Kocica zadarła pyszczek do góry z obrażonym wyrazem, usłyszawszy słowa towarzysza. Futro na jej grzbiecie zafalowało lekko. Za kogo on ją miał? Wysunęła łapę do przodu i nabrała maść na poduszki pewnie, a następnie na tyle sprawnie, na ile była sama w stanie, nałożyła ją na miejsce, które najbardziej jej doskwierało. Zdarzyło jej się pokleić parę kosmyków, ze względu na konsystencję stworzonego medykamentu, aczkolwiek to musiało pomóc. Przypominało odrobinę miód, jednak z pewnością nie smakowało słodko. Zapachem przypominało wiele połączonych ze sobą ziół, jedne wydzielały mocniejszą, inne delikatniejszą woń. Wojowniczka nie zamierzała się płaszczyć przed Chudym Grzbietem! Skoro mogła zrobić coś sama, musiała skorzystać z tej okazji i pokazać, że nie potrzebowała, żeby ktokolwiek się nad nią litował. W końcu było to jedynie uczulenie, a nie odcięta kończyna. Zastrzygła wąsami.
Na początku nie odczuła szczególnej różnicy, może poza ochłodzeniem pokrytego miejsca, gdy lekkie podmuchy zefirku omiatały dwójkę. Z następnymi uderzeniami serca jednak poczuła ulgę, a do tej pory widoczne poddenerwowanie na jej pysku, zamieniło się w swego rodzaju zadowolenie. Na moment zapomniała nawet, o co sprzeczała się z burym. Aż do momentu, w którym wycofał się w celu podniesienia swoich ziół z suchego, szerokiego kawałku kory. Widziała, że nie udało mu się pozyskać całości – w końcu narwał tego zielska tak dużo, że mu się nie mieściło to nawet w pyszczku. Westchnęła, po czym zbliżyła się i pochwyciła resztę, tym samym przewidując możliwe polecenie medyka, żeby mu pomogła. Chciała coś jeszcze mu powiedzieć, ale z pyskiem pełnym medykamentów nie była w stanie. Kocur zerknął na nią i zmarszczył brwi, ruchem ogona nakazując jej, żeby poszła za nim.
Wojowniczka szła u boku asystenta medyka, częściowo zapominając o jego obecności. Roztargniony Koperek i Cisowe Tchnienie byli zajęci, dlatego też bury wybrał się z nią, akurat miał chwilę wolnego od obowiązków, a niebieska potrzebowała pilnie pomocy. Chciała pobrać zioła na wzmocnienie oraz może na apetyt, ponieważ jej wujek od jakiegoś czasu nie jadł za chętnie zwierzyny. Początkowo myślała, że może przeszkadza mu tekstura. Później jednak, po wielu próbach, dowiedziała się, że to nie w tym tkwił problem. Może związane było to z chęcią zachowania piszczek dla innych kotów, aczkolwiek vanka nie chciała pozwolić na to, by stał się workiem kości. Dla niej to on był najważniejszy, a kocięta wraz z karmicielkami zdążyły się już najeść. Reszta powinna pożywić się tym, co złapią w ciągu dnia. Rośliny, które by pomogły starszemu, akurat się skończyły, dlatego też wyruszyli we dwójkę w celu znalezienia ich. Nie była to absolutnie najlepsza pora na poszukiwania, szanse na to, że znajdą cokolwiek w rzeczywistości wcale nie były aż tak wysokie, były niesamowicie niskie. Jednakże nawet malutka iskierka nadziei wystarczyła upartej Kalince.
— Hej — zaczął. — Nie wiem, czy jest sens, żebyśmy szli po te zioła...
Kalinowy Powiew poruszyła nieznacznie ogonem. Musieli cokolwiek znaleźć, przecież bez tego istniało ryzyko, że czekoladowy zupełnie odpuści sobie jedzenie piszczek, a przynajmniej tak myślała. Nie zapowiadało się na to, żeby zwierzyny przybywało w lesie, dlatego też lepiej, żeby jadł, co mieli. Nie chciała, żeby siedział głodny.
— Jeśli ich nie znajdziemy, to nie pomożemy Trzcinniczkowej Dziupli — miauknęła, rozglądając się w okolicach drzew i po wystających źdźbłach traw. Rozchyliła parę, jednak nie znalazła nic, co by pachniało jakkolwiek słodko, gorzko lub ogólnie ziołowo. — Może jeszcze coś się ostało.
Chudy spuścił wzrok, kierując go za Kalinką, która szukała wszędzie, gdzie mogła. Położył uszy po sobie delikatnie.
— Problem w tym, że my ich nie znajdziemy — miauknął. — Raczej nasz wysiłek jest... no daremny.
Zastrzygła wąsami na słowa asystenta medyka. — Jeśli teraz z tego zrezygnujemy, to na pewno niczego nie znajdziemy! — powiedziała, czując, że powoli traciła cierpliwość. Nie zależało mu na tym, żeby pomóc pobratymcy? Naprawdę pod koniec Pory Opadających Liści wszystkie rośliny, co do jednej, zgniły lub uschły? Gdyby tylko zapas się nie skończył, to by nawet nie musieli tego dnia po nie wychodzić.
Chudy posłał jej skołowany, nieco zmieszany uśmiech.
— Eh... — westchnął, odkopując w jednym miejscu roślinkę, której potrzebowali. — Zobacz, no spójrz. Z czegoś takiego niewiele zrobimy.
Zerwał ją mimo to i zabrał.
— Nie wydaje mi się, byśmy mieli szansę znaleźć cokolwiek poza tym — burknął. — Znam ten las pod tym kątem.
Kalinowy Powiew nie odpowiedziała mu tym razem, zamiast tego machnęła ogonem i przysunęła się bliżej. Może jeśli przejdą jeszcze kawałek, to znajdzie, chociaż cokolwiek więcej. Dla niej liczyły się nawet marne resztki, gdy w grę wchodził jej kochany wujek.
Nagle poczuła ukłucie w okolicach łapy. Gdy dotarł do niej dyskomfort, skrzywiła brwi.
— Nie właź na mnie! — syknęła, czując, że coraz mniej cierpliwa się robi. Nie miała czasu analizować, dlaczego dzisiaj miała tak zły humor i mało siły, teraz liczyło się raczej to, że coś jej doskwierało. — Próbujemy znaleźć zioła, a ty mi prawie pod łapy wchodzisz — dopowiedziała z wyrzutem, a końcówka jej niebieskiego ogona wywijała na boki, gdy niemal nie wpadła na niego całym ciężarem.
Chudy Grzbiet syknął i najeżył sierść. Uwaga kotki sprawiła, że skrzywił pysk i opuścił wąsy.
— Oh, przepraszam! — warknął. — Wiesz, trochę mało tu miejsca! Może gdybyś się tak nie kręciła, jak kot z pęcherzem to bym Cię nie nadepnął!
Asystent, przez postawienie łapy na błotnistej plamie poślizgnął się, co poskutkowało poleceniem prosto na kocicę. Dwójka przetoczyła się razem, a jako iż Chudy był wątłej budowy, przewrócenie go nie było trudne. Wilczaczka poczuła, jak zapada jej się serce, a oczy otwierają szeroko. Upadli głucho razem, rozsuwając zmoknięte, kolorowe liście. Parę z nich poleciało do góry tylko po to, żeby uderzenie serca później spaść na nich.
Kalinowy Powiew czuła chłód lekko przymrożonej trawy pod swoim grzbietem. Wiatr poruszał spokojnie gałęziami wierzb, otaczających ich nieregularnie. Patrzyła z lekkim skrępowaniem w niebieskie ślepia Chudego Grzbietu, ułożonego teraz niezgrabnie obok niej. Odwróciła łeb od niego, zadzierając lekko nos i czując ogromne zażenowanie. Dlaczego tak zareagowała? Czemu nie przewidziała, że bury na nią wpadnie? Zawsze chodziła z niebywałą gracją, potrafiła zazwyczaj przewidzieć, kiedy coś pójdzie nie po jej myśli. Czyżby nie spała tej nocy za dobrze? Było to możliwe… odkąd Gąsiorkowy Trzepot przeniosła się do legowiska starszych, wojowniczka składała swojej rodzinie nawet częstsze wizyty, a widok kruchości i przemijania wprawiał ją w ogromne przygnębienie, przez które nie mogła spać w nocy. Bała się, że któreś z jej bliskich za niedługo… umrze. Nigdy nie myślała, że będzie musiała przejmować się przemijaniem, a tu proszę. Nieprzyjemnie ścisnęło jej żołądek, a w gardle pojawiła się gula.
Niebo przyzdobione było w wysokie, gęste i ciemne chmury zwiastujące opady. Końcówka Pory Opadających Liści, jaka do nich przybyła nie była może najlżejsza, była, wręcz przeciwnie – dość mroźna, oznaczało to, że Pora Nagich Drzew zbliżała się do nich wielkimi krokami. Vanka położyła się na boku, patrząc z ukosa na niebo. Gwiazdy nie były widoczne wcale, a mimo wszystko czuła swego rodzaju spokój, nawet mimo sprzeczki, która miała miejsce chwilę temu. Oprócz tego czuła również zmęczenie. Dbanie o dwóch starszych na porządku dziennym nie było wcale proste, szczególnie że doskwierały im objawy, o których niebieska nigdy nie musiała myśleć i które nigdy jej jeszcze nie dotknęły. A jako iż uczniów było tylko dwóch, mogła liczyć tylko na jakąś dawkę pomocy, oczywistym było, że nikt nie będzie siedział nad seniorami i ich błagał, żeby zjedli lub wyprostowali kości. Już powoli nie dawali rady dbać o własne futra, więc to była kolejna rzecz, którą trzeba było robić za nich dla nich. Tutaj wojowniczka czuła się… wolna. Nie musiała się nikim zajmować, a zmartwienia, ze względu na kłótnie, na przynajmniej chwilę uleciały z jej głowy. Jakby potrzebowała na kogoś pokrzyczeć w celu uspokojenia się.
Trwali, leżąc na zimnej trawie. Asystent patrzył, jak kotka ze skrępowaniem odwraca głowę i zadziera nos, a on sam zmarszczył brwi i położył po sobie uszy. Zakrył pyszczek łapkami, nie zmieniając pozycji, a końcówka jego ogona drgnęła nerwowo.
Wziął nieregularny, drżący wdech, a następnie wypuścił to powietrze, które zamieniło się w parę. Szelest obok niego sprawił, że zabrał łapy z pyska i spojrzał ponownie na wojowniczkę.
Cicho zmienił pozycję i również ułożył się na boku. Trwali w ciszy, która otaczała ich z każdej strony, koiła zmysły, pozwalała odetchnąć. Świeże, mroźne powietrze pomagało zachować trzeźwość umysłu, ale również sprawiało, że bury medyk nieco drżał z zimna.
Chudy odwrócił wzrok i spojrzał na swoje łapy.
— Jak się czujesz? Wszystko... okej? — wydusił wreszcie.
Kalinowy Powiew odwróciła się delikatnie, żeby wydać przy tym jak najmniej hałasu, a następnie spojrzała na burego leżącego obok, nieco zdziwiona ciszą między nimi. Nie przeszkadzała jej, po prostu było to coś odmiennego. Dostrzegła, że doskwierało mu zimno, co zresztą nie było dziwne - w końcu nie było dzisiejszego wieczoru najcieplej, a on w dodatku miał bardzo rzadką okrywę... jego futro nie było w ogóle przystosowane do takich warunków. Poczuła lekkie ukłucie. Nie chciała, żeby później, w razie choroby, obwiniał ją, że chciała znowu wyjść z nim poza obóz. Też zastanawiała się, jak dużo bardziej mroźne pazury dotykały jego, w porównaniu do niej, z długą i gęstą szatą, która może i nie była tak idealna, jak mogłaby tego chcieć, jednak z pewnością sprawnie chroniła ją przed chłodami, przynajmniej dopóki nie była zmoczona lub zmierzwiona. Mogło wyglądać to dość niekorzystnie, ponieważ trwali tak w chwili następnej dawki ciszy, pomimo iż bury medyk zadał pytanie. Kalinowy Powiew miała wrażenie, jakby sobie to pytanie wymyśliła, głównie ze względu na zmęczenie. Zamrugała parokrotnie, strzygąc wąsami odruchowo. Poczuła w piersi miłe uczucie, jednak głowę wypełniała niepewność. Wolała, gdy się o nią martwił, czy gdy było mu to zupełnie obojętne...? Może pytanie wynikało jedynie z grzeczności? Ale czy buremu by robiło różnicę to, czy zabrzmiał miło, czy nie? Przejmował się nią? Może to było zachowanie, jakiego spodziewano się po medyku i nie kryło się za tym nic konkretnego, czysty profesjonalizm wynikający z objętej przez siebie roli. Mimo to... ktoś zauważył, że nie było w porządku, ale czy taki fakt dostrzeżenia był jej koniecznie potrzebny lub w tej sytuacji pożądany?
Mogło to nie świadczyć o niej za dobrze. Wilczacy nie mogli okazywać słabości, a wszelkie narzekanie raczej nie było wskazane. — Czuję się... jakoś w ten sposób. — Pochwyciła pnące się tuż obok niej, pomiędzy nimi, parę drobnych źdźbeł trawy w łapy, po czym jedno z nich zgniotła, a przy okazji dookoła niej malutki obszar. Następnie uniosła łapę i podeptała po nim jeszcze raz. Speszyła się odrobinę, odwracając wzrok od kocura. Miała wrażenie, że jeśli tylko wypowie powód swojego samopoczucia, nie uda jej się dalej trzymać emocji na wodzy. A z drugiej strony, skoro w ogóle zaczęła ten temat, odpowiedziała na pytanie, to raczej wypadałoby rozjaśnić swoją wizję. — Chudy Grzbiecie...? — mruknęła, spoglądając na niego raz jeszcze, już pewniej. Mogła jakoś zmienić temat, żeby nie kręciło się wokół niej. — A jak ty się czujesz? — dopytała, mając gdzieś z tyłu głowy ich poprzednie konwersacje. Kocur zmagał się z faktem, iż wyglądał zupełnie inaczej - a dokładniej, miał spłaszczony pyszczek i był wątłej postury. Nie dość, że chłody były dotkliwe, to w dodatku także wszelkiego rodzaju wysiłki, bo nie starczyło mu oddechu. — Zimno ci? — dopytała jeszcze, chwytając się tak naprawdę czegokolwiek, żeby nie musieć się spowiadać ze swoich problemów. Czy mogła się w ogóle otwierać tak, przed kimkolwiek? Zawsze opowiadała o swoich sukcesach Trzcinniczkowej Dziupli, a od niedawna w dodatku matce... jednak o problemach nie miała tak naprawdę z kim porozmawiać. Jej rodzina była już w podeszłym wieku, wszelki stres mógłby sprawić, że ich życie stałoby się krótsze. To była dużo gorsza i większa cena do zapłacenia, niżeli chwila ulgi dla niej, bo mogła komuś się wygadać. A z czasem, gdy tak czepiało się problemów i potem próbowało je puścić, to się ich gromadziło, a wypędzenie całej masy tych negatywnych uczuć nie było wcale proste. Nie dało się również wiecznie skupiać jedynie na sukcesach, bo gdzieś w głowie zawsze mruczał głosik, że ta radość nie będzie trwała wiecznie.
Kłótnie z asystentem pozwalały jej się w pewnym sensie wyżyć na kocurze, co nie było w ogóle miłe albo eleganckie. Czuła, że nie było to odpowiednie zachowanie, wręcz przeciwnie - sama nie przepadała za kotami, które się tak zachowywały i tak naprawdę jej zdanie nie zmieniło się szczególnie. Nigdy nie słynęła z bycia utrapieniem, a jednak dla Chudego Grzbietu mogła się taka wydawać przez swoje zachowanie.
Medyk położył uszy po sobie, a na jego pysk wkradło się przygnębienie. Gdy wojowniczka się odezwała, podniósł na nią swoje szaroniebieskie spojrzenie. Jej wzrok był pewniejszy, niż wcześniej, jakby przeskoczyli pierwszą przeszkodę w swojej mozolnej, acz przyjemnej wymianie zdań. Nic ich nie goniło; jedynie mróz sprawiał, że Chudemu kończyły się zapasy wytrwałości. Życie nauczyło go bycia pod tym względem twardym, jednak jak długo mógł tak trwać?
— To... T-to pierwszy raz, kiedy mnie pytasz, jak się czuję — odpowiedział cicho, stwierdzając ten smutny fakt.
Odwrócił na chwilę wzrok, opuszczając go na zgniecione wcześniej źdźbło trawy. Zacisnął oczy na moment, wypuszczając z siebie powietrze. Podwinął łapę pod tułów.
— Szczerze... to tak — przyznał w końcu. — Eh — szepnął, a z jego pyszczka ponownie wyleciała para. Zerknął na moment w niebo i patrząc w nie cały czas, kontynuował; — Kiedy wrócimy do obozu... dałbym Ci mieszankę na wzmocnienie, a także na lepszy sen. Nie powinnaś się tak wykańczać... to źdźbło... bardzo jasno przedstawiłaś odpowiedź. Mogę... mogę jeszcze zaoferować Ci trochę więcej mchu do posłania, żebyś nie marzła w nocy... Chociaż pewnie możesz się do kogoś tam przytulić w tym wojowniczym legowisku, haha — zaśmiał się nerwowo. — Mną się nie przejmuj. Zadbaj najpierw o siebie, Kalinowy Powiewie. Nie do końca rozumiem całość i nigdy nie byłem dobry w takie rzeczy, ale myślę, że powinnaś postawić siebie na pierwszym miejscu.
Pomiędzy nimi pojawiła się kolejna chwila ciszy, co jakiś czas przerywana przez szeleszczące nad nimi wysokie korony drzew. Wiatr kołysał ich gałęziami aksamitnie, wzbierając na sile z każdym kolejnym uderzeniem serca przebywania tutaj.
Śnieg zaczął małymi drobinkami prószyć z nieba, wyglądając przez swoją wielkość niczym brokat zesłany prosto z Klanu Gwiazdy. Jasne punkciki zamigotały w żółtych oczach wojowniczki. Pierwszy śnieg.
Pokręciła głową. Nie przytulała się do nikogo w legowisku wojowników. Robiła to za dawnych czasów, tuląc się do wujka, Trzcinniczkowej Dziupli. Opowiadał jej wtedy tak wiele historyjek, zawsze miał ich nieskończenie wiele. Gdyby tylko mogła, zapisałaby je gdzieś, żeby nigdy nie przepadły. Teraz, jedynym co mogła, żeby je zachować, to pamiętać o nich, dopóki pozwalała jej na to głowa i dowiadywać się o kolejnych. Przekazywać je dalej, jeśli uznałaby kogokolwiek za wystarczająco świadomego i chętnego do wysłuchania jej.
— Dziękuję — wydobyło się ciche miauknięcie z jej pyszczka. Uznała taką odpowiedź za wystarczającą, szczególnie gdy była bliska temu, żeby szczęka zaczęła jej dygotać na takim ziąbie, również z powodu lekkiego osłabienia. Jak chłodno musiało być, że zaczęło sypać? Może i nie szalało, ale i tak dało się odczuć znaczącą różnicę między temperaturą tutaj, a w sercu Klanu Wilka. Czasami trzeba było pochylić głowę i się zgodzić na pomoc, nawet jeśli godziło to trochę jej dumę, bo nie mogła pomóc sobie zawsze sama. Czasem trzeba było przyjąć wyciągniętą w swoją stronę pomocną łapę… nawet od Chudego Grzbietu.
Vanka mogła domyślać się, że nie było mu najcieplej. W końcu końcówka Pory Opadających Liści, a może nawet i początek Pory Nagich Drzew nie szczędziły nikogo, a dygotanie ciała z takiego wychłodzenia stawało się coraz bardziej widoczne. Ona miała jednak o tyle lepiej, że jej okrywa nie była paroma włoskami na krzyż, tylko półdługą okrywą, teraz w miarę przystosowaną do takich warunków, chociaż też niezupełnie. Zdziwiła się próbą pocieszenia jej, przez burego. Do tej pory raczej kłócili się nieustannie o praktycznie wszystko. Teraz okazywali sobie wsparcie, prawdopodobnie martwiąc się o siebie, a nie zachowywali jak wrogowie. Podniosła się ze swojego miejsca i otrzepała ze śniegu, spoglądając na pręgowanego kocura. Jej futrem coraz wyraźniej targały podmuchy wiatru, a korony drzew kołysały się gdzieś wysoko, muskając prawie że chmury. Pogoda się psuła, im dłużej tu przesiadywali.
— Musimy znaleźć jakieś schronienie… — zrobiła chwilę przerwy, gdy nagle zawiało jej mocno w pysk, uniemożliwiając dokończenie wypowiedzi, bo i tak nie byłoby jej słychać. Drobinki z nieba zaczęły sypać coraz bardziej obficie, wznosząc z gruntu chmurki z dopiero wyłożonych na podłożu kawałeczków. Zmarszczyła brwi, czując się prawie jak za dnia swojej próby, gdy była jeszcze malutką koteczką. Wtedy pora roku w ogóle jej nie oszczędzała i musiała postąpić tak, jak zamierzała teraz, jeśli chciała przetrwać. Różnica była jednak taka, że jeśli chcieli, mogli w każdej chwili wrócić do obozu. Zamiast tego postanowili, że tego nie zrobią, a przynajmniej ona tak zadecydowała. Gdyby zobaczyła czyjkolwiek inny pysk w tej chwili, prawdopodobnie nie udałoby jej się dalej trzymać nerwów na wodzy i rozpłakałaby się. W szczególności, gdyby dostrzegła matkę lub wujka.
Rozejrzała się ze zmrużonymi oczami, wreszcie dostrzegając pobliską norkę. Ruchem ogona poleciła kocurowi, żeby udał się tuż za nią. Chudy Grzbiet dość sprawnie podszedł do niej, chociaż sztywno. Jeśli cokolwiek do niej mówił, nie mogła go zbyt wyraźnie usłyszeć. Najprawdopodobniej jego chód był spowodowany takim chłodem. Kotka rozsunęła krzewy i zawęszyła. Wewnątrz wgłębienia nie było śladu po dawnym lokatorze, który mógł tu przesiadywać, tym razem im się poszczęściło. Weszła do środka, czując momentalne odcięcie od tak donośnego wycia i chłostania wręcz śniegiem. Tuż po paru uderzeniach serca wszedł również medyk. Kotka podeszła do niego i zasunęła krzewy, żeby zapewnić im lepsze odizolowanie się od wichury na zewnątrz. Odetchnęła, patrząc na kocura. Szkoda, że nie było tu posłań. Może ziemia nie będzie wcale aż taka twarda? Podeszła do niego i usiadła blisko, ale nie na tyle, żeby stykali się futrami. Czuła lekkie zażenowanie całą tą sytuacją, teraz kiedy na nowo mogli siebie normalnie słyszeć. Co powinna mu powiedzieć? Może nie powinna się nad tym teraz zastanawiać.
Położyła łeb na swoich łapach, otulając się smukłym ogonem. Przymknęła oczy, czując coraz to wyraźniej narastające w niej zmęczenie. Może nie było idealnie miękko, tak, jak miałaby u siebie w legowisku wojowników, ale tutaj mogła rzeczywiście odpocząć, a tego potrzebowała najbardziej. W obozie zadręczałaby się myślami o bliskich, a tutaj nie przypominało jej o nich prawie nic. Poczuła na sobie lekki dotyk, a potem ciepło, jednak nie uchylała już powiek, tylko pozwoliła sobie zasnąć.
***
Gdy Smuklik został uczniem Kalinki
Od śmierci Trzcinniczkowej Dziupli minęło już siedem księżyców, a mimo to Kalinowy Powiew nadal miała wrażenie, jakby stało się to wczoraj. Bała się, że zapomni jego zapachu, brzmienia głosu, wszystkich tych, licznych opowieści, a nawet i wyglądu. Spoglądając w stronę legowiska starszyzny, czuła niepokój. Jej zaufanie względem pobratymców zostało znacząco nadszarpnięte. Składała upadającej na zdrowiu matce wizyty niemal każdego dnia, mimo że nigdy nie miały idealnej i dobrej relacji. Pilnowała, żeby nikt oprócz niej i Chudego Grzbietu nie podawał jej posiłków. Od urodzenia vanka doszukiwała się u niej wsparcia, jednak niekoniecznie zawsze je dostawała, co zmusiło ją do stania się swoim własnym opiekunem, chociaż to nie było wcale proste. Dlatego też zawsze zachowywała się na bardziej dorosłą, niż była w rzeczywistości. Również dlatego podobała jej się “opieka” Ognikowej Słoty. Szylkretka wydawała jej się wtedy najmądrzejszym kotem, takim poukładanym, co potrafił uspokoić każde kocię, a w szczególności ją, w osobliwy sposób. Opowiadała za każdym razem o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd i w ten sposób vanka po raz pierwszy usłyszała o jakiejkolwiek wierze. Wtedy myślała, że powinna właśnie za nimi podążać, nieświadoma wagi całej tej sytuacji. Teraz jednak nie wiedziała już nawet, czy wierzyła w kogokolwiek. Wujek opowiadał jej niejednokrotnie o Klanie Gwiazdy, ku któremu obecnie chętniej wyglądała, chociaż nie otwarcie, a jedynie w umyśle, gdzieś głęboko, chowając to przed resztą. Najprawdopodobniej z powodu nostalgii i tęsknoty za przeszłością. Chciała wierzyć, że zaznał spokoju u własnych przodków i że wreszcie był szczęśliwy. Podczas takich rozmyślań dziękowała Klanowi Gwiazdy za to, że nie miała rodzeństwa. Nikomu nie życzyła losu takiego, jaki spotkał ją. Czuła się porzucona, mimo że doskonale wiedziała, iż wiara nie działała w ten sposób – była nadzieją, ale nie rozwiązaniem. Żaden z przodków nigdy by nie zszedł z nieba lub skądkolwiek po to, żeby jej pomóc. To ona musiała własnymi łapami utorować sobie ścieżkę, mimo wszystkich tych przeciwności losu. Musiała samemu próbować cokolwiek naprawić, jeśli chciała zmiany, bo szaleństwem było każdego dnia postępować tak samo, a jednak oczekiwać innych rezultatów. Zazwyczaj zaczynało się od małych kroków, a potem coraz większych, co nie było wcale proste. Najtrudniej było oczywiście zacząć.
Świat jednak nie zatrzymał się wraz z tak ogromną tragedią dla niebieskiej kotki, mało kto przykuł jakąkolwiek większą uwagę śmierci kota tak niezwykle ważnego, a jednak szybko zapomnianego. Odnosiła wrażenie, że mało kto o nim pamiętał, mimo specjalnego tytułu nadanego przez Zalotną Gwiazdę. Jakby mało który pobratymca rzeczywiście drążył i próbował się dowiedzieć, dlaczego czekoladowy umarł tak nagle. Raczej lwia część Wilczaków wytłumaczyła to starością, co samo w sobie miało sporo sensu, ale dla żółtookiej wydawało się tak bardzo niesprawiedliwe.
Kalinka otrzymała swojego pierwszego ucznia, Smuklika. Nie była pewna, jak powinna podejść do ich treningów. Czy należało traktować go tak, jak była sama traktowana przez Krucze Pióro? Spoglądając na puchatego młodzieńca, tak ciekawego wszystkiego dookoła i jeszcze – miała nadzieję – tak czystego, nienadgryzionego przez wszelkie zło, jakie mogło czyhać w azylu i w sercach kotów otaczających ich, Kalinka została przepełniona swego rodzaju nadzieją, ale i goryczą. Treningami mogła zapełnić pustkę w sercu, a także przekierować myśli na tor inny niż żałoba. Nie wiedziała, czy jej to zaszkodzi, ale nie mogła wiecznie opłakiwać wujka, nawet jeśli był najważniejszym kotem w całym jej życiu. Nadal był, ale obecnie w inny sposób. “Nauczę cię podstawowych ziół, będziesz lepsza od pozostałych wojowników. Oni mają w głowie pstro. Nie to, co ty”, wybrzmiały w jej głowie słowa Chudego Grzbietu.
Wojowniczka miała wrażenie, że śmierć starszego również dotknęła medyka. Stał się dużo poważniejszy, zamyślony. Starała się nie zadręczać tym zastanawianiem się, mimo że o zmroku nie było to wcale proste. Szczególnie iż zostawała sama z wszystkim, co działo jej się w głowie przed snem.
Spojrzała na kocurka, czekającego na jej polecenia.
— Co będziemy dzisiaj robić, Kalinowy Powiewie? — zapytał, a jego ogon zafalował z podekscytowania. Mroźne pazury owiały dwójkę, zmuszając ich futra do uniesienia się lekko ku górze.
— Dzisiaj odwiedzimy legowisko medyków. Chudy Grzbiet przekaże nam parę cennych informacji, które musi znać każdy wojownik — miauknęła i odwróciwszy się na pięcie, śnieg zaczął chrupać pod jej łapami. Pora Nagich Drzew nie szczędziła nikogo, całe szczęście zatem, że mogła przeprowadzić trening w takiej formie. Nie chciała narażać młodzieńca na tak konkretny ziąb. Normalnie pozwoliłaby niebieskiemu zadać jeszcze parę pytań, teraz jednak zależało jej na tym, by jak najszybciej ochronili się przed prószącymi płatkami z nieba.
Wetknęła łeb do środka, jej oczy prędko przyzwyczaiły się do półmroku. Wewnątrz siedział bury kocur, tłumaczący coś zawzięcie Bryzowej Łapie. Szczupła szylkretka kiwała głową, odrobinę może nawet i rozbawioną mimiką mentora. Kalinowy Powiew przed wejściem otrzepała się z wszelkich drobinek, jakie mogły się jej przyczepić. Podobną czynność poleciła swojemu podopiecznemu.
<Chudy? Jesteś zainteresowany wymianą wiedzy w ten chłodny dzień?>
