Od Niedźwiedziówkowej Łapy (Niedźwiedziówkowego Pyłu) CD. Przypalonej Łapy (Mila)

Przeszłość

— Mamo? To znaczy… Niedźwiedziówkowa Łapo? — miauknął niepewnie, spoglądając na rodzicielkę.

Kocica odwróciła łeb w jego kierunku ze skonfundowaniem. Czego ten pchlarz znowu od niej chciał? Wystarczy, że go wychowała — a raczej wykarmiła, bo o wychowaniu nie było tu mowy. Dlaczego wciąż zawracał jej głowę, mimo że opuścili już żłobek i każde z nich poszło w swoją stronę? Dobrze chociaż, że nie próbował zwracać się do niej per “mama”. Nie znosiła tego słowa. Czuła obrzydzenie na sam jego wydźwięk. Ba! Nawet gdy tylko o nim pomyślała, czuła na języku niesmak. Nie chciała być żadną “mamą”, “matką” czy nawet “rodzicielką”. Ta rola zupełnie do niej nie pasowała. Sprowadziła na świat czwórkę kociąt tylko po to, by mieć pretekst do dołączenia do klanu i móc dalej siać zamęt. Te kocięta nie były niczym więcej niż zwykłą kartą przetargową. Niedźwiedziówka nie czuła się z nimi związana. No, może poza Narwaną Łapą, która była tak podobna do Wieleniego Szlaku, że... zapewne stanowiła jej drugie wcielenie. Na nią bura kocica od samego początku patrzyła łagodniej niż na jej dwóch braci. Mimo wszystko nie starała się jednak szczególnie, by utrzymać z nią pozytywną relację. W końcu i tak była tylko skutkiem ubocznym pragnienia Niedźwiedziówki, by podbić klanowe tereny.

— Czego chcesz? — warknęła w końcu, gdy ocknęła się z zamyślenia i przypomniała sobie, że przed jej pyskiem wciąż stoi ten wnerwiający lisi bobek.

Przypalona Łapa wreszcie odwrócił od niej wzrok i wbił spojrzenie we własne łapy. Jego uszy powędrowały ku czaszce, a Niedźwiedziówka mimowolnie przewróciła oczami na widok tego, jaką pokraką był jej syn. Nie mogła uwierzyć, że naprawdę płynęła w nim jej krew. Stać go było na więcej. Z nią za matkę mógł wyrosnąć na silnego, morderczego wojownika, a zamiast tego miał zostać popychadłem całego klanu.

— Myślałem, że... może moglibyśmy spędzić ze sobą trochę... czasu? — zapytał nieśmiało, jeszcze bardziej kuląc się przed obliczem matki.

Wyglądał tak żałośnie, że pręgowana miała ochotę uderzyć go w pysk i wykrzyczeć mu, żeby zaczął zachowywać się jak prawdziwy kocur, a nie jak mysz. Tylko przynosił jej wstyd na oczach wszystkich. Lada moment Nocniacy zaczną uważać, że Niedźwiedziówka powinna zabrać ze sobą te pokraki, jakimi były jej dzieci, i wrócić do samotniczego życia, bo tylko marnują zasoby klanu.

— To źle myślałeś — odparła, nie rezygnując z wrogiego tonu. — Lepiej wracaj na trening, bo nie chcę więcej słuchać twojego jojczenia! Póki nie zostaniesz najlepszym wojownikiem, jakiego widział Klan Nocy, nie pokazuj mi się na oczy — dodała szeptem, pochylając się nad jego uchem.

Na jej słowa dymny kocurek wreszcie podniósł na nią wzrok. Przez moment wpatrywał się w nią, jakby poczuł się zraniony, po czym szybkim krokiem zniknął z pola widzenia Niedźwiedziówki. Ta prychnęła pod nosem. Żałosne. Doprawdy żałosne, że doczekała się tak słabego potomka. Była stworzona do czegoś lepszego niż niańczenie sowich wypluwek. Sama była w stanie stworzyć coś lepszego niż ta trójka pokracznych kociąt. Jeszcze przyjdzie czas jej sławy. Tym bardziej teraz, gdy udało jej się zagrzać miejsce wśród klanów.

* * *

Jakiś czas temu

Wszystko szło zgodnie z jej niecnym planem. Udało jej się roznieść po obozie plotki o tym, że Gąbczasta Perła nie radzi sobie z obowiązkami medyka, a także że planuje niedługo odejść na spoczynek. Udało jej się również utwierdzić Nocniaków w przekonaniu, że Klekoczący Bocian wciąż nienawidzi swojej posady i po odejściu Gąbki na emeryturę nie poradziłby sobie dobrze jako główny medyk. Te informacje dotarły już do uszu niemal każdego kota w Klanie Nocy, a mimo to nikt nawet nie podejrzewał, że to Niedźwiedziówkowy Pył mogła być autorką tych jakże prawdziwych plotek. Nikt nie podejrzewał jej także o to, że to ona jako pierwsza zaczęła spekulować, iż Rogaty Flaming w rzeczywistości nie przepadał za kotkami i podobały mu się kocury. To wszystko było takimi bzdurami, że burasce chciało się śmiać na myśl o tym, że niektóre koty naprawdę wierzyły w te bujdy. Cóż, ona od zawsze była przecież bystra i miała dar przekonywania innych do swojej racji. Jednak to, co myślał tłum, nie było dla niej istotne. Liczyło się jedynie to, co o tym wszystkim myślał ród królewski — choć szczególną uwagę kierowała w stronę jednego z jego członków. Chodziło rzecz jasna o Błękitną Lagunę. Kocur, jak jej się zdawało, nie miał obecnie nikogo na oku. Niedźwiedziówka nie miała pojęcia, dlaczego sprawił sobie dzieciaka z Wężynowym Kłem, lecz była niemal pewna, że ta dwójka nie żywiła do siebie żadnych większych uczuć. Ten miot był chyba czystym przypadkiem, jakąś wpadką. Pręgowana nie rozumiała, z jakiego powodu do niego doszło, ale nie jej było to oceniać. Ważne, że Błękitna Laguna był wolny, a także miał tylko jednego potomka, który w dodatku, według opinii publicznej, mógł się nawet nigdy nie rozmnożyć!

Niedźwiedziówkowy Pył już od początku zamierzała wykorzystać plotki, które sama rozsiała, do własnych celów. Musiała tylko jakoś przedostać się przed oblicze Błękitnej Laguny i użyć swoich zdolności perswazyjnych, by przekonać go do swojej racji. Całe życie trenowała do tej chwili. Wszystkie rozmowy, wszystkie zmanipulowane koty — to wszystko było niczym w porównaniu z tym, co chciała uczynić teraz. Dzięki swojemu planowi wreszcie będzie miała okazję zabłysnąć w oczach Nocniaków. Wreszcie wspięłaby się na wyżyny hierarchii i mogłaby patrzeć z góry na tych wszystkich nieudaczników. Będzie śmiać się z tych, którzy całe życie spędzili w Klanie Nocy i nigdy nie byli w stanie awansować, mimo że ona potrafiła to zrobić jako była samotniczka. O ile oczywiście jej plan się powiedzie — lecz oczywiste było, że wszystko pójdzie po jej myśli. W końcu zaplanowała go tak starannie i dokładnie. Uwzględniła w nim każdą przeszkodę, na jego potrzeby przeanalizowała charaktery innych kotów, a także dokładnie oceniła własne umiejętności. Była pewna, że w swojej głowie miała właśnie klucz do sukcesu.

Wojowniczka siedziała właśnie w obozie, wypatrując biało-czarnego, niezwykle dostojnego i przystojnego kocura, z którym koniecznie musiała zamienić kilka słów. Miała nadzieję, że już za moment przemknie obok niej, dając jej wyśmienitą okazję do rozmowy w cztery oczy. Jak się okazało, siły wyższe szybko wysłuchały jej próśb, gdyż sprawiły, że Błękitna Laguna właśnie pojawił się w polu widzenia Niedźwiedziówki, zmierzając do wyjścia z azylu. Lepiej być nie mogło! Pręgowana od zawsze wiedziała, że los miał ją w opiece i za każdym razem działał na jej korzyść. Ten niewielki znak od Wszechświata, świadczący o tym, że nad nią czuwa, tylko i wyłącznie podsycił jej zapał i dodał motywacji. Od razu podniosła się z miejsca i poczęła gonić za białą końcówką książęcego ogona, który właśnie zniknął w wyjściu z obozu. Cieszyła się niezmiernie, że będzie miała okazję porozmawiać z zastępcą na osobności. Właśnie tego potrzebowała.

Spostrzegła go już na drugim brzegu rzeki i sama bez wahania zanurzyła się w wodzie, płynąc w stronę biało-czarnego. Kocur ruszył przed siebie, lecz już niedługo później zdołała go dogonić. Zrównała się z nim krokiem. Krople wody skapywały z jej futra, ciążąc na nim, bo Niedźwiedziówka nie miała nawet czasu się otrzepać. Zastępca zwrócił w jej stronę zdziwiony wzrok, lecz mimo wszystko milczał, czekając, aż to ona rozpocznie rozmowę.

— Dzień dobry, książę Błękitna Laguno — mruknęła podniosłym tonem, lecz zaraz potem przybrała dość zmartwiony wyraz pyska. — Jako przykładna członkini Klanu Nocy mam pewne obawy związane z ostatnimi plotkami, które panoszą się po klanie. Czy już o nich słyszałeś? — zaczęła.

— Dzień dobry — odparł zastępca, pozwalając sobie na krótką pauzę. — Oczywiście, że już o nich słyszałem. Każdy, kto ma uszy, zdążył się o nich nasłuchać. Poza tym chyba nie sądzisz, że jako zastępca nie wiedziałbym, co dzieje się w klanie? — prychnął cicho, po czym spojrzał przed siebie. — W każdym razie niektóre koty muszą mieć za dużo wolnego czasu i za mało rozumu, by rozpowiadać takie rzeczy wśród wszystkich Nocniaków — kontynuował.

Nie wiedział nawet, że właśnie rozmawiał z kotem, który zapoczątkował to wszystko. Po chwili ponownie spojrzał na Niedźwiedziówkę, tym razem z nieco większym zaciekawieniem.

— A jakież to obawy tak cię trapią w związku z tymi plotkami? — zapytał. — Mam nadzieję, że nie dałaś się wciągnąć w wir tych bzdur — dodał, a w jego głosie pobrzmiewał kpiący ton, który nie spodobał się burasce.

— Czy ja wiem, czy takich bzdur. Ostatnio sporo czasu spędzam z Gąbczastą Perłą i muszę przyznać, że nie jest z nią najlepiej. Staram się, jak mogę, by pomóc jej dojść do siebie. Więc w tym akurat plotki mogą mieć rację — zaczęła, obawiając się, że zaraz jej plan się posypie. Musiała jednak pozostawać dobrej myśli. — Nie wiem co prawda, jak bardzo prawdziwa jest ta plotka o… Rogatym Flamingu. To przecież twój syn, prawda? Uważasz, że księciu naprawdę mogą podobać się jedynie kocury?

Błękitna Laguna uniósł nieznacznie brwi, słysząc jej wypowiedź. Przez moment milczał, chyba niezbyt zadowolony z pytania, które mu zadała.

— Rogatemu Flamingowi należy się szacunek, niezależnie od tego, kto mu się podoba — odparł chłodno. — Nie widzę powodu, by roztrząsać takie sprawy. Poza tym, skąd w ogóle wzięłaś tę plotkę? — dodał. — Mam nadzieję, że nie zamierzasz powtarzać mi każdej niedorzeczności, jaką usłyszysz w obozie.

Tym razem to Niedźwiedziówkowy Pył się oburzyła. Czuła, że sytuacja powoli wymyka się spod kontroli, choć wciąż próbowała przekonać samą siebie, że uda jej się coś ugrać w rozmowie z zastępcą.

— Zgadzam się z tobą, Błękitna Laguno. Darzę twojego syna ogromnym szacunkiem, tak samo, jak resztę rodziny królewskiej. Nie mam najmniejszego problemu z tym, że mogą podobać mu się kocury i nie zamierzam wtrącać się w jego życie prywatne — zaczęła. — Martwię się jedynie o to, że przez upodobania księcia ród nie doczeka się kolejnych członków, jeśli wiesz, o co mi chodzi — wyjaśniła.

Biało-czarny kocur przystanął nagle, a jego ogon zaczął kołysać się na boki.

— I co w związku z tym? — zapytał w końcu, zadzierając brodę. — Książęta to nie króliki. Nie potrzebujemy całej gromady potomstwa — mówił dalej, po czym umilkł, mrużąc ślepia.

Bura również milczała, czując, że Błękitna Laguna ma jeszcze coś do powiedzenia.

— Poza tym Rogaty Flaming sam jest w stanie decydować o swoim życiu. To nie w twoim interesie leży to, czy ród królewski przetrwa, czy nie. Prosiłbym, żebyś zostawiła tę sprawę kotom, które przynależą do tego grona.

Koniuszek ogona pręgowanej drgnął nieznacznie. Wnętrze jej głowy właśnie płonęło, lecz starała się tego nie okazywać. Jej wyraz pyska pozostawał niemal kamienny.

— Nie wątpię w to, że jesteście w stanie sprawić, by ród przetrwał. Macie w końcu genialne umysły i zostaliście stworzeni do sprawowania władzy oraz podejmowania strategicznych decyzji — mruknęła. — Chciałam jedynie podzielić się z księciem pomysłem, który zrodził się w mojej głowie, gdy dotarły do mnie te wszystkie plotki. Biorąc pod uwagę stan Gąbczastej Perły oraz zachowanie Klekoczącego Bociana, doszłam do wniosku, że Klan Nocy nie może czekać, aż któreś z książąt zdecyduje się na miot z wybrankiem swojego serca. Jeśli Gąbczasta Perła rzeczywiście odejdzie do starszyzny, klan pozostanie pod opieką Klekoczącego Bociana, który najwyraźniej nie radzi sobie z obowiązkami tak dobrze, jak mogłoby się wydawać — kontynuowała poważnym tonem.

— Doprawdy interesujące — wtrącił Błękitna Laguna. — Czyli według ciebie członkowie rodu królewskiego powinni podejmować decyzje na podstawie plotek krążących po obozie? Rozumiem, że mogą budzić obawy, ale mimo wszystko to tylko plotki — prychnął, a jego mina nieco zrzedła. — Skoro jednak poświęciłaś tyle czasu na rozmyślania o przyszłości klanu, z pewnością masz coś wartego mojej uwagi. Jaki właściwie jest twój pomysł?

Wreszcie nadeszła ta chwila. Brązowooka wlepiła zatroskane spojrzenie w zastępcę, starając się wyglądać niewinnie i potulnie.

— Doszłam do wniosku, że gdyby zaszła taka potrzeba, byłabym gotowa sprowadzić na świat miot złożony z książąt. Wykarmiłabym je i wychowała. Jedno z nich mogłoby wtedy zostać uczniem medyka i zdobyć wykształcenie pod okiem Gąbczastej Perły, zanim ta odejdzie do starszyzny — przyznała wprost.

Zastępca przez chwilę wpatrywał się w nią, po czym zaśmiał się pod nosem, jakby nie dowierzał własnym uszom.

— Musisz mieć doprawdy wysokie mniemanie o sobie, skoro proponujesz mi coś tak niedorzecznego. Gdybym chciał powiększyć ród o kilku członków, znalazłbym kotkę lepszą od ciebie na pstryknięcie palca — zauważył, marszcząc brwi. — Nie urodziłaś się nawet w Klanie Nocy. Dlaczego więc uważasz, że nadajesz się do wydania na świat przyszłych książąt?

Niedźwiedziówkowy Pył zacisnęła szczękę, po czym wyszczerzyła się w uśmiechu. Frustracja narastała w niej z każdą chwilą. Dlaczego Błękitna Laguna musiał stawiać taki opór?

— Ponieważ, książę Błękitna Laguno, jestem do tego chętna. Chyba lepiej, by książęta zostały wychowane przez kogoś, kto naprawdę tego pragnie, niż przez kogoś, kto został do tego zmuszony, czyż nie? Chyba że nie zależy wam na dobrostanie kociąt, a jedynie na tym, by pochodziły z czystej krwi — wycedziła.

Biało-czarny fuknął pod nosem.

— Dosyć tego — oznajmił chłodno. — Twoja propozycja zostaje odrzucona. Wracaj do azylu i nie zawracaj mi więcej głowy takimi głupstwami — dodał, po czym bez słowa odszedł od burej.

Wojowniczka nie zamierzała go gonić, lecz jedno wiedziała na pewno — to jeszcze nie koniec. Nie mogła pozwolić, by jedna nieudana rozmowa przekreśliła jej plany. Jeszcze przekona Błękitną Lagunę do przyjęcia swojej propozycji. Nieważne, jak daleko będzie musiała się posunąć. Była gotowa nawet zamordować Rogatego Flaminga, byleby osiągnąć swój cel.

Gdy obserwowała oddalającego się zastępcę, w jej głowie zrodził się kolejny genialny pomysł. A gdyby tak wrobić Błękitną Lagunę w ojcostwo po jego śmierci? Martwi nie mają przecież głosu. Gdyby zaszła w ciążę z samotnikiem, a następnie zamordowała wielmożnego pana zastępcę, mogłaby wmówić klanowi, że to on był ojcem jej kociąt. W końcu jak trudno byłoby przekonać tę bandę skończonych idiotów do takiego kłamstwa? Nocniacy bez mrugnięcia okiem uwierzyli w plotki, które rozniosła. Dlaczego mieliby nie dać wiary jej słowom, gdyby oznajmiła, że jej kocięta należą do rodu królewskiego? Na dodatek mogłaby zyskać poparcie Gąbczastej Perły — przecież miała ją owiniętą wokół pazura.

Na jej pysku pojawił się ohydny uśmiech. Biedny Błękitna Laguna. Nawet nie zdawał sobie sprawy, że podczas tej rozmowy przypieczętował swój los. Wystarczyło, że zgodziłby się pozwolić Niedźwiedziówkowemu Pyłowi wychować książęta. Teraz jednak zapłaci za swoją upartość. Pręgowana oderwała wzrok od jego sylwetki, która ledwie majaczyła pośród zieleni, i ruszyła w stronę azylu.

* * *

Gdy wkroczyła do obozu, wiedziała, dokąd ma się udać. Skoro chciała zyskać poparcie dymnej, musiała sprawić, by Gąbczasta Perła uwierzyła, że kocięta naprawdę będą dziećmi Błękitnej Laguny. Właściwie wcale nie musiała — była pewna, że medyczka i tak zgodziłaby się przytaknąć każdemu jej słowu. Jeśli jednak pozwoli jej w to uwierzyć, będzie zachowywała się wiarygodniej, gdy przyjdzie jej bronić królewskiego rodowodu “książąt”. Poza tym Gąbczasta Perła nie będzie mogła w przyszłości wyciągnąć kłamstwa Niedźwiedziówki na światło dzienne, skoro nie będzie wiedziała, że jest ono kłamstwem. Bura nie zamierzała więcej ryzykować, pozwalając Gąbce wiedzieć więcej, niż powinna. Już i tak była świadkiem morderstwa Mewiego Puchu i jako jedyna w Klanie Nocy wiedziała, że wojowniczka nie jest tym, za kogo się podaje.

Owszem, mogłaby wykorzystać tę wiedzę przeciwko Niedźwiedziówce. Jednak dopóki nie dowie się, że kocięta w rzeczywistości nie są dziećmi Błękitnej Laguny, będą bezpieczne. Nikt nie zmyje im lotosu z czoła, jeśli będą miały w sobie krew księcia. Na dodatek zastępcy. Pręgowana do końca życia będzie mogła chwalić się tym, że urodziła koty należące do rodu, a jej przyszli potomkowie będą dumnie nosić krwiste oznaczenie na swoich pyskach.

Niedźwiedziówkowy Pył zanurzyła głowę w półmroku lecznicy. Od razu napotkała parę brązowych oczu. Były niezwykle urodziwe — i to nie tylko według buraski! Każdy, kto w nie spojrzał, mógłby zakochać się od razu. Gąbczasta Perła zapewne niejednemu kocurowi złamała serce samym faktem, że była medyczką i nie wolno jej było wiązać się z nikim. Wojowniczka szybko jednak oderwała wzrok od przyjaciółki, by rozejrzeć się po legowisku. Na szczęście nie dostrzegła w nim tego brudnego, leniwego kleszcza, jakim był Klekoczący Bocian. Uśmiechnęła się, wyprostowała i pewnym krokiem weszła do środka, jakby była panią tego miejsca. Tak właściwie spędzała tu więcej czasu niż w legowisku wojowników! Była niczym wrzód na ogonie dymnej kocicy, która nie mogła się nawet sprzeciwić. Doskonale wiedziała, co spotkałoby Senną Łzę, gdyby odważyła się wygonić Niedźwiedziówkę z lecznicy.

Wojowniczka położyła się na jednym z legowisk, które tak właściwie już do niej należało. Zawsze, gdy odwiedzała Gąbczastą Perłę, rozkładała się na nim jak prawdziwa księżniczka. Dymna patrzyła teraz na nią z miną, która mówiła mniej więcej: “Czego chcesz tym razem?”. Niedźwiedziówka parsknęła śmiechem, nim zdążyła mruknąć:

— Ten pchlarz znowu ucieka od obowiązków? Typowe — stwierdziła, komentując nieobecność asystenta czarnofutrej. — Choć nie powiem, że mi to przeszkadza. Przynajmniej możemy sobie tu porozmawiać na osobności o absolutnie wszystkim... — dodała, uśmiechając się pod nosem.

— Czyżbyś miała mi coś ważnego do powiedzenia? — westchnęła w końcu księżniczka, strzepując ogonem.

Niedźwiedziówkowy Pył parsknęła śmiechem.

— Och, Gąbeczko, jak ty mnie dobrze znasz! — mruknęła, na co medyczka przewróciła oczami. Czyżby wstała dziś lewą łapą? A może coś ją ugryzło? Wydawała się jakaś nie w humorze. Dobrze, że pręgowana zamierzała jeszcze bardziej ją dobić.

— W takim razie, na co czekasz? Mów — zażądała dymna, zadzierając brodę.

Wszystkie księżniczki były jednak takie same. Zadufane. Zapatrzone w siebie. Przekonane, że są ponad wszystkimi kotami.

— No już, już. Lotos ci z głowy nie zniknie, jeśli chwilę się z tobą podroczę — zachichotała, posyłając medyczce figlarny uśmiech. Widząc jednak poważną minę kotki, postanowiła wreszcie przejść do sedna. — Cóż, chciałam ci tylko przekazać, że już wkrótce zostanę matką… Ale skoro cię to nie interesuje, to mogę sobie pójść — westchnęła dramatycznie, kręcąc głową.

Kątem oka spostrzegła, jak Gąbczasta Perła zamiera w miejscu, a futro na jej karku staje dęba. Wydawać by się mogło, że na moment wstrzymała nawet oddech, gdyż w lecznicy zapanowała przytłaczająca cisza. Niedźwiedziówka miała wrażenie, że atmosfera zgęstniała tak bardzo, że zaraz nie będzie się dało tu oddychać. Ponadto czarnofutra wpatrywała się w nią teraz tak morderczym wzrokiem, że gdyby mogła nim zabijać, Niedźwiedziówka już dawno padłaby trupem.

— No co? Czy to źle? — postanowiła skomentować. — Należy mi się kolejny miot po tym, jak te dwie pokraki uciekły z klanu. Nie mogę uwierzyć, że moi właśni synowie przynieśli mi taki wstyd! — zaczęła narzekać, jednocześnie machając koniuszkiem ogona. Po chwili cmoknęła jednak i ponownie wyszczerzyła kły. — No, ale mogę mieć pewność, że moje kolejne kocięta będą od nich o stokroć lepsze. W końcu będą miały w sobie krew samego zastępcy, będą przynależeć do królewskiego rodu… Ani ja, ani zresztą Złocisty Widlik na pewno nie pozwolimy im popełnić tych samych błędów co Przypalony Kasztan i Narcyzowa Łapa — dodała, uważnie obserwując pysk Gąbki. Wiedziała, że ta informacja będzie dla niej szokiem. Nie myliła się. Już po chwili mina dymnej gwałtownie się zmieniła. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, a brwi powędrowały ku górze.

— Żartujesz…?! — wydukała, robiąc krok do przodu. — Będziesz miała kocięta z Błękitną Laguną?! Jak… jak do tego doszło? Dlaczego? Jakim cudem on zgodził się na to, żeby mieć z tobą dzieci? Przecież jesteś… jesteś najmniej zaufaną członkinią tego klanu! Nie urodziłaś się tu, jesteś… samotniczką! Nigdy wcześniej nawet nie rozmawiałaś z Błękitną Laguną! — mówiła w szoku.

Niedźwiedziówka milczała, pozostawiając brązowooką w niepewności. Poczekała, aż futro kotki opadnie, a jej mięśnie nieco się rozluźnią.

— Cóż, powiedziałam mu, że po obozie ostatnio krążą nieciekawe plotki. No wiesz, o tym, że Rogatemu Flamingowi nie podobają się kotki, przez co nie spłodzi kolejnych książąt… — zaczęła spokojnie. — Mówiłam też, że jesteś bardzo zestresowana, a Klekoczący Bocian cały czas szlaja się gdzieś poza obozem…

— Nie byłabym zestresowana, gdyby nie ty! — wtrąciła Gąbczasta Perła.

— No już nie przesadzaj — fuknęła w odpowiedzi buraska, mierząc ją zirytowanym spojrzeniem. Kilka uderzeń serca później odchrząknęła. — Wracając… Stwierdziłam, że będę dobrą przyjaciółką i urodzę dla ciebie przyszłego ucznia. Czy nie brzmi to pięknie? Błękitna Laguna docenił moje poświęcenie dla sprawy i zgodził się na to, bym nosiła pod sercem jego potomków. Cieszysz się, Gąbeczko? — dokończyła.

Dymna zmarszczyła brwi, kładąc po sobie uszy.

— Nie wierzę w to, że tak łatwo się zgodził! — prychnęła. Niedźwiedziówka jednak milczała, wpatrując się w medyczkę ze śmiertelnie poważnym wyrazem pyska. — Nie… — wycedziła po chwili, a jej warga zadrżała. — Powiedz, że żartujesz! Nie jesteś jeszcze w ciąży, prawda…? — spytała drżącym głosem.

— Nie, jeszcze nie… — odparła pręgowana. — Poza tym, dlaczego tak bardzo tego nie chcesz? Czy to źle, że chcę ci pomóc? Przecież widzę, jak zapracowana jesteś, Gąbeczko… Wiecznie tylko sortujesz zioła albo wychodzisz, by je zbierać. Potrzebujesz kogoś, kto przejmie od ciebie część obowiązków — mówiła z udawaną troską. — Nie cieszysz się moim szczęściem, co? Ja pragnę ci pomóc. Ale pragnę też tych kociąt. Nawet nie wiesz, jak bardzo mi na nich zależy… Jesteś zła, że mi się powodzi? Że wreszcie odnajduję się w Klanie Nocy? Że w końcu znalazłam tu swoje miejsce? — westchnęła rozżalona.

— Mordercy nie powinni mieć miejsca w Klanie Nocy! — wycedziła dymna przez zęby. — To dziecko nie zostanie medykiem! Nie, póki ja żyję! — oznajmiła, marszcząc nos. — Nie potrzebuję ucznia, który będzie tak samo zepsuty, jak ty. Nie potrzebuję szkolić przyszłego truciciela! — mówiła cicho, na co bura prychnęła.

— A jednak jest powód, dla którego boisz się wypowiadać te słowa na głos — zauważyła, a Gąbka zamarła. — Wiesz dobrze, co się stanie, jeśli nie będziesz mnie słuchać. Ten dzieciak zostanie twoim uczniem albo tego pożałujesz — zagroziła jej.

Na to medyczka nie potrafiła znaleźć riposty. Umilkła, po czym powoli odsunęła się od wojowniczki, wlepiając spojrzenie we własne łapy.

— A teraz wybacz, Gąbczasta Perło, ale muszę już iść. Mam kilka spraw do załatwienia w związku z tym miotem… — wyjaśniła, podnosząc się z miejsca.

Otrzepała się, po czym ruszyła do wyjścia z lecznicy. Następnie opuściła również azyl i skierowała się w stronę terenów samotniczych. Musiała znaleźć jakiegoś głupca, który zgodzi się wyświadczyć jej pewną drobną przysługę.

* * *

Ponad księżyc później

Niedźwiedziówkowy Pył upatrzyła sobie pewnego samotnika. Nazywał się Kos. Był durny i niezwykle nieznośny, lecz zgodził się pomóc burasce zajść w ciążę. Nie musiała się nawet nadto starać, by go do tego przekonać. Kos wyglądał na takiego, który myśli, że każda kotka na niego leci, podobnie jak na jego żałosne podrywy. Wojowniczka nie znosiła jego ulizanego do tyłu futra na głowie ani skośnych, niebieskich oczu, w których zawsze widniał zawadiacki błysk. Miała ochotę go rozszarpać za każdym razem, gdy próbował z nią flirtować i zachowywał się, jakby łączyło ich coś więcej niż zwykła umowa. Mimo wszystko nie zamierzała szukać nikogo innego. Kos nadawał się do tej roboty idealnie, ponieważ był łudząco podobny do Błękitnej Laguny. Również miał czarno-białe futro i błękitne ślepia. Gdy pręgowana przemierzała samotnicze tereny w poszukiwaniu ofiary, przez chwilę pomyślała nawet, że między krzewami dostrzegła samego zastępcę, a nie jakiegoś bezklanowca. Miała tylko nadzieję, że kocięta, które urodzi, również będą tak bardzo przypominać Kosa, a co za tym idzie — także Błękitną Lagunę.
O ile te kociaki w ogóle przyjdą na świat… Niedźwiedziówka od jakiegoś księżyca, jeśli nie dłużej, starała się z Kosem o miot. Za każdym razem, gdy musiała spotkać się z samotnikiem i poinformować go, że medyczka wciąż nie wyczuła kociąt w jej brzuchu, przeklinała swój parszywy los. Przez chwilę myślała nawet, że może to z Kosem jest coś nie tak, jednak niedługo później okazało się, że rzeczywiście nosiła pod sercem kocięta. Niestety straciła je, zanim objawy ciąży stały się widoczne. Domyśliła się wówczas, że czarno-biały samotnik był w stanie podarować jej “książęta”. Po prostu z jakiegoś powodu umierały one w jej ciele jeszcze przed narodzinami.
Pręgowana była tym sfrustrowana. Bez problemu sprowadziła na świat swój poprzedni miot, więc dlaczego teraz było inaczej? Czy była już na to za stara? A może Klan Gwiazdy, o którym mówiły wszystkie klanowe koty, postanowił ją przekląć? W końcu na pewno działał na korzyść królewskiego rodu. Może chciał w ten sposób uchronić zastępcę przed śmiercią? Cóż, nie wiedział jednak, że Niedźwiedziówka nie zamierzała rezygnować. Nawet jeśli jacyś Gwiezdni Przodkowie chcieli inaczej.
Leżała teraz w lecznicy, podczas gdy Gąbczasta Perła grzebała w składziku. Klekoczącego Bociana znów nie było w środku, dlatego bura postanowiła ciężko westchnąć, a następnie się odezwać:
— Nawet nie wiesz, jak bardzo jestem zła, że cały czas tracę kocięta! — fuknęła, uderzając ogonem o ziemię.
Dymna zastrzygła uchem, zwracając pysk w stronę wojowniczki.
— Co się tak na mnie gapisz? Może wyraziłabyś jakieś współczucie, co? No chyba, że jesteś tylko zwykłą, bezduszną księżniczką — prychnęła, zdenerwowana na cały otaczający ją świat. Dlaczego jej plan cały czas się sypał? Do tego czasu powinna już mieć wszystko. Powinna być uwielbiana, kochana i szanowana. A zamiast tego wciąż była tylko zwykłą, szarą wojowniczką. Według niektórych nawet szemraną!
— Przykro mi, Niedźwiedziówko — odezwała się w końcu medyczka. — Za bardzo się tym przejmujesz. Stres źle wpływa na ciążę — dodała, po czym wyciągnęła ze składziku jakąś roślinę.
Było to skupisko żółtych, okrągłych kwiatów osadzonych na łodydze o miękkich liściach. Miały ostry zapach, który już zdążył wwiercić się w nozdrza pręgowanej. Gąbczasta Perła często podawała to zioło wojowniczce, twierdząc, że jest dobre dla ciężarnych kotek. Podobno redukowało stres i miało sprawić, że kocięta przyjdą na świat silniejsze.
Brązowooka położyła zioło przed Niedźwiedziówką. Jej wyraz pyska był zatroskany, co sprawiało wojowniczce przyjemność. Uznała to za oznakę, że Gąbka powoli się do niej przyzwyczaja, a może nawet przywiązuje — a właśnie na to liczyła. Mimo wszystko chciała, by medyczka ufała jej bezgranicznie. By nie była w jej obecności taka spięta, lecz zamiast tego traktowała ją jak prawdziwą przyjaciółkę. Kocica podziękowała jej skinieniem głowy za zioło, po czym bez wahania wzięła je do pyska.

* * *

Po śmierci Błękitnej Laguny

“Dzisiejszej nocy straciliśmy Błękitną Lagunę” — te słowa odbijały się w głowie Niedźwiedziówki jeszcze długo po tym, jak wszystkie koty zdążyły się rozejść i wrócić do swoich obowiązków. Ona zaś siedziała na uboczu, ze zwieszoną głową, wbijając pazury w ziemię. Słowa nie były w stanie opisać, jak bardzo była sfrustrowana. Wciąż nie była w ciąży. “Durny Kos!” — przeklinała go w myślach. Miało być tak pięknie! Miała sprowadzić na świat książęta! Miała zostać matką kociąt, które znajdą się na samym szczycie hierarchii! Zamiast tego została z niczym. No, może poza głupim, zapchlonym samotnikiem, który myślał, że pręgowana się w nim zakochała i zamierzała zostać jego partnerką. Co za ciołek. Nie chciała mieć z nim nic do czynienia! Gdyby Błękitna Laguna zgodził się, by urodziła jego kocięta, Kos wcale nie byłby jej potrzebny!

Teraz musiała jednak obmyślić kolejny, zupełnie nowy plan, choć w jej głowie panowała pustka. Jak inaczej mogłaby wkupić się w łaski królewskiego rodu? Jak sprawić, by reszta Nocniaków zaczęła patrzeć na nią z podziwem? Jak sprawić, by cały klan zainteresował się właśnie nią? Nagle przyszła jej na myśl Czyhająca Murena, która została teraz zastępczynią. Niedźwiedziówka już kiedyś próbowała ją omamić, lecz księżniczka za każdym razem zbywała jej zaloty. Czy powinna spróbować ponownie? Przecież Murena nie miała już tego głupiego partnera. Była wolna. Czy na pewno nie skusiłaby się na odrobinę miłości ze strony tak pięknej i bystrej kocicy jak Niedźwiedziówkowy Pył?

Poza Mureną była jeszcze jej siostra — Pierzasta Kołysanka. Ta była ogrodniczką i bura widywała ją raczej rzadko, gdyż kocica często przebywała na swojej wyspie. Jeśli jednak plan z zastępczynią nie wypali, Niedźwiedziówka będzie skłonna nieco ubrudzić sobie łapki, byle tylko przypodobać się srebrzystej kocicy. Zostanie partnerką kogoś z rodu za wszelką cenę.

— Hej, Niedźwiedziówkowy Pyle — rozległ się głos, na którego dźwięk bura ocknęła się z zamyślenia.

Podniosła wzrok, a jej oczom ukazała się nie kto inny, jak sama Gąbczasta Perła.

— Szkoda, że jednak nie doczekałaś się kociąt z Błękitną Laguną, zanim umarł… — dodała, patrząc na wojowniczkę ze współczuciem. — Mimo wszystko doceniam, że chciałaś mi pomóc. Chyba jednak będę musiała poczekać, aż Rogata Gwiazda doczeka się potomków, by móc odejść do starszyzny — zaśmiała się pod nosem.

— Tia… — fuknęła pręgowana, uderzając końcówką ogona o podłoże. — Mi też jest niezwykle przykro. Błękitna Laguna nie zasługiwał na to, by umrzeć, zanim został przywódcą… — dodała, starając się zabrzmieć na jak najbardziej załamaną. — Nie wierzę, że odszedł akurat wtedy, gdy zaczęłam dostrzegać, jak cudownym jest kotem… Zbliżyliśmy się do siebie przez te ostatnie księżyce, tylko po to, by na koniec rozdzielił nas głupi los…! — mówiła, co jakiś czas pociągając nosem. — Och, Gąbko, czym sobie zasłużyłam na to, by stracić kota, w którym byłam zakochana…? Czy Klan Gwiazdy mnie przeklął?

Medyczka wypuściła powietrze z płuc, po czym przysiadła obok Niedźwiedziówki i oparła głowę na jej barku.

— Nie, nie… To na pewno nie twoja wina — mówiła, lecz brzmiała mało przekonująco.

“Co za lisie serce!” — pomyślała Niedźwiedziówka. “Cieszy się z mojego nieszczęścia. Słyszę to w jej głosie. Widziałam to po jej minie”.

W pewnym momencie wojowniczka wstała. Nie zamierzała jeszcze się poddawać. Przed nią czekało ostatnie spotkanie z Kosem. Ostatnia szansa na to, by wreszcie doczekać się upragnionych kociąt. Jeśli i tym razem nic z tego nie wyjdzie, będzie musiała pogodzić się z porażką i porzucić marzenia o książęcym miocie. Sama myśl o tym przyprawiała ją o wściekłość. Nie chciała nawet dopuszczać do siebie takiej możliwości. Przecież tyle już poświęciła, tyle razy znosiła obecność tego zapchlonego samotnika… Nie mogła pozwolić, by wszystko poszło na marne.

— Idę się przejść, Gąbko. Muszę… muszę rozchodzić to wszystko, co się wydarzyło — oznajmiła, starając się zachować spokój.

Po chwili ruszyła w stronę wyjścia z obozu, wyruszając na ostatnie poszukiwania Kosa.

Od Cisowej Łapy CD. Kaczorka

*Końcówka pory nagich drzew*

Kotka lekko się zaśmiała.

— Nie jestem żadną "Pszepanią"! — miauknęła, jednocześnie dostrzegając, dokąd wędrował wzrok kocięcia. — Podoba Ci się moja Koniczynka? — Kocię kiwnęło głową, zaciekawione i lekko onieśmielone w jednym. Uczennica rozejrzała się i napotkała wzrok rodzeństwa kocięcia, które prawie na nią wpadło. Uśmiechnęła się figlarnie i sięgnęła po kulkę mchu, po czym odrzuciła ją daleko, w stronę najdalszego z kociąt. Kremowej pręgowanej koteczki o brązowych oczach. Miała na imię Żołądź. Kocięta szybko podchwyciły zabawę, rywalizując który pierwszy złapie zabawkę.

***

Nastała pora nowych liści. Chłodna, lecz powoli już znikała. Zwierzyna wracała, wszystko budziło się do życia. Cis ruszyła do żłobka, gdyż dostała dzisiaj za zadanie wymienić podściółkę kociąt i karmicielek. Wkroczyła do leża kociąt, targając ze sobą zebrany wcześniej świeży mech, który skrupulatnie oddzieliła od brudnego, stawiając kupkę w najdalszym kącie legowiska, by nie dotykała żadnego nieświeżego mchu. Gdy zabrała się za przekopywanie nieświeżego mchu, do głowy wpadł jej pewien pomysł. Oczywiście, kocięta na pewno będą zainteresowane świeżym mchem. Oczywiście, jest to jej zdecydowanie nie na łapę. A gdyby tak jakoś odciągnąć ich uwagę od zabawy?

— Chcielibyście usłyszeć histor... — okręciła się w stronę młodych i odkryła, że się spóźniła. Ledwo utrzymała się na łapach, gdy pomiędzy jej kończynami sprintem przebiegł jeden z kociaków, rzucając się na kupę świeżego mchu. Inny już w nim był, ciskając mchem w trzeciego.

— Żołędziu! Kaczorku! Komoso! — jęknęła uczennica na ten widok - Wiecie, że tak nie można! Będę musiała przez was iść po nowy mech... — Jeden z kocurków wbił zawstydzony wzrok w ziemię. Po chwili resztą też to zrobiła. — Kto wpadł na ten pomysł? — mruknęła uczennica. Kompletnie nie wiedziała, co robi i czy dobrze reaguje. Spięła się cała w środku.

<Kaczorku? Może mi odpowiesz?>

[273 słowa]

Od Zamroczonej Łapy

Zamroczona Łapa usiadła na chłodnej trawie. Myślała o tym, co powiedział jej Cętkowany Tęgosz, jakieś dwa sezony temu. Przyznał się do zamordowania starszego, ale kazał jej nikomu o tym nie wspominać. Rozumiała jego obawy, tylko że nie potrafiła stwierdzić, czy kuzyn zrobił dobrze.

Bo czy to znaczy, że zabijanie może być dobre? — przeszło jej przez głowę.

Odwróciła się z zaskoczeniem, gdy usłyszała za sobą cichy głos. Po zobaczeniu czarnego kocurka uświadomiła sobie, że należy on do Ślepowronowej Łapy. Klan Wilka ostatnio przyjął sześć kolejnych kotów w szeregi uczniów, a on był jednym z nich. Kotka zauważyła, jak za czasu, który spędzili w żłobku, Ognikowa Słota spędzała z nimi sporo czasu. Wierzyła, że miała swoje powody, ale… Dziwna sprawa.

— Przypomnisz mi, jak masz na imię?

— Nazywam się Zamroczona Łapa, a ty? Rzadko cię widziałam. — Zastanowiła się, czy kocur nie ma jakiegoś celu. Wątpiła, żeby ktoś z kim miała tak mało kontaktu, tak po prostu rozpoczął z nią rozmowę.

— Ślepowronowa Łapa. Wiesz… czasami ciekawi mnie to, że aż tak jestem lubiany w klanie. To pewnie dzięki mojej krwi. Ty i twoje rodzeństwo też macie dobre korzenie. Nie uważasz?

— Masz rację. Podoba mi się to, ale bardzo rzadko czuję się jakaś niezwykła. Wydaje mi się, że inni przykładają do tego większą wagę niż ja, chyba rozumiesz. A miałeś coś konkretnego na myśli?

Wzrok Ślepowronowej Łapy skierował się lekko na bok.

— Pomyślałem sobie, że może chcesz poćwiczyć razem polowanie? Dobrze by zrobiło nam obojgu, a nawet mogłabyś mi co nieco pokazać.

Kiedy mówił, słowa wypadały z jego pyska powoli i elegancko. Mimo tego nie zrobiło to na Zamroczonej Łapie wielkiego wrażenia, choć może trochę.

Opuściła ogon i pokiwała głową. Rzeczywiście mogło okazać się to pomocne.

Po dłuższej chwili zgodziła się, więc uśmiechnęła się tylko, słysząc propozycję. Wkrótce znaleźli się głęboko w lesie. Idąc, pręgowana kotka słyszała gdzieś w oddali wodę wartko płynącą w strumyku. Na jej nieszczęście nie zauważyła żadnej zwierzyny, co znaczyło, że raczej będzie musiała w końcu odezwać się do niego. Niefortunnym było tak długo milczeć.

Nagle, kiedy zaczerpnęła powietrza, spodziewając się, że nic to nie wniesie, wyczuła świeżą woń nornika. Ślepowronowa Łapa również na coś natrafił, bo stanął i przyczaił się.

Końcowo złapali po dwóch zdobyczach, a w upolowaniu jednej z nich Zamroczona Łapa pomogła trochę kocurowi.

— Czy twój mentor pokazywał ci już walkę na treningach? — spytał.

— Ma się rozumieć, a twój? Na pewno pokonałabym cię w mgnieniu oka!

Ślepowronowa Łapa przybrał zamyślony wyraz pyska i zaproponował:

— Ach tak, co? Może w takim razie się przekonamy.

Napiął mięśnie i warknął prawie bezgłośnie. Był mniejszy od niej, ale wyglądał na silnego, choć nigdy nie przyznałaby tego.

— Z chęcią — odrzekła, wstając na równe łapy i poszli kilka metrów dalej, gdzie było wystarczająco miejsca. Kiedy już się przygotowali, rozpoczęli oto ten niby trening.

***

Po krótkich ćwiczeniach Zamroczona Łapa spojrzała z ukrytym cieniem szacunku na Ślepowronową Łapę. Nie powstrzymywała się przed tym, ponieważ w końcu prawie nikt nigdy nie odgadywał jej emocji.

Usiadła, wskazując czarnemu uczniowi, żeby usiadł naprzeciwko. Podczas walki dostrzegła u niego kilka słabości, o które chciała go zapytać. Zamrugała kilka razy.

— Dlaczego masz osłabioną łapę, coś ci się w nią stało?

— Nie — zaprotestował — Mam tak od urodzenia, ale to nie znaczy, że jestem gorszy od innych.

— Jasne, że nie! To nie powinno mieć żadnego znaczenia. — W pewnym momencie przypomniała sobie słowa Cętkowanego Tęgosza o najbliższym treningu. — Muszę już iść… Za jakiś czas się zrewanżuję – miauknęła pręgowana kotka, dopiero po chwili rozumiejąc, że powiedziała to lekko zbyt chłodno.

— To do zobaczenia wkrótce. — Ślepowronowa Łapa w chybotliwych susach gdzieś ruszył.

— Tak, cześć — wymamrotała niepewnie, chociaż już zdecydowanie przyjaźniej.

Wtedy wróciło jej do głowy pytanie, które sobie już zadała. Obiecała kuzynowi, że nikomu poza rodziną nie powie o jego występku. Czuła, że postąpiła dobrze, przyrzekając mu to, ale co do samej wagi obietnicy nie miała żadnych przeczuć. Czy zabijanie mogło być dobre lub przydatne? Była młoda i niedoświadczona, ale wolała już to niż posiadanie zbyt dużej wiedzy, cokolwiek to oznaczało.

[655 słów]

Od Cisowej Łapy

Dzień był cichy i mroźny. Chłód nawet na moment nie puszczał, I to od wielu już dni. Koty siedziały w obozie, wychodząc jedynie wtedy, gdy musiały zapolować. Mimo wszystko czuć było, iż pora nagich drzew trzyma się już ostatkami siły. Ostatkami siły, ale jednak trzyma, pozbawiając klan zdobyczy i energii na jej upolowanie. A przecież mieli pod opieką nową trójkę kociąt! Trzeba je wykarmić, sprawić by poczuły, że przynależą do tego klanu, a nie głodzić przez brak zwierzyny. I dlatego Cisowa Łapa cały czas była w ruchu. Polowała, ile tylko mogła, chętna zgłosić się na każdy patrol. Była dzięki temu pożyteczna. Karmiła klan. No i ćwiczyła polowanie. Teraz również nie było inaczej. Uczennica zgłosiła się na patrol z Puszystą Neriną, Bukową koroną i Mysikróliczą Łapą. Aktualnie jednak wszyscy się rozdzielili i poszli szukać zwierzyny w różne zakątki terytorium. Za nią teoretycznie miał podążać jej ojciec, ale już dawno zostawiła go w tyle, zdeterminowana, by przynieść do obozu jak najwięcej. Na śniegu jednak nie było czuć żadnych zapachów. Las wydawał się pusty, I nienaturalnie cichy. Nie było słychać ptaków, wiatr ucichł, uciszając liście. Świat niczym zatrzymany w czasie, jakby był jedynie wspomnieniem, a nie realnym miejscem. Dodatkowo łapy kotki, chodź nawet długie, zapadały się w śniegu tak, że brnęła w nim aż po brzuch. Na szczęście jej futro nie było tam tak ekstremalnie długie, jak na ogonie, patrząc oczywiście na jej standardy, więc przynajmniej jej nie zatrzymywało.

Cis przerwała nagle marsz, gdy do jej nozdrzy doleciał słaby, lecz świeży zapach kraba. Co to zwierzątko robiło aż tutaj, tak daleko od wody? Uczennica postanowiła podążyć zapachem zwierzęcia, ciekawa co ono robiło tak w głębi lądu, no i też napędzana chęcią upolowania go. Przylgnęła do ziemi bądź raczej śniegu, z nosem tuż przy powierzchni, podążając za tropem zapachowym. Powoli i uważnie skradała się za tropem zapachowym, starając się być niemal niezauważalna, co nie było zbyt łatwe, bo jej czarne jak ziarna maku futro wyraźnie odcinało się od puchowej otoczki, która przykrywała teraz ziemię. W końcu go dostrzegła. Trzęsący się z zimna krab, zawędrował za daleko od legowiska i przez panującą pogodę nie miał już siły wrócić. Wyglądał, jakby był pogrążony w półśnie. Niby podrygiwał kończynami, ale poza tym ruch był znikomy. Cis zamarła i po chwili ostrożnie podkradła się do zwierzyny, a następnie szybkim ruchem odwróciła kraba i rozpruła mu pazurami podbrzusze. Zaraz potem zabrała się za kopanie dziury w śniegu, do której po skończeniu prac wrzuciła upolowaną przed chwilą zdobycz. Wróci po nią później, a na razie pójdzie zapolować gdzieś dalej. Może się jej poszczęści i trafi na coś jeszcze?

***

Powoli nadchodziła pora nowych liści. Pojawiały się zielone akcenty, na do tej pory pustych drzewach. Cisowa łapa skończyła 12 księżyców już jakiś czas temu, jeszcze w porze nagich drzew, choć już pod koniec. Od jej narodzin minął cały sezon. Kiedy to zleciało? Kotka miała wrażenie, że sama nie wie. Jakby zaledwie wczoraj beztrosko hasała sobie w żłobku z dymówką. A nie, powinno być: siedziała z boku i patrzyła jak, Dymówka wesoło hasa w żłobku. Wracając, dużo czasu minęło. Obydwie kotki przestały już być kociakami i stały się uczennicami: Cisowa Łapa uczennicą wojowniczki, ich matki i jednej z Jaśniejących Skrzydeł, a Dymówkowa łapa uczennicą protektorki o uroczym usposobieniu. Wydoroślały. Albo dojrzały, jak kto woli nazywać. Ziemia zmieniała się razem z nimi. Podczas ich narodzin, była jeszcze przymrożona, jednak ich kocięce czasy przypadły na okres ciepła i pełności w brzuszkach. Gdy zostały uczennicami, przyszła pora opadających liści, czyli pełno barw, ostatnie ciepłe promienie słońca i zapasy na później. Na koniec była pora nagich drzew, która skuła lodem i śniegiem świat. A teraz znów nadchodziła pora nowych liści. Rozpoczął się nowy sezon. Świat zatoczył krąg, wrócił do punktu wyjścia. Ale uczennice tak nie mogły. Cisowa łapa nie mogła stać się na powrót Ciska, a Dymówkowa Łapa Dymówką. Ich życie toczyło się dalej. Sezon ich życia przemknął szybko i zanim ktokolwiek się zorientował, miały 12 księżyców. Cóż, inni mają już w tym wieku tytuł wojownika i uganiają się za sympatią, ale to, co im udało się osiągnąć, też było chyba całkiem dobrym wynikiem, prawda? Chociaż w sumie, cisowa łapa nie wiedziała, może jej siostra rzeczywiście się za kimś uganiała? Od dawna nie miały czasu porządnie i szczerze porozmawiać. Cisowa łapa była więc... trochę w tyle z życiem niebieskiej uczennicy.

Zresztą... a czy jej ktoś się, nie wiem, "podobał"? Lubiła wszystkich uczniów podobnie, choć często się przy nich stresowała. A nawet jeśli, jak miała na klan gwiazdy rozpoznać uczucie, którego nigdy nie doświadczyła? Jak na razie chyba nic w żadnej z jej relacji się nie zmieniło, nie czuła, jak to niektórzy opisują, "pociągu" do jakiegoś ucznia bądź wojownika.

***

— Dziś będziesz walczyć razem z innymi uczniami — Oznajmiła psotny nietoperz. Cis kiwnęła lekko głową. Była trochę niewyspana, bo w nocy było jej zimno i ciągle się budziła, ale nie było to nic szczególnego. Nie chciała zawieść matki. Matki... no i może całej reszty klanu. Uczennica wstała i się przeciągnęła. — Będę na ciebie czekać koło sterty zdobyczy! — Zawołała do niej matka. Cisowa Łapa pospiesznie zabrała się za czyszczenie futra, bo było ono całe splątane, a to przecież wstyd tak pokazać się klanowi. Zaczęła od ogona, potem przechodząc w pierś o uszy, obowiązkowo poprawiła też koniczynkę za uchem. Wybiegła pospiesznie z legowiska, szukając jednocześnie wzrokiem swojej mentorki. Na szczęście po chwili ją dostrzegła, i zaledwie sekundę później już była u boku czarnej kotki. 

— O, już jesteś, wspaniale! - miauknęła na jej widok niebieskooka kotka i po chwili krótkiej rozmowy, do obydwu kotek dołączyli dwaj Uczniowie, wraz z mentorami. Zanurzona łapa i Firletkowa Łapa. Cis kiwnęła w ich stronę łbem na przywitanie, a jeden z mentorów Odpowiedział jej tym samym. Po chwili, 6 kotów wyszło z obozu, wchodząc w las.

***

Cisowa łapa skończyła właśnie trening walki. Była z siebie bardzo niezadowolona. Cały patrol widział, jak Firletkowa Łapa pokonuje ją w walce! Cały patrol! Co prawda, był on starszym uczniem, ale i tak kotka spaliła się ze wstydu i gdy tylko znalazła się taka możliwość, wymigała się ze wspólnego powrotu do obozu dodatkowym polowaniem. Kotka nerwowo truchtała w miejscu. Gdy wiatr poruszył gałęziami, do jej uszu dotarł szmer. Początkowo go zignorowała, lecz gdy do jej nosa doleciał również ptasi zapach, natychmiast zamarła w miejscu i przypadła do ziemi, chcąc zlokalizować zwierzynę. Okazała się to być Sójka, skacząca po niższych gałęziach drzewa, skupiona na wypatrywaniu w znajdującej się pod nią ziemi robaków. Cis zaczęła się do niej podkradać, powoli, łapa za łapą, licząc, iż ptak w poszukiwaniu zdobyczy zeskoczy na ziemię. Gdy tak się jednak nie stało, kotka była zmuszona wspiąć się za ptakiem na drzewo. Wbiła cicho pazury w korę i podciągnęła się do góry, łapa za łapą zbliżając się do zwierzyny. Jeszcze trochę, już mało brakowało... Kotka spięła wszystkie mięśnie i skoczyła na ptaka. Ledwie go dotknęła, ten zatrzepotał wściekle skrzydłami i przerażony zaczął wzbijać się w powietrze.

Cis nie mogła go tak zostawić! Była tak blisko upolowania tej sójki! Wbiła jeszcze mocniej pazury w ptaka, choć tym samym jej przyczepność do gałęzi drastycznie zmalała. Nagle uczennica poczuła potężny zryw ptaka, a jej pazury niechętnie wysunęły się z drzewa i kotka trzymała się teraz jedynie ptaka. Jej ciężar przeważył i razem ze swoją niedoszłą zwierzyny runęła w dół. Upadła na swoją łapę, która nie zdążyła obrócić się w powietrzu, jednocześnie ignorując zalewający ją ból i szybko wgryzła się w kark swojej ofiary, pozbawiając ją tym samym życia. Jęknęła bezgłośnie. Łapa niemiłosiernie ją bolała, a była przecież tak daleko od obozu! Gorzej, co jeśli ktoś zapyta się, co jej się stało, a ona będzie musiała opowiedzieć całą tę historię? Co za upokorzenie! Na samą myśl o tym, policzki Cisowej Łapy poróżowiały, chodź niewykluczone, iż była już takie wcześniej, przez niską temperaturę powietrza. Kotka zaciskając zęby podniosła się na łapy i syknęła przeciągle, gdy postawiła ranną łapę na posadzce. Jej kończynę wypełnił ból. Znów zacisnęła zęby i zaczęła iść, kulejąc, w stronę obozu, trzymając w pysku zdobycz.

***

Jej wejście do obozu, można tak powiedzieć, wywołało małą sensację. Niby nikt się nie gapił, ale kotka czuła na sobie wzrok innych kotów i słyszała ich szepty. Czy były one pochlebne? Raczej nie. 

— Cisowa łapo! Co ty sobie zrobiłaś? — Zapytała z przejęciem Ćmi Lot, gdy tylko dostrzegła wchodzącą do legowiska medyków uczennicę. Cis wymamrotała coś niewyraźnie, mocno zażenowana. 

— Mogłabyś powtórzyć? — Zapytała asystentka medyczki, jednocześnie oglądając ranną łapę. 

— Spadłam z drzewa podczas polowania — burknęła cicho czarna. Policzki ponownie jej płonęły, tym razem ze wstydu. Ćmi lot kiwnęła jednak głową i przyjrzała się bliżej jej łapie. Zadała też Cis kilka pytań, jak dokładnie upadła, czy upadła na ziemię, czy na jakiś korzeń i jaki rodzaj bólu czuje. Po szczegółowym badaniu Cisowa Łapa mogła wreszcie odetchnąć z ulgą. 

— Wszystko wskazuje na to, iż po prostu obiłaś sobie kość — miauknęła medyczka. Uczennica przyjęła te słowa z dużą ulgą, bała się momentami, że skręciła łapę, lub, co gorsza, złamała ją. Na szczęście wyglądało na to, iż niepotrzebnie się martwiła. — Ale dam ci mak, na złagodzenie bólu — dodała krótko ogoniasta kotka. — Dzisiaj śpisz w legowisku medyka — zastrzegła, odwracając się w stronę składziku ziół, aby znaleźć coś dla koleżanki. Po chwili podsunęła rannej parę ziarenek, które ta posłusznie zlizała. Chwilę później do legowiska wpadła jeszcze Psotny Nietoperz, przejęta stanem córki, ale jej niepokój został szybko ukrócony, przez Ćmi lot, jak i Cisową Łapę. W odwiedziny wpadła również Dymówkowa Łapa, z drobną myszą, oraz również z pytaniem o samopoczucie, na które Cisowa Łapa również odpowiedziała podobnie co matce: "wszystko dobrze, trochę mnie boli, ale niedługo mi przejdzie" te słowa nie sprawiły, iż jej rodzina wyglądała na uspokojoną, ale przynajmniej kotka powiedziała im cokolwiek. Najchętniej, to zginęłaby się teraz w jakiejś dziurze i zaszyła się w niej na kilkadziesiąt księżyców.

[1603 słowa]

Od Kaczorka CD. Migoczącego Nieboskłonu

Niespodziewane wyciągnięcie ze żłobka spotkało się jedynie ze zdezorientowaniem z jego strony. Jeśli miał być szczery, ułożył sobie trochę w głowie od poprzedniej rozmowy z Migoczącym Nieboskłonem. Zdołał właściwie przeżyć emocje, a one powoli rozpłynęły się gdzieś w codzienności. Nigdy nie wyjaśnił sobie tego ani z Morświnową Płetwą, ani tym bardziej ze Lśniącą Gwiazdą. Komosa czy Żołądź nie miały szansy usłyszeć z jego pyska czegokolwiek na ten temat, bo chociażby sprawa pojawiła się on w jego otoczeniu, unikał jej porównywalnie z ogniem. Jednak czas zrobił swoje, nie zwróciwszy uwagi na nic innego. Wcześniej zalany falą, okazał się głupio oraz przesadnie panikujący. Wystarczyło wyłącznie poczekać odrobinę na odpływ.

Co prawda ponowne zalanie w tym przypadku miało nie nadejść. Rudy zdecydowanie stawiał na zakończenie tej sprawy w ten sposób. Swój zamęt zasiała, swoje owoce zostawiła, żeby zniknąć bez żadnego fizycznego śladu. Natomiast w historii takiego młodziaka, jak Kaczorek, pozostała znacząca. To pierwsze wydarzenie mające głęboki wpływ na jego psychikę, poza wydarzeniami poza jego wyborem oraz wpływami wpajającej mu lojalność opiekunki. Teraz zastanawiał się, czy wszystko to było scenką odegraną, na rzecz stworzenia osobnika bez zastanowienia oddającego się grupie. To dalej pozostawało kwestią sporną w jego niewykształconej jeszcze obiektywnej perspektywie. Chęć narzucenia mu lojalności, a także szczera wierność grupie, mogły iść w parze, czego on nie pojmował na tym etapie rozwoju.

Ukształtował w sobie przekonanie braku możliwości jakiejkolwiek ingerencji w sprawę całego tego jego pochodzenia. Bezcelowym byłoby zbędne stresowanie się czymś takim. On robił to, aczkolwiek był świadomy durnoty, jaką to było. Żałował czasem, że nie mógł zapomnieć, jak robił to z wieloma innymi rzeczami. Pominięcie myśli jest jednak kwestią cierpliwości do ich odpychania. W końcu zniknął. Niemniej, miał szczęście, iż stojący przed nim wojownik nie był już dłużej pyskiem wyrytym w jego pamięci. Musiał przemyśleć zapach, ocenić ton głosu i dopiero wówczas był w stanie zrozumieć to, z kim miał tak naprawdę do czynienia.

Kierował się grzecznością, połączoną z potulnym zachowaniem, jakie okazywały kociaki starające się uniknąć kłopotów, słuchając słów kocura, który mówił tak: – Słuchaj. Rozmawiałem ze Lśniącą Gwiazdą. On nie jest waszym ojcem, a tym bardziej nie jesteście dziećmi mojej matki. Kim są wasi biologiczni rodzice, tego nie wiem, ale na pewno nie jesteście z nami spokrewnieni. Kaczorku? Jakieś pytania, czy wątpliwości?–

Bierne słuchanie było czymś innym niż nagłe spotkanie się z prośbą o zabranie głosu. Rozejrzał się na boki, jakoby w poszukiwaniu pomocy, której nie mógł otrzymać. Co miałoby mu pomóc w prowadzeniu konwersacji? Ktoś z rozpędu wbiegający prosto w nich? Albo głaz spadający im na głowy? Musiał pogodzić się ze swoim losem i odrzec coś przez zaciśnięte zęby.

— Chyba wszystko już sobie wyjaśniliśmy, dziękuję. — odparł, po czym grzecznie skłonił głowę. Wszystko, co opuściło jego pysk, było w rzeczy samej zwykłą uprzejmością. — Nie musiałeś fatygować się do mnie. — zapewnił. Przyjemny teatrzyk do oglądania, pozostawiający wrażenie nadto miłej wymiany zdań. Choć taka potulność ze strony kociaka spotkała się z pytającym spojrzeniem niebieskiego. W sumie trudno mu się dziwić, skoro przy ostatnim spotkaniu władały nim emocje, teraz wyglądające na całkowicie obce! Prezentował się jak kot inny niż ten obecnie wycofujący się z konfrontacji. Tamten nie zdawał się również siedzieć na ostrych kamykach, gotowy aby zniknąć w ciemności groty w przeciągu paru uderzeń serca.

— No to… — wymruczał starszy, niezręcznie podnosząc się z ziemi. Odnalezienie się w takiej pozycji musiało być nieprzyjemne, myślał pręgusek obserwując. Postanowił ułatwić mu to zadanie, samemu wstając.

— Dziękuję kolejny raz i przepraszam za niedogodność. — dorzucił w dobrych intencjach. Mimo chęci wybrzmiało to na tyle sztywno, iż uczyniło efekt odwrotny zamierzonemu! W powietrzu zastygły niewypowiedziane kwestie, ta osobliwa relacja zbudowana pomiędzy nimi zupełnym przypadkiem. Kocurek napuszył futerko, zestresowany, podczas trwającego milczenia, aż w końcu finalnie tamten odwrócił się i odszedł bez ostrzeżenia. Pewnie im obu na dobre to wyszło. Ciągnięcie tego byłoby zbędnie skomplikowane.

[sesja zakończona]

Od Kazarka

Las wokół niego stał się głośny. Wydawało mu się, że słyszał głosy. Były zbyt niewyraźne, żeby stwierdzić, do kogo należały.
— Jest tu kto? — wołał w pusty las, który zamieszkiwał tylko on. Nikt mu nie odpowiadał. Biegł przed siebie, było ciepłe popołudnie. Niby przyjemnie, a jednak on przeżywał koszmary w swojej głowie, kładąc się o zmroku. Albo słyszał głosy swoich rodziców, których dawno nie widział, albo słyszał głos Cętkowanego Tęgosza, którego nie widział również już chwilę. Niby zdążył się pogodzić, że jego rodzice go opuścili, a Tęgosz wiadomo, miał też swoje życie. Jednak to nie powinno go nawiedzać tak często. Czy był na coś chory? Głosy nie potrafiły ucichnąć. Omijał drzewa iglaste, pachnące rosą. Powietrze było ciepłe i przyjemne do wdychania, mimo tego nie mógł już dłużej oddychać nosem. Wziął głęboki wdech i już ograniczył się do spacerku. Oddychał niespokojnie, bo nie pomagało mu to. Musiał znaleźć jakąś pomoc, zanim zwariuje.

***

Wychodzenie poza teren swojego zamieszkania budziło w nim niepokój i ataki paniki. Sam jednak wiedział, że jeśli nie znajdzie pomocy, to sam się wykończy. Na szczęście była Pora Zielonych Liści, więc pogoda nie była zła na takie niewinne wędrówki po terenach. Wśród liściastych drzew usłyszał znowu szmery. Poruszył kilka razy ogonem i ostrożnie podszedł do źródła dźwięku.
Widział dwa gadające koty. Biała vanka, która trzymała się za głowę i jakiś ubrudzony, wielki biały kocur. Biały kocur dał kotce o brązowych oczach zioła, następnie ta skinęła głową, coś mówiąc i odeszła od niego. Nie wiedział, o czym gadali, skoro jednak biały kocur dawał jej jakieś zioła, to może znał się na medycynie? Zrobił kilka kroków, biały kocur obrócił głowę, a jego wyraz był dość groźny. Cynamonowy kocur odskoczył instynktownie, ze strachu waląc w drzewo, tylko raz zamrugał i już miał inny obraz przed oczami. Czemu tu nagle było tyle kotów?!
— Nie krzywdźcie mnie! Nic nie zrobiłem! Nic nie zrobiłem — powtarzał w kółko jak katarynka, nie miał nawet sił stanąć, był taki słaby. Czuł jak oblewa go gwałtownie zimny pot. Czy skończy rozszarpany przez gmach kotów? Machał łapami losowo, próbując odgonić koty, które widział. Te wszystkie czarne kreatury z czerwonymi oczami.
— Na naturę! To pewnie halucynacje, nie ruszaj się! Chyba je gdzieś widziałem — czyjś głos niewyraźnie się przebijał, próbując dotrzeć do cynamonowego kocura. Kazarek jednak nic z tego nie zrozumiał, nadal jak jakiś wariat ruszał łapami. Po jakimś czasie był wykończony, a po paru mrugnięciach koszmary ustały. Czarne koty, które widział przed chwilą, tak naprawdę nie istniały. Prócz trawy, zobaczył ubłocone łapy.
— Zjedz je, powinny ci pomóc, po tym napij się wody z tego mchu. — Zobaczył, że zabrudzone łapy mu dały mieszankę ziół i mokry mech, nawilżony wodą. Kazarek nie myśląc, zjadł zioła i wypił z mchu wodę. Po ziołach tak mu się zrobiło sucho w gardle. Dobrze, że już suchość mu nie dokuczała.
— Zostanę chwilę przy tobie, póki nie dojdziesz do siebie. — Zabrudzony kocur usiadł obok niego, patrząc żółtymi oczami na jego stan zdrowia. Kazarek jedynie co zrobił, to położył swój ogon na nieznajomym. Tak bardzo chciał jedynie nie być samemu przez chwile, żeby te wszystkie koszmary ustały i odeszły.

Wyleczeni: Kazarek, Mewa

Od Skroplonej Łapy (Skroplonego Mszaru)

Przeszłość

Muszla pracował nad zakątkiem na wyspie, pomagając ojcu, który właśnie przenosił sporą ilość starych gałązek. Trzeszczały przy każdym kroku. Na swoich barkach miał drugi koniec, chociaż to pomarańczowooki brał na siebie lwią część ciężaru, najprawdopodobniej nie chcąc kłopotać syna. Badyle mogły posłużyć jako dobra baza do trwałego legowiska lub w celu podtrzymania ścian. Mieli ich tyle, że obydwie wersje nie wydawały się szczególnie odległe czy godne mysiego móżdżka. Mogły się przydać, nadmiar nie szkodził. Wiatr poruszał trzcinami obozu Klanu Nocy nieopodal spokojnie, a dymny czuł narastającą dumę z siebie w sercu. Do tej pory mógł spokojnie zamieniać słowa z kotami czekoladowej maści. Wiedział, że u kotów lubujących się w rybach panowała widoczna niechęć wobec brązowego umaszczenia, co tłumaczyło bardzo wrogie zachowanie Ulewnego Szkwału tyle księżyców temu, względem Szczawiowego Serca, a obecnie znanego jako… Błoto. Dymny, mimo to, nie potrafił zrozumieć, dlaczego dla wielu kotów przemoc była jedynym rozwiązaniem. Na samą myśl spochmurniał.
Popatrzył się na ojca, który właśnie układał mech na jedno z posłań, starannie uwijając coś w rodzaju gniazdka. Poduszkami ugniatał go, żeby zmieścić więcej, ale jednocześnie zależało mu na tym, aby nie był zbyt zbity. Dymny pochwycił do pyska zapas miękkich piórek. Czuł dyskomfort w łapach związany z przepracowaniem, cały dzień przenosili przeróżne materiały i wtykali je w odpowiednie miejsca. Nowość, do której należało się dostosować, jeśli zamierzał tutaj pozostać; budowanie własnego zakątka. Do tej pory nie mógł jakoś bardzo narzekać – najtrudniejszy był początek. Bardzo ciężko było mu się przyzwyczaić do dziury więźniów, czuł się wtedy okropnie, dlatego też był niezwykle wdzięczny za możliwość wybycia stamtąd, chociaż na chwilę. Otrzymał szansę od samego Klanu Gwiazdy i dziękował mu wiele razy, a jego łapy wołały o pomstę do nieba. To samo zresztą obciążony grzbiet i boląca szczęka. Błoto zamruczał do syna.
— Muszlo, połóż pióra tutaj, proszę. Możesz część z nich powtykać do drugiego legowiska, o tam. — Końcówką ogona wskazał na posłanie ułożone nieco dalej, ale nie jakoś szczególnie daleko. Dymny pokiwał głową, a potem położył zawartość pyszczka przed ojcem, część z niej zabierając dla siebie. Zaczął sobie cicho nucić pod nosem, wykonując przydzielone mu zadanie. Zależało mu na tym, żeby wszystkim było tutaj bardzo wygodnie. Chociaż w ten sposób mógł im jakoś pomóc, nie denerwując przy tym reszty społeczności. Wykonywał przydzielone mu odgórnie obowiązki, przy okazji zajmując czymś łapy.

***

Po mianowaniu na ucznia

Rudy kocur wpatrywał się w swoje odbicie w tafli wody, słysząc kojący plusk zmoczonej przez lekkie fale ziemi. Zyskał imię Skroplonej Łapy, a także mentora, który uczył go zasad panujących w Klanie Nocy. Cętkowany zerknął w pewnym momencie na siedzącego obok burego kocura, który miał wymalowane wieczne niezadowolenie na pysku. Wyglądał tak, jakby wyczekiwał pierwszego ruchu ze strony ucznia. Skroplona Łapa z lekkim ukłuciem w sercu przełknął ślinę. Czy uda mu się złowić rybę, jeśli wetknie do wody łapę i poczeka wystarczająco długo? Nie… raczej nie, w końcu która ryba dałaby się nabrać na coś takiego? Był to pomysł niewarty uwagi, chociaż trop prowadził prawie odpowiednio. Rozejrzał się po wysepce, na której przyszło mu uczyć się sztuki łowienia. Z jego futra skapywały kropelki wody, głucho stykając się z gruntem. W końcu, żeby się tu dostać, musieli uprzednio przepłynąć. Rudy dowiedział się wtedy, że pływał w nieodpowiedni sposób, dlatego tak dużo wody przypadkiem łykał i męczył łapy bardziej, niż było to konieczne. Szybko dostrzegł mały kamyczek, dlatego też wstał i w paru zwinnych susach dotarł do przedmiotu. Ujął go w łapy i powrócił do mentora równie szybko. Pomarańczowooki przymknął oczy na jakiś czas, myśląc, że łaciaty do jutra się nie wyrobi ze zdecydowaniem się na jeden z wielu, niezliczonych sposobów. W końcu co wojownik, to inny sposób. W Klanie Nocy było ich niezwykle wielu, a razem z nimi unikatowe sztuki przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Zielonooki cisnął kamyczkiem przed siebie. Szara plama po zetknięciu się z taflą zanurkowała pod wodę, posyłając za sobą bąbelki. Nagle, w odmętach pojawiło się poruszenie, a już uderzenie serca później jedna z ryb plusnęła wodą, prowadząc parę kropelek prosto w pysk dymnemu. Zmrużył oczy w ostatniej chwili, niemal pozwalając cieczy na zetknięcie się z nimi. Niestety, jego policzki, razem z wąsami na tym ucierpiały. Łapą strzepnął nadmiar wody, a Morszczynowy Wąs przyglądał się uważnie jego poczynaniom z niezadowoleniem. Wreszcie, niewiele młodszy pokusił się na zanurzenie poduszki w chłodnym zbiorniku, pazurami próbując pochwycić zdobycz. Musnął rybę w śliski bok, nie mogąc znaleźć miejsca do wczepienia się. Uderzyła go płetwą, odpływając spłoszona. Skroplona Łapa westchnął, kręcąc głową. Wcale się nie popisał. Słońce wspinało się po niebie leniwie, ogrzewając ich boki ochoczo i konkretnie. Trawa kołysała się delikatnie na wietrze, a do ich uszu dolatywał kojący plusk, dający nadzieję na smaczny posiłek. Rudy dzisiaj jeszcze nie zjadł niczego, ponieważ nie uznał, że zasługiwał na cokolwiek ze sterty. Nie, dopóki samemu niczego nie przyniesie. Zresztą wątpił, żeby mentor pozwolił mu na zjedzenie czegoś przed szkoleniem.
— Musisz szybciej się decydować na to, co zrobisz, bo ryby na ciebie nie zaczekają — burknął starszy, na co dymny pokiwał głową. Następnie bury zademonstrował mu nowy sposób. Odchrząknął. — Zanurz łapę w wodzie. Będziemy musieli zmienić miejsce, bo spłoszyłeś ryby.
Skroplona Łapa postąpił tak, jak nakazał mu mentor, nie zastanawiając się nad tym szczególnie długo. Poczuł przyjemny chłód cieczy ogarniający jego poduszkę, a oczami śledził następne ruchy, żeby zapamiętać z tej lekcji, jak najwięcej się dało. Był otwarty na różne podejścia. Morszczynowy Wąs zmarszczył brwi, niezadowolony ze sposobu, w jaki młodszy wykonał przydzielone mu zadanie. Postanowił kontynuować:
— Normalnie miałoby znaczenie, ale teraz nie ma zbyt wielkiego przez to, że i tak nic do nas nie przypłynie w tym miejscu, bo wiedzą o naszej obecności. — Odkaszlnął, musiało mu zaschnąć w gardle. — Jedni polują tak, że wtykają łapę do wody i czekają, aż ryby same do nich podpłyną i może skuszą się na któryś z palców. Ten sposób działa najrzadziej i raczej ci go odradzam, tak samo, jak wskakiwanie do wody, gdy tylko zobaczysz choćby kawałek cienia ryby w głębinach. Może to być złudne i czasami zdarzy się, że złowisz coś zupełnie innego, a najczęściej zupełnie nic — tłumaczył, kręcąc głową. — Najlepiej będzie parokrotnie palcem wywołać drganie na powierzchni albo wrzucić coś, tak jak ty zrobiłeś. Później, gdy zyskasz zainteresowanie ryb, patrz na taflę czy twój pysk się nie odbija w posadzce. Musisz również uważać na własny cień, bo to także płoszy ryby.
Mentor wstał i otrzepał się z kurzu, posyłając kropelki na dymnego kocura, mocząc tym samym jego długie futro. Zielonookiemu tym razem nie przeszkadzało to szczególnie, ponieważ żadna z nich nie dostała się do jego ślepi. Parę z nich spłynęło z niego jak po kaczce, a cętkowany nie miał szczególnie wiele czasu na zastanawianie się nad tym, bo bury odwrócił się na pięcie, nadając ich wędrówce w nowe miejsce konkretnego tempa, do którego musiał się dostosować. Rzucił ostatnie spojrzenie na miejsce, w którym siedzieli jeszcze parę uderzeń serca temu, czując swego rodzaju lekkie ukłucie nostalgii. Nie rozumiał, do czego dokładnie mogło to nawiązywać, jednak mógł jedynie zgadywać.

***

Parę wschodów słońca później

Na niebie zawisł księżyc, a śpiew świerszczy stał się dużo wyraźniejszy. Rechot żab niósł się echem po terenach głównie obdarowanych wodami. Skroplona Łapa nadal miał wrażenie, że dziwnie mu było z faktem, iż wysoko nad jego głową brakowało koron drzew. Całe życie przebywał właśnie w ich otoczeniu, a teraz, odkąd trafił do Klanu Nocy, musiał się przyzwyczaić do raczej częstego moczenia łap i długiego suszenia futra. Było nienajkrótsze, w dodatku różniło się w dotyku; te, należące do pobratymców zdawało się śliskie i doskonale dostosowane do takich warunków. Jego zaś nie było takie same, ale z pewnością miało własne plusy, o których obecnie nie myślał. Morszczynowy Wąs skinął głową.
— Upoluj największą rybę, jaką tylko udało ci się w ciągu dnia wypatrzeć w zbiorniku, gdy ćwiczyliśmy łowienie. Będziesz miał teraz utrudnione zadanie, ponieważ jest ciemno. Wykorzystaj te warunki na własną korzyść — rozkazał starszy, a zielonooki od razu skupił swój wzrok na wodzie. Był zdeterminowany i zależało mu na tym, aby kocur wreszcie dostrzegł, jak bardzo się starał. Blady blask księżyca odbijał się od niej, migocząc wspaniale w połączeniu z licznie rozłożonymi gwiazdami. Dymny postawił uszy czujnie, przysiadłszy przy brzegu. Bywał w tym miejscu już kilka razy, kojarzył te wody, przynajmniej w granicach rozsądku. Łapą stworzył poruszenie palcem, woda zaczęła odbijać się nadal spokojnie, acz częściej od gleby, na której zasiadał. Cofnął kończynę, obserwując z uwagą malutkie fale.
Czekał i czekał. Zorientował się, że nigdzie nie mógł dostrzec Morszczynowego Wąsa. Jego pierwszą chęcią było wycofanie się i poszukanie starszego, jednak coś podpowiadało mu, żeby tym razem tego nie robił. Skupił się więc raz jeszcze na przydzielonym zadaniu.
W ciemnych odmętach pojawił się ciemniejszy zarys, a później plusk wody. Skroplona Łapa zanurzył się w wodzie, szczękami chwytając śliski okaz. Przez jego ciało przeszedł dreszcz związany z obniżoną temperaturą, a on sam zaczął się siłować z płetwiastym.
Ryba szamotała się na boki, niejednokrotnie uderzając go w pysk. Rudy robił wszystko, co w jego mocy, żeby jej nie wypuścić. Wiedział, że jeśli to zrobi, to jej już nie złapie. Dlatego musiał dać z siebie wszystko i nie pozwolić na taki scenariusz.
Przednimi łapami przytulił ją do siebie, wbijając pazury w jej bok. Zaczął ciągnąć zwierzę powoli na brzeg. W pewnym momencie poczuł, jak uścisk mu powoli ustępuje, co wywołało w jego oczach panikę. Ryba wypadła mu z pyska, odwracając się do niego tyłem. Kocur raz jeszcze wyskoczył do przodu, chwytając ją za skórę za największą płetwą. Teraz stał pewniej na mulistym dnie, wycofując się w takim samym tempie. Czuł dyskomfort w kłach związany z szamotaniną istoty. Wreszcie, gdy znalazł się wystarczająco daleko na lądzie i przytaszczył ją ze sobą, łapą ją przytrzymał i wgryzł się w miejsce nad oczami, chcąc ukrócić jej cierpienia. Jego serce waliło niczym młotem, a łapy trzęsły mu się z powodu wysiłku.
Morszczynowy Wąs wyłonił się z wody, spoglądając na zdobycz złowioną przez swojego podopiecznego. Zastrzygł wąsami.
— Zanieśmy ją teraz do obozu — mruknął. W jego ślepiach po raz pierwszy dało się dostrzec coś innego niż zdenerwowanie i zmęczenie interakcjami z pobratymcami. W sercu rudego pojawiło się swego rodzaju miłe uczucie. Czuł ogromne zadowolenie, taszcząc za sobą rybę. To był największy okaz, jaki kiedykolwiek widział.

***

Skroplona Łapa przeciągnął się na posłaniu, a potem poruszył nieznacznie uszami. Wyspa, przeznaczona dla czekoladowej części Nocniaków została zamieszkana przez czekoladową społeczność. Dymnemu brakowało codziennych rozmów z ojcem, ale nie mógł na to poradzić za wiele. Jeśli chciał z nim rozmawiać częściej, ryzykował w ten sposób, że jego reputacja zostanie nadszarpnięta, a jemu przecież zależało na spokoju. W chwilach, takich jak te, czuł się niczym egoista, który myślał jedynie o sobie. Opinia nowych pobratymców… powinna, czy nie powinna go aż tak bardzo przejmować? Z jednej strony żył zawsze w jakiejś grupie, w której panowała hierarchia i konkretne zasady, charakterystyczne dla grupy. Nie mógł pozwolić na to, żeby stał się odrzutkiem, ani broń Klanie Gwiazdy na to, aby go ponownie wrzucono do dziury więźniów. Na samą myśl poruszył ogonem nieznacznie.
— Niech wszystkie koty, które umieją polować na ławicę i sprawnie pływać zbiorą się na zebranie klanu! — po azylu poniósł się stanowczy głos głowy klanu. Dymny wychylił łeb z legowiska z zaciekawieniem, próbując zrozumieć, co mogło być powodem zebrania. Wyszedł wreszcie i w paru zwinnych susach dotarł na miejsce, po czym usadowił się wygodnie. Już po paru uderzeniach serca przyłączyła się cała reszta Nocniaków.
— Skroplona Łapo, wystąp.
Dymny otworzył szerzej oczka. Naprawdę był już gotowy? Wyszedł przed szereg niepewnie, wlepiając ślepia w sumak.
— Ja, Rogata Gwiazda, przywódca Klanu Nocy, wzywam naszych wojowniczych przodków, by spojrzeli na tego ucznia. Ciężko pracował, by zrozumieć wasz szlachetny kodeks, więc polecam go wam jako wojownika. Skroplona Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika, chronić i bronić go nawet za cenę życia?
Dymny przełknął ślinę, kiwając głową.
— Tak — powiedział. Nie sądził, że będzie się jeszcze stresował takimi ceremoniami. W końcu miał już tyle księżyców na karku… Nie był oczywiście blisko wieku starszyzny! Jednak stąpając tak długo po ziemi, mogłoby się od niego oczekiwać innej jego wersji. Popatrzył na pointa siedzącego ponad nim. Miał przenikliwe, niebieskie ślepia, a szatę przeciętą licznymi, czarnymi plamami, wraz z jaśniejszymi miejscami.
— A zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Skroplona Łapo, od dziś będziesz znany jako Skroplony Mszar. Klan Gwiazdy honoruje twoje zaangażowanie i dobre serce, a my witamy cię jako pełnoprawnego wojownika Klanu Nocy.
Rogata Gwiazda zszedł ze swojego miejsca, a świeżo mianowany wojownik polizał go po barku.
— Skroplony Mszar, Skroplony Mszar! — niosło się donośnym echem po azylu.
Kocur parokrotnie wymówił je sobie szeptem pod nosem, jakby potrzebował w ten sposób przyzwyczaić się do smaku, jaki nanosiło ono na jego podniebienie. Uśmiechnął się szeroko, czując, jak w oczach zaczynają mu się zbierać łzy szczęścia. W tłumie na próżno zaczął odruchowo szukać pyska swojego ojca.

Od Kostki

Był wczesny ranek. Kostka obudziła się wyjątkowo wcześnie. Nigdy tak prędko nie uchyliła oczu. Czuła, jak serce jej biło szybciej, a łapy drżą. Nie wiedziała nawet za bardzo, co się stało, że tak się czuła. Zupełnie jakby przed chwilą biegła maraton. Przeturlała się na drugi bok, kuląc się. Zacisnęła powieki i zagryzła zęby, próbując wymusić sen. Dłuższy czas starała się zasnąć, ale bez skutku.

Gdy już była na skraju krainy snów, ciało nagle spłatało jej figla. Poczuła nagłe szarpnięcie, jakby miała sturlać się z podwyższenia i spaść w dół. Była wściekła na siebie, że teraz to się jej dzieje. Czy to zdarzało jej się w związku z nieubłaganie szybko zbliżającym się mianowaniem na ucznia? Nawet nie chciała wiedzieć.

Długie próby zaśnięcia, po których się czuła jak po męczarniach, trwały aż do świtu. Gdy usłyszała pierwsze śpiewy ptaków, uchyliła powieki. Spojrzała się w stronę wyjścia ze żłobka i stęknęła zirytowana. Podniosła się na łapy i usiadła przy ścianie z kaliny. Słońce zaczynało zaglądać spomiędzy gęsto rosnących drzew, sięgając leniwie promieniami do obozu. Ciężki mrok został zastąpiony ciepłym światłem, a ptaki zdawały się witać koteczkę.

Wróciła myślami do Wszechmatki. Co, jeśli to ona próbowała jakoś pocieszyć Kostkę w związku z jej obecnymi trudnościami? Jakiś znak, że się o nią troszczy i pilnuje, by było jej jak najlepiej. Jak cierpliwa matka otaczające ciepłem swoje dziecię. Było to na swój sposób uspokajające. Skuliła się w pozycji bochenka i zamknęła oczy. Czując rześki i delikatny wietrzyk na mordce, usnęła.

***

Kostkę rozbudził jej ojciec. Uchyliła ciężkie powieki, czując się, jakby nigdy lepiej nie spała. Ziewnęła przeciągle, po czym przetarła oko łapą i rozciągnęła się.

— Co robisz tutaj, z dala od mamy i braci? — zapytał się Koniczyna.

Szylkretka rozejrzała się powoli po okolicy. Faktycznie, była daleko od posłania jej rodziny, ale jakoś niespecjalnie ją to wzruszyło.

— Może chodź, nie powinnaś spać sama, tutaj. — mruknął, delikatnie popychając córkę w stronę Poinsecji.

Kostka podreptała do posłania. Było w nim nieprzyjemnie gorąco. Wolałaby już zostać przy wejściu.

Od Kostki

Kostkę obudził gwałtowny szum deszczu. Od samego rana zapowiadało się na deszcz, ale dopiero teraz chmury dały upust nadwyżki wody. Wyjątkowo spore krople dudniły o wydeptane podłoże obozu, gdzieniegdzie tworząc kałuże, mniejsze czy większe. W pewnym momencie do żłobka wlał się niewielki strumyk przelanej wody z kałuży. Sosenek stwierdził, że to idealna okazja na zabawę. Zaczął rozchlapywać spływającą wodę, śmiejąc się wesoło. W pewnym momencie dołączył do niego Rdeścik i razem się bawili. Szylkretka, jak zwykle, pozostawała przyklejona do matki.

W pewnym momencie do kociarni wbiegł przemoczony Płatek, strząsając z siebie zebrany z deszczu nadmiar wody. Poinsecja natychmiast na jego widok nagle ożyła.

— Płatku! Skarbie, jak się czujesz, mój drogi? Co cię tu sprowadza? — miauknęła uradowana, podnosząc się do siadu.

— Przyszedłem sprawdzić, czy wzmocniona kalina szczelnie chroni przed deszczem. — odparł, podchodząc bliżej rodzicielki, która wyciągnęła szyję, by polizać syna po poliku.

— Trzyma się, nie poczułam na sobie jeszcze ani jednej kropli, którą nie chlapnęli na mnie tamci dwaj. — orzekła, wskazując na dwa małe urwisy, które właśnie stały na baczność przy starszym bracie.

— Hej, Płatku! Pobawisz się z nami? Proooszę! — błagał Rdeścik, a Sosenek mu wtórował.

— Skoro i tak pada, a ja nie mam nic do roboty, to jasne. — stwierdził bez większego namysłu — przy okazji sprawdzę na własnej skórze, czy na pewno jest szczelnie.

Gdy liliowy oddalił się razem z braćmi do zabawy, w której on udawał lisa, a młodsi dzielnych wojowników, Kostka bacznie ich obserwowała. Stróż nierzadko przychodził w odwiedziny i matka wyraźnie stawała się znacznie szczęśliwsza na jego widok. Może i było dla niej męczące ciągłe siedzenie w jednym miejscu, to rozumiała, ale to było coś zupełnie innego. Płatek jest jej pierworodnym i jest to pewne, że ma on specjalne miejsce w sercu Poinsecji.

“Czemu ja w ogóle o tym myślę? Mama mnie kocha, Sosenka i Rdeścika też. Czy ja jestem po prostu chciwa? Mieć całą miłość dla siebie?” Poczuła żal wobec siebie.

Od Księżycowej Łapy Do Kruczego Pióra

Dostrzegła niedaleko siebie ojca, który akurat wraz z Kwaśną Kocanką jadł posiłek, dzieląc się językami. Czy dla nich faktycznie takie zachowanie było przyjemne? Większość kotów, które mówiło o ich relacji, uważało, że kocur nigdy nie da się żadnej kotce. A jednak, Krucze Pióro potulnie teraz siedział obok swojej partnerki, wpatrując się w nią maślanymi oczami. Dla Księżycowej Łapy było to dziwne. W końcu czy nie to opisywał jako bycie słabym?

⊹₊˚‧︵‿₊Przeszłość⊰₊‿︵‧˚₊⊹

— Tato! Przyszedłeś! — Noc podbiegłą do kocura, prawie lądując na jego łapie. Ten zerknął na nią, rozglądając się po żłobku. Dostrzegł Kwaśną Kocankę zwiniętą w kulkę, śpiącą obok reszty jego dzieci. Znów spojrzał na córkę.

— Chyba przybyłem trochę późno. Odwiedzę was kiedy indziej. — Już miał zamiar się odwrócić, ale mała odezwała się.

— Nie, proszę zostań! Nareszcie mam szansę sama z tobą porozmawiać, bez Ślepowrona i Niedźwiedzia! — Błagalnie patrzyła na kocura, oparta o jego łapę.

— O czym chciałabyś porozmawiać? — Brzmiał na lekko zrezygnowanego i zmęczonego.

— O tym, jak to jest być wojownikiem! — Z niecierpliwością wpatrywała się w ojca. Ten chwilę zamyślił się.

— To ciężkie zadanie. Musisz być silna, a w dodatku nie możesz okazywać słabości. Nawet względem swoich bliskich. — Na te słowa kotka przekręciła łbem na bok.

— Ale jak to? Nawet co do Niedźwiedzia i Ślepowrona? — Nie za bardzo rozumiała ojca.

— Tak. Nawet co do nich. — Chwilę zastanawiał się nad tym, jak wiele chce jej powiedzieć. — Gdy byłem jeszcze młody, mój brat, Warczący Lis, umarł niedługo po swoim mianowaniu. Nie byłem delikatny podczas naszej walki na mianowanie. Nie opłakiwałem go. Pustułkowy Szpon chyba do dziś ma mi to za złe. — Na wspominkę o bracie skrzywił się lekko, jakby w pysku miał mysią żółć.

— Ale to straszne! Nie mogłabym nie płakać, gdyby moi bracia umarli! — Gdy to powiedziała, niebezpiecznie szybko zbliżył się do niej, przez co jej ciśnienie podskoczyło gwałtownie. Jego oczy miały w sobie dziwną iskrę.

— Nie będziesz płakać, zrozumiano? Jeśli Ślepowron nie poradzi sobie przez swoją łapę podczas szkolenia, to nie będziesz płakać. Ani jeśli cokolwiek mu się stanie. — Zerknął w stronę syna, a ona aż wzdrygnęła, podążając za jego wzrokiem. — Wiem, że zależy ci na nim. Ale nigdy nie przywiązuj się, nawet do swoich bliskich. Bo możesz ich bardzo łatwo stracić, a klan nadal będzie cię potrzebował, czy tego chcesz, czy nie — warknął, po czym odwrócił się i wszedł ze żłobka, zostawiając Noc trzęsącą się ze strachu i stresu jak liść na wietrze.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·☾·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

Do dziś czasem myślała o tym, co wtedy powiedział jej ojciec. Wiele razy podczas szkoleń zauważała, że Ślepowronia Łapa ma problemy z walką czy łowieniem. Ojciec gardził nim, a on za wszelką cenę chciał mu pokazać, że jest silny. Jednak co mógł zrobić? Krucze Pióro miał swoje dziwne przekonania, które próbował też wpoić jej. W końcu widział ją jako swoje oczko w głowie, swoją córkę… twierdził, że ma ona predyspozycje do zostania kimś ważnym w Klanie Wilka, ale zapytany kim, nie chciał odpowiedzieć. Bardzo wątpiła, że miałby okazję wybrać ją na zastępcę, Zalotnej Gwieździe czas już się kończył, a kto wie, kto obejmie władzę. W końcu westchnęła, podchodząc do rodziców, z niepewnym uśmiechem.

— Krucze Pióro… Chciałam zapytać, czy miałbyś może czas na podszkolenie mnie z walki? Bardzo chciałabym poznać twoje techniki.

[530 słów]

<Co ty na to tato?>