Niedźwiedziówkowy Pył urodziła!

 Niedźwiedziówkowy Pył niespodziewanie wydała na świat jednego synka!

Żuraw

Od Komarzej Łapy do Trzcinowego Szmeru

Niedługo po ceremonii na ucznia

Z jakiegoś powodu większość kotów robiła z mianowania Komara na ucznia wielką sensację. Srebrzystemu udało się usłyszeć, że gdy kotka stojąca na mównicy wypowiedziała jego imię, po tłumie przeszedł cichy szmer. Kiedy mianowano resztę jego rodzeństwa, panowała natomiast względna cisza. Czekoladowy nie rozumiał, dlaczego tak było. Czy stało się to specjalnie, czy może przypadkiem? W każdym razie na mentora otrzymał kota o imieniu Szumiąca Wyspa. Był to całkiem młody, niebiesko-biały wojownik. Pręgowany został natomiast okrzyknięty mianem Komarzej Łapy. Podobno, gdy zostanie wojownikiem, będzie nazywał się jeszcze inaczej. A właściwie, o ile zostanie wojownikiem, ponieważ już wiele kotów zdążyło podejść do niego i drwiącym głosem przypomnieć mu, że znajduje się najniżej w hierarchii Klanu Nocy, a szanse na to, że zostanie kimś więcej niż zwykłą sowią wypluwką, są marne. Nie rozumiał połowy słów, które do niego wypowiadano. Może to i lepiej. Przynajmniej dalej mógł żyć w błogiej nieświadomości tego, że według starych przypowieści został stworzony ze zdradliwego, lepkiego mułu.

Brązowooki leżał na swoim posłaniu, tuż obok posłania Fląderki, która wpatrywała się w niego w ciszy. Podobno Szumiąca Wyspa miał niedługo przyjść, by zabrać go poza obóz, więc czekał. Choć tak właściwie już znajdował się poza obozem. Mieszkał na jednej z wysepek położonych niedaleko azylu. Było tu, cóż, skromnie. Komar zastanawiał się, dlaczego przyszło mu mieszkać z dala od innych kotów i dlaczego za współlokatorów miał akurat Fląderkę i Błoto. Nie zastanawiał się jednak nad tym zbyt długo. Po prostu wpatrywał się przed siebie, wyobrażając sobie legowisko uczniów. Nie było go tam, a zamiast tego przebywał wśród dwóch innych kotów, które zdecydowanie nie były w jego wieku.

Po jakimś czasie do jego uszu dotarł dźwięk kroków. Powoli przeniósł spojrzenie na Szumiącą Wyspę, który stał na brzegu wyspy z niezbyt zadowoloną miną. Gdy nawiązali kontakt wzrokowy, łaciaty odchrząknął i ruszył w stronę swojego ucznia, jednocześnie rozglądając się na boki, jakby podziwiał tę prywatną wyspę, na której przyszło żyć Komarowi. Choć nie wiadomo, czy można było tu mówić o podziwie. W końcu kto zachwycałby się legowiskiem zbudowanym przez więźniów?

— Jednak będziesz każdego ranka przychodzić do obozu i czekać na mnie przed jego wyjściem — rozkazał Szumek, stając w końcu przed uczniem. — W końcu to ty chcesz się szkolić, a nie ja! Więc to ty musisz pofatygować się do mnie. Nie na odwrót — wyjaśnił, kiwając głową.

Srebrzysty nie odrywał wzroku od swojego mentora, patrząc na niego w milczeniu. Rozumiał jego słowa. Chyba. Przyjął je do wiadomości, dlatego siedział cicho, oczekując kolejnych rozkazów.

— Zrozumiano? — odezwał się po chwili Szumiąca Wyspa, gdy przestał wreszcie potakiwać łbem i spojrzał na swojego ucznia, unosząc brew. — Chyba nie jesteś głuchy, nie? Fląderko, nie jest on głuchy, prawda? — dopytał, zwracając się również do szylkretki.

— N-nie, Szumiąca Wyspo. Mój synek nie jest… głuchy — odparła czekoladowa, mając na pysku zmartwiony wyraz, który zdawał się nigdy jej nie opuszczać.

— No, przynajmniej tyle — mruknął pod nosem biało-niebieski, po czym wyprostował się, lekko zadzierając brodę. — Wstawaj, Komarza Łapo! Uważaj, żebym się na ciebie nie wkurzył! Mandarynkowa Gwiazda nie będzie mnie prosić o to, bym kontynuował twoje szkolenie, jeśli nie będzie mi się chciało go prowadzić — dodał, wypowiadając te słowa z udawaną pewnością siebie.

Srebrzysty w końcu podniósł się z miejsca, zgodnie z rozkazem Szumka. Jeszcze przez moment stał w bezruchu, wciąż obserwując mentora swoimi niepokojącymi oczami. Łaciatemu szybko musiało się jednak zrobić niekomfortowo, gdyż nagle odchrząknął, strzepnął ogonem i ruszył z legowiska czekotów, nie oglądając się za Komarem.

Pręgowany nie miał innego wyboru, jak tylko podążyć za kocurem. Słyszał, co by się stało, gdyby śmiał nie zatańczyć tak, jak mu zagrano. Naraziłby się na gniew mentora, a także na obojętność wspomnianej wcześniej Mandarynkowej Gwiazdy. Kimkolwiek tak naprawdę była. Być może właśnie tą czarno-szarą kotką, która przemawiała do niego z mównicy. W końcu tamta musiała być kimś ważnym, skoro wolno jej było stanąć ponad wszystkimi kotami i zacząć mówić. Mandarynkowa Gwiazda najwyraźniej również musiała być kimś ważnym — w końcu łaciaty nie bez powodu o niej wspomniał.

Komar nie miał pojęcia, dokąd zmierzali. Nie miał też ochoty o to pytać. Zdawał sobie jednak sprawę, że nie był w pozycji, by kwestionować decyzje Szumiącej Wyspy, więc po prostu posłusznie podążał jego śladem. Szedł tak, aż w końcu dotarli do jeziora. Na jego brzegu łaciaty zatrzymał się i odwrócił w stronę ucznia.

— Dzisiaj poćwiczymy pływanie. Pływałeś już kiedyś? — zaczął, lecz gdy srebrzysty znów zaczął wwiercać w niego wzrok, odwrócił się i wlepił spojrzenie w taflę wody.

— Nie — przyznał Komar zgodnie z prawdą. Tego krótkiego odcinka, który musiał przemierzyć, by przedostać się z azylu na wysepkę, nie liczył.

— Nie? Nawet w kąciku zabaw nie próbowałeś nigdy popływać? — dopytał łaciaty.

— Nie — powtórzył Komarza Łapa.

— Pf, najpewniej nikt wtedy nie myślał, że ta umiejętność w ogóle ci się do czegoś przyda — westchnął Szumiąca Wyspa, powoli kręcąc głową. — Mandarynkowa Gwiazda zdziwiła nas wszystkich, mianując cię na ucznia. Tym bardziej że twoja matka została odrzutkiem! — kontynuował, lecz srebrzysty nie rozumiał zbyt dobrze jego słów. — Ciekawe, co ją do tego skłoniło, co? Mandarynkową Gwiazdę, w sensie — zapytał i zwrócił się w stronę swojego ucznia. Gdy jednak zobaczył pusty wyraz jego pyska, jego mina zrzedła. — Nieważne. Lepiej po prostu zacznijmy już trening, żebym mógł szybciej wrócić do obozu.

Brązowooki zaczął się zastanawiać, czy zdążył już zrobić coś źle. Jego mentor nie wyglądał na zachwyconego, mimo że Komar prawie się nie odzywał. Nie skłamał nawet ani razu. Wykonywał każdy rozkaz, jaki otrzymał, więc w czym innym tkwił problem?

— Wejdź najpierw do wody i zanurz się do łokci — polecił Szumiąca Wyspa.

Uczeń od razu, bez słowa sprzeciwu, podszedł bliżej brzegu. Nie wahał się ani chwili, nim zanurzył łapy w wodzie i ruszył przed siebie. Szybko jednak każdy kolejny krok stawał się coraz cięższy, a mokre futro przylegające do jego ciała zaczęło sprawiać mu dyskomfort. Komarza Łapa nie odważył się jednak pisnąć ani słowa na ten temat. Nawet nie przyszło mu do głowy, by utrudniać łaciatemu prowadzenie szkolenia.

— Cóż, pływanie nie powinno być dla ciebie szczególnie trudne. Wystarczy, że nauczysz się utrzymywać na powierzchni i nie będziesz młócił łapami jak głupi. Najważniejsze to zachować spokój i wykonywać płynne, przemyślane ruchy. Chociaż, patrząc na ciebie, chyba akurat z tym nie będziesz miał problemu — mruknął, zerkając na ucznia. — Powiedz mi, Komarza Łapo, czy ty w ogóle potrafisz się czymś przejąć? Czy choć raz w życiu poczułeś jakąś emocję? Czy za twoimi oczami kryje się dusza?

Srebrzysty nie rozumiał, dlaczego Szumiąca Wyspa postanowił zadać mu te pytania. Dlaczego akurat teraz? Przecież rozmawiali ze sobą zaledwie od krótkiej chwili. Pytanie mentora było trudne. Czym tak właściwie była ta cała dusza? Komar nigdy jej nie widział. Nie wydawało mu się też, żeby znajdowała się za jego oczami.

— Nie wiem — przyznał, wciąż stojąc zanurzony po łokcie w wodzie.

Wojownik westchnął ciężko, jakby był zawiedziony Komarzą Łapą, który nadal nie rozumiał, o co chodziło mentorowi.

— Dobra, skoro już oswoiłeś się z wodą, wyjdź na brzeg i spróbuj jeszcze raz. Tym razem nie próbuj iść po dnie. Odepchnij się od niego i zacznij poruszać łapami tak, jakbyś biegł. Tylko nie odpłyń za daleko! W końcu jesteś Komarem, a nie nartnikiem! — zażartował.

Brązowooki nie zrozumiał żartu kocura. Nigdy nie uczono go o nocniackiej faunie ani florze, więc skąd miał wiedzieć, czym były te nartniki? Słysząc jednak, jak Szumiąca Wyspa cicho zachichotał, postanowił go naśladować. Czuł, że gdyby tego nie zrobił, łaciaty znów byłby nim jakoś dziwnie zawiedziony.

* * *

Teraźniejszość

Komarza Łapa właśnie wracał z kolejnego treningu z Szumiącą Wyspą. Kocur przyznał, że uczniowi, jak na czekoladowego kota, szło całkiem nieźle. Nie mogło być inaczej. W końcu srebrzysty wykonywał wszystko, co mu rozkazano. Nie można więc było nazwać go leniwym ani zarzucić mu, że w ogóle nie stara się podczas treningów. Choć powiedzenie, że się stara, też nie byłoby do końca prawdziwe. Po prostu robił to, co musiał, ale nigdy nie próbował wykraczać poza to, czego od niego oczekiwano. Przynajmniej wszystkie ćwiczenia, które pokazywał mu Szumek, wykonywał z całkiem sporą precyzją. Tak już miał. Potrafił naśladować ruchy i zachowania innych, choć nie zawsze przynosiło mu to oczekiwane rezultaty. Nie każdy kot przepadał za tym, że jego rozmówca śmiał się razem z nim i smucił wtedy, gdy on. Komarza Łapa nie wymyślił jednak dotąd lepszego sposobu na rozmowę z innymi kotami. Tak czy siak, będą patrzeć na niego co najmniej tak, jakby nie był nawet kotem.

Tym razem czekoladowy wszedł za swoim mentorem do obozu. W pysku niósł dwie myszy, które należało odłożyć na stos zwierzyny. Dlatego, gdy Szumiąca Wyspa udał się do swojego legowiska, Komar podszedł jeszcze do dziupli, w której przechowywano zapasy, i zostawił tam piszczki. Gdy już miał odejść, jego brzuch nieprzyjemnie zaburczał. Brązowooki poczuł, jakby na jego żołądku zacisnął się supeł. Na widok świeżej zwierzyny w pysku nagromadziła mu się ślina. Pręgowany mlasnął, po czym oblizał pysk i wrócił do stosu, by zabrać z niego jedną z myszy. Nie jadł dziś śniadania, więc mu się należała. Zdążył jednak zauważyć, że gdy jadł, inne koty często zawieszały na nim podejrzliwe spojrzenia. Nie wiedział, dlaczego tak się zachowywały. Wyglądały, jakby samo jedzenie było czymś nielegalnym.

Komarza Łapa rozejrzał się po obozie, zastanawiając się, gdzie mógłby usiąść. Jego wzrok przykuła szylkretowa kotka, która wydawała mu się znajoma. Chyba kiedyś odwiedziła legowisko, w którym Komar spał razem z Fląderką i Błotem. Srebrzysty postanowił do niej podejść i przycupnąć obok. Położył mysz przed łapami, po czym, zamiast zabrać się za jedzenie, wlepił spojrzenie w buraskę.

— Dzień dobry, Pani Trzcinowy Szmerze — przywitał się z nią, tak jak zapamiętał, że witała się z kotką czekoladowa szylkretka.

<Trzcinowy Szmerze?>

[1557 słów + pływanie]

Od Krokusowej Kruchości CD. Skrzydlatej Płomykówki

– Skrzydlata Płomykówko... – Słodka Dziewanna wymownie spojrzała na zastępczynię. – Wiem, że przy tobie nic nie groziłoby Krokus, jednak nie sądzę, aby w tym stanie była dobrą kompanką do wyjścia poza obóz, a tym bardziej polowania.
– M-mamo... – Krokusowa Kruchość oblała się rumieńcem, kładąc po sobie uszy.
– Żadne mamo. Wiem, że trudno ci usiedzieć w miejscu, ale nie pozwolę, aby moje wnuczęta urodziły przy granicy z Klanem Wilka lub Drodze Grzmotu. Wybacz Skrzydlata Płomykówko, ale nie zgadzam się na wasze wyjście. To dla bezpieczeństwa Krokus i jej dzieci.
Skrzydlata Płomykówka przeniosła spojrzenie na burą kotkę, która nieudolnie próbowała ukryć swój ciążowy brzuch za pomocą swojego ogona. O dziwo po Krokus nie było widać za bardzo, że spodziewała się kociąt, nawet jeśli termin rozwiązania był tuż tuż. Być może pod jej sercem znajdowało się jedno jedyne maleństwo, na które mogłaby przelać całą swoją uwagę i miłość? A może dopiero na kilka dni przed faktycznym dniem porodu jej brzuch stanie się pękaty?
– Wyjście poza obóz dobrze nam zrobi – wtrąciła Krokusowa Kruchość, zerkając na kompankę od wicia posłań z traw. – Mnie, Skrzydlatej Płomykówce oraz mojemu kocięciu.
– Wdzięczna Firletka potwierdziła, że spodziewasz się jednego kocięcia?
– N-nie... Mój brzuch jest mały, więc zapewne zasilę klan, co najwyżej dwójką wojowników. Chociaż nie byłabym zła, gdyby Srebrna Skóra obdarowała mnie tylko jednym kocięciem. Kochałabym je całym swoim sercem i mogłabym mu się poświęcić w pełni – miauknęła z radością w głosie, wyobrażając sobie w tejże chwili swoje maleństwo. Malutkiego synka o burym futerku w białe łaty, masywnej budowie po ojcu i uszach zakończonych pędzelkami. – W-wybaczcie, odpłynęłam myślami...
Mimo że wieść odnośnie do ciąży była dość niespodziewana, zarówno dla królowej, jak i jej bliskich, buraska starała się w niej znaleźć same pozytywy. Czy matka oraz siostra próbowały poznać tożsamość ojca kocięcia? Oczywiście. Jednak Krokusowa Kruchość, ilekroć słyszała to pytanie, starała się zmienić temat rozmowy lub obiecywała, że obie kocice będą miały możliwość poznania go osobiście w przyszłości.
Rozmowa między trójką kocic trwała jeszcze chwilę, aż w końcu szylkretce udało się przekonać matkę do wyrażenia zgody na wyjście poza obóz, niedalej niż obręb Kamiennych Strażników, do których prowadził jeden z tuneli. Razem ze Skrzydlatą Płomykówką buraska ruszyła podziemnym korytarzem.
– Dziękuję, Skrzydlata Płomykówko. Odkąd powiedziałam mamie, że spodziewam się kociąt, byłam uziemiona w obozie.
Na całe szczęście udało jej się jeszcze podzielić z Dzikim Mrozem wielkimi wieściami na temat ciąży i po raz ostatni wtulić się w jego puchatą sierść przed kolejnymi księżycami rozłąki. Wciąż jednak miała żal do rudego kocura, że ten, nawet gdy okazało się, że zostaną rodzicami, był przeciwko jej przeniesieniu do Klanu Wilka. Nie bardzo rozumiała, dlaczego kocurowi zależało, aż tak bardzo, aby pozostała w Klanie Burzy.
Czy naprawdę Krokusowa Kruchość nie potrafiłaby się przystosować do życia na zalesionych terenach? A może kryło się za tym coś więcej, co zataił przed nią jej ukochany.

~~~

Aktualnie

Krokusowa Kruchość drzemała na posłaniu wymoszczonym zajęczymi skórami. Przy jej brzuchu znajdowały się jej trzy maleńkie skarby, które wydała dwa dni wcześniej na świat. Nadal czuła osłabienie po ciężkim porodzie, jednak najważniejsze w tym momencie były dla niej jej kocięta. Była wyczulona na każdy dźwięk, jakie wydawały maleństwa. Gdy tylko słyszała ich ciche piski, natychmiast podrywała głowę do góry, upewniając się, czy aby na pewno z jej potomstwem było wszystko w porządku.
– Macierzanka... Gęsiówka... Kamasja – z czułością wymówiła imiona swoich kociąt. Po kolei każdemu z nich zafundowała kąpiel. – Moje maleństwa... Ach, gdyby wasz ojciec was teraz widział... Jestem pewna, że łzy wzruszenia spłynęłyby po jego policzkach.
W wejściu do żłobka pojawiła się Skrzydlata Płomykówka z nornicą w pysku. Zastępczyni zbliżyła się do posłania, na którym znajdowała się królowa wraz z młodymi. Przez dłuższą chwilę milczała, taksując spojrzeniem nowych członków Klanu Burzy, po czym odłożyła zdobycz u swych łap.
– Witaj, Krokusowa Kruchości. Jak się czujesz po wszystkim? Słyszałam, że poród nie należał do łatwych... Mam nadzieję, że ty i twoje kocięta czujecie się już dobrze.
– Najgorsze już za nami... – miauknęła Krokus, skinąwszy w stronę zastępczyni. – Dzięki Wdzięcznej Firletce cała nasza czwórka czuje się dobrze. Skrzydlata Płomykówko, poznaj Kamasję, Macierzankę oraz Gęsiówkę.
– Są piękne. Jestem pewna, że wyrosną na silnych wojowników, z których Klan Burzy będzie mógł być dumny – rzekła zastępczyni, jednak w jej spojrzeniu kryło się zwątpienie w jej własne słowa. Sama Krokus uważała, że zastępczyni powiedziała te słowa jedynie z grzeczności. – Krokusowa Kruchości... Jak obie wiemy, królowa nie ma obowiązku informować członków klanu na temat tożsamości kocura będących ojcem młodych. Ponadto w naszym klanie nikt nie jest również uprzedzony do kotów półkrwi, których jednym z rodziców jest samotnik lub pieszczoch... Mimo wszystko chciałabym cię poprosić, abyś zdradziła mi tożsamość ich ojca. Nie proszę cię o to jako zastępczyni, która domaga się wyjaśnień w imieniu klanu czy lidera, lecz jako przyjaciółka. Mam nadzieję, że zechcesz mi zaufać i podzielić się ze mną tą tajemnicą, nawet jeśli nie masz obowiązku tego robić.
Serce Krokusowej Kruchości przyspieszyło bicia, gdy cętkowana zamilkła, wpatrując się w nią wyczekująco. Kocięta były za małe, aby doszukiwać się w nich podobieństwa do Dzikiego Berberysu zwanego w Klanie Wilka Dzikim Mrozem, lecz ton zastępczyni zdradzał, jakoby coś podejrzewała. Krokusowa Kruchość przeniosła spojrzenie na kocięta, rozważając, czy wyjawienie prawdy na temat tożsamości ich ojca nie zaprzepaści ich szansy na normalne życie w Klanie Burzy. Nie chciała, aby przypisano im łatkę mordercy, tylko przez pokrewieństwo ze Świerszczowym Skokiem, który był ich dziadkiem, jak i zdrajcy przez bycie kociętami wygnańca.
– O-obawiam się, że nie mam ci wiele do powiedzenia na jego temat, Skrzydlata Płomykówko. Kocur, jak to kocur... spotkałam go na granicy... z Klanem Wilka – Zdecydowała się na pół prawdę, pół kłamstwo. Co, jeśli ktoś faktycznie widział ją, jak udaje się sama na granicę z Klanem Wilka, doniósł o tym srebrzystej, a zmartwiona zastępczyni uznała, że ich ojcem może być jakiś Wilczak? I właściwie nie myliłaby się, bo przecież jej ukochany zasilił szeregi wrogiego klanu. – Był bratem tego kocura, którego spotkałam dwie kwadry wcześniej wraz z Gadożerowym Pyskiem podczas patrolu. Zwyczajny kocur, który nie wyróżniał się niczym szczególnym...
– Uszy zakończone pędzelkami raczej należą do szczególnych cech... Jesteś pewna, że nie był członkiem innego klanu?
– Był samotnikiem... a przynajmniej tak mi przedstawił. Nie pachniał jak członek żadnej z tutejszych społeczności... Zamieniłam z nim nie więcej niż kilka słów, zanim nakazałam mu opuścić nasze tereny... i nim poprosiłam go o przysługę, której nie byłam pewna, aż do badania Wdzięcznej Firletki. Nie zdradziłam klanu, jeśli właśnie to próbujesz mi zarzucić. Dopilnowałam również, by więcej się tu nie pojawił. Dlatego mimo złożonej obietnicy mamie oraz siostrze, nie wiem, czy będę mogła go im przedstawić. A tym bardziej kociętom, gdy zaczną wypytywać o swojego ojca.
Krokusowa Kruchość odwróciła wzrok. Nie zamierzała pozwolić, aby kilka niewinnych pytań doprowadziło do odkrycia prawdy.
Samotnik. To właśnie nim był ojciec jej kociąt.
– Gdy pierwszy raz zobaczyłam Macierzankę, pomyślałam o tobie, Skrzydlata Płomykówko – podjęła po dłuższej ciszy, zmieniając nieco temat. – Obie posiadacie srebrzyste futerko w odcieniu płomieni. Nawet rozważałam przez chwilę, aby nazwać ją na twoją cześć. Jak wiesz, nazwałam ją inaczej, jednak chciałabym, abyś to ty została jej mentorką, gdy ukończy sześć księżyców. Chciałabym, aby każde z moje kociąt otrzymało mentora, który będzie o niego dbać jak o własne kocię i zadba o wpojenie do ich małych główek samych dobrych zasad. Aby wyrośli na koty, z których Klan Burzy będzie mógł być dumny. – Uśmiechnęła się słabo.

<Skrzydlata?>

Od Purpury Do Chyżej Porzeczki

༺═──────────────═༻

Obecna pora zielonych liści,

przed sytuacją z lisem

༺═──────────────═༻

Srebrny późnym porankiem przebudził się w legowisku, ciesząc się w duchu, że w końcu nastały dni, kiedy może w końcu się wyspać. Dzieci już zostały uczniami, więc większość czasu spędzały na szkoleniu, przy czym Kasztanka była mentorką, Paprotka. Kotka miała cały czas oko na syna, podobnie jak w przypadku Zwinka, gdyż ten ziół mógł się uczyć w dziupli uzdrowicieli, więc żadne zagrożenie poza obozem na niego nie czyhało. Niestety, kiedy tylko rudy kocurek miał wolny czas, to odnajdywał Purpurę, by nadrobić czas ich rozłąki, choć w ostatnich dniach ten ciągle mówił, iż tęskni za babcią i chciałby ją odwiedzić w obozie Klanu Burzy, skoro nie zapowiada się, by ta szybko znalazła chwilę na krótki powrót do Owocniaków.
Dzień wcześniej wojownik uprzedził Czereśnię o swoich planach, podobnie Gondora, by ci nie wyznaczali go tego dnia do patroli oraz nie musieli się zastanawiać, gdzie kocur się podziewał przez cały dzień. Żaden z nich nie miał nic przeciwko, więc liliowy mógł pospać nieco dłużej, niż w ostatnich dniach, co zdecydowanie wyszło mu na plus — czuł się jak nowo narodzony i to tylko dzięki późniejszej pobudce. Leniwie podniósł się, a następnie przeciągnął, czując padające promienie słońca na swoje srebrne futro. Śnienie w legowisku obok odsypiał nocny patrol, przy czym Purpura był pod wrażeniem, że ten jest w stanie spokojnie spać, kiedy to tuż pod nim nadal tętni życie w obozie.
Spokojnym krokiem przemierzał azyl, aż do samego wyjścia. Nikt go nie zaczepił, więc nie musiał się tłumaczyć ze swojej samotniczej wyprawy na tereny Klanu Burzy.

༺═──────────────═༻

Mimowolnie odetchnął z ulgą, kiedy tylko pokonał Drogę Grzmotu. Już miał kierować się przed siebie, w głąb terenów Burzaków, licząc na to, iż w pewnym momencie dotrze do ich obozu, kiedy to na jego drodze pojawiała się młoda kotka. Ta wyłoniła się spośród wrzosów, zupełnie, jakby czaiła się na Owocniaka, aż ten zjawi się po tej stronie drogi. Niebieskie spojrzenie zlustrowało starszego, nim biały pysk opuściły pierwsze słowa ze strony Burzaczki.
— A ty gdzie się wybierasz? — miauknęła, utrzymując sztywną postawę, jakby na baczność.
— Do waszego obozu — odparł od razu. — Chciałbym zobaczyć się z moją matką, nim odwiedzę ją ze swoim synem, który już tęskni za swoją babcią. Więc będę wdzięczny, jeśli mnie poprowadzisz.
— No dobra. W takim razie chodź, kawałek dalej dopiero jest wejście do tuneli — miauknęła, zwracając się w stronę punktu docelowego.
— Serio ot tak uwierzysz w moje słowa? — spytał, będąc zdziwionym, jak wojowniczka szybko odpuściła ofensywę. — Nie obawiasz się, że jestem jedynie szpiegiem i podaje się za Owocniaka?
— Inaczej jak byś miał wiedzieć, że są u nas koty z Owocowego Lasu? — odparła, spoglądając na liliowego przez ramię — Poza tym, jestem pewna, że w obozie i tak by wyszło, czy kłamiesz. — dodała, niewzruszona.
— Skoro tak uważasz. W ogóle zwą mnie Purpura, z kim mam przyjemność odbyć podróż do obozu?
— Jestem Chyża Porzeczka, ale mów po prostu Porzeczka. Jestem pewna, że tobie jest to znacznie wygodniejsze. — odparła, kładąc dumnie łapę na pierś
— Ach nie nie, nie musisz się tym przejmować. W Owocowym Lesie wierzący we Wszechmatkę mają Imiona Duszy, które są znacznie dłuższe od waszych klanowych. Skoro twoje pełne imię, którym się posługujesz na co dzień to Chyża Porzeczka, to będę się tak do ciebie zwracać — wyjaśnił, nie chcąc, by młodsza czuła się niekomfortowo ze zwracaniem się do niej niepełnym imieniem.
— Powiem ci, że mi się bardzo nie podobają wojownicze imiona. Sama raczej zwracam się do bliskich jednym słowem, a większość, z którymi gadam, też do mnie mówią Porzeczka.
— Serio? Myślałem, że każde z nich jest unikatowe i niepowtarzalne przez obecność dwóch członów. U nas łatwo przez to pomylić koty, jeśli w danym okresie żyją dwa z takimi samymi imionami — przyznał.
— Niby są unikatowe, ale przywykłam do właśnie tego typu imion, jak to tam jest u was. — stwierdziła. — Jakoś mi tak przyjemniej.
— Nie spotkałem się jeszcze z takim podejściem pośród klanów.
— Możliwe też, że to przez moje samotnicze pochodzenie. Nigdy nie dostosowałam się w pełni do klanowego życia, w przeciwieństwie do moich sióstr.
— Masz siostry? — dopytywał, będąc wyraźnie zainteresowany tym tematem. On sam w końcu miał rodzeństwo.
— Owszem, Poziomkę i Malinkę.
— Poziomkę? Jesteś spokrewniona z Poziomką? — drążył temat, nie dowierzając, że ta młoda wojowniczka może być spokrewniona ze stróżem z Owocowego Lasu.
— No, Poziomkę. Taka podobna do mnie, ale bardziej puchata — wyjaśniła, nie rozumiejąc do końca, o co chodzi kocurowi.
— I jest trans szylkretem?
— Trans? W sensie transportującym? Nie, jest po prostu szylkretką.

Autor: _misha.13

— Nie, chodzi o to, że biologicznie to kotka, ale czuje się kocurem — mruknął.

— O ile nic przede mną nie ukrywa, to nie, jest zwykłą kotką.
— Chyba mamy na myśli dwa różne koty, mające to samo imię — rozmyślał na głos liliowy.
— Ano, bardzo możliwe. — Podrapała się po brodzie. — Chodzi mi o moją rodzoną siostrę, ona była mianowana niedawno, ale ja mam taki łeb do tych imion, że nie pamiętam w ogóle, jakie dostała jako przewodnik.
— Tak, mówimy o różnych kotach. Ja miałem na myśli Poziomkę z Owocowego Lasu, który do was dołączył jako jeden ze stróżów.
— Ach, ten. No tak. Zapomniałam, że to też Poziomka. Co za zbieg okoliczności. — Zaśmiała się. — Odkąd ta wasza dwójka do nas przyszła, jakoś takie koty bardziej spokojnie się zrobiły. Ta nasza medyczka już swój wiek ma i trochę wprawiło to nasz klan w poruszenie, zwłaszcza biorąc pod uwagę sytuację byłej-przyszłej medyczki.
— Słyszałem o Łzawej Łapie. Straszne, że tak młody kot, będący przyszłością klanu okazał się kimś takim. Purchawka odkąd usłyszała te wieści od Czereśni, nie jest do końca sobą i nie pomaga fakt, iż jej druga córka została porwana przez Dwunożnych.
— Co ty, serio? W takim razie zostali sami synkowie.
— Oby oni się trzymali, inaczej nic nie zostanie z ich sojuszniczego miotu — przyznał Owocniak.
— Znaczy, ten jeden od was chyba jakiś ważny jest, no nie? Nie wiem, kim on jest, zastępca czy kto.
— Modrogończyk? Jest uzdrowicielem, aczkolwiek szkolił się na szamana i obecnie jest też pomocnikiem szamana, czyli Purchawki. Zapewne, kiedy ta odejdzie na emeryturę, to zajmie jej miejsce.
— No, Modro-coś. Jakoś niespecjalnie się interesuję tym, co jest u was. Dopiero gdy przyszli Poziomka i Miodunka to coś więcej dotarło do moich uszu — wyjaśniła szylkretka.
— Może liderzy otworzą nasze granice, byśmy mogli między obozami przechodzić i odwiedzać innych. Byłoby to korzystne dla sojuszu i zapewne zacieśniło go jeszcze bardziej.
— Fajnie by było. Skoro ten Modrogończyk od was chodzi sobie w tę i z powrotem jakby nigdy nic, to myślę, że sprawiedliwie byłoby to umożliwić innym. Jak na to, że jestem raczej za trzymaniem nosa w swoich sprawach, tak myślę, że to jest spoko możliwość.
— Prawda, może kiedyś to nastąpi, może już nie za kadencji Czereśni, aczkolwiek może jego następca dogada się z Zawodzącą Gwiazdą i dożyjemy tego momentu.
— Wszystko idzie w tę stronę — miauknęła. — Coś tam mówiłeś na początku, że masz syna i że twoja matka jest u nas. Czy to ta Miodunka?
— Ach, tak. Mówiłem wtedy o Miodunce.

<Porzeczko?>

Od Komarzej Łapy do Fląderki

Dzień przed śmiercią Spopielonej Algi

Komar dreptał tuż za Niedźwiedziówkowym Pyłem, obserwując jej koniuszek ogona bujający się na różne strony, jakby był najciekawszą rzeczą na tym świecie. Jego chód był chwiejny, wręcz krzywy, a sam kocur co kilka kroków potykał się o własne łapy czy inne przeszkody, które stanęły mu na drodze. Nie chciał skupiać się na otoczeniu, podczas gdy czarna końcówka kity wojowniczki była w zasięgu jego wzroku. W końcu co ciekawego mogłoby być wokół? Jedynie to samo, co zwykle. Zielona trawa i niebieskie niebo. Nic, na co można by poświęcić swoją uwagę.

Nagle jednak koniuszek przestał się bujać. Komar zastygł w miejscu i już za moment ujrzał przed sobą zirytowany i wykrzywiony w sfrustrowanym wyrazie pysk Niedźwiedziówki. Srebrzysty wlepił w nią wzrok, a konkretniej w jej różowy nos, i tak go obserwował przez dobrych kilka uderzeń serca, zanim dotarło do niego, że bura aż kipiała ze złości.

— Komarza Łapo! — odezwała się w końcu wojowniczka, zmuszając Komara do tego, by znowu skupił wzrok na całym jej pysku, a nie tylko jednym jego punkcie. — Czy ty mnie w ogóle słuchałeś? Bo mi się nie wydaje — dodała, unosząc jedną brew do góry.

Czekoladowy zamrugał raz. Potem drugi. Potem zaś fuknął coś pod nosem, jakby dopiero teraz do jego głowy dotarły słowa pręgowanej.

— Nie — przyznał typowym dla siebie płaskim głosem, w którym brakowało jakichkolwiek emocji.

Niedźwiedziówka patrzyła na niego, jakby oczekiwała od niego rozwinięcia swojej wypowiedzi. Komar jednak nie miał niczego takiego w planach, toteż wciąż tępo wpatrywał się w jej pysk, starając się usilnie nie skupiać znów na jej odstającym, różowym nosie, który lśnił w słońcu ze względu na fakt, że był wilgotny.

— W takim razie zacznij! — odezwała się w końcu wojowniczka. — Mówiłam, że pójdziemy teraz zapolować na coś dobrego. Lepiej się na tym skup, albo inaczej nie zrobimy czegoś fajnego, tak jak ci obiecałam! — kontynuowała, na co srebrzysty skinął niepewnie głową. — Przecież chcesz zrobić to coś fajnego, prawda? — spytała jeszcze, nieznacznie przekręcając łeb.

— Tak — przyznał Komar.

— Świetnie. W takim razie weź się w garść i zacznij używać tego nosa, bo żadna mysz nie wpadnie ci pod łapy, jak będziesz tu stać jak słup — miauknęła szorstko, po czym odwróciła się od młodszego i zaczęła iść do przodu, przemierzając tereny Klanu Nocy.

Pręgowany, starając się z całej siły wziąć sobie do serca słowa starszej kotki, wlepił spojrzenie w ziemię. Nie mógł znów zagapić się w koniuszek jej ogona, gdyż wydedukował, że gdy to robił, kocica się denerwowała.

Przypomniał też sobie, że bura mówiła coś o używaniu swojego nosa. Nie do końca rozumiał, co miała przez to na myśli — przecież on cały czas używał nosa. Nabierał nim powietrze do płuc, a gdyby tego nie robił, to już dawno by umarł. Przynajmniej według zdania innych kotów. On sam nigdy nie próbował, więc nie mógł być pewien, czy na pewno by się udusił, gdyby faktycznie przestał oddychać.

Szedł dalej, próbując rozwikłać tę jakże skomplikowaną zagadkę, którą zadała mu Niedźwiedziówka, aż tu nagle poczuł w nozdrzach smaczną woń, która aż go połaskotała. Ślinka napłynęła mu do pyszczka, a w brzuchu nieprzyjemnie zaburczało. Komar przełknął nadmiar śliny, po czym zmarszczył brwi — widział, jak inne koty robiły tak wiele razy, za każdym razem, gdy były na coś złe. On też był teraz zły. W końcu brzuch nie burczał mu bez powodu.

— Ja głodny — upomniał się, tym razem podnosząc spojrzenie na grzbiet pręgowanej, jakby próbował ją szturchnąć samym wzrokiem.

— Ty głodny? To pomyśl o biednej Spopielonej Aldze, która czeka na kolację! Zresztą nie tylko o niej. Pomyśl o wszystkich starszych, których brzuchy także burczą! Najpierw mamy upolować coś dla nich, pamiętasz? — odezwała się brązowooka, nim Komar zdążył wydać z siebie kolejny dźwięk, by zwrócić na siebie uwagę starszej.

— Starsi nie — odrzekł po chwili namysłu. — Starsi starzy. Nieważni — kontynuował, rozwijając swoją wypowiedź.

— I niby kto ci tak powiedział, co? Bo coś ciężko mi uwierzyć w to, że sam doszedłeś do takiego wniosku — sarknęła kpiąco, strzepując ogonem. — Nie pyskuj do mnie, Komarza Łapo. Też wyczułeś zapach zwierzyny? Lepiej skup się na tym, by ją upolować, a nie na tym, by mi się sprzeciwiać — mówiła z powagą.

— Ty — odparł srebrzysty.

— Huh?

— Twój wniosek — dokończył, mrużąc oczy, nawet jeśli Niedźwiedziówka i tak nie mogła teraz zobaczyć jego miny. — Starsi starzy. Nieważni. Twoje słowa — dodał jeszcze, nie zauważając nawet, że swoim zachowaniem coraz bardziej denerwuje starszą kotkę.

— Dobra, masz rację, powiedziałam tak — mruknęła po jakimś czasie Niedźwiedziówka. — Ale dzisiaj o tym zapomnij. Mamy upolować coś dla starszych, czy tego chcesz, czy nie. To istotna rzecz do zrobienia, zanim przejdziemy do tych fajniejszych spraw! — upierała się, na co w końcu srebrzysty zgodził się przystać. Skoro kotka tak chciała, to tak zrobi.

Począł więc rozglądać się za zwierzyną, której woń chwilę temu dotarła do jego nosa. Nie potrafił jeszcze rozpoznać wszystkich zapachów tak dobrze, jak robiłby to dorosły wojownik, toteż nie był pewien, czego tak właściwie szukał. Czy była to mysz? Ryjóweczka? Może jakiś wróbelek? Ciężko mu było odgadnąć, czymże był posiłek dla Spopielonej Algi.

W końcu jednak między trawami udało mu się dostrzec szarawo-rdzawego ptaka, który grzebał dziobem w ziemi. Komar niemal od razu zesztywniał, wpatrując się w rudzika jak prawdziwy wygłodniały drapieżnik. Instynkt, a także resztka rozumu, która pozostała w jego głowie, pchnęła go do przodu. Srebrzysty starał się stawiać kroki cicho i ostrożnie, trzymając brzuch nisko przy ziemi, lecz nie było to wcale takie łatwe. Co chwilę zatrzymywał się, gdy czuł, że traci równowagę. A jednak w końcu, choć cudem, udało mu się zajść skrzydlatego kolegę od tyłu. Wtedy też napiął mięśnie i wyskoczył do przodu, rzucając się na rudzika. Udało mu się przygwoździć go do ziemi łapą i zamachnąć drugą, lecz nim zdążył zmasakrować ptaka swoimi pazurami, powstrzymał go głos Niedźwiedziówki:

— Stój! — warknęła bura, oddalona od niego o kilka wąsów. — Zabij go ostrożnie! Ten ptak ma znaleźć się pod łapami Algi w całości, a nie w kawałkach — dodała, podchodząc coraz bliżej Komara.

Pręgowany przez kilka uderzeń serca stał w bezruchu, aż w końcu opuścił łapę i postanowił delikatnie objąć szyję szamoczącego się rudzika zębami. Następnie zacisnął na niej kły i już po chwili jego ofiara przestała się poruszać. Wziął ostrożnie rudzika do pyska i zwrócił się w stronę wojowniczki.

— Hm… może być — stwierdziła beznamiętnie Niedźwiedziówka, przypatrując się piszczce. — Teraz czas przejść do kolejnego etapu! Chodź, Komarza Łapo. Przejdziemy się do lasu — oznajmiła, a na jej pysk wślizgnął się szeroki i wręcz ohydny uśmiech, który nie mógł zwiastować niczego dobrego. Nie leżało jednak w interesie srebrzystego, by dowiedzieć się, co kryło się za tymi wyszczerzonymi zębami.

* * *

Trzymając w paszczy rudzika, posłusznie kroczył za Niedźwiedziówkowym Pyłem w stronę lasu. Wciąż nie miał nawet najmniejszego pojęcia, co buraska chciała zrobić w tym lesie i dlaczego na jej pysku pojawił się tak chytry uśmiech. Nieważne, jak bardzo próbował wymyślić jakiś powód, w jego głowie i tak panowała pustka. W końcu postanowił przestać się nad tym trudzić. Przecież zaraz się dowie, skoro właśnie tam szli. Poza tym już nawet widział rysujące się przed nim w oddali drzewa!

— Wiesz, co to wilcze jagody? — spytała w końcu bura, na co Komar wypuścił z pyska rudzika, by móc się odezwać.

Niedźwiedziówka zatrzymała się, słysząc, jak ptak uderzył o ziemię, i zmierzyła srebrzystego morderczym wzrokiem.

— Wiesz, że wystarczyło przytaknąć? — westchnęła zrezygnowana. — Nieważne. To wiesz, czym są te wilcze jagody, czy nie? — spytała ponownie.

— Nie wiem — odrzekł w końcu brązowooki, nie zważając na to, że Niedźwiedziówka wydawała się nim zirytowana. Zresztą każdy zachowywał się podobnie w jego towarzystwie, więc nawet nie uznawał tego za coś odbiegającego od normy. Myślał już, że każdy kot powinien zachowywać się właśnie tak, gdy tylko spojrzał na Komara.

— Będziemy ich teraz szukać w lesie. Są to czarne, połyskujące jagody, dlatego lepiej się skup, żeby je znaleźć. Są bardzo dobre! Wszystkie koty normalnie zabijają się, by ich spróbować. Szukamy ich teraz dla Spopielonej Algi! — wyjaśniła, uśmiechając się pogodnie do srebrzystego. Pod jej uśmiechem kryło się też coś… jakby złego… lecz pręgowanemu nie widziało się nad tym rozmyślać.

— Dobrze — mruknął, odwzajemniając jej uśmiech, jakby starał się być jej odbiciem w kałuży. — Wilcze jagody… — powtórzył potem do siebie, chcąc zapamiętać słowa burej.

— Cieszę się, że się rozumiemy — miauknęła wojowniczka. — A teraz bierz tego rudzika z powrotem do pyska i wyruszamy na poszukiwania! Jestem pewna, że Alga nie może się już doczekać momentu, w którym przyniesiemy jej te jagody. Chyba nie chciałbyś, by musiała długo na nie czekać? — mówiła, podczas gdy Komar podniósł piszczkę z ziemi i znów ruszył za nią. — Biedna Alga. Mam nadzieję, że zdążymy jej donieść ten rarytas, zanim nam tu wykituje ze starości!

Słowa brązowookiej brzmiały dla niego sensownie. To chyba dobrze, że chcieli zrobić dla starszej jakiś dobry uczynek, co nie? Komar zastanawiał się, czy może gdy już podaruje Spopielonej Aldze te jagody, inne koty go polubią! Polubią go tak, jak lubią kwiatki, czy nawet te dziwne czerwone znaczki na czołach. Srebrzysty może i nie był zbyt bystry, lecz wiedział dobrze, że inne koty w obliczu tych dwóch rzeczy robiły się przyjazne.

Nim jednak zdążył dopytać o to Niedźwiedziówkowy Pył, udało im się dotrzeć do lasu. Komarza Łapa od razu zaczął rozglądać się wokół siebie w poszukiwaniu czarnych jagód, o których mówiła wojowniczka. Koniecznie musiał je znaleźć!

— Patrz, Komarze! Tam są! — odezwała się nagle brązowooka, na co kocur zastygł w miejscu.

Jak mógł dopuścić do tego, że Niedźwiedziówka znalazła je szybciej? Przecież to on miał ich szukać i to on miał je znaleźć!

— Szybko, chodź tu! — mruknęła po chwili wojowniczka, gdy już podbiegła do krzewu.

Wtedy czekoladowy odrzucił wszystkie myśli na bok i posłusznie pognał w jej stronę. Kotka ostrożnie nabiła jedną z jagód na swój pazur, po czym zwróciła się do niego i o mało nie wcisnęła mu tej kulki prosto w pysk. Komar rozluźnił uścisk, a rudzik ponownie upadł na ziemię.

— Złap dziób tego rudzika i spróbuj go otworzyć. Ja wsadzę tam jagody. Wiesz, żeby Spopielona Alga miała miłą niespodziankę! — miauknęła.

Srebrzysty skinął głową, a następnie zaczął niezgrabnie próbować złapać pazurami za dziób ptaka. Nie był jednak zbyt zgrabny i już wkrótce starsza kotka zaczęła się denerwować. W końcu udało mu się jednak wykonać polecenie, które mu wydała. Wtedy kotka pochyliła się nad rudzikiem i wcisnęła mu do gardła czarną jagodę, lśniącą w nikłych promieniach słonecznych przebijających się przez korony drzew. Gdy Komar obserwował tę scenę, poczuł, jak dreszcz przebiega mu po grzbiecie, choć sam nie wiedział dlaczego.

— Ja spróbować jagód? — zapytał po jakimś czasie, gdy Niedźwiedziówka ponownie zamknęła pysk ptaka. Najpierw przejechała po ziemi pazurami ubrudzonymi sokiem, a następnie spojrzała na swojego podopiecznego ostrym wzrokiem.

— Ani się waż dotykać wilczych jagód. Nie zasłużyłeś sobie na nie — wyjaśniła.

Uczeń skinął głową. Wydawało mu się to sensowne. W końcu bura cały czas mówiła o tym, że te jagody były czymś wielkim i pożądanym. To oczywiste, że póki nie zrobi niczego godnego pochwały, nie będzie mógł ich zjeść. Wielka szkoda. Bardzo chętnie by ich spróbował, skoro kotka tak je wychwalała. Czy naprawdę były tak dobre, jak opowiadała? Musiały być. W końcu dlaczego miałaby kłamać?

— Weź tego ptaka i wracajmy już, zanim się ściemni. Przecież ma to być kolacja dla Algi, czyż nie? Głupio byłoby, gdyby zdążyła zasnąć, zanim wrócimy do azylu — stwierdziła i zaczęła oddalać się od Komara.

Ten szybko pochwycił piszczkę i zrównał się z nią krokiem. Łapy świerzbiły go, by pobiec, jednak Niedźwiedziówkowy Pył nie przyspieszała. Zamiast tego wpatrywała się przed siebie z kamiennym wyrazem pyska i subtelnie zmarszczonymi brwiami, jakby nad czymś się zastanawiała. Jakby w głowie wyobrażała sobie teraz jakiś scenariusz, jakąś wizję. Komar mógłby o to spytać, jednak rudzik w jego pysku był niczym kłódka. Szedł więc w ciszy, uważnie przyglądając się pyskowi buraski. Wyglądała zabawnie, gdy była tak na czymś skupiona. Srebrzysty zapewne nigdy tak nie wyglądał, bo nie zdarzało mu się zbyt często gdybać. Jeśli już, to skupiał się na wpatrywaniu w jeden punkt, lecz wtedy nie zdawał się zamyślony — przecież wówczas przez jego głowę nie przechodziła żadna myśl.

Słońce coraz bardziej chyliło się ku horyzontowi, lecz azyl rysował się już przed ślepiami Komarzej Łapy, dając mu nadzieję na to, że Spopielona Alga nie zdąży zasnąć, nim on i Niedźwiedziówka wrócą do obozu. W końcu dzieliło ich od niego zaledwie kilka długości lisich ogonów! Wystarczyło kilka minut, by Komar dotarł nad brzeg rzeki, która oddzielała tereny Klanu Nocy od miejsca, w którym rozkwitała nocniacka społeczność. Pręgowany zawahał się przez moment, zamierając w miejscu. Nie było mu dane wchodzić na wyspę zbyt często. Zazwyczaj był wyganiany do legowiska oddalonego od obozu, w którym spał wraz z Fląderką i Błotem. Właściwie to nie do końca był pewien, dlaczego przyszło mu żyć z dala od swoich rówieśników oraz reszty pobratymców, lecz nie starał się tego kwestionować. Najwidoczniej tak już było. Fląderka próbowała mu kiedyś wytłumaczyć, że ma to związek z jego futrem, ale Komar nie widział w tym żadnego sensu i nie starał się słuchać słów kotki.

— Na co czekasz? Śmiało, Komarze, przepłyń przez rzekę — zachęciła go wojowniczka. — Przecież chcesz tylko podarować zwierzynę starszyźnie. To obowiązek każdego z uczniów, więc czemu miałbyś nie móc go wykonać? — naciskała dalej, aż w końcu brązowooki zgodził się z jej słowami, kiwając łbem, i wszedł do lodowatej wody. Kilka ruchów łapami i znajdował się już na drugim brzegu rzeki, a obok niego była pręgowana.

Kocur otrzepał się, po czym śmiałym krokiem wszedł do azylu. Miał w końcu pozwolenie Niedźwiedziówki, co oznaczało, że definitywnie był tu mile widziany.

— Pamiętaj, że masz zanieść rudzika do Spopielonej Algi. Potem weź też zwierzynę ze stosu i daj ją reszcie starszyzny — szepnęła do ucha srebrzystego, po czym oddaliła się od niego i zniknęła w którymś z legowisk.

Zadanie wydawało się banalnie proste i równie niewinne. Komarza Łapa nie musiał zastanawiać się dwa razy nad jego wykonaniem. Po prostu poszedł do legowiska starszyzny i podszedł do czarno-białej kotki, by następnie upuścić przed nią nafaszerowanego jagodami rudzika. Posłał też starszej o posiwiałym pysku i dziwnych, niemal mlecznych oczach nieznaczny uśmiech, jaki często gościł również na mordce Niedźwiedziówki.

— To dla mnie? — spytała Spopielona Alga, pochylając się nad piszczką.

Nim srebrzysty zdążył przytaknąć, usłyszał czyjś głos:

— Jesteś pewna, że chcesz zjeść coś przyniesionego przez czekota?

“Czekot…” — pomyślał Komar. Czy tym właśnie był? Czekotem? Co to w ogóle znaczyło?

Starsza nie odpowiedziała na pytanie, a zamiast tego zaczęła pożywiać się ptakiem. Wówczas pręgowany opuścił legowisko starszych, by przynieść jeszcze piszczki dla Siwej Czapli, Wężynowego Kła i Rysiego Boru. Za trzecim razem, gdy wchodził do środka, Alga pochłonęła już niemal całego ptaka. Wtedy też dostrzegł coś dziwnego. W kąciku jej ust widniała fioletowa plama. Komar od razu rozpoznał jej kolor — przecież tak właśnie wyglądały wilcze jagody! Przez chwilę przyglądał się starszej, po czym na jego pyszczku znów pojawił się uśmiech. Najwyraźniej te jagody naprawdę jej smakowały, skoro zjadła już prawie całego rudzika. Spopielona Alga oblizała pysk, zlizując przy tym fiolet, a Komar uznał, że dobrze się spisał. Po chwili położył zwierzynę przed ostatnim ze starszych.

— Do widzenia — pożegnał się, tak jak nauczyła go Niedźwiedziówka. Po wypowiedzeniu tych słów ulotnił się z legowiska i wyruszył w drogę na wysepkę.

* * *

Komarza Łapa obudził się, jak zwykle, rano, gdy niebo miało jeszcze barwy różu i fioletu, a zimna bryza powiewała na terenach Klanu Nocy. Przez moment leżał na swoim posłaniu, wlepiając spojrzenie w ściany legowiska, a także przesuwając wzrokiem po dwójce jego mieszkańców. W końcu jednak znudziło mu się patrzenie na to, jak ich boki miarowo unoszą się i opadają. Zdecydował, że przejdzie się do azylu, by odwiedzić Niedźwiedziówkowy Pył. Być może kotka dzisiaj także zabierze go na spacer i pozwoli mu zebrać nieco więcej wilczych jagód. Może wtedy poczęstowałby nimi resztę starszych? Albo Fląderkę? Sam również bardzo pragnął ich spróbować, lecz bura wyraźnie mu tego odradziła, a skoro mu odradziła, to nie zamierzał tego robić. Był niczym jej głupiutki szczeniak, który robił wszystko, co tylko mu powiedziała, a gdy podnosiła na niego głos, doskonale rozumiał, że zawinił i nie powinien już tak robić. Miał nadzieję, że bura była zadowolona z tego, jak sprawnie wykonywał wczoraj jej rozkazy, a także z tego, że nakarmił Spopieloną Algę!

W końcu udało mu się podnieść na cztery łapy i wyruszyć z wizytą do obozu. Gdy zajrzał do środka, spostrzegł, jak czarno-biała kocia sylwetka zanurza się w legowisku starszyzny. Przykuła jego uwagę, toteż Komar, nie myśląc zbyt wiele, ruszył w jej stronę. Stawiał powolne kroki — w końcu nigdzie się nie spieszył. Nie sądził, by działo się coś nadzwyczajnego, dopóki z legowiska starszych nie dobiegł go krzyk. Od razu zatrzymał się w miejscu, unosząc uszy do góry. Stał tak przez moment, aż podbiegła do niego Niedźwiedziówkowy Pył i kilka innych kotów, które jednak nie zatrzymały się przy nim, a zamiast tego weszły do legowiska.

— Ty! Wynoś się stąd! — powiedziała, po czym również zniknęła w półmroku legowiska starszych.

Srebrzysty wciąż stał w miejscu. Chciał odejść. Kazano mu się stąd wynosić. Lecz gdzieś w środku czuł ciekawość, dlatego postanowił wpierw wykonać kilka kroków naprzód. Usłyszał wtedy niezbyt zrozumiałą rozmowę, z której udało mu się wyłapać jedynie kilka słów, takich jak: “przyczyny naturalne”, “śmierć we śnie” czy “starość”. Wtedy też uznał, że dosyć tego podsłuchiwania. W końcu odsunął się od legowiska starszych i zgodnie z wolą starszej kotki postanowił wrócić na wysepkę, z której przed chwilą tu przyszedł.

Gdy wsadził pysk do błotnego legowiska, spostrzegł, że wpatruje się w niego para oczu.

— Hej, Fląderko — przywitał się z kotką, używając imienia, którym zwykle zwracali się do niej inni Nocniacy.

Czekoladowa była wobec niego dziwnie miła i troskliwa. Często też nazywała siebie jego “mamą” — cokolwiek tak właściwie znaczyło to słowo. Komar nigdy nie przywiązywał do niego większej wagi i nie rozumiał, czy Fląderka, jako jego “mama”, miała być mu bliższa. Wydawało mu się, że tak, choć nie czuł z nią żadnej szczególnej więzi.

— Coś się stało w obozie, synku? — zapytała go ze zmartwionym wyrazem pyszczka. — Usłyszałam krzyk.

Pręgowany usiadł na swoim posłaniu, obserwując szylkretkę swoim niepokojącym wzrokiem.

— Chyba. — Jak widać, nie był zbyt rozmowny. — Przyczyny naturalne, śmierć we śnie, starość… — zaczął wymieniać słowa, które zapamiętał z rozmowy kotów we wnętrzu legowiska starszych, licząc na to, że będą odpowiedzią na pytanie Fląderki.

<Fląderko?>

[2969 słów]

Od Guziczka CD. Gronostaja

Przed mianowaniem

Guziczek usiadł wygodnie, spojrzał na syna i jego mentorkę. Zaczęli zwykłą walkę. Guziczek chyba jeszcze tego nie miał jak uczył się na zwiadowcę, ale sam nieraz zaczynał bijatyki z Kurką. Nigdy na poważnie oczywiście! Zauważył, oczywiście, że syn nie był w tym tak trwały i pewny, w walce. Mimo to robił wszystko, żeby nie zostać przygwożdżony do ziemi przez mentorkę. Guziczek spojrzał na swoje blizny z walki z bobrami. Najważniejsze było to, aby nie pozwolić się zabić…
Ostatecznie Gronostaj wygrał, na co i Guziczek i Jaśminowiec uśmiechnęli się dumnie. Uczeń znalazł się moment później na ziemi, ale spojrzał na zwiadowcę i zapytał:
– TATO! JAK MI POSZŁO, TATOOO?!
Guziczek podszedł do niego i otarł się z pomrukiem. Zaraz potem polizał go i pokiwał głową.
– Byłeś świetny. Jesteś świetny. – Pokiwał głową i zerknął na mentorkę kocurka. – Myślę, że naprawdę niedługo będziesz mógł już mieć test – rzucił, chociaż bardziej do Jaśminowiec, niż do syna.

Test i mianowanie

Jak powiedział, tak się stało. Kilka księżyców później Jaśminowiec przyszła do liderów, w tym teraz jego, i powiadomiła o tym, że ma zamiar przeprowadzić Gronostajowi test. Zapytał tylko o dokładną datę, a gdy dostał, to cierpliwie czekał. A Guziczek nie lubił czekać w miejscu! Gronostaj wrócił do obozu o świcie, pokryty błotem i krwią. Guziczek nie zapytał, spojrzał tylko na syna i uśmiechnął się do niego dumnie.
Mianowanie nie nadeszło od razu, co trochę zmartwiło zwiadowcę. Czyżby jego syn jednak się nie wykazał? Wstyd mu było to przyznać, ale ta myśl sprawiała, że Guziczek coraz bardziej chciał naciskać na swoje dziecko. Nie mógł, to nie było w porządku. Wierzył w czarno-białego kocura. Po prostu z jakiegoś powodu może tego, że był zastępcą, radnym, strasznie przejmował się ostatnio tym, co myśleli o nim inni. A inni doskonale wiedzieli, że jego dzieciaki są jego. Na szczęście wszystkie złe myśli odpłynęły, gdy tylko Czereśnia zwołał koty, a potem Gronostaj wystąpił na mównicę. Udało się! Został mianowany!
– GRO-NO-STAJ! – wiwatował Guziczek, najgłośniej jak się dało.
Następnego dnia, gdy Gronostaj miał już nacięcie i jak się Guziczek dowiedział przypadkiem, imię duszy, zwiadowca podszedł do syna i otarł się o niego z pomrukiem.
– Wiedziałem, że dasz radę! Jestem z ciebie dumny. – Uśmiechnął się szeroko.
– Dziękuję – odpowiedział kocur.
– Co dalej? – Rozejrzał się. – Masz czas, oczywiście, dopiero zostałeś mianowany.
Spojrzał na syna, po czym westchnął. Nie chciał znów na niego naciskać, po prostu… Od zawsze był ciekawski i szukał plotek. Kilka rzeczy się nie zmieniło.
– Skupiasz się na drodze wojownika? Czy może masz kogoś na oku? – zaśmiał się, a potem ponownie otarł o niego. – Powiedz mi, Gronostaju, co właściwie dzieje się w twoim życiu?

<Synu?>

Od Kostki do Śnienia

Kostka obserwowała bawiących się braci. Patrzyła, jak jeden drugiemu przywala, a drugi, nie pozostając dłużnym, oddawał kłapnięciem szczękami. Częściowo im zazdrościła takiej werwy i zapału. Oni, w przeciwieństwie do niej, mają jakiekolwiek predyspozycje do zostania wojownikiem. Wciąż siebie karciła w myślach za swoje podejście do wszystkiego, jednocześnie nie dając po sobie tego poznać.

Wtedy wpadł na nią Sosenek, przez co kotka się spłoszyła; popchnięta uciekła za matkę, zaglądając zza niej na swojego brata ze zmarszczonymi brwiami.

— Dalej Kostka, chodź się z nami pobaw! Już jesteś duża, na pewno sobie poradzisz. — zaprosił ją Rdeścik, uśmiechając się od jednego wielkiego ucha do drugiego.

Młódka zrobiła wielkie oczy. Na pewno to ona sobie narobi wstydu.

— Nie. — miauknęła, dość stanowczo jak na siebie, aż Poinsecja się do niej odwróciła.

— Jak Kostka mówi nie, to nie, tak Rdeściku? — zwróciła się do syna.

— No dobra. — odparł, trochę z niechęci, ale pozostawił uśmiech na mordce. Zaraz potem dopadł go z powrotem brat.

***

Podczas gdy bracia wypoczywali, kotka zdecydowała się na odważny ruch. Póki co nikt oprócz jej rodziny nie zagościł w żłobku od dłuższego czasu. Tak więc usiadła tuż przy wyjściu z legowiska. Liście kaliny osłaniały niemal całość jej ciała, dając jej poczucie bezpieczeństwa i pewnego typu nietykalności.

Akurat zapadał zmrok. Słońce przestało sięgać do obozu, zasłonięte przez korony drzew. Podziwiała obóz zakryty cieniem, wysokie drzewa i koty, które na nich wypoczywały. Tu i ówdzie widziała, jak ktoś nawet przeskakiwał z drzewa na drzewo lub z gałęzi na gałąź. Bardzo by chciała tak umieć. Westchnęła. Może kiedyś się nauczy poruszać po nich tak jak inni, a może jeszcze lepiej. Jej długie łapy i smukłe na pewno są pewnego rodzaju przewagą nad innymi. Zaczęła marzyć o podziwie ze strony innych, o tym, jak jest wychwalana za swoje umiejętności. Szkoda, że raczej nigdy tak nie będzie.

Po dłuższej chwili wpatrywania się w jeden punkt nagle przed nią pojawiło się czarne futro. Cofnęła się głębiej w kalinę, unikając kontaktu. Okazało się, że był to kocur o smoliście czarnej sierści, żółtym, wyraźnym spojrzeniu i krótkim ogonie. Zamrugała parę razy, a zaraz za nim zjawiła się śnieżnobiała, niezwykle piękna kotka. Jej sierść była upstrzona płatkami kwiatów, a na barkach niosła cudowne pióra. Chwilę potem, w żłobku postawił łapę jej tata — Koniczyna. Patrzyła się na całą trójkę wielkimi oczyma, niemal zachwycona wyglądem kotki.

W chwilę ich nieuwagi wymknęła się z powrotem za śpiącą Poinsecję i obserwowała koty zza niej.

Ojciec, razem z czarnofutrym wojownikiem, rozmawiali wesoło, podczas gdy kocica się ułożyła na świeżo ułożonym, dedykowanym dla niej posłaniu.

Dość długo obserwowała całą trójkę, dopóki Koniczyna nie usiadł i się spojrzał w stronę swojej rodziny. Dojrzał swoją jedyną córeczkę.

— Kostko, nie śpisz? — uśmiechnął się do niej szeroko, a ona się w ułamek sekundy schowała za matką, jakby miała nadzieję, że coś jej to da.

Po chwili Koniczyna do niej dotarł. Zastał ją skuloną z wielkimi oczami.

— Nie chcesz poznać mojego kolegi? — zapytał przyjaźnie. Kostka namyśliła się moment, po czym niepewnie wstała. Przecież musi wreszcie kogoś poznać, bo inaczej będzie po prostu samotna jak palec.

Krzywym krokiem szła u boku ojca, wpatrzona w podłoże, a gdy się zatrzymał, ona natychmiast usiadła, nie odrywając wzroku.

— Mówiłem wam o Kostce. Czy nie jest piękna? Moja jedyna księżniczka! — rzekł ucieszony — Kostko, to mój kolega, Śnienie. A tu jest jego partnerka, Wróżka. Przywitasz się? — koteczka wbiła spojrzenie szeroko otwartych oczu w ojca.

Po dłuższej chwili ciszy z jej strony wreszcie wydukała jedno słowo:

— Hej…

<Śnienie?>

Od Pierzastej Kołysanki

Księżyc wychylał się zza chmur, rozjaśniając swym blaskiem wyspę ogrodników, a kto mógł wiedzieć, co tam się dzieje?

Mimika ogrodniczki rozluźniła się, gdy jej powieki ciężko opadły, a przed nią tańczyła błoga i głęboka czerń. Kocica nie wiedziała, kiedy ostatni raz spała spokojnie, nie przerywając jej odpoczynku koszmarem, lub nieprzyjemnym wspomnieniem. Szczerze mówiąc, Piórko nie spała zbyt dobrze, od momentu pierwszych zamieszek w Klanie Nocy, wywołanych sporadycznym wkroczeniem wydr do ich obozu. Po śmierci kilku ‘dodatków’ — Bo tak księżniczka nazywała bezużyteczne koty, srebrna została z łapami pełnymi roboty, żeby leczyć pozostałych padalców. Najchętniej pręgowana zostawiłaby ich na pastwę chorób zakaźnych, żeby pozdychali jeden po drugim od bólu, który tlił się w ich skórze, od krwawych ran, które zadały im brązowe bestie. Cóż, niestety dla niej, taka była jej powinność. Musiała leczyć koty, które nawet na to nie zasługiwały. Nie zrozumcie jej źle, kocica po prostu nie lubi okazywać im za szczególnych uczuć. A opatrywanie tych paskudnych blizn liczy się jako troska, czyli coś, czego ona nigdy w życiu nie doznała. O tym właśnie pomyślała, kiedy do jej uszu dotarła wiadomość, że Mandarynkowa Gwiazda nie żyje. Oczy ogrodniczki były puste, a twarz bez wyrazu, czyli tak jak postrzega ją większość kotów. Srebrna nie była zdziwiona, że przywódczyni zdechła, przecież była na tyle stara, że musiała w końcu kopnąć w kalendarz. Jednak gdzieś z tyłu jej głowy, kocica poczuła mrowienie. Czyżby przejęła się tym, że jej matk-. . . Ciało ogrodniczki poruszyło się podczas snu, a jej lewe ucho niespokojnie drgnęło. Księżniczka zawsze odbiegała od tematu, jeśli chodziło o jej rodzinę. Jedna emocja zawsze towarzyszyła jej z kolejną myślą o nich. Zazdrość. Zazdrość to okropna cnota, przed którą matki przestrzegają kocięta, gdy te są jeszcze młode. Jednak przy Piórko nigdy nie było nikogo, kto by ją tego nauczył. Jej matka często ją ignorowała, spychała na dalszy plan, albo piorunowała ją wzrokiem, jakby to miało ją zabić. Malutki, mysi móżdżek koteczki jeszcze nie rozumiał, że oznacza to wykluczenie. A przez kogoś takiego jak przywódczyni rodziny królewskiej? Potępienie. Więc dlaczego ona nie miałaby zrobić tego samego? Zapomnieć o swojej prześladowczyni, która w ostatnich księżycach życia udawała, że jej zależy, że to, co jej zrobiła, gdy była kociakiem, nie wydarzyło się. Pierzasta Kołysanka poczuła obrzydzenie, a na jej czole pojawiła się zmarszczka. Pręgowana odruchowo zaczęła gryźć policzek od środka, próbując uniknąć konfrontacji samej z sobą. Do tego śmierć jej niedoszłego brata — Błękitnej Laguny, choć pewnie powinien się zwać Błękitna Gwiazda, z szacunku do zmarłego przywódcy. Ale lider zawsze zasługiwał na nazwę, ten tytuł. A on? To było po prostu żałosne, że nie doszedł do wszystkiego sam, a później i tak miał czelność zginąć, zostawiając swój klan bez opieki. Kocur zawsze miał to, czego w życiu potrzeba. Opiekę, troskę matki, rodziny i szacunek od kotów w klanie. Pierzasta Kołysanka twierdziła, że to niesprawiedliwe. Laguna był w jej oczach tylko bezlitosnym mordercą, który uniknął zderzenia losu szybciej, niż Klan Gwiazdy tego chciał. Kolejnym liderem został… Kocica sama nie wiedziała już kto, może dlatego, że miała słabą pamięć do imion, a może jednak do wszystkiego? Już powoli zapominała twarze, na które zdawało jej się spoglądać zeszłej nocy, bo ta była wgapiona tylko w swoje łapy, lub ziemię. Po co miała się na nich gapić? Na wszystkie koty, które były w jej życiu nikim innym niż tylko popychadłami? Kocica zacisnęła szczękę, odrywając głowę od mchu. Po jej futrze spływały krople potu, co z niesmakiem kotka wytarła łapą. Po jej lewej gnieździły się dwa koty, których imion nie pamiętała, tak samo jednego mniejszego kota po prawej. Blade światło księżyca powoli przedzierało się osłonę wykonaną z bluszczu, która delikatnie rozświetliła wnętrze pnia. Srebrna stęknęła, mrużąc oczy z dezaprobatą. Jej oczy w odcieniu radioaktywnej zieleni, świeciły się w ciemności, co na pewno mogło wystraszyć niejednego kota tej nocy. Piórko uśmiechnęła się w duchu, bo była to jedyna cecha jej wyglądu, która jej się podobała. Niestety nawet to Klan Gwiazdy musiał jej odebrać, czyniąc ją na wpół ślepą, dlatego jedno jej diabolicznie zielone oko było blade i bez życia. Kocica przeklinała przodków za odebranie jej jedynej rzeczy, którą postrzegała jako piękno. Srebrna z niesmakiem wysunęła język z pyska, oblizując spierzchłą, suchą wargę. Ogrodniczka raz jeszcze obróciła głowę na prawą stronę, przyglądając się śpiącemu kotu. W pniaku było zbyt ciemno, by cokolwiek dostrzec, a zwłaszcza małe ciałko, które obśliniało jej miękki mech. Piórko prychnęła z pogardą, cmokając językiem. Jej drżące łapy powoli przesunęły się do przodu, dotykając miękkiej ziemi na wyspie. Zimny powiew wiatru musnął księżniczkę w policzek, docierając do wrażliwej skóry, co wywołało nieprzyjemny dreszcz. Mimo zmieniającej się pory roku, w powietrzu dalej unosił się nieznośny chłód i to uczucie bezradności. Co zrobi Klan Nocy teraz? Po tym, jak zginął ich przywódca, a na jego miejsce wszedł nowy i niedoświadczony pchlarz? Pierzasta Kołysanka nawet go nie znała, co bardziej przekonywało ją do swoich podejrzeń, że ich “nowy początek” zmierza ku końcowi. Pomimo tego, że odbudowali obóz i pozbyli się większości, ale czy na pewno? Jaki dureń wpadł na pomysł trenowania ptaków! To niedorzeczne, nawet jak dla niej, ponieważ ptak mógł cię porwać w przestworza i spuścić szponami w dół. Kotka fuknęła, siadając w pozycji bochenka, na skraju wyspy. Ktokolwiek dowodził tą nową grupą samotników, był skończonym idiotą.

***

Krwawo Pomarańczowe niebo ukazało się Pierzastej Kołysance, kiedy ta przetarła oczy, kiedy obraz powoli jej się zamazywał. Nie ukrywała, że była zmęczona pieleniem od rana do późnego popołudnia, zwłaszcza po wyraźnym grymasie na jej twarzy. Pozostali ogrodnicy również pracowali, ale według ich mentorki, nie tak ciężko, jak ona. Point położyła się obok pręgowanej na ziemi, jojczyła co drugie zdanie i narzekała na dzisiejszy upał. Księżniczka zmarszczyła brwi, jęcząc w duchu. Lulkowe Ziele przeszedł obok nich, z całkiem dużą ilością jeżyn. Piórko powąchała powietrze i wyczuła kojący zapach dla jej nozdrzy.

— Do tego czujesz ten smród! Jak to możliwe, że Lulkowe Ziele jest czysty, przecież robił to samo co my! — jęknęła, przewracając się z jednego boku na drugi. Nagle podparła się na dwóch przednich łapach, podnosząc je do góry.

— To takie nie fair! Czemu śmierdzimy? — prychnęła Szepcząca Hipnoza, opierając się jednym ramieniem na mentorce. Pierzasta Kołysanka zażenowana uniosła brew, a jej źrenice się zmniejszyły. To było wręcz nienaturalne, żeby urodzić się takim żądnym atencji i bez zdrowego rozsądku w głowie! Tak właśnie ogrodniczka mogła opisać uczennicę.

— My? — mruknęła księżniczka, strzepując brudną łapę kotki z futra. Niebieska nerwowo westchnęła, kładąc się na suchej już ziemi i roztrzepując kurz dookoła. Piórko syknęła, łapiąc się za nasadę nosa, ponieważ zapomniała jak dziecinna potrafiła być ta pokraka. Srebrna wstała z ziemi, strzepując z siebie sprzed chwili narzucony kurz, w napięcie odwróciła się od kotki, próbując jakkolwiek nie kichnąć, bo to oznaka „słabości”.

„Nie ma sensu tkwić tu ani chwili dłużej, prędzej nawiąże samodzielnie kontakt z Klanem Gwiazdy, niż z tym bytem bez mózgu” — pomyślała, opuszczając wyspę. Gdy pręgowana łapa postawiła pierwszy krok w obozie, ogrodniczka była wdzięczna za odrobinę odpoczynku, bo szczerze mówiąc, mogła przyznać, że nie była w formie. Ale kto by był? Ostatnio działo się tam zbyt dużo, a ona musiała to wszystko odespać. Poza tym ma już kilku pomagierów, więc po co ma brudzić łapy? Z każdym krokiem jej grzywka śmiesznie podskakiwała, co pozwalało kotce na zobaczenie czegokolwiek. Pierzasta Kołysanka musi ją w końcu obciąć, bo na dobre przestanie widzieć cokolwiek! Srebrna dyskretnie zbliżyła się do sterty zdobyczy, po czym z dołu kupki poharatanych zwierząt, chwyciła tłustego królika, który najpewniej wbiegł do nich prosto z terytorium Klanu Burzy. Piórko z obrzydzeniem spojrzała się na pozostałe ryby na stercie i ich paniczny smród, bo według niej, tylko plebs mógł je jeść. Nagle z legowiska przywódcy wyłonił się mały kształt, co zmusiło księżniczkę do zmrużenia oka, żeby dostrzec kogoś w oddali. Czarny point z długim futrem, właśnie rozmawiał z innym kotem, którego Pierzasta Kołysanka nie rozpoznała, a raczej nie pamiętała. To tak wygląda nowy lider Klanu Nocy? Piórko parsknęła gładkim, cichym śmiechem, przeżuwając kolejny kęs pulchnego królika.

— Przecież to jeszcze dzieciak! — wymruczała, przez zaciśnięte zęby pełne jedzenia. Nie mogli wybrać kogoś starszego z doświadczeniem? Przecież miała tego rodzeństwa w pip! Musiał zostać ktoś kompetentny oprócz niej. Dupek przywódca? Nie żyje. Pręgowany śmieszek? Zdechł. Trans ciołek? Martwy! Jej rodzina popełniała śmierci, jak i zbrodnie co noc, chociaż co się dziwić. Z taką piękną buźką i mądrym umysłem przychodzi odpowiedzialność. Przynajmniej ona wykonała swą powinność, żyje i ma się świetnie, tego mogła jej pożałować CAŁA rodzina. Kocica przymrużyła oczy jeszcze bardziej, snując pomysły, jak powinna go nazwać, bo i tak nie zapamięta jego imienia. Czemu nie mogli mieć takiego samego systemu jak w Owocowym Lesie? Tutaj tylko się gubiła.

— Jego oczy mówią… Niezdolny do podejmowania właściwych decyzji i mający kiepskie pomysły, zarozumiały dupek z wielkim ego — powiedziała, chichocząc. Niestety jej szczęście nie mogło trwać długo, bo niejaki lider, musiał nawiązać z nią kontakt wzrokowy. Miał duże, niebieskie oczy, prawie jak u kocięcia, czyli kolejna oznaka, że dalej był dzieckiem. Ona zawsze ma racje, pod każdym względem, w każdej sytuacji. A teraz, ma inne rzeczy do roboty, niż wpatrywanie się w cholera wie kogo. Pręgowana otarła łapą kąciki ust i z gracją pomknęła przez środek obozu do wyjścia.

Od Koszmarnej Łapy CD. Tańcującej Słonki

Przeszłe zgromadzenie

Chciał usiąść w tym samym miejscu co księżyc temu, ale tam siadła jakaś szylkretka, pachnąca Klanem Puszków. Nie był awanturnikiem, ale tym razem miód mu uderzył do głowy.

– Em... Przepraszam, to moje miejsce.

– To twoje miejsce? – spytała młoda szylkretka ze zdumieniem, kładąc po sobie uszy. – Ja… nie wiedziałam, że można zaklepać sobie miejsce na wyspie – dodała, po czym podniosła się. Nie dało się, oczywiście, zaklepać miejsca, ale nie musiała o tym wiedzieć...

– Dzięki – miauknął bez emocji. Nie wiedział czemu, ale ona wzbudzała w nim żal, lecz później zgasł. Popatrzył na nią lodowatymi oczami. Nadciągający Pomrok powiedziała, że musi się socjalizować, cokolwiek to znaczy.

– Jak się nazywasz?

Szylkretka lekko przestraszyła się jego wzroku.

– Słonkowa Łapa… A ty? – odparła, przyglądając mu się z zaciekawieniem.

– Koszmarna Łapa. – mruknął bury – Jesteś z Klanu Klifu, prawda?

Słonkowa Łapa na moment zamilkła, zaintrygowana.

– Tak – odparła krótko, po czym wzięła wdech. – A ty, jak dobrze wyczuwam, jesteś z Klanu Wilka?

– Gratuluję – burknął kocur.

– Jak się układa u was w klanie?

Kotka zamilkła. Zaczęła się rozglądać nerwowo po polanie, ale zanim odpowiedziała, do nich przyszedł jakiś czarny kocur z krzyżem na czole.

Nowy objął jedną łapą szylkretkę – Witaj moja przyjaciółko! – Po tych słowach zmierzył od stóp do głów Koszmarną Łapę i mruknął z fałszywym uśmiechem. – Co to za jeden? – Wyszeptał do ucha swojej koleżanki.

– To samo pytanie mam co do ciebie. – odpowiedział czarnofutremu spokojnie, z lodowatym wzrokiem.

– Cześć – przywitała się z nim najpierw, a później odpowiedziała

– Ten? On nazywa się Koszmarna Łapa – odpowiedziała czarnofutremu. – Przepraszam, Koszmarna Łapo. Ten kocur to mój przyjaciel i nazywa się Złamana Łapa. Mam nadzieję, że się dogadacie! – mruknęła, wyglądając teraz na o wiele bardziej rozluźnioną.

– Chyba miło mi cię poznać

Burknął Klifiak.

Wilczakowi futro postawiło się na karku.

– To zatem… Z jakiego klanu jesteś przyjacielu? – Mruknął już z nieco mniej uśmiechniętym pyskiem. – Wiesz… Ja i Słonka to dobra para przyjaciół – Uśmiechnął się ponownie. – A ty? Masz przyjaciela w klanie? Jakiego ty tam jesteś… – spytał.

– Złamana Łapo… Koszmar jest z Klanu Wilka i jestem pewna, że ma do kogo otworzyć pysk – mruknęła Słonkowa Łapa, patrząc na czarnofutrego z przygnębionym wyrazem pyska.

Hm, Słonkowa Łapa jak na kogoś z Klanu Klifu była dość fajna, trochę gorzej z tym drugim, jak mu tam... No ale cóż, to Klifiak.

– Słonkowa Łapa ma rację, Klifiaku, nie jestem samotny

Dymny fuknął.

– Niech wam będzie, może zaczniemy jeszcze raz. Ja jestem Złamana Łapa. Mam 25 księżyców i chyba tyle, co o mnie mogę powiedzieć. – Westchnął, po czym wypuścił Słonkę ze swojego objęcia. – No i mogę jeszcze coś dodać o tej bliźnie, ale to dosyć głupia historia. – Mruknął

Szylkretowa kotka jakby ucieszyła się, że Złamana Łapa zdecydował się podzielić tą historią.

– Śmiało, też chętnie posłucham – zachęciła go, uśmiechając się delikatnie.

– Lubię takie historie. – Koszmar lekko się zaśmiał – dawaj

– No eh… Kiedyś pobiłem się z jakąś kotką z Klanu Wilka na zgromadzeniu. Wkurzyła się na mnie, bo chyba na nią wpadłem. No i się pobiliśmy, znaczy, no ona na mnie naskoczyła. Przywódcy i nasi wojownicy musieli nas rozdzielać. No i pewnym momencie mnie tak szturchnęła, że zostawiła mi tę bliznę. – mruknął, po czym przyłożył łapę do podbródka i się zastanowił. – Końcowo chciałem ją przeprosić, ale mi nie wyszło. – mruknął

– To dobrze, że teraz ja mogę chodzić na zgromadzenia i powstrzymywać cię przed wdawaniem się w takie sytuacje! – zażartowała, po czym uniosła uszy, a w jej oczach zalśniły iskierki. – Hej, skoro ta kotka była z Klanu Wilka, to może będziesz ją kojarzyć? – zwróciła się do Koszmarnej Łapy.

– Ha, Biały Barszcz mówiła coś o jakimś czarnofutrym Klifiaku, który śmiał z nią zadrzeć! – zaśmiał się – to ciekawa, ale strasznie wybuchowa kotka. Gratuluję, że wyszedłeś z tego cały!

Złamana Łapa lekko się zawstydził.

– No widzisz… Biały Barszcz? Ciekawe imię… – Mruknął, spoglądając przy tym na Słonkę. – A znasz jeszcze kogoś z klanu wilka?

– Ach, tak! Kiedyś rozmawiałam z niejakim Rozbitym Księżycem. Koszmarna Łapo, kojarzysz go?

– Kojarzę go, to "kolega" mojego kuzyna – uśmiechnął się szyderczo.

– Hm… Mnie się nie wydaje, abym go kojarzył. Kojarzę jedynie jakąś Kawczą Łapę. Nie za fajny gość — mruknął lekko rozmyślony Złamana Łapa

– Kawcza Łapa? Pierwsze słyszę – mruknęła niebieska. – Czemu uważasz, że nie jest fajny? Chyba nie kojarzę, żebyś kiedykolwiek o nim opowiadał. Rozmawialiście podczas zgromadzenia? – zaczęła zasypywać burego kocura pytaniami.

– Kawcza Łapa? Nie, fajny gość, trochę nerwowy, ale spokojniejszy od Białego Barszczu.

– Moje spotkanie z nim za przyjemnie nie było… Drażnił mnie. – wzruszył ramionami, po czym zapytał Słonkę – A ty? Miałaś kiedyś do czynienia z kimś niemiłym?

Teraźniejszość

Koszmarna Łapa mył swoje futro, które było oblepione kurzem. Dzisiejszy dzień był szarobury, a drzewa zamieniły się w duże, suche gałęzie, bez liści, bez kolorów. Zapowiadało się dzisiaj na piękny dzień. Jego lodowate oczy wylądowały na szylkretowym futrze Pyzatej Łapy. Jej pomarańczowe oczy lśniły w świetle słabego, szarego słońca. Kocurkowi wydawało się, że idzie prosto do niego.

– Koszmarna Łapo! – miauknęła – Koszmarna Łapo, jakaś Tańcująca Słonka chciała z tobą porozmawiać.

Cętkowany zmrużył oczy. Tańcująca Słonka? Ta Klifiaczka ze zgromadzenia, która była z tym czarnym zazdrośnikiem? Czego ona chciała?

– Kiedy chce się spotkać? – zapytał.

– Jutro – odparła – idziesz?

– Tak, zobaczę, czego chce. – mruknął, rozciągnął się i ziewnął – wezmę jakiegoś wojownika – odparł i zaczął czyścić ucho.

***

Koszmar rozglądał się po obozie, szukając sposobu na wyjście z obozu.

Zauważył swoją matkę, Ognikową Słotę, zbierającą patrol. Kocurek postanowił do nich dołączyć.

– Cześć, Ognikowa Słoto, czy mógłbym dołączyć do waszego patrolu?

Szylkretka popatrzyła się na swojego syna.

– Witaj, Koszmarze. Oczywiście, jeśli chcesz – mruknęła, a następnie krzyknęła do reszty – ruszamy!

Ruszyli z obozu, mijając sosny i świerki, które stały dostojnie, nie tracąc swych igieł. Nad nimi przeleciał jakiś ptak, a wiatr mierzwił im futro.

Dotarli do Czarnych Gniazd, które wyglądały tak jak zawsze.

– Może coś upolujemy? – zaproponował Koszmar.

– No dobrze. Klanowi przyda się więcej jedzenia.

Rozproszyli się nieco i zaczęli szukać dobrze wróżącego zapachu zwierzyny. Koszmarna Łapa zaczął iść w przeciwną stronę niż reszta patrolu i przyłożył nos do ziemi. Mysz. Podążał powoli za zapachem, który z każdą chwilą stawał się coraz mocniejszy. Nagle jego wzrok utkwił w małej piszczce szukającej czegoś do jedzenia. Zakradł się, wyskoczył w górę i jednym sprawnym ruchem przygniótł mysz. Złapał ją pyskiem za kark, a później kłapnięciem ją zabił.

– Koszmarna Łapo…? – usłyszał głos obok niego – Co ty tu robisz? Kazałam Pyzatej Łapie, by powiedziała ci, byśmy spotkali się niedaleko, ale myślałam, że powiedziała ci też, o jakiej porze – spojrzał się w kierunku głosu, który należał do Tańcującej Słonki.

– Masz teraz trening? – zapytała nagle.

– Nie – odpowiedział. – jestem na patrolu. A ty? Co tu robisz? Mieliśmy się spotkać teraz, ale na spokojnie możemy i teraz, jeśli masz czas. – siadł elegancko, owijając ogon wokół łap. – to, po co chciałaś się spotkać?

Słonka się zamyśliła.

– No wiesz, myślałam o tamtym zgromadzeniu… bardzo miło nam się rozmawiało i chciałam to powtórzyć.

Koszmar podniósł jedną brew ze zdziwienia.

– No dobrze – podrapał się za uchem – O czym chcesz porozmawiać?

– Ogólnie… możemy na przykład o naszych ulubionych rzeczach.

– Dobra, mogę zacząć – pomyślał przez chwilę Koszmar. I tak nie miał co robić. Miał ochotę jeszcze trochę pospać, ale sam się w to wpakował – Lubię kości. Szczególnie czaszki. W przyszłości chciałbym nosić czaszkę kruka na głowie, wyglądałbym jak jakiś szaman czy coś, ale spoko. Lubię również księżyc. Wygląda mrocznie i tajemniczo. A ty? Pewnie lubisz ptaszki, co?

Słonka nie wiedziała, jak zareagować na końcówkę.

– Taaak, lubię ptaki, ja i moja rodzina bardzo je szanujemy. To nasi patroni. Dlatego ich nie zabijamy oraz nie jemy.

Kocur trochę się zdziwił tą informacją. Chyba nie powinien mówić o czaszce ptaka na jego głowie…

– To… ciekawe – mruknął w odpowiedzi.

<Słonko?>

[1241 słów]

Nowy członek Owocowego Lasu!

Oregano

56 księżyców