Od Makowej Łapy (Makowej Iluzji)

W obozie Klanu Wilka zalegała cisza tak głęboka, że słychać było szelest liści nad głowami kotów. Wszystkie oczy były skierowane na środek polany. Makowa Łapa stała naprzeciw Wilgowej Goryczy. Jej ruda sierść błyszczała w świetle zachodzącego słońca, a bursztynowe oczy płonęły skupieniem. Wilgowa Gorycz – silny, doświadczony kocur – patrzył na nią uważnie.

— Gotowa? — zapytał cicho. Nie odpowiedziała. Po prostu ruszyła. Starli się gwałtownie. Kurz wzbił się spod ich łap. Wilgowa Gorycz próbował przycisnąć ją ciężarem ciała, ale Makowa Łapa wyślizgnęła się spod niego jak cień. Nagły skok na bark mentora. Rozległy się pomruki zaskoczenia. Wilgowa Gorycz kontratakował, szybkim ruchem podciął jej łapy. Upadła – lecz natychmiast przeturlała się i kopnęła go tylnymi łapami w pierś. Zachwiał się. To wystarczyło. Makowa Łapa poderwała się i w jednej chwili przyszpiliła go do ziemi. Jej pazury zatrzymały się tuż przy jego gardle. Cisza. Wilgowa Gorycz spojrzał jej prosto w oczy. Po chwili skinął głową z uznaniem.
— Wystarczy. — Makowa Łapa cofnęła się, dysząc ciężko. Na mównicy dumnie stała Zalotna Gwiazda. Jej głos poniósł się mocno po obozie:
— Makowa Łapa zwyciężyła!
Koty otoczyły Makową Łapę jeszcze ciaśniej. Serce waliło jej jak oszalałe.
— Ja, Zalotna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam naszych walecznych przodków, aby spojrzeli na tę uczennicę. Trenowała pilnie, by zdobyć doświadczenie potrzebne do ochrony naszego klanu. Polecam ją wam jako kolejnego wojownika. — Spojrzenie przywódczyni spoczęło na rudej kotce. — Makowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia? — Makowa Łapa poczuła, jak dreszcz przebiega jej po grzbiecie.
— Przysięgam.
Głos Zalotnej Gwiazdy stał się jeszcze donośniejszy:
— Mocą naszych przodków nadaję ci imię wojownika. Makowa Łapo, od tej pory będziesz znana jako Makowa Iluzja. Klan ceni twoją odwagę i spryt oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.
Na moment zapadła cisza, a potem obóz wybuchł radosnymi okrzykami:
— Makowa Iluzja! Makowa Iluzja!
Wilgowa Gorycz podszedł do niej pierwszy i dotknął nosem jej czoła.
— Zasłużyłaś — powiedział cicho. Makowa Iluzja uniosła głowę wysoko. Od dziś nie była już uczennicą. Była kimś, kim jej siostra na pewno chciała, aby była.

[337 słów]

Tramontana urodziła!

Tramontana wydała na świat dwójkę kociąt...

Świergotek

Mistral

Od Księżycowej Łapy

Niesamowite było to, jak bardzo ostatnimi czasy ssało jego życie. 
Ledwo wyszedł ze swojej dziury w ścianie, w której spędził ostatnie... ile... pół roku? Rok swojego życia? Siorbiąc i wtapiając się w podłogę, a teraz na dzień dobry przywitała go wieść o śmierci Kołysankowej Łapy. Jeśli to wszystko podsumować i opisać konkretnym uczuciem, to można śmiało powiedzieć, że miał dość. To ten parszywy moment, podczas którego kładziesz się na posłaniu, patrzysz w sufit i dociera do siebie, że słowa ,,chcę być martwy" są naprawdę odpowiednie i jakoś tak pasują do wzoru. Jak dopasowanie odpowiedniego kształtu klocka do odpowiednio wyciętej dziury w pudełku z zabawkami na małych dzieci. Ale nie chciał iść do Klanu Gwiazdy. Nie chciał "istnieć" po śmierci. Po prostu chciał zniknąć. Po co komuś śmierć, skoro zaraz po niej wciąż musisz sobie radzić z natłokiem informacji i uczuć? I jeszcze martwić się o żywych i mieć problem do innych martwych? Życie ssało, a życie pośmiertne ssało bardziej, z tym bonusem, że teraz Księżycowa Łapa naprawdę zaczął nienawidzić Gwiezdnych i całego konceptu dookoła którego obracała się wiara klanów. Pierwotnie owszem, uderzył go szok i rozpacz, ale po śmierci mamy już całkowicie się wyprał. Wyciśnięto go jak szmatę, przez co jedyną reakcją na śmierć brata na jaką było go stać, było krótkie, ciche ,,Oh.". Chciał wrócić do swojej dziury i zwyczajnie w niej zgnić do reszty, by potem przekonać kogoś by spróbował go zabić znowu, jak już zamieni się w gwiezdną materię. Bo jeśli tak na to popatrzeć, to wcale nie było to sprawiedliwe, podsumowując wszystko co mu się przytrafiło. Najpierw zginęła mama, potem babcia, potem brat, a na końcu, zwieńczeniem i wisienką na torcie była raczej negatywna relacja z Zawilcem wyrocznia-wanna-be. A jak tak o tym myślał i poświęcał czas na zastanawianie, to jego uczucie pustki, zmęczenia i bólu przeradzało się w cynizm i nienawiść w stronę praktycznie wszystkiego. Żałował, że nie miał okazji porozmawiać z radzeniem sobie ze stratą ze starszymi którzy na pewno przeszli o wiele więcej a którzy już nie zajmowali swojego miejsca w legowisku, które teraz świeciło pustkami. Szepcząca Pustka zawsze pachniał odrobiną maku i kocimiętki ale gdy go o to kiedyś zapytał, dostał odpowiedź, że to na katar czy inny kaszel oraz bezsenność, chociaż dopiero po czasie Księżyc zdał sobie sprawę, że wcale nie chodziło o katar i problemy zdrowotne. Szkoda też, że nie dopytał, skąd kocur to wszystko miał i gdzie trzymał swoje zapasy. Mógłby iść niby do legowiska medyka spytać o dawkę maku, jednak ani Wełnistej Mszycy, ani Wdzięcznej Firletce by się to nie spodobało, patrząc na to, że już dostawał całkiem ciekawą porcję na początku (a Wróżka wolała nie sprowadzać bengala to stanu w jakim był wcześniej, gdzie większość czasu przesypiał nie kontaktując się z innymi), w dodatku wizyta wiązała się z koniecznością przejścia obok Zawilcowej Korony którego starał się unikać. Pozostały więc dwie opcje. Albo porozmawia z Chomik, z którą relacje miał raczej specyficzną, albo iść do Dryfującego Fluorytu, z którą nie rozmawiał już jakiś czas... oczywiście, padło na to drugie, chociaż wizja ponownej rozmowy była raczej niezręczna. 
– Hej, Dryfujący Fluorycie? – podszedł, jak wymizerniała zjawa do swojej dawnej bliższej koleżanki. Przynajmniej nie wyglądał już jakby przeszedł przez błotne zarośla, jednak jego wychudzenie i zmizerniała postawa sprawiła, że przez chwilę starsza kotka poczuła nieprzyjemnie uczucie dreptające jej po kręgosłupie. Nie czuł jednak od niej niechęci, a bardziej troskę, może zadowolenie, że w końcu się odezwał. 
–  Księżycowa Łapo... Wracasz powoli do treningów? – kiwnął krótko głową na potwierdzenie. 
–  Powoli. Lotosowy Pąk mi pomaga przypomnieć sobie wszystkie informacje, żeby ruszyć do przodu – wyjawił, z lekkim uśmiechem. Miał wrażenie, że przespał sporą ilość wydarzeń i potrzebował nadrobić, jednak wizja ta go niezmiernie męczyła odkąd wyszedł z dziury. Życia innych zwyczajnie go nie interesowały, ale to nie tak, że nienawidził swojej roli... po prostu, biegł z nurtem? – Ale chętnie bym wrócił do nauki o kamieniach, grzybach i wewnętrznej energii... Potrzebuję dodatkowego zajęcia, żeby nie myśleć zbyt wiele. 
–  Mmm.... Cóż, Ruda Lisówka myślę, że będzie teraz nieco zajęty ale jeśli tylko znajdę czas, to może uda mi się coś... –  zatrzymała się na moment, gubiąc myśl – ...Przepraszam, co mówiłam? 
–  Że twój brat może być zajęty, ale jak znajdziesz czas to coś tam... 
–  A, no tak, jak znajdę czas to dam ci znać i może uda mi się przekazać ci trochę informacji. Byłoby oczywiście łatwiej, gdybyśmy mieli tu wszystkie kamienie... No i, jesteś pewny? 
– Hm? 
–  Nie będzie to... za dużo? – pokręcił smętnie głową.
–  Nah, myślę, że będzie w sam raz – przyznał, nieco cichnąc. Im więcej miał na głowie i im dłużej przebywał z innymi, słuchając historii które były mniej lub bardziej durne, tym mniej koczował we własnej głowie sam na sam z uporczywymi myślami. Było wtedy jakoś lżej. Podobnie jak podczas słuchania śpiewu Wróżki. Niestety jego własne nucenie nie działało w taki sposób, w jaki by chciał. 

┈◦☽⭒┈𝄪⚪𝄪┈⭒☾◦----

– Mniej więcej tyle się stało na ostatnim zgromadzeniu. I to chyba tyle z informacji które miałeś do nadrobienia, możesz teraz powiedzieć Wędrującemu Niebu, że wystarczy by ci powtórzył krótko historię którą znamy i poszedł nieco dalej – Lotos posępnie przebierał w piórach w łapkowie, odrzucając te, które do niczego się już nie nadawały, przez długie maltretowanie śliną i pazurami. Niby po to były, jednak z drugiej strony szkoda, że przetrwały nieco dłużej. Skończył swoją krótką opowieść do zgromadzeniu, jednak Księżyc jeszcze nie ruszał się z miejsca, próbując zrozumieć to, co właśnie usłyszał. Cisza jednak nie trwała zbyt długo.
– Wiesz... Twój wyraz pyska jest bardzo ekspresywny. – zauważył kronikarz, na moment odrywając się od swojej pracy.
– Gdybym odstawił taką scenę na zgromadzeniu... musiałbym być niespełna rozumu. A potem umarłbym na miejscu i od razu stopił się ze skałą, żeby nikt mnie nie musiał oglądać. – Przyznał, niemal czując zażenowanie z drugiej ręki, kiedy wyobrażał sobie co się działo. – Z resztą, jak oni się w ogóle dostali na wyspę i czemu nikt ich nie pilnował? 
– Aura Brzozy jest raczej słaba, być może dlatego tak łatwo jej umknęły. Chociaż pewnie by im się nie udało, gdyby Klan Gwiazdy zdecydował inaczej – wyjaśnił w swój typowy sposób gwiezdny obywatel, wprawiając tym Księżycową Łapę z większe zdenerwowanie niż czuł do tej pory. Już chciał otworzyć pysk, by powiedzieć, że gdyby mama żyła to do niczego takiego by nie doszło, a Klan Gwiazdy raczej nic nie ma do tego, że jakieś kocięta są pozbawione rozumu, jednak się powstrzymał w połowie wypowiadania pierwszej litery, zaciskając zęby. 
– Idę do Wędrującego. Jak coś to wołaj – mruknął niby luźno, zbierając się z miejsca. 
,,Nie myśl, przestań myśleć. Ughhhrrrr głupi łeb!" 
Może powinien znaleźć jeszcze jedno zajęcie? Może powrócić do pomysłu z założeniem chóru? Jak tylko uda mu się zdobyć trochę kocimiętki od Dryfującego Fluorytu, od razu powinno pójść łatwiej.

<1102 słów>

Nowi członkowie Pustki!

OSTROKRZEW
Powód odejścia: Decyzja administracji
Przyczyna śmierci: Starość

Odszedł do Pustki!

BAZALT
Powód odejścia: Decyzja administracji
Przyczyna śmierci: Uderzenie kostką bazaltową w głowę

Odszedł do Pustki!

Od Dryfującej Łapy CD. Złocistego Widlika

Kiedyś

Niebieski przyglądał się bratu, przyglądając się każdej z jeszcze śpiących przy nim kulek. Dryfująca Łapa była przekonana, że wytłumaczenie kociętom tego, że ich opiekunka nie żyje, będzie co najmniej ciężkie. Położyło uszy lekko po sobie, zmartwione stanem brata.

— Ach tak, dzień dobry Widliku — zamruczał, usiłując samym tym miauknięcie mnie poprawić humor kocurowi, jednak już sam pomruk ze strony brata najwyraźniej był pomrukiem aprobaty.

Słysząc odpowiedź Złocistego, uśmiechnął się słabo.

— Wiesz, byłoby dziwne, gdybyś był szczęśliwy… — rzuciła, nie do końca przejmując się tym, jak to brzmi. Usiadła nieopodal, przyglądając się każdemu z kociąt. Dryfująca Łapa poniekąd uważał, że były naprawdę urocze. Samo chciałoby kiedyś mieć dzieci.

— Wiem, że byliście bardzo blisko Widliku. Dlatego teraz tu jestem — zaczęła powoli. — Jeśli potrzebujesz pomocy przy kociętach czy też futra, które możesz przytulić to…jestem obok. Zawsze pomogę ci, jak umiem — uśmiechnął się słabo, drapiąc się nerwowo łapą po nosku. — Wybacz, nie jestem zbyt świetny w pocieszaniu — zaśmiał się cicho z lekko szklanymi oczami.

Gałęzatka od zawsze miał z tym problem. Humor innych za bardzo wpływał też na niego. Wrażliwość i empatia nie pozwalała jej na nieprzejmowanie się każdym możliwym kotem. Nawet jeśli czasem kogoś nie lubił często i tak po cichu się zamartwiał.

Gdy usłyszało słowa kremowego, zastrzygło uszami i pośpiesznie kiwnęło głową. Podszedł nieco bliżej ściany, rozglądając się za biało czarną muszelką. Podniosło ją delikatnie pyszczkiem i położyło obok brata.

— Chodziło o tą? — zapytała, podnosząc wzrok na Widlika. — Chyba bardzo lubisz muszelki — uśmiechnęło się lekko.

[241 słów]

[Przyznano 5%]

Od Dryfującej Łapy do Słodkiej Łapy

Niebieski kocur spojrzał na swojego mentora z uniesioną brwią, w drwiącym uśmiechu.

— Znowu zaczynasz? — mruknął niezadowolony Skowronek. — Ta mysz nie będzie czekać na ciebie cały dzień. Przysięgam, że jeśli nie złapiesz, chociaż trzech piszczek to będziesz wymieniał lęgowiska przez następny księżyc — westchnął cierpiętniczo, na co dostał tylko rozbawione spojrzenie ucznia. Dryfująca Łapa z radosnym uśmiechem podeszła do mentora i wyciągnęło dumnie pierś.

— Jeszcze trochę i będę wyższy — rzuciło tylko, a następnie, aby nie zesłać na siebie gniewu siły wyższej, postanowiło, przycupnąć do ziemi. Z całych sił próbował utrzymać swój ogon w stałej pozycji, choć futro z jego okrągłego brzuszka lekko haczyła o podłoże. Gdy tylko to poczuła, szybko zachłysnęła się powietrzem, wciągając nieco przeszkadzającą część ciała. Po chwili było już gotowe do ataku, jednak usłyszało nieopodal tupot najprawdopodobniej ośmiu łap. Nadstawiło jedno z uszu i zacisnęło zęby, nieco przyspieszając polowanie na głupią mysz. Wolała, aby ta nie uciekła podczas rozmowy ze zbliżającymi się kotami. Minęło może odbicie serca, a uczeń miał już w pyszczku szarpiące się ciało zwierzęcia, które równie szybko zostało pozbawione swojej duszy. Dryfująca Łapa zaskomlał cicho, czując smak krwi na zębach. Wczoraj za niesubordynację nie mogło nawet zjeść kolacji, co teraz doprowadzało jeno do niemal szaleńczego głodu. Wiedziało jednak, że zjedzenie stworzenia mogło skutkować kolejną tak dla niego okrutną głodówką, to też powstrzymał się, po prostu przełykając ślinę. Odwróciło się, aby schować piszczkę nieopodal, gdy za sobą usłyszało głosy, które z pewnością należały do dwóch kotów. Świteziankowe Jezioro rozmawiała wraz Rozpromieniony Skowronkiem. Obok nich stała także Słodka Łapa, wpatrując się w niebo. Dryfująca Łapa, widząc słodziaśną koleżankę z legowiska miał ochotę po prostu z niej zakpić. Zamiast tego uśmiechnęło się szeroko, kiwając w jej stronę głową. Spojrzał na uczennicę, która wpatrywała się w niebo. Podniósł więc głowę, ale sam nie zauważył tam nic szczególnego. Zdecydowanie wolał to, co na lądzie i w wodzie. Ponownie zwrócił uwagę na kotkę i uśmiechnął się słabo, nie wiedząc jak zacząć rozmowę.

— Wygląda dziś naprawdę ładnie... Widać księżyc, a jest przecież dzień! — mruknęła kotka do siebie. Opuściła lekko wzrok, nie spodziewając się, że rzeczywiście kogoś zobaczy. Poderwała się z miejsca, jednak widząc, że to tylko Dryfująca Łapa odetchnęła z ulgą. — O-oh, hejk- to znaczy cze-eść... Ja yyy, przepraszam, nie wiem, czemu tak zareagowałam... E-e... Wszystko okej? W sensie nie wiem... Jak ci mija dzisiejszy dzień?... Uh... — zaczęła nerwowym głosem, co spowodowało zdezorientowanie Dryfka. — Yy... Przepraszam... Moje umiejętności społeczne... One nie są jakieś super dobre... T-to znacz- mmmm... Nie ważne… — wymamrotała w końcu półszeptem, nerwowo błądząc gdzieś wzrokiem byle żeby nie patrzeć na towarzysza rozmowy. Dryfująca Łapa zaczęła cicho chichotać, przez co spotkała się ze zdziwionym spojrzeniem Słodkiej.

— Spokojnie — uśmiechnął się lekko, patrząc na kotkę nieco pobłażliwym wzrokiem. — Nic się nie dzieje Słodka Łapo — zapewniało, choć z nerwów jeno też trzęsły się nieco łapy. — Ja… Ja też nie jestem do końca…uhhh…uspołecznione! — mruknęła, z odrobinę nerwowym śmiechem. — Ale too nic? — zapytał, jakby nie będąc pewnym. — Razem mamy wszystko, chcesz się zaprzyjaźnić? — rzucił, zanosząc się chichotem.

Nie do końca rozumiało, dlaczego nagle tak bardzo zaczęło ciągnąć go do kotki. Mogłoby nawet stwierdzić, że Słodką Łapą często trochę to drażniła swoim zachowaniem. Postanowiła jednak na moment odrzucić to odczucie na bok, chcąc poznać młodszą uczennicę.

[529 słów]

[Przyznano 11%]

Od Dryfującej Łapy CD. Konwaliowej Łapy (Konwaliowej Mielizny)

Dawniej

Dryfująca Łapa machnęła ogonem lekko poirytowany. Uniósł brwi, słysząc dziwną odpowiedź i się zaśmiał.
— Dziwne rzeczy do mnie mówisz. Możesz bardziej po kociemu? — zaśmiało się w głos, liżąc się krótko po piersi. — A nie? — mruknął po chwili, całkowicie poważnie. — Jak dla mnie masz wystarczająco przerażający pyszczek. Do tego ta kwaśna mina… Rozchmurz się trochę, bo inaczej faktycznie wszyscy pomyślą, że przynosisz pecha! — prychnął, ale po chwili jakby spoważniał. — Wyglądasz, jakbyś zjadł ropuchę. Coś nie tak powiedziałam? — zapytała, przechylając nieznacznie głowę w bok.
— Ach więc o tę plotkę chodzi… Nie wiem, skąd są te bzdury! — zawołał oburzony, lekko uderzając końcówką ogona o ziemię. — Chyba w to nie wierzysz co — prychnął nagle liliowy, przewracając oczami. — Niecodzienny jesteś — skomentował krótko po chwili, najwyraźniej usiłując w ten sposób uciąć tę żenującą rozmowę.
— Nie no ja w to nie wierzę. Po prostu bawią mnie plotki — uśmiechnął się lekko. — Rzadko kiedy mają w sobie choćby ziarenko prawdy, ale wiesz… Ci, którzy plotkują o tobie, chociaż pokazują, że masz ciekawe życie. Skoro o tobie mówią, to znaczy, że jesteś interesujący lub…po prostu dziwny. A ja lubię tych dziwnych — uśmiechnął się, a po chwili ustał, jakby ktoś mu przyłożył w pyszczek.
Już po tym zaczął iść cicho zaraz obok. Wyglądało to tak, jakby przybił sobie mentalną piątkę z czołem. Konwaliowa Łapa odsunął się nieznacznie i westchnął.
— Rozumiem. Już myślałem, że coś z tobą nie tak — mruknął, kręcąc głową z powątpiewaniem. — Strasznie gadatliwy jesteś jak na pozornie cichego kota — burknął po chwili, na co dostał głupawy uśmiech.
— Och no co ty nie powiesz — prychnął Dryfek.

[256 słów]

[Przyznano 5%]

Od Dryfującej Łapy CD. Klekotka (Klekoczącej Łapy)

Kiedyś

Niebieski kocur otworzył leniwie oczy, spoglądając na jednego ze swoich towarzyszy. Czyjeś jasne futro raziło jeno w oczy, sprawiając, że miała ochotę ponownie je zamknąć. Mrugnął kilka razy, przekręcając się na bok, gdzie spotkała się natychmiast z tyłkiem innego kota. Podskoczyło wzburzone, wybiegając zawstydzone z legowiska. Przynajmniej nikogo nie dotknęło, znajdźmy plusy w tej sytuacji. Usiadło przy legowisku i zaczęło leniwie myć swoje futerko. Podniosło pyszczek nieco wyżej i zaciągnęło się przyjemnie nasączonym wilgocią powietrzem. Otwarte oczy od razu napotkały piękne jesienne liście, które zabarwione co prawda głównie na złoto, zapierały dech w piersiach.

“Dziś zdecydowanie będę miało lepszy humor” pomyślało z drobnym uśmiechem na pyszczku. Nawet nie obudził jej tym razem mentor! Wstał sam z siebie i tak wcześnie, że sam był w szoku. Radośnie przyglądał się porannemu życiu klanu, nie mając najmniejszej ochoty wychodzić poza obóz. Obserwowało wszystkie koty, te wyspane bardziej i te mniej. Niektóre też były kapryśne tak jak on każdego ranka budzony przez Rozpromienione go Skowronka. Kremowy kocur zdawał się uwielbiać treningi, chociaż niekoniecznie z marudnym Dryfującą Łapą. Gałęzatka sama czasem zauważała, jak bardzo była irytująca, ale nieszczególnie jej to przeszkadzało. Według kocura Skowronek nie powinien budzić jej tak wcześnie. Z tego właśnie powodu przeszła jeno przez głowę bardzo głupia myśl. Miało ochotę wejść jak gdyby nigdy nic do legowiska wojowników. Zaczęło się więc powoli skradać ku wejściu, a gdy było już na tyle blisko, aby faktycznie moc tam być… Boom! Ktoś wpadł na nią z impetem. Dryfująca Łapa zirytowany tym dotykiem odskoczył szybko, wylizując swoje futro.

— Co ty kombinujesz mysi móżdżku? — zaśmiał się kocur przed nim, w którym uczeń od razu rozpoznał swojego mentora.

— Jaaa? Nic — burknęła niezadowolona, że jej plan tak szybko przepadł.

— Co ja się z tobą mam… — zaczął, choć po chwili wyglądał tak, jakby ktoś mu przyłożył w tył głowy. — Czekaj, a czemu ty nie śpisz? — zapytał zdziwiony, przyglądając się natychmiast swojemu uczniowi. — Jesteś chory? Coś cię boli i nie możesz spać? Czy może w ogóle nie spałeś całą noc?? — uniósł brwi, na co Dryfująca Łapa się zaśmiał.

— Och tak jasne. Zapisz koniecznie ten dzień! Też jestem w szoku — uśmiechnęła się, a jej pierś zaczęła rozpalać jakaś minimalna duma.

— I jesteś w dobrym humorze? Co to za wydarzenie? — zaśmiał się kocur, kręcąc po chwili głową. — Idziemy dziś łowić ryby! — zawołał, kierując się ku wyjściu.

Wieczór

Paskudnie bolały jeno łapy. Leżał jak zbity na kwas w jabłko obok legowiska uczniów, a najchętniej nie ruszałby się stamtąd przez następne trzy księżyce. Nie mogła zliczyć, ile razy wpadła do wody, zanim faktycznie udało się jej złowić jakąś rybę. Ostatecznie złapało może trzy. Niezbyt zadowalająca liczba, biorąc pod uwagę, że na to łowienie poświęcili cały dzień. Dlatego naprawdę zdenerwował się, gdy usłyszał wołanie Szałwiowego Serca. Jego ogon drgnął w podirytowaniu, ale oczywiście nie dał tego po sobie poznać. Z krótkim westchnięciem podeszła do ucznia ze słabym uśmiechem. Po chwili trochę ten uśmieszek naprawił, tak aby zdawał się mniej wymuszony. Przymknął oczy i zacisnął zęby.

— O żabach? Od… Klekoczącej Łapy…? Brzmi zabawnie — uśmiechnęło się, przełykając nerwowo ślinę. — Na moje oko, to ty niezbyt z innymi rozmawiasz — mruknął cicho, odsuwając się nieznacznie, gdyż szybko uznał, że jest nieco za blisko.

A dla niego każda odległość ogólnie była dziwnie bliska. Niebieski dopiero po chwili zorientował się, że młodszy kocur skupiał akurat uwagę na czymś innym. Tuż przed nim przechodziła niewielka gąsieniczka.

— Jej futro jest tak miękkie, jak moje? — zapytał Klekocząca Łapa, na co Dryfek tylko zamrugał kilka razy.

— Co? — zapytała, ale po chwili jakby się otrząsnęła. — Nie wiem... Ale możemy to sprawdzić! — dorzucił po chwili, usiłując nie odstraszyć nowo poznanego kolegi.

Gdy dotknęło opuszkiem łapki małego stworzonka, te szybko zwinęło się w kulkę.

— Boi się — miauknął książę. — Jest miękki? — zapytał ponownie, patrząc na niebieskiego.

— Tak, ale bardziej miękki, jak…mech? — zamyśliła się. — Lubisz zwierzęta? — zapytał, nerwowo stąpając w miejscu. — Uhhhh… Żaby? Och, a jadłeś kiedyś żabę?! — miauknęła przez moment jakby radośniejsza, czego skutkiem było mówienie o jej ulubionym temacie, czyli jedzonku.

[651 słów + łowienie ryb]

[Przyznano 13% + 5%]

Od Żmijowcowej Wici CD. Trzcinowego Szmeru

Przełknął głośno kawałek mięsa i zerknął na wojowniczkę.
— Może i nie jestem kotem, którego inni nazwaliby przykładem cnót i dóbr, ale... chyba nie jestem aż takim draniem, aby pastwić się dodatkowo nad Szałwiowym Sercem — przyznał, drapiąc się pazurem po brodzie.
— Nie mówiłam, że masz się na nim pastwić — naprostowała kotka, a następnie nachyliła się bliżej kocura i szepnęła: — Chodzi o to, że w jej łaskach zrobiło się wolne miejsce. Czeka tylko, aż ktoś się tam wślizgnie. Chyba nie pozwolisz, aby był to Tojadowa Kryza albo ktoś inny, co?
— Dla twojej wiadomości... — zaczął wyniośle. — Ja już sobie uwiłem gniazdko w łaskach liderki, niemusze się martwić, że ktoś je zajmie.
— Mhm... Myślę, że Szałwiowe Serce też tak myślał.
— Och! Na zgniłe małże, Trzcinowy Szmerze, to nie to samo! — oburzył się.
— No już królewno, nie gniewaj się. Wiesz, że robie to wszystko dla twojego dobra. — Pogłaskała go ogonem po grzbiecie. Kocur jedynie podniósł wyżej łeb.
— To mój przyjaciel, nie będę pastwił się nad nim czy korzystał z jego niefortunnej sytuacji — burknął, wciąż trzymając głowę nad szylkretką.
— On wie, że jesteście przyjaciółmi — zapytała, podnosząc brew.
— Oczywiście. Najlepszymi. — Odtrącił swoim ogonem jej ogon i owinął go sobie wokół łap.
— Aleś się nafuczał... Wiem, że jesteś wpatrzony w Szałwiowe Serce, jak w obrazek, ale żeby aż tak się tym przejmować... A może jesteś zazdrosny, co? — Uśmiechnęła się zadziornie i znów przybliżyła pyszczek. Wojownik zjeżył się nieco i dmuchnął jej prosto w nos. Trzcinka odsunęła się i kichnęła. — A do tego jaki ślepy na własne uczucia...
— Masz algi zamiast mózgu, mówił ci to ktoś?!
— Jeśli ja mam algi, to ty masz całkowitą, piszczącą pustkę, wiesz? — Słodki uśmieszek nie opuszczał jej mordki, kiedy kontynuowała zaczepianie zielonookiego. — Och mój biedny towarzyszu... Może gdybyś powiedział Szałwiowemu Sercu, nie byłby teraz wygnańcem ze złamanym serce. — Pokiwała głową z udawanym żalem.
— Ach! Przestań już te swoje wygłupy! Jesteś niemożliwa! — warknął. Wstał i nie bacząc na swoją ledwo nadgryzioną piszczkę, zaczął odchodzić. Trzcinka jednak zdążyła rzucić jeszcze kilka słów.
— Przede mną możesz uciec, ale nie przed swoim prawdziwym ja!

* * *

Aktualnie

Wiedział, że nie ważne jak ciężka będzie sytuacja, Trzcinowy Szmer jest silna i nie przejmuję się zwykłymi pomówieniami czy plotkami, zwłaszcza tymi, które nie są rozpowiadane przez nią. Żmijowiec musiał przyznać, że było to dość ciekawe doświadczenie, kiedy to ktoś tak tobie bliski był na językach wszystkich, a ty sam nie do końca mogłeś dołączyć do tych wścibskich szeptów, nieważne jak mocno twoje wścibskie szepty chciały wyjść na światło dzienne. Wiedział, że koty czekają na podwinięcie się szylretowej łapy, wiedział, że patrząc jej na tył głowy, kiedy zostają wybrani na wspólny patrol, że trochę bardziej pilnują swoich tyłów podczas polowań z wojowniczką. On nie mógłby mieć tego wszystkiego bardziej w nosie. I o dziwo jego podejście podzielała Mandarynkowa Gwiazda, ale nie było to aż tak niespodziewane, patrząc na to, że to ona był mentorką jego przyjaciółki.
Nie był jednak ślepy i nieprzejęty samym faktem, że najwidoczniej od wielu, wielu księżyców w Klanie Nocy panoszyła się zgraja zdrajców. Oczywiście wszyscy zauważyli już po śmierci Pluskającego Potoku, że jego ojciec dziwacznie się zachowuję, ale jego partnerka zawsze była przecież przykładną wojowniczką. Próbował nie mówić zbyt wiele o jej rodzinie, kiedy jadali razem, polowali razem, plotkowali razem, ale musiał przyznać, że momentami było ciężko. Był wścibski i ciekawski z natury. Wiedział, że żeby osiągnąć spokój ducha musi wiedzieć WSZYSTKO na KAŻDY temat, który jest aktualnie na językach innych Nocniaków. W takich momentach robił wszystko, aby Trzcinka wiedziała, że zawsze będzie po jej stronie, nawet jeśli z boku ich relacja wyglądała bardziej tak, że to Żmijowiec jako pierwszy mógłby wrzucić ją do głębokiego bagna.
Dzień nie był szczególnie ładny, ale po tej straszliwej Porze Nagich Drzewa każdy dzień, gdzie widać było przynajmniej cienką wiązkę promieni słonecznych, był nieco piękniejszy od pozostałych. Kocur wracał właśnie z porannego patrolu. Chociaż nie pamiętał, kiedy ostatnio całej grupie udało się powrócić z pełnym pyskiem do obozu, nie mógł był całkowicie zadowolony. Nie wiedział, czy to paranoja, czy prawda, ale na każdym kroku, który stawiał przy granicy, miał wrażenie, że czuje lekki zapach samotnika... lub samotników. Za każdym razem jeżył się nieco, za każdym razem stawał się trochę bardziej rozedrgany i milczący. Nawet docinki Wężynowego Splotu, która również brała udział w zwiadach, nie mogły wprawić go w inny humor. Nie odgryzał się, nie prychał... Siostra w pewnym momencie przestała widząc, jak bardzo rozchwiany jest jej brat, który tak często (zawsze) ma wszystko głęboko w nosie. Zwłaszcza po tym, jak niemal nie skoczył na Rezedową Łapę, która wyłoniła się nagle z krzaków obok, najpewniej również biorąc patrol za coś, czym nie był. Zaraz za uczennica pokazał się pstrokaty łeb Trzcinowego Szmeru.
— Nie powinieneś mylić czterech kotów z myszą, Rezedo... — mruknęła, kiedy terminator zmarszczył nos i odwrócił się do niej.
— Nie pomyliłem się! Myślałem, że to jakaś parszywa zgraja!
— To pewnie wina Wężyny — mruknął Żmijowiec, odwracając się do siostry. — Jeśli w tym klanie jest kot, który pachnie jedynie śliną i swoim ozorem, to ona.
— Powinieneś znaleźć sobie jakieś kreatywniejsze obelgi... — prychnęła Wężynowy Splot. — Od kocięcia powtarzasz to samo.
— I od kocięcia liczę, że w końcu dostrzeżesz, że jest to problem. — Odwrócił się od niej, nie chcąc się niepotrzebnie irytować. Chociaż to on zaczął, nie miał w sumie ochoty na przekomarzanki. — Dużo wam zostało Trzcinowy Szmerze? Wracamy już do obozu, możemy się zebrać w jedną grupę i spróbować zapolować przy Zrujnowanym Moście — zaproponował, a kotka skinęła łbem. Rezedowa Łapa od razu przylepił się do Słodkiej Łapy, która szła kilka kroków przed swoją mentorką, a Trzcinka pozostała u boku Żmijowca.
— Coś ty taki najeżony? Boisz się, że siostra ci odgryzie ogon — zapytała, próbując poprawić humor i jemu, i zapewne sobie.
— Żebyś się nie zdziwiła, do czego ona jest zdolna... — Posłał do tyłu wymowne spojrzenie.
— W końcu ktoś, kto nie mnie podejrzewa o wbijanie pazurów w plecy — mruknęła.
— Świat byłby za piękny, gdyby ktoś wziął Wężynę lub Tojada pod swój pazur, a nie ciebie. Ba! Zapewne wtedy zacząłbym nawet wierzyć w Klan Gwiazdy — powiedział bury.
— Nie mów tak... Nie chciałbyś tego — skarciła go przyjaciółka, posyłając nieco zbyt mordercze spojrzenie. Zielonooki machnął na to ogonem.
— Może tak, może nie... — wypluł i przez moment panowała nieco ciężka cisza. Mimo obiecania sobie, że nie będzie niepotrzebnie zaczynał tego typu rozmowy, słowa same wyszły na światło dzienne: — Wszystko u ciebie okej, prawda? Znaczy... Prócz tego, że cała twoja rodzina jest albo martwa albo zdradziła klan...

<Trzcina?>

Od Ciernistej Łapy

Jego mianowanie w końcu nadeszło. Patrzył teraz na lidera z dumą w oczach, podrygując koniuszkiem ogonka. Królicza Gwiazda spojrzał na niego i jego rodzeństwo.

— Zebraliśmy się tu dziś, aby mianować czwórkę młodych kotów na uczniów.

Cierń czuł dreszczyk ekscytacji. Jako pierwszą wywołano jego siostrę.

— Mak, ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczennicą. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Makowa Łapa. Twoim mentorem będzie Cyklonowe Oko. Mam nadzieję, że przekaże ci on całą swoją wiedzę.

Kotka zetknęła się nosem z mentorem, po czym usiadła u jego boku. Nadeszła kolej następnego kota.

— Berberysie, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Berberysowa Łapa. Twoim mentorem będzie Śnieżycowa Chmura. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę.

Teraz to Berberysowa Łapa lekko poddenerwowany dotknął swoim nosem nosa kotki. Również usunął się na bok.

— Pyłku, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Pyłkowa Łapa. Twoim mentorem będzie Skrzypiący Skrzyp. Mam nadzieję, że przekaże ci on całą swoją wiedzę.

Również odeszli na bok po zetknięciu się nosami. Nareszcie. Pora na Ciernia. W końcu najlepsze zostawia się na koniec, prawda? A on właśnie taki był. Najlepszy z najlepszych. Wypiął dumnie pierś, rozglądając się po tłumie kotów. Któż dostąpi tego zaszczytu trenowania go? W końcu lider zaprosił go do przodu, a on dumnie kroczył przed siebie, w końcu zatrzymując się przed nim.

— I nareszcie, Cierń. Również ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Ciernista Łapa. Twoim mentorem będzie Jagodowe Marzenie. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę.

Zdziwiony spojrzał na matkę. Na prawdę? To ona będzie go trenowała? Fuknął lekko. Choć może i to lepiej? Berberysowa Łapa na pewno będzie mu zazdrościł! Poza tym spędzi z matką o wiele więcej czasu niż reszta jego rodzeństwa. Ochłonął, teraz lekko z gracją stykając się nosami z matką. Ciekawe, czy wszyscy teraz mu zazdroszczą! No i czy podziwiają go. W końcu wygląda dzisiaj bezbłędnie! Cały klan teraz wykrzykiwał ich imiona, a on czuł się tak, jakby to jego rozbrzmiewało najgłośniej. W końcu wszyscy po złożonych jemu i jego rodzeństwie gratulacjach rozeszli się, a on sam od razu podszedł do swojej mamy.

— Wybieramy się na trening dziś, czy jutro? — zapytał nonszalancko, przecież wcale nie ekscytował się jak kociak. To krok w dorosłość, a on musiał pokazać, że nie jest niewychowany.

— Możemy nawet dziś. Jeśli tylko chcesz. — odpowiedziała mu kotka, na co ten skinął.

— Im więcej będziemy trenować, tym lepiej, prawda?

— W rzeczy samej. A więc zbieraj się, Ciernista Łapo. — skinęła w stronę wyjścia z obozu. Kocura aż świerzbiły łapy na fakt, że będzie wreszcie zaczynał swój trening, że zobaczy w końcu tereny poza obozem. Gdy wyszli z niego poczuł delikatny powiew wiatru. Muskał go lekko po futrze, co zdecydowanie było przyjemnym uczuciem. Podążył za swoją matką, która kierowała go w stronę granic terytorium. Zapewne chciała go z nimi zapoznać, pomyślał od razu. Po dłuższej wędrówce wzdłuż granicy z Owocowym Lasem, o którym przy okazji opowiedziała mu matka, zatrzymali się przy wielkim, niezidentyfikowanym obiekcie. Kocur patrzył na niego przez długą chwilę, w końcu poddając się ze zgadywaniem. Spojrzał na kotkę z pytającym wyrazem twarzy.

— Co to jest? Wygląda dziwnie… Jakby wcale nie powinno tu być. — stwierdził kocur.

— Bo nie powinno. Nazywamy to Upadłym Potworem. Jego druga część znajduje się na terytorium Owocowego Lasu, oraz Klanu Wilka. Nie jest wytworem przyrody, tylko dwunożnych. — odpowiedziała mu szylkretka. Chwilę jeszcze przyglądali się potworowi, zanim przeszli dalej. Dotarli do Martwego Szlaku, o którym opowiadał mu jeden z odwiedzających jego i rodzeństwo uczniów. Ciarki przeszły jego ciało, jednak szybko otrząsnął się. Przecież nie był słabiakiem! Nie mógł po sobie pokazać czegoś takiego, co to to nie. Spojrzał na Jagodowe Marzenie, która otworzyła pyszczek aby zacząć opowiadać o tym miejscu.

— Martwy Szlak. To miejsce, w którym obumarła roślinność. Pewnie znasz opowieści krążące na temat tego miejsca, jednak nie wierzyłabym w nie na twoim miejscu w pełni. Ruszajmy dalej.

Kolejne miejsce jakie odwiedzili to Kamienni Strażnicy. Opowieści powoli nudziły się Ciernistej Łapie. Skoro był pod nimi skarb, to czemu nikt go nigdy nie wykopał? Wydawało się to być jednym wielkim oszustwem. Chciał już nauczyć się walki! Tak, był niecierpliwy. I to bardzo. Ale czy można mu się było dziwić? Kto by chciał słuchać nudnych bajeczek… Nareszcie jego matka wskazała w stronę obozu, co oznaczała, że wracają. Nie mógł się doczekać tego, że następnego dnia będą w końcu uczyli się walki. Gdy rozszedł się z szylkretką zatrzymał się przy stercie zwierzyny, wybrał sobie dorodnego zająca i skierował się w stronę Berberysowej Łapy, który zjadał gdzieś niedaleko tą samą zdobycz. Przysiadł przy nim, wylizując swoje futerko nonszalancko. Brat od razu zauważył go i uśmiechnął się.

— Ciernista Łapo! Jak tam szkolenie z mamą? — gdy wypowiedział te słowa lekko spojrzał w bok. Czyżby zazdrościł mu mentorki? No tak, bardzo zżył się z matką, pewnie to dlatego. Uśmiechnął się triumfalnie.

— Wspaniale, zwiedziliśmy praktycznie całe terytorium! Powiedziałbym nawet, że znam je już całe na pamięć. — odpowiedział.

— To świetnie… — odpowiedział zdawkowo, wgryzając się znów w posiłek. Cierń jednak zdecydował się drążyć.

— A twoja mentorka?

— Moja? Cóż… Poopowiadała mi o kodeksie wojownika. No i chyba tyle. — odpowiedział bratu. Czyli faktycznie, Ciernista Łapa na razie bawił się lepiej! Skończył szybko posiłek i wstał, strzepując ogonem.

— Muszę lecieć, przydałoby się zribić sobie miejsce w legowisku uczniów i wyspać się na jutro. Na razie!

***

Następnego dnia obudził się dość wcześnie. Przeciągnął się na miękkim mchu, po czym wyszedł z legowiska. Od razu dostrzegł matkę rozmawiającą z jednym z wojowników. Dumnie kroczył w ich stronę, zatrzymując się tuż obok niej, witając się z rozmówcą matki. Ta pożegnała się szybko i wyruszyli z obozu. Dotarli do rozciągłego terytorium, gdy w końcu mentorka przemówiła.

— Dzisiaj nauczymy się polować na króliki. Nie będzie to łatwym zadaniem, ale wydaje mi się, że mu podołasz.

Czy podoła? Oczywiście, że tak. Przecież jest świetny! Od razu zaczął dokładnie analizować pozycję, jaką przedstawiła mu matka, jednak po dłuższej chwili, gdy sam już ją zastosował i czekali, aż jakiś królik wyjdzie z nory, zaczął się nudzić. W końcu zobaczyli go. Mały brązowy królik wyszedł ze swojego schronienia i rozglądał się po polanie. Jego matka podkradła się trochę bliżej, a gdy już była na tyle blisko, aby móc zaatakować, podbiegła i zabiła go, wgryzając się w jego kark. Ciernista Łapa nie zdążył nawet wszystkiego dokładnie zarejestrować, a cała akcja zdążyła się zakończyć. Jego matka przyniosła zdobycz i skinęła w stronę łąki. Cóż, wygląda na to, że teraz jego kolej. Czekał przez dłuższą chwilę, gdy w końcu z trawy wyłonił się królik. Od razu pobiegnął przed siebie, a gdy wyskoczył zdążył w ostatniej sekundzie wylądować na króliku, zanim ten zniknął w trawie. Walczył dzielnie, próbując podrapać drapieżnika, jednak nie zdołał uciec uczniowi. Finalnym ciosem zabił zwierzynę, triumfalnie zanosząc ją do matki. Ta z aprobatą skinęła mu głową.

— Bardzo dobrze. Wracajmy, robi się późno. Lepiej być wcześniej w obozie.

Skinął jej głową i wziął swoją zdobycz, podążając za nią. Był z siebie dumny, jak mógłby nie być! Jak na pierwsze polowanie poszło mu bardzo dobrze. Ciekawe co powie Berberysowa Łapa!

1200 słów

polowanie na króliki

[Przyznano 24% + 5%]