Letnie dolegliwości!

Nadeszła Pora Zielonych Liści, a z nią nowe dolegliwości!

POGODA

(wkrótce zostanie uzupełniona)

Klanu Burzy:

Zawodząca Gwiazda - wymioty

Jabłonka - gorączka

Gadożerowy Pysk - biały kaszel

Kameliowy Wianek - kolec w łapie

Gasnąca Prawda - przegrzanie

Klanu Klifu:

 

Brykający Mysikrólik - wybicie barku

Zanurzona Łapa - ugryzienie przez szczura

Komosa - kocięcy kaszel

Źródlana Łuna - ból głowy

Różeńcowe Serce - zranienie przedniej łapy

Klanu Nocy:

Łabędzi Tan - bezsenność

Mandarynkowa Łapa - gorączka

Rogaty Flaming - przegrzanie

Gąbczasta Perła - swędząca infekcja

Kropiatkowa Skóra - infekcja ucha

Klanu Wilka:

 

Zwęglona Kukułka - katar

Sowi Zmierzch - infekcja gardła

Zamroczona Łapa - szkło w łapie

Wodnikowa Łapa - infekcja oka

Soplowa Łapa - zranienie ogona

Owocowego Lasu:

 

Kostka - ból zęba

Ryś - katar

Płatek - ból głowy

Psianka - swędząca infekcja

Bratek - ugryzienie przez szczura

Samotnicy i Pieszczochy:

 

 Mewa - ból głowy

Konwaliowa Mielizna - infekcja ucha

Choroby kotów, które nie poszły ze swoimi dolegliwościami do medyka i nie zostały wyleczone, przechodzą w kolejne stadium. Dotyczy to kotów z:

Klanu Burzy:

Gradobijący Cień - wymioty > odwodnienie

Klanu Klifu:

 

Wzburzony Kormoran - gorączka > osłabienie

Klanu Nocy:

Wężynowy Splot - infekcja ucha > tymczasowa głuchota na ucho > stała głuchota na ucho

Lulkowe Ziele - gorączka > osłabienie

Fląderka - bezsenność > halucynacje

Klanu Wilka:

 

Tropiąca Łaska - wybicie barku > sztywność kończyny

Aksamitkowy Nos - swędząca infekcja > podrażniona skóra

Owocowego Lasu:

Wszyscy wyleczeni!

Samotnicy i Pieszczochy:

Kazarek - bezsenność > halucynacje > poważne problemy psychiczne

Węgorz - przewianie > katar > kłopoty z oddychaniem

Bursztyn - infekcja ucha > tymczasowa głuchota na ucho

Myszołów - gorączka > osłabienie
Brokuł - katar > kłopoty z oddychaniem

Koty z dolegliwościami powinny udać się do medyka latem.

W przypadku grywalnej postaci należy napisać opowiadanie skierowane do medyka w klanie (jeśli jest on grywalny) lub opisać samemu wizytę u niego. Objawy nie muszą wystąpić od razu po rozpoczęciu lata - mogą w połowie a nawet i pod koniec.

Jeśli kot zlekceważy dolegliwości (tzn. nie zostaną wyleczone w danej porze roku), mogą się one zaostrzyć i/lub przemienić w gorsze i niebezpieczniejsze choroby.

WAŻNE! Osoby, które same wstawiają swoje opowiadania proszę o dodawanie pod opowiadaniami z leczeniem etykietkę "choroby".

UWAGA! Proszę, żeby pod opowiadaniami z leczeniem (szczególnie NPC!!!), były w liście wymienione imionami koty, które otrzymały kurację!

Proszę, by wymienione pod opowiadaniem imiona zgadzały się z imionami postaci w momencie ich zachorowania. Stare, zgadzające się z listą imię można zamieścić w nawiasie obok aktualnego imienia.

Postacie osób, które zgłosiły nieobecność obejmującą 

Od Lisiego Ostu CD. Czajki

Teraźniejszość

Zastanawiał się, czy życie jako samotnik w ogóle miało sens. Każdy jego dzień zlewał się z pozostałymi i wyglądał zupełnie tak samo. Niemal identycznie. Osetek za każdym razem budził się w środku dnia, leżał przez kilka godzin w swoim legowisku, aż w końcu burczenie w jego brzuchu stawało się nieznośne. Dopiero wtedy podnosił się z miejsca i wyruszał, by coś upolować. Najczęściej udawało mu się złapać jakieś trzy piszczki, które wystarczały mu na resztę dnia. Choć teraz, odkąd coś stało się z jego stawem, zazwyczaj przyjmował mniej pokarmu. No chyba, że akurat Czajka postanowił się nad nim zlitować i podarować mu jedną ze swoich upolowanych piszczek.

Dwójka kocurów żyła niedaleko siebie, lecz zachowywali się niemal jak nieznajomi. Lisi Oset jeszcze jakiś czas temu — a właściwie bardzo dawno temu, choć sam nie odczuwał aż tak bardzo upływu czasu — uciekł od Czajki. Myślał, że już nigdy nie powróci do niebieskiego kocura, a jednak los chciał inaczej. Bądź co bądź, ich relacja po jego powrocie nie była już taka sama. Czajka początkowo był zdenerwowany na Osetka za to, że od niego uciekł. Gdy czarnofutry pogrążył się w smutku i rozpaczy, niebieskiemu nieco przeszło, lecz tym razem to Osetek nie chciał inicjować z nim żadnych rozmów. Tak więc żyli. Jak obce sobie koty.

Lisi Oset był wykończony takim życiem. Tęsknił za Owocowym Lasem. Tęsknił nawet za Świetlikami, bo przynajmniej wtedy miał motywację, by codziennie wstawać rano z posłania. Mógł wtedy rozmawiać z innymi kotami. Jego dni nie były identyczne. Teraz nie było jednak żadnego czynnika, który mógłby się zmienić i sprawić, że życie Lisiego Ostu przestałoby być tylko monotonną rutyną.

Czarnofutry wiele razy zastanawiał się, czy nie przejść się nad granicę z Klanem Nocy i nie paść do łap jakiegoś patrolu, by wybłagać go o zabranie go przed oblicze kota, który rządził Nocniakami. Tak bardzo tęsknił za poczuciem przynależności do jakiejś grupy. A przede wszystkim tęsknił za swoją “partnerką” — Senną Łzą. Tęsknił również za kociętami, których nawet nie było mu dane zobaczyć. Wiedział jednak, że gdzieś na tym świecie są, a ta świadomość sprawiała, że tęsknota chwytała go za serce. Niejednokrotnie leżał na swoim posłaniu, wpatrując się przed siebie, i rozmyślał o tym, jak może wyglądać jego potomstwo. Czy któreś z nich miało zielone oczy? Czy któreś było czarno-białe? Czy futro któregoś z nich zawsze było zmierzwione i sterczało, przypominając kolce ostu? Kocur tak bardzo chciałby się o tym przekonać, lecz bał się samemu dołączyć do Klanu Nocy. Bał się zostawiać Czajkę samego. Nie chciał jednak pytać go o to, czy zmieniłby wraz z nim przynależność. W końcu prawie ze sobą nie rozmawiali, a zmiana miejsca zamieszkania i przystosowanie się do nowych zwyczajów i tradycji byłaby ogromnym wysiłkiem. Osetek nie chciał, by Czajka musiał aklimatyzować się w Klanie Nocy. Nie miał prawa wymagać od niego kolejnego poświęcenia, zwłaszcza po tym, jak sam przez ostatnie księżyce traktował go jak śmiecia.

Lisi Oset zdecydował, że musi jakoś poukładać myśli i wreszcie wziąć się w garść. Nie chciał, by znowu musiał posuwać się do ostateczności. Nie chciał już nigdy więcej czuć się tak, jakby jego życie nie miało sensu. Nie chciał, by ponownie znalazł się na skraju śmierci. Podniósł się ze swojego podstarzałego, zniszczonego posłania, którego nie wymieniał już od kilku księżyców, i bez słowa ruszył przed siebie. Czajka, który leżał nieopodal, podniósł głowę i przez moment złapali ze sobą kontakt wzrokowy, lecz czarnofutry zagryzł zęby i nie zwolnił nawet na chwilę. Wiedział dobrze, dokąd niosły go łapy. Nie próbował nawet oszukiwać samego siebie, że wcale nie zmierza w stronę granicy z Klanem Nocy. Jego serce pragnęło tylko jednego — być blisko Sennej Łzy. Nawet jeśli jego staw miał na ten temat inne zdanie. Kocur musiał skręcić sobie łapę już dawno temu, a ze względu na swój stan psychiczny oczywiście zignorował ten uraz. W końcu ten przerodził się w zwyrodnienie, a potem sztywność. Lisi Oset był zmuszony kuśtykać, lecz nawet to nie było w stanie go zatrzymać, gdy serce spragnione miłości pchało go do przodu.

Miał tylko nadzieję, że szylkretka zjawi się dziś na granicy. Już kilka razy wcześniej przychodził w okolice rzeki, lecz nigdy nie udało mu się spotkać kotki. Przez pierwsze księżyce domyślał się, że było to spowodowane jej pobytem w żłobku, lecz teraz był już całkowicie pewien, że jego kocięta dawno dorosły do tego, by zostać uczniami. Nie był pewien, jak to wszystko wyglądało w klanach. W Owocowym Lesie kocięta zostawały terminatorami w wieku czterech księżyców i mogły wybrać, na jaką rangę będą się szkolić. Mogły zostać wojownikami, zwiadowcami lub stróżami. Czarnofutremu wydawało się jednak, że skądś pamiętał, iż w klanach nie ma zwiadowców ani stróżów. W takim razie miał nadzieję, że jego kocięta były najlepszymi wojownikami, jakich tylko spotkał Klan Nocy! Szkoda tylko, że nie mógł być obecny na ich ceremonii. Że nie mógł obserwować, jak wracają z treningów czy patroli z uśmiechem na pyskach i piszczkami w zębach… Tak wiele go ominęło. Ich pierwsze kroki, pierwsze słowa. Teraz było już za późno, by tego doświadczyć. Jego kocięta dorosły bez niego. Lisi Oset miał tylko nadzieję, że Senna Łza czasem szepnęła im kilka słówek na jego temat. Miał też nadzieję, że nie odczuwały zbyt mocno braku ojca. Czarnofutry wierzył, że Łezka pracowała za dwoje podczas ich wychowania!

W końcu udało mu się dotrzeć nad rzekę i, o dziwo, nie popaść w obłęd przez to, jak wiele podczas tej wędrówki myślał o Sennej Łzie i swoich kociętach, których nie było mu dane spotkać. Stanął nad brzegiem i wlepił wzrok w pędzącą wodę. Bał się spojrzeć na tereny Klanu Nocy. W końcu co, jeśli nie będzie na nich znajomej szylkretki? Znowu będzie musiał poczuć zawód i zmierzyć się ze smutkiem. Kocur wbił pazury w ziemię i położył po sobie uszy, nie potrafiąc wyobrazić sobie scenariusza, w którym Senna Łza nie czekałaby na niego po drugiej stronie rzeki. Wiedział jednak, że taki przebieg wydarzeń był najbardziej prawdopodobny. W końcu, dlaczego miałaby znaleźć się akurat w tym miejscu o tej porze? Musiałaby jakoś dzielić z nim myśli, a nie wydawało mu się, by było to możliwe. Może i kochał ją tak mocno, że mogłoby się wydawać, iż jego uczucie rzuciło na nich zaklęcie, lecz mimo wszystko wciąż byli tylko zwykłymi kotami w zwykłym świecie. Jak mogliby porozumiewać się ze sobą telepatycznie?

“Trzy, dwa, jeden…” — zaczął odliczać, by wreszcie podnieść głowę. Gdy skończył liczyć, omiótł wzrokiem tereny Nocniaków. Przez chwilę śledził je wzrokiem powoli, jakby bał się odkryć wszystko, co się na nich znajdowało. Początkowo nie dostrzegł Sennej Łzy i gdy już myślał, że znowu napotkał puste tereny, przed oczami ukazały mu się dwie kocie sylwetki. Zamrugał kilkakrotnie, a potem postąpił krok do przodu i wyciągnął szyję, próbując lepiej się im przyjrzeć. Nie musiał długo patrzeć — to znajome futro rozpoznałby wszędzie. Futro Sennej Łzy. Kotka nie miała jednak jednej z łap, co go zszokowało. Natychmiast odsunął się od rzeki i ze zdumienia rozdziawił pyszczek. Czy to na pewno była ona? Zapamiętał ją przecież z całym kompletem kończyn. Może tylko coś mu się przewidziało? A może… kotka naprawdę straciła łapę? Tylko dlaczego? Przez co? Przez… kogo? Kto śmiał tak ją skrzywdzić?! Czy to wina jakiegoś kota, który postradał zmysły i postanowił ukarać ją za to, że jej kocięta były półkrwi? Nie. Na pewno nie o to chodziło. W końcu to niemożliwe, by w Klanie Nocy były koty aż tak chore psychicznie.

Osetek postanowił jednak nie myśleć o tym teraz. W końcu to była jego szansa, by porozmawiać z Senną Łzą po tak długim czasie! Nie widzieli się od… jakichś piętnastu księżyców, jeśli dobrze pamiętał. To były całe wieki! Nie mógł uwierzyć, że udało mu się przeżyć tyle księżyców bez spojrzenia w jej piękne, złociste oczy. Nie obchodziło go nawet to, że kotka szła teraz z innym kotem, najpewniej będąc na patrolu. Rzucił się do przodu, z trudem przebrnął przez rzekę i nawet się nie otrzepując, zaczął biec dalej. Był cały przemoczony, a woda ciążyła mu na futrze, co utrudniało mu bieg. Nie odważył się jednak zatrzymać ani na moment. Biegł, ile sił miał w łapach, aż w końcu, gdy znalazł się wystarczająco blisko kotów, odbił się od ziemi i skoczył na szylkretkę z boku. Oboje przekoziołkowali przez kilka długości lisich ogonów, a kotka w pierwszym odruchu krzyknęła na całe gardło. Dopiero po chwili zatrzymali się, a czarnofutry przyszpilił swoją przyjaciółkę do ziemi. Z jego futra zaczęła skapywać na nią woda, a na jego pysku widniał szeroki, pogodny uśmiech, którego za żadne skarby nie potrafił opanować. Mordka powoli zaczynała go już boleć od tego uśmiechu, lecz na widok miłości swojego życia jego pysk sam wyginał się w tak pociesznym wyrazie.

Nim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, usłyszał przerażony krzyk, a zaraz potem poczuł, jak coś uderza go w bok. Jakiś obcy kot rzucił się na niego, strącając go z Sennej Łzy. Z nim również czarnofutry przetoczył się po ziemi, aż obcy kocur przygwoździł go swoimi puchatymi łapskami. No tak. Mógł się spodziewać, że skacząc na szylkretkę, nie wywoła na jej pobratymcu zbyt dobrego wrażenia.

— Musisz być naprawdę głupi, by atakować dwa koty w pojedynkę! — wyrzucił z siebie kremowo-biały kot, kładąc po sobie uszy. W jego oczach widniały strach, ale i gniew. Obcy szybko się jednak opanował, gdy dostrzegł przerażenie i skruchę na pysku samotnika.

— Przepraszam! — pisnął Osetek. — Ja wcale nie próbowałem was zaatakować! — dodał, patrząc na Nocniaka przepraszającym wzrokiem.

— Puść go, Skroplona Łapo — odezwała się w końcu Senna Łza.

Oba kocury skierowały wzrok w jej stronę, po czym kremowy zszedł z Osetka i stanął obok. Wyglądał, jakby gryzło go poczucie winy z powodu tego, że dał się ponieść emocjom. Czarnofutry go jednak rozumiał. Gdyby na Senną Łzę również niespodziewanie skoczył jakiś obcy kot, w pierwszym odruchu chciałby powyrywać mu wszystkie łapy.

— Łezko! — mruknął w końcu zielonooki, chcąc podejść do wojowniczki i ją wyprzytulać, lecz się powstrzymał. Nie wiedział w końcu, kim był ten łaciaty jegomość ani czy nie będzie miał nic przeciwko temu, że jakiś samotnik łasi się do Sennej Łzy.

— Spokojnie, ten kocur to mój brat — uspokoiła go szylkretka, widząc jego wahanie. — Lisi Oście, to Skroplona Łapa. Skroplona Łapo, to Lisi Oset — przedstawiła ich po chwili, posyłając im krótki uśmiech.

Czarnofutry musiał przyznać, że kamień spadł mu z serca, gdy usłyszał, że Nocniak jest jej bratem. Przez chwilę obawiał się, że może zalecał się do szylkretki i próbował ją poderwać. Chyba by mu tego nie darował! Senna Łza była jego, choć… nawet nie byli oficjalnie parą.

— Miło cię poznać, Skroplona Łapo — miauknął zielonooki. — Widzę, że urządziliście sobie rodzinną schadzkę. Mam nadzieję, że wam nie przeszkadzam — dodał, choć dobrze wiedział, że wcale nie obchodziło go, czy im w czymś przeszkodził. Podbiegłby do Sennej Łzy nawet wtedy, gdyby właśnie dyskutowała o podbiciu innego klanu.

— Nie, nie przeszkadzasz. Właśnie krzyczałam na Muszlę, by w końcu poszedł do medyka, bo cały czas odwleka wizytę! — odparła, spoglądając figlarnie na brata.

— Wcale nie odwlekam! Ostatnio, gdy chciałem tam wejść, Gąbczasta Perła zajmowała się Ropuszym Skokiem. Nie chciałem jej przeszkadzać. Poza tym powiedziałem ci, że sam mogę się tym zająć. Dlatego prosiłem cię, byś przeszła się ze mną poszukać odpowiednich ziół… — wyjaśnił Skroplona Łapa.

Czy takie sprzeczki z rodzeństwem były normalne? Sam został od sióstr rozdzielony zbyt wcześnie, by móc doczekać się takiego momentu.

— Oj tam, oj tam, niech ci będzie — odparła Senna Łza, przewracając żartobliwie oczami.

Wtedy w głowie samotnika zrodził się pewien plan.

— No, Skroplona Łapo… W takim razie może pójdziesz dalej szukać tych ziół i pozwolisz dorosłym porozmawiać na osobności? — mruknął, puszczając szylkretce oczko. — Nie, żebym cię wyganiał! Wydajesz się doprawdy przyjemny w obyciu. Możesz się jednak domyślić, że ja i twoja siostra jesteśmy… dawnymi znajomymi. I mamy kilka spraw do obgadania — kontynuował, mając ogromną nadzieję, że kremowy przystanie na jego propozycję. O niczym innym nie marzył bardziej niż o rozmowie w cztery oczy z Senną Łzą. Jeszcze nie do końca wiedział, co chciał jej przekazać, lecz był pewien, że zrobi wszystko, by ich relacja znów wróciła na dobre tory.

Skroplona Łapa spojrzał najpierw na swoją siostrę, a później na Osetka. Potem znów przeniósł wzrok na szylkretkę, a na jego pysku pojawił się nieznaczny uśmiech.

— Niech wam będzie… — odparł, po czym pokręcił głową. — Tylko pośpieszcie się z tą rozmową! Morszczynowy Wąs chyba mnie udusi, jeśli wrócę do obozu za późno — miauknął, odwracając się od dwójki kotów i wyruszając na poszukiwanie ziół.

Czarnofutry szybko przeniósł wzrok na szylkretkę, a na jego pysku po raz kolejny pojawił się szeroki uśmiech.

* * *

Wracał ze spotkania z Senną Łzą wyjątkowo szczęśliwy. Szczęśliwszy, niż był kiedykolwiek przez ostatnie piętnaście księżyców. Nawet gdy rozstał się już z szylkretką, jego wyraz pyska wciąż pozostawał pogodny. Dowiedział się od kotki, jak wygląda jego potomstwo i jak się nazywa. Jak się okazało, doczekał się dwóch córek — Fiołkowej Łapy i Jasnej Łapy. Jedna z nich była czarno-ruda, druga zaś całkowicie czarna. Ponadto jedna z nich miała zielone oczy, zupełnie jak on! Nie mógł się doczekać, aż będzie mu dane zobaczyć córki. Wiedział, że każda z nich była równie piękna co ich mama, a także równie mądra i uzdolniona! Był pewien, że na treningach szło im wyśmienicie. Z całą pewnością zyskiwały też wiele pochwał od swoich pobratymców, a każdy ich rówieśnik oglądał się za nimi z podziwem! Nawet pomimo żalu, że nie mógł z nimi porozmawiać jak ojciec z dziećmi, i tak był szczęśliwy. To spotkanie z Senną Łzą dało mu nadzieję na to, że jego życie może jednak odzyskać sens. Dało mu nadzieję, że może jeszcze nie jest za późno, by wyznać kotce miłość i zostać jej partnerem. Może jeszcze uda im się stworzyć szczęśliwą rodzinę. Może jeszcze uda mu się nadrobić z córkami wszystkie te stracone księżyce. Liczył tylko na to, że nie będą miały mu za złe, że pojawiłby się w ich życiu tak późno. Bardzo chciał być z nimi od ich narodzin. Chciał, by były tego świadome i wiedziały, że to nie z jego winy musiały dorastać bez ojca.

W końcu udało mu się dojść do miejsca, w którym sypiał. Na swoim posłaniu wciąż leżał Czajka, który, słysząc kroki Osetka, ponownie zadarł brodę. Tym razem na jego pysku pojawiło się zdziwienie. Najpewniej dlatego, że spostrzegł, jak bardzo uśmiechnięty był czarnofutry.

— Stało się coś? — zapytał słabym głosem.

Zielonooki od razu do niego podszedł. Był w dobrym humorze i zdążył już zapomnieć o tym, jak napięta była ich relacja. W drodze powrotnej zebrał kilka ziół — stokrotki i korzeń żywokostu — które teraz odłożył przed Czajką.

— Spotkałem znowu Łezkę! — wyjaśnił, siadając obok niebieskofutrego. — Poza tym przypomniałem sobie, że ostatnio narzekałeś na ból głowy, więc w drodze powrotnej postanowiłem zebrać dla ciebie kilka stokrotek — mruknął, popychając w stronę kocura białe kwiatki.

— Mhm… — mruknął Czajka, biorąc zioła do pyska.

— Pomógłbyś mi? Kiedyś zwichnąłem sobie tylną łapę i teraz boli mnie staw, a sam nie potrafię do niego sięgnąć… Przeżułbyś korzeń żywokostu na papkę i nałożył ją w tamtym miejscu? — zapytał.

Musiał wreszcie wziąć się za siebie. Stojąc przy Sennej Łzie, wyglądał jak trup! Był chudy, miał zmierzwione, skołtunione futro i, oczywiście, kuśtykał. W takim stanie nigdy nie będzie w stanie skraść jej serca!

Czajka skinął głową i gdy tylko zjadł stokrotki, zaczął przeżuwać kolejne zioło, by następnie nałożyć powstałą papkę na bolący staw Osetka. Gdy skończył, zielonooki posłał mu wdzięczny uśmiech.

— Ej, Czajko… — zaczął nagle, po czym odwrócił wzrok od niebieskofutrego. — Spotkanie z Łezką przyniosło mi tyle szczęścia… Nawet sobie nie wyobrażasz! Poznałem nawet jej brata, a także dowiedziałem się co nieco o moich córkach! Jest ich dwójka. Jedna to Fiołka, a druga to Jasność. Czy to nie są piękne imiona? — kontynuował, podczas gdy jego serce biło jak oszalałe. — I… i… pomyślałem sobie, że byłbym jeszcze szczęśliwszy, gdybym tylko… mógł z nimi zamieszkać! — wyjaśnił, czując, jak zaciska mu się gardło z nerwów. — J-ja wiem, że… sporo od ciebie oczekuję, ale… czy nie chciałbyś, no, nie wiem, dołączyć ze mną do Klanu Nocy…? Spójrz, Czajko! Nie musielibyśmy się już martwić o to, że podczas następnej Pory Nagich Drzew umrzemy z głodu! Albo, że zabraknie nam ziół…! Albo, że nasze życie nie ma już sensu… — mówił dalej, mimo fal gorąca zalewających całe jego ciało.

Bał się, że kocur się nie zgodzi. A jeśli tak się stanie, to co wtedy? Zostanie tu z nim czy odejdzie bez niego?

Czajka milczał, co sprawiało, że wątpliwości zżerały czarnofutrego od środka. Czy na pewno dobrze postąpił, zadając to pytanie?

— Czajko, ja… chcę, żebyś wiedział, jak okropnie żyje mi się w samotności. Tęsknię za rozmowami z innymi kotami. Tęsknię za poczuciem, że gdzieś przynależę. Tęsknię za dzieleniem się językami z pobratymcami. Nie potrafię też znieść świadomości, że gdzieś tam, za rzeką, mam dwie córki, które nigdy nie widziały mnie na oczy! Tak bardzo chciałbym codziennie budzić się i móc powiedzieć im “kocham cię” — mówił dalej, licząc na to, że uda mu się przekonać przyjaciela. — Poza tym… chciałbym wreszcie wyznać miłość Łezce. Chciałbym, żeby została moją partnerką. I chciałbym też, żeby mogła budzić się przy mnie, zamiast codziennie maszerować na granicę, by ze mną porozmawiać. Proszę, Czajko, przemyśl moje słowa… Ty też mógłbyś znaleźć sobie kogoś wśród Nocniaków! Jestem pewien, że szybko przystosujemy się do ich stylu życia. Przysięgam też, że przedstawię cię Łezce i moim córkom! Będziesz dla nich jak wujek, co ty na to?

Czuł, że powoli kończą mu się już argumenty. To znaczy — mógłby wymyślić ich jeszcze ze sto — po prostu nie wiedział, czy którykolwiek z nich docierał do drugiego samotnika, który przez cały ten czas wpatrywał się w niego w milczeniu.

<Czajko?>

Wyleczeni: Ropuszy Skok, Skroplona Łapa (Muszla), Czajka, Lisi Oset

Od Firmamentowej Łapy

Słuchał mentorki, która tłumaczyła mu coś na temat ziół, kiedy usłyszał, jak do środka wchodzi Kurzy Pazur. Kotka westchnęła, podchodząc do medyków, trochę kulejąc.

— Mam nadzieję, że nie przeszkadzam… Chyba zraniłam sobie łapę na kamieniach podczas polowania. — Podniosła trochę wyżej swoją prawą łapę, krzywiąc się. — Wygląda okropnie! Myślałam, że zemdleję z bólu, ale udało mi się dokuśtykać do obozu… Całe szczęście! — prychnęła oburzona. Księżycowa Aldrowanda zerknęła z zaczepnym uśmiechem na uczniem i podeszła do kotki.

— Firmamentowa Łapo, podaj mi liście dębu. — Gdy tylko kotka poprosiła go o pomoc, ten od razu zabrał się za szukanie. Jego oczy przeskakiwały z zioła na zioło, aż znalazł zawiniątko z wysuszonymi liśćmi. Przeżuł je na papkę, pamiętając, że właśnie to ma zrobić, po czym podszedł do Kurzego Pazura. Kotka wykrzywiła pysk w niesmaku, na co ten spojrzał na nią pytająco.

— Fuj, chyba nie chcesz tego na mnie nakładać! — Kocur jednak zignorował jej protesty, bo nadal miał zatkany pyszczek listkiem i papką, która się na nim znajdowała. Położył go na ziemi, chwytając delikatnie jej łapę.

— Spokojnie, to potrwa tylko chwilkę. — Uśmiechnął się delikatnie, nakładając lek, podczas gdy pacjentka odwracała wzrok, jednak widocznie się uspokoiła. Zabezpieczył łapę pajęczynami i mniejszym kawałkiem mchu, który miał utrzymać maść na swoim miejscu. — Gotowe, po stresie. Wróć do nas proszę za… Około dwa wschody słońca.

Mentorka skinęła z aprobatą gdy odwrócił się w jej stronę, czekając na ocenę jego pracy. Kurzy Pazur wyszła, coś jeszcze szepcząc pod nosem. Tuż po niej do środka weszła Srocza Błyskotka, która widać było, że czuje się fatalnie. Usiadła przed medykami, dysząc z wysiłku dostania się do lecznicy.

— Przepraszam, że was tak nachodzę… Jestem jakaś trochę rozpalona, tak mi się wydaje… — Księżycowa Aldrowanda skinęła do Firmamentowej Łapy, aby ten sam zajął się kotką. Podszedł do niej, przykładając łapę do jej czoła. Faktycznie, była rozpalona. Spojrzał na mentorkę, jednak ta nie miała zamiaru tym razem podpowiadać uczniowi. Sam musiał domyślić się, jakich potrzeba mu ziół. Podszedł więc powoli i ostrożnie do półki z ziołami, myśląc intensywnie. Węsząc poczuł zapach ogórecznika pomiędzy kwiatami, co od razu sprawiło, że nad jego głową pojawiła się niewidzialna lampka. Wziął zawiniątko, ostrożnie wyciągając trochę zioła. Podał je szylkretce z delikatnym uśmiechem.

— Proszę uprzejmie, to powinno pomóc z gorączką, Srocza Błyskotko. Mam nadzieję, że poczujesz efekty jak najprędzej, ale powinno zadziałać jeszcze przed zachodem. — Kotka od razu połknęła zioło, odwzajemniając uśmiech ucznia.

— Bardzo ci dziękuję, Firmamencie. — Po tych słowach skinęła jeszcze do medyczki obok niego i wyszła z legowiska.

— Bardzo dobrze ci idzie, Firmamentowa Łapo. Masz do tego talent, to trzeba przyznać. Nie spodziewałam się, że tak sprawnie pójdzie ci przyjęcie samemu pacjenta. Nie okazałeś prawie żadnego stresu, a w dodatku bezbłędnie wykorzystałeś swoją wiedzę. — Na słowa kotki kocur rozpromieniał.

— To zaszczyt słyszeć takie pochwały, Księżycowa Aldrowando. Mam nadzieję, że będę jedynie pozytywnie zaskakiwał swoimi czynami.

[464 słowa]

Wyleczeni; Kurzy Pazur, Srocza Błyskotka

Od Skrzydlatej Płomykówki CD. Krokusowej Kruchości

»» ———— ⚜ ———— ««

Koniec obecnej

pory nowych liści

»» ———— ⚜ ———— ««

Klan Burzy raczej nie miał szczęścia do spokojnego życia. Ciągłe spiski, morderstwa, kataklizmy wręcz zdominowały społeczność równinnych terenów. Niebieskooka miała wrażenie, że odkąd pożar pochłonąć wszystko, co dotychczas istniało, Burzakom było trudno wrócić do dawnego spokojniejszego życia. Zdawało jej się, że odkąd doszło do morderstwa ze strony Połyskliwego Koguta i Łzawej Łapy, to wojownicy coraz bardziej sobie nie ufali, jakby doszukiwali się u swych najbliższych nawet najmniejszego motywu na zbrodnię przeciwko klanowi.

Trzepnęła końcówką ogona, podnosząc się z dotychczasowego miejsca, z którego miała dobry widok na podziemny obóz. Część obecnych kotów odpoczywała przed kolejnymi patrolami lub treningami własnych uczniów. Ona sama musiałaby się wyrwać na zewnątrz, w końcu może i była zastępczynią, jednak nie oznaczało to, iż nagle zrezygnuje z wojowniczych obowiązków, bo tak. Każde wyjście na coraz to bardziej zazielenione równiny było chwilą, gdy mogła skupić się na tym, co było tu i teraz, nie musząc się obawiać, że będzie kolejną ofiarą jakiegoś mordercy. Nawet jeśli Łzawa Łapa uciekła z izolatki, gdzie trzymano resztę więźniów, to kotka nie miała żadnego wojowniczego wyszkolenia, więc Płomykówka mogła śmiało spekulować, że nawet większość uczniów nie miałoby problemu pokonać tę trucicielkę.

W obliczu wszystkich tragedii na szczęście sojusz z Owocowym Lasem mimo tego rósł w siłę, nawet jeśli i oni i Klan Burzy utracił po jednym kocie z sojuszniczego miotu. Ostatnie spotkanie Zawodzącej Gwiazdy i Czereśni dotyczyło przekazania wieści o losach Łzawej Łapy oraz prośbie szkolenia medyka u Owocniaków, jeśli Gwiezdni przedwcześnie zabiorą Wdzięczną Firletkę do siebie. Szylkretka nie była już najmłodsza, a jedyna uczennica, którą w ostatnich księżycach szkoliła, okazała się zdrajcą i zbiegiem. Czekoladowy lider ich sąsiadów okazał się na tyle wyrozumiały i hojny, że nawet zaproponował dwóch stróżów, którzy wesprą medyczkę, dopóki ta nie znajdzie ucznia i nie rozpocznie jego szkolenia. Srebrna nie wiedziała, czy Poziomka i Miodunka pozostaną na stałe wśród Burzaków, lecz mogła podejrzewać, iż przynajmniej szylkret zagości na stałe wśród nich, o ile tego będzie chciał.

Obecnie dwójka stróżów była pod opieką Firletki, która musiała wybadać poziom ich umiejętności oraz przydzielić obowiązki, którym podołają. Na szczęście ci mieli także wyszkolenie wojownicze, więc gdyby brakowało kogoś do patrolu, to mogła ich przydzielić. Choć słyszała od Cyklonowego Oka, iż były pewne problemy przy przejściu Owocniaków przez Drogę Grzmotu, co musiała mieć na uwadze, gdyby patrol, w którym by się znajdowali, miał za zadanie sprawdzić granice Klanu Burzy.

Po drodze do legowiska medyka natknęła się na Jabłkową Łapę i Trafną Łapę. Szylkretka pociągała nosem, jakby dopadło ją jakieś choróbsko i musiała się teraz męczyć z uciążliwym katarem, a czarnofutry lekko trząsł się, sprawiając wrażenie, by było mu zimno, choć ostatnie dni pory nowych liści były wyjątkowo ciepłe.

— Mam nadzieję, że właśnie kierujecie się do Wdzięcznej Firletki — mruknęła nagle tuż za dwójką uczniów. Liliowa widocznie się spięła na dźwięk głosu zastępczyni, a kocur obok zastrzygł jedynie uchem.

— Oczywiście Skrzydlata Płomykówko — potwierdził młodszy, na co cętkowana jedynie skinęła głową, by następnie ruchem ogona dać znać, aby szli za nią. Sama miała sprawę do medyczki, więc przynajmniej dopilnuje, by ta dwójka nie roznosiła po innych kątach obozu swoich zarazków.

»» ———— ⚜ ———— ««

Na szczęście udało jej się zamienić parę słów z Firletką, kiedy tylko skończyła nadzorować pracę stróżów przy dwójce chorych. Zastępczyni mogła wybadać, jak się mają sprawy z Owocniakami, przy okazji samej poobserwować, jak sobie radzą. Poziomka był nieśmiałym kocurem i wzrok Płomykówki nieco go peszył, dlatego też ta go długo nie męczyła i po dłuższej chwili przeniosła wzrok na Miodunkę, która z uśmiechem na pysku melodyjnym głosem rozmawiała z Jabłkową Łapą. Mówiła chyba o swoim synu i wnukach, które też są już uczniami, jednak srebrna nie przykładała takiej wagi do słuchania jej opowieści.

— Gdybyś potrzebowała z czymś pomocy, to śmiało mów, raz-dwa znajdę kogoś lub osobiście się zajmę daną sprawą — mruknęła na koniec niebieskooka, na co starsza odpowiedziała jej skinieniem głowy i uśmiechem pełnym wdzięczności.

Po tym zastępczyni opuściło legowisko i skierowała do centrum obozu, by zobaczyć, kto pozostał w ich azylu i będzie chętny może na jakiejś wyjście z nią. Mogłaby i iść sama, jednak potrzebowała otworzyć do kogoś pysk, szczególnie iż jedynymi kotami, z którymi ostatnio rozmawiała to z Zawodzącą Gwiazdą, Oskrzydlonym Ognikiem, Poczciwym Szakłakiem i czasem nawet Gasnącą Prawdą. W ostatnich dniach także pojawiała się w legowisku starszyzny, gdzie Dzwonkowy Świst odbywał zasłużoną emeryturę. Może i był jej mentorem księżyce temu, lecz już długi czas nie miała okazji z nim zamienić więcej niż parę słów. Na szczęście kocur nie spędzał całych dni samotnie, gdyż często niebieskooka mogła zauważyć, jak jego córka, Żywiczna Kropla go odwiedza.

Ledwo wkroczyła do serca obozu, gdy już z daleka dostrzegła bure futro Krokusowej Kruchości. Najwięcej kotki ze sobą rozmawiały, kiedy to plotły razem posłania z zapasów trawy i innych materiał do budowy miejsc do spania dla innych. Płomykówka sama swoje miała właśnie od zielonookiej. Pomimo księżyców, które minęły od prac odbudowy tego, co utracili, nadal pamiętała ruch łap w czasie plecenia posłań, dotyk miękkiego puchu czy zapach trawy, który później przez kolejne dni utrzymywał się na jej kończynach oraz w samym nosie.

— Witaj Krokusowa Kruchości — mruknęła z lekkim uśmiechem, gdy tylko zbliżyła się do kotki. Ta była zajęta rozmową ze Słodką Dziewanną, więc nawet nie zauważyła, kiedy to zastępczyni podeszła do nich. — Ciebie również dobrze widzieć, Słodka Dziewanno.

— Dzień dobry Skrzydlata Płomykówko, czy coś się stało? — spytała szylkretka.

— Nie nie, po prostu szukam jakiegoś towarzystwa do wspólnego wyjścia poza obóz. Może uda się coś upolować, niż przyszły sezon okaże się bezlitosny i zwierzyna będzie wolała się chować po norach — wyjaśniła.

— Czemu nie — odparła młodsza, odwzajemniając uśmiech rozmówczyni.

— No to ruszajmy.

<Krokus?>

Wyleczeni: Jabłkowa Łapa, Trafna Łapa

Jenocia Kufa urodziła!

 Jenocia Kufa urodziła dwójkę kociąt, które bezsprzecznie czeka wielka przyszłość w Klanie Klifu!

Perełka

Pożoga

Od Zwęglonej Kukułki CD. Ślepowrona (Ślepowronowej Łapy)

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Przeszłość, pora

opadających liści

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Zwęglona Kukułka zmarszczyła brwi. Nadal nie była pewna co do dawania tak młodemu kociakowi myszy do jedzenia.

— Kukułko, proszę! — miauknął przeciągle i cicho. — No chociaż jeden mały kęs!

Przez jeszcze parę uderzeń serca uważnie przypatrywała się kocurkowi, jakby rozważając wszystkie za i przeciw aż w końcu ciche westchnienie opuściło jej pysk. Dla Ślepowrona mógł być to znak, iż jego prośby zostały wysłuchane. Pewności jedynie mógł nabrać, dopiero kiedy szylkretka delikatnie wzięła w pysk mysz, a następnie odłożyła ją przed łapami młodzieńca.

— Dasz radę, czy porozrywać Ci na kawałki? — spytała.

— Jestem już duży — odparł dymny, a wojowniczka skinęła jedynie głową. Skoro zielonooki chciał spróbować, to nie będzie mu tego zabraniać.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Obecnie, koniec

pory nowych liści

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Odkąd sama zaczęła szkolić własnego ucznia, dawna rutyna porannego wstawania ponownie weszła jej w krew. Za każdym razem, gdy czekała na Słoneczną Łapę, wspomnieniami wracała do dni, kiedy to ona sama była uczennicą, a Sowi Zmierzch był niezastąpionym wsparciem w wielu kwestiach, nawet jeśli był kultystą. Właśnie, był kultystą, jej wrogiem, jego moralność i wiara była zatruta mrokiem Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd i intencjami jego mieszkańców. Jednak czemu w takim razie kocur nie pozbył się jej na samym początku, tylko szkolił? Czy chciał poczuć satysfakcję, jeśli przyjdzie co do czego i staną przeciwko sobie w walce na śmierć i życie? To był prawdziwy cel liliowego? I wtedy to wszystkie księżyce były jedynie kłamstwem, którym była cały ten czas karmiona? A może jednak nie był tak zły, jak opowiadała Brukselkowa Zadra, gdy przekazywała jej i siostrze informacje o kulcie?

Dotychczasowy trans został przerwany przez ruch przy wyjściu z legowiska uczniów. Po chwili u boku Wilczaczki pojawił się złoty kocur. Skinęła mu jedynie głową na powitanie, jak co dzień, a następnie bez słowa ruszyła ku gęstmy obwarowaniu wokół obozu. Tunel w krzewie wyprowadził ich poza bezpieczny azyl, by skierować swoje kroki w stronę Czarnych Gwiazd, gdzie miał się odbyć dzisiejszy trening.

Zwęglona Kukułka w porównaniu do swojego mentora był zdecydowanie mniej małomówna i częściej wykorzystywała możliwość wspólnych treningów z innymi uczniami i mentorami. Było to głównie taktyczne posunięcie, gdyż wtedy rola mówcy spadała na drugiego wojownika, gdzie, dzięki czemu ona mogła się ograniczyć jedynie do pojedynczych uwag, wyjaśnień, korekt u swojego podopiecznego. Nie było to jednak spowodowane tym, iż nie lubiła Słonecznej Łapy — po prostu nie czuła się na tyle pewna swej wiedzy od Sowiego Zmierzchu, by przekazywać ją dalej. W dodatku uważała, iż w klanie było wielu innych bardziej doświadczonych wojowników w nauczaniu, lecz większość z nich miała własnych uczniów.

Tym razem, jednak trening przy Czarnych Gniazdach miała sama przeprowadzić. Starała się nie pokazywać po sobie, iż od wewnątrz zżera ją stres i presja.

Nim przeszli do głównej części, szylkretka wyjaśniła kilka ćwiczeń z wykorzystaniem porozrzucanych Czarnych Gniazd. Gdy tylko Słoneczna Łapa był wystarczająco rozgrzany, przeszli do krótkiego sparingu z wykorzystaniem otoczenia — kotka nie wątpiła w przyszłości w siłę ucznia, kiedy tylko zbuduje masę mięśniową i nabierze krzepy godnej dorosłego wojownika oraz Wilczaka. Jednak chciała, aby złoty potrafił również wykorzystać pole walki, by zdominować starcie i przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę.

Może i nie była idealnym, czy też najlepszym możliwym mentorem w klanie, jednak chciała, by ten młody terminator miał umiejętności, które pozwolą mu przeżyć na tym świecie, ale i wśród bliskich, jeśli, by doszło do nieoczekiwanych zdarzeń. Oczywiście nie życzyła mu wszystkiego najgorszego — wręcz przeciwnie, widziała, iż złoty jest energiczny, radosny, ciekaw, niczym Ośnieżony Kryształ. Srebrna pomimo wieku nadal przejawiała zachowania bardziej zbliżone do tych kocięcych, niżeli tych dojrzalszych okresów w życiu. To zawsze Węgiel była ta bardziej poważna, zdystansowana, doszukująca się drugiego dna we wszystkich postępowaniach bliżej nieznanych jej kotów.

Rozproszona myślami nie była w porę zareagować, kiedy to Słoneczna Łapa odrzucił ją tylnymi łapami od siebie, a następnie skoczył wprost na jej klatkę piersiową. Momentalnie poczuła, jak traci dech, a płuca z każdą próbą zaczerpnięcia oddechu emanują niemal paraliżującym bólem. Początkowo mogła jedynie wykonywać krótkie wdechy i wydechy, co z lekkim strachem obserwował Agrest. Dymna z zaciśniętymi powiekami z bólu powoli odzyskiwała dech, a adrenalina opadała, pozwalając się jej uspokoić.

— Przepraszam… — mruknął młodzieniec ze skruchą w głosie.

— Nic… Nic się nie stało… To był mój błąd… Dobrze… Dobrze to wykorzystałeś — odparła ze słyszalnym trudem, gdyż co parę słów musiała przerywać, by wywalczyć normalny oddech.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Z obawy o swoją mentorkę, kocur zaproponował, by przerwać trening i dokończyć do kiedy indziej, gdy stan wojowniczki się poprawi. Ta nie oponowała i pozwoliła swojemu uczniowi poprowadzić ich z powrotem do obozu. Zielonooki utrzymywał tempo, które było odpowiednie do Kukułki, która nadal miała lekkie problemy z braniem pełnego oddechu. Ta była mu niezmiernie wdzięczna, gdyż była świadoma, że nie każdy uczeń, by postąpił podobnie, jak Agrest.

W azylu od razu skierowali się do legowiska medyków, woleli oboje dmuchać na zimne i już na samym początku wykluczyć możliwe cięższe urazy.

W borsuczej norze zastali Roztargnionego Koperka, który był zajęty Makową Iluzją i jej łapą, z której po chwili wyciągnęło kolec. Chudy Grzbiet i Bryzkowa Łapa znajdowali się gdzieś w głębi legowiska, a do uszu szylkretki docierały jedynie ich przytłumione głosy. Główny medyk wskazał na wolne posłanie, by wojowniczka je zajęła i chwilę poczekała, aż ktoś będzie się nią zająć. W międzyczasie, żółtooka oddelegowała Słoneczną Łapę, by zajął się innymi obowiązkami lub po prostu odpoczął po treningu.

Po chwili w legowisku zawitał kolejny Wilczak, tym razem ze zwierzyną w pysku. Zapewne dostał od mentora zadanie, by przynieść medykom nieco piszczek. Dopiero po chwili Kukułka rozpoznała w uczniu Ślepowrona.

<Ślepowronie?>

Wyleczeni: Makowa Iluzja

Od Rozżarzonej Pieśni

✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦

Zgromadzenie 24.10.2026

✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦

Wolałaby pozostać w obozie, niżeli chodzić na zgromadzenia, lecz wmawiała sobie, że robi to dla swoich dzieci, by być dla nich wsparciem. Choć po tych sześciu księżycach z nimi oraz niemal codziennymi kłótniami z Foczą Falą, miała ochotę jeszcze trochę odpocząć od tych rozrabiaków. Krabowa Łapa wyglądała, jakby była gotowa podejść do losowego kota i rozpocząć sprzeczkę. Zanurzona Łapa i Świetlikowa Łapa szli tuż obok, rozmawiając o swoich treningach.

— Tylko grzecznie, dobrze? Zróbcie to dla mamy i bądźcie przykładnymi Klifiakami. Szczególnie ty Krabik — powiedziała, nim pozwoliła rodzeństwu się oddalić, niknąć gdzieś w tłumie już zebranych kotów.

Swoje kroki skierowała w stronę Owocniaków, kojarząc, iż oni z reguły byli bezproblemowymi kotami, oraz nikt z nich nie rozpozna w niej dawniej Wilczaczki, Zaćmionego Horyzontu.`

W miarę spokojnie przechadzała się pomiędzy kotami, od których było czuć słodkawy zapach drzew owocowych. Przez chwilę zastanowiła się, jak oni to robią, że nawet po porze nagich drzew ich zapach jest tak wyraźny, ale i przyjemny dla nosa. Ona miała wrażenie, że nawet po księżycach nad morzem w Klanie Klifu nadal śmierdzi lasem iglastym. To jedynie potęgowało uczucie bycia obcym w nowym miejscu.

Właśnie miała zagadać do biało rudego kocura, kiedy zdała sobie sprawę, że od parunastu kroków czuje czyjeś spojrzenie na sobie. Uczucie te utrzymywało się niemal od samego momentu, gdy to wkroczyła pomiędzy Owocniaków. Początkowo myślała, że to jakiś Klifiak ją jeszcze obserwuje, lecz teraz nabrała pewności, że jej obserwatorem był ktoś z Owocowego Lasu. Zatrzymała się, zaczynając szukać kota, który śledzi jej ruchy.

W pewnym momencie natrafiła na żółte spojrzenie czarnego kocura z brodą. W tej chwili zamarła, a wszystko wokół przestało mieć znaczenie. Szmery rozmów rozbrzmiewały w oddali, a przechodzące koty obok były jedynie kolorowymi smugami. Jak zahipnotyzowana utrzymywała kontakt wzrokowy z kotem, który tak do złudzenia przypominał jej brata.

"Nie wierzę... To... Nie może być on... Nie może..." — pomyślała, czując, jak oczy powoli zachodzą łzami. W międzyczasie czarnofutry osobnik przeszedł między kotami w jej kierunku, aż w końcu stanęli naprzeciwko siebie.

— Zaćmiony Horyzoncie? Czy to ty? — zapytał cicho.

Już dawno nie słyszała tego imienia, kompletnie wymazując te księżyce ze swojego życia. Wszystko jednak wróciło po wypowiedzi kocura. Jego głos był dojrzały, lecz ruda nadal mogła w nim odszukać to dawne brzmienie, które pamiętała za młodzieńczych czasów, gdy nadal była w Klanie Wilka i nigdy nie myślała o odejściu od rodzeństwa, pozostawieniu ich samych.

— Ja... Przepraszam! — powiedziała, zalewając się łzami, by następnie podejść do brata i zacząć wypłakiwać się w jego ramię. Kompletnie zignorowała dziwne spojrzenia dookoła, wyrazy zdziwienia czy inne reakcje na to. Teraz liczyło się to, że spotkała brata, całego i zdrowego.

Kocur zamruczał głośno i przytulił ją do siebie.

— Wybaczam ci. Bałem się, że napadli na ciebie samotnicy lub chciałaś wrócić do naszych biologicznych rodziców... Cieszę się, że masz się całkiem dobrze i jesteś całą i zdrowa.

— Także jestem rada, iż nic Ci nie jest. Myślałam, że pozostałeś z Brukselkową Zadrą i Gwiazdnicowym Blaskiem w klanie, a plan Jarzębinowego Żaru się nie powiódł lub nie doszedł do skutku.

Emocje z jej strony powoli opadały, a łzy nie płynęły wodospadami po rudych policzkach.

— Czuję ciągle twój wzrok — mruknęła, robiąc dwa kroki do tyłu, by samej móc spojrzeć w pełni okazałości na czarnofutrego. — Widzę, że ktoś tu wydoroślał — zażartowała, posyłając Snu zaczepny uśmiech. W tym momencie czuła się, jakby nadal byli młodymi wojownikami, a różne zaczepki stanowiły codzienność, jak to zwykle u rodzeństwa bywa.

— Plan ucieczki się udał, a później Nikła Gwiazda podobno okrzyknął nas niebezpiecznymi zdrajcami. Pewnie Klan Wilka nam tego jeszcze nie wybaczył... — zerknął z obawą na wysoki kamień, gdzie siedziała Zalotna Gwiazda. — Jestem też ciekaw, jak tam radzi sobie Brukselkowa Zadra wraz z Gwiazdnicowym Blaskiem.

Na zaczepkę siostry posłał jej uśmiech.

— Cóż, to podobne do Nikłego. Miło jest zobaczyć, że to lisie łajno już nie stąpa po terenach klanów, a większość Wilczaków zapewne zdążyła zapomnieć o tych niebezpiecznych zdrajcach lub podzielili los Nikłej Gwiazdy — przyznała, również na chwilę spoglądając na skałę liderów. — Ostatnim razem rozmawiałam z Roztargnionym Koperkiem. Podobno Brukselkowa Zadra ma się dobrze i nawet znalazła kolejne kocięta. Wtedy te znajdki były, ale ona sama nie została wybrana przez Zalotną Gwiazdę. Właśnie! Skoro mowa o kociętach, to sama się ich doczekałam — dodała, będąc dumna ze swych pociech, nawet jeśli czasem nieco rozrabiały lub nie dawały biednej zmęczonej mamie odpocząć.

— Zostałaś matką? Nie spodziewałem się, że dożyje do tego dnia... Zaskoczyłaś mnie siostro. Gdzie masz swoje kocięta? Chcesz im przedstawić swojego braciszka? — zaśmiał się, przeczesując łapką brodę.

— Owszem, choć czasem bycie rodzicielką jest męczące i nie przesadzaj, tak starzy nie jesteśmy. Choć ty z tą brodą to bym miała wątpliwości — mruknęła zadziornie. — A co do tych kociąt to bladego pojęcia nie mam. Takie małe to i ruchliwe, że cudem chyba je teraz odnajdę w tłumie i zbiorę w jedno miejsce.

— Tą brodą robię furorę w Owocowym Lesie. Kocury chciałyby chwalić się tym samym co ja, tylko zastanawiam się, jak długą mogę ją zapuścić. Oczywiście im dłuższa, tym bardziej utrudnia mi w codziennych polowaniach... Wyobrażasz sobie mnie teraz bez brody? Bo ja nie. — Głową kiwnął, żeby zaprosić do rozmowy Wróżkę. Kiedy albinoska usiadła, przysiadł przy niej bliżej, co nie uszło uwadze cętkowanej. — Za to ja mogę ci przedstawić Wróżkę. Pewnie kojarzysz ją ze zgromadzeń. Była medyczką w Klanie Burzy i przez ostatnie zawirowania u naszych sojuszników, została w Owocowym Lesie. I mogę powiedzieć, że bardzo dobrze się dogadujemy...

— No w sumie to tak, jak u mnie z grzywką. Nieodłączny element wyglądu, aczkolwiek mógłbyś nieco ją skrócić, szczególnie dla swej wybranki — mruknęła, posyłając kocurowi dwuznaczne spojrzenie. Musiałaby go nie znać, by wiedzieć, że albinoska już mu kompletnie zawróciła w głowie. — Uroczo razem wyglądacie, mam nadzieję, że również będę mogła poznać wasze dzieci. Oczywiście nie naciskam na was ani nic, aczkolwiek pewnie będziecie wspaniałymi rodzicami. W ogóle miło Cię poznać Wróżko, jak już zauważyłaś, jestem siostrą tego tutaj, Rozżarzona Pieśń.

Wróżka uśmiechnęła się i również się przywitała kulturalnie.

— Może jeszcze skrócę, chociaż wydaje mi się, że Wróżka lubi całkiem moją brodę. Kocięta też by polubiły. Skąd to nowe imię? Zmienili ci na siłę? Czy podoba ci się, jak brzmi? Rozżarzona Pieśń jest całkiem ładne, jednak od kocięcia byłam Horyzontem... Więc nie ukrywam, że ciężko będzie mi się przestawić.

— Ja bym uważała na twoim miejscu, maluchy uwielbiają polować na wszystko, co się rusza. Twoja broda będzie idealną ofiarą — odparła. — Ach nie, spokojnie. Judaszowcowa Gwiazda mianował mnie na uczennicę, Rozżarzoną Łapę, a następnie Rozżarzoną Pieśń. W obu przypadkach nie oponowałam, wręcz przeciwnie. Zmiana imienia pozwoliła mi odciąć się od tego, co pozostawiła w Klanie Wilka. Mówię tu o tych mniej przyjemnych doświadczeniach oraz odczuciach.

— Och... Rozumiem... Ja mam za to na odwrót. Teraz gdy jestem w Owocowym Lesie, musiałem przyjąć imię jednoczłonowe. Nie podobało mi się to i w sumie nadal nie jestem tym zachwycony, jednak Śnienie brzmi całkiem dobrze i nadal do mnie pasuje. Niestety Mglisty Sen miał w sobie więcej powagi i zaznaczał ten wysiłek włożony w szkolenie, a tutaj jestem po prostu Śnieniem. Jednak na towarzyszy nie mogę narzekać. Chyba dobrze mi w Owocowym Lesie, chociaż wiary nie zmieniłem.

— Hm, może mógłbyś poprosić, by inni zwracali się do ciebie dawnym imieniem? Owocowy Las raczej jest tolerancyjny z tego, co słyszałam.

— Może i tak... Jednak widzę, że wszyscy trzymają się tego schematu, więc również ja. Wymagam jedynie od Koniczyny oraz Poziomka, żeby do mnie mówili starym klanowym imieniem. Poza tym wiesz, że Koniczyn dorobił się potomstwa? Pamiętasz go prawda? Nie mogę w to uwierzyć, ale również jestem z niego dumny. Kociaki jego są naprawdę urocze. — Wróżka w międzyczasie przeprosiła i poszła porozmawiać z innymi kotami. — A ty? Znalazłaś może, jakiegoś przystojnego Klifiaka? Masz kogoś?

— Ciekawie, czyli wychodzi na to, że tylko ty braciszku pozostałeś w tyle.

Na pytanie o partnera uśmiech na jej pysku zniknął, zastąpiony chłodną maską oraz pewnego rodzaju bólem.

— W Klanie Klifu nikogo nie znalazłam, jedynie jeden z wojowników zgodził się na to, by odegrać rolę ojca. Moje dzieci mają za ojca samotnika. Kiedy dowiedziałam się o ciąży, chciałam mu powiedzieć, ale zniknął z naszych terenów. Wziął, wykorzystał i zostawił.

Widocznie posmutniał na wieści siostry, by następnie ją przytulić jako formę wsparcia.

— Przykro mi, że musiałaś przejść przez coś takiego. Jednak kochasz swoje kocięta i na pewno ty jesteś dla nich całym ich światem. Po tym, co przeżyłaś jesteś zapewne silniejsza. Przepraszam cię, że poruszyłem dość trudny temat.

— Spokojnie. Przecież nie wiedziałeś, że to temat tabu u mnie. Chyba wolałabym ponowną walkę z mewami niż ponowne spotkanie tego lisiego serca.

— Z mewami? To w Klanie Klifu walczycie z ptakami? Dziwnie tam u was... Chociaż w Owocowym Lesie ptaki czczą, jako bóstwo. Troszkę dziwne mają tam wierzenia…

— Mewy to przekleństwo klifów i morza, panoszą się i zagrażają uczniom, czy też starszym wojownikom. Dla nas dziwne, by my wierzymy w Klan Gwiazdy, oni w coś innego, nie bądź hejterem Śnienie.

— Nie jestem hejterem! — udawał oburzenie. — Po prostu ja się nie zastanawiam, jeśli jestem głodny nad tym, czy zjeść lub nie jeść jaskółki. Na szczęście moje, moją ulubioną piszczką jest mysz. — Zaśmiał się.

— Hejter z ciebie i tyle. Masakra, oby Wróżka Cię w tym temacie naprostowała, inaczej nie przyznaje się do ciebie, braciszku — zażartowała, odzyskując dość szybko humor.

Od Rozżarzonej Pieśni

✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦

Przeszłość,

zgromadzenie 26.06.2026

✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦

Było to jej bodajże drugie zgromadzenie jako członkini Klanu Klifu. Podczas pierwszego obawiała się mimo wszystko, że jakiś Wilczak ją rozpozna, jednak jej obawy się nie ziściły, więc teraz z nieco lżejszym ciężarem na sercu stała wśród innych kotów na zgromadzeniu. Kolejny raz łudziła się, że ujrzy matkę, bądź siostrę, lecz i tym razem ich nie dostrzegła. Ciche westchnienie opuściło jej pysk, chwilę przed tym, gdy za jej plecami rozległ się głos jakiejś kotki.

— Cześć Klifiaczko! Masz bardzo ładną grzyweczkę. Jestem Rudzikowe Skrzydełko! — miauknęła radośnie z szerokim uśmiechem.

— Um, cześć. Dziękuję... — mruknęła, starając się grzywką zakryć szpetną bliznę na pysku po walce z mewami. Niestety naderwanego ucha nie mogła tak ukryć, przez co czuła się niczym zdrajczyni, gdyż z tego powodu nieco przypominała członkinie kultu z Klanu Wilka. — Jestem Rozżarzona Pieśń, miło poznać — mruknęła, starając się ukryć wszelkie negatywne myśli, które postanowiły ją w tym momencie nawiedzić. — Jesteś z Klanu Burzy? — spytała, odwzajemniając uśmiech srebrnej, choć jej nie był aż taki szeroki.

— A-a! Nie ma za co! — odparła wesoło srebrna, przyglądając się nowo poznanej kotki. — M-Mi również? — odparła jakby niepewnie. — Zgadza się! Rudy Burzak z krwi i kości! — odparła, kiwając głową. — Co ukrywasz pod grzywką? Skąd masz takie krótki ogonek? Skąd te wszystkie blizny? — wypytywała na jednym może dwóch wydechach.

Cętkowana zamrugała kilka razy, nie spodziewając się nagle takiej tyrady pytań. Nie była kompletnie na to przygotowana, więc trochę zajęło jej przyswojenie do siebie każdego z nich, by móc w mniejszym lub większym stopniu na nie odpowiedzieć. Nim jednak odpowiedzi opuściły jej pysk, pierwszy wybrzmiał lekki śmiech na stwierdzenie Rudzikowego Skrzydełka o byciu Burzakiem z krwi i kości.

— Krótki ogon mam od urodzenia, podobnie jak- — urwała, zdając sobie sprawę, że kotka będzie zapewne dopytywać o rodzeństwo. — Blizny mam głównie z walki z mewami, która odbyła się jakieś parę księżyców temu — wyjaśniła, pomijając kwestie ukrywania czegoś pod grzywką.

— Ty za to masz niespotykane uszy, inne niż u innych kotów — zauważyła, chcąc odciągnąć nieco myśli srebrnej od swojej persony.

— Od urodzenia? Wooow — miauknęła zachwycona, ponownie patrząc na ogonek. — Jest śmieszny. Taki króciutki. Musi być fajnie, jak nic nie przyczepia ci się do ogonka! — wzięła własny puchaty ogonek do przodu, pokazując zaplątane w niego listki. — Widzisz? Są straszne... — rzuciła. — Blizny... Też jedną mam. Na boku, po walce z lisem. Udało mi się go przepędzić razem z innymi Burzaczkami! — wypięła dumnie pierś. — Ach, uszy! — zawołała, poruszając nimi. — Faktycznie. Są tak samo śmieszne, jak twój ogonek. Koty z takimi uszkami i krótkim ogonkiem muszą wyglądać strasznie głupio, nie sądzisz Piosnko? — mruknęła.

— Może i nic się nie przyczepia, ale trudniej z utrzymaniem równowagi, szczególnie kiedy wymaga tego sytuacja lub miejsce. Do teraz pamiętam, jak spadłam na mentora, gdy ten uznał, że dobrym pomysłem będzie nauka wspinaczki — przyznała z lekkim śmiechem, przypominając sobie biednego Piołuna, który wtedy skończył pod rudą. — Musiałaś chyba dobrze walczyć, skoro masz tylko jedną. Sama mam wrażenie, że w takim tempie na moim ciele skończy się miejsce na kolejne szramy i będę mieć ich więcej niż rudej sierści — dodała, w międzyczasie spoglądając na swój tułów, który nosił wszelkie ślady przeszłości Żar.

— Według mnie bardziej wyjątkowo niż śmiesznie, w końcu krótkie ogony nie są jakieś częste, a twoje uszy tym bardziej, gdyż nie kojarzę innego kota z takimi.

Rudzik na wzmiankę o Klifiaczce spadającej z drzewa prosto na mentora, parsknęła śmiechem. Zaraz jednak zakryła pyszczek.

— Walczyłam dobrze! Przepędziłam tego śmierdziela! I faktycznie...nie oberwałam wtedy jakoś bardzo. Miałam też kilka mniejszych ran, ale zagoiły się bez większego problemu. Tę bliznę z reguły przykrywa futro, więc z reguły nie mam się o co martwić! — miauknęła. — Lubię blizny. Pokazują, kim jesteśmy i co przeżyliśmy! Prawda? Musiałeś duuużo przeżyć Rozżarzona Pieśnio. Mimo to twoje futro nadal wygląda na zadbane, a ty na szczęśliwą. To ciekawe! — machnęła ogonem, siadając wygodniej na skale.

Sama przyjrzała się blizną rudej w zamyśleniu.

— W-Wyjątkowo? Być może! — rzuciła radośnie. — Twoje blizny też są wyjątkowe, co nie? Każdy ma takie cechy — dodała. Zmrużyła lekko niebieskie oczy i sięgnęła łapą w stronę grzywki kotki. Nie zastanawiała się jakoś długo, jednak jej ruch nie należał do najszybszych. — Tu też jest blizna. Zapewne równie wyjątkowa — szepnęła z drobnym uśmieszkiem.

Horyzont musiała przyznać, że bardzo dobrze rozmawiało jej się z kotką. Odnosiła wrażenie, że odkąd opuściła Klan Wilka, jej życie jakoś wyjątkowo dobrze się układa, jakby był to zwiastun czegoś, co miało niedługo wybrzmieć niczym nagłe grzmoty w czasie sztormu na morzu.

— Niecodzienna preferencja — zażartowała ze śmiechem, który co chwilę wybrzmiewał w czasie ich rozmowy. Ucichła, dopiero kiedy Rudzik skierowała swoją łapę w stronę jej grzywki. Całe jej ciało zamarło, a oddech urwał, jakby ruda mentalnie nastawiała się na reakcje rozmówczyni, nawet jeśli tą chwilę wcześniej mówiła, że lubi blizny. — Miałam szczęście, że nie straciłam wtedy oka... — mruknęła, starając się ukryć własne rumieńce.

— Niecodzienna? — powtórzyła, wydając z siebie ciche mruknięcie. — Może uważam blizny nawet za coś ładnego. Znaczy, mogą mieć za sobą straszne historie, ale naprawdę są bardzo ciekawe — kiwnęła lekko głową, na potwierdzenie własnych zdań. — Wygląda trochę strasznie co? Ale jest twoja. Trochę straszna. Jak ty. Dobrze, że chociaż oko jest — miauknęła, nie odsuwając się od kotki.

— Ja straszna? Hah, no może trochę, ale to zapewne zasługa tych blizn — mruknęła, wpatrując się prosto w oczy Burzaczki. Musiała przyznać, że jej ślepia były jasne i niemal tak samo niebieskie, jak niebo w bezchmurne dni. — W ogóle czemu wcześniej powiedziałaś, że jesteś rudym Burzakiem z krwi i kości? Większość z was jest ruda?

— Tylko troszkę. Są równie straszne co śmiesznie atrakcyjne. Pewnie lubi cię dużo kocurów! — uśmiechnęła się podekscytowana. — Nie. Po prostu rudzi są lepsi — odparła nagle, a uśmiech zszedł z jej pyska. — Ci nierudzi nie powinni nazywać się Burzakami — mruknęła.

Od Nocnego Śpiewaka CD. Bryzki (Bryzowej Łapy)

Kiedy Byzka i Skowronek byli jeszcze kociętami.

Noc nie mógł się nacieszyć swoimi maleństwami. Najpierw tak drobnymi, jak kwiatuszki, delikatnymi jak niezapominajki na wietrze. A potem te dwa łobuzy uchyliły oczka. Te cztery piękne ślepia, które wbijały się w niego jak w obrazek. Prawie od razu Nocny Śpiewak mógł stwierdzić, że te dwa maluchy będą jego całym światem. Może nawet trochę bardziej niż jego dotychczasowa rodzina.
Pierwsze tygodnie były rutyną. Nocny Śpiewak robił wszystko to, co leżało w jego obowiązkach wojownika, po czym znikał w żłóbku. Nie mógł się nacieszyć tymi tygodniami, zanim miną odpowiednie księżyce i jego dzieci wylecą z jego bezpiecznych objęć.
— Dzień dobry Skowronku. — Przywitał się z synem u samego próg. Młodzik był bardzo chętny do przebywania ze swoim tatą. Opowiadał mu przeróżne historie, słuchał uważnie opowieści o Mrocznej puszczy i był bardzo podekscytowany każdą minutą spędzoną ze swoim ojcem.
— Dzień dobry, tato! — i zaraz zaczęła się kolejna rozmowa, która pewnie trwałaby w nieskończoność, gdyby nie córeczka Nocy. Bryzka podskoczyła do nich z szerokim uśmiechem.
— Tato, pobawisz się z nami? — zapytała. I jak Noc mógłby odmówić? Na pewno nie swoim dzieciom. — pobawmy się w wyznawcę Klanu Gwiazdy i wojowników Klanu Wilka! — zaproponowała, jak dostrzegła niepocieszoną minę swojego brata.
Nocny Śpiewak uśmiechnął się szeroko, zarówno zadowolony z propozycji, jak i zachowania swojej córeczki. Uwzględniała swojego brata w swoich zabawach i to cieszyło Noc. Wyglądało na to, że się będą dogadywać i pozostało tylko prosić przodków, aby tak pozostało na dłużej niż tylko w trakcie ich kocięcych lat.
— Oczywiście… — szepnął do siebie. Ich więź powinna pozostać tak silna, jak Nocy, Chudego i Grubego. — Nie przejdziecie ani skrawka dalej! Przegonię was z naszych terenów innowiercy! — ogłosił Noc i napinając się jak łuk. I wkrótce został zaatakowany przez dwie kuleczki futra. Opadł na podłogę żłobka z dramatem opadającego drzewa i zaległ tam przez chwilę udając martwego. Dopóki jego kochana córeczka nie zaczęła zaczepiać go za uszy. Noc roześmiał się i łapą przyciągnął ją tylko bliżej do siebie, zaraz sięgając po syna, a kiedy oba kociaki były w jego ramionach, zaczął je dokładnie myć.
I wkrótce oba kociaki drzemały słodko, jeszcze odrobinę za małe, żeby brykać cały dzień.

Dzień za dniem i noc za nocą, Nocny Śpiewak zaglądał na niebo i liczył wygląd księżyca. Musiał się całkiem wysilić, aby znaleźć oblicze jasnego okręgu na niebie, ale uporczywie czekał. Czekał i liczył, że ten moment nadejdzie i nie. Chciał, aby jego dzieci rosły zdrowe i silne, jednak nie chciał jeszcze wypuszczać ich w uczniowskie lekcje i objęcia mentorów. Nie był do końca na to gotowy. Chciał jeszcze swoim malcolm tyle pokazać. Któregoś wieczoru słuchając Skowronka, naszła go pewna myśl. Jego maluchy były tak duże. Już tak duże, że w ich głosach przestał słyszeć nieśmiałość. Zamiast niezapominajek na silnym wietrze te dwa kwiatki zamieniły się w piękne lilie, dryfujące na jeziorach. Silne, ale jeszcze tak proste w manipulacji przez fale. Tak chłonne.
— To był bardzo ciekawy dzień… — Noc polizał Skowronka za uchem, po czym wstał. — Mam dla was niespodziankę. Chodźcie ze mną. Bryzka, ty też.
Noc wysunął się ze żłobka. Jego dzieci posłusznie wysunęły się za nim. Wojownik zajrzał na gałęzie zakrywające ciemniejące powoli niebo i podjął dość ryzykowną decyzję. Jednak jego maluchy zasługiwały na dozę piękna, zanim utkną na całą noc zamknięte w objęciach lasu. Powoli prowadził swoje dzieci w dobrze znanym sobie kierunku poza obozem.
—Tato? Dokąd idziemy? – zagadnęła Bryzka.
— Niespodzianka.
— Czy to już nasza próba? Bycia w lesie? — Jego synek zapytał, przylegając dość mocno go jego boku.
— Jeszcze nie, chociaż to już niedługo. Dzisiaj nie zostajecie sami i nie idziemy daleko. Już prawie. Wiem, że jest zimno i robi się ciepło, ale już… niedaleko. — mruknął Noc z uśmiechem. Zaprowadził ich na małą polankę. Tutaj drzewa wyciągały swoje gałęzie ku górze, jednak nie stykały się i nie mieszały ze sobą Przygarnął oba łobuzy do siebie, aby zagrzać je trochę na chłodzie powietrza i zagadał je. Bryzka i Skowronek bardzo chętnie słuchali jego opowieści o przodkach, aż nie zaczęli ziewać.
— Pokażę wam coś… zanim wrócimy spać…— Noc uśmiechnął się szeroko. Ciemność pokrywała już praktycznie każdy kawałek lasu. — Popatrzcie w górę.
Sam wojownik nie zadarł głowy, tak jak zrobiły to jego dzieci. Jeszcze nie. Mógł się za to przyglądać, jak Bryzka uchyliła pyszczek, jak Skowronkowi rozszerzyły się oczy w zaskoczeniu i podziwie. — Nie mogliście wychodzić poza żłobek, a nasz obóz pokrywają gęste gałęzie… A niebo jest takie piękne w tak chłodne noce. — Noc uniósł oczy w kierunku nieba. Było wyjątkowo przejrzyste, gdyż księżyc toczył się powoli ku swojej pełni. Było Jasne, wbijające się w fiolety, błękity i róże, które ostały się jeszcze z resztek słońca, obsypane tysiącami małych kropek. — Tam na górze… czasem coś spada. Zostawia za sobą sznur jasnego światła, a potem znika razem z nim. Słyszałem, że jeśli się to zjawisko zaobserwuje i pomyśli o swoich marzeniach wystarczająco silnie… to się spełnią.
Tej Nocy Śpiewak otulił swoje dzieci szczelniej ogonem, chciał je zagrzać. Ich wyprawa w końcu nie należała do najbezpieczniejszych. Wkrótce na jego maluchy czekała także próba… Już tak niedaleko.

Jego dzieci przetrwały. Nie uważał, że mogłoby być inaczej. W końcu Skowronek i Bryzka mieli w sobie tyle zapału i siły. Zawsze. Byli jego oczkiem w głowie. Więc jakiż był jego szok i niedowierzanie, kiedy Bryzka, a raczej już Bryzowa Łapa, trafiła pod krzywe łapy jego brata. Uczennica medyka… Z jej zaparciem i siłą, Noc uważał, że spisałaby się jako wojownik bez wątpienia, jednak… Skoro ta droga wydawała się dla niej ścieżką, którą chce obrać, nie zamierzał jej zatrzymywać. Wręcz przeciwnie. Po skończonym mianowaniu podszedł do córki.
— Jestem z ciebie bardzo dumny. — oświadczył. Przytulił ją mocno do swojego boku. — Bardzo dumny. Z was obu. — sięgnął po syna i przycisnął go do swojej piersi. — Chudy Grzbiet i Sowi Zmierzch zajmą się wami doskonale!

Niedługo potem Noc otrzymał swojego własnego ucznia. Niedźwiedzia Łapa bywał niepewny i nieco przerażony konceptem wchodzenia na drzewa. Nie wychodziło mu to też za mocno, ale miał inne zalety. Inne talenty.
Któregoś pięknego dnia Noc przystanął pod jednym z wysokich świerków. Niedźwiedzia Łapa przestąpił z łapy na łapę obok niego.
— Nie chcę się już wspinać… — odparł. Jego uszy były położone w dół, a oczy wielkie i błagalne.
— Nie unikniesz tego. Żeby być wojownikiem w Klanie Wilka, musisz umieć, chociaż odrobinę się na nie wspinać. Pomaga to unikać kontaktów z psami, lisami, borsukami, a nawet dwunogami. Nawet jeśli nie robisz tego dobrze czy zgrabnie jest to umiejętność, której ci nie odpuszczę. Nauczysz się, chociaż na te drzewa uciekać… — oznajmił Noc. Z zacięciem spojrzał na swojego ucznia, który pogrążył się w chwili zamyślenia.
— No dobrze. — w końcu zgodził się ze swoim mentorem. Nie, żeby miał jakiś większy wybór. Noc nie zamierzał mu tego odpuścić. Była to w końcu jego słabość, a takową należało wyeliminować.
Niedźwiedzia Łapa był niecierpliwy. Jego pozycja polowania była niedokładna, a jego kroki trochę zbyt nierozważne. To były ich pierwsze ćwiczenia i Śpiewak już wiedział, że będzie musiał tego dzieciaka nieźle przećwiczyć w umiejętności skupienia. Nie czekał na to. Nie była to część treningu, jaka ekscytowała dla żadnego ucznia. Nocny Śpiewak machnął ogonem z irytacją. Czekała go przeprawa przez mękę.
Następnego dnia odpuścił trening o poranku i kazał swojemu uczniowi zażyć sporej ilości snu, gdyż ich planem było wyjść w nocy. I tak też zrobili. O zmierzchu zniknęli w odmętach lasu. Dorosły wojownik zaprowadził swojego ucznia prosto na jakąś polanę i posadził ich na samym jej środku.
— Zi… Zimno trochę. — odparł młody kocur. Nocny Śpiewak przysunął go więc bliżej siebie. — Dziękuję.
— Proszę cię bardzo. A teraz. Spójrz na niebo. — polecił uczniowi. Ten zadarł głowę w zastanowieniu. — Co widzisz?
— Gwiazdy? I… chmury. — odparł kocur.
— Policz… Ile widzisz chmur. — Nocny śpiewak sam spojrzał w górę. — Cierpliwie i powoli. Napawać się tą pięknością, ale licz je. Jak przesuwają się po niebie. Sprawdź. ile jesteś w stanie wskazać osobnych gwiazd. — uczeń zmrużył oczy i po cichu mruczał do siebie odpowiedzi. Ale uspokoił się. Skupił. Może i dla niego niebo okaże się czymś wyjątkowo bliskim jak dla Śpiewaka.
Jednak mimo to Śpiewak widział do pewnego czasu w Niedźwiedziej Łapie prawie same słabości. Może był silnym kotem, jednak jego rozpraszanie się sprawiało, że ta siła nie odnajdywała odpowiedniego upustu. Dlatego też zaskoczony był, kiedy zabrał młodego kota do tuneli. Chciał przedstawić mu swoje ulubione zajęcia za czasów uczniowskich. Pamiętał. jak straszył Tropiącą Łaskę w tych tunelach, za co mu się czasem obrywało.
— Tunele… to nie żart. Ciemność, jaka cię tam otacza, nie jest taka jak ciemność nocy. — wyjaśnił Niedźwiedziej Łapie pokrótce, po czym weszli do środka. Jak się okazało Nocny Śpiewak nie musiał się martwić o nic. w przypadku tego kociaka. Jego uczeń od razu podchwycił jego wskazówki, a wewnątrz tuneli czuł się jak w domu. Nocy, nieco ulżyło. Jednak w tym niecierpliwym uczniu krył się jakiś talent!

Więc życie toczyło się swoim biegiem, tak jak to często bywa, kiedy rutyna wedrze się w nie siłą. Nocny Śpiewak pilnował, aby Niedźwiedzia Łapa chłonął wiedzę. Pilnował, aby Skowronek nabrał odrobinę samodzielności, poza cieniem swojego ojca. I pilnował, aby jego córka pamiętała, że istnieje.
Tego pięknego dnia zajrzał do medyków z uśmiechem. Jego brak rzucił mu podejrzliwe spojrzenie, praktycznie od progu.
— Coś ci dolega? — zagadnął.
— Samotność. — odrzekł Noc wkładając w tę odpowiedź całą siłę dramatu, jaką mógł.
— Doprawdy? — Chudy odwrócił oczami i odetchnął ciężko. Bryzowa Łapa zerknęła na nich kątem oka.
— Mogę ukraść Ci moją córkę, tak na jeden wieczór. — Nocny Śpiewak puścił bratu oko na jego reakcję. Ten tylko uniósł brew i się zastanowił. Po czym wzruszył ramionami i odpowiedział jednym słowem.
— Możesz.
I tak w ten sposób Bryzowa Łapa szła spokojnie obok swojego taty. Nocny Śpiewak spojrzał na nią od czasu do czasu. Jego łapy automatycznie poprowadziły go w znane mu już miejsce. Tam, gdzie po raz pierwszy pokazał swoim dzieciom nocne niebo. Teraz kiedy słońce chyliło się ku horyzontowi, całe to niebo wymalowane było błękitem, różem i fioletem. Pięknem, innymi słowy.
— Powiedz mi… Jak ci idzie trening medyka? Jak się czujesz w swojej roli?

<Bryzko?>

Od Smuklikowej Łapy (Smuklikowego Żądła)

Smuklikowa Łapa wraz z Bzyczącą Łapą przemierzali gęsto zalesione tereny Klanu Wilka, kierując się w stronę styku leśnej granicy z otwartą polaną, na której w oddali jawiło się Cierniste Drzewo. Pręgus od ostatniego razu, gdy miał okazję zbliżyć się do drzewa, zmienił względem niego, jak i otaczającej go aury, nastawienie. Gdyby mógł, z chęcią udałby się w tym momencie pod jego pień i złożył dziękczynną modlitwę. Niestety Kalinowy Powiew i Kamienne Pióro wyrazili zgodę na to, aby oba kocury, skoro chcą udać się na polowanie tylko we dwójkę i przetestować swoje umiejętności, ruszyli w teren pod dwoma warunkami: nie mogli opuszczać lasu, po którym mogli poruszać się na planie okręgu oraz Smuklikowa Łapa miał słuchać się bardziej doświadczonego Bzyczącej Łapy. Smuklik zamierzał się stosować do zasad mentorów, zastanawiając się, czy to przyzwolenie na opuszczenie obozu bez nich nie było swego rodzaju testem, który przyspieszy ich ceremonię mianowania na wojownika.

— Czujesz to, Smuklikowa Łapo? — Bzycząca Łapa głośno wciągnął powietrze przez swoje nozdrza, przystając na leśnej ścieżce. — To przedsmak bycia wojownikiem.

Smuklikowa Łapa poczuł mrowienie w opuszkach, gdy słowa kocura odbiły się echem w jego umyśle.

„Przedsmak bycia wojownikiem”.

Codziennie skoro świt stawał w wyznaczonym miejscu w sercu obozu, oczekując na swoją mentorkę. Stosował się do jej poleceń i słuchał cennych rad. Starał się być powodem dumy niebieskiej kocicy, w szczególności, że był jej pierwszym uczniem. Tym bardziej musiał zadbać o to, aby nie stać się rozczarowaniem kocicy. Znał swoje możliwości i nie zatajał potrzeby odpoczynku. Udało mu się stworzyć silną więź z mentorką, opartą na szacunku oraz zaufaniu. Smuklikowa Łapa uważał, że każdy uczeń powinien mieć podobnie wyglądającą relację ze swoim mentorem. Szlifowanie umiejętności to jedno, lecz równie cenny był rozwój relacji z drugim kotem, aby zrozumieć, że jako jednostka możesz wiele, ale jako para lub grupa jeszcze więcej. Tym bardziej podczas polowania, a już na pewno walki.

— Czuję. — Zaciągnął się powietrzem. — Pachnie świerkami i trawą po deszczu... Nie mogę się doczekać, aż będę mógł przewodzić patrolem!

Rozmarzony wizją kroczenia na przodzie patrolu, poruszył wąsami. Czy jeśli uda im się wykazać podczas dzisiejszego patrolu łowieckiego i nie złamać żadnej z zasad, to ich mentorzy uznają ich za gotowych do pełnienia funkcji wojownika? Jednak... jeśli Kalinowy Powiew i Kamienne Pióro zgłosiliby swoich uczniów ubiegających się o rangę wojownika tego samego dnia, to czy Smuklikowa Łapa i Bzycząca Łapa byliby zmuszeni do stoczenia ze sobą walki? Ta wizja ani trochę nie spodobała się pręgusowi. Smuklik nie chciał, aby to brat Pyzatej Łapy był tym, przez którego byłby zmuszony do stoczenia kolejnej walki, gdyby za pierwszym razem mu się nie poszczęściło. Sam również nie chciał też być tym, który zagrozi reputacji Bzyka w klanie, gdyby jednak udało mu się pokonać starszego kocura. Oboje musieli za pierwszym razem wyjść zwycięsko z boju i zyskać wojownicze miano! Jednak, aby tego dokonać, nie mogli zostać swoimi przeciwnikami.

Smuklik zawiesił spojrzenie na Bzyczącej Łapie na dłuższy czas. Jego długie, masywne łapy zakończone białymi skarpetkami uderzały o leśne podszycie. Brązowy był wyższy o Smuklika o głowę, jednak niebieski wierzył w to, że w przyszłości niewiele będą się od siebie różnić pod względem wysokości.

Bzycząca Łapa wyrwał się do przodu w tym samym momencie, w którym nozdrza Smuklika wypełniła woń ich dzisiejszego posiłku. Królik. Najprawdopodobniej jakiś nieudolny Burzak podczas próby pochwycenia uszaka zagonił go wprost na tereny Klanu Wilka.

„Niech Przodkowie wynagrodzą ci tę hojność w kociętach”.

Smuklik dołączył do pościgu. Biegł ile sił w łapach za starszym kocurem i ich zwierzyną, która raz za raz umykała za pieńkiem.

— Zagrodzę mu drogę! — zawołał, biegnąc po zewnętrznej stronie i odbijając na prawo. Dokładnie w tę w stronę, w którą powinien przy następnym łuku skręcić uszak. To był jeden jedyny raz, gdy podczas pościgu komunikowali się werbalnie.

Królik odbił się od przewróconej kłody swoimi tylnymi łapami, umykając przed pazurami Smuklikowej Łapy. Ten błąd wybił nieco kocura z rytmu, jednak spojrzenie Bzyczącej Łapy sprawiło, że niebieski za bardzo się nad nim nie rozwodził. Zamierzał użyć tej samej techniki, lecz tym razem musiał skupić się w pełni i zagrodzić królikowi trasę, gdy Bzyk będzie miał go na wyciągnięcie łapy.

Pościg trwał krótko, lecz każda miniona sekunda była cenna. W końcu po lesie rozległ się pisk królika, który nie brzmiał ani trochę przyjemnie. Trwał on zaledwie uderzenie serca; Bzycząca Łapa szybko skrócił cierpienie zwierzęcia.

— Dobra robota, Bzycząca Łapo! — Niebieski zbliżył się do ucznia, który z dumą prezentował zdobycz. — Czeka nas dzisiaj wyśmienita uczta.

— Potrawka z królika, specjał Klanu Burzy... zamawiam udko! — Oblizał się, będąc gotów zatopić zęby w króliczym cielsku. — Właściwie... może, zamiast go zjeść... zabierzemy go do obozu? Mamy w końcu powód do świętowania.

Na pysku Smuklikowej Łapy zagościł uśmiech. Tropiąca Łaska została odbita z łap samotników. Bezpiecznie została sprawdzona do klanu przez koty, którymi przewodziła Kocimiętkowy Wir. Rany widniejące na ich ciałach sugerowały, że nie była to łatwa wyprawa, a jednak udało im się! Klan Wilka po raz kolejny okazał się najlepszym klanem ze wszystkich klanów!

— To świetny pomysł. Możemy jeszcze na coś zapolować i... — Urwał dokładnie w tym samym momencie, w którym jego nozdrza wypełnił obcy zapach. Podobny do woni, która znajdowała się na futrze czarno-białej więźniarki. Woń Betonowego Świata. — Czujesz to?

Bzycząca Łapa skrył zdobycz w krzewie i ruchem ogona wskazał, aby Smuklik za nim podążył. Udali się na skraj, gdzie woń samotnika była bardziej wyczuwalna. Jego odciski łap oraz zapach sugerowały, że mają do czynienia z kotką. Kotką, która stawia pewnie kroki na wilczackich terenach i kieruje się... prosto do obozu!

— Powinniśmy...

Bzycząca Łapa nie słuchał Smuklika. W jego oczach jawił się gniew. Czyżby pomyślał o swojej siostrze, która miała odbywać trening dokładnie w tej okolicy, do której najprawdopodobniej zamierzał udać się samotnik? Tor jego trasy pozostawał niezmienny. Pręgus zrównał się z czekoladowym, w pewnym momencie nawet go wyprzedając. Potężne łapy dudniły po poszyciu, gotowe rzucić się z wysuniętymi pazurami na intruza.

Przy złamanym świerku dostrzegli brązową postać. Młodzi uczniowie postanowili użyć tej samej techniki, jakiej użyli do upolowania królika. Porozumiewali się bez słów, jedynie ruchem ogona, głowy lub spojrzeniem. Smuklik jako pierwszy stanął oko w oko z kocicą, której pysk był naznaczony charakterystyczną blizną. Dokładnie taka samą, jaką miała Sroka. W spojrzeniu nieznajomej w pierwszej chwili ukazało się zaskoczenie, być może z powodu tego, że to nie dorośli wojownicy, a młodzi uczniowie, aspirujący na wojowników, zamierzali pokrzyżować jej plany.

Smuklikowa Łapa wygiął grzbiet w łuk, skupiając na sobie całą uwagę czekoladowej nieznajomej, gdy w tym samym momencie z impetem uderzył ją barkiem Bzycząca Łapa. Kocica wydała z siebie ostrzegawcze syknięcie, jednak nie wysunęła pazurów, gdy zablokowała kolejny atak brata Pyzy. Broniła się, starając się zachować między sobą a uczniami bezpieczną odległość. Oba kocury zagroziły jej przejście, a ich postawa ciała przyjacielsko sugerowała, aby zabrała się i powróciła stamtąd, skąd tu przyszła.

— Czego tu szukasz, głupia samotniczko? Zachciało się wam uprowadzić kolejne koty z naszego klanu? Po moim trupie! — Uderzył łapą z wysuniętymi pazurami w grunt.

— Nie liczyłam na ciepłe powitanie, ale nie sądziłam, że wpadnę na dwa przerośnięte kocięta w gorącej wodzie kąpane... Gdzie wasi mentorzy? — Oboje zignorowali pytanie kocicy. — Ty chowaj pazury, a ty... nawet nie próbuj mnie zajść od tyłu — zwróciła się do Smuklikowej Łapy, który zamierzał wskoczyć na plecy kocicy i ją unieruchomić. — Nazywam się Cykoria. Jestem... to znaczy byłam członkinią Klanu Wilka, na długo przed waszymi narodzinami. Chcę się spotkać z Zalotną Gwiazdą lub kimś innym, kto pełni aktualnie funkcję lidera.

— Twoja blizna na pysku sugeruje coś innego! Pochodzisz z Betonowego Świata, a nie z Klanu Wilka! Nigdy nie słyszałem o jakimś Cyko... — Urwał, zdając sobie sprawę, że to imię brzmiało jakoś znajomo.

— Cykoria jest uciekinierką! Jeśli nią jesteś, musisz być doprawdy głupia, uznając, że to dobry pomysł zapuszczać się na tereny Klanu Wilka. Powinnaś wiedzieć, co spotyka koty twojego pokroju! Tym bardziej te, które bratają się z wrogiem...

— Czy nie wyraziłam się wyraźnie? Chcę się spotykać z waszym przywódcą, a nie tracić czas na dwójkę uczniów, którzy pozjadali rozumy!

Gdzieś pięć lisich ogonów od trójki kotów rozległ się trzask, a w lesie dało się wyczuć trzy obce wonie, owiane zapachem spalin. Oba kocury słyszały odgłos biegu, jak i dyszenia. Z zarośli wyłoniły się trzy postacie; barczystej postawy czarno-biały kocur, wielkością zbliżony do Bzyczącej Łapy, może nawet z lekka wyższy; drobnej postawy chudy młody kocur o szarej okrywie. Wyglądał prawie, jak Smuklikowa Łapa, jednak był pointem posiadającym krótki, zakrzywiony ogon. Ostatnia z grupy wyłoniła się szylkretowa kocica o kryzie do złudzenia wyglądającej jak lwia grzywa. Na jej pysku jawił się grymas, a jej złote oczy skakały ze Smuklikowej Łapy, na Bzyczącą Łapę, by w końcu zatrzymać się na Cykorii.

— Strzyga? Co ty wyprawiasz... Czemu udałaś się poza miasto...? Dlaczego rozmawiasz z jakimiś podrostkami...? Ty chyba nie...

— Ugh... Jeszcze was brakowało... Wracam do domu, czy to jasne?! Zjeżdżajcie stąd albo zafunduję wam specjalne wilczackie przywitanie!

— Zdrajczyni! — wysyczał barczysty kocur, wysuwając się naprzód grupy.

Smuklikowa Łapa był gotów zaciągnąć samotniczkę określającą się jako byłą Wilczaczkę na audiencję u Zalotnej Gwiazdy, jednak nie spodziewał się, że ich spotkanie przybierze taki, a nie inny obrót wydarzeń. Nie wierzył czekoladowej w ani jedno słowo. Mogła podawać się za zbiegłą kocicę, licząc, że zaprowadzą ją do klanu. A co jeśli ta Cykoria wcale nie zbiegła, tylko została uprowadzona jak Tropiąca Łaska? A ta kotka, z którą rozmawiali, mogła być szpiegiem.

Szylkretowa kocica jako pierwsza rzuciła się w kierunku Strzygi. Niemal w tym samym czasie Bzycząca Łapa wdał się w bój z barczystym samotnikiem, a Smuklikowa Łapa stanął do walki ze swoim rówieśnikiem. Walka była zacięta. Szylkretka, która miała na pysku bliznę, zresztą jak oba kocury i sama Cykoria, musiała żywić jakąś urazę do czekoladowej, gdyż drapała na oślep, wykrzykując nie do końca zrozumiałe dla Smuklikowej Łapy słowa.

Smuklikowa Łapa mimo początkowych obaw, raz za razem coraz śmielej atakował kota z Betonowego Świata. Gdy ten przyjechał pazurami po jego policzku, zrozumiał, że bez walki nie uda się dojść z nimi do porozumienia. Porozumienia dotyczącego tego, kto wyjdzie z potyczki jako zwycięzca i żywy.

Point był równie szybki, co młody Wilczak. Jednak na pewno był mniej zwinny z powodu urazu ogona. W jego spojrzeniu jawiła się furia. Zatracił się w walce.

W przeciwieństwie do niego Smuklikowa Łapa starał się obserwować otoczenie, jak i pozostałe koty. O brązową kocicę niespecjalnie się martwił, ci samotnicy na pewno wyświadczyliby Klanowi Wilka przysługę, gdyby pozbyli się kocicy, jednak ta zaciekle walczyła, gryząc i drapiąc tę, która dowodziła ich małą grupą. Smuklik martwił się o Bzyczącą Łapę. Samotnik, z którym przyszło walczyć czekoladowemu, był od niego starszy, i to sporo.

— Ej, ty, laluś, na mnie się patrz! — Kolejne draśnięcie w policzek, tym razem głębsze. — To ja jestem twoim przeciwnikiem!

Smuklikowa Łapa odepchnął od siebie przeciwnika, starając się trzymać go na dystans. Nie mógł pozwolić, aby ta przybłęda bezkarnie go atakowała. On sam również nie pozostał bierny na ataki, odpłacając się draśnięciami na grzbiecie pointa. Nawet w pewnym momencie udało mu się na chwilę zbliżyć do niego na tyle, aby pochwycić białe ucho w zęby i je wyrwać.

Splunął, chcąc się pozbyć metalicznego posmaku w pysku.

Gdy minął szok, point rzucił się z wysuniętymi pazurami na Smuklikową Łapę, uczepiając się jego piersi i brzucha. Razem przekoziołkowali parę metrów.

Point górował nad Smuklikiem jak niegdyś Bzycząca Łapa. Jednak na pysku Bzyczka malował się szeroki uśmiech, a nie rząd ostrych zębów.

„Mamo Jesionowa Szadzi... Mamo Miodowy Ulu...”.

W umyśle kocurka pojawiły się obrazy jego matek. Braci. Siostry. Tygrysiej Nocy. Bryzowej Łapy.

Ci samotnicy nie mogli wchodzić na tereny Klanu Wilka, jak do siebie, i krzywdzić bliskich pręgusa. Już jedną skrzywdzili. Smuklik nie pozwoli im skrzywdzić nikogo więcej!

Pozwolił zranić się w brzuch. Rana była płytka, lecz dzięki temu zagraniu zbliżył swój pysk do szyi pointa. Samotnik zbyt późno pojął swój błąd. Młodociane szczęki zacisnęły się na gardle kocura. Samotnik zaczął się szamotać, próbując bezskutecznie wyswobodzić się z uścisku. Z każdym uderzeniem serca jego ruchy stawały się wolniejsze, jak i charkot wydobywający się z jego pyska stawał się coraz cichszy. Dopiero mając pewność, że samotnik naprawdę dokonał żywota, Smuklik rozluźnił szczęki i odepchnął od siebie martwego przeciwnika.

Pierwsze zabójstwo.

Ciężko było mu opisać to, co czuł w tym momencie. Nie zamierzał zabijać kocura. A może chciał w ten sposób myśleć. Klan Wilka różnił się od pozostałych klanów. Mogli przeganiać samotników, ale jeśli ci zamierzali zagrozić czy to pojedynczej jednostce, większej grupie lub całemu klanowi, mogli stanąć też do walki.

Czerwone krople skapnęły z umorusanej brody pręgusa. Gdyby to była krew zwierzyny, najpewniej oblizałby pysk, jednak nie miał ochoty smakować tej należącej do samotnika.

Martwego samotnika.

Gdzieś z tyłu z opóźnieniem dochodziły do uszu Smuklikowej Łapy odgłosy walki, która była przesądzona. Szylkretowa kocica krzyczała wniebogłosy, dotykając łapami swojego pyska w miejscu, w którym znajdowały się oczy. A raczej to, co z nich pozostało. Cykoria oślepiła swoją przeciwniczkę, która pojmując sytuację, w której się znalazła, na oślep zaczęła biec przed siebie.

„Ona umrze dzisiejszego dnia. Z powodu ślepoty lub z powodu utraty zbyt dużej ilości krwi”.

Smuklikowa Łapa potrząsnął głową, skupiając spojrzenie na Bzyczącej Łapie. Starszy uczeń dawał sobie radę, walcząc na równi z przeciwnikiem. Jednak, gdy samotnik pojął, że został sam, zaczął atakować bardziej zaciekle. Tak, jakby chciał przynajmniej jednego kota zabrać ze sobą. Przetoczył się wraz z Bzyczącym Łapą po błocie, wpychając pysk czekoladowego wprost do mułu.

Smuklik wystrzelił jak z procy, uderzając czarno-białego barkiem. Niestety, jego uderzenie poza rozproszeniem przeciwnika nie zadało mu większych obrażeń. To jednak wystarczyło, aby Bzyk mógł się wyswobodzić i spróbować zmienić przebieg walki.

Czarno-biały przyparty do muru, upatrzył sobie Smuklikową Łapę jako nowy cel. Był mniejszy, jego ataki były słabsze, ale nadrabiał szybkością i zwinnością. Nim jednak udało mu się zbliżyć do pręgusa, Bzycząca Łapa przyjechał pazurami po brzuchu samotnika, zadając mu bardzo głęboką ranę.

— Smukliku... Cały jesteś?

Dostrzegając, że czekoladowy zatoczył się na łapach, Smuklik w ułamku sekundy dopadł do boku kocura i użyczył mu swojego barku, na którym Bzyk położył brodę.

— Chyba... chyba jestem cały. A ty, Bzyku? Proszę, powiedz, że wszystko jest dobrze...

Bzycząca Łapa nie mógł odejść. Nie. Po prostu nie!

— Jest cały. Poza płytkimi ranami oberwał jedynie na grzbiecie, jednak nie wymaga pilnej wizyty u medyków. Wyliże się — miauknęła kocica. — To, że ledwo stoicie na łapach, to normalna reakcja po stoczeniu prawdziwej walki po raz pierwszy. Tym bardziej, gdy pozbawiasz także kogoś życia... — Cykoria przeniosła spojrzenie na swoich niegdyś towarzyszy z Betonowego Świata. — Czy teraz mi wierzycie, że nie jestem szpiegiem?

— Nadal ci nie ufam, ale Zalotna Gwiazda musi się dowiedzieć o twojej obecności na terenach, jak i o tych dwóch truchłach...

— Trzech. Tamta również zaraz padnie.

Smuklikowa Łapa nie skomentował uwagi pręgowanej. Spojrzał wymownie na starszego kocura. To on przewodził ich patrolem, to on był starszy i to pod jego opieką znajdował się młodziak. I zdaniem Smuklikowej Łapy, zachował się wzorowo podczas stresującej sytuacji.

~~~

Cykoriowy Cykor szła między uczniami, będąc traktowana niczym więzień. Może i Smuklikowa Łapa odczuwał lekką sympatię względem kocicy, gdyż ta nie chciała wykorzystać ich osłabienia i stoczyć z nimi kolejnej walki, jednak nadal spoglądał na nią nieufnie. Przez całą drogę do obozu kocica milczała. A im bliżej niego byli, tym bardziej wydawać by się mogło, że traciła na pewności siebie.

Smuklikowa Łapa spodziewał się, że wiele kotów skupi na nich swoje spojrzenie, zaprzestając wykonywania innych czynności, gdy tylko dostrzegą ich trójkę w zasięgu wzroku. Wodnikowa Łapa na widok brata, którego ciało ozdobione było draśnięciami pazurów, jak i pysku we krwi, zniknęła w tłumie kotów. Wątpił, aby kocicę obrzydził ten widok. Najpewniej udała się poinformować matki o stanie ich syna, zakładając najgorsze.

Bzycząca Łapa odłożył przy stosie królika, którego upolował przed spotkaniem czekoladowej samotniczki.

— Spójrz... czy to nie Cykoriowy Cykor?

— Ten znak... taki sam jak ten u Sroki i tych samotników...

— Zdrajczyni!

— Co ona tu robi...

— Że też ma czelność pojawiać się na terenach po tylu księżych nieobecności!

Coraz więcej kotów wychodziło z legowisk, chcąc zrozumieć, dlaczego dwójka uczniów przyprowadziła do obozowiska kocicę, która księżyce temu po raz ostatni była przez nich widziana. Smuklikowa Łapa był zirytowanym hałasem, który był niczym innym, jak mieszaniną rozmów.

— Co to za zamieszanie...

Tłum rozstąpił się niemalże natychmiast, gdy szylkretowa kocica opuściła swoje legowisko. Zalotna Gwiazda zbliżyła się do dwójki uczniów oraz Cykoriowego Cykora, patrząc na nich podejrzliwym spojrzeniem. Ruchem ogona dała znać, aby w trójkę udali się wraz z nią do legowiska lidera. Smuklik niechętnie wypełnił rozkaz liderki, gdyż najchętniej teraz rzuciłby się na swoje posłanie w legowisku uczniów, a jeszcze wcześniej tuż przed snem wypielęgnował swoje futerko.

— Czy możecie mi wyjaśnić, dlaczego nie ma z wami waszych mentorów i dlaczego towarzyszy wam Cykoriowy Cykor, której pysk zdobi ta blizna?

Smuklikowa Łapa wraz z Bzyczącą Łapą starał się krótko, ale również szczegółowo opowiedzieć o przebiegu dzisiejszego dnia, który zaczął się niepozornie, jak każdy inny dzień. Wspomnieli o tym, że za zgodą mentorów mogli dzisiejszego dnia tylko we dwójkę udać się na patrol łowiecki. Podali dokładne lokacje miejsc, w których mogli przebywać i w których faktycznie byli. Przebieg polowania, jak i spotkanie Cykoriowego Cykora przytoczył na jednym wdechu. Przebieg walki.

Zalotna Gwiazda w milczeniu przysłuchiwała się opowieści uczniów, obdarowując ich oceniającym spojrzeniem.

— Rozumiem... Bzycząca Łapo, Smuklikowa Łapo. Tuż po opuszczeniu mojego legowiska macie zaprowadzić Cykoriowy Cykor do legowiska więźniów. Masz szczęście, akurat wczoraj opustoszało i nikt nie będzie zakłócał ci spokoju.

Zdanie skierowane do brązowej kocicy brzmiało niczym groźba. Smuklik posłusznie opuścił legowisko wraz ze starszym uczniem, odprowadzając Cykorię do wspomnianego legowiska, jeszcze chwilę temu zamieszkiwanego przez Srokę.

Po wypełnieniu rozkazu kocury miały zniknąć w legowisku medyków, starając się zignorować pytania pozostałych kotów, gdy wtem z legowiska lidera znowu wyłoniła się szylkretka. Tym razem swoje kroki skierowała w stronę mównicy, na którą pomimo wieku wdrapała się bez większego problemu.

— Jak myślisz, Smuklikowa Łapo, mamy przechlapane?

— N-nie wiem, Bzycząca Łapo.

— Niech wszystkie koty zdolne do samodzielnego polowania zbiorą się pod mównicą! — rozkazała donośnym, nieco zachrypniętym głosem.

Jej posiwiały pysk rozświetlały ostatnie wiosenne promienie słońca, a spojrzenie uważnie śledziło zbierające się koty. Era Zalotnej Gwiazdy powoli dobiegała końca, lecz kotka nie zamierzała zaniedbywać swoich obowiązków.

Odczekała kilka uderzeń serca, aż ostatnie koty zajęły swoje miejsca. Wokół mównicy zgromadził się tłum, otaczając Bzyczącą Łapę i Smuklikową Łapę, którzy stali najbliżej niej. Ich futra były splamione szkarłatem, jakby przed chwilą walczyli o tytuł wojownika, choć nie zostało zwołane w tym celu zgromadzenie.

— Niektórzy z was mogli już zauważyć w naszym azylu mniej lub bardziej znajomy pysk. To kotka o imieniu Cykoriowy Cykor, która wiele księżyców temu zbiegła z Klanu Wilka, a teraz, z niewiadomych przyczyn, postanowiła do niego powrócić. W ciągu najbliższych dni zamierzam dowiedzieć się od niej więcej. Jak już mogliście zauważyć, nosi na pysku znak, który posiada również Sroka, a także inni członkowie podmiejskiego klanu — oznajmiła, wodząc wzrokiem po zgromadzonych. — Nie będziemy jednak dziś skupiać się na uciekinierce. Na uznanie zasługuje przede wszystkim dwójka uczniów, która przyprowadziła ją do obozu. Dzięki nim być może dowiemy się więcej o samotniczej grupie, która niedawno porwała jedną z naszych wojowniczek i zaatakowała Mrocznym Przodkom winny patrol.

Przeniosła wzrok na oba kocury.

— Bzycząca Łapo, Smuklikowa Łapo. Wykazaliście się dziś odwagą, sprytem i umiejętnościami walki, pokonując trójkę samotników. Udowodniliście, że wasze treningi przyniosły owoce, a wasza postawa zasługuje na uznanie całego klanu. Nie widzę powodu, by wymagać od was dalszych księżyców nauki. Oboje jesteście gotowi, by przyjąć imiona wojowników.

Zamilkła, pozwalając, by pośród zgromadzonych rozszedł się szmer rozmów.

— Ja, Zalotna Gwiazda, przywódczyni Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Bzycząca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?

— Przysięgam! — odrzekł natychmiast czekoladowy uczeń.

— Zatem mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Bzycząca Łapo, od tej pory będziesz znany jako Bzyczący Trzmiel. Klan ceni twoją siłę i zaangażowanie oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.

Następnie zwróciła się ku drugiemu uczniowi.

— Ja, Zalotna Gwiazda, przywódczyni Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Smuklikowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?

Śnił. To był sen. Zaczął się niepozornie, potem przerodził się w koszmar, by ponownie wrócić na właściwe tory. Smuklik aż zapomniał, jak się oddycha. Czy dobrze usłyszał? Zalotna Gwiazda przed chwilą mianowała na wojownika Bzyczącą Łapę, a teraz to on był mianowany? Ale przecież wciąż był zbyt młody, aby dostąpić zaszczytu mianowania.

— Przysięgam! — Mimo obaw i pytań cisnących mu się na pyszczek, niemalże natychmiast odpowiedział, nie chcąc, aby liderka się rozmyśliła.

— Zatem mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Smuklikowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Smuklikowe Żądło. Nie ukończyłeś jeszcze dziesięciu księżyców, lecz dzisiejszymi czynami dowiodłeś, że odwaga i spryt nie zależą od wieku. Klan Wilka wita cię jako nowego wojownika!

Szmer został zastąpiony przez skandowanie dwóch mian nowych wojowników.

— Bzyczący Trzmiel! Smuklikowe Żądło!

Kocurek wśród tłumu dostrzegł swoje matki, u których boku znajdowała się Wodnik. Z drugiej strony okręgu zauważył Kalinowy Powiew. Czy mentorka była z niego dumna, podobnie jak i mamy?

Pregus zatrzymał spojrzenie na swoim przyjacielu.

Jeszcze dzisiaj rano zastanawiał się, czy, gdyby zostali oboje poleceni przez swoich mentorów, musieliby stoczyć ze sobą walkę. A teraz zamiast uczniowskich mian posiadali te wojownicze. Smuklik z trudem stłumił parsknięcie.

— Udało się nam, Bzyczący Trzmielu... — miauknął, a jego słowa zagłuszane były przez wykrzykiwanie imion wojowników. — Udało się nam! Jesteśmy wspaniali! Silni osobno, a razem jesteśmy niepokonani! — Podskoczył, pozwalając dać ujście dobremu humorowi. Kto by się nie cieszył z ceremonii mianowania na wojownika. Tym bardziej tak wyjątkowej, różniącej się od pozostałych.

— Tak... udało się nam, Smuklikowe Żądło — zaśmiał się, lekko szturchając barkiem młodszego kocura. — Moje gratulacje! Zaimponowałeś Zalotnej Gwieździe! I to jeszcze jak! Coś czuję, że w przyszłości zaproponują ci związek z Zamroczoną Łapą. Musisz ich uświadomić, że straciłeś jednak głowę dla Bryzowej Łapy już jako kociak! — zaśmiał się donośnie, ukazując białe zęby.

A po skończonej ceremonii, wspólnie udali się do legowiska medyków. Na szczęście ich rany, w małej ilości, miały pozostać jako pamiątka dzisiejszego dnia. Reszta miała w przeciągu kwadr zagoić się, o ile będą stosować się do zaleceń medyków. Smuklikowe Żądło przymknął oczy, gdy Bryzowa Łapa nakładała na jego policzek maść. Szylkretowa kocica coś do niego mówiła, jednak ten zdołał w ciągu uderzenia serca odpłynąć do krainy snów. A później, jak nic, czekała na niego rozmowa z matkami, jak i gratulacje z ich strony. Teraz jednak liczył się odpoczynek i przyzwyczajenie się do nowego miana.

[3720 słów]