, którą wielbił. Widział w Klanie Gwiazdy mistyczne, niewinne istoty o niezwykle łagodnym usposobieniu, nie wiedząc, że w rzeczywistości były to koty takie jak każde inne – tyle że po prostu martwe. W słowach kotki szukał więc potwierdzenia dla ich dobra, a nie szczegółów. Kotka zapewne uznała zachowanie młodego kocurka za nieco dziwne, ale ten zupełnie się tym nie przejmował. Czemu miałby zastanawiać się o tym, co myśli żałosna mróweczka.

Jakiś czas temu

Ponownie zaczepił tę samą czarną kotkę. Jego mentorka za żadne skarby nie chciała opowiedzieć mu o Klanie Gwiazdy. Choć może to wina tego, że najzwyczajniej w świecie była ateistką. Chciał, aby kotka, której dawniej nie spytał nawet o imię, opowiedziała mu o zasadach zesłanych przez gwiezdnych dla kocich wojowników. Pajęcza Nić była pod tym względem do wywalenia.

— Co się stało Majacząca Łapo? — zapytała przyjaźnie.

— Ty. Najpierw powiedz, jak masz na imię — mruknął, a kotka zmarszczyła brwi.

Majak za wszelką cenę starał się nie odejść od kotki, która przecież miała mu wytłumaczyć wszystkie te podniebne wspaniałości. Nie wykazywała się według niego zbytnią inteligencją, jednak może to i lepiej?

— Jestem Psotny Nietoperz — odparła.

— Opowiedz mi o kodeksie wojownika. Pajęcza Nić zachowuje się tak, jakby nie znała go zbyt dokładnie — mruknął zirytowany, być może przez przypadek wsypując w coś własną mentorkę.

Czarna opowiedziała młodszemu kocurowi o wszystkich zasadach, które dotyczyły wierzących klanowych kotów. Ukazał swoje ząbki w przebiegłym uśmieszku i wypiął pierś.

— Dziekuję. Cieszy mnie, że jesteś wierną — mruknął powoli i odszedł, zostawiając nieco zdziwioną kotkę samą sobie.

***

“— Spójrz. Widzisz tego ptaka? To są gołębie. Mawiają, że to zwykły, brudny ptak. Jednak nie wszystkie. Czasem spotkasz takiego wyjątkowego. Cenimy te ptaki, szczególnie o czystej, niewinnej białej barwie. Rozumiesz? — mruknęło Mazurek.

Karuzela spojrzał na ojca i zmrużył oczy. Nadstawił się do skoku, niemal łapiąc ptaszysko. Point zjeżył futro i przygwoździł mocno adoptowanego kocura do ziemi.

— Czy ty masz pojęcie, co robisz? — zawył.

Jeno pysk zaczął się zmieniać. Rozdziawione usta rozszerzyły się do ogromnych rozmiarów, pożerając małego złotka w przytłaczającą nicość. Czuł grząski grunt pod łapami oraz ciężar na własnym grzbiecie. Przed jego oczami plonowanie pojawił się pręgowany point. Spojrzał na swoje łapy. Były wyraźnie większe. Gdy nagle przed nim pojawiła się woda, mógł doskonale widzieć w niej własne odbicie. Nagle przestał być Karuzelą, tylko Majaczącą Łapą.

— Dlaczego uciekłeś? — miauknęło przed nim Mazurek.

Miało zamglony wzrok, pysk przyozdobiony niezbyt obecnym uśmiechem.

— Oni wszyscy nie żyją. A to twoja wina. Jesteś bezużyteczny! — warknęło, a Kopciuszek poczuł jeszcze większy ciężar na swoich barkach. — Czujesz to? To właśnie konsekwencje, które musisz ponieść na swój błąd.

— Ale ja nie uci… — zaczął, jednak nagle zamknął pysk.

Coś nie pozwalało mu na to, żeby mówił.

— Nie zmyślaj! Zabiłeś ją. Do tego ta łapa… Naprawdę? Jesteś aż tak żałosny? W NASZEJ wierze takie rzeczy były próbą. PRÓBĄ, KTÓRĄ POWINIENEŚ PRZETRWAĆ TY BEZMYŚLNY POMIOCIE — zawyło, a Kopciuszek obalił się pod wpływem niewidocznego ciężaru na barkach.

— Nie obchodzi mnie, co zrobisz. Masz być posłuszny i wierny. Czego cię uczyłem…córko? — burknęło, kładąc łapę na głowie pręgusa.”

Złoty obudził się z bólem całego ciała. Przerażony rozejrzał się po legowisku uczniów. Przykrył pysk łapami i próbował uspokoić kołatanie serca. Gdy w końcu mu się to udało, ponownie zasnął.

***

Kopciuszek obudził się w nie najlepszym humorze. Zamrugał kilkukrotnie, próbując przyzwyczaić się do światła wpadającego zza strumieni wodospadu kryjącego obóz Klanu Klifu. Nadal czuł dziwny ból. Wiedział, że to koszmar jednak czuł się jakby przeszło po nim stado dzików. Zjeżył lekko futro, patrząc na Pajęczą Nić zaglądającą do legowiska.

— A ty tu czego? — warknął cicho, ale widząc chłodne spojrzenie mentorki, szybko ucichł, przewracając tylko oczami.

— Trochę szacunku. Rozmawiałam z Lśniącą Gwiazdą — odmruknęła spokojnie, ale nadal mierzyła ucznia mroźnym wzrokiem.

— Aha. Jasne. W końcu przeszedłem jakoś ten beznadziejny test — odburknął niczym zbuntowany dzieciak.

Na dziś najwyraźniej miał mieć spokój. Zamknął oczy, a przed oczami znowu stanął mu obraz ojca.

“Wiara… Oni wszyscy… są niewierni i żałośni” pomyślał, oddychając spokojnie.

Otworzył powoli oczy i uśmiechnął się pierwszy raz od wielu księżyców. Nie sądził że znienawidzony przez niego rodzic będzie wyznacznikiem ścieżki jego przyszłości. Jego decyzja, która miała zapaść już wiele księżyców temu, najwyraźniej wkrótce miała wyjść na światło dzienne. Nie wiedział tylko, jak miał podejść do swojej misji odkupienia. Musiał znaleźć niewiernego. Boska Istota nigdy nie miała nic przeciwko innowiercom, wręcz przepadała, gdy kot wierzył w innych Niebieskich. Tak przynajmniej zapamiętał Kopciuszek lekcje swojego ojca. Zapomniał o wszystkich zasadach, które wpojono mu za kocięcia, a teraz, aby odkupić swoje winy, musiał zdobyć się na gest ku zwiększeniu wiernych Boskiej Istocie. Zdecydował się, że będzie to właśnie dziś. Przygotowywał się do tego od wielu wschodów słońca i nie było mowy, aby nikt nie został poruszony jego słowami. Widocznie Pajęcza Nić musiała już odbyć mowę z liderem, gdyż już za chwilę dało się słyszeć donośny głos cętkowanego kocura wzywającego swój klan. Cała zgraja kotów zebrała się wokół mównicy. Na pysku Kopciuszka malował się błogi, pełen determinacji uśmiech. Nie było w nim ani krztyny strachu. Strach był w końcu jednym z grzechów. Rudzielec wystąpił jeszcze krok bliżej ludności. Wyglądał na niezbyt pewnego.

— Ja, Lśniąca Gwiazda, przywódca Klanu Klifu, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego… wojownika — przerwał, wpatrując się w spokojnego złotego kocura. — Majacząca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu i dbać o swój klan nawet za cenę życia? —

— Przysięgam na mą czystą duszę — odparł, uśmiechając się łagodnie.

— A więc mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Majacząca Łapo, od tej pory będziesz znany jako… Majaczący Kopciuszek. Klan Gwiazdy ceni twoją siłę i empatię oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Klifu — miauknął.

Kopciuszek odchrząknął lekko, skupiając na sobie nadal wzrok innych.

— Stoję przed wami i chciałbym powiedzieć, że jestem wdzięczny Boskiej Istocie, Klanowi Gwiazdy, ale też wam-tym, którzy dali mi szansę — mruczał powoli, a jego oczy spotykały się ze skrzywionymi pyskami pobratymców. — Liczę na dalszą współpracę — dodał jeszcze krótko, jakby nie był pewien co jeszcze powinien powiedzieć.

Spojrzał na przywódcę, który przyglądał się mu chłodnym wzrokiem. Zapewne myślał, że poprzednia przywódczyni musiała mieć do niego jakąś rację.

***

Majaczący Kopciuszek zdecydował się na wizytę u pewnej kotki. Czarne futro oraz wczepione w nią piękne niebieskie kwiaty i piórka. Korzystając z nieobecności niebieskiego tłuścioszka (jak Kopciuszek pozwolił sobie nazywać nowego protektora) zawitał w żłobku. Na uboczu ujrzał trzy kotki.

“Obrzydliwe” pomyślał, ale mimo to uśmiechnął się serdecznie.

— Witaj Psotny Nietoperzu. Wiesz… Jesteś pierwszą poznaną mi kotką, która zdaje się mieć rozum — zaczął cicho, aby nie obudzić śpiących.

— Dzień dobry Majaczący Kopciuszku. Miło mi — uśmiechnęła się.

— Czy twoje kocięta już wierzą? A co z twoim partnerem? Chyba nie wzięłaś sobie obrzydliwego niewiernego za ojca własnego potomstwa? — zapytał, nadal się szczerząc.

<Psotny Nietoperzu?>

[1581 słów]

Od Roztargnionego Koperka CD. Brukselkowej Zadry

W dniu znalezienia Kukułki i Kryształki

Liliowy zajął się maluchami przyniesionymi przez jej siostrę. Nie wyglądały najgorzej, chociaż jednej z nich dokuczał katar. Odrobinę kaszlały, ale odrobina ziół powinna to naprawić. Gdy zajęło się kociętami, spojrzało na swoją siostrę.

— Nie uważasz, że w Klanie Wilka… źle się ostatnio dzieje? — szepnęła do jeno, jednocześnie łypiąc podejrzliwie na wyjście z legowiska. — Tak bardzo chciałabym tu coś zmienić, ale… nawet nie wiem, od czego zacząć. Ja już nie wiem, komu powinnam ufać, a komu nie — kontynuowała ściszonym głosem, patrząc na brata ze smutkiem w oczach. Potem przeniosła wzrok na dwójkę kociąt. — Boję się, że te dzieci skończą tak samo, jak Zaćmiony Horyzont i Mglisty Sen i w ogóle to… nie wiem, czy jest jakiś sens kontynuować… — umilkła, po czym pokręciła głową. — Zresztą, nieważne.

Wtem do legowiska weszła Barczatkowy Świt oraz Cisowe Tchnienie. Koper westchnęło cicho i skinęła kotce ogonem na pożegnanie.

Ostatnie zgromadzenie

Roztargniony wyszło z obozu, idąc wraz z Cisowym Tchnieniem i Chudym Grzbietem. Gdy dotarli na zgromadzenie, usiadło niedaleko skały, co jakiś czas rozmawiając z resztą medyków Klanu Wilka. Po jakimś czasie westchnęło, przeciągając się odrobinę. Zmrużyło lekko oczy i rozejrzało się dookoła, szukając interesującego pyska. I wreszcie znalazło. Miało dziwne wrażenie, że skądś kojarzyło tę kotkę. Podeszło do niej i kiwnęło lekko głową.

— Dobry wieczór...Klifiaczko — mruknęło niezbyt głośno. — Jak cię zwą? — zapytało, cały czas zastanawiając się, skąd mogło dokładnie ją kojarzyć.

Pysk był wyjątkowo znajomy, miało to na końcu języka. Nagle otworzyło nieco szerzej oczy.

— Czekaj...! Zaćmiony Horyzont? — miauknęło dosyć cicho zaskoczone.

Ciało kotki było pokryte bliznami. Trochę się zmieniła od czasu, gdy widziało ją po raz ostatni.

— Nie wiem, o kim mówisz, jestem Rozżarzona Pieśń — powiedziała, spinając lekko mięśnie w swoim ciele.

Koper widziało zakłopotanie kotki i samo spojrzało w bok niepewne. Wiedziało, że to ona, ale najwyraźniej musiało podejść do tego inaczej.

— Rozżarzona Pieśń? Rozumiem — miauknęła spokojnie, łagodnie się uśmiechając. — Uhh... Przepraszam. Ja... Brukselka się o ciebie martwiła. Ja z resztą też — szepnęło cicho. — Cieszę się, że jesteś bezpieczna — mówiło spokojnie, chociaż nadal nie było pewne czy w jakiś sposób jej nie wystraszy.

Było nawet bardziej pewne że to ona. Może kiedyś nie miało najlepszych kontaktów z siostrą, ale starało się czasem zajrzeć do żłobka, aby sprawdzić stan kociąt. Poza tym ich relacje już się poprawiły.

— Czemu uciekłaś? Czułaś się źle w Klanie Wilka, prawda...? — mruknęło bardzo cicho. — Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz…

— Roztargniony Koperku, proszę nie tutaj... Odpowiem na wszystkie pytania, jednak nie przy innych Wilczakach... Chciałabym teraz jedynie wiedzieć, czy Bruskelkowa Zadra ma się dobrze. Jak odpowiesz, to udawaj, że mnie nie znasz z Klanu Wilka... To dla mnie ważne — wyjaśniła, prosząc starszego kocura o to, by nie drążył tematu jej przeszłości wśród Wilczaków.

Roztargniony Koperek otrząsnęło się lekko.

— Jasne, wybacz. Brukselkowa Zadra ma się dobrze. Znalazła też dwójkę kociąt... — miauknęło cicho. — Jak się czujesz Rozżarzona Pieśnio? Czy Klan Klifu traktuje cię dobrze? A może nawet i lepiej... — miauknęło dosyć cicho, ale zaraz pokręciło główką. — Nie jestem pewne czy powinni widzieć naszą dwójkę razem. W końcu nie chcesz być rozpoznana.

— Spokojnie, raczej mało kto mnie pamięta. Chyba. A co do Klanu Klifu to początkowo było bardzo dobrze, nawet jeśli czułam bijącą niechęć do mnie od innych. Potem zostałam wojowniczką i czułam się jak we właściwym miejscu, lecz... — przerwała, ściszając głos z obawy, że jakiś Klifiak w pobliżu ich usłyszy.

— A-Ah możliwe — miauknęło, liżąc się nerwowo po piersi.

— Lśniąca Gwiazda od jakiegoś czasu wprowadza tytuły dla zasłużonych wojowników, którzy otrzymują jednocześnie przywileje. Mam wrażenie, że obawia się jakichś spisków pod własnym nosem, dlatego wyznacza pewne koty, by miała oczy i uszy szeroko otwarte, aby później mu o wszystkim mówić w razie czego. Zamiast czuć się bezpiecznie to mam wrażenie bycia obserwowaną i szpiegowaną niemal non stop.

Słuchało słów kotki i zjeżyło lekko futro, słysząc informacje o Lśniącej Gwieździe.

— Czyli macie coś w rodzaju szpiegów w klanie? To trochę smutne. Czyżby nie lubili Lśniącej Gwiazdy? A może właśnie teraz będą próbowali dotrzeć do jego łask... — mruczało cicho pod nosem. — I tak jestem asystentem medyka. Mnie te informacje niepotrzebne. Planujesz coś? — zapytało cicho.

— Nie wiem. Może obawia się kolejnych odejść z klanu. Ostatnio zniknęła wojowniczka oraz sama zastępczyni klanu. Jestem w stanie zrozumieć takie obawy, ale według mnie to już trochę przesada... Nie jestem pewna czy nadal pozostanę w Klanie Klifu, jeśli wszystko będzie zmierzać w takim, a nie innym kierunku. Odeszłam od rodziny, wybierając własne dobro i ucieczkę od możliwej kontroli przez innych, a teraz znowu to samo…

— Tylko do Klanu Wilka już raczej nie wracaj. Wątpię, że Zalotna Gwiazda przyjmie cię z otwartymi ramionami... — westchnęło. — Jeśli uważasz że gdzie indziej będzie ci lepiej, to nawet się nie zastanawiaj. Tylko...bądź bezpieczna, dobrze? — uśmiechnęło się leciutko.

— O ile jeszcze pamięta pojedynczego kota, który odszedł. I spokojnie Roztargniony Koperku, będę uważać. Lepiej powiedz, jak tam w klanie, bo pewnie trochę się zmieniło — odparła, mówiąc ostatnie zdanie nieco głośniej niż wcześniej.

— Przybyło do nas dużo kotów. Oh i miałom ucznia! Ten...wariat. Chudy Grzbiet. Właściwie jest moim synem — wymruczało, chichocząc cicho. — Kilka może kilkanaście księżyców temu na naszych terenach widziano Potwory i obalone drzewa... Teraz wydaje mi się, że jest dobrze. Sprawa chyba trochę ucichła — miauczało nadal dosyć cicho. — Klan Wilka jest jak zwykle...nietypowy

— Rozumiem. Wspominałoś wcześniej coś o jakiś znajdkach, które znalazła Bruskelkowa Zadra, są może na zgromadzeniu? Czemu w ogóle jej nie widuje?

— Są. Obie z nich — odparło. — Właściwie nie wiem czemu... Zalotna Gwiazda od wielu zgromadzeń nie chciała zabierać jej na zgromadzenia. Ciekawe z jakiego powodu? — zamyśliło się przez chwilę, ale pokręciło główką. — Może kiedyś poznasz którąś z młodszych znalezionych sióstr — mruknęło, przerywając na chwilę wypowiedź. — Wiesz może co z Mglistym Snem?

— Może. Mam nadzieję, że spotkam ją może na granicy... Tak dawno jej nie widziałam. A ze Snem to nie mam bladego pojęcia, co się dzieje.

— Liczę na wasze spotkanie. Nawet nie wiesz, jak się o ciebie martwiła... Dobrze widzieć cię całą i zdrową. Oby on był również bezpieczny. Ciekawe, może też tutaj jest...? — miauknęło. — Muszę już raczej iść. Cisowe Tchnienie chyba wydaje się trochę zbyt szczęśliwa, będąc sama — parsknęło cicho i odeszło.

Rozżarzona Pieśń skinęła głową.

— Że też Cis jeszcze dycha, tyle księżyców minęło, a ona nadal medyczka — mruknęła pod nosem, co dotarło jeszcze do uszu Kopra.

Uśmiechnęło się lekko.

“Faktycznie. Mam szczęście, że Cisowe Tchnienie tak długo żyje” pomyślało.

Księżyc temu

Od zgromadzenia minęło już trochę czasu, jednak Koper nadal nie miało dobrej okazji na rozmowę ze swoją siostrą.

Chciało już zacząć szukać Zadry, jednak przeszkodził jeno w tym Krucze Pióro. Koper uniosło brwi sceptycznie nastawiona do tego spotkania. Nie od dziś było wiadomo, że kocur nie był fanem medyków.

— Chyba mam infekcję rany na grzbiecie — mruknął w końcu, gdy już zdecydował się przestać posyłać wrogie spojrzenia Koprowi.

Liliowy skrzywił się, jednak przygotował okład dla kocura.

— Nie ma za co — mruknęło chłodno kocurowi na odchodne.

“Może i jest zastępcą, ale nie sądzę, aby to dawało mu prawo do zachowania się w taki sposób…” pomyślało, jeżąc lekko futerko. Zaraz po Kruczym Piórze ujrzało także nowy nabytek Klanu Wilka. Dziki Berberys, wygnaniec Klanu Burzy. Koper nie do końca znało jego sytuację, ale nie przepadało za nim. Nie rozmawiali zbyt wiele, dlatego Berberys szybko wyszedł z legowiska medyków. Koper odetchnęło cicho i wychyliło łebek na obóz. Widząc swoją siostrę, podeszło, witając się z nią skinięciem głowy.

— Brukselkowa Zadro czy mogłabyś pomóc mi w szukaniu ziół? Może porozmawiamy…? — zasugerowało ostrożnie z łagodnym uśmiechem.

<Brukselko?>

Wyleczeni: Krucze Pióro, Dziki Berberys

Od Rozbitego Księżyca CD. Cętkowanego Tęgosza

Przedostatnie zgromadzenie

Rozbity Księżyc szedł wraz z Cętkowanym Tęgoszem i Seradelkową Łapą. Nie był do końca pewien, jak właściwie trafił do tej grupy. Tak samo, jak nie był pewien, dlaczego zaprzyjaźnił się z rudzielcem. Gdy dotarli na Bursztynową Wyspę, uczennica dosyć szybko się od nich oddaliła, więc zostali sami. Nie rozmawiali raczej zbyt wiele, dopóki gdzie między kotami nie zauważyli dwóch niebieskich uczennic kłócących się o jakieś bzdury.

— Patrz na nie, nawet zgromadzenie się nie zaczęło, a już tam psocą w oddali — pokazał mu dwie szalejące niebieskie kotki.

Księżyc miał ochotę odejść od kocura, ale ostatecznie zrezygnował. Uznał, że Cętek mógłby się jeszcze za to na niego obrazić. Wolał być wierny swojemu przyjacielowi i nie robić sobie problemów. Widząc dwie uczennice, sam najchętniej by do nich dołączył, ale słysząc słowa Tęgosza, zastrzygł uchem zirytowany.

— Jeszcze się nie biją. Widać, że to świeże mięso. Na szczęście nienależące do Klanu Wilka, więc nie musi to nas obchodzić — odparł nieco bardziej chłodno niż zwykle i skrzywił pyszczek. — Szkoda, że ja nie mogłem czegoś takiego zaznać. Fajnie by było mieć kogoś, kto rzucałby się z tobą błotem jako uczeń — marudził coś tam pod nosem.

Obserwował przez chwilę Tęgosza, unosząc lekko brwi. Chyba zbierał jakieś pozostałości z bitwy młódek z innych klanów.

"Co on kombinuje?" pomyślał, a zaraz chwilę później oberwał czymś mokrym...i brudnym.

— Łap Księżyc! — rudzielec rzucił bielucha błotem, brudząc jego białe futro, wyglądającego na dosyć rozbawionego.

Rozbity co prawda dostał ostrzeżenie, ale trochę zawiesił mu się móżdżek. Nie wiedział, czy ma się śmiać, czy płakać.

— Czy ty jesteś głupi? — prychnął najpierw, ale zaraz zaczął się śmiać.

Posłał Cętkowanemu ciepły uśmiech.

Tęgosz uśmiechnął się złośliwie, ale też ze swego rodzaju satysfakcją.

— Słowa jako uczeń nic ci nie mówią? — dodał, zbierając błoto ze swojego futra.

— A musimy się ograniczyć tylko do bycia uczniami? Ja tam czuje się nadal młody, nawet jak zostałem wojownikiem, niedawno po tobie — odmruknął, unosząc lekko brwi.

Księżycek ziewnął cicho, na wypowiedź rudzielca.

— Młody może i tak, ale jaki głupkowaty. Jeszcze parę księżyców temu prędzej był uznał że jaszczurki zaczną latać niż ty, dumny Tęgoszyku rzucisz we mnie kawałem błota — zaśmiał się znowu.

— Nie futrzaku, za to ty strasznie spięty jakoś — odparł.

— Wcale nie jestem spięty... — burknął, wytrzepując białe futerko.

Podszedł do cętkowanego, przejeżdżając kocurowi ogonem podbródek. Korzystając z jego chwili nieuwagi, również zebrał błoto i położył mu je prosto na głowę.

— To błotko dodaje ci uroku przyjacielu — miauknął.

Oczy cętkowanego zabłysły lekko. Rewanż, za rewanż. Błoto wylądowało tym razem w futrze na piersi białego. Zmrużył lekko oczy w odpowiedzi na słowa cętka.

— Tobie też towarzyszu, teraz wyglądasz jak "dziki Wilczak”— miauknął.

— Sam jesteś dziki Wilczak. Dziki mysi móżdżek — miauknął.

— Chyba przed chwilą wybiłem się z rytmu, co? Biały ogonek cię zdezorientował? A może to po prostu moja sprawka? — zatrzepotał rzęsami, a w jego oczach można było ujrzeć zapewne całe odbijające się niebo.

Szybko jednak przewrócił oczami.

— No co tak patrzysz? — burknął ze śmiechem.

Pół księżyca później

Rozbity Księżyc wrócił właśnie z patrolu. Nie miał zbyt wiele siły. Niemal od razu, gdy odłożył swoją zdobycz na stos, poległ nieopodal, zabierając ze sobą ze stosu jakąś mysz. Wkrótce przysiadła się do niego jakaś wojowniczka. Spojrzał na czekoladowe futro, od razu rozpoznając w nim Tropiącą Łaskę.

— Zapytam prosto. Jesteś z Tęgoszem? — zapytała, a jej pysk wykrzywił się odrobinę z niesmakiem.

Księżyc aż wypuścił z pyska zwierzynę.

— Słucham? — mruknął niedowierzający własnym uszom. — Co to w ogóle za pytanie? Jak mógłbym z nim być? — burknął zniesmaczony tą myślą.

— Wiesz, niektórzy mówią, że tak. No i dziwnie się zachowujecie — prychnęła z dozą złośliwości.

— Niektórzy najwyraźniej mają coś z głową. Czemu niby miałbym? — mruknął, chociaż brzmiało to może odrobinę bardziej jak syknięcie. — Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi. Ale to tłumaczy, czemu ostatnio niektórzy zaczęli się krzywić na mój widok. Kto to w ogóle rozniósł? — skrzywił pyszczek.

Nawet jeśli rudzielec nie wyglądał najgorzej, to byli przyjaciółmi. No i oboje byli młodzi, mieli jeszcze dużo czasu przed tobą.

Tropik nie wyczuwając żadnej plotki, przewróciła tylko oczami i odeszła. Księżyc zmarszczył brwi, rozglądając się. Zaraz położył uszy po sobie. Szybko stwierdził, że powinien zacząć unikać swojego towarzysza. Choćby na tyle, ale te dziwne plotki umilkły. Co jak co, ale wolał nie mieć przez to problemów.

Trzy księżyce później

Biały, gdy tylko dowiedział się o śmierci Cienistej Zjawy, zapragnął porozmawiać z rudzielcem. Właśnie dlatego zdecydował się na spotkanie z nim. Nie rozmawiali od trzech księżyców. Nie spał również już koło niego w legowisku, lecz na drugim jego końcu. Plotki zdążyły odrobinę umilknąć, chociaż nadal część kotów patrzyła na niebieskookiego dosyć nieprzychylnie. Zaczepił go więc przy posiłku.

— Hej… Tęgoszu — mruknął cicho, kładąc uszy lekko po sobie

<Tęgosz?>

Od Mordor CD. Gołąbka

Dawniej

— Proszę, przypilnuj jej — usłyszała niebieska.

Wysunęła lekko pazurki i jednym z nich tknęła zrobiony dla niej okład. Rohan nie była w tego powodu najszczęśliwszą. Złapała kotkę za kark, a dokładnie w tym samym momencie rozległy się żałosne piski kociaka. Szarpała się trochę, ale ostatnie padła bez woli życia, niezadowolona stwierdzając, że nie będzie się odzywać to matki.

***

Mordor przeciągnęła się leciutko, wbijając pazurki w podłoże żłobka. Zamruczała cicho i zaczęła rozglądać się po żłobku. To był wyjątkowo spokojny dzień, nawet jak dla jej szalonej rodzinki. Zastrzygła uchem, słysząc czyjeś kroki przy żłobku. Spojrzała w tamtą stronę, widząc znajome bure futerko ucznia uzdrowiciela. Zawołał ją, a gdy poprosił koteczkę o pokazanie łapki, podniosła ją, nieomal się obalając. Spojrzała na stokrotki w futrze kocura i zamrugała kilkukrotnie.

“Jakie ładne!” pomyślała, dopóki jedna z nich nie trafiła na jej nos.

Wtedy przestały być takie ładne, gdyż za łaskotały ją płatki. Podskoczyła lekko i ściągnęła łapką kwiatek, lecz żywica nadal była je jej nosku. Zaczęła próby ściągnięcia jej, a Gołąbek przyglądał się jej chyba odrobinę rozbawiony.

— Z czego się śmiejesz! — zawyła.

— Czekaj, czekaj — miauknął, gdy kotka prawie rozwaliła jedno z legowisk.

Gdy się uspokoiła, podszedł do niej i dokładnie ściągnął resztki żywicy z różowej skóry kociaka.

— Hmpf! — burknęła na niego, a Gołąbek uśmiechnął się lekko.

— Z łapą już wszystko dobrze. Mam nadzieję, że nie trafisz do mnie po raz kolejny zbyt szybko — miauknął.

***

Mordor zeskoczyła z kasztanowca. Chwilę temu skończyła swój dzisiejszy trening. Nie szło jej szczególnie najgorzej, skończyli dziś nawet szybciej. Może nie szło jej tak dobrze, jak siostrze, ale też miała pewien progres. Nauczyła się już robić legowiska na gałęziach, choć powinna bardzo podszlifować swoje umiejętności wspinaczki. Kasztanowiec nie był dla niej jakimś wielkim problemem, ale inne drzewa w Owocowym Lesie…były już nieco cięższe! Rozejrzała się za jakimś znajomym pyskiem. Musiała uzupełnić swoje zapasy mchu. Wtem zauważyła Gołąbka. Razem z Mistral wychodzili z obozu. Młódka doskoczyła do nich.

— Idę z wami! — miauknęła.

Oboje kiwnęli głową na zgodę i cała trójka wyszła z obozu. Zaczęła próby wejścia na jedno z drzew, ale zaraz się poddała. Biegałam dookoła, szukając czegoś. Zielarka i uzdrowiciel od razu zorientowali się, że czegoś szukała.

— Tam jest trochę mchu — miauknął Gołąbek, a Mordor zaświeciły się oczy.

Skoczyła dokładnie we wskazane miejsce i zaczęła chichotać, zbierając mech.

Obejrzała się za siebie.

— Jeśli znajdziesz jakieś dziwnie pachnące rośliny to mów. To mogą być zioła — mruknęła Mistral, a niebieska kiwnęła szybko głową, wskakując na drzewo.

Wczepiła pazurki w drzewo i zaczęła się rozglądać na tyle, ile mogła, będąc przyczepioną do kory drzewa. Nagle zleciała z tego drzewa i odrobinę się obiła. Zapiszczała nerwowo.

— Nic ci nie jest? — zapytał cicho Gołąbek, a Mordor pokręciła głową na nie.

Powiedziała, że nie, ale dopiero po chwili zorientowała się, że nie może zbyt dobrze chodzić. Wzięła mech i kulejąc, szła już spokojnie z resztą.

— Jak wrócimy do obozu, przyjrzysz się mojej łapie, dobrze Gołąbku? Chyba ją zwichnęłam — mruknęła nieco zdenerwowana.

[483 słowa]

Sesja zakończona/wstrzymana 

Od Kazarka CD. Kurki

— Wybacz, że pytam, jednak nie widzę na co dzień, by ktoś z was przekraczał rzekę. Widziałem was wielu, a jednak nikt z tych, co no, spotkałem, weszli do wody. — Był dosyć zaskoczony. Chyba teraz będzie bardziej uważał, jak będzie polował przy rzece na ryby, żeby potem jakiś patrol go nie gonił z powodu kradzieży zwierzyny. Liliowy był tego samego wzrostu co on, lecz nie był jakoś wielce wysoki. Przyglądał mu się z bezpiecznej odległości. Cofnął się tak na odległość dwóch kroków od niego. Dobrze, że nie był jeszcze bliżej niego, bo by dostał ataku paniki.
— No... tak. Niewielu z nas wchodzi do wody, bo niewielu z nas umie pływać. Mnie nauczyła mama... mojego partnera — odparł cichutko liliowy Owocniak.

Rozmowa o pływaniu dla niego nie była jakimś fajnym tematem, chociaż skoro taki zaczęli, to chyba musiał go rozwinąć. Niby chciał o czymś innym pogadać, ale nie był na tyle gadatliwy, by wybrnąć z tego. W dodatku sam go zaczął.
— Mnie to tata topił w rzece i jakoś tak pływam sobie. Choć, eeeee... chociaż nie raz czułem, że chyba się uduszę przy tym, to jakoś żyje do teraz. — Jego tata nie należał do delikatnych kotów, gdy go topił, a gdy mały Kazarek chciał wrócić na brzeg, to Drzewica się na niego wydzierał tak, jakby dokonał jakiejś zbrodni i ponownie nim rzucał w tafle wody. Wtedy przypomniał sobie, że miał podczas tego taki gejzer łez w oczach.
— Och... to trochę brutalne... — mruknął nieznajomy. — Dzieci uczy się pływać trochę łagodniej... Przykro mi, że to w ten sposób się nauczyłeś... przynajmniej się nie utopiłeś jak prawie moje dzieci, eh... — Brutalne? Czyli to nie było normalne? Może jednak Drzewica wykazywał miłość rodzicielską w inny sposób... wierzył, że w głębi mu na nim zależało i kiedyś po niego wróci z matką. Tak, tęsknił za nimi. Nawet lekko oczy mu się zaszkliły, gdy o nich pomyślał... na szczęście gdy przetarł jedno oko, łzy ustąpiły.
— Masz dzieci?! Czyli jesteś ode mnie starszy? Po twoim wzroście myślałem, że jesteśmy w podobnym wieku. — Chociaż... ile on teraz miał? Kazarek już nie był nastolatkiem, tylko młodym dorosłym, ale jakoś nadal się czuł jak mały kociak, który się zgubił i próbował się odnaleźć wśród tej okolicy.

<Nieznajomy?>

Od Fiołka do Wełnianki

Jasność i Senna Łza wciąż jeszcze spały. Cała trójka udała się na drzemkę, kiedy z ciemnych, gęstych chmur wiszących ciężko na niebie, zaczęły sączyć się krople deszczu. Nie wyglądało to tak, jakby miało się zaraz rozpogodzić i kotki były zmęczone, więc schowały się w suchym, ciepłym żłobku i odpoczywały.
Fiołek jednak już otworzyła swoje zielone oczy, na które zaraz wstąpiły wesołe iskierki, a energia rozlała się po jej małym ciałku i już chwilę później szylkretka podniosła się z miękkiego, wyłożonego ptasimi piórami posłania.
Wesoło wychyliła głowę ze żłobka i się rozejrzała. Przestało padać, jednak w powietrzu wciąż unosiła się wilgoć. Woda spływała kropla za kroplą z gałęzi sumaków tworzących kociarnię, jak i z pozostałych legowisk. Kilku wojowników weszło do obozu. Nie wyglądali na zadowolonych tym, że podczas patrolu spotkał ich deszcz. Nie było to jednak nic nowego. W tej porze Nowych Liści ciągle padało.
Fiołek urodziła się niedawno, więc na razie nie poznała innego sezonu niż ten, który panował obecnie. Była jednak ciekawa, jak wyglądały liście, które brązowiały i opadały z drzew oraz jaki w dotyku byłby śnieg. Wiedziała, że dowie się tego wszystkiego, kiedy zostanie uczennicą.
Tak bardzo chciała już nią zostać. Głównie dlatego, że odnosiła wrażenie, jakby nikt ważny się nie liczył z jej zdaniem i nikt nie był nią zachwycony. Inaczej by się miała sprawa, jeśli na codziennych treningach radziłaby sobie wyśmienicie. I miała szczerą nadzieję, że tak właśnie jej będzie szło. Dobrze nie wystarczyło. Chciała być lepsza od innych kociąt. Nie wiedziała zresztą czemu. Może wtedy jej bliscy bardziej by się nią przejmowali?
Uznała jednak, że teraz nie było sensu się tym denerwować. Zanim zostanie mianowana, musiało minąć jeszcze parę księżyców.
Usłyszała kroki za sobą, a jej uszy na ten dźwięk mimowolnie drgnęły i się odwróciły. Za nimi podążyło spojrzenie zielonych oczu. Odwróciła się i lekko machnęła końcówką ogona z zadowolenia.
To była Wełnianka. Fiołek od razu rozpoznała jej białą sierść z rudymi plamami na ogonie i uszach oraz ciemne oczy.
Szylkretka jeszcze nie znała jej za dobrze, ale z tego, co na razie o niej wiedziała, koteczka Fląderki wydawała się jak najbardziej okej. Miła, ciekawska, miała dużo energii… Tak jak Fiołek! No i w niczym jej nie przeszkadzała, poza tym nie miała lepszego od niej futerka i była potomkinią odrzutka, tak więc szylkretka mogła przebywać w jej towarzystwie bez zastanawiania się cały czas, czy Wełnianka nie była czasem lepsza od niej. Nie miała też czekoladowej sierści, więc wojownicy nie będą patrzyć na Fiołkę tak krzywo, jakby się pewnie patrzyli, gdyby spędzała czas z Komarem.
Podeszła do niej energicznie, podnosząc szylkretowy ogon wysoko do góry. W oczy rzuciły jej się kwiaty, które Wełnianka nosiła w swoim futrze.
Czuła wilgotny piasek pod poduszkami łap, którego drobne ziarenka wsuwały się między jej palce, tak więc kiedy dotarła do koleżanki z legowiska, potrząsnęła wszystkimi łapami po kolei. To mogło wyglądać dość dziwnie, jednak nie przejmowała się tym.
— Cześć, Wełnianko! Fajnie, że wstałaś, nie to, co te śpiochy — rzuciła żartobliwie z uśmiechem i przewróciła oczami w udawanym obrażeniu. — Deszcz przestał padać, więc możemy się pobawić, co ty na to? — Nie czekała jednak na odpowiedź, tylko kontynuowała, dając w ten sposób upust energii, która w niej kipiała. — W co lubisz się bawić? Berek, wojownik i zwierzyna, klany, wojownicze walki, kulka z mchu, borsucza przejażdżka…? Tylko potrzebujemy do niej wojownika, ale na pewno uda nam się jakiegoś znaleźć. Możemy też odwiedzić kącik zabaw lub zorganizować mini zawody, na przykład kto będzie lepiej udawać rybę.
Przypomniały jej się kwiatki wplątane w sierść Wełnianki.
— O, jakie ładne roślinki! Możemy ci poszukać jeszcze ładniejszych. Może chciałabyś nosić fiołki w sierści? — miauknęła rozbawiona.
Po chwili zdała sobie sprawę, że rozmawiała sama ze sobą, nie dając drugiej koteczce nawet szansy na odpowiedź. Uśmiechnęła się zakłopotana.
— No, to dałam ci całkiem dużo pomysłów, z których możesz coś wybrać — zamruczała już spokojniej, przy okazji lekko się chwaląc.

<Wełnianko?>