Południe przed mianowaniem
__________
To już się robiło śmieszne. Granica poranku zaczęła zacierać się z południem, widoczna, chociażby w hałasie dobiegającym zza jaskini. Jednak w ukryciu jej cienia, Kaczorek dalej udawał, że jeszcze nie wstał. Udawał, pomimo wiedzy o głupocie swoich czynów. Po prostu nie mógł zmusić się do zaprzestania. Już przekonywał siebie do wstania… wtem słyszał gwar nasilający się parokrotnie i markotniał. To miał być jego wielki dzień, a na razie czuł się mały i bezbronny. Nie widział logiki ukrytej w tym rozumowaniu. To coś z nim było nie tak, niewątpliwie. Inaczej cieszyłby się chociaż trochę z rozpoczynania nowego etapu w życiu. Ależ on nie był normalny w żadnej części. Czuł zesztywnienie stresem na myśl o postawieniu łapy poza żłobkiem.
Stał się za duży na mieszczenie się w jednym leżu z całym rodzeństwem i Morświnową Płetwą, więc rozdzielili swoje miejsca spoczynku. Niemniej on tęsknił za ciepłem przy boku i nie rozumiał, jak poradzić sobie z życiem, kiedy trafi w zupełnie nowe miejsce oferowane mu do spoczynku. Już nie zaśnie przy opiekunce, nawet nie spojrzy na nią w ten sam sposób. Beztroskie, młodzieńcze szczęście trwało zbyt krótko.
Dlaczego tak młodo musiał poznawać gorycz nerwów? Co to za wina, która splamiła jego osobę i odcisnęła piętno na wszystkim, co dotychczas oraz tym, co przyjdzie?
Ciągle wahał się na granicy chęci zostania blisko przy mamie a odseparowaniu się dla własnego dobra. Nie mógł sobie wybaczyć tych wszystkich, okropnych myśli o koteczce, która go kochała. Z czasem stały się tłem jego całego życia. Aczkolwiek tego dnia, królowa była najbliższą rzeczą, jaką miał do komfortu. Nawet jeśli pora dochodziła do późniejszej, przy jego boku pozostawała zwinięta ciasno liliowa. Przyszła do niego wraz z nastaniem świtu oraz nie opuszczała tamtego miejsca godzinami. Nie wierciła się - nie dawała najmniejszej oznaki zniecierpliwienia i znudzenia. Kocurek przebudził się, gdy ułożyła się blisko, lecz nie skomentował. Chciał tego dotyku, nieważne jak uważał to za niepoprawne. Nie oponował też, gdy bez słowa zostawała w miejscu.
Cichuteńko leżeli we wspólnej bańce. Koteczka nie miała zamiaru przerwać ślubu milczenia, dopóki to jej syn nie zdecydował się zrobić tego pierwszy. Miała pełną rację, że w końcu nie wytrzyma i otworzy pyszczek.
— Jak to jest być wojownikiem? — dopytywał, głosem niewiele głośniejszym od zwykłego szmeru.
Czuł, jak tamta porusza się przy jego boku. Z leżenia na swojej stronie, przerzuciła się na brzuch i ułożyła łapy pod sobą. Pręgusek uchylił oczy i podniósł na nią swoje spojrzenie delikatnie zaszklonych oczu. Stykali się żebrami, przez co nie mógł oprzeć się oparciu głowy na jej ramieniu. Oferowało to spokój, jakiego potrzebował.
— No, skarbie — wymruczała miękko, nieznacznie zachrypniętym głosem od dłuższego nieodzywania się. Odchrząknęła, zanim odrzekła: — To całe moje życie. Trudno opisać coś, co staje się dla ciebie normalnością — wytłumaczeniu towarzyszyło łagodne gładzenie pojawiające się na plecach młodszego. Nie był już malutki, ale mama traktowała go jako mniejszego, niż był rzeczywiście. Nie robiła sobie nic z tego, iż musiała wyżej podnieść ogon. Kiedy zauważyła brak oporu, nasilała swoje ruchy systematycznie, wciąż ostrożna.
— Patrole graniczne, polowania, długie rozmowy pomiędzy kolegami i koleżankami z fachu — kontynuowała radośnie. Patrzyła gdzieś na bok, jakby przypominając sobie wszystkie wymienione momenty. Przy następnej wypowiedzi wróciła oczyma do rudawego. — Dla każdego jest inaczej. Nie ma jednej konkretnej zasady, według której toczy się życie każdego kota. — Patrzyła na niego z uspokajającym uśmiechem.
On poczuł się dotknięty tymi słowami. Wszystko wydawało się wspaniałym, wtem przypomniał sobie, jakie trudności miał z życiem społecznym. Łzy zakręciły się w jego oczach silniej niż przedtem. Opiekunka to zauważyła oraz przyciągnęła go bliżej do siebie.
— Spokojnie, mały... — uspokajała, nieprzerwanie gładząc go ogonem. — Możesz mieć różne problemy - koty mają różne charaktery, chęci, słabości i oczekiwania. Ważne jest, abyś się starał. Jeśli nie, przed tobą otwiera się też ścieżka protektora — koiła.
Rudzielec równolegle nie cierpiał siebie za swoje wybory, chociaż sam zdecydował wtulić się w towarzyszkę. Słabe szlochanie nadeszło samo. Nie wiedział, ile czasu minęło, ale na pewno przez dłuższy moment po prostu wypłakiwał się za wszystkie czasy w objęciach, wielkodusznej w swojej miłości, Morświnowej Płetwy.
__________
Czas mianowania
__________
Wątpliwości nie były dłużej możliwością. Wiedział, co nadchodziło i było to nieuniknione. Zaraz opuści legowisko matek i ich pociech, po czym nie wróci do niego nigdy. Czuł drżenie swoich łap podczas stania w wyjściu, jeszcze ukryty w cieniu oferowanym przez sklepienie. Ostatnie promienie słońca przeciskały się na kamienną polankę, a on obserwował ich taniec. Lśniły niczym ogniki prosto z żywego ognia. Wiły się w cudownej manierze, łącząc się, po czym wypadając jako nowe kształty. Majestatyczna scena, prawdziwie ujmująca. Wówczas za nim ktoś się pojawił. Nie potrzebował wiele, żeby zrozumieć kto to. Morświnowa Płetwa stanęła w dającej mu przestrzeń odległości około dwóch ogonów dalej. Odwrócenie się jednakże było zbędne.
— Gotowy? — dopytała. Żołądź i Komosa wyszli na zewnątrz już jakiś czas temu albo gnieździli się jeszcze w dalszej części żłobka. Nie był pewien, ale zdecydowanie kocica zwracała się do niego.
— Bardziej gotowy nie będę — odpowiedział.
Zbliżyła się. On wziął natomiast głębszy oddech i spiął łapy na tyle, aby pozostały względnie w miejscu. Ułożył to sobie w głowie zawczasu, mimo trudu świadomości. Zostanie mianowanym to los każdego kota w grupie hierarchicznej, nieważne czy podobało mu się to, czy nie. Będzie w stanie się z tym zmierzyć; starał się wierzyć w swoje możliwości, jak najbardziej mógł. Popchnął siebie siłą woli do finalnego kroku, wyprowadzającego go z ciemności. Nie był sam - za nim podążała liliowa, która zaraz wróci do pełnionej przed nim funkcji.
— Może nigdy nie będę twoją matką, aczkolwiek będę kochać was – ciebie i resztę – jak własnych. — Nie wiedział, czy usłyszane słowa były zwykłym przesłyszeniem się, dlatego nie skomentował ich. Niemniej jego serce przyspieszyło tempa i poczuł się nieco pewniej przy następnych krokach. W końcu to była racja. Nie było tu nikogo innego, kto pocieszałby go z tych wszystkich głupich powodów, jakie stwarzał. To właśnie pręguska zajmowała się nim i dawała mu wszystko, czego potrzebował. Nieważne skąd pochodził czy też kto był jego biologicznym rodzicem, jeśli nie było go w jego życiu. To kocica zasłużyła na brawa.
Koty już zbierały się dookoła, więc dorosła zniknęła w tłumie. On musiał podejść pod samo podnóże podwyższenia, bowiem był przymuszony do bycia dostatecznie blisko. Odwrócił się przez ramię, szukając jej, lecz nie potrafił dostrzec niczego pomiędzy różnorakimi mordkami mieszającymi mu się w jedną, kolorową papkę umaszczeń i znaczeń. Z tego powodu odwrócił się i zadarł głowę, patrząc na mównicę. Jego rodzeństwo pojawiło się pomiędzy tym wszystkim i wtedy poczuł, że oddychał. Może to nie był wcale od razu jakiś koniec świata. Byli w tym wszyscy razem. Razem, kiedy pojawił się lider; razem, gdy zabrał głos.
— Kaczorku, Żołędziu i Komoso, skończyliście sześć księżyców i nadszedł czas, abyście zostali uczniami. Od tego dnia, aż do otrzymania imion wojowników będziecie się nazywać Kaczorkowa Łapa, Żołędzia Łapa i Komosowa Łapa. Waszymi mentorami będą, zgodnie z kolejnością… — mówił. Myśli nowo mianowanego ucznia krążyły jednak wokół jednej rzeczy:
czy na pewno dobrze dosłyszał… Migoczący Nieboskłon? A może to tylko wiatr płatał mu figla. Albo psikus przywódcy! Równie dobrze mógł szkolić jego siostrę lub brata.
Łapy chwiały się pod jego ciężarem ponownie, od samego takiego stania jako wyróżniony w tłumie kotów. Niby każdy klanowy musiał to przeżyć… a dalej, spinały go nerwy. Tylko ujrzawszy swojego nowego nauczyciela, zastygł. Ten znajomy kocur patrzył prosto na niego z wyrazem pyska trudnym do odczytania dla młodziaka, aczkolwiek niepozostawiającym wątpliwości.
— Migoczący Nieboskłonie, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją wartość w klanie. Będziesz mentorem Kaczorkowej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — kontynuował Lśniąca Gwiazda, potem dodając zgodnie z kolejnym wybranym do szkolenia wojownikiem. Wtedy to rudawy już nie słuchał, zbyt zapatrzony w przypisanego mu pobratymca. Nie mógł obrać myśli czy to zrządzenie losu, czy jakaś złośliwość, czy zwykłe niedopatrzenie. To nie tak, iż mieli złą relację; nie mieli żadnej relacji! Nie! Nie pozwoliłby na jakiekolwiek więzy z tym jaśniejącym skrzydłem. A mimo tego został mu wyznaczony; obydwoje skazani na wspólny czas nauczania.
Czy tamten miał takie same skrajne uczucia jak on? Potrzebował pocieszenia! Począł rozglądać się wkoło, lecz zdało się to na nic. Każdy był zajęty swoim światem, swoim wyborem i swoim szczęściem. On tkwił pomiędzy tym wszystkim, bo podobne zachowanie było oczekiwanie od niego. Musiał przełknąć twardo.
Resztkami wspomnień miłości opiekunki i z powodu całego swojego oddania, z jakim chciał służyć swojej społeczności, postąpił o krok w przód. Człapiąc powoli, podszedł do niebieskiego. Taka była jego rola. Skłonił łeb w geście szacunku, jak robił to już przed paroma innymi kotami, i, chociaż bez słowa, przyjął wolę przywódcy względem jego życia w grupie. To parę księżyców, wyłącznie parę. Tak powtarzał w głowie, pominąwszy serce starające się uciec mu z piersi. Stali pysk w pysk, niemniej ten młodszego opuścił go nisko ku ziemi. Jak potoczy się ta relacja? Przyszłość mogła mieć wiele możliwych scenariuszy dla ich nietypowej dwójki.
[1449 słów]