Od Gronostaja CD. Guziczka

Odbiłem się od ziemi, celując w grzbiet taty, ale, niestety, nie udało mi się trafić tam, gdzie planowałem. Ześlizgnąłem się po jego gładkim futrze, zahaczając łapkami o jego lewe ucho i futro na szyi. Wylądowałem tuż przy boku taty, patrząc na Guziczka z szeroko otwartymi oczkami.
– Tato! Tato, cześć. Co porabiałem? Duuużo rzeczy, tato. Bawiłem się mchem. Wcześniej spałem. Jeszcze wcześniej jadłem. A jeszcze, jeszcze, jeszcze wcześniej to… – zakołysałem się lekko, zezując na mój nosek. – …To nie pamiętam!
Ponownie skoczyłem na Guziczka, chwytając kurczowo moimi małymi łapkami jego większą. Czarny kocur zaśmiał się, nie przerywając mojej zabawy.
– Hm… Może… bawiłeś się z Bratkiem i z Alką?
– Nie! – przyznałem, wytrzeszczając oczka jeszcze szerzej. – Tato, oni… oni non stop śpią! Masakra, mówię ci. A jak w końcu się budzą, to ja zasypiam! Wyobrażasz sobie?
Guziczek parsknął cicho.
– Faktycznie ciężka sprawa… – odparł z zamyśleniem. – To może połóż się spać i poproś Jeżogłówkę, by obudziła cię, jak tylko twoje rodzeństwo wstanie.
– NIE! NIE! – wykrzyknąłem, oburzając się już całkowicie, ale szybko wróciłem do opanowanego tonu. Miałem jeszcze sporo do przekazania, za dużo by zaprzepaścić to jednym wybuchem. – Nie, bo… bo to tak nie działa. Nie. Nie. Muszę po prostu… poczekać. Tak. Z moich obliczeń, że tak powiem, wynika, że w którymś momencie nasz czas drzemki i czas zabawy się pokryją. Na pewno! Mówię ci, tato.
Ułożyłem się wygodnie między łapami Guziczka, robiąc uprzednio dwa małe kółeczka. Zmieściłem się z łatwością dzięki mojemu niewielkiemu rozmiarowi.
– Tato, musimy obgadać jeszcze jedną sprawę. To bardzo, bardzo, ale to bardzo ważne.
Czarny kocur przechylił głowę na bok.
– Co to takiego, Gronostaju?
– Ja chcę już NA DWÓR! Kiedy będę mógł wyjść? Mogę teraz? Jeżogłówka mówi, że nie teraz. Tata też mówi, że nie teraz ani nie w ciągu najbliższych księżyców! Ale to chyba jakieś żarty! Może i jest dużo śniegu, ale ja to jestem na tyle lekki, że się nie zapadnę. Naprawdę!

<Guziczku?>

Od Mniszkowego Nektaru do Psotnego Nietoperza

Mniszkowy Nektar stanął naprzeciw swej siostry, która opłakiwała ucieczkę Pchełkowego Skoku. Szylkretka uciekła w nocy, nie pozostawiając po sobie żadnego śladu. Co mogły znaczyć te zniknięcia? Kocur sam tego nie wiedział i nie chciał mieć z tym nic wspólnego. Z głębokich myśli wyrwało go łkanie królowej. Ta żmudnie uderzała łapą w ziemię, próbując się uspokoić, jakby to miało naprawić wyrządzone szkody w jej sercu.
— Nasza rodzina… Moja córka… — sapała z trudem. Starszy chciał ją nieco pocieszyć, dlatego położył na jej chłodnym barku swój ogon. Poczuł na nim dreszcze kotki, które odbijały się echem po jego skórze.
— Jastrzębi Zewie, ja dalej wierzę w-
Kotka rozjuszyła się jeżąc futro, które stanęło jej dęba.
— W co wierzysz?! Wierzysz, że dalej jesteśmy rodziną? Miedziany Kieł… Jerzykowa Werwa… Wszyscy zginęli! — jęknęła, upadając na ziemię. — Nigdy nie byłeś jego częścią! Odkąd pozostawiłeś mojego ojca na śmierć! Na polu bitwy! Jak możesz nazywać się wojownikiem, skoro nie potrafiłeś obronić kota w potrzebie! — wysyczała przez zęby.
Mniszek przełknął ślinę i odwrócił wzrok.
— Ta śmierć nie była konieczna, ale tylko to mogłem zrobić, żeby ocalić klan — wymruczał. Odwrócił łeb w stronę siostry, chcąc pomóc jej wstać. Ta odepchnęła jego łapę, zakrywając ogonem pysk.
— Jesteś nie empatyczny, zadufany w sobie i żałosny, nie obchodziła cię nawet śmierć naszej własnej siostry, kiedy wróciłeś… — jęczała. Otarła łzy o łapę i wskazała na rudego lidera, który rozmawiał z Kukułczym Wdziękiem.
— Spójrz na siebie! Może i Lśniąca Gwiazda i Źródlana Łuna mieszają się z błotem, ale wiedzą co to znaczy rodzina! — warknęła. W napięciu starszy odwrócił się od Jastrzębiej, wracając do jednego z ciemniejszych kątów, jakie mógł znaleźć. Liliowy oparł się o ścianę, próbując uspokoić oddech.
“To znowu się dzieje… Zawsze czuję, jak przychodzi z tyłu, zawsze się za to obwiniam…” — pomyślał. Kocur ugiął się w łuk, krzywiąc się z bólu, zakrył łapą pysk, jednak po chwili zwymiotował krwią. Przed jego oczami wirował kalejdoskop zdarzeń, gdzie do jego nozdrzy dostawała się krew, a on panicznie się bał. Został porwany przez jastrzębia jako kocię i cudem udało mu się przeżyć. Zabił Eter oraz kilku innych samotników. Widział, jak umierał jego własny ojciec, ale po co? Po co było mu się żalić, skoro wojownicy tego nie robią? Mniszkowy Nektar przestał okazywać uczucia oraz dbać o relacje, stał się apatyczny, żeby nie okazywać więcej uczuć. Nigdy więcej nie wracać do takich sytuacji jak ta. Starszy otarł krew na łapie o kamienną ścianę, po czym położył się na ziemi. Wolał już nie żyć i nie przeżywać tego dzień w dzień, czując, jak ptasie szpony wbijają mu się w żebra, czy krew, którą wypluwał raz za razem, każdego dnia z poczucia winy.

***

Liliowy kocur z obrzydzeniem patrzył w kierunku pozostałej starszyzny, jak ci zajadali się zwierzyną. Nie zapracowali na odpoczynek, żaden z nich nie pracował tak jak on. Nie poświęcili się dla dobra klanu tak jak on! To żałosne, jak nowy lider ustanawiał tutaj prawo, a raczej pełną swobodę. To on mógł być przywódcą… Gdyby nie Judaszowcowa Gwiazda, aghrrr… Ten zawsze miał pecha do zastępców, bo musiał wybierać kocice. Mniejsza, dobrze, że już dawno siedział tam wysoko, w Klanie Gwiazdy. Pomocny Wróbelek? Według Mniszka miał schizofrenie i paranoje, a te jego sztuczne łzy? Ba, tylko on się na nie nie nabierał. Wyglądał na umierającego, więc więcej spokoju w legowisku dla niego. Rozświetlona Skóra – dostał się do starszyzny, pod pretekstem “łapka mnie boli… Och nie mogę już służyć klanowi z godnością!”. Brednie, pewnie tylko zmyślał, by nie ruszać swojego leniwego dupska z ciepłego gniazdka. Mniszkowy Nektar strzepnął z siebie kurz, który osiadł na jego futrze przez noc. Rozciągnął się, czując, jak gdzieś w środku strzykają mu kości. Starszy oblizał sobie wargi, mając ochotę na wiewiórkę. W końcu wyłonił się zza legowiska, próbując przyzwyczaić swoje oczy do światła, które przebijało się przez wodospad. W Klanie Klifu nie działo się zbyt dużo, zwłaszcza że nadeszła Pora Nagich Drzew. Niestety ten rudy pchlarz, który zwie się naszym przywódcą, przyjmuję do klanu coraz to więcej kotów, a zwłaszcza karmicielek. Małych pogardliwych, pyzatych pysków jest więcej do wykarmienia, a przy takiej pogodzie braknie nam zwierzyny. Przez te śnieżyce, wojownicy zostają w obozie, nie zdobywając zwierzyny, a nawet małej, chorowitej myszki. Sama warstwa śniegu przerastała nawet ogromnego starszego, co niezbyt go zadowalało. Kocur nie mógł spokojnie wyjść z obozu i podziać się tam, gdzie nie każdy zwracał na niego uwagę. Liliowy chciał odwiedzić także grób jego rodziców – Jerzykowej Werwy i Miedzianego Kła. Od wojny z Klanem Wilka dalej trzymał do nich urazę i czystą nienawiść. Gdyby byli prowadzeni przez lepszego przywódcę, na pewno by wygrali. A teraz? Czarne gniazda podzielone były na pół, a to właśnie tam uczył Kukułczy Wdzięk. Starszego przepełniała nostalgia, a jego bezsenność dawała we znaki. Mniszek nie potrafił zasnąć w nowym legowisku, bo śmierdziało tam stęchlizną i padliną. Uczniowie za karę mieli czyścić mu posłanie i wyciągać mu kleszcze, czego ten szczerze nie znosił. Stronił kły przed wypierdkami, którzy próbowali dotknąć jego gładkiego futra. A legowisko? Pftt, przecież wojownik mógł zrobić to sam. Mniszkowy Nektar próbował dalej odgrywać swą rolę wojownika, ale z przepracowania często lądował w legowisku medyka. Lśniąca Gwiazda z czasem podsuwał mu propozycję, a pod jego łapy przysyłał protektorów. Po co miał iść do starszyzny? Ciągle zadawał sobie to pytanie w głowie i odtwarzał je każdego następnego dnia, aż padło mu w głowie “dlaczego chciał być jeszcze wojownikiem?”. Odpowiedź była mu dobrze znana – Modliszkowa Cisza. Liliowy znosił dla niego wszystkie cierpienia, by tylko raz na księżyc spotkać się z nim na granicy, wymienić kilka słów, czy spędzić wspólnie czas. Tak samo było na zgromadzeniach, kiedy odnajdywał go wzrokiem, gdzieś w szeregach kotów z Klanu Burzy.
Mniszek przysiadł na półce skalnej, próbując złapać oddech. Wypluł rude futro z pyska i zaczął z wielkim apetytem zajadać wiewiórkę. Była jednak bardzo drobna i chuda, bo zimno doskwierało także zwierzynie. Do nozdrzy wojownika dostawało się bardzo dużo nowych zapachów. Kilku uczniów wybiegło w tej chwili z legowiska, a patrol łowiecki właśnie wrócił z polowania. Mniszkowy Nektar chętnie by z kimś zamienił kilka słów, ale nigdy nie mógł znaleźć wspólnego języka z pobliskimi kotami. Ich umysły wydawały się strasznie puste i kolorowe… Koty z jego klanu miały bardzo denne w dodatku płytkie myślenie, bo większość z nich nie potrafiła wyobrazić sobie innego życia, niż tego w dostatku. Po skończeniu śniadania, Mniszek wstał ze skały, strzepując z siebie zbędny kurz. Dziś miał w planach własnoręcznie upolować jakąś dobrą zdobycz i pokazać tym niedowiarkom, że coś na tych terenach jeszcze było. Liliowy ugiął się w łuk, po czym zszedł z półki, wychodząc na środek obozu. Gdzieś powiewało chłodem albo lodem, a gdzieś smrodem, który unosił się z innych legowisk. Liliowy z obrzydzeniem spoglądał się w chmurę dymu, która unosiła się z legowiska. Czyżby wilgoć w niej fermentowała? Kocur przechylił łeb w raz lewą raz w prawą stronę. Po czym przesunął się bliżej wyjścia. Musiał być niezauważony… Kot stawał na piętach, by nie wydać żadnego dźwięku, bo na jego nieszczęście, te upierdliwe dzieciaki, zawsze kazały mu zostać w obozie.
— “Poza obozem jest bardzo zimno! Przeziębisz się albo zginiesz!” — stękał rozgniewany, naśladując pobratymców. Misja kocura prawie dobiegła końca, jednak coś albo ktoś złapał go za ogon. Ten gniewnie mruknął, próbując iść dalej, niestety piskliwy głosik przywołał go do porządku. Mniszek obrócił zdezorientowany łeb, widząc małego, szylkretowego kociaka, który trzymał go za końcówkę ogona. Wojownik warknął, mając na celu odstraszenie małego pchlarza, ale ten ani rusz. Tylko zmarszczył czoło, po czym zaczął wyrywać mu futro z ogona. Emerytowany wojownik próbował nie kopnąć malucha, ale to było jakieś odruchowe… Kiedy ten zgiął łapę, chcąc odepchnąć go najdalej, jak się dało, powstrzymał go czyjś głos.
— Mysikróliku! Miałaś nie wychodzić z legowiska, tak jak Ci kazałam!
“Mysikrólik? Kto skrzywdził go tak tym szpetnym imieniem…” — pomyślał liliowy. Mała koteczka wciąż ciągnęła kocura za ogon, a ten musiał odreagować. Przełknął ślinę i z całej siły kopnął kociaka w brzuch. Kot musiał to zobaczyć, dlatego odwrócił łeb i zobaczył, jak szylkretka z wielką prędkością toczy się do mamy. Mniszkowy Nektar podniósł pysk do góry, czując się jak najśmielsza księżniczka Klanu Nocy, fuknął, udając obrażonego, po czym skierował się w stronę swego “tronu” legowiska. Przymrużając delikatnie oczy, mógł zobaczyć, jak dzieciak ślini i łka do mamy z bólu. Te bachory trzeba było lepiej trenować, jaskinie są wciąż wolne, to niezła izolatka.
— Hej, uch… Wracaj tu! — krzyknęła z daleka zdenerwowana matka. Ten jednak się nie obrócił, a usiadł na legowisku, czując ogromny smród padliny. Na szczęście był legowisku sam, bo pozostała dwójka przeklętego rodzeństwa gdzieś się zapodziała. Kocur wydawał się niewzruszony całą sytuacją, bo nie lubił kociąt. Trzeba było jej lepiej pilnować, a nie oczekiwać, że Klan Gwiazdy zrobi to za ciebie! Mniszkowy Nektar zwinął się w kłębek, mrucząc z zadowolenia. Przyjemnie zimny wiatr, który dostawał się do legowiska, mierzwił jego grube i lśniące futro, dając mu trochę ulgi, bo nie ukrywał, że trochę się przegrzał. Chociaż było mu wstyd, bo kiedyś w swojej formie świetności, nikt nie miał z nim szans, teraz męczył się po pokonaniu jednego metra. Nagle do jego legowiska zajrzał ciemny łeb. Niebieskie i przenikliwie oczy jakby czegoś szukały. Kiedy źrenice znalazły śpiącego wojownika, zwężyły się.

<Nieznajoma?>

Nowy członek Pustki!

 

MODLISZKOWA CISZA

Powód odejścia: decyzja właściciela

Przyczyna śmierci: starość, wyziębienie organizmu

Odszedł do Pustki!

Od Modliszkowej Ciszy

Kremowy ledwie dowierzał, co ostatnio wydarzyło się w Klanie Burzy, gniew go rozrywał, gdy myślał o tym, że morderczyni jego siostry wyznaczyli minimalną karę. Czy innym kotom nie przeszkadza fakt, że tuż przy nich żyją mordercy? Modliszka podszedł i usiadł trochę dalej od innych kotów, przy swojej siostrze, Czuwającej Salamandrze, kotka obrzuciła go jedynie pytającym spojrzeniem.
– Wybacz, że nie dałem rady jej uratować. – wyszeptał brat. Po śmierci rodziców obiecał sobie, że będzie chronił swoje siostry, w końcu są ostatnią rodziną, jaka mu pozostała.
Salamandra spojrzała na niego wzrokiem, którego nie do końca mógł rozgryźć, po czym położyła na jego barku swój rudo czarny ogon. Kremowy spojrzał na bliznę na szyi siostry, przez którą straciła głos, ochrona rodzeństwa była wyraźnie porażka. Jego siostra była tak podobna do matki, której obraz w jego pamięci powoli zaczął się zacierać. Gdy myślał o matce, w jego głowie pojawiały się jej żółte oczy, prześwity szylkretowego futra, jej ciepły głos i szorstki język. Ciekawe czy on wygląda jak ojciec. Odwrócił niechętnie wzrok, by spojrzeć na koty kręcące się wokół.
– Nie mogę uwierzyć, że te wszystkie koty godzą się, by ci mordercy uszli z życiem – syknął gniewnie, próbując odtrącić natarczywe myśli.
Gdy skończył zdanie, kątem oka zauważył, że głowa kotki była skierowana lekko w dół, zaskoczony odwrócił kremowy łeb, by zauważyć, że Czuwająca Salamandra najwyraźniej ucięła sobie drzemkę. Nic dziwnego najwyraźniej ilość wrażeń ja wykończyła. Modliszka podkulił łapy pod siebie i przymykając jaskrawo-zielone ślepia, usnął, biorąc przykład z siostry.

***

Na terenach Klanu Burzy szalała pora nagich drzew, powietrze było lodowate, a zamrożona ziemia była przykryta grubą warstwą śnieżnobiałego puchu. Co było niczym kolejny kop od losu dla burzaków. Kremowy czuł, jak z każdym dniem słabł, ledwo miał siły na codzienne czynności życiowe a co dopiero na polowanie. Nie zamierzał stać się ciężarem dla swego ukochanego klanu. Wstał niechętnie z ogrzanej przez jego ciało ziemi i pomaszerował w stronę miejsca odpoczynku jego siostry. Ujrzał lekko unoszące się łaciate boki siostry i parę zielonych oczu patrzących się wprost na niego, kremowy podszedł bliżej by dotknąć swoim nosem nos siostry.
– Trzymaj się. – powiedział przed wyjściem z ich nowego obozu, nie dając nawet Salamandrze czasu na reakcje.
Chłodna bryza powitała go na zewnątrz, Modliszka w odpowiedzi na jej ozięble przywitanie zmrużył oczy i położył po sobie uszy, by chronić je przed wiatrem. Poszedł przed siebie, nie zwracając większej uwagi na kierunek. Gdy wystarczająco oddalił się od obozu, ułożył się w puszystym śniegu, zwijając się w kłębek. Śnieg szybko zaczął przemaczać jego kremowa sierść, sprawiając, że chłód przedzierał się do jego ciała. Kocur mimowolnie zaczął się trząść i zgrzytać zębami, czuł, jak gdyby mróz odbierał mu życie z każdym uderzeniem serca. Na szczęście uczucie chłodu powoli odeszło, zostawiając po sobie jedynie pustkę w środku wojownika. Modliszkowa Cisza przez chwile, ostatkami sił podziwiał, jak z każdym wydechem jego oddech tworzył chmurki przed jego pyskiem. Obraz powoli mu się rozmazywał i ostatecznie przymykając oczy, ujrzał swój oddech po raz ostatni.

Od Białego Strumienia do Kurczątka (Kurzej Łapy)

Dawno temu, kiedy Kurczak był małym uroczym kurczaczkiem i nie spaliło nam obozu

Biały Strumień był bardzo zamyślony i cichszy niż zazwyczaj. Nie odzywał się prawie w ogóle, aż łapała go chrypa. Zajmował łapy pracą lub inspekcją tuneli, a w nocy chodził na spacery lub spał. Jego zegar biologiczny był tak popsuty, że nie próbował go nawet naprawiać. W tunelach czas leciał inaczej, nie do końca było się pewnym, jaka była pora dnia, więc przewodnicy żyli swoimi trybami. Spali, kiedy czuli się zmęczeni, a pracowali przez resztę czasu.
Tak było i tym razem. Zapadła już ciemna noc, która Porą Zielonych Liści przychodziła dużo później, aniżeli Porą Nagich Drzew. Przez to albinos rzadziej mógł wychodzić na powierzchnię, gdyż zwiększało się ryzyko poparzenia jego skóry, którego zresztą już raz doświadczył i nie było to nic przyjemnego.
Ruszył tunelem ku powierzchni, czując parne powietrze z zewnątrz. Kiedy już miał wyściubiać nos na dwór, spotkał się pysk w pysk z jakimś kociakiem.
Sam musiał przyznać, że go nie kojarzył. Spędzając całe dnie odizolowany, nie miał czasu ani chęci na socjalizację z innymi; zwłaszcza kiedy był w takim stanie jak aktualnie. Zeskanował młodego wzrokiem, nieco zszokowany. Odchrząknął.
— Kim jesteś i czemu nie śpisz?
Rudy nie odpowiedział. Dalej piorunował go kobaltowymi oczami, nie odrywając wzroku. W ciemności albinos nie był pewien czy w ogóle kociak mrugał. Mały Burzak przechylił główkę na bok pytająco. Usiadł przed nim i go obserwował dokładnie.
Biały nie wiedział, co ma zrobić. Kociak po prostu usiadł i wlepił w niego gały, co nie było niczym nowym. Jako albinos najczęściej spotykał się z takim zachowaniem, ale teraz... ten dzieciak powinien wrócić do żłobka.
— Wracaj do rodziców — mruknął do niego, wychodząc z tunelu. Wyminął kociaka i obrzucił go poganiającym spojrzeniem. — No już, ruchy.
Maluch pokręcił głową. Nie ruszył się z miejsca, a przez ramię spojrzał na odchodzącego albinosa ze smutną minką. Biały zerknął na niego z poirytowaniem.
— Nie weźmiesz mnie na ten szczenięcy pyszczek — miauknął. — Czemu nie chcesz wrócić? Chociaż zresztą, to nie moja sprawa.
A z drugiej strony nie powinien zostawiać małego dziecka samego w nocy. Niby obóz uchodził za bezpieczny, a jednak mógł dostać się tutaj wąż lub inny drapieżnik i zrobić krzywdę temu kocięciu. Biały czekał na odpowiedź, o ile w ogóle takową miał otrzymać.
Kociak wstał i obrócił się ciałem w jego stronę. Podreptał do jego łap, bez słowa za nim podążając. Najwidoczniej niemowa zmieniła zdanie. Albinos zmarszczył nos. Dlaczego on do niego podszedł?
Biały podniósł łapę i zrobił dwa kroki, by zobaczyć, jak rudy tupta w ślad za nim. Machnął długim ogonem z poirytowaniem. Był zmęczony, a tu jeszcze trafiła mu się taka mała gąska... co miał robić? Może podrzuci go do żłobka?
— Świetnie. Idziemy — zarządził w związku ze zmianą nastawienia malucha.
Szli w ciszy. Malec starał się nadążać za tempem przewodnika, próbując go nie zgubić. Kiedy Biały Strumień pomyślał, że miał do czynienia z niemową jak zmarłym Cichą Łapą, usłyszał za sobą spokojne, ciche miauknięcie.
— Gdzie te dziury prowadzą? — wyrwało się z nieśmiałego malca, który kurczowo trzymał się białych łap przewodnika.
Biały postawił uszy w sztorc, gdy z gardła młodego wydobył się głos. Obejrzał się za siebie, a po chwili wziął wdech.
— W różne miejsca — odpowiedział ze spokojem. — Część jest ślepa, przeznaczona dla więźniów, a część prowadzi pod granice z innymi klanami lub do różnych lokacji na terenie Klanu Burzy.
— Łooo... — wymamrotał zafascynowany. — Czy wrócimy? — zapytał, widocznie się wybudzając z trybu niemowy.
— Gdzie chcesz wracać? Idziesz do żłobka spać.
Kociak się zatrzymał, widocznie stawiając opór. Zastanowił się przez chwilę, po czym pokręcił głową.
— Nigdzie się nie ruszam! — oznajmił, unosząc podbródek do góry. Widać, że malec był w dosyć bojowym nastroju.
Albinos zmarszczył brwi i położył po sobie uszy. Nie potrafił obchodzić się z dziećmi, toteż nie wiedział jak pedagogicznie rozegrać tę sytuację. Zwyczajnie nachylił się nad rudym buntownikiem.
— A właśnie, że się ruszasz — złapał go za sierść i zaczął ciągnąć do żłobka.
Kurczak zaczął się wierzgać i wyginać jak dzikie zwierzę, próbując wyrwać się z uścisku Białego Strumienia. Przewodnik się nieco bardziej wkurzył. Wypuścił wierzgającego malucha.
— Uspokój się — syknął. — Zaraz wszystkich obudzisz.
Kociak prychnął i strzelił widocznego focha.
— Ja nigdzie nie idę! — powtórzył.
Biały bardzo ciężko westchnął. Co za utrapienie...
— Do widzenia w takim razie — miauknął.
Miał tylko nadzieję, że kociak nie zamarznie. Jeśli nie wróci do żłobka w ciągu dłuższej chwili, Biały pewnie ponownie podejmie próbę zawleczenia go do ciepła.
— Do widzenia! — odpowiedział rudzielec i zaczął maszerować w stronę, gdzie Biały Strumień go pierwszy raz zobaczył.
Przewodnik powiódł za nim wzrokiem i zrezygnowany opuścił głowę. Co za mały wredny bachor! Nie mógł zrozumieć, że albinos chciał mu pomóc nie umrzeć?
Biały patrzył, jak rudy kuper tupta w stronę tuneli i już wiedział, że łatwo nie będzie. Przewrócił oczami, a po chwili poszedł do stosu ze zwierzyną po coś na ząb.
Minęło trochę czasu od jego spotkania z kociakiem. Biały zjadł posiłek i mógł wrócić do tuneli, więc przy okazji zobaczy, czy rudy nie zamarzł tam na kość. Poszedł w kierunku tego wyjścia, do którego poszedł młodziak, by zerknąć. Gdy dotarł, nie zauważył srebrno-rudego futra. Zmarszczył nos. Pewnie ten dzieciak się potknął i poturlał w dół, a teraz on musiał go szukać. Cóż, o tyle dobrze, że tunele były jak jego druga skóra.
Wszedł do nich i od razu złapał trop, idąc w dół, szukając małego uciekiniera.
Znalazł rudzielca jak stał odwrócony tyłem do przewodnika. Patrzył w mrok, w głąb tunelu.
— Tam coś było! — drżący głos kociaka był skierowany do Białego Strumienia, ale malec nie raczył spojrzeć na albinosa. Zamiast tego gapił się w to samo miejsce z wytrzeszczonymi, przerażonymi oczami.
Poruszył wąsami, jednak nie panikował. Powęszył w tunelowym powietrzu, a następnie spojrzał na rudzielca.
— Tak, na pewno było — mruknął. — Ale już zniknęło, więc wracaj do żłobka albo zaciągnę Cię tam za ogon.
Odwrócił się do niego zmartwiony. Kociak zmarszczył brwi.
— Ale tam coś było! — miauknął przejęty. — Naprawdę!
Albinos przewrócił oczami i tym razem, zachowując się mało pedagogicznie, zaciągnął go po prostu za fraki do żłobka. Wrzucił kulkę futra pod krzak i wrócił do tunelu, by pójść na spoczynek.

~ Jeszcze przed pożarem ~

Kurczak, bo jak się okazało, takie imię nosił tamten uciekinier, niedługo później został mianowany. W dodatku jego mentorem został sam Biały Strumień, który patrzył na rudego, pamiętając nadal tamtą sytuację, prychnął jedynie pod nosem.
Po mianowaniu Kurza Łapa znowu przykleił się do jego łapy. Normalnie jakby był cieniem Białego, o który nie prosił. Albinos nachylił się nad młodziakiem.
— Jestem wymagający — uprzedził, a jego czerwone spojrzenie świdrowało świeżo upieczonego ucznia. — Lepiej byś sprostał moim wymaganiom i nie przyniósł wstydu klanowi.

<Kurczaczku?>

[Liczba słów: 1067, trening Kurzej Łapy]

Od Gradobijącego Ciernia

Przeżył. Cudem, ale przeżył. Odbudowa obozu ruszyła pełną parą, koty przemierzały korytarze aby naprawić to, co zniszczył ogień. Gradobijący Cierń czasem czuł obecność Pierza, który po śmierci nawiedzał go i w snach. W koszmarach objawiał się mu, zasypując go piórami kaczek, gęsi, wron, najróżniejszego ptactwa, oraz krwią jego pobratymców. Widział ciało Króliczej Gwiazdy, Sójki… Tak wiele kotów musiało przez niego ucierpieć, czemu Cierń był na tyle głupi, aby mu zaufać? Zawodzące Echo wyznaczył Skrzydlatą Płomykówkę oraz Gadożerowy Pysk do pomocy w odnawianiu tuneli. Jego przybrany syn nie chciał mu spojrzeć w oczy. Ignorował go, a Ciernia bolało to z każdym dniem coraz bardziej. Teraz siedział obok niego, plotąc z trawy posłania. Zerkał co jakiś czas na Gadożera, chcąc zacząć dyskusję.

— Poza tunelami… Czy obóz wygląda jakoś lepiej..? — zaczął zachrypniętym głosem. Biały nie odpowiedział od razu.

— Co cie to obchodzi? To twoja wina, ty go zniszczyłeś. W dodatku zaufałeś zapchlonemu kocurowi, który wykorzystał cię jak wronią karmę. Jestem tobą zawiedziony, Gradobijący Cierniu. Byłeś dla mnie tak ważny, ale zrujnowałeś to. — powiedział kocur, plotąc trawę.

— Nie ja podpaliłem Klan Burzy. Nie posunąłbym się do czegoś takiego. — odpowiedział oplatając ogon wokół łap nerwowo.

— A jednak zabiłeś Króliczą Gwiazdę. Dobre sobie. — prychnął, w końcu kończąc swoje posłanie. Gradobijący Cierń spojrzał na ziemię, decydując się na brak komentarza. Słowa Gadożera ćwiartowały mu serce na kawałeczki. Również prawie kończył swoje własne posłanie, miał właśnie sięgnąć po jedno z piór, jednak na sam ich widok jego łapa zrobiła się ciepła, jak gdyby płonęła tym samym ogniem, którym Pierze zniszczył Klan Burzy. W końcu sięgnął zamiast tego po mech, wpychając go w dziury, które jeszcze zostały pomiędzy trawami. Kiedy już skończył spojrzał na swoje dzieło, delikatnie się uśmiechając. Przypomniały mu się czasy, gdy jeszcze był uczniem i często sprzątał u starszyzny w legowiskach. Narzekał na wyciąganie kleszczy z ich futra, a jednak teraz oddałby za to wszystko… Czy jego ojciec patrzy na niego teraz zawiedziony? W może… Dumny? Może chciał, aby jego syn też stał się mordercą? Wbił pazury do ziemi, aby nie myśleć o tym. Na szczęście były zakryte jego ogonem, przez co Gadożerowa Łapa nie zauważył tego gestu. Jemu samemu robiło się duszno w tunelu, więc skinął Cierniowi na znak, że skończyli. Skrzydlata Płomykówka, która dawno skończyła swoje posłanie również skierowała się do wyjścia, przez co srebrny skończył pomiędzy nimi. Jednak nie narzekał. Cieszył się, że mógł chociaż jeszcze być teraz ze swoimi pobratymcami… Choć ci nienawidzieli go.

Event Klanu Burzy:
Uwinięcie nowych posłań z traw, puchu i mchów

Od Kamiennego Pióra do Iglaka

Zanurkował w stronę żłobka i przecisnął się przez wejście do legowiska. W środku było przyjemnie ciepło. Panował też półmrok. Zamrugał oczami, aby przyzwyczaić się do niewielkiej ilości światła. Nie przepadał za ciemnością. Nie potrafił nawet stwierdzić dlaczego. Był przecież kotem i doskonale w niej widział, ale… Coś mu po prostu w tym nie pasowało. Kiedyś, gdy był młodszy, to nawet się jej bał, teraz jednak dokuczało mu tylko drobne uczucie niepokoju.
Już chwilę później kontury karmicielki i kociaków, które skakały po całym legowisku, wyostrzyły się, a ich futro nabrało intensywniejszego koloru.
Wojownik położył pysznie pachnącego nornika przy łapach Ognikowej Słoty, która siedziała z łapami owiniętymi ogonem i obserwowała swoje kociaki. Starał się ignorować to, jak apetycznie i zachęcająco wyglądała zdobycz. Wiedział, że nie mógł jej zjeść. Karmicielki miały pierwszeństwo, musiały przecież wykarmić swoje młode. W brzuchu głośno mu zaburczało, więc jak najszybciej odwrócił wzrok od nornika i wmawiał sobie, że nie czuje jego zapachu.
Dzisiejszy patrol zakończył się sukcesem. Kamienne Pióro upolował właśnie tego nornika, a parę innych kotów też coś złapało. Pora Nowych Liści się zbliżała, a to znaczyło, że już niedługo cały klan porządnie się naje. Wojownik tęsknił za ciepłem w sierści i zwierzyną, którą można było znaleźć równie łatwo, jak gałązkę. No, może trochę przesadził.
Z rozmyślań wyrwało go podziękowanie Ognikowej Słoty, a chwilę później usłyszał, jak karmicielka się posila. Spojrzał w stronę wyjścia. Nieee, nie chciał tam wracać. Na zewnątrz było zimno, a tu? Przyjemnie ciepło. Uznał, że może jeszcze trochę posiedzieć w żłobku, może z kimś porozmawia albo pobawi się z kociakami. I tak na razie nie miał nic ważnego do roboty, dopiero co wrócił z polowania, a kolejne patrole jeszcze nie wychodziły.
Nagle poczuł, jak coś się zaciska na jego ogonie. Instynktownie wyszarpnął go, a kiedy się odwrócił, zobaczył małego czarnego dymnego kocurka niezgrabnie goniącego jego ogon.
Uśmiechnął się na ten słodki widok. Ile to maleństwo mogło mieć księżyców?
— Hej, mały — miauknął, a wtedy okrągłe brązowe oczka spotkały się z jego spojrzeniem, trochę jakby zdziwione, że ten kot się do niego odezwał. Chwilę Kamienne Pióro zastanawiał się nad imieniem kociaka i kiedy już je sobie przypomniał, dodał: — Ty jesteś Iglak, prawda? Ja się nazywam Kamienne Pióro. Chcesz się pobawić?
Ciekawe, jak to było mieć swoje własne kociaki. To musiało być przyjemne uczucie. Pewnie się je bardzo kochało. Bardzo się o nie martwiło, na przykład, kiedy szły na bitwę. I było się z nich bardzo dumnym, kiedy na przykład przechodziły one ceremonię na ucznia lub wojownika. Albo, kiedy zdobywały odznaczenia… Może kiedyś, on i Korowy Szept…

<Iglaku?>

Od Konwaliowej Mielizny CD. Wymarzonej Słodyczy

Już tyle czasu męczył się pośród innych Nocniaków, że nawet nie pamiętał, kiedy ostatni raz szczerze się uśmiechał. Chyba ostatni raz coś takiego miało miejsce w dniu, kiedy to jego kochana siostrzyczka została w końcu wojowniczką i ze Słodkiej Łapy stała się Wymarzoną Słodyczą. Był z niej wtedy bardzo dumny i skandował jej nowe imię na całe swoje biedne gardło.

Na samo wspomnienie tamtego dnia prychnął pod nosem. Był wtedy tak naiwny i głupi. Myślał, że z czasem się wszystko ułoży i również Korzonek zostanie wojowniczką, lecz do teraz nosiła miano Mysimózgiej Łapy, a Borówkowa Słodycz z Tojadową Kryzą odeszli. Uciekli, porzucając swoje jedyne dzieci, jakby były nic niewartym odpadkiem po zjedzonej piszczce. To on wypruwał sobie wręcz żyły, starał się wspierać rodzicielkę w czasie uwięzienia na wyspie, by ta nagle uznała, że ucieknie z ich ojcem i nie powie o tym nikomu. Przez te ich egoistyczne podejście został zrzucony na jego barki obowiązek dbania o rodzinę, która jeszcze pozostała w Klanie Nocy.

Miał po prostu tego wszystkiego dość. Dość klanu, dość rodu, dość obowiązków, dość bycia bratem. To wszystko powoli, dzień po dniu go wyniszczało, aż w końcu pozostał pustą skorupą. Bez życia, energii, emocji. Każdy bodziec stał się dla niego obojętny do granic możliwości. Co ranek zmagał się z kuszącą wizją pozostania na swym posłaniu już na zawsze, jednak jedna rzecz go motywowała. Pozory. Pozory, by nikt nie dostrzegł jego stanu, jego chęci odejścia stąd. Pozory tak ważne w rozmowie ze Słodką, Fląderką czy Widlikiem, by ci niepotrzebnie nie pytali, czy wszystko w porządku. Nic nie było w porządku, nie było i nie będzie, dopóki tkwi w tym przeklętym miejscu. Zaczął nawet żałować, że urodził się jako syn Borówkowej Słodyczy i Tojadowej Kryzy oraz jako brat Wymarzonej Słodyczy i Mysiomózgiej Łapy. Gdyby był potomkiem kogoś z rodu lub jakiejkolwiek innej pary w klanie, jego życie byłoby znacznie prostsze, bez ciągłych zawodów ze strony bliskich.

— Ja już nie daje rady siostro. Staram się, jak mogę, lecz po odejściu rodziców wszystko zaczęło mnie przytłaczać. Dłużej już nie mogę, czuję, jakbym się dusił w tym miejscu… Nie chce być równie okrutny, co ci zdrajcy, dlatego Ci o wszystkim mówię. Opiekuj się naszą siostrą oraz Fląderką, jesteśmy jej to winni. — W końcu któregoś wieczoru wyznał wszystko szylkretce, czując się podle. Chciał zostawić ją i siostrę niczym ich rodzice. Niczym się od nich nie różnił, nie był w stanie nawet się poświęcić dla sióstr i pozostać w klanie. — Ja… już nie mam sił. Mam dość… Muszę odejść, jeśli chce nadal żyć. Nie wiem kiedy, ale to uczynię, dlatego proszę, nie zatrzymuj mnie.

Po tych słowach z bólem serca zostawił wojowniczkę samą sobie. Czuł, że już nigdy nie będzie mógł spojrzeć jej w oczy, nie po tym, jak okazał się kolejny egoistą w ich rodzinie.

<Przepraszam Słodka>

Sesja wstrzymana/zakończona

Od Milknącej Łapy

Tragedia, która ostatnio dotknęła Klan Burzy, była równie niespodziewana i nieprzewidywalna, co dalsze losy spiskowców oraz samych klanowiczów. Wszystko się działo tuż przed porą nagich drzew, która jak się okazało, nie miała zamiaru okazywać jakiejkolwiek litości dla kotów, których dotychczasowy dom obrócił się w zwęglone zgliszcza. Niedawno mianowany Zew nie zdążył się nawet dobrze związać z nowym legowiskiem i posłaniem, kiedy to wszyscy w popłochu, dusząc się dymem, uciekali poza zasięg jęzorów ognia.

W pożarze każdy kogoś lub coś stracił. Niektórzy też tracili również po nim, kiedy to niemal nic się nie ostało po dawnym azylu. Milknąca Łapa nigdy nie zdołał poznać dziadka ani nie był blisko z ojcem — przynajmniej porównując relacje z kocurem do zażyłości, jaka występowała pomiędzy nim a Purchawką. Mimo to zdawał się dostrzegać tęsknotę, żałobę czy smutek na pysku Zawodzącej Gwiazdy, które minimalnie przebijały się przez maskę, jaką na co dzień nosił nowy lider. Nie chcąc mu dokładać problemów, obrał sobie za cel bycie idealnym uczniem, synem, reprezentantem klanu, symbolem sojuszu. Nałożył na siebie niewidzialną presję oraz ponadprzeciętne wymagania — wszystko, by tylko nie zawieść nikogo. Przez to też zmieniło się jego nastawienie do siostry, która z przyjemnością zawsze raczyła go niewygodnymi przytykami. Powoli z każdą rozmową zaczynał coraz mocniej stawiać się jej słowom, ukazując pewną wyższość nad swą rozmówczynią. W końcu to ona z ich dwójki łaknęła atencji innych za wszelką cenę, lecz w porównaniu do niej, on nie starał się o to, a i tak otrzymywał to, na czym tak młódce zależało. Za każdym razem, kiedy to jakiś Burzak poświęcał mu uwagę na oczach jego jakże kochanej siostry, czuł w pysku smak zwycięstwa, wyższości.

Z tego też powodu dymny pomagał przy odbudowie obozu, jak umiał. Nie każde zadanie mógł wykonać ze względu na swój wiek, lecz kiedy kogoś pytał o kolejną pracę, otrzymywał takowy przydział. Jego mentor na to nie narzekał, gdyż wtedy miał nieco wolnego czasu dla siebie i też co jakiś czas przyłożyć łapę do powstającego azylu.

Milknąca Łapa starał się, jak mógł, by być idealnym, sumiennym, zaangażowanym uczniem. Kimś, kto samym swym pojawieniem ściąga uwagę innych na siebie, nie musząc się o nią dopraszać czy ubiegać. Chciał w tym temacie być lepszy od siostry, uważając, że wystarczająco długo ta traktowała go nie jako rodzonego brata, a popychadło, które czasem udzielało swej uwagi w zastępstwie za innych. Może i miał kiepski start w tej kwestii, gdyż szkolił się na wojownika, kota, którego ranga nie będzie się wyróżniać na tle innych, lecz to go nie powstrzyma przed pięciem się w górę wraz z wiekiem. Może nawet uda mu się kiedyś zostać przywódcą klanu niczym ojciec.

Ciche pomruki wybudzających się uczniów skutecznie zwróciły uwagę dymnego kocura, który odkąd tylko się obudził, rozmyślał nad swoim obecnym życiem w klanie, tym, jak tęsknota za matką, Owocowym Lasem powoli przemijała, milkła, ustępując miejsca ważniejszym kwestiom. Niebieskie ślepia uważnie obserwowały ruch po drugiej stronie jaskini, gdzie swoje miejsce zajmowała para kotów z Klanu Nocy. Śnieżnobiałe futro wyraźnie odznaczało się na tle szarej skały oraz rudej cętkowanej szaty kocura, który leżał tuż obok Kameliowej Łapy. Po chwili jednak młodszy skierował swoje spojrzenie w innym kierunku, nie chcąc wyjść na jakiegoś obsesyjnego obserwatora innych.

Po cichy zazdrościł innym takiej zażyłości, szczególnie rodzeństwom, u których już na pierwszy rzut oka było widać wsparcie, którego nie miał, którego pragnął skosztować, zobaczyć, jak to jest, gdy Łzawa Łapa zamiast rzucanych docinek w jego stronę, okazuje troskę, zainteresowanie samopoczuciem, a słowa są przepełnione ciepłem. Było to jedno z niewielu marzeń, jakie kocurek obecnie posiadał. Jednak czy prosił o tak dużo? Chciał jedynie zobaczyć, jak to jest, a nie tylko obserwować to z boku i wyobrażać sobie coś tak niemożliwego, nierealnego.

Trzepnął swym krótkim ogonem, kiedy jego pysk opuszczało ciężkie westchnienie. Marzenia były dobre, o ile nie odciągały od obranych celów oraz się w nie zbytnio nie wierzyło. Po chwili w końcu postanowił podnieść się z dotychczasowego miejsca, by następnie skierować się do wyjścia z legowiska, mając na uwadze to, że część uczniów nadal spokojnie spała i nie powinien ich budzić swymi krokami. Najciszej jak umiał, przemknął pomiędzy leżącymi Burzakami aż do tunelu, gdzie już nie musiał uważać na każde postawienie łapy na kamiennej posadzce.

Po drodze do Groty Pamięci minął jaskinię wojowników, do której przelotnie zerknął. Większość z nich już posiadało własne posłania, w tym srebrna zastępczyni Zawodzącej Gwiazdy, choć dymny kojarzył, że do niedawna starsza co noc sypiała na ziemi. Przez to, że legowisko mieściło się obok tego należącego do terminatorów, to czasem można było usłyszeć niosące się rozmowy. Milknąca Łapa kiedyś usłyszał jedną, w czasie której Skrzydlata Płomykówka komuś odmawiała przyjęcia posłania. Nawet nie zauważył, kiedy przystanął na dłuższą chwilę idealnie na wysokości wyjścia z jaskini.

— Co tu robisz? — Niski, zmęczony głos rozbrzmiał za jego plecami. Niebieskie ślepia od razu zostały skierowane na Burzaka, który niespodziewanie pojawił się za uczniem. Pierwszym co kocur ujrzał to czarna, matowa sierść, a następnie zielone oczy, które wpadały w oliwkowy odcień. Poczciwy Szakłak bez emocji przyglądał się młodzikowi.

— Czekam na Cyklonowe Oko — odparł Zew.

— Spoglądając na Skrzydlatą Płomykówkę? — mruknął, nieznacznie unosząc jedną brew.

— Zastanawiało mnie, od kiedy posiada już własne posłanie. Słyszałem niedawno rozmowę, jak komuś odmawiała przyjęcia go wcześniej niż reszta — przyznał.

— To posłanie wykonała Krokusowa Kruchość i jest podarkiem.

— Szakłaczku! — Niespodziewanie obok nich rozbrzmiał zaskakująco radosny głos cętkowanej kocicy, o której toczyła się między nimi rozmowa.

— Skrzydlata Płomykówko, mówiłem coś o tym zdrobnieniu… — zauważył wołany, spoglądając na młodszą znudzonym wzrokiem.

— Ostatnio jesteś bardziej przybity niż zwykle, stało się coś? — spytała zastępczyni, wykazując zainteresowanie samopoczuciem pobratymców i to nie pierwszy raz.

— Gorzej sypiam i tyle. Ty lepiej idź już do Groty Pamięci, niedługo wszyscy wstaną. — Po tych słowach kocur skierował swoje kroki w stronę przeciwną do tej, o której mówił. Srebrna na to coś rzuciła pod nosem i ruszyła do wspomnianej groty.

Temu wszystkiego w małym osłupieniu przyglądał się Milknąca Łapa, zastanawiając się przez chwilę, jaka relacja łączy tę dwójkę. Już na pierwszy rzut oka było widać, że ich relacja to coś więcej niż znajomy z klanu, legowiska. Uczeń kojarzył, że ci czasem odwiedzali żłobek, szczególnie kiedy przebywała w nim jeszcze Rudzikowe Skrzydełko. Nie chcąc wyjść na kogoś zbyt ciekawskiego, machnął swym krótkim ogonem i ruszył śladami zastępczyni, niedługo przed tym, jak z legowiska wojowników oraz uczniów powoli zaczynały się wyłaniać kolejne koty.

— Pracę nad nowym obozem postępują i zostały ostatnie zadania, które trzeba wykonać. — Głos cętkowanej niósł się po całej Grocie Pamięci i zapewne nie tylko po niej, gdy jak co rano przemawiała do zgromadzonego klanu. W pierwszych dniach, kiedy kotka zapoczątkowała tę rutynę, wśród zebranych dymny uczeń mógł usłyszeć szepty niezadowolenia i krytyki w stronę zastępczyni, lecz dopóki sam Zawodząca Gwiazda nie miał nic przeciwko temu, to innym pozostawało jedynie kręcić nosem i pod nim snuć swe wywody. — Śpiewający Raniuszek, Mała Bazia i Krokusowa Kruchość udadzą się na patrol graniczny. Natomiast Ostatni Pożar, Złota Wydma i Dzwonkowy Świst na polowanie.

Kolejne słowa niebiesookiej nie były już tak interesujące dla kocurka, więc postanowił je po części zignorować i wzrokiem odszukać swojego mentora, by dowiedzieć się, jaki on zaplanował na dziś trening. Kremowy siedział w pobliżu swojej siostry, Śnieżycowej Chmury i, pomimo że byli rodzeństwem, to Zew czasem nadal w to nie dowierzał, głównie ze względu na to, że ich dwójka była kompletnymi przeciwieństwami. Cyklonowe Oko był istną oazą spokoju, podczas gdy zielonooka była wulkanem energii i często pysk jej się nie zamykał. W sumie jakby dłużej pomyśleć to podobnie było w przypadku Skrzydlatej Płomykówki, Oskrzydlonego Ognika i Rudzikowego Skrzydełka — pierwsza dwójka była zdecydowanie spokojniejsza od obecnej więźniarki. Milknąca Łapa również był przeciwieństwem Łzawej Łapy, choć obecnie było to mniej dostrzegalne niż dawniej, lecz pewne różnice nadal ich dzieliły.

— To wszystko. — W końcu tak wyczekiwane słowa zastępczyni rozbrzmiały, a pośród zgromadzonych od razu rozpoczął się szum rozmów.

— Cyklonowe Oko — zaczął dymny, przedzierając się przez tłum wojowników. — Co na dziś zaplanowałeś — spytał, kiedy tylko udało mu się dotrzeć przed oblicze mentora. Kremowy bez pośpiechu skierowała swoje brązowe ślepia na ucznia, jakby oceniając go, czy może wystawić go na większy wysiłek fizyczny, czy lepiej będzie pozostać w tunelach.

— Skrzydlata Płomykówka mówiła, że trzeba jeszcze uwić parę posłań — odparł wojownik, wskazując ruchem głowy na sterty materiałów do budowy legowisk, których ilość widocznie zmalała w ostatnich dniach.

Dymny jedynie skinął głowę i ruszył do miejsca, gdzie ostatnio najczęściej przesiadywała Krokusowa Kruchość ze Skrzydlatą Płomykówką. Milknąca Łapa nie miał jeszcze okazji wić jakiekolwiek legowiska, więc nieco skonfundowany wziął mech i trawę, próbując jakoś je połączyć. Nie chciał nikogo obciążać pytaniami o to, jak to faktycznie wykonać i wolał w milczeniu samemu się pomęczyć z tym zadaniem, choć szkoda, by było, aby cenne materiały zostały przez niego zmarnowane.

— Potrzebujesz pomocy? — Pogrążony we własnych myślach nie usłyszał nawet, jak za nim pojawia się zastępczyni klanu we własnej osobie.

— Nie jesteś zajęta czymś innym, Skrzydlata Płomykówko? — spytał, nie chcąc zabierać jej cennego czasu.

— Skąd. I tak chciałam uwić jakieś posłanie lub dwa — przyznała, zajmując miejsce obok młodzika. Nie czekając na nic więcej, wzięła potrzebne materiały i zaczęła pokazywać Milknącej Łapie, jak powoli krok po kroku stworzyć posłanie. Kocurek był jej wyjątkowo wdzięczny za tę pomoc, dlatego też, kiedy pierwsze legowisko wyszło spod jego łap i wyglądało przyzwoicie, postanowił, że namówi Cyklonowe Oko na polowanie i w ramach podziękowań przyniesie kotce jakąś świeżą piszczkę.

«★»

Kiedy tylko stosy traw, puchu i mchu ponownie widocznie zmalały, dymny podniósł się z dotychczasowego miejsca i przepraszając zastępczynię, ruszył na poszukiwania swojego mentora. Zew nie miał nic przeciwko dalszemu wiciu posłań, lecz nie mógł się doczekać kolejnego treningu z kremowym kocurem. Uczeń chciał od razu wszystkiego się nauczyć, poznać tajniki walki oraz polowania na szaraki, by pokazać każdemu, szczególnie siostrze, że nadaje się na wojownika, potomka lidera i przedstawiciela miotu sojuszniczego.

Niestety jego poszukiwania szybko spełzły na niczym, gdyż w tunelach nie znalazł Cyklonowego Oka ani Śnieżycowej Chmury, która mogłaby wiedzieć, gdzie obecnie przebywa jej brat. Nieco przybity wrócił do Skrzydlatej Płomykówki. Kocica przez ten czas nadal wiła posłania, z czego jedno gotowe było odłożone nieco z boku, jakby specjalnie przyszykowane dla danego kota. Słysząc kroki niebieskookiego, przeniosła na niego swoje jasne ślepia, by z uwagą obserwując jego mozolne ruchy.

— Nie znalazłeś Cyklonowego Oka? — spytała, wracając do przerwanego zajęcia.

— Nie, podobnie w przypadku Śnieżycowej Chmury…

— Skoro tak, to mam dla ciebie zadanie. Część uczniów i wojowników co dzień przeszukuje stary obóz, może dołączysz do nich? Każda para łap się przyda, a nuż coś znajdziesz, co się przyda — zaproponowała, spoglądając na dymnego kątem oka. Ten od razu skinął głową i ruszył do tunelu prowadzącego do miejsca, które kiedyś mogli śmiało nazywać domem, azylem, lecz teraz po nim zostały jedynie zgliszcza i wspomnienia wśród Burzaków.

Nim Milknąca Łapa opuścił podziemia, już mógł poczuć na swym dymnym pysku podmuch mroźnego powietrza, które niczym drapieżnik po cichu zakradało się do tunelu oraz dalszej części nowego obozu. Kocurek mimowolnie się wzdrygnął, a jego sierść minimalnie uniosła, szczególnie ta występująca wokół szyi, przypominające niewielką grzywę, która powoli z każdym księżycem dodawała mu coraz większej elegancji i dumy z wyglądu.

Pierwszy kontakt poduszek łap z białym puchem w starym obozie był istnym dreszczem szoku, który przeszywał od kończyn do samego szpiku kości. Każdy oddech kocura powodował pojawienie się siwych obłoków też przed pyskiem kocura, świadczących o mało przyjemnej temperaturze, jaka obecnie panowała. Machnął swym krótkim ogonem, by następnie powoli ruszyć przed siebie w głąb dawnego azylu, w którym żył raptem parę księżyców, nim straszliwy pożar obrócił go w zgliszcza, po których obecnie stąpał. Nie wiedział dokładnie czego szukać, lecz postanowił swoje poszukiwania rozpocząć w miejscu, gdzie niedane było mu choć przez chwilę być, przebywać. Skruszone Drzewo górowało nad obozem, dumnie wznosząc się ku chmurom, choć teraz było pokryte ciemną sadzą, która dodawała wieku tej budowli.

Starając się nie potknąć o nic skrytego pod śniegiem, podążał niewielkim wzniesieniem, które prowadziło bezpośrednio do legowiska medyka, mieszczące się tuż pod tym, które dawniej należało do lidera klanu, Króliczej Gwiazdy. Ciekawiło go w jakimś stopniu, jak wygląda miejsce, gdzie głowa klanu potrafi spędzać całe dnie, lecz ze względu na szacunek do zmarłego, nawet nie podejmował próby dotarcia do tej kondygnacji wieży, zamiast tego skupił się na miejscu, które już od samego wejścia było przesiąknięte zapachem wszelakich ziół. Dla innych mogłby być przytłaczającą mieszanką jednak dla Milknącej Łapy stanowiły bodziec, przez który poczuł nagły smutek i tęsknotę. W jego głowie od razu pojawił się obraz, jak z resztą rodzeństwa leży ściśnięty przy brzuchu Purchawki, a jej futro intensywnie pachnie medykamentami, które znajdowały się w dziupli uzdrowicieli, gdzie sama kotka do niedawna sypiała. Przynajmniej dopóki nie przeniosła się do żłobka, by urodzić swoje i Zawodzącej Gwiazdy dzieci.

Ciężko westchnął, starając się zapanować nad łzami, które tak usilnie teraz chciały ukazać się światu i stanowić dowód słabości ucznia. Szybkim ruchem łapy, starł słone krople, sunące po jego dymnych policzkach. To nie był ani czas, ani miejsce na jego żale, przybył tutaj w poszukiwaniu czegoś, co mogło się ostać w czasie pożaru. Kiedy tylko wziął się w garść, przystąpił do węszenie po całym legowisku, starając się zbadać każdy kąt, zakamarek, gdzie mogły zostać ukryte zioła. Tym razem mu się poszczęściło, gdyż niespodziewanie do jego nosa dotarł wyjątkowo kuszący i smakowity zapach. Podążając tropem, dotarł do pęczku kocimiętki, od której aż czuł, jak mu w pysku gromadzi się ślina, stanowiąc naturalną reakcję na woń zioła. Pęczek został przez niego delikatnie pochwycony i by mieć pewność, że roślina w całości dotrwa do nowego legowiska medyków, ruszył truchtem do tunelu. Oczywiście w tym pośpiechu potknął się o jakiś niewielki kamień, przez co jego zęby mocniej zacisnęły się na kocimiętce.

Dumny niczym paw wkroczył do jaskini, gdzie obecnie przebywała Wdzięczna Firletka wraz ze swoją czarno białą uczennicą, będącą również siostrą dymnego kocura. Jej niebieskie ślepia od razu padły na brata, jakby samym spojrzeniem chciała go przepłoszyć z legowiska. Niestety dziś to nie był jej dzień i kocur, udając, że nie widzi Łzawej Łapy, podszedł do starszej szylkretki, by następnie tuż przed jej łapami odłożyć zioło na kamienną posadzkę.

— Wdzięczna Firletko, znalazłem je w twoim starym legowisku — oznajmił, minimalnie się prostując, czekając na pochwałę ze strony medyczki.

— Dziękuje Ci Milknąca Łapo, każdy pęczek kocimiętki się przyda w porze nagich drzew — wymruczała zielonooka. To wystarczyło, by w pysku kocura pojawił się smak zwycięstwa, który stłumił wcześniejszy posmak przyniesionego zioła. Kątem oka zerknął na Łzę, lecz po chwili trwającej uderzenie serca, ostentacyjnie odwrócił wzrok, pokazując swoją wyższość nad młódką. Skinął głową na słowa liliowej, a następnie opuścił ich legowisko.

2378 słów

[48%]

Event Klanu Burzy:

Poszukiwania - zioła z legowiska medyków

Uwicie nowych posłań z zapasów traw, puchu i mchów

Od Kamiennego Pióra do Dzikiego Berberysu

Wojownik potężnie ziewnął, następnie przeciągnął się, aż mu coś strzeliło w kręgosłupie. Miał wrażenie, że zaraz jeden z kotów zwróci mu uwagę, że ciągle się wiercił. Nie chciał przeszkadzać innym w odpoczynku, ale pomimo faktu, że posłanie było ciepłe i wygodne, w ogóle nie czuł się senny. Miał w sobie mnóstwo energii.
Patrole poranne już wyruszyły, a więc nie mógł do nich dołączyć. Uznał więc, że przejdzie się po obozie, aby rozprostować mięśnie. W zimnym powietrzu było coś niezwykłego. Było takie świeże, dzikie i przyjemnie się je wdychało. Pora Nagich Drzew też miała swoje plusy. Choć oczywiście nie musiało być aż tak zimno.
Zupełnie przez przypadek ruszył w stronę legowiska więźniów Klanu Wilka, do Dzikiego Berberysu. Zatrzymał się i już miał skręcić, kiedy uświadomił sobie, że to nie był taki zły pomysł. Jeszcze nie rozmawiał z kocurem ani razu, a musiał sam przed sobą przyznać, że był ciekawy jego przeszłości i jaki on był.
Zastanowił się przez chwilę, jak dziwnie byłoby znaleźć się w zupełnie obcym klanie, który by go przetrzymywał jako więźnia. Skrzywił się na samą myśl. Nie brzmiało to ani trochę przyjemnie. Kamienne Pióro wiedział, że tęskniłby za kotami takimi jak Korowy Szept, no i pewnie nie czułby się ani trochę lojalny wobec wrogów i nigdy by dobrowolnie nie dołączył do ich klanu.
Dziki Berberys miał jednak nieco inną sytuację. Przecież on sam opuścił Klan Burzy. Kamienne Pióro był ciekawy, czemu to zrobił. Nie podobało mu się? Chciał zostać samotnikiem? Przecież nikt nie chciał być samotnikiem! Czekoladowy pamiętał, jak kiedyś się bał, że nie wygra żadnej walki i zostanie wyrzucony z klanu. To byłby koszmar. A może w Klanie Burzy jest zupełnie inaczej. No przecież, na pewno jest zupełnie inaczej! Klan Burzy nie sięga Klanowi Wilka nawet do pazurków!
Kamienne Pióro prychnął z wyższością w myślach i powolnym krokiem skierował się w stronę więźnia. Mógł z nim porozmawiać, prawda? To raczej nie było nic złego. Chciał tylko mu zadać kilka pytań.
A co jeśli Dziki Berberys nie będzie przyjazny? Cóż, wtedy po prostu nie porozmawiają. Czekoladowy miał jednak nadzieję, że uda mu się uzyskać informacje, których był ciekawy.
— Cześć — miauknął pogodnie i zmierzył więźnia wzrokiem.
Dopiero teraz, kiedy przyjrzał mu się z bliska, zauważył, że był on dość duży, miał pędzelki na uszach i cętkowaną skórę na nosku. Kamienne Pióro zawsze chciał mieć pędzelki na uszach. To wyglądało tak ładnie, potężnie i majestatycznie. Niestety, stało się to kolejnym niespełnionym marzeniem.
— Jestem Kamienne Pióro. Pomyślałem, że… Fajnie byłoby cię poznać. Czemu opuściłeś Klan Burzy? Zamierzasz dołączyć do naszego? Podoba ci się tu?
Szybko zorientował się, że z nadmiaru ciekawości zadał zbyt wiele pytań naraz, co mogło być dziwne i przytłaczające.
— Oj, przepraszam bardzo, chyba trochę za dużo pytań, jak na jeden raz — miauknął z nieśmiałym uśmiechem i przestąpił z łapy na łapę.

<Więźniu?>