Nowy członek Owocowego Lasu!

Oregano

56 księżyców

Od Purpury

༺═──────────────═༻

Przeszłość, poprzednia

pora opadających liści

༺═──────────────═༻

Ledwo minęły dwa księżyce od narodzin czwórki pociech liliowego wojownika oraz rudej stróżki. Kocur nadal miał przed oczami obraz małych Owocniaków, których ślepia były zamknięte, a mimo to z powodzeniem udało im się znaleźć ciepły bok matki. Kasztanka z widoczną miłością obserwowała poczynania potomstwa. Pręgowany cały czas był przy niej, stanowiąc mentalne wsparcie, kiedy to dwójka uzdrowicieli oraz szamanka odbierali poród. To właśnie od nich bury kocur podsunął Purpurze pomysł na imię dla jednej z córek — dzięki niemu niebieska szylkretka mogła odtąd nosić z dumą miano Dzwonkówki. Podobny los spotkał Kraskę, której imię Kasztance zaproponowała sama Purchawka. Paprotek za to został nazwany po zmarłym bracie stróżki. Wojownik nie oponował, gdyż to właśnie ona miała największe zasługi w tym, iż teraz liliowy z dumą może spoglądać na czwórkę potomków. Jako ojciec miał zamiar je wszystkie chronić za wszelką cenę.

— Tato, opowiedz nam jakąś historię — pisnęło jedno z pociech, tym samym wyrywając leżącego wojownika z zamyślenia. Do tego również nastąpił pewien ruch pod jego niezbyt gęstym ogonem, kiedy to szylkretka wysunęła się nieco spod niego. Może i ogon ojca nie był najlepszym, co mogło ochronić kociaki przy chłodnych powiewach wiatru z obozu, lecz zawsze lepsze to niż nic. Idealnym dowodem na to były kolejne poczynania Dzwonkówki — kiedy to kotka poczuła mroźne szpony powietrza, niemal od razu powróciła na wcześniejsze miejsce, przysuwając się jeszcze bliżej ojca, który stanowił obecnie główne źródło ciepła oraz ogólnego zainteresowania ze strony swych dzieci.

— A o czym byście chcieli posłuchać? — spytał, zdając sobie sprawę, iż w tym momencie wszystkie cztery pary kocięcych oczu są skierowane w jego stronę.

༺═──────────────═༻

Przed mianowaniem

dzieci Purpury na uczniów,

pora nagich drzew

༺═──────────────═༻

Żółte ślepia niechętnie zostały uchylone w wyniku mało delikatnego szturchania w bok wojownika. Ciężkie westchnienie opuściło srebrny pysk kocura, tłumiąc w ten sposób chęć zepchnięcia z gałęzi kota, który odważył się przerwać mu sen. Odkąd w jego życiu pojawiła się czwórka kociąt, miał wrażenie, iż dawne dni uległy zdecydowanemu skróceniu, a zmęczenie wieczorami uderzało go z podwójną, jak nie potrójną siłą. Nigdy by nie pomyślał, że samo odwiedzanie potomstwa lub pomoc partnerce przy nich może być, aż tak wykańczająca. Pod tym względem podziwiał Kasztankę. Kotka od ich narodzin niemal całe dnie spędzała w żłobku, mając swoje pociechy przy boku.

— Śnienie, daj mi spać… — mruknął, zwijając się w ciaśniejszy kłębek, mając zamiar na nowo odpłynąć.

— Patrol masz zaraz — odparł czarnofutry. Pręgowany przez chwilę utrzymywał ciszę pomiędzy nimi, rozważając wszelkie za i przeciw. Finalnie po paru uderzeniach serca podniósł się z posłania, walcząc z resztkami snu.

— Dzieci potrafią dać w kość — powiedział pod nosem, wyginając plecy w łuk.

— Nie może być tak źle przecież.

— Poczekaj no, aż sam sobie przygruchasz jakąś kotkę, a później doczekacie się potomstwa, wtedy pogadamy.

Starszy jedynie przewrócił ślepiami, zajmując legowisko obok. Jakiś czas temu pojawił się zamysł, by oprócz patroli w ciągu dnia, funkcjonowały również takie w nocy, co było głównie spowodowane obecnością dawnej Burzaczki w Owocowym Lesie. Pręgowany nie był do końca przekonany do tego wszystkiego, jednak on nie miał decydującego głosu w tym wszystkim, nawet jeśli Czereśnia z jakiegoś powodu jego spośród wojowników wybierał jako towarzysza w trakcie spotkań z Zawodzącą Gwiazdą.

Liliowa smuga na jednej z niższych partii drzewa spokojnie pokonywała drogę do pnia, na którym były widoczne liczne ślady pazurów wojowników. Kora w niektórych miejscach wręcz nie istniała i jedynie porządne zaczepienie się było czymś, co nie sprawiało, iż każdy wspinający się lub schodzący Owocniak doświadczy mało przyjemnego upadku.

Przy wyjściu z obozu już czekał Sajgon oraz Świergotek, z którymi miał mieć dzisiejszy poranny patrol. Gdy tylko podszedł do dwójki kocurów, skinął im głową, a następnie ruszyli, przy czym czarnofutry od razu obrał prowadzenie jako najbardziej doświadczony z ich trójki. Fakt ten nie przeszkadzał Purpurze — odkąd pogodził się z Kasztanką, a nawet się doczekali dzieci, przestał się starać, by być zawsze w centrum uwagi innych, szczególnie kotek. Teraz najważniejsze było, by powrócić całym i zdrowym z każdego patrolu, w końcu teraz miał do kogoś więcej wracać niżeli tylko do Miodunki. Odkąd Czerwiec i Smuga zmarli, to on stał się głową rodziny, wsparciem dla matki i siostry, którymi wstrząsnęła utrata dwójki kocurów.

༺═──────────────═༻

Obecna pora zielonych liści

༺═──────────────═༻

Sojusz z Klanem Burzy kwitł, nawet jeśli Psianka oraz Łzawa Łapa zniknęły ze swych domów bez śladów. Uczennica medyka okazała się trucicielką, a zwiadowczyni została porwana przez Dwunożnych. Srebrny miał nadzieję, że jego dzieciom nie wymarzą się podobne wyprawy co Psiance i Borowikowi, który obecnie odbywał prace społeczne. O Paprotka oraz Zwinka nie miał się zbytnio, co martwić, gdyż kremowego szkoliła Kasztanka na stróża, więc większość czasu spędzali w obozie lub jego pobliżu. Rudy natomiast pod okiem Gołąbka oraz pozostałych członków legowiska medyków był bezpieczny.

Obawy jednak się pojawiały przy Krasce i Dzwonkówce, gdyż obie kotki miały za mentorów wojowników, za którymi Purpura raczej nie przepadał. Nie miał nic przeciwko Koniczynowi, które opowiadałby córce o klanowej wierze, jednak mimo wszystko wolałby mieć pewność, iż niebieskiej młódce nic się nie stanie w czasie treningów. Sprawa inaczej się miała z Kolendrą, który po degradacji ze stanowiska zastępcy był niemal zupełnie innym kotem, niż dawniej. Gdyby liliowy wierzył we Wszechmatkę, to zapewne co wyjście z obozu modliłby się do niej, aby czuwała nad Dzwonkówką.

Słońce powoli zbliżało się do szczytowania, gdy to kocur czekał na pozostałą część patrolu. Tym razem miała być ich aż czwórka, gdyż do niego i Wrony dołączy jeszcze Całunka ze swoją uczennicą, Odetą. Żółtooki raczej nie miał z trzema kotkami dotychczas bliższej styczności — on czasem wręcz unikał towarzystwa płci pięknej, jakby z obawy, że będzie sprawiać wrażenie, jakby je chciał poderwać. Kasztanka, by mu chyba wtedy łeb ukręciła. Na samo wyobrażenie złości swej partnerki, przeszedł go lodowaty dreszcz z uczuciem bycia obserwowanym bardzo wnikliwie.

Gdy tylko wszyscy byli gotowi do wymarszu, ruszyli. Liliowy szedł na przedzie, nieco za nim Całunka z Odetą, a na samym końcu ich pochód zamykała Wrona. Było to dość strategiczne posunięcie, gdyż atak od frontu brał na siebie Purpura, chroniąc czekoladową z liliową. Podobnie było w przypadku ataku od tyłu — zwiadowczyni miała być pierwszą linią, dając czas na reakcję innym, głównie wojownikowi.

Po wyjściu z obozu skierowali się do Upadłej Gwizdy, a następnie po przeprawie przez niewielką rzekę na Wrzosową Polanę. Wzdłuż Drogi Grzmotu trzymali się w miarę blisko siebie. W niektórych momentach żółtooki miał wrażenie, że Całunka lub Odeta wejdą mu prosto w ogon. Było to mało przyjemne wrażenie, lecz na szczęście lub nie, nie trwało ono długo. W miejscu, gdzie wrzosy zaczynały się przerzedzać, klasyk dostrzegł białego nieco ubrudzonego błotem samotnika. Kojarzyło go z wizyt co jakiś czas w obozie. Derwisz był jednym z wędrownych uzdrowicieli, którzy księżyce temu pojawili się na terenach Owocowego Lasu, kiedy to koty były zagrożone wyginięciem przez epidemię zielonego kaszlu.

Kocur był już w podeszłym wieku i raczej cudem był zdolny do poruszania się. Teraz jednak wędrowiec był w trakcie walki z lisem. Kiedy tylko liliowy dostrzegł rudą smugę, zerwał się z miejsca, mając zamiar pomóc samotnikowi. Nim jednak dotarł na miejsce, aż zbyt dobrze widział, jak ciało starszego osuwa się na ziemię, a drapieżnik szykuje się na atak na kogoś jeszcze. Chcąc odwrócić uwagę lisa, wojownik głośno miauknął, wręcz bojowo. W paru susach pokonał ostatnie długości, które dzieliły go od zwierzęcia, by rzucić mu się do gardła. Przeciwnik zaskoczony atakiem oraz pędem został powalony na ziemię, a górujący nad nim Purpura nie miał zamiaru choćby na chwilę poluzować szczęki. Nawet jeśli lis wił się i kopał go. Dopiero gdy przeszył go ból rozcinanej skóry, puścił wroga, który następnie posłał go parę długości dalej.

Drapieżnik był zwinniejszy od niego, więc pomimo ran szybciej podniósł się na łapy, choć nie na długo. W jego stronę już gnała Całunka oraz Wrona. Obie kotki powaliły na nowo lisa, przy czym zwiadowczyni uczepiła się jego grzbietu, rozcinając go swymi pazurami. Dźwięki cierpienia oraz walki niosły się na dość spory otwarty obszar, jednak Purpurę to nie obchodziło. Z sykiem bólu podniósł się z fioletowych wrzosów, mając zamiar pomóc Owocniaczkom, jednak zamiast tego dostrzegł burego obcego, który na pysku nosił ślady niewielkich zadrapań, jakby w ostatniej chwili zdołał uniknąć ciosu. Wojownik mógł przypuszczać, iż samotnik natrafił na lisa, a Derwisz, będąc gdzieś w pobliżu zdołał zareagować, próbując ochronić bicolora przed niebezpieczeństwem.

༺═──────────────═༻

Wygrali. Lisie truchło spoczywało teraz w rowie przy Drodze Grzmotu skazane na nieunikniony rozkład. Żółtooki dźwigał na swych barkach ciało poległego Derwisza wraz z Całunką, a przed nimi szła Odeta z Wroną oraz nieznajomym, którego postanowili zaprowadzić do obozu. Czereśnia zadecyduje o jego losie, choć zapewne będzie to kwestia drugorzędna, gdyż ważniejsze było to, że plotki, które krążyły po azylu, były prawdą. Lis zaatakował i to na ich terenie. Mógł to być jednorazowy incydent lub początek czegoś większego. Zapewne czekoladowy zwoła spotkanie Rady i razem ustalą dalsze działania.

W obozie swym przybyciem wywołali niemałe poruszenie. Ich ciała zdobyły rany bitewne, a sierść była zlepiona mieszaniną ziemi i posoki. Wojownicy, którzy byli obecni w obozie, przejęli ciało starszego kocura oraz przejęli burego kocura pod swoją eskortę. Zamieszanie, które wywołali, skutecznie wywabiło Czereśnię z legowiska. Kocur zlustrował Owocniaków z gałęzi drzewa, a następnie poprosił, by najmniej ranny kot z patrolu przedstawił opis sytuacji. Przed topolą pojawiła się Całunka, która bez dalszej zwłoki przystąpiła do opowieści o spotkaniu z lisem. W tym czasie Purpura z Wroną i Odetą skierowali się do legowiska uzdrowicieli, by ci mogli się zająć ich ranami. Na szczęście ich obrażenia nie były bardzo poważne, choć liliowa uczennica na pewno będzie mieć blizny na swym ciele po spotkaniu z lisem, a Wrona przez jakiś czas będzie musiała odpoczywać przez wybicie barku.

༺═──────────────═༻

Z opatrunkami na swym ciele Purpura opuścił uzdrowicieli, by być świadkiem, jak Czereśnia przemawia do zgromadzonych.

— W związku z atakiem lisa na jednego z naszych zostaje wprowadzony stan wyjątkowy, a wszelkie wędrówki do Klanu Burzy zezwolone jedynie z eskortą wojownika. — W tym momencie spojrzał na Modrogończyka, by po paru uderzeniach serca wrócić wzrokiem na zebranych. — Dodatkowo dołączy do nas Oregano, ocalały z ataku samotnik, którego bronił Derwisz. Natomiast najmłodsza członkini patrolu, Odeta, dostąpi zaszczytu i zostanie pełnoprawną wojowniczką. Oregano, Odeto, wystąpcie.

Dwójka wywołanych stanęła przed topolą.

— Oregano, od tego dnia, aż do ukończenia szkolenia jako wojownik będziesz poznawać nasze tradycje, obyczaje. Twoim mentorem będzie Sajgon, mam nadzieję, że ten przekaże ci całą swoją wiedzę. — Wywołany wojownik stanął obok burego, a następnie dotknął nosem jego czoła. Czereśnia skinął głową, dając im znak, iż ta część ceremonii jest zakończona. — Odeto, najwyższy czas, abyś dołączyła do grona wojowników. Wykazałaś się lojalnością i wytrwałością. Czy przysięgasz pozostać lojalna naszej społeczności i walczyć za jej dobro?

— Przysięgam.

— A zatem witamy cię jako nowego wojownika Owocowego Lasu!

Po tym wszyscy obecni w obozie zaczęli skandować imiona mianowanej dwójki.

— Do co sytuacji z lisem. Będziemy obserwować ruchy pozostałych osobników, by w razie konieczności zareagować z wyprzedzeniem. Bądźcie ostrożni w czasie patroli i treningów. To wszystko!

Od Korowego Szeptu CD. Kamiennego Pióra

Dawno temu, przed narodzinami

– Myślisz, że… będę dobrym ojcem? – zapytał Kamyczek, zaraz po tym, jak zgodził się posiąść potomstwo.
– Myślę, że będziesz najlepszym. – Kora otarła się o niego.
Sama nie wiedziała, czy będzie dobrą matką. Była raczej… surowa. Patrząc na kilku uczniów, z którymi czasem wdawała się w konwersacje na patrolach, nie słynęła raczej z tego, że była miła i kochana. Nie chciała jednak, aby dzieci sądziły, że wymagała od nich za dużo. Nie chciałaby wymagać od nich za dużo, od tego zacznijmy! Jedynie czego by chciała to… wprowadzić w tym klanie jakieś małe zmiany.

Tuż po porodzie

Kotka leżała zmęczona w legowisku medyka. Obok niej była mała, bura kuleczka. Kocur jak jej powiedziano. Kamienne Pióro stał zaraz obok, rozemocjonowany.
– Nasz syn – rzuciła Kropla, zerkając na ukochanego.
– Nasz syn… – potwierdził szeptem.
Kociak poruszył się, wtulając bardziej w futro wojowniczki. Ta zamruczała i wtuliła maleństwo w siebie.
– Jak go nazwiemy?
– Jastrząb?
Kotka zerknęła na syna i się uśmiechnęła. Łapą wskazała partnerowi, aby ten położył się obok nich, a gdy Kamyczek wreszcie to zrobił, otarła się o niego z pomrukiem.
– Jastrząb. Nasze maleństwo. Nasz kochany synek – wyszeptała Korowy Szept.

Teraźniejszość

Maluch już się chętnie bawił. Znaczy, bawiłby się, gdyby nie był tak spokojny. Bura kuleczka przypominała Korze samą siebie. Jej syn wolał siedzieć z boku. Oczywiście, gdy wojownicy przyszli ich odwiedzać czasem ich zaczepiał, ale nie był kulką energii, jak to większość kociaków. Z jednej strony Korowy Szept była szczęśliwa, że nie musiała biegać za tym maluchem, z drugiej strony miała nadzieję, że przynajmniej jej syn znajdzie sobie jakichś rówieśników, jak już będzie duży. Życie samemu w klanie było bardzo ciężkie.
Kamienne Pióro wszedł do legowiska i się uśmiechnął. Przychodził praktycznie codziennie, zawsze z jakąś zwierzyną dla swojej partnerki.
– Jak się czujecie? – zapytał, kładąc królika przed Korą.
– Dobrze – odpowiedziała kotka. – Jastrząb śpi.
Kocur pokiwał głową i położył się naprzeciw kotki. Kora zamruczała zadowolona, a potem spojrzała na burą kuleczkę wtuloną w jej futro.
– Myślisz, że… robimy dobrą robotę? – zerknęła na Kamyczka. – Myślisz, że wyrośnie nam na dobrego sercem wojownika…?

<Kamyczku?>

Od Komosy CD. Kaczorka

Komosa zapomniał na parę uderzeń serca o bracie. Potężny strumień wody, szum oraz mieniące się w nim kolory - porwały świadomość kociaka. Nie potrafił zrozumieć skąd i jak tak duża ilość wody tworzyła przed nimi kurtynę. Nieco ostra bryza dotarła do nozdrzy kocięcia. Zaciekawiony, powędrował wzrokiem dalej, by ujrzeć jeszcze bardziej zaskakujący obiekt. Ogromne polany wody. Ciemnej niczym zachmurzona noc. Buzującej i się pieniącej. Aż sierść na karku Komosy stanęła. Świat poza jaskinią był tak niesamowity i niepojęty.
— Przecież wiesz, że nie chciałem... no ale chodźmy stąd. Już się na nas patrzą…
Słowa brata ledwo dotarły do umysłu kocurka. Nie odrywając wzroku od wody, dał radę jedynie wymamrotać.
— Jeszcze chwilkę…
Kaczorek nie odpuszczał. Poczuł jak tyka go i tyka. Irytujące uczucie zabierało całą magię nieznanej wody.
— No już — bąknął niezadowolony, odwracając się w stronę brata.
Mimo że spełnił jego zachciankę, Kaczorek nie zdawał się zadowolony. Komosie trochę zajęło odnalezienie powodu stanu brata. A wystarczyło jedynie podnieść wzrok i ujrzeć zmarszczone brwi wojownika.
— Dzień dobry? — miauknął z niepewnym uśmiechem burasek.
Kot nie odpowiedział na to. Zamiast tego i on został pojmany i zaprowadzony wraz z bratem do żłobka. Tam czekało ich kolejne pouczenie. Tym razem z łapy ich matki. Wysłuchali je z opuszczonymi łebkami, choć zdawało się, że każde z nich wędrowało myślami gdzie indziej. Po zakończeniu procesu pouczania kociąt w końcu nastał czas wolny. Kociaki siedziały jeszcze parę uderzeń serca w ciszy.
— Dziękuję — odezwał się pierwszy Komosa. — Było to super, naprawdę.
Kaczorek spojrzał na brata.
— Może kiedyś uda nam się to powtórzyć.
Bury niemal podskoczył, słysząc ów propozycję. Wizja tajnego zwiedzania prawdziwego świata z bratem opanowała jego mały łebek. Zalany myślami już snuł, we własnym umyśle, ich niesamowite przygody. Przywarł bokiem do brata i nawet nie wiedział, kiedy zasnął.

* * *

Po usłyszeniu plotki o swoim pochodzeniu

Mimo dorastania w jednym miejscu i sypiania w jednym legowisku, Kaczorek zaczął zdawać się Komosie tak odległy. Widywał kątem oka, jak brat rozmawiał z innymi kotami. Jak znikał i pojawiał się po dłuższym czasie. Komosa chciał dołączyć, lecz uważne oko matki… znaczy, opiekunki, nie opuszczało go. Najwidoczniej sprawił już zbyt wiele problemów, by móc jak Kaczorek poznawać obcych.
Mimo tego trzymania pod kloszem i do Komosy dotarły plotki o ich prawdziwym pochodzeniu. Pytał nie raz Morświnowej Płetwy o to, lecz kotka zawsze powtarzała, że to jedynie plotki. Jednak bury nie wiedział, czy mógł jej ufać… Uznawał kotkę od niemal zawsze za swoją rodzicielkę, a i to okazało się kłamstwem. Ciężkim i łamiącym serduszko malucha. Jego tymczasowa wizja własnej tożsamości się rozbiła. Zagubiony w tej jaskini pełnej obcych kotów, jak miał nie uwierzyć w jedyną znaną mu wskazówkę odnośnie do własnej tożsamości?
Widząc Kaczorka, w końcu niezajętego innymi kotami, niemal podbiegł do niego.
— Kaczorku! — niemal piskiem, przywitał brata. — Jesteś!
Biało-rudy uniósł zdezorientowany brwi.
— A gdzie miałbym być?
— Nieważne. — Komosie nie zależało już na tym wątku. — Słyszałeś na pewno, no o tym, wiesz o czym. Że lider to nasz tata… I ja, wiesz… no, chciałbym wiedzieć, czy to prawda…

<Kaczorku? Oferuje swą pomoc w śledztwie>

Od Komosy

Kamień. I tam też kamień. A tu głaz i znów kamień. Komosa nie mógł się nadziwić, ile ich było. Wnętrze jaskini zdawało się mu dziwnie, może podświadomie, obce. Mimo że spędził tu już tyle czasu, męczyły go otaczające go odcienie szarości wypełniające tę przestrzeń. Tęsknił za żywą zielenią traw. Za promieniami słońca tańczącymi wraz z liśćmi na wietrze.
Ciepłem, jakie padało z nieba podczas słonecznych dni.
Wpatrywał się tępo w zimny głaz. Jego opiekunka zapewne dziękowała przodkom za tą chwilę spokoju. Mrówki wędrowały po nim, pojawiając i znikając się w zakamarkach ściany. Widząc wędrujące po nim owady, zapragnął niczym one poznać zakątki kamiennej ściany dotychczas będące poza zasięgiem kocięcych łapek. Poznać tajne przejścia i niezwykle tunele, jakie zapewne skrywały się nieco wyżej...
Pierwsza próba nie wyszła najlepiej. Mimo pozornej stabilizacji łapki i tak finalnie ześlizgnęły się, a zadek boleśnie wylądował na podłodze.
— Komoso, co ty wyprawiasz?
Położył po sobie uszka i pokornie spojrzał na mamę. Musiał coś powiedzieć. Coś, co nie było aż tak głupie...
— Mrówki łapie, kwaśne są — padło finalnie z jego pyska.
Kotka z zawodem pokręciła łebkiem i westchnęła.
— Co...? Dlaczego? Komoso, nie wolno! Mrówek się nie je. Będzie bolał cię brzuch, a może i gorzej... — kotka posłała mu zmartwione spojrzenie. — Idziemy do medyka.
Kocię zastygło nieco spanikowane rozwojem sytuacji. Nic dziwnego - jego plan posypał się niczym drobny piasek. Ból brzucha nie zdawał się trudny do improwizacji, lecz nieznane objawy... a na dodatek wizyta u medyka. Wszystko się wyda!
Uśmiechnął się krzywo i spojrzał na mamę.
— Żart.
Kotka nie odzywała się parę uderzeń serca. Wpatrywali się jedynie w siebie, jakby żadne z nich nie wiedziało co dalej. Mama zamrugała parę razy, a zaraz po tym, na jej pysku zawitał grymas.
— Komoso!
Niemal automatycznie uciekł za siostrę, chowając się za jej jasnym futerkiem. Niestety opiekunka dość szybko go odnalazła.

Od Perełki

Poranek w Klanie Klifu był wyjątkowo spokojny. Słońce Pory Zielonych Liści powoli wspinało się ponad obozem, ogrzewając trawę i kamienie, a powietrze wypełniał zapach kwitnących roślin oraz nagrzanej ziemi. W jednym z legowisk osłoniętym od ciekawskich spojrzeń, Jenocia Kufa przygotowywała się do wydania na świat swojego potomstwa. Nie wyglądała na szczególnie przejętą nadchodzącym wydarzeniem. Nawet teraz starała się zachować charakterystyczny dla siebie spokój, choć co jakiś czas jej ciało przeszywał kolejny skurcz.
Słoneczne Oko znajdował się niedaleko, wyraźnie bardziej niespokojny od swojej partnerki. Nie łączyło ich romantyczne uczucie, jednak nie zmieniało to faktu, że zależało mu na kociętach i chciał być obecny przy ich narodzinach. Zerkał na Jenocią Kufę, próbując odgadnąć, czy czegoś potrzebowała, lecz nie chciał narzucać jej swojej obecności.
W końcu ciszę przerwał pierwszy, cichy pisk. Na posłaniu pojawiło się maleńkie stworzenie, mokre, bezbronne i zupełnie nieświadome świata, do którego właśnie przyszło. Jej czekoladowo-szylkretowe futerko, poprzecinane licznymi białymi łatami, przylegało do drobnego ciałka. Kotka instynktownie poruszyła łapkami, próbując odnaleźć ciepło matki. Niedługo później obok niej pojawiła się kolejna córeczka. Również szylkretowa, jednak jej sierść była znacznie bardziej nasycona odcieniami rudości i czekolady, a biel występowała jedynie w niewielkich ilościach. Na jej maleńkim pyszczku i łapkach można było dostrzec charakterystyczne jasne akcenty. Obie siostry, choć tak różne w umaszczeniu, były równie bezbronne i całkowicie zależne od ciepła matczynego brzucha.
— Są śliczne — odezwał się cicho Słoneczne Oko, przyglądając się córkom. W jego głosie pobrzmiewała szczera czułość. — Mam nadzieję, że obie będą zdrowe.
Jenocia Kufa spojrzała na maleństwa, uważnie lustrując ich drobne sylwetki. Nie zamierzała pozwolić, by macierzyństwo odwróciło jej uwagę od tego, co uważała za najważniejsze – przyszłości swojego potomstwa. Każda z córek miała przecież szansę stać się kimś wyjątkowym, o ile zostanie odpowiednio wychowana.
Jedna z koteczek poruszyła się niespokojnie, po czym wtuliła pyszczek w brzuch matki. Druga odpowiedziała cichym popiskiwaniem, nieporadnie przesuwając się bliżej siostry. Ich oczy pozostawały szczelnie zamknięte, a świat, który dopiero co je przywitał, ograniczał się na razie do zapachu mleka, ciepła i miękkiego posłania.
Pierwsza z nich miała kiedyś nosić imię Perełki, druga zaś Pożogi. Na razie były jednak tylko dwiema maleńkimi córkami Jenociej Kufy i Słonecznego Oka, które właśnie rozpoczęły swoją historię w Klanie Klifu.

Od Księżycowej Aldrowandy

— No nie wiem, Aldrowando… A co ty uważasz na temat tej całej kwestii z tymi kociętami? — mruknął starszy kocur już nieco zachrypniętym głosem. — No bo to dopiero jak Agatówkowy Cień wykrzykn-...
— Mysi Postrachu, czy naprawdę musimy wspominać o tej burej zarazie? — westchnęła teatralnie kotka.
— Ależ oczywiście, że nie, wybacz moja droga! — miauknął w nieco przepraszającym tonie. — No ale wracając…
Medyczka uśmiechnęła się pod nosem. Lubiła starszego. Mysi Postrach był równie wielką plotkarą co ona, to też nierzadko można było dostrzec ich siedzących razem i wspólnie spożywających posiłek w towarzystwie świeżutkich ploteczek. Teraz jednak musiała się zabrać za swoją pracę. Emerytowany wojownik kontynuował swój wywód z wielkim przejęciem, zaś kotka poszła do składzika z ziołami. Spojrzała na półki z ziołami i wymruczała coś pod nosem. Musi jutro pójść ze swoim uczniem po więcej krwiściągu i mniszka lekarskiego, jak na złość się skończyły.
Chwilkę później, szylkretka wróciła do starszego z odpowiednim ziołem. Gdy się do niego zbliżyła, ten skrzywił się i przerwał swój monolog.
— Ależ co tak paskudnie pachnie? — mruknął.
— Glistnik. To na twoje oczy — odparła Aldrowanda, kładąc roślinę przed sobą.
— Ja tego nie chcę nigdzie blisko moich oczu, a już najlepiej w ogóle nie blisko mnie — miauknął nadal skrzywiony kocur.
— Och nie narzekaj, to nie ty to musisz jeszcze przeżuć.
Medyczka po tych słowach zabrała się za przygotowanie papki. Smak glistnika był wyjątkowo nieprzyjemny, a posmak z niego zapewne pozostanie jej w pysku aż do wieczora. Gdy w końcu uzyskała odpowiednią konsystencję, nakazała czarno-białemu kocurowi zamknąć oczy. Ten posłusznie wykonał polecenie, a kotka położyła papkę na jego nieco zaropiałych oczach.
— No, i siedź tak teraz, dopóki nie powiem ci, że możemy to zdjąć. Rozumiemy się? — spytała.
— Jasna sprawa. Ale byle jak najszybciej, bo to coś naprawdę śmierdzi paskudnie — westchnął kocur, przeciągając to nieco, aby nadać temu bardziej dramatyczny efekt.
— Niestety nie jestem w stanie przyspieszyć procesu leczenia, wybacz — Księżycowa Aldrowanda parsknęła śmiechem, a po sekundzie kocur się do niej przyłączył. Gdy tylko skończył się śmiać, wznowił swój monolog, chociaż teraz wtrącała mu się już między słowa Aldrowanda.

Wyleczony: Mysi Postrach

Nowa członkini Klanu Nocy!

Łupka

36 księżyców

Od Koszmarnej Łapy CD. Zamroczonej Łapy

Przeszłość

Koszmarna Łapa popatrzył na siostrę, która ruszyła pędem do przodu. Kocurek wytrzeszczył kły w uśmiechu i popędził za nią.
– Hej, zaraz zobaczymy, kto jest tym szybszym! – krzyknął, będąc niemal na równi z nią. Biegli przez cały obóz, kręcąc się wokół wojowników.

Kilka dni przed teraźniejszością…

Dzisiejszy dzień wydawał się wyjątkowo nudny. Nic się nie działo, nic nie grzmiało, nic nie szumiało. Ostatnia ciekawa informacja, jaka mu się obiła o uszy, to była walka z samotnikami i porwanie Tropiącej Łaski. Przy okazji, mieli więźniarkę, Srokę, która podobno była córką zmarłego wujka Koszmarnej Łapy, Cienistej Zjawy. Ciekawy pomysł wpadł kocurowi do głowy. Może by tak porozmawiał z tamtą kotką…
A, no tak, nie wiedział, gdzie ona jest. To tyle z jego misternych planów.
Gdy tak z nudów siedział, podszedł do niego czekoladowy kocur o jasnych, niebieskich oczach.
– Hej, Koszmarna Łapo, co u ciebie? Czy treningi idą u ciebie dobrze?
Popatrzył się na niego oceniająco, jakby za chwilę kolega miałby stanąć na ogonie.
– Tak – odparł krótko. – Jak się nazywasz? Wyglądasz z sylwetki trochę jak Pyzata Łapa…
– Bo jestem jej bratem? – kocurek zdziwił się trochę. – Jestem Bzycząca Łapa.
– Aaa, no tak – powiedział trochę olewająco Koszmar.
– To… masz ochotę coś porobić? – zapytał burego kocura, siadając obok niego.
– Czemu nie, i tak nie mam co robić – miauknął w odpowiedzi i powoli wstał z miejsca.

***

Teraźniejszość

Ostatnie dni były pełne zdarzeń, jakby wcześniejsze noce były tylko ciszą przed burzą, która miała za chwilę zagrzmieć na niebie. Ostatnio patrolowi udało się odbić Tropiącą Łaskę oraz przyprowadzili nowego myszojada, Soplową Łapę. Na dodatek Smuklik i Bzycząca Łapa znaleźli Cykorię, która kilka księżyców temu uciekła z terytorium Klanu Wilka. Miała bliznę w kształcie krzyżyka, taką samą, jaką miała Sroka, teraz Sroczy Cień, więc zapewne należała do tego samego ugrupowania. Za ten jakże odważny wyczyn dostali już wojownicze imiona, chociaż Smuklikowe Żądło nie skończył dziesięciu księżyców. A on, który niedługo skończy dwadzieścia księżyców, był jeszcze uczniem. Niesprawiedliwe. Czego mu niby brakowało? Może musiał trochę poćwiczyć wchodzenie na drzewa? W tunelach mu coś nie poszło? Umiał łowić zwierzynę, tak samo walczyć, nigdy nie zapomni miny Garbatej Łapy.
Z rozmyśleń wyrwał go Bzycząca Łapa, teraz Bzyczący Trzmiel.
– Hej, Koszmarna Łapo!
– Cześć – odpowiedział tak samo oschle, jak kilka dni temu.
– Czemu masz taką minę, jakbyś właśnie zjadł wronią strawę? Zazdrościsz, że zostałem szybciej wojownikiem od ciebie?
Ostatnie słowa mocno uderzyły Koszmar od środka. To, że ta kupa futra została szybciej wojownikiem od niego, nie znaczyło że był słaby! Wręcz przeciwnie!
– Hej, klan do Koszmarnej Łapy! – miauknął Bzyczący Trzmiel i pomachał mu łapą przed pyskiem.
– Co? A, nie, nic się nie dzieje. Po prostu się nie wyspałem, to tyle... Ale jak już rozmawiamy o twojej ceremonii na wojownika, to powiedz, jak wyglądała ta trójka, która na was napadła? To były koty, czy trzy myszki?
– To nawet nie było śmieszne – skwitował czekoladowy.
– Zależy dla kogo – parsknął bury i zaczął wylizywać sobie łapę.
– Skoro dziś jesteś taki skory do żartów, to z pewnością masz jeszcze sporo energii. Może masz ochotę się przejść?
Perspektywa wymknięcia się z obozu była dla niego niezwykle kusząca. Kiwnął tylko głową i poszedł za czekoladowym.
Drogę zagrodziła im siostra Koszmaru, Zamroczona Łapa, która się zaciekawiła.
– Cześć, Koszmarna Łapo i Bzyczący Trzmielu, gdzie idziecie?
– Na małą wycieczkę – mruknął świeżo mianowany wojownik. – Chcesz z nami?

<Siostro, chcesz iść z nami?>

[535 słów]

Od Kamiennego Pióra do Jastrzębia

Przeszłość

Brzuch Korowego Szeptu zaokrąglał się coraz bardziej z każdym wschodem słońca. Po jakimś czasie kocur zaczął zauważać dyskomfort na pysku kotki przy bardziej gwałtownych ruchach oraz lekką trudność w przemieszczaniu się. Starał się wspierać szylkretkę na każdym kroku, ale nie mógł pozbyć się uczucia, że robił czegoś za mało, że robił coś źle…
Miał nadzieję, że był dobrym partnerem. Ostatnio jego relacja z Korowym Szeptem była spokojna, pełna ciepła i zaufania, co pozwoliło mu wierzyć, że nie krzywdził jej i że była z niego zadowolona.
Bardziej jednak niepokoiło go to, że kocięta miały się urodzić lada chwila… To znaczy, cieszył się z tego faktu. Chciał je już zobaczyć, nazwać i dowiedzieć się, czy czekał go synek czy córeczka. Na razie wiedzieli tylko, że kociąt jest było najwyżej dwójka. Powiedział im to Roztargniony Koperek podczas badania. Chciał się z nimi bawić, uczyć je, opowiadać im historie i rozmawiać z nimi. Często wieczorami wyobrażał sobie, jak będą wyglądać, jakie będą miały charaktery…
Nie mógł jednak przestać w siebie wątpić, przestać się zamartwiać i stresować. Nie potrafił wyrzucać ze swojej głowy myśli typu: “A co jeśli będę złym ojcem?”
Nie wiedział, czym tak naprawdę się niepokoił. Czemu niby miałby źle wychować swoje dzieci? Przecież będzie to robił razem z Korowym Szeptem, najwspanialszą kotką, jaką kiedykolwiek poznał. Poza tym będzie wychowywać je z miłością i troską, a to chyba najważniejsze.

***

Teraźniejszość

Słońce pierwszy raz od wielu poranków świeciło nieblokowane przez chmury lub mgłę, która już się dosyć Kamiennemu Pióru znudziła. Wojownik właśnie wrócił z porannego patrolu, więc skierował się w kierunku żłobka. Zobaczył jednak, że Jastrząb korzystał z pogody, bawiąc się na dworze.
Usiadł więc parę długości lisa od kocurka i obserwował go. Lubił to robić. Kiedy widział, jak jego kociak był bezpieczny, czuł się lepiej. Spokojniej.
Niepokój w jego sercu niestety nie osłabł, od kiedy Korowy Szept urodziła. Na świat przyszedł im jeden bury kocurek. Jego futro nie było ani trochę podobne do sierści żadnego z rodziców. Miał jednak takie same pomarańczowe oczy jak jego matka.
Jastrząb był spokojny, cichy, ale nie wycofany. Był też uprzejmy, pojętny i w sumie to nie sprawiał żadnych problemów. Kamiennemu Pióru nie podobał się jedynie kompletny brak uśmiechu na pyszczku syna. Co prawda kociak nie wydawał się smutny, ale też niewesoły. To martwiło wojownika. Nie wiedział, czy kocurek potrzebował jego pomocy, a jeśli tak, to jakiej. Starał się z nim spędzać dużo czasu, ale tak właściwie to czuł się kompletnie zagubiony. Miał wrażenie, że robił coś źle, że przez niego Jastrząb był smutny, że nie opiekował się nim wystarczająco dobrze. Tak bardzo chciał być dla niego dobrym ojcem…
— Hej, młody — miauknął, podchodząc bliżej i siadając obok kocurka. Ten zaprzestał prób łapania cieni swoją łapką i podniósł spojrzenie swoich ślicznych pomarańczowych oczu na Kamienne Pióro. — Jak ci mija dzień? Może porobimy coś dzisiaj fajnego? Na co masz ochotę?
Miał nadzieję, że to trochę rozweseli Jastrzębia.

<Synku? Uśmiechnij się!>