Od Nadciągającego Pomroku

tw: śmierć

 
Słowa Mrocznej Wizji nadal rozbrzmiewały w jej głowie. Zaczęło się niewinnie; propozycja spaceru od kruczofutrej starszej, luźna rozmowa… Gałęzie drzew szumiące na wietrze Pory Nowych Liści, wilgotny zapach lasu w jej nozdrzach… Pomrok z początku była tym wszystkim nieco zdziwiona, może wręcz podejrzliwa – jednak kocica to była mistrzyni, może miała dla niej jakąś sprawę? Parę porad czy sztuczek, z których mogłaby korzystać, rozmawiając z resztą Klanu Wilka?
Samo przemianowanie jej na mistrza, wraz z Ognikową Słotą i Kocimiętkowym Wirem było czymś, co nadal zdawało się jej czasami być czymś niemożliwym. Czuła się zaszczycona tym, że matka w pewnym sensie powierzyła jej dobrostan klanu, ale… Równocześnie posiadanie takiej kontroli nad innymi było straszne.
Można się więc spodziewać, że gdy tematy rozmów ze starszą spłynęły nurtem przypominającym mniej popołudniowe pogaduszki, a bardziej… Początki jakiegoś spisku, oraz padły słowa takie jak "Mroczna Puszcza" czy "kult", to jej oczy zamieniły się w dwa wielkie spodki, a usta rozdziawiły się z niedowierzaniem. Równie szybko opamiętała się i zamknęła pyszczek, aby nie sprawiać wrażenia dziecinnej, ale w jej ślipiach nadal odbijało się oszołomienie.
Wtedy po jej ciele, prócz zaskoczenia, rozpływała się ekscytacja i duma z samej siebie, jednak… Teraz, leżąc z głową opartą o posłanie w legowisku wojowników, jej żołądek wykręcał się z nerwów. Czekanie na znak Mrocznej Wizji, aby opuściła obóz, było czymś nie do zniesienia. Starsza po krótce wyjaśniła jej, na czym polegać będzie jej test, ale wiedza o tym, że zdana będzie sama na siebie, nie była żadnym pocieszeniem. Ponownie zaczynała czuć tę samą paranoję, jak wtedy, gdy Zalotna Krasopanii, teraz Zalotna Gwiazda, zleciła jej i Słocie… Pozbycie się Kwitnącego Kalafioru. Czy to również było swego rodzaju przedwczesną próbą? Czy jej siostra również otrzymała swoje miejsce wśród mistycznego kręgu kultystów?
Najchętniej wyczytałaby odpowiedzi na wszystkie swoje pytania prosto z pyska kotki i znalazła w jej towarzystwie odrobinę otuchy, ale na jej nieszczęście rudaska musiała zaszyć się gdzieś w towarzystwie Kocimiętkowego Wiru. Podczas, gdy one zapewne rozmawiają o czymś ważnym, dzielą się językami czy romansują w najlepsze (była przekonana, że pomiędzy mistrzyniami musi się coś kleić. Może nie dałaby sobie łapy uciąć, że niedługo ogłoszą klanowi szczęśliwy związek, jednak nie było opcji, że ze sobą nie kręcą!), ona umierała ze stresu we własnym posłaniu.
Nie była pewna, ile czasu minęło podczas jej pogrążania się w żałobie nad swoim przyszłym losem, ale Mroczna Wizja w końcu przywołała ją do siebie ruchem ogona. Podniosła się z posłania. Jej wnętrzności zrobiły jeszcze gorszego fikołka, niż wcześniej, jednak z całych sił nie dała po sobie tego poznać i dołączyła do starszej.
— Dobry wieczór — przywitała grzecznie kocicę, pomimo tego, że zważając na ich niedawną rozmowę, pewnie wcale nie było to konieczne. Starsza nie tyle co budziła w niej respekt, co nawet lekki strach. Może to przez jej zdecydowany ton głosu, czy charakterystyczną iskrę w jej oczach?
Mroczna Wizja odpowiedziała jej jedynie skinieniem głową; zgrabnym jak na jej wiek ruchem odwróciła się w kierunku wyjścia z obozu. Noc była chłodna. Początkowo przystosowała się do tempa narzuconego przez starszą, jednak ta prędko zasygnalizowała jej, aby wysunęła się na prowadzenie. Przełknęła ślinę. To wszystko miało się teraz stać prawdziwe.
Łapy zaprowadziły ją na obrzeża terenów Klanu Wilka. Tam, gdzie zapachy jej współklanowiczów nie mieszały się ze smrodem reszty klanów, unosił się charakterystyczny zapach samotników; bezprawia i szemranych osobowości. Jednak, czy Wilczacy naprawdę byli pod tym względem o wiele lepsi? Chyba nie powinna się nad tym rozwodzić.
Światło księżyca subtelnie padało na jej ścieżkę, rozproszone przez gęste, szare chmury. Te zakrywały również jakiekolwiek gwiazdy, które normalnie zobaczyłaby na nocnym niebie. Przymrużyła lekko ślipia, zwracając wzrok ponownie na otoczenie. Czy teraz również to będzie jej rolą? Przysłanianie innym kotom tak powszechnej wśród nich wiary w Klan Gwiazd, aby zwrócili się w kierunku jedynego dobra, którym miało być Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd? Tak, jak kiedyś robiła to Zalotka wobec nich, lub Słota teraz dla dobra kociąt, które odwiedzała w żłobku?
Delikatnie stawiała łapy, aby leśna ściółka nie szeleściła w rytm jej kroków; wręcz instynktownie zaczęła poruszać się pod wiatr, aby mieć lepsze szanse na wytropienie… Ofiary. Jej gardło zacisnęło się, jednak parła do przodu. Pomimo osobliwości przyznanego jej zadania, jak i strachu z nim związanego, nie chciała zawieść kogokolwiek, kto będzie na nią czekał, gdyby wróciła z pustymi łapami. Zażenowanie, które by wtedy czuła, było silniejsze od obrzydzenia przed czynem, którego miała dokonać.
Ruch pomiędzy drzewami przykuł jej uwagę. Zwolniła, z szeroko otwartymi oczyma obserwując wijący się w ciemności srebrzysty ogon i wystający z pomiędzy krzewów łaciaty pysk. Zatrzymała się w miejscu, wciskając pazury w ziemię. Czy to już teraz? Co ma zrobić? Odwróciła się, chcąc spojrzeć na Mroczną Wizję przez ramię, jednak… Kocicy już tam nie było.
Serce podskoczyło jej do gardła. No tak. Miała poradzić sobie sama.
Ponownie zwróciła spojrzenie na samotniczkę. Kocica, jak wnioskowała po zapachu, nie wyglądała na starszą od niej; jej patykowatą sylwetkę okalało postrzępione, niebieskie futro. Nieznajoma podnosiła się z ziemi, rezygnując z przybierania pozycji łowieckiej. Czyżby los nie sprzyjał jej w znalezieniu kolacji? W głowie Pomroku w przeciągu paru uderzeń serca pojawił się zarys planu. Wystawiła łapę do przodu, chcąc celowo nadepnąć na jakąś gałązkę i dać kotce znać o swojej obecności, jednak w ostatniej chwili powstrzymała się. W oczach Mrocznej Wizji, która, jak podejrzewała, obserwowała ją z ukrycia, wyglądało by to zapewne, jak gdyby był to nieszczęśliwy przypadek. Uniosła głowę, wpatrując się w gałąź zwisającą nad głową samotniczki. Bingo.
W paru bezszelestnych susach dopadła do wypatrzonego drzewa, wbijając pazury w korę. Przy odrobinie szczęścia nieznajoma pomyli ją ze wspinającą się do dziupli wiewiórką. Tak jak przewidywała, łeb niebieskiej odwrócił się w jej kierunku, jednak jej oczy błądziły po całej okolicy, mijając jej sylwetkę, zaszytą w cieniu gałęzi. Gdy tylko ta powróciła do tropienia, Pomrok ostrożnie usadowiła się na wybranym wcześniej pniu i zwiesiła głowę w dół, opierając policzek o korę.
— Trudno o łatwą zwierzynę, będąc tak głośnym.
Z gardła samotniczki wyrwał się krzyk. Futro na jej grzbiecie stanęło dęba, a rozbiegany wzrok w końcu padł na pysk Nadciągającego Pomroku.
— Swoim stąpaniem wystraszyłaś już pewnie wszystkie myszy w okolicy — kontynuowała niewzruszona. A przynajmniej na tyle niewzruszona, na ile pozwalało jej walące w piersi serce. — Zaszyły się w swoich norkach i boją się wyściubić z nich nosa. W przeciwieństwie do niektórych.
Zgrabnym ruchem podniosła się z gałęzi i zeskoczyła na ziemię, aby stanąć tuż przed kocicą. Skoki w dół były o wiele łatwiejsze, niż te w górę… Nieważne. Niebieska cofnęła się o parę kroków, obnażając zęby.
— Zostaw mnie w spokoju!
— Nie radziłabym ci witać tak swojego wybawcy — miauknęła mistrzyni, okrążając nieznajomą. Odwróciła uwagę od drżących nut swojego głosu, ukazując lśniące w półmroku pazury. — Jesteś na moich ternach. Nie opłaca ci się to.
Z pyska niebieskofutrej wyrwał się nerwowy chichot.
— Wybawca?
Pomrok przechyliła głowę w bok i uniosła kąciki pyszczka.
— Mhm.
— Nie potrzebuję pomocy — odparła samotniczka, kładąc po sobie uszy. Mimo tych słów, w jej złotawych ślipiach błysnęło niezdecydowanie. — Złapię coś do zjedzenia i nie będę zawracać ci głowy.
— Obawiam się, że nie masz w tej sytuacji zbyt wiele do powiedzenia.
Im dalej w las, tym łatwiej. Słowa wylewały się jej z pyska tak naturalnie, jak gdyby wszystkie kwestie były już wcześniej wyćwiczone. Jej łapy nie drżały już nerwowo, a zimne powietrze ułatwiało wzięcie głębokiego wdechu – jedyną oznaką nerwów była poruszająca się rytmicznie końcówka jej ogona… Co mogło również być wzięte za poirytowanie samą osobą napotkanej samotniczki.
— Nie mogę pozwolić ci włóczyć się po naszych terenach, z nadzorem czy bez — miauknęła, wzruszając ramionami. — Nie mogę cię również puścić luzem, bo wrócisz tu, gdy tylko zniknę ci z oczu.
Zbliżyła się do samotniczki, muskając jej ucho ruchem ogona.
— Albo pójdziesz ze mną — kontynuowała, unosząc łapę i gestykulując w kierunku, który wskazała jej Mroczna Wizja — albo to ja zadecyduję o twoim losie…
Wyszczerzyła zęby w sztucznym uśmiechu. Niebieska kocica zasyczała, chyląc się ku ziemi, i w zaledwie jedno uderzenie serca jej pazury spotkały się z ciemnym policzkiem Pomroku.
Mistrzyni zawarczała, z zaskoczeniem odchylając głowę do tyłu. Przebrzydłe ścierwo! Z pyskiem wykrzywionym w grymasie odepchnęła od siebie nieznajomą, szybkim ruchem łap przygniatając ją do ziemi. Jej zęby prędko zatopiły się w skórę na karku kocicy.
— Jeszcze jeden taki ruch, a twoje wnętrzności znajdą się na zewnątrz — wysyczała, szarpiąc ciałem samotniczki — a futro w środku. Rozumiemy się?

↝❇⌑❂⌑❇↜

Pod Ciernistym Drzewem czekał na nie kręg kotów. Wśród spowitych mrokiem sylwetek odznaczały się te, które dobrze znała; prócz Mrocznej Wizji i Ognikowej Słoty, których się poniekąd spodziewała, rozpoznała również samą Zalotną Gwiazdę, Blade Lico czy… Cienistą Zjawę. Aby ukryć zaskoczenie, jak i nutkę zawodu, która pojawiła się na jej pysku, pochyliła głowę i ponownie złapała samotniczkę za kark, wprowadzając ją na środek osobliwej areny, którą utworzyli członkowie kultu.
Niebieskofutra z szeroko otwartymi oczyma rozejrzała się po zebranych. Jednak, gdy tylko uchyliła wargi, aby wypytywać, o co im wszystkim chodzi, łapy Pomroku odepchnęły ją w stronę gruntu. Pysk samotniczki zarył o wilgotną ziemię.
Spojrzenie mistrzyni na parę uderzeń serca padło na sylwetkę siostry. Usta Słoty zdawały się wygięte być w szczerym uśmiechu. Już nie mogła się wycofać. Zignorowała wzrok całej grupy, wbity w jej kark, i pochyliła się nad swoją ofiarą. Złote oczy samotniczki wpatrywały się w nią z przerażeniem. Jedna z łap Pomroku spoczęła na jej klatce piersiowej, niezdecydowana, zanim otrząsnęła się mentalnie i w przeciągu zaledwie uderzenia serca zacisnęła szczęki na miękkim gardle kocicy.
Tuż obok jej uszu rozległa się cała harmonia charczenia i bulgoczącej w krtani krwi. Ostre, kruche pazury wbiły się w jej barki. Zacisnęła ślipia, szarpiąc mocniej, aż ciało kocicy przestało się pod nią wić. Ostatni, płytki oddech uciekł z jej płuc.
Powoli uniosła głowę, ukazując pysk splamiony cudzą krwią. Odruchowo oblizała wargi, spoglądając to na Mroczną Wizję, to na Zalotną Gwiazdę. Sylwetka matki promieniała dumą. Kapłanka kultu wysunęła się na przód, spoglądając na Pomrok z góry. Następne jej słowa były krótką, zwięzłą pochwałą jej umiejętności i dotychczasowych osiągnięć. Nie był to jednak koniec.
— Ja, Mroczna Wizja, Wielki Kapłan kultu Mrocznej Puszczy, naznaczam cię w imię naszych przodków. Czy jesteś gotowa przyjąć na siebie nasze znamię jako dowód inicjacji?
Przełknęła ślinę.
— Tak.
— Zatem otrzymasz ode mnie znak, który pozostanie z tobą aż do śmierci i zawsze będzie przypominał ci o przynależności do kultu.
Pysk kruczofutrej pochylił się nad głową Pomroku; jej zęby zacisnęły się na jej lewym uchu, szarpiąc i odrywając jego płat. Wzięła gwałtowny oddech, a po jej skroni spłynęła kolejna strużka szkarłatu.
— Tej nocy, zgodnie z wolą Mrocznej Puszczy, przyjmujemy cię oficjalnie jako pełnoprawnego członka naszej grupy — kontynuowała starsza. — Wierzymy, że będziesz wiernie służyć naszym przodkom i działać na rzecz kultu, abyśmy nigdy nie upadli.
Po jej karku przeszedł dreszcz; nie była pewna, czy był on oznaką ekscytacji, czy strachu. Łapa Mrocznej Wizji musnęła rozszarpane gardło samotniczki, która jeszcze parę chwili temu stała pomiędzy nimi, żywa i przerażona, i zamoczyła swoją opuszkę w spływającej po ciele krwi. Ta sama łapa została uniesiona do góry, kreśląc lepki znak na czole Nadciągającego Pomroku, tym samym oficjalnie czyniąc ją członkinią kultu Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd.

Od Jesionowej Łapy CD. Chudego Grzbietu

Jesionowa Łapa czuła się coraz gorzej z dnia na dzień. W pewnym momencie zaczęła doświadczać jakichś dziwnych sytuacji, które jej ciało sobie po prostu kreowało. Raz, na skraju zaśnięcia usłyszała głośny trzask, przez co wręcz spanikowała i zerwała się na łapy, budząc kilka kotów wokół. Zagryzła zęby z zażenowania i przeprosiła tych, których wybudziła. Miodowa Łapa zaś obdarowała ją spokojnym spojrzeniem przed powrotem do snu.Innego razu podczas polowania ciągle widziała jakieś zwierzęta kątem oka, które po przyjrzeniu się i zwęszeniu okazały się w ogóle nieistniejące. Poza tym wciąż chodziła wiecznie wycieńczona, przez co stała się też rozdrażniona.

Tygrysia Noc zauważył jej dziwne zachowania i poprosił ją o pójście do medyka. Co normalnie by zignorowała, ale, jako że musiała słuchać mentora, poddała się prośbie i poszła powolnym krokiem ze zwieszonym łbem.

W legowisku medyka zastała jedynie kogoś, z kim nieraz już rozmawiała. Czy to przy mijaniu się, czy ogółem. Chudzielec miał na płaskim pysku grymas znużenia, ale nieco oprzytomniał, gdy ją zobaczył.

— Co to za okazja, że przylazłaś! Tutaj ciebie jeszcze chyba nie widziałem. Chyba? — Zmarszczył brwi w zastanowieniu.

— Tygrysia Noc mi kazał. Twierdzi, że miewam halucynacje. Nie myślę, żeby było to jakieś nie wiadomo jak poważne, ale co mi zostało do zrobienia? Nie zbuntuje się, bo nie mam na to siły. — Wyjaśniła, a po głosie słychać było lekkie zachrypnięcie oraz potężne wykończenie.

— Dobrze, że się posłuchałaś, bo jeszcze trochę i byś nam tu zwariowała i do niczego nie nadawała. — Wzruszył ramionami. — Niech zgadnę, zaczęło się od braku snu? — Na co kocica pokiwała głową, mrużąc oczy w szparki, po czym usiadła, by nie stać w przejściu.

— I co mam z tym niby zrobić? Nie umiem porządnie zasnąć. A jak zasnę, to byle szelest mnie potrafi wybudzić.

— Jak to co? Mak moja droga! Magiczne ziarenka, które spełniają marzenia — miauknął. — Szczuplutka jesteś to dla Ciebie dwa to limit. Jedno dziś wieczór i drugie jutro przed snem. Aha a jak Cię byle szelest budzi, to może zmień miejsce w legowisku.

Kotka zmarszczyła brwi.

— To tyle?

— To tyle. Żadna filozofia, tylko kilka drobnych nasion. — zacharczał z rozbawieniem. — No, chyba że jesteś jakaś nerwowa. Mogę Ci dać wtedy liści macierzanki. Ale jeśli to jakiś kot Cię wkurza, to może go zlej po prostu?

— Myślę, że nie trzeba. Twierdziłam, że będę faszerowana ziołami, a tu niespodzianka. — Złapała się za głowę, czując ponownie narastający ból w skroniach.

— Faszerowana będziesz najprędzej przy infekcji. Bezsenność to sprawa do rozwiązania w try miga. — gadał, podczas gdy kotka zlizywała nasiona maku. — I nie bój się leczenia, bo wtedy skończysz jako trup. A nie chciałbym, żebyś była martwa. Nie znam się zresztą na kwiatkach, więc bym Ci przynosił losowe badyle.

Uczennica westchnęła. Miał rację. Ona sama też trochę się posuwała do skrajów swoich sił, nie dając sobie do zrozumienia, że może to grozić jej życiu.

— Teraz powinnaś lecieć do siebie, idź, się wreszcie porządnie wyśpij, bo normalnie się lejesz w oczach. — powiedział, na co Jesionowa Łapa wstała ociągająco. — No won, zanim będę musiał cię zbierać! Kawał zwierza jest z ciebie. — ponaglił ją.

— Już, już idę. Nie trzeba tak ostro. — wymamrotała, po czym zebrała całą swoją wolę i wyszła z legowiska, kierując się do swojego na długą drzemkę.

<Chudy Grzbiecie?>

Wyleczeni: Jesionowa Łapa

Od Promiennej Łapy (Promiennego Słońca)

Tw: walka, pobieżny opis ran

Promyk zadrżała. Wizja walki i wykazania się była dla niej głównym motywem zgłoszenia się jako ochotnik napadu na mewy. To dawało jej też szansę zemsty za te wszystkie nudne noce i ciągnące się dni, jakie musiała z ich powodu spędzić w obozie.
– Psotny Nietoperzu? – niedługo przed wyjściem Promyk odnalazła swoją aktualną mentorkę.
– Tak? – kotka zajrzała na nią, niepewna co ta może chcieć.
– Czy po tym wszystkim zrobisz mi test na wojownika? – Promyk w końcu chciała otrzymać swoje imię! Własne, piękne, wojownicze!
– Myślę, że sam ten atak jest do tego wystarczający. Nie daj się zabić, okej.– Psotka mruknęła w odpowiedzi. Oh? Doprawdy? Czyli dobrze, że Promyk zgłosiła się do tej całej wyprawy. Wystarczyło tylko teraz… nie dać się zabić? To nie może być takie trudne zadanie! To tylko parę mew!

Promyk nie mogła się mylić bardziej. Przeżycie okazało się znacznie bardziej wymagające, niż mogłaby się spodziewać. Mimo że była w miarę dobrze zbudowanym kotem, silnym i zwinnym to miała pewne problemy z tak dużymi ptakami.
Walka może nie trwała długo, ale z pewnością była wymagająca. Promyk szarpała pióra, biegała w tę i we w tę. Pewność siebie opuszczała ją co chwilę, aby wrócić ze zdwojoną siłą. Jak już się w to wplątała, to wypadałoby ujść z życiem.
Raz, dwa, trzy. Promyk naliczyła trzy razy, kiedy naprawdę oberwała od mewy. Mogła się spodziewać w przyszłości śladów po tym starciu na ciele. Ignorowała też ból niektórych kończyn. Po oberwaniu od mewy skrzydłem tak mocno, że aż zabrakło jej tchu w piersiach, czuła, że jej łapą jest coś nie tak. Podobnie z ogonem, ale wszystko było do zniesienia z tak potężną dozą adrenaliny we krwi. I wszystko byłoby dobrze. Klan był tak blisko pokonania tych parszywców… gdyby nie nagły krzyk.
– POMOCY! – Promyk rozpoznała głos swojego ojca. Uniosła nieposzarpane ucho i spojrzała w kierunku dobiegającego do nich taty. Judaszowcowa Gwiazda. Jej lider, by właśnie atakowany przez jedną z mew i samotny Rozświetlona Skóra niewiele mógł z tym zrobić.
Promyk tylko na chwilę zwróciła głowę w ich stronę, kiedy ta parszywa mewa udziobała ją w oko. Kotka od razu wróciła myślami do walki. Syknęła na swojego wroga i zaraz rzuciła się do dalszej walki. Konsekwencje tego, co odbyło się za jej plecami, przyjdą do niej później. Na razie miała ważniejsze zadanie! Przeżyć.
A po wszystkim usiadła sobie pomiędzy resztą rannych kotów i odetchnęła. Oko ją bolało, jej bark był w niewłaściwym miejscu, a jej ogon wyglądał marnie. Już nie taka młoda klifaczka spojrzała na swoje łapy. Może to w końcu czas dla niej, aby zyskała swoje imię.
I tak też było. Kiedy tylko Jagnięcy Ukłon pozwoliła jej wstać z posłania, kiedy jej rany już nieco zasklepiły się na jej ciele i jej równowaga się poprawiła. Po walce z mewami Promyk straciła wizję w oczku, a jej ogon był nie odratowania, tak więc taka poobijana zjawiła się na zwołanym zebraniu. Nie był to już Judaszowcowa Gwiazda. Ani Pikująca Jaskółka, która miała niedawno otrzymać swoje imię. Nie. Przed nią stał Lśniąca Gwiazda. Spojrzał na nią ze spokojem, po czym się odezwał:
– Ja, Lśniąca Gwiazda, przywódca Klanu Klifu, wzywam moich przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenowała pilnie, aby poznać zasady naszego kodeksu. Promienna Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?
– Przysięgam. – Promyk podniosła oczy na lidera. Oczekiwała jakiegoś wielkiego uczucia w swoim sercu, jednak tam niczego nie było. Tylko spokój i niepokojąca pustka. Czy miała być, z czego dumna? Tyle księżyców na karku, a ona dopiero teraz otrzymywała swoje imię.
– Mocą Klanu Gwiazdy nadaję Ci imię wojownika. Promienna Łapo, od tej pory będziesz znana jako Promienne Słońce. Klan Gwiazdy ceni Twój wkład w walkę z mewami i odwagę, jaką się w niej wykazałaś. – Lśniąca Gwiazda zamilkł na krótką chwilę. – Klan Klifu wita cię jako nowego wojownika!
Jej nowe imię rozbrzmiało w kątach klanu, jednak jej nie było tak wesoło. Mimo to uśmiechnęła się szeroko i powstała na łapy.
Może życie wojownika jest lepsze niż to, które prowadziła dotąd!

Od Borowika

Po długim i jakże wymagającym treningu mogę wreszcie z niejaką satysfakcją stwierdzić, że posiadam podstawy, a nawet mój poziom w takich czy innych dziedzinach przekroczył średnią. Z łatwością potrafiłem już nie tylko wchodzić czy schodzić z drzewa – umiałem się po nich poruszać, przeskakiwać między nimi, biec równie dobrze jak po płaskiej ziemi…
— …na trzy. Gotowy? — spytał Kurka.
Oboje staliśmy na gałęzi drzewa, gotowi do startu. Jakiś czas temu obaj wpadliśmy na genialną i jeszcze bardziej ekscytującą (to jest – jeszcze mniej odpowiedzialną i bardziej śmiertelną) formę treningu. A były to to mianowicie wyścigi. Po gałęziach drzew. Świetna zabawa, ale dopiero po chwili, gdy zapominało się o zdrowym rozsądku i chęć rywalizacji tłumiła strach przed nagłą śmiercią. Nie wydaje mi się, żeby na kociaka obcowanie ze śmiercią i ryzykowanie życiem od niemal urodzenia wpływało dobrze w jakikolwiek sposób, ale…nie żebym narzekał…
— Mhm. Gotowy. Jestem — odparłem, przedłużając moje zdanie o dwa dodatkowe słowa.
— Dobrze. Raz… dwaaa…
Trzy nie padło. Wiedziałem, że nie padnie od razu. Już dwa razy mój ulubiony mentor mnie tak wkręcił, przez co wylądowałem w kępie paproci pod drzewem… Ale nie tym razem. Nie, nie.
— Trzy!
Wystartowałem, przeskakując na gałąź najbliższego drzewa, następnie przebiegłem po niej do samego czubka, wyskoczyłem i wbiłem się w pień młodej brzozy moimi pazurami (już nie pazurkami, gdyż z dumą mogę oświadczyć, że nieco urosły). Tak przesadzałem kolejno gałąź za gałęzią, nie spoglądając na Kurkę, ani na chwilę nie tracąc skupienia. Zdążyłem już się przekonać, że podczas wyścigu rozproszenie kończy się upadkiem w paprocie. To też zdarzyło się co najmniej raz…
Wziąłem głęboki wdech.
W końcu zobaczyłem mój cel. Sporych rozmiarów dąb o pokaźnym, grubym pniu. Miejsce docelowe końca wyścigu. Rozpędziłem się jak tylko mogłem na ostatniej gałęzi, wystrzeliłem w górę i…
Bach.
Wbiłem się pazurami w pień. To tyle.
Huh. Dziwne. Wyjątkowo nie przydarzył mi się żaden niefortunny i bolesny wypadek… Nie uderzyłem głową w pień. Nie potknąłem się. Nie złamałem łapki. Nie oślepłem. Ziemia się nie rozstąpiła. Coś jest nie tak. Nie podoba mi się to. Chociaż z drugiej strony…
— No, no, osiągasz coraz lepsze wyniki, Borowiku! — stwierdził kocur z uśmiechem. — Jesteś już naprawdę szybki! Jeszcze kilka księżyców i nie będę mógł cię dogonić!
Siedział on na gałęzi kawałek nade mną. Musiał tu przybiec dosłownie jeden czy dwa skoki przede mną. W końcu ma dłuższe łapy niż ja moje łapki…
Wdrapałem się na gałąź obok niego i usiadłem ciężko, aż liście zadygotały.
— Oh. No tak. Tak myślę… również… w sensie, że…nieźle idzie mi. — Wyprostowałem się dumnie. Wtedy jednak coś strzyknęło mi w kręgosłupie i się zachwiałem. Na szczęście w porę odzyskałem równowagę.
Nastroszyło mi się futerko. Skrzywiłem się. Zasyczałem z dezaprobatą. Otarłem główkę o mój bark, by choć trochę futerko wyprostować…
Kurka się zaśmiał. Nie wiem, czemu zawsze się śmieje i uśmiecha i ma wyraz pyska, jakby życie non stop opowiadało mu wyjątkowo zabawne żarty… Ja tak samo jak on mam w miarę szczęśliwe życie, ale przecież nie uśmiecham się prawie wcale. Może stare koty tak mają po prostu… W końcu, ile Kurka może mieć księżyców? Trzysta…?
…rozpoznaję tropy zwierząt, znam je już wszystkie i potrafię bezbłędnie odwzorować…
— Lis.
— Nie.
— Zając.
— Nie.
— Bóbr.
— Nie-e.
— No to co?
— Lis.
— No przecież od razu mówiłem — oburzyłem się, tupiąc łapkami o ziemię.
Staliśmy naprzeciwko siebie, pod drzewem, pochyleni nad serią lisich śladów niczym nad miejscem zbrodni.
— Ahh, faktycznie — powiedział Kurka, mrużąc lekko oczy jakby z głębokim zdziwieniem, że mógł się tak pomylić.
— No to co mówisz, że nie, skoro tak. Ja mówię, że tak. Czemu mówisz, że nie? Przecież widzisz! — Ponownie tupnąłem łapkami. Strasznie nie lubię, jak mam rację, a ktoś mówi, że nie mam. Bo jak mam to mam. A jak nie mam, to wiem, chyba że nie mam!
Jak jeszcze raz nastroszy mi się futerko, to ogolę się na łyso.
— Bo przy każdym poprzednim tropie też strzelałeś za pierwszym razem, że to lis. A ani razu nie widzieliśmy dziś wcześniej lisa!
— Aha. – Skrzywiłem się lekko. Moje brwi opadły lekko na boki, irytacja trochę zniknęła. Nie żeby nie była to prawda. Bo była. — Ale słuchaj. Słuchaj. To nie jest…um…to nie przypadek. Słuchaj. Statystycznie wychodziło mi, że za którymś razem to musi być trop lisa. Bo tropy lisa są tu częste. I miałem rację.
Kurka otworzył szerzej oczy ze zdziwienia. Westchnął.
— Naprawdę? Nie mogłeś po prostu…? — Pokręcił głową. — Ale po co? Przecież ty pamiętałeś wszystkie ślady jeszcze wczoraj!
— No i pamiętam. Nieustannie. Co mam nie pamiętać… Ale chciałem sprawdzić… uh… moją teorię. Czy serio są tak częste, że za którymś razem muszą się pojawić… I się sprawdziła. Jej.
Tropy lisa miały kształt dość ciekawy. Jeden z bardziej charakterystycznych spośród wszystkich zwierząt leśnych posiadających łapy. Przypominały one nieco skrzyżowanie odcisku łapy kota z racicą jakiegoś większego stworzenia. Był bardziej podłużny niż koci czy psi, jednocześnie zostawiając wyraźne odciski pazurów. Są one również nieco drobniejsze niż powyższe…
— Ale i tak mogłeś je nazywać! Nic by to…nic by to nie zmieniło! – powiedział, zdezorientowany.
No dobra. Może nie miało to zbytniego sensu, ale…
— Lis nie lis. Chodzi o wyższą ideę. Wyższą niż ja, ty czy cały świat.
No dobra. Teraz po prostu wymyślam. Bo wiem, że jestem na przegranej pozycji.
— Ughh… — Mentor westchnął z niedowierzaniem, przewrócił oczami.
Od jakiegoś czasu zaczął on wzdychać w sposób podobny do mnie. Nie wiem, czy to znaczy, że mam na niego dobry czy zły wpływ. Ale skoro nie przestaje się uśmiechać, to chyba dobry…
…ale największe postępy to poczyniłem w walce. Naprawdę. Z tego akurat jestem szczerze dumny. Dużo ćwiczyłem. Oj, dużo…
Odkryłem największy sekret pojedynków.
Jestem mały i słaby. Niepozorny, ale to akurat faktycznie taki jestem, nie że mam jakąś tajną magiczną moc czy umiejętność, można mnie zlekceważyć i zupełnie nic to nie zmieni w wyniku walki… Potrzebuję siły. Siły, która dorówna mojej niewiarygodnej wręcz sile umysłu. Mięśni. Czystej masy. Podczas ćwiczeń stopniowo ją zdobywam, ale jest to niezwykle czasochłonne. Nie starczyłoby treningu, żebym nabrał jej tyle, by stała się moim głównym atutem. Dlatego też…muszę być szybki. A przede wszystkim…muszę dezorientować. Walka stała się o wiele ciekawsza, gdy z ziemi przeniosła się na drzewa. I została połączona z kamuflażem…
Siedziałem cicho, skulony w koronie wysokiego dębu. Wyczekiwałem. Nasłuchiwałem.
Była to kolejna aktywność, która pojawiła się dopiero, gdy przenieśliśmy trening na drzewa i która uczyniła go jeszcze bardziej fascynującym. I…zwiększała ryzyko śmiertelności, tradycyjnie.
Polegała ona na tym, że miałem się zakamuflować i ukryć się na drzewie. Za każdym razem kamuflaż i miejsce musiały być inne. Raz oklejałem się zielonymi liśćmi, innym razem kępami trawy, innym razem mchem czy korą. Dzisiejsza kreacja składała się z błota z pobliskiej kałuży i lekko spleśniałych liści w odcieniach ciemnego brązu. Idealnie, by schować się w wyższych partiach drzewa, gdzie gałęzie są gęstsze, jednakże w tych niższych sprawdziłby się równie skutecznie.
Mój mentor miał za zadanie znaleźć mnie w jak najkrótszym czasie. Jeśli nie znalazł mnie do obiadu, to…nie jadłem obiadu. Dobry zwiadowca nie wychodzi z kryjówki, choćby się waliło i paliło naokoło – jeśli nie został zauważony. Aczkolwiek…czasem miałem wrażenie, że gdy ja traciłem obiad, siedząc w ukryciu, on spokojnie szedł sobie go zjeść i wracał…jednakże nie mam na to żadnych dowodów, jedynie przeczucie. Ale dobra. Gdy ostatecznie zostałbym znaleziony – co jak na razie zdarzało się za każdym razem – mogłem jeszcze wygrać tę grę, zrzucając z drzewa Kurkę…
Usłyszałem szelest.
Bach.
Kocur skoczył na mnie bez ostrzeżenia. Ostatnimi czasy już w ogóle nie ostrzegał przed atakiem. Moje umiejętności były na tyle rozwinięte, że po upadku z drzewa miałem jakoś szansę na przeżycie.
Wybrałem przypadkowy ruch z tych najlepiej przeze mnie opanowanych.
Przewrót w bok. Skok na gałąź. Przewrót w przód. Przewrót w przód. Stop.
Kurka skoczył ponownie, celując prosto we mnie.
Skok w bok. Wczepiłem się pazurami w pień, a następnie dostałem się na wyżej położoną gałąź.
Miałem teraz lepszą pozycję.
Ale nie. Przez jednak znaczącą różnicę w wadze i sile nie dawało mi to zbyt wiele. Postanowiłem więc…zniknąć. Wycofałem się i zacząłem wspinać na gałęzie poza polem widzenia mentora. Od razu ruszył on za mną, ale ja miałem plan. Niby go nie widząc, zeskoczyłem kilka poziomów w dół. Kurka wykorzystał sytuację, odbił się od gałęzi i z zawrotną prędkością leciał prosto na mnie! A ja…miast poddać się i zeskoczyć honorowo w dół czy zrobić logiczny unik w bok…wybiłem się do góry. Celując prosto w kocura. Przyczepiłem się do jego futra.
Moje pazury, dzięki ich zakrzywionemu kształtowi, świetnie nadawały się do uczepiania się futra innych kotów. Z drugiej strony, non stop czepiały się ich liście, bliżej nieokreślone puszki i pajęczyny, przez co często wyglądało, jakbym miał gigantyczne łapki.
Kurka odleciał kawałek w bok, strącony z pionowej trajektorii lotu, ale oczywiście z wprawą uczepił się pnia pazurami i lekko zsunął się po nim na ziemię. Z moim ciężarem na sobie – choć malutkim – nie byłby w stanie wskoczyć na żadną gałąź.
Puściłem go i upadłem na plecy. Wyturlałem się spod niego. Odturlałem się w bok. Turluturlu. Kawałek dalej nawet. Bo fajnie się turla. No i czuję, że gdybym wstał, to bym chyba zwrócił Wszechmatce moje dzisiejsze śniadanie w innej formie niż zazwyczaj.
Walka skończona.
To było jedno z nielicznych starć, które faktycznie…wygrałem. No. Prawie. Bo teoretycznie ja też spadłem z drzewa, tyle że zrzuciłem się sam. Więc w sumie nie zostałem pokonany w żaden sposób.
Kurka już zaczął rozpracowywać moją strategię (a raczej jej brak), dlatego dla niego pojedynki takie były o wiele łatwiejsze. No i…przepaść w naszym doświadczeniu bitewnym też była widoczna. Ciekawi mnie niezmiernie, jak zareagowałby jakikolwiek inny kot na takiego przeciwnika…aczkolwiek wolałbym nigdy nie musieć tego sprawdzać.
Oddychałem spokojnie. Kurka już zdążył nauczyć mnie, że w walce jednym z najważniejszych elementów jest oddech. Jak się nie oddycha, to się umiera. Traci się widoczność. Skupienie. Energię. Dlatego po żmudnym treningu jestem już w stanie w miarę się kontrolować. Mogę się skupić na turluturlu. To znaczy…zaawansowanych technikach unikania ataku.
— Dobrze, Borowiku. To była dobra walka — pochwalił mnie kocur, otrzepując się z resztek kory i ściółki. W moim przypadku otrzepywanie nie miało sensu. Błoto na moim futerku już całkiem zaschło.
— Dobra? Nie wiem, czy dobra. Sam siebie pokonałem. Skacząc z drzewa. Ale…nie była zła, pomijając fakt, że pierwsza część, w szczególności szybkość reakcji, pozostawiają duże pole do…
— Była dobra — odparł Kurka, bardziej stanowczo, nie pozostawiając miejsca na dyskusję.
Hm. Kurka mówi, że walka dobra. Więc pewnie tak jest. Nie można się kłócić z mentorem. Bo najczęściej ma rację. Tak myślę. A zwłaszcza mój mentor. On ma rację nawet wtedy, gdy nie ma racji…

<1745 słów>

[Rozpoznawanie tropów lisa]

Od Gołąbka

Przeszłość

Gołąbek wślizgnął się do legowiska starszyzny. W pyszczku trzymał mech z myszą żółcią, którą miał usunąć kleszcze z futra Lisa. Uczeń miał nadzieję, że rudy kot podczas usuwania kleszczy opowie mu jakąś historię. Uwielbiał ich słuchać!
— Hej Lisie! Przyszedłem usunąć ci kleszcze!
Lis podskoczył. Gołąbek podszedł do niego od strony, gdzie brakowało mu oka, przez to młody starszy go nie zauważył.
— Tak. Mhm. Usuń je, jeśli chcesz.
Gołąbek zauważył, że od czasu wypadku Lis jakby stracił chęć do życia. Coraz mniej jadł i nie obchodziło go klanowe życie. Uczeń zaczął usuwać kleszcze. Wiedział, że Lis jest w nienajlepszym nastroju, więc postanowił, że zaproponuje mu coś, co podniesie go na duchu. Nie chciał się dopytywać, co się stało. Poranek przestał do niego mówić, gdy zadał mu pytanie o jego zmartwienia, więc uczeń uznał, że najlepiej poczekać, aż drugi kot otworzy się sam.
— Chcesz sobie nawzajem poopowiadać historie? Jak już skończę?
— Nie chcę — odmruknął Lis i machnął ogonem. Jego oko było matowe. — Lepiej już idź, śmierdzielu. Nie chcę opowiadać historii.
— No dobrze, pójdę. Tylko wyjmę ostatniego kleszcza. — Uczeń zabrał się za wyjmowanie robala. Gdy skończył, zabrał mech i wyszedł z legowiska starszyzny. Będzie musiał coś wymyślić by poprawić Lisowi humor

* * *

Nazajutrz

Gołąbek wyjął ze swojej skrytki ostatnie ususzone kwiatki, jakie mu zostały. Nastała zima, więc najwyższy czas je wykorzystać. Kocurek zabrał też kijek, na którym zebrana była żywica. Chciał ją zachować dla siebie, ale Lis był teraz ważniejszy. Kiedy uczeń upewnił się, że Lis śpi, podkradł się do legowiska starszyzny i zostawił przy nim kwiatki z żywicą. Może kiedy rudy naklei je sobie na futerko, poczuje się trochę lepiej? Lis wystawił głowę za wejście do legowiska starszych.
— Kto zostawił tutaj ten syf? Co to jest w ogóle?! Rozpada się i klei, fuj!
Gołąbek stanął jak wryty. Nie spodziewał się, że Lis tak szybko się obudzi.
— Ja tylko… przyniosłem ci ozdoby na futro… proszę, nie gniewaj się!
— Ozdoby? To nie są ozdoby! Spójrz, jak to się klei. Zapbierz to stąd. I lepiej tu nie przychodź. — Lis parsknął i skrył się w legowisku.
— To są ozdoby! Zobacz! — Gołabek złapał za kijek, nałożył nim na swoją pierś trochę żywicy i nakleił w jej miejscu jeden z kwiatków. Miał nadzieję, że Lis postanowi jeszcze raz wyjrzeć i je zobaczyć. Ale jeśli znowu powie, że chce być sam, Gołąbek nie będzie się wykłucać. Może kocur po prostu potrzebuje czasu w samotności. Wcześniej był przecież dla Gołąbka bardzo miły!
— Hmm...Gołąbku. Przepraszam. Poniósło mnie. — Lis potrząsnął głową — wiesz, ostatnimi czasy nie jest mi najlepiej. Mam wymioty. Te… hmm… ozdoby. Są… ładne. Ozdób mi nimi ogon, kociaku.
— Poproszę Poranka, by przyniósł coś na twoje wymioty! I nic nie szkodzi, nie gniewam się! — Gołąbek zabrał się za przystrajanie ogona Lisa. Cieszył się, że tak szybko udało mu się pogodzić z Lisem. Młody starszy zamruczał słabo, pozwalając uczniowi dekorować jego futro.
— Skończyłem! — wykrzyknął Gołąbek. Przykleił na ogon Lisa wszystkie kwiatki najpiękniej, jak umiał — Co myślisz? Jeśli ci się podoba, to na wiosnę mogę nazbierać więcej!
— Jest ślicznie. Najbardziej lubię te fiołki.
Lis położył głowę na ziemię i po chwili zasnął, chrapiąc.

[512 słów]

[10%]

Od Wrony

Zimny wiatr, jednak cieplejszy niż zawsze, zawitał w żłobku Owocowego Lasu. Tam, słodkie, niewinne z wyglądu kocięta bawiły się z ich ojcem. Ale niewinne tylko z zewnątrz. Otóż prawie ze żłobka nie zostałyby nawet ściany, takie energiczne były. 

— TATO!!! PUCHACZ ZNÓW CHCIAŁ MI ODGRYŹĆ OGON!!! — wrzasnęła Wrona. 

— Już dobrze, Wrono, nic ci się nie stanie. 

— Ale... To już kolejny ra... A... A PSIK! — Psiknęła prosto na Topole. On znów zrobił taką dziwną minę, jaką robił przy tym, gdy jej brat wspiął się na dach legowiska albo gdy bawiła się z nim w chowanego.

— Chodź, pójdziemy do lecznicy — powiedział, biorąc ją w pysk. — Puchaczu, idź ze mną. Trzeba gdzieś zużyć tę energię. 

Kiedy weszli, przywitali ich Mistral ze spłaszczonymi uszami oraz Wiciokrzew. 

—Witajcie! Wrona dostała kataru. Czy możecie ją zbadać? Wiciokrzew przytaknął. 

— Hmmm... Spokojnie, to zwykły katar. — Topola był zaskoczony tym, że uzdrowiciel tak go uspokajał. Może to przez jego minę? 

— Tak... Tak. Wiem, że to nic poważnego i to tylko zwykłe przeziębienie… — miauknął czarno-biały. 

— Mistral, przynieś mi podbiał, proszę — mruknął do uczennicy, która ze spuszczoną głową poszła po niego. 

— Bardzo mi przykro z powodu Poranku… — miauknął Topola. Wrona coś słyszała o jego śmierci, ale niezawiele. Tatuś mówił, że Wrzechmatka go wołała, więc wszystko dla niej jest w porządku. Mistral podała podbiał. 

— Proszę — rzekł Wiciokrzew — zjedz to, to ci pomoże. Kłapoucha bez sprzeciwu go zjadła, lubiła próbować nowych rzeczy. Nawet było dobre. 

— Wielkie dzięki, Wiciokrzewiu — podziękował mu ojciec z ulgą w głosie. 

— Nie ma za co. Zdrowia! — odpowiedział kocur i machnął ogonem na pożegnanie, by znów się zatopić w innych obowiązkach. 

Wyleczeni: Wrona

Od Wrony Do Figi

Wrona spała, wtulona w brata oraz ojca. Szum drzew, zwiastujących porę nowych liści, obudził ją. Przeciągnęła się i pyrgnęła brata.– Hę? – mruknął zaspany Puchacz.

– Pobawmy się! – pisnęła, przebierając z łapy na łapę.

– W takim razie gonisz! – dotknął czubkiem nosa siostrę i popędził na zewnątrz.

– Hej! To niesprawiedliwe! – oburzyła się kotka, ale on już nie słuchał – I tak cię złapię!

Wybiła się i ruszyła w pogoń. Okrążyli stos zwierzyny, prawie przewrócili Hiacynta i nagle się zatrzymał.

„Mam cię!” -pomyślał kociak i dotknęła nosem jego karku. Była tak zaaferowana, że nie zauważyła, czemu się zatrzymał. Okazało się, że przed nim stał liliowy, duży kot.

– Ciocia Orchidea! – wymruczała, skacząc, próbując dotknąć jej nosa. Kotka zauważając to, pochyliła głowę, i kłapouchemu udało się w końcu dosięgnąć celu.

– Jak u was, maluchy? W co się bawicie?

– W berka! – odparł Puchacz.

– Złapałam go! – pochwaliła się Wrona.

– Super! A gdzie Topola?

– Śpi i gada coś przez sen – odpowiedział czekoladowy.

Ciotka zaśmiała się i rzekła:

– Wy małe energiczne stworzonka! – zaśmiała się – dajmy tacie spać i ja się wami zajmę.

Wrona miauknęła z zadowolenia i uciekła od Puchacza, mówiąc: „gonisz!”, lecz nagle się zatrzymała. Przy wejściu do obozu było jakieś zamieszanie. Właśnie otoczeni byli przez pobratymców Czereśnia, Purchawka i Smuga. Wyszli gdzieś rano, a było wysokie słońce, więc to na pewno było coś ciekawego. W tym tłumie była też jej matką, Figa, zastępczyni. Była naprawdę dumna z mamy, a kto jak nie ona wiedziałaby, co się dzieje? Przecisnęła się przez tłum i stanęła obok niej.

– Czereśnio, naprawdę, mogłeś mnie wziąć! Nic bym nie odwaliła!

– Cześć mamo! – pisnęła nieoczekiwanie, lekko zaskakując ją.

– O, cześć córciu? Co u ciebie?

– Dobrze, u Puchacza też, ale nie wiem, czy on nie ma orzecha zamiast mózgu.

Figa prawie parsknęła śmiechem.

– Nie martw się, jest większy. O coś chciałaś mnie zapytać?

– Tak. Gdzie był Czereśnia?

<Maaaamo?>

Od Zalotnej Gwiazdy

Nadeszła noc, w której aż trójka kociąt ze żłobka miała odbyć swój test na ucznia. Tęgosz, Seradela i Garbatek byli niemal w tym samym wieku, choć co do rudego kociaka nie była tego do końca pewna. Pojawił się w obozie tego samego dnia co dzieci Wrotyczowej Szramy, ale kto wie, kiedy tak naprawdę się urodził. Cienista Zjawa nie mówił o jego pochodzeniu zbyt wiele ani o matce, choć sam przyznał, że jest jego biologicznym ojcem.

Jej dzieci tak szybko rosły. Jeszcze niedawno Zalotna Gwiazda niosła je do obozu w środku nocy, po tym, jak zamordowała ich matkę, a dziś… mogła obserwować, jak stają się dorosłe. Ciekawe, czy Nadciągający Pomrok i Ognikowa Słota też kiedyś założą rodziny i doczekają się własnego miotu. O ile ta druga wciąż jeszcze nie opłakuje zdradzieckiego Porywistego Dębu, w którym — jak przypuszczała Zalotka — się zakochała. Liderce robiło się niedobrze na samą myśl, że kotka, którą wychowała w nienawiści do Klanu Gwiazdy, mogła żywić uczucia do takiego zdrajcy. Jak ona śmiała w ogóle z nim przebywać? Wiedziała przecież, że nie może rozmawiać z Iskrzącą Nadzieją i Miodową Korą, więc czemu miałaby móc zadawać się z owocami ich miłości? Okropieństwo.
Nieważne. Zalotna Gwiazda posłała Kocimiętkowy Wir z Tęgoszem, by ta wyprowadziła cętkowanego kocura w las. Sowiemu Zmierzchowi przypadło odprowadzić Seradelę, a Garbatek został powierzony Wilgowej Goryczy. Przy tym ostatnim w umyśle szylkretowej przywódczyni pojawiła się myśl. “Ten kociak nie wróci do obozu żywy” — przemknęło jej przez głowę, gdy koniuszek czekoladowo-białego ogona znikał z jej pola widzenia. Był zbyt słaby, zbyt pokraczny i zdeformowany, by przeżyć tę noc. W Klanie Wilka uchowywali się tylko najsilniejsi, a nie ci, którzy nie potrafili nawet normalnie chodzić. Garbatek nie przyniósłby tej przynależności niczego poza wstydem. Na szczęście nie musiała się martwić o jego eliminację — była niemal pewna, że takie “odpadki” usuwają się same.

* * *

Podczas gdy ona drzemała smacznie, trójka kociąt walczyła o życie w dzikim, wilczackim lesie. Zalotna Gwiazda nie śpieszyła się za bardzo. Powoli z rana wyczyściła swoje futro, poprzeciągała się i kilka razy ziewnęła, próbując się do końca rozbudzić. A gdy już wykonała swoje poranne rytuały, wreszcie wspięła się na pień i mruknęła:
— Czas przyprowadzić do nas kocięta, które tej nocy odbywały swój test na uczniów! — ogłosiła, na co Kocimiętkowy Wir, Sowi Zmierzch i Wilgowa Gorycz podnieśli głowy. Zalotka ruchem pyska wskazała im wyjście z obozu, czekając, aż wojownicy wybędą z azylu.
Na chwilę zeszła z pnia, aż dopóki w obozie nie zjawił się Tęgosz wraz z Seradelą. Garbatka wciąż nie było, ale Zalotna Gwiazda była na tyle przekonana, że czekoladowy kociak zmarł, że postanowiła rozpocząć ceremonię bez niego.
— Niech wszystkie koty Klanu Wilka zdolne do samodzielnego polowania zbiorą się przed mównicą! — rozkazała, rozglądając się po azylu i po wojownikach, którzy jeszcze trochę sennie wychodzili ze swoich legowisk, jak dżdżownice podczas deszczu.
W tłumie dostrzegła rudego cętkowanego kocura i niebieską srebrzystą kotkę. Posłała im pokrzepiający uśmiech, po czym kontynuowała:
— Wiedziałam, że nie zawiodę się na tej dwójce młodych kotów — mówiła z dumą, jako iż w obu kociętach pokładała spore nadzieje. — Tęgoszu, wystąp — nakazała.
Gdy zielonooki wysunął się na środek polany, Zalotna Gwiazda rozejrzała się jeszcze raz po zgromadzonych wojownikach, upewniając się, że jej wybór co do mentora będzie słuszny. Potem wróciła spojrzeniem do rudofutrego.
— Od dziś, aż do zakończenia treningu, będziesz zwany Cętkowaną Łapą, a twoją mentorką zostanie Tropiąca Łaska. Jestem pewna, że przekaże ci całą wiedzę, którą wcześniej zdobyła od samego zastępcy tego klanu — ogłosiła, czekając, aż czekoladowa szylkretka wysunie się z tłumu i dotknie nosem ze swoim nowym uczniem. Wojowniczka wyszkoliła już Nocnego Śpiewaka, więc czemu miałaby nie dostać drugiego podopiecznego? Zalotna Gwiazda ufała jej i patrzyła w jej stronę całkiem przychylnie — głównie przez to, że jeszcze jakiś czas temu Tropiąca Łaska kleiła się do liderki, jak rzep.
— Seradelo, wystąp — poleciła szylkretka, gdy Cętkowana Łapa wraz ze swoją mentorką odsunęli się na bok. Swoją drogą, rudy kocur dostał takie imię na cześć Prążkowanej Kity. Może i u schyłku jego życia Zalotka nie dogadywała się z nim najlepiej, tak wciąż był on jej pierwszą i tak właściwie jedyną miłością.
Gdy srebrna kotka podeszła pod mównicę, brązowooka uśmiechnęła się jeszcze szerzej i oznajmiła:
— Od dziś, aż do zakończenia treningu, będziesz zwana Seradelową Łapą, a twoją mentorką… zostanę ja sama.
Oczy młodszej zalśniły. Kotka niemal zamarła w szoku, a wtedy przywódczyni zeszła z pnia i dotknęła czubka jej nosa swoim własnym. Seradela zmrużyła ślepia i szepnęła:
— Obiecuję, że będziesz ze mnie dumna.
Zalotna Gwiazda już miała kończyć tę szopkę i dać się rozejść swoim wojownikom, gdy nagle usłyszała coraz to głośniejsze kroki. Zwróciła uszy w stronę wyjścia z obozu, a już po chwili pojawił się w nim Wilgowa Gorycz. Jak się okazało, nie przybył sam. Koło jego łapy chwiejnie szedł Garbatek. Na nieszczęście, był cały i zdrowy. Nie martwy, tak, jak wydawało się każdemu.
Szylkretka zauważyła, że wcześniej przygnębiony pysk Wrotyczowej Szramy, teraz się rozjaśnił. Strzepnęła gniewnie ogonem, po czym odchrząknęła i wróciła na mównicę, z odrazą śledząc wzrokiem ruchy czekoladowego kociaka.
— No proszę… co za niespodzianka — mruknęła pod nosem. Gdy pręgowany ustawił się między silnymi, zgrabnymi członkami Klanu Wilka, Zalotka nakazała mu wystąpić.
Gdy Garbatek znalazł się w centrum uwagi całego klanu, brązowooka zaczęła mówić:
— Od dziś, aż do zakończenia treningu, będziesz zwany Garbatą Łapą — tu przerwała, by szybko objąć wzrokiem możliwych mentorów. Przeżycie czekoladowego zbiło ją z tropu. Nawet nie zastanawiała się nad tym, kto mógłby go szkolić, bo nie sądziła, że ten moment nadejdzie. — Twoją mentorką zostanie Cykoriowy Cykor. Myślę, że do siebie pasujecie — stwierdziła, uśmiechając się złośliwie.
Przez pierwsze kilka uderzeń serca pręgowana wojowniczka nawet nie raczyła wychylić się z tłumu, co dla Zalotki było przezabawne. Pewnie przynosiło to wstyd biednemu Garbatkowi, który już teraz wyglądał, jakby chciał się zapaść pod ziemię.
W końcu jednak jakiś wojownik popchnął Cykorię do przodu i zmusił ją do wyjścia naprzeciw swojemu nowemu uczniowi. Pomarańczowooka z obrzydzeniem dotknęła jego nosa, a potem przewróciła oczami i nawet nie czekając na swojego ucznia, uciekła gdzieś na bok.

* * *

Zaraz z rana Zalotna Gwiazda zjawiła się w legowisku uczniów. Seradela już nie spała, gotowa na pierwszy trening z samą liderką. W jej oczach błyszczała duma i ambicja, z czego szylkretka była ogromnie ucieszona. Już wiedziała, że szkolenie niebieskiej kotki będzie czystą przyjemnością.
Mogła być pewna, że gdy tylko zielonooka osiągnie wiek dziesięciu księżyców, zmierzy się z kimś w walce i wygra za pierwszym razem. Wyszkolona przez samą przywódczynię, stanie się jednym z najsprawniejszych i najbardziej oddanych wojowników, jakiego Klan Wilka kiedykolwiek posiadał.

Od Modliszkowej Ciszy CD. Mniszkowego Nektaru

– T-to czy chciałbyś coś razem albo gdzieś coś porobić?… – wymamrotał cicho Mniszkowy Nektar. W tej niezręcznej ciszy kocur złapał łapami ogon. Zasłonił ogonem pysk, co wyglądało komicznie. Położył po sobie uszy i poruszył wibrysami, wyglądając jak zraniona łania. Kremowy uniósł lekko łeb z zainteresowaniem, na jego pysku zawitał niemal niezauważalny uśmieszek, najwyraźniej rozbawiony zachowaniem Mniszka.

Przez chwile w ciszy wpatrywał się w kocura, zastanawiając się nad swoją odpowiedzią.

– Czemu nie. Co proponujesz? – Mimo że nie powinien się zgodzić, coś w liliowym go fascynowało. Niczym zagadka prosząca się o rozwiązanie.

Mniszek podekscytowany rozejrzał się po okolicy, energicznie niczym małe kocie.

Liliowy w końcu się podniósł i poszedł w kierunku wody, a Modliszkowa Cisza za nim, zainteresowany dokąd ten go prowadzi. Słońce wychyliło się zza chmur, świecąc kocurom prosto w siatkówki. Gdy dotarli na plażę, Klifiak ponownie się rozejrzał, najwyraźniej zastanawiając się, co ma teraz zrobić. Mniszek pogrzebał łapą w piasku, aż znalazł ciekawy przedmiot, który odbijał światło od słońca. Niepewnie chwycił go do pyszczka i przerzucił na drugą stronę, żeby kremowy również mógł się temu przyjrzeć.

– Jak myślisz, co to jest? – spytał kocur. Liliowy zamruczał pod nosem, po czym rozciągnął grzbiet i niezgrabnie położył się na piasku, czując, jak morska bryza mierzwi jego futro.

Na widok błyszczącej kuli Modliszka zmarszczył pysk, przyglądając się uważnie, jak toczy się po jasnym piasku.

– Pierwszy raz widzę coś takiego.– powiedział, odrzucając kulkę liliowemu. – a ty widziałeś kiedyś coś podobnego?

Mniszek odwrócił łeb, wpatrując się w błękitną taflę wody, najwyraźniej przeszukując odmęty swojej pamięci, po chwili ciszy zrezygnowany pokręcił łbem.

Gdy tylko świecąca kula przeturlała się pod jego łapy, podniósł uszy, a źrenice rozszerzyły się do wielkości dwóch żuków, wygiął grzbiet w łuk i wyskoczył na dziwny przedmiot niczym piecuch dwunożnych.

Modliszka usiadł wygodnie na rozgrzanym piasku, owijając ogon wokół łap, wpatrywał się w wojownika, lekko zdezorientowany zachowaniem rozmówcy.

– Czy to prawda, że wy, klifiacy polujecie kraby? – zapytał, rozpraszając liliowego od polowania na martwy obiekt.

Wojownik strzepnął uszami, obracając łeb w stronę pręgowanego. Potrząsnął łbem, a jego ślepia wróciły do normalnej postaci. Ze zmieszanym wyrazem pyszczka odpowiedział.

– Tak polujemy, znaczy, polują, bo ja nigdy tego nie robiłem. Sam wiesz, kraby to przerażające stworzenia! – splunął liliowy.

– Szkoda. – mruknął, po czym odwrócił głowę, by spojrzeć na spokojną wodę. Pożywienie w klanie burzy było dość nudne, przynajmniej według Modliszkowej Ciszy. Ssaki były mało interesujące.

– A-Ale mogę dla ciebie to zrobić! – Zaczerwienił się kocur, wzdychając na boku. – Moja siostra mówiła, że niektóre kryją się przysypane górką piasku... Znajdźmy pozytywy tej sytuacji, możemy spędzić trochę czasu... Szukając krabów.

Burzak wytrzeszczył zielone ślepia.

– Naprawdę? – zapytał, przesuwając swój pysk bliżej liliowego pyska rozmówcy.

Na chwile zapominając o granicy, gdy tylko sobie to uświadomił, szybko cofnął łeb.

– To przeszukam piasek. – mruknął, lekko zawstydzony swoim bezmyślnym zachowaniem.

<Mniszkowy Nektarze?>

Od Pożarowej Łapy Do Iskrzącej Nadziei

– Lisie Łajno! – mruknęła pod nosem, wychodząc ze Skruszonego Drzewa. Kopnęła łapą kamyk z irytacji. Po raz kolejny poszła do Zawodzącego Echa, wnioskując o zmianę mentora. Przecież jeżeli dostawała takie mysie móżdżki, które jej swoją drogą nienawidziły z wzajemnością, to jak miała kiedykolwiek dostać tą swoją głupią ceremonię?! Jej na niej zupełnie nie zależało. Nazwać mogła się równie dobrze sama. Co dla niej za różnica czy nazywa się Pożarowa Łapa, Pożar czy Pożarowy Ogon? I tak miała już umiejętności, przetrwała kilka księżyców, polując sama dla siebie, przetrwała Betonowy Świat, przetrwała drogę powrotną, przetrwała nawet walkę z wilczakami! Ale nie! Pożarowa Łapa jest kozłem ofiarnym, którego nikt nie mianuje, bo nikomu się nie chce! A wszyscy każą jej dostać ten głupi tytuł. Ona już była wojowniczką! Nie potrzebowała afirmacji! To tylko wymóg innych. Echo powiedział jej to samo co za każdym poprzednim razem. Że nic się nie zmieni i że musi jakoś wytrzymać (powiedział to, co prawda dużo mniej dyplomatycznie, ale dla jego dobra to lepiej, że Pożar o tym zapomniała). Podeszła do niej ta głupia srebrna wywłoka.

– Pożarowa Łapo, idziemy na trening.

Sierść jeszcze bardziej uniosła jej się na karku.

– Nie będziesz mi rozkazywać jak jakiemuś szczylowi! – wypluła. Płomykówka popatrzyła na nią tylko z neutralnym wyrazem pyska.

 – Chodź. Idziemy. – Tym razem to Pożar zakomenderowała. Cętkowana nie miała powodu, żeby się nie zgodzić. I tak musiała odbębnić ten trening.

***

Wronia strawa nareszcie pozostawiła ją samą. Dzięki temu Pożar mogła zapolować w spokoju. Robiła to dobrze. Lepiej od jakiegokolwiek ucznia. Zupełnie jakby jej przedłużony trening był spiskiem rządu… No tak. Był. Goniła zająca przez wrzosowiska zdeterminowana, by go złapać. Niestety nie udało jej się tym razem go dogonić. W pewnym momencie szarak przeskoczył przez rów i pokicał w las. Pożar o mało w ów rów nie wpadła, udało jej się jednak gwałtownie zahamować. Musiała wyćwiczyć kondycję po pobycie w żłobku. Popatrzyła, jak zając oddala się od niej, uciekając w głąb gąszczu. Wyrównując oddech po biegu, popatrzyła pod łapy w dół rowu. Wtedy dobitnie uświadomiła sobie, gdzie jest. Miała wrażenie, że żółte krwiożercze oczy patrzą na nią z dołu. Cofnęła się. Dotknęła częściowo urwanego ucha i zaczęła cofać się coraz dalej od granicy. Jej oddech był płytki i szybki, bicie serca również. Rozglądała się wokoło, jakby zagrożenie miało za chwilę nadejść z każdej strony. Wspomnienia krwistej walki i tej kocicy o żółtych oczach powodowały u niej ogromny niepokój. Prawdopodobnie nie wycofywałaby się tak powoli, gdyby wiedziała, że patrzy na nią inna para żółtych oczu… łudząco podobna para.

<Iskra?>