Od Kalinowego Powiewu CD. Chudego Grzbietu

Przeszłość

Kocica zadarła pyszczek do góry z obrażonym wyrazem, usłyszawszy słowa towarzysza. Futro na jej grzbiecie zafalowało lekko. Za kogo on ją miał? Wysunęła łapę do przodu i nabrała maść na poduszki pewnie, a następnie na tyle sprawnie, na ile była sama w stanie, nałożyła ją na miejsce, które najbardziej jej doskwierało. Zdarzyło jej się pokleić parę kosmyków, ze względu na konsystencję stworzonego medykamentu, aczkolwiek to musiało pomóc. Przypominało odrobinę miód, jednak z pewnością nie smakowało słodko. Zapachem przypominało wiele połączonych ze sobą ziół, jedne wydzielały mocniejszą, inne delikatniejszą woń. Wojowniczka nie zamierzała się płaszczyć przed Chudym Grzbietem! Skoro mogła zrobić coś sama, musiała skorzystać z tej okazji i pokazać, że nie potrzebowała, żeby ktokolwiek się nad nią litował. W końcu było to jedynie uczulenie, a nie odcięta kończyna. Zastrzygła wąsami.
Na początku nie odczuła szczególnej różnicy, może poza ochłodzeniem pokrytego miejsca, gdy lekkie podmuchy zefirku omiatały dwójkę. Z następnymi uderzeniami serca jednak poczuła ulgę, a do tej pory widoczne poddenerwowanie na jej pysku, zamieniło się w swego rodzaju zadowolenie. Na moment zapomniała nawet, o co sprzeczała się z burym. Aż do momentu, w którym wycofał się w celu podniesienia swoich ziół z suchego, szerokiego kawałku kory. Widziała, że nie udało mu się pozyskać całości – w końcu narwał tego zielska tak dużo, że mu się nie mieściło to nawet w pyszczku. Westchnęła, po czym zbliżyła się i pochwyciła resztę, tym samym przewidując możliwe polecenie medyka, żeby mu pomogła. Chciała coś jeszcze mu powiedzieć, ale z pyskiem pełnym medykamentów nie była w stanie. Kocur zerknął na nią i zmarszczył brwi, ruchem ogona nakazując jej, żeby poszła za nim.

***

Końcówka Pory Opadających Liści

Wojowniczka szła u boku asystenta medyka, częściowo zapominając o jego obecności. Roztargniony Koperek i Cisowe Tchnienie byli zajęci, dlatego też bury wybrał się z nią, akurat miał chwilę wolnego od obowiązków, a niebieska potrzebowała pilnie pomocy. Chciała pobrać zioła na wzmocnienie oraz może na apetyt, ponieważ jej wujek od jakiegoś czasu nie jadł za chętnie zwierzyny. Początkowo myślała, że może przeszkadza mu tekstura. Później jednak, po wielu próbach, dowiedziała się, że to nie w tym tkwił problem. Może związane było to z chęcią zachowania piszczek dla innych kotów, aczkolwiek vanka nie chciała pozwolić na to, by stał się workiem kości. Dla niej to on był najważniejszy, a kocięta wraz z karmicielkami zdążyły się już najeść. Reszta powinna pożywić się tym, co złapią w ciągu dnia. Rośliny, które by pomogły starszemu, akurat się skończyły, dlatego też wyruszyli we dwójkę w celu znalezienia ich. Nie była to absolutnie najlepsza pora na poszukiwania, szanse na to, że znajdą cokolwiek w rzeczywistości wcale nie były aż tak wysokie, były niesamowicie niskie. Jednakże nawet malutka iskierka nadziei wystarczyła upartej Kalince.
— Hej — zaczął. — Nie wiem, czy jest sens, żebyśmy szli po te zioła...
Kalinowy Powiew poruszyła nieznacznie ogonem. Musieli cokolwiek znaleźć, przecież bez tego istniało ryzyko, że czekoladowy zupełnie odpuści sobie jedzenie piszczek, a przynajmniej tak myślała. Nie zapowiadało się na to, żeby zwierzyny przybywało w lesie, dlatego też lepiej, żeby jadł, co mieli. Nie chciała, żeby siedział głodny.
— Jeśli ich nie znajdziemy, to nie pomożemy Trzcinniczkowej Dziupli — miauknęła, rozglądając się w okolicach drzew i po wystających źdźbłach traw. Rozchyliła parę, jednak nie znalazła nic, co by pachniało jakkolwiek słodko, gorzko lub ogólnie ziołowo. — Może jeszcze coś się ostało.
Chudy spuścił wzrok, kierując go za Kalinką, która szukała wszędzie, gdzie mogła. Położył uszy po sobie delikatnie.
— Problem w tym, że my ich nie znajdziemy — miauknął. — Raczej nasz wysiłek jest... no daremny.
Zastrzygła wąsami na słowa asystenta medyka. — Jeśli teraz z tego zrezygnujemy, to na pewno niczego nie znajdziemy! — powiedziała, czując, że powoli traciła cierpliwość. Nie zależało mu na tym, żeby pomóc pobratymcy? Naprawdę pod koniec Pory Opadających Liści wszystkie rośliny, co do jednej, zgniły lub uschły? Gdyby tylko zapas się nie skończył, to by nawet nie musieli tego dnia po nie wychodzić.
Chudy posłał jej skołowany, nieco zmieszany uśmiech.
— Eh... — westchnął, odkopując w jednym miejscu roślinkę, której potrzebowali. — Zobacz, no spójrz. Z czegoś takiego niewiele zrobimy.
Zerwał ją mimo to i zabrał.
— Nie wydaje mi się, byśmy mieli szansę znaleźć cokolwiek poza tym — burknął. — Znam ten las pod tym kątem.
Kalinowy Powiew nie odpowiedziała mu tym razem, zamiast tego machnęła ogonem i przysunęła się bliżej. Może jeśli przejdą jeszcze kawałek, to znajdzie, chociaż cokolwiek więcej. Dla niej liczyły się nawet marne resztki, gdy w grę wchodził jej kochany wujek.
Nagle poczuła ukłucie w okolicach łapy. Gdy dotarł do niej dyskomfort, skrzywiła brwi.
— Nie właź na mnie! — syknęła, czując, że coraz mniej cierpliwa się robi. Nie miała czasu analizować, dlaczego dzisiaj miała tak zły humor i mało siły, teraz liczyło się raczej to, że coś jej doskwierało. — Próbujemy znaleźć zioła, a ty mi prawie pod łapy wchodzisz — dopowiedziała z wyrzutem, a końcówka jej niebieskiego ogona wywijała na boki, gdy niemal nie wpadła na niego całym ciężarem.
Chudy Grzbiet syknął i najeżył sierść. Uwaga kotki sprawiła, że skrzywił pysk i opuścił wąsy.
— Oh, przepraszam! — warknął. — Wiesz, trochę mało tu miejsca! Może gdybyś się tak nie kręciła, jak kot z pęcherzem to bym Cię nie nadepnął!
Asystent, przez postawienie łapy na błotnistej plamie poślizgnął się, co poskutkowało poleceniem prosto na kocicę. Dwójka przetoczyła się razem, a jako iż Chudy był wątłej budowy, przewrócenie go nie było trudne. Wilczaczka poczuła, jak zapada jej się serce, a oczy otwierają szeroko. Upadli głucho razem, rozsuwając zmoknięte, kolorowe liście. Parę z nich poleciało do góry tylko po to, żeby uderzenie serca później spaść na nich.
Kalinowy Powiew czuła chłód lekko przymrożonej trawy pod swoim grzbietem. Wiatr poruszał spokojnie gałęziami wierzb, otaczających ich nieregularnie. Patrzyła z lekkim skrępowaniem w niebieskie ślepia Chudego Grzbietu, ułożonego teraz niezgrabnie obok niej. Odwróciła łeb od niego, zadzierając lekko nos i czując ogromne zażenowanie. Dlaczego tak zareagowała? Czemu nie przewidziała, że bury na nią wpadnie? Zawsze chodziła z niebywałą gracją, potrafiła zazwyczaj przewidzieć, kiedy coś pójdzie nie po jej myśli. Czyżby nie spała tej nocy za dobrze? Było to możliwe… odkąd Gąsiorkowy Trzepot przeniosła się do legowiska starszych, wojowniczka składała swojej rodzinie nawet częstsze wizyty, a widok kruchości i przemijania wprawiał ją w ogromne przygnębienie, przez które nie mogła spać w nocy. Bała się, że któreś z jej bliskich za niedługo… umrze. Nigdy nie myślała, że będzie musiała przejmować się przemijaniem, a tu proszę. Nieprzyjemnie ścisnęło jej żołądek, a w gardle pojawiła się gula.
Niebo przyzdobione było w wysokie, gęste i ciemne chmury zwiastujące opady. Końcówka Pory Opadających Liści, jaka do nich przybyła nie była może najlżejsza, była, wręcz przeciwnie – dość mroźna, oznaczało to, że Pora Nagich Drzew zbliżała się do nich wielkimi krokami. Vanka położyła się na boku, patrząc z ukosa na niebo. Gwiazdy nie były widoczne wcale, a mimo wszystko czuła swego rodzaju spokój, nawet mimo sprzeczki, która miała miejsce chwilę temu. Oprócz tego czuła również zmęczenie. Dbanie o dwóch starszych na porządku dziennym nie było wcale proste, szczególnie że doskwierały im objawy, o których niebieska nigdy nie musiała myśleć i które nigdy jej jeszcze nie dotknęły. A jako iż uczniów było tylko dwóch, mogła liczyć tylko na jakąś dawkę pomocy, oczywistym było, że nikt nie będzie siedział nad seniorami i ich błagał, żeby zjedli lub wyprostowali kości. Już powoli nie dawali rady dbać o własne futra, więc to była kolejna rzecz, którą trzeba było robić za nich dla nich. Tutaj wojowniczka czuła się… wolna. Nie musiała się nikim zajmować, a zmartwienia, ze względu na kłótnie, na przynajmniej chwilę uleciały z jej głowy. Jakby potrzebowała na kogoś pokrzyczeć w celu uspokojenia się.
Trwali, leżąc na zimnej trawie. Asystent patrzył, jak kotka ze skrępowaniem odwraca głowę i zadziera nos, a on sam zmarszczył brwi i położył po sobie uszy. Zakrył pyszczek łapkami, nie zmieniając pozycji, a końcówka jego ogona drgnęła nerwowo.
Wziął nieregularny, drżący wdech, a następnie wypuścił to powietrze, które zamieniło się w parę. Szelest obok niego sprawił, że zabrał łapy z pyska i spojrzał ponownie na wojowniczkę.
Cicho zmienił pozycję i również ułożył się na boku. Trwali w ciszy, która otaczała ich z każdej strony, koiła zmysły, pozwalała odetchnąć. Świeże, mroźne powietrze pomagało zachować trzeźwość umysłu, ale również sprawiało, że bury medyk nieco drżał z zimna.
Chudy odwrócił wzrok i spojrzał na swoje łapy.
— Jak się czujesz? Wszystko... okej? — wydusił wreszcie.
Kalinowy Powiew odwróciła się delikatnie, żeby wydać przy tym jak najmniej hałasu, a następnie spojrzała na burego leżącego obok, nieco zdziwiona ciszą między nimi. Nie przeszkadzała jej, po prostu było to coś odmiennego. Dostrzegła, że doskwierało mu zimno, co zresztą nie było dziwne - w końcu nie było dzisiejszego wieczoru najcieplej, a on w dodatku miał bardzo rzadką okrywę... jego futro nie było w ogóle przystosowane do takich warunków. Poczuła lekkie ukłucie. Nie chciała, żeby później, w razie choroby, obwiniał ją, że chciała znowu wyjść z nim poza obóz. Też zastanawiała się, jak dużo bardziej mroźne pazury dotykały jego, w porównaniu do niej, z długą i gęstą szatą, która może i nie była tak idealna, jak mogłaby tego chcieć, jednak z pewnością sprawnie chroniła ją przed chłodami, przynajmniej dopóki nie była zmoczona lub zmierzwiona. Mogło wyglądać to dość niekorzystnie, ponieważ trwali tak w chwili następnej dawki ciszy, pomimo iż bury medyk zadał pytanie. Kalinowy Powiew miała wrażenie, jakby sobie to pytanie wymyśliła, głównie ze względu na zmęczenie. Zamrugała parokrotnie, strzygąc wąsami odruchowo. Poczuła w piersi miłe uczucie, jednak głowę wypełniała niepewność. Wolała, gdy się o nią martwił, czy gdy było mu to zupełnie obojętne...? Może pytanie wynikało jedynie z grzeczności? Ale czy buremu by robiło różnicę to, czy zabrzmiał miło, czy nie? Przejmował się nią? Może to było zachowanie, jakiego spodziewano się po medyku i nie kryło się za tym nic konkretnego, czysty profesjonalizm wynikający z objętej przez siebie roli. Mimo to... ktoś zauważył, że nie było w porządku, ale czy taki fakt dostrzeżenia był jej koniecznie potrzebny lub w tej sytuacji pożądany?
Mogło to nie świadczyć o niej za dobrze. Wilczacy nie mogli okazywać słabości, a wszelkie narzekanie raczej nie było wskazane. — Czuję się... jakoś w ten sposób. — Pochwyciła pnące się tuż obok niej, pomiędzy nimi, parę drobnych źdźbeł trawy w łapy, po czym jedno z nich zgniotła, a przy okazji dookoła niej malutki obszar. Następnie uniosła łapę i podeptała po nim jeszcze raz. Speszyła się odrobinę, odwracając wzrok od kocura. Miała wrażenie, że jeśli tylko wypowie powód swojego samopoczucia, nie uda jej się dalej trzymać emocji na wodzy. A z drugiej strony, skoro w ogóle zaczęła ten temat, odpowiedziała na pytanie, to raczej wypadałoby rozjaśnić swoją wizję. — Chudy Grzbiecie...? — mruknęła, spoglądając na niego raz jeszcze, już pewniej. Mogła jakoś zmienić temat, żeby nie kręciło się wokół niej. — A jak ty się czujesz? — dopytała, mając gdzieś z tyłu głowy ich poprzednie konwersacje. Kocur zmagał się z faktem, iż wyglądał zupełnie inaczej - a dokładniej, miał spłaszczony pyszczek i był wątłej postury. Nie dość, że chłody były dotkliwe, to w dodatku także wszelkiego rodzaju wysiłki, bo nie starczyło mu oddechu. — Zimno ci? — dopytała jeszcze, chwytając się tak naprawdę czegokolwiek, żeby nie musieć się spowiadać ze swoich problemów. Czy mogła się w ogóle otwierać tak, przed kimkolwiek? Zawsze opowiadała o swoich sukcesach Trzcinniczkowej Dziupli, a od niedawna w dodatku matce... jednak o problemach nie miała tak naprawdę z kim porozmawiać. Jej rodzina była już w podeszłym wieku, wszelki stres mógłby sprawić, że ich życie stałoby się krótsze. To była dużo gorsza i większa cena do zapłacenia, niżeli chwila ulgi dla niej, bo mogła komuś się wygadać. A z czasem, gdy tak czepiało się problemów i potem próbowało je puścić, to się ich gromadziło, a wypędzenie całej masy tych negatywnych uczuć nie było wcale proste. Nie dało się również wiecznie skupiać jedynie na sukcesach, bo gdzieś w głowie zawsze mruczał głosik, że ta radość nie będzie trwała wiecznie.
Kłótnie z asystentem pozwalały jej się w pewnym sensie wyżyć na kocurze, co nie było w ogóle miłe albo eleganckie. Czuła, że nie było to odpowiednie zachowanie, wręcz przeciwnie - sama nie przepadała za kotami, które się tak zachowywały i tak naprawdę jej zdanie nie zmieniło się szczególnie. Nigdy nie słynęła z bycia utrapieniem, a jednak dla Chudego Grzbietu mogła się taka wydawać przez swoje zachowanie.
Medyk położył uszy po sobie, a na jego pysk wkradło się przygnębienie. Gdy wojowniczka się odezwała, podniósł na nią swoje szaroniebieskie spojrzenie. Jej wzrok był pewniejszy, niż wcześniej, jakby przeskoczyli pierwszą przeszkodę w swojej mozolnej, acz przyjemnej wymianie zdań. Nic ich nie goniło; jedynie mróz sprawiał, że Chudemu kończyły się zapasy wytrwałości. Życie nauczyło go bycia pod tym względem twardym, jednak jak długo mógł tak trwać?
— To... T-to pierwszy raz, kiedy mnie pytasz, jak się czuję — odpowiedział cicho, stwierdzając ten smutny fakt.
Odwrócił na chwilę wzrok, opuszczając go na zgniecione wcześniej źdźbło trawy. Zacisnął oczy na moment, wypuszczając z siebie powietrze. Podwinął łapę pod tułów.
— Szczerze... to tak — przyznał w końcu. — Eh — szepnął, a z jego pyszczka ponownie wyleciała para. Zerknął na moment w niebo i patrząc w nie cały czas, kontynuował; — Kiedy wrócimy do obozu... dałbym Ci mieszankę na wzmocnienie, a także na lepszy sen. Nie powinnaś się tak wykańczać... to źdźbło... bardzo jasno przedstawiłaś odpowiedź. Mogę... mogę jeszcze zaoferować Ci trochę więcej mchu do posłania, żebyś nie marzła w nocy... Chociaż pewnie możesz się do kogoś tam przytulić w tym wojowniczym legowisku, haha — zaśmiał się nerwowo. — Mną się nie przejmuj. Zadbaj najpierw o siebie, Kalinowy Powiewie. Nie do końca rozumiem całość i nigdy nie byłem dobry w takie rzeczy, ale myślę, że powinnaś postawić siebie na pierwszym miejscu.
Pomiędzy nimi pojawiła się kolejna chwila ciszy, co jakiś czas przerywana przez szeleszczące nad nimi wysokie korony drzew. Wiatr kołysał ich gałęziami aksamitnie, wzbierając na sile z każdym kolejnym uderzeniem serca przebywania tutaj.
Śnieg zaczął małymi drobinkami prószyć z nieba, wyglądając przez swoją wielkość niczym brokat zesłany prosto z Klanu Gwiazdy. Jasne punkciki zamigotały w żółtych oczach wojowniczki. Pierwszy śnieg.
Pokręciła głową. Nie przytulała się do nikogo w legowisku wojowników. Robiła to za dawnych czasów, tuląc się do wujka, Trzcinniczkowej Dziupli. Opowiadał jej wtedy tak wiele historyjek, zawsze miał ich nieskończenie wiele. Gdyby tylko mogła, zapisałaby je gdzieś, żeby nigdy nie przepadły. Teraz, jedynym co mogła, żeby je zachować, to pamiętać o nich, dopóki pozwalała jej na to głowa i dowiadywać się o kolejnych. Przekazywać je dalej, jeśli uznałaby kogokolwiek za wystarczająco świadomego i chętnego do wysłuchania jej.
— Dziękuję — wydobyło się ciche miauknięcie z jej pyszczka. Uznała taką odpowiedź za wystarczającą, szczególnie gdy była bliska temu, żeby szczęka zaczęła jej dygotać na takim ziąbie, również z powodu lekkiego osłabienia. Jak chłodno musiało być, że zaczęło sypać? Może i nie szalało, ale i tak dało się odczuć znaczącą różnicę między temperaturą tutaj, a w sercu Klanu Wilka. Czasami trzeba było pochylić głowę i się zgodzić na pomoc, nawet jeśli godziło to trochę jej dumę, bo nie mogła pomóc sobie zawsze sama. Czasem trzeba było przyjąć wyciągniętą w swoją stronę pomocną łapę… nawet od Chudego Grzbietu.
Vanka mogła domyślać się, że nie było mu najcieplej. W końcu końcówka Pory Opadających Liści, a może nawet i początek Pory Nagich Drzew nie szczędziły nikogo, a dygotanie ciała z takiego wychłodzenia stawało się coraz bardziej widoczne. Ona miała jednak o tyle lepiej, że jej okrywa nie była paroma włoskami na krzyż, tylko półdługą okrywą, teraz w miarę przystosowaną do takich warunków, chociaż też niezupełnie. Zdziwiła się próbą pocieszenia jej, przez burego. Do tej pory raczej kłócili się nieustannie o praktycznie wszystko. Teraz okazywali sobie wsparcie, prawdopodobnie martwiąc się o siebie, a nie zachowywali jak wrogowie. Podniosła się ze swojego miejsca i otrzepała ze śniegu, spoglądając na pręgowanego kocura. Jej futrem coraz wyraźniej targały podmuchy wiatru, a korony drzew kołysały się gdzieś wysoko, muskając prawie że chmury. Pogoda się psuła, im dłużej tu przesiadywali.
— Musimy znaleźć jakieś schronienie… — zrobiła chwilę przerwy, gdy nagle zawiało jej mocno w pysk, uniemożliwiając dokończenie wypowiedzi, bo i tak nie byłoby jej słychać. Drobinki z nieba zaczęły sypać coraz bardziej obficie, wznosząc z gruntu chmurki z dopiero wyłożonych na podłożu kawałeczków. Zmarszczyła brwi, czując się prawie jak za dnia swojej próby, gdy była jeszcze malutką koteczką. Wtedy pora roku w ogóle jej nie oszczędzała i musiała postąpić tak, jak zamierzała teraz, jeśli chciała przetrwać. Różnica była jednak taka, że jeśli chcieli, mogli w każdej chwili wrócić do obozu. Zamiast tego postanowili, że tego nie zrobią, a przynajmniej ona tak zadecydowała. Gdyby zobaczyła czyjkolwiek inny pysk w tej chwili, prawdopodobnie nie udałoby jej się dalej trzymać nerwów na wodzy i rozpłakałaby się. W szczególności, gdyby dostrzegła matkę lub wujka.
Rozejrzała się ze zmrużonymi oczami, wreszcie dostrzegając pobliską norkę. Ruchem ogona poleciła kocurowi, żeby udał się tuż za nią. Chudy Grzbiet dość sprawnie podszedł do niej, chociaż sztywno. Jeśli cokolwiek do niej mówił, nie mogła go zbyt wyraźnie usłyszeć. Najprawdopodobniej jego chód był spowodowany takim chłodem. Kotka rozsunęła krzewy i zawęszyła. Wewnątrz wgłębienia nie było śladu po dawnym lokatorze, który mógł tu przesiadywać, tym razem im się poszczęściło. Weszła do środka, czując momentalne odcięcie od tak donośnego wycia i chłostania wręcz śniegiem. Tuż po paru uderzeniach serca wszedł również medyk. Kotka podeszła do niego i zasunęła krzewy, żeby zapewnić im lepsze odizolowanie się od wichury na zewnątrz. Odetchnęła, patrząc na kocura. Szkoda, że nie było tu posłań. Może ziemia nie będzie wcale aż taka twarda? Podeszła do niego i usiadła blisko, ale nie na tyle, żeby stykali się futrami. Czuła lekkie zażenowanie całą tą sytuacją, teraz kiedy na nowo mogli siebie normalnie słyszeć. Co powinna mu powiedzieć? Może nie powinna się nad tym teraz zastanawiać.
Położyła łeb na swoich łapach, otulając się smukłym ogonem. Przymknęła oczy, czując coraz to wyraźniej narastające w niej zmęczenie. Może nie było idealnie miękko, tak, jak miałaby u siebie w legowisku wojowników, ale tutaj mogła rzeczywiście odpocząć, a tego potrzebowała najbardziej. W obozie zadręczałaby się myślami o bliskich, a tutaj nie przypominało jej o nich prawie nic. Poczuła na sobie lekki dotyk, a potem ciepło, jednak nie uchylała już powiek, tylko pozwoliła sobie zasnąć.

***

Gdy Smuklik został uczniem Kalinki

Od śmierci Trzcinniczkowej Dziupli minęło już siedem księżyców, a mimo to Kalinowy Powiew nadal miała wrażenie, jakby stało się to wczoraj. Bała się, że zapomni jego zapachu, brzmienia głosu, wszystkich tych, licznych opowieści, a nawet i wyglądu. Spoglądając w stronę legowiska starszyzny, czuła niepokój. Jej zaufanie względem pobratymców zostało znacząco nadszarpnięte. Składała upadającej na zdrowiu matce wizyty niemal każdego dnia, mimo że nigdy nie miały idealnej i dobrej relacji. Pilnowała, żeby nikt oprócz niej i Chudego Grzbietu nie podawał jej posiłków. Od urodzenia vanka doszukiwała się u niej wsparcia, jednak niekoniecznie zawsze je dostawała, co zmusiło ją do stania się swoim własnym opiekunem, chociaż to nie było wcale proste. Dlatego też zawsze zachowywała się na bardziej dorosłą, niż była w rzeczywistości. Również dlatego podobała jej się “opieka” Ognikowej Słoty. Szylkretka wydawała jej się wtedy najmądrzejszym kotem, takim poukładanym, co potrafił uspokoić każde kocię, a w szczególności ją, w osobliwy sposób. Opowiadała za każdym razem o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd i w ten sposób vanka po raz pierwszy usłyszała o jakiejkolwiek wierze. Wtedy myślała, że powinna właśnie za nimi podążać, nieświadoma wagi całej tej sytuacji. Teraz jednak nie wiedziała już nawet, czy wierzyła w kogokolwiek. Wujek opowiadał jej niejednokrotnie o Klanie Gwiazdy, ku któremu obecnie chętniej wyglądała, chociaż nie otwarcie, a jedynie w umyśle, gdzieś głęboko, chowając to przed resztą. Najprawdopodobniej z powodu nostalgii i tęsknoty za przeszłością. Chciała wierzyć, że zaznał spokoju u własnych przodków i że wreszcie był szczęśliwy. Podczas takich rozmyślań dziękowała Klanowi Gwiazdy za to, że nie miała rodzeństwa. Nikomu nie życzyła losu takiego, jaki spotkał ją. Czuła się porzucona, mimo że doskonale wiedziała, iż wiara nie działała w ten sposób – była nadzieją, ale nie rozwiązaniem. Żaden z przodków nigdy by nie zszedł z nieba lub skądkolwiek po to, żeby jej pomóc. To ona musiała własnymi łapami utorować sobie ścieżkę, mimo wszystkich tych przeciwności losu. Musiała samemu próbować cokolwiek naprawić, jeśli chciała zmiany, bo szaleństwem było każdego dnia postępować tak samo, a jednak oczekiwać innych rezultatów. Zazwyczaj zaczynało się od małych kroków, a potem coraz większych, co nie było wcale proste. Najtrudniej było oczywiście zacząć.
Świat jednak nie zatrzymał się wraz z tak ogromną tragedią dla niebieskiej kotki, mało kto przykuł jakąkolwiek większą uwagę śmierci kota tak niezwykle ważnego, a jednak szybko zapomnianego. Odnosiła wrażenie, że mało kto o nim pamiętał, mimo specjalnego tytułu nadanego przez Zalotną Gwiazdę. Jakby mało który pobratymca rzeczywiście drążył i próbował się dowiedzieć, dlaczego czekoladowy umarł tak nagle. Raczej lwia część Wilczaków wytłumaczyła to starością, co samo w sobie miało sporo sensu, ale dla żółtookiej wydawało się tak bardzo niesprawiedliwe.
Kalinka otrzymała swojego pierwszego ucznia, Smuklika. Nie była pewna, jak powinna podejść do ich treningów. Czy należało traktować go tak, jak była sama traktowana przez Krucze Pióro? Spoglądając na puchatego młodzieńca, tak ciekawego wszystkiego dookoła i jeszcze – miała nadzieję – tak czystego, nienadgryzionego przez wszelkie zło, jakie mogło czyhać w azylu i w sercach kotów otaczających ich, Kalinka została przepełniona swego rodzaju nadzieją, ale i goryczą. Treningami mogła zapełnić pustkę w sercu, a także przekierować myśli na tor inny niż żałoba. Nie wiedziała, czy jej to zaszkodzi, ale nie mogła wiecznie opłakiwać wujka, nawet jeśli był najważniejszym kotem w całym jej życiu. Nadal był, ale obecnie w inny sposób. “Nauczę cię podstawowych ziół, będziesz lepsza od pozostałych wojowników. Oni mają w głowie pstro. Nie to, co ty”, wybrzmiały w jej głowie słowa Chudego Grzbietu.
Wojowniczka miała wrażenie, że śmierć starszego również dotknęła medyka. Stał się dużo poważniejszy, zamyślony. Starała się nie zadręczać tym zastanawianiem się, mimo że o zmroku nie było to wcale proste. Szczególnie iż zostawała sama z wszystkim, co działo jej się w głowie przed snem.
Spojrzała na kocurka, czekającego na jej polecenia.
— Co będziemy dzisiaj robić, Kalinowy Powiewie? — zapytał, a jego ogon zafalował z podekscytowania. Mroźne pazury owiały dwójkę, zmuszając ich futra do uniesienia się lekko ku górze.
— Dzisiaj odwiedzimy legowisko medyków. Chudy Grzbiet przekaże nam parę cennych informacji, które musi znać każdy wojownik — miauknęła i odwróciwszy się na pięcie, śnieg zaczął chrupać pod jej łapami. Pora Nagich Drzew nie szczędziła nikogo, całe szczęście zatem, że mogła przeprowadzić trening w takiej formie. Nie chciała narażać młodzieńca na tak konkretny ziąb. Normalnie pozwoliłaby niebieskiemu zadać jeszcze parę pytań, teraz jednak zależało jej na tym, by jak najszybciej ochronili się przed prószącymi płatkami z nieba.
Wetknęła łeb do środka, jej oczy prędko przyzwyczaiły się do półmroku. Wewnątrz siedział bury kocur, tłumaczący coś zawzięcie Bryzowej Łapie. Szczupła szylkretka kiwała głową, odrobinę może nawet i rozbawioną mimiką mentora. Kalinowy Powiew przed wejściem otrzepała się z wszelkich drobinek, jakie mogły się jej przyczepić. Podobną czynność poleciła swojemu podopiecznemu.

<Chudy? Jesteś zainteresowany wymianą wiedzy w ten chłodny dzień?>

Od Koszmarnej Łapy CD. Wilczego Skowytu

Przeszłość

— To raczej ja ciebie rozszarpię! — Wyszczerzył swoje małe kiełki.

— No cóż, w takim razie zmykam! — mruknął Wilczy Skowyt, który leciał do swoich obowiązków, ale dla Koszmaru było to zwycięstwo. Warknął na wyjście i machnął ogonkiem.

***

Teraźniejszość

Koszmarna Łapa siedział w cieniu drzew, patrząc na zachmurzone niebo. Ptaki leciały w kluczu, wracając z niewiadomo skąd. Dzisiaj było wyjątkowo spokojnie, za spokojnie. Nic się ciekawego nie działo. A mimo to w środku był rozjuszony. Otóż Kocimiętkowy Wir rozmawiała z tym durniem o imieniu Garbata Łapa. Jego krzywy pysk uśmiechał się do rudej kotki, a jego małe oczko patrzyło w jej oczy dłużej, niż uderzenie serca! Skandal po prostu! Że to truchło dalej jest w Klanie Wilka! Gdyby to zależało od Koszmaru, Garbata Łapa byłby już wywłoką na Drodze Grzmotu.

— Koszmarna Łapo. — Z transu wybudziła go Nadciągający Pomrok. — Już czas na trening. Dzisiaj poćwiczymy walkę.

Bury powoli wstał, rzucił mordercze spojrzenie Garbatej Łapie i poszedł za swoją szylkretową mentorką. Doszli do małej, zamkniętej polanki z rzadką trawą.

— No dobrze, dzisiaj doszlifujemy techniki walki. Jesteś silny, ale wolno reagujesz. Szybki, smukły wojownik mógłby cię pokonać. Nie pozwól siebie strącić. Musisz przygnieść przeciwnika.

— Nie pozwolę. — Przyjął pozycję obronną.

Mistrzyni zaczęła biec w jego stronę, a Koszmarna Łapa w odpowiednim momencie odskoczył.

Nadciągający Pomrok obróciła się na pięcie i naskoczyła na bok burego. Koszmarna Łapa przewrócił się na bok, lecz udało mu się odepchnąć szylkretkę tylnymi nogami. Szybko wstał na łapy i popatrzył się w oczy mentorki. To był czas jego ofensywy. Rzucił się do przodu i podniósł łapy. Mentorka chciała zaatakować jego brzuch, ale puch trochę zamortyzował atak. Koszmar przygniótł mentorkę swoim cielskiem. Szylkretka się wiła pod uczniem, ale udało jej się wydostać.

— Gratuluję, Koszmarna Łapo, wykorzystałeś swoje atuty i sprzeciwiłeś się swoim wadom.

— Dziękuję… — mruknął.

— Zawalczmy jeszcze raz — dodała mistrzyni, ale rozproszył ją szmer w krzakach. Szylkretka się rozejrzała, szukając źródła dźwięku. Okazało się, że to Kocimiętkowy Wir, która u swojego boku miała Garbatą Łapę.

— Witaj, Nadciągający Pomroku! — Skłoniła głowę. — Cześć, synu! Jak wam idzie trening?

— Bardzo dobrze, Koszmarna Łapa będzie dobrym wojownikiem, gdy dorośnie — pochwaliła go.

— Było dobrze, dopóki ten lisi bobek nie przyszedł! — wycedził cicho przez zęby.

— Niezwykle się cieszę! — W jej oczach pojawił się błysk. — Ja i Ognikowa Słota jesteśmy takie dumne z naszych dzieci… Ja jestem na treningu z Garbatą Łapą, chciałam z nim poćwiczyć techniki walki, aby lepiej sobie radził.

— Może niech Garbata Łapa zmierzy się z Koszmarną Łapą? Obaj są na podobnym poziomie, więc mogliby się od siebie nauczyć.

Koszmarna Łapa o mało nie wybuchł. On jest na takim samym poziomie co TA WYWŁOKA?! I że niby on ma się uczyć od tego krzywego pyska?! Pokaże mu, że bardzo daleko mu do jego rodziny.

— Doskonały pomysł! — mruknęła ruda kotka. — Dobrze im to zrobi.

„Zależy komu, bo ta wronia strawa skończy z połamanym kręgosłupem” — pomyślał.

— Garbata Łapo, Koszmarna Łapo, ustawcie się do walki. Kto pierwszy położy przeciwnika na ziemię i zdoła go przytrzymać, wygrywa. — ogłosiła Nadciągający Pomrok i usiadła tak, aby widzieć każdy ruch uczniów.

— Uwaga… Start! — krzyknęła szylkretowa mistrzyni, a na ten sygnał obaj uczniowie ruszyli przeciwko sobie. Koszmarna Łapa zamachnął się na czekoladowego, ale krzywooki zrobił unik i wycelował w tylne łapy przeciwnika, aby zbić go z nóg. Koszmarna łapa zdekoncentrował go, wbijając swoje pazury w jego zad. Garbatek z bólu wierzgnął niekontrolowanie tylnymi nogami, a bury ugryzł z jego ucho. Zielonooki przekręcił się na bok, przygniatając przy tym cętkowanego. Nie mógł przegrać! Nie z takim słabeuszem! Udało mu się wykręcić i mocno wgryzł się w ogon przeciwnika. Garbata Łapa o mało nie pisnął z bólu, a Koszmar wyślizgnął się, wykorzystując chwilę. Znowu stanęli naprzeciw siebie, a w lodowatych oczach burego zapłonął ogień. Ruszyli na siebie. Koszmarna Łapa walnął przeciwnika z barku, o mało go nie przewracając. Później naskoczył na Garbatą Łapę, wbijając kły w jego futro na karku, i przewalił przeciwnika. Przygniótł go łapami zakończonymi pazurami, a czekoladowy nieudolnie próbował się wykręcić.

— Trzy… dwa… jeden… Koszmarna Łapa wygrał! — krzyknęła Kocimiętkowy Wir.

Bury, choć usłyszał słowa matki, nie puścił przeciwnika. Wręcz przeciwnie, zaczął go przyciskać coraz mocniej do ziemi. Klatka piersiowa Garbatej Łapy podnosiła się z trudem i nierównomiernie.

„Giń! Zanurz się w cierpieniu!” — rozbrzmiało w jego głowie.

— Hej! Już koniec! — krzyknęła Nadciągający Pomrok, a gdy nikt nie zareagował, podbiegła do nich i rozłączyła ich. Garbata Łapa wziął głęboki wdech, uspokajając się.

— Koszmarna Łapo! Co w ciebie wstąpiło! — krzyknęła zła, a zarazem zmartwiona Kocimiętkowy Wir. — Mogłeś go udusić!

„Bardzo byłoby mi szkoda” — pomyślał.

— Nie wiem… musiałem nie usłyszeć zakończenia walki.

— Nawet gdybyś nie usłyszał, mogłeś mu zrobić krzywdę, tak przyciskając jego klatkę piersiową!

— Przepraszam, następnym razem nie będę używać tyle siły — mruknął niezbyt przekonany kocurek.

***

Gdy wracali, Garbata Łapa był w dalszej odległości od niego, wbijając wzrok w swoje łapy. Koszmarnej Łapie bardzo się to podobało, niech się go boi. 

Obecnie siedział przy stercie zwierzyny, jedząc chudą mysz. Nadciągający Pomrok nie była dzisiaj zadowolona z jego zachowania, więc zakończyli wcześniej trening.

— Hej — odezwał się do niego jakiś głos. — Mogę się przysiąść?

Okazało się, że ten głos należał do Tęczowej Łapy.

— Jasne — mruknął do kremowego bez entuzjazmu.

— Dzięki. — Kocurek usiadł obok cętkowanego. — Jak ci minął trening? Było super? Nauczyłeś się czegoś nowego?

Koszmar zaczął żałować, że go nie przepędził.

— Cóż, Garbata Łapa dostał w ogon — odmruknął tylko.

— Ojej… biedny Garbata Łapa, mam nadzieję, że nic mu nie jest…

— Może nareszcie poznał swoje miejsce — uśmiechnął się wrednie.

— Czemu uważasz, że jest do niczego? Każdy jest coś wart.

— Dla wron jako karma może jest, chyba że nawet dla nich jest bezwartościowy…

— Jesteś dość… niemiły — podsumował go Tęczowa Łapa.

— Może… — powiedział bez emocji kocur.

— Idę do starszyzny, posprzątać ich legowiska. — Kremus wstał i machnął ogonem na pożegnanie.

Koszmarna Łapa nie odpoczął długo od towarzystwa, gdyż zaraz po odejściu Tęczowej Łapy po jedzenie przyszedł Wilczy Skowyt.

— Ho, wchitaj, Kohmahna Hapo — powiedział wojownik z pełnym pyskiem.

— Witaj, Wilczy Skowycie. — Nie miał ochoty na rozmowę, ale jeśli starszy kocur do niego jeszcze zagada, spokojnie mu odpowie.

<Wilczy Skowycie?>

[1002 słowa + walka uczniów]

Od Wzorzystej Dali CD. Psotnego Nietoperza

— Na pewno nic się nie stało. Dymówkowa Łapa jest uczennicą, pewnie tylko chciała porozmawiać z kimś spoza klanu na zgromadzeniu — zapewniła przyjaciółkę, biorąc od niej jedną z piszczek, za którą chwilę później jej podziękowała. Czarna nadal zwieszała lekko głowę.

— Pewnie tak… — Machnęła ogonem, przez przypadek muskając ten należący do dymnej. Szylkretka spięła się. Przyspieszyła z jedzeniem, a kiedy pochłonęła posiłek, wstała.

— Porozmawiałabym jeszcze trochę, ale słyszałam, że muszę poprowadzić jakiś patrol… Do zobaczenia, Psotko! — wypaliła szybko, po czym jeszcze szybciej usunęła się z jej oczu, zdając sobie sprawę z tego, że nazwała ją zdrobnieniem.

***

Dwa wschody słońca później

Tw: walka, śmierć

Poszła na polowanie na Złotych Kłosach. Było to chyba jedno z jej ulubionych miejsc. Budziło w niej pozytywne wspomnienia, na przykład dnia, kiedy to została znaleziona przez Płomienne Serce. Samo polowanie szło jej bardzo dobrze. Kiedy miała już kilka piszczek, chciała wracać do obozu, ale usłyszała głos:

— Dalijko! Dawno cię nie widziałam!

Po drugiej stronie granicy stała ruda vanka. Wojowniczka odłożyła zdobycze na ziemię, żeby móc mówić.

— Wzorzysta Dalio — poprawiła najpierw kotkę. — Nie chcę z tobą już rozmawiać. Nie powinnyśmy. Radzę ci oddalić się od terenów Klanu Klifu.

— Och… Dlaczego tak mówisz? Nie chcę cię opuszczać… Dasz sobie radę tak sama?

Liliowa odwróciła się od samotniczki, sygnalizując, że zamierza już kończyć tę rozmowę i iść w swoją stronę.

— Nie jestem samotna. Mam przyjaciół, Psotkę… — Imię koleżanki wypowiedziała z uśmiechem, tonem charakterystycznym dla uczucia silniejszego niż przyjaźń i nutą melancholii.

— Psotkę? — Konwalijka zapytała jakby przestraszona. Arlekinka nie odpowiedziała. Schyliła się, żeby podnieść upolowaną zwierzynę.

Poczuła mocne szarpnięcie od tyłu. Instynktownie się odwróciła, żeby zobaczyć, co ją zaatakowało. Nie zdążyła uformować żadnej myśli. Zobaczyła błysk pazurów przed oczami i w ostatniej chwili odchyliła się, obrywając w nos.

— Kim do diabła jest Psotka?!

Przed nią nie stała już słodziutka Konwalijka. Jej krótkie futro było całe najeżone, ogon bił co chwila o ziemię, a kły były całe obnażone. Wzorek była taka zdezorientowana, że przeciwniczka zdążyła przygwoździć ją do ziemi. Po chwili jednak ciężar spadł z niej, zepchnięty przez… czarno-białą Klifiaczkę. Nie miała czasu pytać Psotnego Nietoperza, kiedy tu przyszła. Zamiast tego podniosła się z ziemi i ustawiła się w pozycji bojowej. Ruda walczyła z niebieskooką długość ogona dalej. Wzorzysta Dal postanowiła pomóc przyjaciółce i przyłączyła się do atakowania vanki. Najpierw podrapała ją tylko kilka razy. Na początku celowała w łapy, potem w coraz bardziej czułe miejsca. Czuła, jak powoli jej umysł zalewa furia. Nie chciała widzieć już tego ścierwa nigdy więcej. W końcu skoczyła na nią, a raczej złapała ją i powaliła na ziemię. Samotniczka wydała z siebie oszołomiony syk. I to było ostatnie, co kiedykolwiek zrobiła, bo chwilę po tym pazury liliowej przejechały po jej szyi. Klifiaczka wpatrywała się w stygnące pod nią ciało i tylko wbijała mocniej pazury w skórę ofiary, nie zważając na rosnącą sadzawkę szkarłatu pod jej łapami. Stała tak kilka uderzeń serca, dysząc ciężko, z beznamiętnym wyrazem pyska. Dopiero kiedy emocje trochę jej opadły i świadomość o tym, co się właśnie wydarzyło, dotarła do jej umysłu, odskoczyła gwałtownie ze stłumionym piskiem. Serce ponownie przyspieszyło, kiedy przerzuciła roztrzęsiony wzrok najpierw na zwłoki, potem na swoją zakrwawioną łapę, a na koniec na stojącą obok wojowniczkę.

— Co...? — zapytała drżącym głosem. Nie była w stanie sformułować konkretnej wypowiedzi. Była w szoku.

<Psotka? Co się stało? I ile słyszałaś?>

Od Odety CD. Wrony

Dwa tygodnie po mianowaniu

______________

Jabłonie rodziły jabłka, grusze — gruszki. To była prawda tego świata. Topole rozciągały się wysoko nad głowy kotów, a wierzby nachylały się i muskały ciała swoimi zachwycającymi wodospadami liści. Tak już się działo. Dębowe liście były zbierane dla medyków czy innych uzdrowicieli, a sosny miały najbardziej wonną żywicę. Po prostu miało to miejsce od zarania dziejów. Nic do zmiany, nic nowego. Odeta usłyszała te fakty tylko między wierszami, gdyż były na tyle naturalne, iż niewarte dodatkowego wspomnienia. Spotykała się z Owocowym Lasem tak twierdzącym. Zbywającym jej ciche zainteresowanie swoim brakiem odzewu.

Uczennica jednak uchylała pysk z zachwytu; wstrzymywała oddech, zwalniała swoją typową manierę pędu w przód. Wszystko po to, aby móc przystanąć gdzieś w miejscu okrytymi koronami i podziwiać je w pełnej okazałości, bez ponaglenia do jakiejś formy ruchu. Chociaż na początku bez ustanku biegła przed siebie, bo tutaj coś do nauczenia, a tam kot siedzący bez nikogo w okolicy, pewnego dnia coś zauważyła. Tęsknota za ogrodem płynęła w niej razem z uderzeniami serca i nic nie mogło wyprzeć tej instynktownej potrzeby, lecz las miał w sobie więcej do zaoferowania, niż zakładała.

Wyciszał ją. Zupełnie jak kwiecisty zakątek, chwytał ją w swe zapraszające szpony, nie wypuszczając godzinami. Tamten trzymał zapachem, kolorem… ten natomiast śpiewem i czystym życiem, mającym miejsce powyżej, tak samo, jak poniżej. W ten sposób, w sidłach bezkresnej przystani spokoju, mogła uciekać do miejsc znajdujących się gdzieś, gdzie łapa nie postała. Tam, w miejsce którego oko jeszcze nie przejrzało. Na teren nieokiełznanej natury pełnej najsłodszych owoców, najpiękniejszych płatków oraz niełamiących się łodyg. Do nieznanej okolicy wypełnionej barwami gotowymi do bycia odkrytymi przez pierwszego lepszego przechodnia. Marzyła o przechodzeniu zaraz obok nowych form roślinności i obserwowaniu ich rozkwitu. Wyobraźnia nie mogła objąć takiego majestatu. Nic nie było w stanie, poza samym przeżyciem odczutym na własnej skórze.

Zdarzały się też przypadki bardziej przyziemnych podróży, jednocześnie wbrew oczekiwaniom — niebezpieczniejszych. Prowadziły ją do Betonowego Świata oddalonego, niemniej dalej dostępnego. Przecząc pozorom, przywoływanie jego obrazu było jeszcze większym kłopotem. Wprost nie dawała rady przywołać do głowy prezencji najmniejszego skrawka tamtego terytorium albo nie chciała tego zrobić. Obydwie opcje miały prawdopodobieństwo na bycie rzeczywistością. Co więcej, istniała szansa na wspólną poprawność dwóch uzasadnień. Ilustracja mogła wiele zburzyć. Co, jeśli ujrzałaby te same, metalowe więzienia? A może ukazałby się ten sam błysk zbyt gładkiej powierzchni? Wypuściwszy się za daleko w same przemyślenia, kończyła w druzgocących punktach.

Dostrzeżenie w półmroku znajomego pyska, posłałoby ją na skraj. Chociażby najmniejszy prześwit tej bieli, połączonej z liliowym, wystarczyłby jej na zostanie nieruchomym posągiem, odtwarzającym tę chwilę do samej śmierci i wiecznego cierpienia z wiedzą, że ona uszła cało. Szczerze uważała Klementynę za wartą tego zaszczytu… pomimo zmuszania siebie do brnięcia przez to, co oferował los, miała świadomość tego, jak to delikatna, ale mądra siostra, odnalazłaby się w rutynie o wiele lepiej. Dałaby społeczności cenne ogniwo, nie dziwaczne coś, czym ona dla niej była.

To nie tak, iż użala się bez sensu! Właściwie to nigdy nie wspomniała o tym żadne duszyczce, jedynie rozmyślała tak we własnym towarzystwie i to nie za często. Nie była głupia, choć publiczna opinia mogła mówić inaczej. Co się stało, to się nie odstanie; myślała częściej, niżeliby uciekała w głąb filozofii. Zupełnie jak przeznaczenie drzew, historia kota nie była pisana przez niego zupełnie. Nigdy nie dowiedziała się kim jest ta cała “Wszechmatka”, lecz jej osobistą słusznością była racja przypadku. Teraz to ona została przypadkiem zostawiona, innym przypadkiem jej tata mógł wydostać się na wolność. Co począć z takimi trudnymi realiami?

Cofnięcie czasu dawno zostało kocięcym żartem. Niby obiecała sobie niezmienianie się po dołączeniu do grupy, aczkolwiek nie mogła dotrzymać słowa w pełni. To natura zmienia ją. Z przestraszonej koteczki wyrosłą na kocicę wewnętrznie dojrzalszą, z wizerunkiem starannie ukształtowanym na taki, jakiego pragnęła: głośna, towarzyska i żywiołowa. Dawne wady nie zniknęły, lecz byłaby w stanie zmusić siebie do uciszenia ich. Chodziło o to, że nie chciała. Nie mogła ot, tak zostawić za sobą kogoś, kogo znają jej najbliżsi. Nigdy nie widzieliby zmiany, więc jej nie chciała. Dopóki może, będzie pielęgnować w sobie tę ekstrawagancję.

Najbardziej bolała pustka w kształcie Ofelii. W przeszłości zawsze pełna, obecnie świecąca pustkami. Teraz uświadamiała sobie wartość tamtej relacji i funkcje bezpiecznej przestrzeni, jaką pełniła rodzicielka. Gdy Całunka nie wystarczała, gadaniny nużyły, łapy pulsowały bólem od pracy, przychodziła godzina ucieczki. Pojawiały się drzewa i oaza równie wspaniała, co niszcząca. Tam śpiewała, radowała się, płakała oraz na nowo formowała się do kupy. Lubiła wmawiać sobie wtedy obecność ukochanej pieszczoszki, nie wiedząc nawet, czy pozostała przy życiu do dzisiaj.

______________

Pora Nowych Liści

______________

Ostały śnieg migotał w słonecznych promieniach niczym miliony malusieńkich kryształków. Oczarowywał swoją formą, Odetę pewnie też, o ile nie deklarowałaby swojej nienawiści do niego. No, ale wszystko zaczęło się przez tę durną papkę! Gdyby nie walczyłaby w roztopach z niej złożonych, jej bajecznie proste futerko nie wyglądałoby jak jeden wielki kołtun! Od rana próbowała rozczesać te głupie kłaki, a one ani drgnęły!

Tłumacząc racjonalniej — zabrana, aby zawalczyć na rozlewisku, skończyła cała umorusana razem z posklejanym futrem. Jeździła po nim językiem w stałej sekwencji góra-dół, jednak nieważne jak mocno starała się doprowadzić je do stanu sprzed wycieczki, ono dalej pozostawało jakieś nieładnie skrzywione i splątane. Ponadto podopieczna nie znosiła zajmowania się swoją sierścią. Zazwyczaj nie skłaniała się do tego nigdy, a jeśli już, to w sytuacji ogromnego kryzysu, wymagającego wsparcia bez dwóch zdań. Cóż… to okazało się takim typem kryzysu. A może całkowitą przegraną z okryciem?

Sfrustrowana, zaprzestała milczeniu i usilnej pracy, a zaczęła wznosić głośne lamenty z emocji. Sam fakt okropnego wyglądu nie był wystarczający, o nie, nie. Poza tym każde dotknięcie supła bolało, jakby ktoś kopnął ją z całą siłą prosto w brzuchu; już nauczyła się podobnego uczucia i rozumiała porównanie. Przyszła wojowniczka uważała je za trafne, ale nie było jej do śmiechu. Nikomu by nie było, gdyby tak ciągle szarpał bez skutku jedno pasmo centralnie przy pysku. Przecież to miejsce było samo w sobie katorgą do czyszczenia! W parze z mocnym zawiązaniem tworzy mieszankę gotową zmusić Odetę do skoczenia prosto w wir rzeki.

Pobratymcy przechodzili obok co chwila, często posyłając w jej stronę dłuższe spojrzenie. Trudno im się dziwić, zważywszy na zasiadanie centralnie przed konarem służącym jako wyjście do legowiska uczniów. Większość przecinających polanę mijała się z nią, więc siłą rzeczy jakieś oczy musiały ku niej wędrować. Natomiast ona pozostawała niewzruszona, zajęta czymś innym, co stało się już po prostu typowe dla jej osoby. Koty przechodziły i wracały… tutaj ktoś zwolnił kroku, tam się zatrzymał… ktoś wiercił ją wzorkiem przez minutę, a ktoś wyłącznie ogólnikowo zmierzył ją ślepiami… Jej nie mogło być bardziej obojętnie. Toczyła walkę z potężnym kołtunem.

Odwróciła głowę i zamarła w rozkroku, w którym starała się wygiąć odpowiednio, aby dosięgnąć problemu. Wtem ujrzała przed sobą znajomą postać. Pierwotnie zaprzestała swoim czynnościom, ponieważ poczuła zmianę w naświetleniu, a teraz została uświadomiona przyczyny. Zawdzięczała to bowiem Wronie, która stojąc zaraz przed nią, zasłoniła część słonecznego światła. W zakłopotaniu obie zerkały ku sobie, jedna nerwowa już wcześniej, druga mająca problem z odnalezieniem jakichkolwiek słów. Pewnie nie spodziewała się tak szybkiej reakcji ze strony zajętej sobą Odety.

Liliowa dyszała, ale ciszy nienawidziła. Zabrałaby głos jako pierwsza, gdyby nie potrzeba wzięcia głębszego oddechu, przez co uprzedziła ją dymna. 

— Co ci się stało? — zapytała neutralnie. Na pewno zlokalizowała okropną, niszczącą wizerunek plątaninę futra, aczkolwiek nie skomentowała jej. Trochę zmieszało to byłą pieszczoszkę, zmuszając ją do zastanowienia się.

— Śnieg się stał — wreszcie wyrzuciła z siebie. Zdenerwowanie brzmiało jej w głosie, mimo mijającego czasu od ostatniej próby wyprostowania “grzywki”. Następnie, charakterystycznie, rozpoczęła jakiś mamrot pod nosem, ze złością tłumacząc sytuację. Zwiadowczyni patrzyła na nią z konsternacją, nadal odzywając się jedynie po zakończeniu tego niezrozumiałego wywodu, kiedy to jej kolej w konwersacji była uznawana.

— Potrzebujesz pomocy? — padło pytanie.

Odeta rozluźniła nieznacznie ramiona. Nie przemyślała tego, iż może dostać pomoc od kogoś innego. W sumie to miałoby wiele sensu, albowiem nie musiałby się tak wyginać… Czy stosownym jest prosić o takie wsparcie? Teoretycznie sama zaproponowała… Uczennica stęknęła donośnie, przechylając głowę do tyłu. Był to gest starający się uchwycić zrezygnowanie, jakie czuła.

— Czy będziesz w stanie naprawić ten koszmarny błąd losu? Czy jest jeszcze dla mnie nadzieja? — dramatyzowała, bo nie doznała rozkazu zaprzestania. Wrona miała trochę nietęgą minę, jednak naprawdę nie rzucała jakimiś większymi uszczypliwościami. Zmieniło się to po ponownym spotkaniu ich ślepi. Otworzywszy pysk w tamtym czasie, brzmiała taktownie równolegle z delikatnym muśnięciem oschłości.

— Troszkę przesadzasz. Podejdę i coś zaradzimy. — Czarna zbliżyła się, siadając bezpośrednio przy swojej rozmówczyni. — Nic nie dzieje się zupełnie bez przyczyny. Może po prostu dana jest ci zmiana fryzury — dorzuciła, co młodsza kontynuowała jako odniesienie.

— Dzieje się tyle przypadkowych rzeczy! Aż tracę rachubę w tym, co się stało. Dlaczego los jest taki…

<Wrono, może ty wiesz?>

[1442 słowa]

Od Migoczącego Nieboskłonu CD. Kaczorka

Siedział spokojnie w legowisku wojowników. Dzień mu się dłużył, a z każdym uderzeniem serca oczy coraz bardziej się mu zamykały. Zdecydowanie był zmęczony i znudzony i najchętniej położyłby się, by zwyczajnie przespać resztę dnia. Jednak czy wojownikowi to wypadało? Nie. Dlatego dalej grzał zad w środku, udając przytomnego, gdy w rzeczywistości powoli przysypiał. To wszystko się jednak zmieniło, gdy przed jego łapami stanął mały kociak. Na jego widok Migot od razu się rozbudził. Był zdumiony, że Kaczorek wdrapał się na półkę, gdzie znajdowało się legowisko wojowników. I to całkiem sam, co było widać po tym, jak maluch głośno dyszał. Nie licząc tego, Migoczący Nieboskłon nie był zadowolony z jego obecności. Unikał żłobka jak ognia, odkąd plotka dotarła również do jego uszu. Zdecydowanie wolał, by tak już zostało, by każdy żył swoim własnym życiem. Jednak Kaczorek widocznie miał inne plany.
Wpatrywali się w siebie przez dłuższą chwilę, jakby obydwoje czekali na jakiś znak, by zacząć tę niezręczną rozmowę. Point, mimo tego, że o tym nie wspomniał, domyślał się, po co kociak do niego przyszedł. On też musiał usłyszeć te oszczerstwa rzucane w stronę Lśniącej Gwiazdy. Jedyne co to robił z siebie mysi móżdżek, wierząc w takie rzeczy. Przecież ich lider by tego nie zrobił! Ale skąd Kaczorek miał to wiedzieć? Był tylko kociakiem przyniesionym do obozu przez przywódcę. Nie mógł się dobrze wypowiedzieć na ten temat, nie znając tutaj nikogo. Nie tak jak Migot, który cieszył się popularnością.
– Co Ty tu robisz? – wypalił w końcu wojownik. Miał dosyć tej ciszy, tak samo, jak powoli Kaczorka, który dalej stał w miejscu, jakby język utknął mu w gardle. Nie było tutaj mowy o braku tej części ciała, ponieważ Migoczący Nieboskłon nie raz słyszał, jak maluch się odzywa. Z tego powodu możliwy brat nie mógł zgrywać głupa i udawać, że nie umie mówić.
– Opowiedz mi – nieskładnie wypadło z pyska rudego. Migot ruszył się lekko, czując zbierające się w nim napięcie. Chociaż wiedział, że wcześniej czy później to nastąpi, to dalej się na to nie przygotował. Przecież jak miał? Nie znał prawdy. Nikt jej nie znał. I mimo powtarzanych w kółko słów, że nie ma opcji by trójka przybłęd była z nim spokrewniona, nigdy nie mógł mieć pewności. Przynajmniej dopóki nie usłyszy tego od samego źródła, czyli Lśniącej Gwiazdy.
– Opowiedzieć ci? Niby o czym? – dopytał, a jego oskarżycielski ton rezonował w każdej sylabie wypowiedzianych słów.
– Opowiedz mi, co wiesz o naszym... – zawahał się Kaczorek, jakby chcąc odpowiednio dobrać słowa. – Pokrewieństwie – dokończył i spojrzał prosto na wojownika, na którego pysku pojawił się ironiczny uśmiech. Klanie Gwiazdy, gorzej być przecież nie mogło! Co on niby miał powiedzieć temu nieszczęsnemu Kaczorkowi?
– Nic – oznajmił w końcu, przyglądając się zdezorientowanemu kociakowi.
– Nic? – powtórzył jak echo. Migot kiwnął lekko głową, znów zmieniając pozycję na swoim posłaniu.
– Nic, ponieważ to niemożliwe – sprecyzował. – Posiadanie kociaków ze zdrajczynią można podpiąć pod złamanie kodeksu wojownika. Opowiadałem wam o tym niedawno, prawda? – zapytał, a Kaczorek pokiwał głową. Świetnie. Przynajmniej to miał z głowy. – No właśnie. Lśniąca Gwiazda jest lojalnym przywódcą naszego klanu. On czegoś takiego by nie zrobił – powiedział, z pewnym obrzydzeniem w głosie.
– To skąd... – zaczął, jednak Migot skutecznie mu przerwał:
– Skąd ja mam wiedzieć? Słuchaj, wszyscy co wierzą w tą całą plotkę, to mysie móżdżki – warknął i nachylił się nieco w stronę kociaka. – Nie bądź jak oni, bądź lojalny wobec klanu i nie wierz w takie oszczerstwa rzucane w stronę lidera – powiedział. Kaczorek cofnął się o krok, ale kiwnął głową, chyba przyjmując do wiadomości każde słowo Migoczącego Nieboskłonu.

 

***

*Teraźniejszość*

 
Wpatrywał się w żłobek, zastanawiając się, czy powinien tam wejść. Od rozmowy z Kaczorkiem minęło trochę czasu, co oznaczało, że point zdążył już dowiedzieć się paru informacji, które powinny przemówić kociakowi do rozsądku. Albo przynajmniej upewnić go, że nie był spokrewniony z nikim z jego rodziny. Kaczorek w końcu sam się tym przejął, więc również powinien znać prawdę. A przynajmniej jakąś jej część. A co zrobi z tą informacją to już zależało tylko od niego.
W końcu Migot wziął głębszy oddech i powoli wypuścił powietrze. Po chwili wstał i pewnym krokiem ruszył w stronę żłobka. Musiał wreszcie stawić temu czoła.
Gdy tylko przekroczył próg kociarni do jego nozdrzy dotarł ten znajomy zapach, przypominający mu o czasach kocięcych, kiedy to wszystko było takie łatwe. Nie jak teraz. Teraz musiał uporać się z błahymi problemami, wywołanymi przez jednego mysiego móżdżka.
– Witaj Morświniowa Płetwo – przywitał się z matką trójki przybłęd, lekko schylając głowę, na znak szacunku. Albo przynajmniej taki to powinno mieć odzew, ponieważ Migot robił tak tylko i wyłącznie ze względu honoru, a nie dlatego, że miał jakikolwiek szacunek do kotki. – Mógłbym porozmawiać z Kaczorkiem? – zapytał z uśmiechem i rozejrzał się po żłobku.
– Oczywiście – odparła karmicielka i od razu zawołała malucha do siebie. Ten zdezorientowany wykonał jej polecenie i stanął przed Migoczącym Nieboskłonem, który już po chwili kazał mu wyjść z legowiska. Kaczorek posłusznie wyszedł, tak samo jak wojownik, a następnie obydwoje usiedli przed wejściem, wpatrując się w siebie jak przy ich ostatnim spotkaniu.
– Słuchaj. Rozmawiałem ze Lśniącą Gwiazdą – zaczął niebieski. – On nie jest waszym ojcem, a tym bardziej nie jesteście dziećmi mojej matki – oznajmił. – Kim są wasi biologiczni rodzice, tego nie wiem, ale na pewno nie jesteście z nami spokrewnieni – wyjaśnił, mając na myśli siebie samego i Firmamentową Łapę.

<Kaczorku? Jakieś pytania czy wątpliwości?>

Od Migoczącego Nieboskłonu CD. Lśniącej Gwiazdy

Czuł się tak, jakby objawił mu się sam Klan Gwiazdy. Pozytywne emocje wręcz rozsadzały go od środka i choć starał się nie pokazywać tego na wierzchu, można było dostrzec, jak jego ogon lekko drga, z każdym wypowiedzianym przez Lśniącą Gwiazdę słowem. Jego ojciec jednak nie zwracał na to uwagi, kontynuując, jakby ta rozmowa była jedną z najzwyklejszych rzeczy na świecie. Był całkowicie opanowany, w przeciwieństwie do jego syna, który naprawdę walczył z pokusą, by nie wstać i nie skakać z radości jak mały kociak.
Przecież to wszystko wyglądało jak jakiś sen. Najpiękniejszy na świecie sen, który niszczył każdą obawę Migoczącego Nieboskłonu. Jednak gdy kocur rozglądał się dookoła, wszystko było na swoim miejscu. Realne. A Lśniąca Gwiazda dalej był obok, chwaląc go i tłumacząc jego przyszłość, jakby już od dawna była zapisana w gwiazdach.
Pierwszy raz od księżyców wojownik poczuł się tak doceniony. Jego lęk przed odrzuceniem ze strony rodzica nagle zniknął, zastąpiony faktem, że Lśniąca Gwiazda miał wobec niego duże plany i nie jest nim w żaden sposób zawiedziony, czego Migot bał się najbardziej. Myślał, że po tylu porażkach na treningach jego dawny mentor skreślił go na dobre. Chociaż nigdy nie krzyczał, nigdy nie krytykował, Migot znał jego wymagania, które stawiały przed uczniem wielkie wyzwania. Kocur nigdy się nie poddał, ale ilość porażek go przygniotła, a po pojawieniu się w klanie rzekomych dzieci Lśniącej Gwiazdy poczuł, że zostaje zastąpiony. Jednak Klanie Gwiazdy jak on się mylił! Nigdy nawet nie powinien rozważać opcji, że jego ojciec go skreślił. Migoczący Nieboskłon popełnił wielki błąd, wątpiąc w swoje możliwości i nie zamierzał popełnić go nigdy więcej.
– Dlatego chciałbym, żebyś zajął się szkoleniem jednego z tych dzieciaków, które ostatnio pojawiły się w naszym obozie – poinformował Lśniąca Gwiazda. – Wybierzemy ci któregoś z trójki, a ty będziesz odpowiedzialny za jego rozwój – oznajmił i spojrzał na syna z pewnym spokojem w oczach. Wyglądał tak, jakby czekał, aż to wojownik przejmie głos, chcąc dowiedzieć się, co on myśli na ten temat. Migot nie zamierzał więc milczeć i zanim się odezwał, lekko się wyprostował.
– Lśniąca Gwiazdo jest mi niezmiernie miło, że doceniłeś mnie na tyle, że masz wobec mnie takie plany – wydusił z siebie point, starając się ukryć drżenie głosu z podekstytowania. – Dam z siebie wszystko by być najlepszym Jaśniejącym Skrzydłem i w przyszłości zastępcą u twojego boku – powiedział, już bardziej opanowany. Wypowiedział te słowa tak, jakby składał ojcu jakąś przysięgę. Ten kiwnął lekko głową, chyba ustatysfakcjonowany odpowiedzią syna. – Tak samo jak najlepszym mentorem – dodał pospiesznie i wtedy wyraz jego twarzy się zmienił. Uśmiech, który towarzyszył mu przez większość rozmowy zniknął, a wzrok lekko się zamglił. Nie chciał pytać ojca o to, o co kłócił się cały klan, ale nie mógł też wiecznie siedzieć cicho i walczyć z własnymi myślami. Musiał znać prawdę, by udowodnić wszystkim, że są w błędzie.
Lśniąca Gwiazda zauważył tą nagłą zmianę nastroju u Migoczącego Nieboskłonu, jednak nie odezwał się. Dał wojownikowi przestrzeń, by spokojnie przemyślał całą sytuację, nie naciskając na żadne wytłumaczenia, chociaż doskonale wiedział, że coś jest na rzeczy. Migot był za to wdzięczny, czując się dużo swobodniej, mimo kłębiącej się w jego głowie lawiny myśli. W końcu kocur wziął głębszy oddech i spojrzał prosto w oczy swojego rodzica.
– Czy ta plotka jest prawdziwa? Czy ta trójka kociaków naprawdę jest... – urwał, spuszczając nieco wzrok. Głupio mu było tak zadawać to pytanie, jednak jako syn przywódcy i możliwy brat trójki kociąt, miał prawo znać prawdę. A kolejna taka okazja do rozmowy mogła już nigdy nie nastąpić.
– Migoczący Nieboskłonie, jako mój syn powinieneś mi ufać bardziej, niż ktokolwiek inny w tym klanie. Czy naprawdę sądzisz, że posunąłbym się do spotkań z tą zdrajczynią? – zapytał przywódca, zachowując wszelką powagę tej sytuacji. Migot aż spuścił wzrok na swoje łapy, ale było widać, że kamień spadł mu z serca.
– Ufam ci bezgranicznie i od zawsze wątpiłem w te wszystkie pogłoski – odparł.
– Koty zawsze będą drążyć w sprawy, których nie rozumieją. Stąd plotki, które roznoszą się szybciej niż podmuchy wiatru – wyjaśnił Lśniąca Gwiazda, a point kiwnął lekko głową, po czym podniósł ją, by ponownie spojrzeć na ojca. Poczuł, jak całe napięcie, związane z tą niedorzeczną pogłoską, go zostawia. Dawno nie czuł takiego spokoju i był wdzięczny, że wreszcie poznał prawdę na ten temat.
Teraz pozostał im tylko powrót do swoich legowisk i zasłużony odpoczynek po tym długim i wyczerpującym dniu pełnym wrażeń. Jednak Migot nie był pewny, czy na pewno uda mu się zasnąć. Dalej był podekscytowany, a z każdym uderzeniem serca zdawał sobie sprawę, że wszystko to miało miejsce naprawdę i tylko kwestią czasu było jego mianowanie i na Jaśniejące Skrzydło i na zastępcę Klanu Klifu.

 

***

 
– Niech wszyscy zapamiętają ten dzień. Niech wszyscy pamiętają, że lojalność nigdy nie pozostaje niezauważona. Powitajcie nowe Jaśniejące Skrzydła! – poniosło się echem po obozie klifiaków, wywołując aplauz wśród pobratymców, zebranych dookoła. Migoczący Nieboskłon wyprostował się, a promieniujący uśmiech wstąpił na jego pysk. Jego marzenia zaczynały się spełniać. Ciężka praca wreszcie zaczęła przynosić widoczne efekty i każdy w Klanie Klifu mógł być tego świadkiem! Już nikt nie powinien w niego wątpić. W końcu teraz był ponad większością klanu, był wzorem dla innych, kimś wyjątkowym! A wszystkie koty, które kiedykolwiek w niego wątpiły mogły zobaczyć jak bardzo się myliły. Nikt nigdy nie powinien go lekceważyć.
Rozejrzał się po tłumie zgromadzonych, gdzie udało mu się dostrzec swojego brata. Chociaż Migoczący Nieboskłon dalej nie był do niego przekonany po zmianie ścieżki nauki, Firmament dalej był jego bratem, kompanem na dobre i na złe. I był też jedynym kotem, którego Migot tak tolerował, nawet mimo dezaprobaty jego decyzji.
Bez większego zastanowienia nowo mianowany kocur podbiegł do Firmamentowej Łapy, który przywitał go z radością.
– Gratulacje – powiedział. – Jestem z ciebie dumny, tyle już osiągnąłeś! – dodał po chwili Firmament.
– Wiem! Wszystko wreszcie zaczęło się układać. Może tobie też się uda! – odparł Migot, nie zdając sobie sprawy z tego, że takie słowa mogły zaboleć brata. Ten jednak nic nie powiedział, a jego zachowanie nie wskazywało na nic negatywnego, dlatego point nawet przez chwilę nie pomyślał, że uraził ucznia medyka takimi słowami. W końcu chciał dobrze. Firmament mógł jeszcze coś osiągnąć. A kto wie, może nawet zostałby Jaśniejącym Skrzydłem? Tylko wtedy musiałby porzucić te swoje roślinki... No nic. Tylko Klan Gwiazdy wiedział, co tak właściwie skrywa przyszłość.
Zanim którykolwiek z nich zdążył odezwać się poraz kolejny, podeszła do nich Pszczeli Lilak. Wyglądała na zadowoloną i ewidentnie nie zdawała sobie sprawy z tego, że przeszkodziła dwójce kocurów w rozmowie.
– Gratulacje Migoczący Nieboskłonie! To niesamowite, że jesteś Jaśniejącym Skrzydłem – powiedziała. Migot uśmiechnął się do niej, ale uśmiech ten zdecydowanie nie był szczery. Jasne, cieszył się, że Lilak dalej go wręcz ubóstwiała, ale miał dosyć jej obecności.
Po słowach kotki zapadła niezręczna cisza. Cała trójka patrzyła na siebie nawzajem, nie wypowiadając ani jednego słowa.

 

***

 
Obowiązki Jaśniejącego Skrzydła nie sprawiały Migoczącemu Nieboskłonowi większych problemów. Nie różniły się za bardzo od zwyczajnych obowiązków wojowników, ale za to dzięki tej randze, Migot wysypiał się dwa razy lepiej, niż normalnie. A wszystko to dzięki tym lepszym posłaniom. Kto by pomyślał, że awans będzie niósł za sobą jeszcze więcej pozytywów?
Siedział nieopodal stosu ze zwierzyną, delektując się swoim kąskiem. Wreszcie wszystko zaczynało wędrować na swoje miejsce, układając się w idealną całość. Jak dobrze było w końcu odpocząć!

<Tato?>

Letnie dolegliwości!

Nadeszła Pora Zielonych Liści, a z nią nowe dolegliwości!

POGODA

(wkrótce zostanie uzupełniona)

Klanu Burzy:

Zawodząca Gwiazda - wymioty

Jabłonka - gorączka

Gadożerowy Pysk - biały kaszel

Kameliowy Wianek - kolec w łapie

Gasnąca Prawda - przegrzanie

Klanu Klifu:

 

Brykający Mysikrólik - wybicie barku

Zanurzona Łapa - ugryzienie przez szczura

Komosa - kocięcy kaszel

Źródlana Łuna - ból głowy

Różeńcowe Serce - zranienie przedniej łapy

Klanu Nocy:

Łabędzi Tan - bezsenność

Mandarynkowa Łapa - gorączka

Rogaty Flaming - przegrzanie

Gąbczasta Perła - swędząca infekcja

Kropiatkowa Skóra - infekcja ucha

Klanu Wilka:

 

Zwęglona Kukułka - katar

Sowi Zmierzch - infekcja gardła

Zamroczona Łapa - szkło w łapie

Wodnikowa Łapa - infekcja oka

Soplowa Łapa - zranienie ogona

Owocowego Lasu:

 

Kostka - ból zęba

Ryś - katar

Płatek - ból głowy

Psianka - swędząca infekcja

Bratek - ugryzienie przez szczura

Samotnicy i Pieszczochy:

 

 Mewa - ból głowy

Konwaliowa Mielizna - infekcja ucha

Choroby kotów, które nie poszły ze swoimi dolegliwościami do medyka i nie zostały wyleczone, przechodzą w kolejne stadium. Dotyczy to kotów z:

Klanu Burzy:

Gradobijący Cień - wymioty > odwodnienie

Klanu Klifu:

 

Wzburzony Kormoran - gorączka > osłabienie

Klanu Nocy:

Wężynowy Splot - infekcja ucha > tymczasowa głuchota na ucho > stała głuchota na ucho

Lulkowe Ziele - gorączka > osłabienie

Fląderka - bezsenność > halucynacje

Klanu Wilka:

 

Tropiąca Łaska - wybicie barku > sztywność kończyny

Aksamitkowy Nos - swędząca infekcja > podrażniona skóra

Owocowego Lasu:

Wszyscy wyleczeni!

Samotnicy i Pieszczochy:

Kazarek - bezsenność > halucynacje > poważne problemy psychiczne

Węgorz - przewianie > katar > kłopoty z oddychaniem

Bursztyn - infekcja ucha > tymczasowa głuchota na ucho

Myszołów - gorączka > osłabienie
Brokuł - katar > kłopoty z oddychaniem

Koty z dolegliwościami powinny udać się do medyka latem.

W przypadku grywalnej postaci należy napisać opowiadanie skierowane do medyka w klanie (jeśli jest on grywalny) lub opisać samemu wizytę u niego. Objawy nie muszą wystąpić od razu po rozpoczęciu lata - mogą w połowie a nawet i pod koniec.

Jeśli kot zlekceważy dolegliwości (tzn. nie zostaną wyleczone w danej porze roku), mogą się one zaostrzyć i/lub przemienić w gorsze i niebezpieczniejsze choroby.

WAŻNE! Osoby, które same wstawiają swoje opowiadania proszę o dodawanie pod opowiadaniami z leczeniem etykietkę "choroby".

UWAGA! Proszę, żeby pod opowiadaniami z leczeniem (szczególnie NPC!!!), były w liście wymienione imionami koty, które otrzymały kurację!

Proszę, by wymienione pod opowiadaniem imiona zgadzały się z imionami postaci w momencie ich zachorowania. Stare, zgadzające się z listą imię można zamieścić w nawiasie obok aktualnego imienia.

Postacie osób, które zgłosiły nieobecność obejmującą 

Od Lisiego Ostu CD. Czajki

Teraźniejszość

Zastanawiał się, czy życie jako samotnik w ogóle miało sens. Każdy jego dzień zlewał się z pozostałymi i wyglądał zupełnie tak samo. Niemal identycznie. Osetek za każdym razem budził się w środku dnia, leżał przez kilka godzin w swoim legowisku, aż w końcu burczenie w jego brzuchu stawało się nieznośne. Dopiero wtedy podnosił się z miejsca i wyruszał, by coś upolować. Najczęściej udawało mu się złapać jakieś trzy piszczki, które wystarczały mu na resztę dnia. Choć teraz, odkąd coś stało się z jego stawem, zazwyczaj przyjmował mniej pokarmu. No chyba, że akurat Czajka postanowił się nad nim zlitować i podarować mu jedną ze swoich upolowanych piszczek.

Dwójka kocurów żyła niedaleko siebie, lecz zachowywali się niemal jak nieznajomi. Lisi Oset jeszcze jakiś czas temu — a właściwie bardzo dawno temu, choć sam nie odczuwał aż tak bardzo upływu czasu — uciekł od Czajki. Myślał, że już nigdy nie powróci do niebieskiego kocura, a jednak los chciał inaczej. Bądź co bądź, ich relacja po jego powrocie nie była już taka sama. Czajka początkowo był zdenerwowany na Osetka za to, że od niego uciekł. Gdy czarnofutry pogrążył się w smutku i rozpaczy, niebieskiemu nieco przeszło, lecz tym razem to Osetek nie chciał inicjować z nim żadnych rozmów. Tak więc żyli. Jak obce sobie koty.

Lisi Oset był wykończony takim życiem. Tęsknił za Owocowym Lasem. Tęsknił nawet za Świetlikami, bo przynajmniej wtedy miał motywację, by codziennie wstawać rano z posłania. Mógł wtedy rozmawiać z innymi kotami. Jego dni nie były identyczne. Teraz nie było jednak żadnego czynnika, który mógłby się zmienić i sprawić, że życie Lisiego Ostu przestałoby być tylko monotonną rutyną.

Czarnofutry wiele razy zastanawiał się, czy nie przejść się nad granicę z Klanem Nocy i nie paść do łap jakiegoś patrolu, by wybłagać go o zabranie go przed oblicze kota, który rządził Nocniakami. Tak bardzo tęsknił za poczuciem przynależności do jakiejś grupy. A przede wszystkim tęsknił za swoją “partnerką” — Senną Łzą. Tęsknił również za kociętami, których nawet nie było mu dane zobaczyć. Wiedział jednak, że gdzieś na tym świecie są, a ta świadomość sprawiała, że tęsknota chwytała go za serce. Niejednokrotnie leżał na swoim posłaniu, wpatrując się przed siebie, i rozmyślał o tym, jak może wyglądać jego potomstwo. Czy któreś z nich miało zielone oczy? Czy któreś było czarno-białe? Czy futro któregoś z nich zawsze było zmierzwione i sterczało, przypominając kolce ostu? Kocur tak bardzo chciałby się o tym przekonać, lecz bał się samemu dołączyć do Klanu Nocy. Bał się zostawiać Czajkę samego. Nie chciał jednak pytać go o to, czy zmieniłby wraz z nim przynależność. W końcu prawie ze sobą nie rozmawiali, a zmiana miejsca zamieszkania i przystosowanie się do nowych zwyczajów i tradycji byłaby ogromnym wysiłkiem. Osetek nie chciał, by Czajka musiał aklimatyzować się w Klanie Nocy. Nie miał prawa wymagać od niego kolejnego poświęcenia, zwłaszcza po tym, jak sam przez ostatnie księżyce traktował go jak śmiecia.

Lisi Oset zdecydował, że musi jakoś poukładać myśli i wreszcie wziąć się w garść. Nie chciał, by znowu musiał posuwać się do ostateczności. Nie chciał już nigdy więcej czuć się tak, jakby jego życie nie miało sensu. Nie chciał, by ponownie znalazł się na skraju śmierci. Podniósł się ze swojego podstarzałego, zniszczonego posłania, którego nie wymieniał już od kilku księżyców, i bez słowa ruszył przed siebie. Czajka, który leżał nieopodal, podniósł głowę i przez moment złapali ze sobą kontakt wzrokowy, lecz czarnofutry zagryzł zęby i nie zwolnił nawet na chwilę. Wiedział dobrze, dokąd niosły go łapy. Nie próbował nawet oszukiwać samego siebie, że wcale nie zmierza w stronę granicy z Klanem Nocy. Jego serce pragnęło tylko jednego — być blisko Sennej Łzy. Nawet jeśli jego staw miał na ten temat inne zdanie. Kocur musiał skręcić sobie łapę już dawno temu, a ze względu na swój stan psychiczny oczywiście zignorował ten uraz. W końcu ten przerodził się w zwyrodnienie, a potem sztywność. Lisi Oset był zmuszony kuśtykać, lecz nawet to nie było w stanie go zatrzymać, gdy serce spragnione miłości pchało go do przodu.

Miał tylko nadzieję, że szylkretka zjawi się dziś na granicy. Już kilka razy wcześniej przychodził w okolice rzeki, lecz nigdy nie udało mu się spotkać kotki. Przez pierwsze księżyce domyślał się, że było to spowodowane jej pobytem w żłobku, lecz teraz był już całkowicie pewien, że jego kocięta dawno dorosły do tego, by zostać uczniami. Nie był pewien, jak to wszystko wyglądało w klanach. W Owocowym Lesie kocięta zostawały terminatorami w wieku czterech księżyców i mogły wybrać, na jaką rangę będą się szkolić. Mogły zostać wojownikami, zwiadowcami lub stróżami. Czarnofutremu wydawało się jednak, że skądś pamiętał, iż w klanach nie ma zwiadowców ani stróżów. W takim razie miał nadzieję, że jego kocięta były najlepszymi wojownikami, jakich tylko spotkał Klan Nocy! Szkoda tylko, że nie mógł być obecny na ich ceremonii. Że nie mógł obserwować, jak wracają z treningów czy patroli z uśmiechem na pyskach i piszczkami w zębach… Tak wiele go ominęło. Ich pierwsze kroki, pierwsze słowa. Teraz było już za późno, by tego doświadczyć. Jego kocięta dorosły bez niego. Lisi Oset miał tylko nadzieję, że Senna Łza czasem szepnęła im kilka słówek na jego temat. Miał też nadzieję, że nie odczuwały zbyt mocno braku ojca. Czarnofutry wierzył, że Łezka pracowała za dwoje podczas ich wychowania!

W końcu udało mu się dotrzeć nad rzekę i, o dziwo, nie popaść w obłęd przez to, jak wiele podczas tej wędrówki myślał o Sennej Łzie i swoich kociętach, których nie było mu dane spotkać. Stanął nad brzegiem i wlepił wzrok w pędzącą wodę. Bał się spojrzeć na tereny Klanu Nocy. W końcu co, jeśli nie będzie na nich znajomej szylkretki? Znowu będzie musiał poczuć zawód i zmierzyć się ze smutkiem. Kocur wbił pazury w ziemię i położył po sobie uszy, nie potrafiąc wyobrazić sobie scenariusza, w którym Senna Łza nie czekałaby na niego po drugiej stronie rzeki. Wiedział jednak, że taki przebieg wydarzeń był najbardziej prawdopodobny. W końcu, dlaczego miałaby znaleźć się akurat w tym miejscu o tej porze? Musiałaby jakoś dzielić z nim myśli, a nie wydawało mu się, by było to możliwe. Może i kochał ją tak mocno, że mogłoby się wydawać, iż jego uczucie rzuciło na nich zaklęcie, lecz mimo wszystko wciąż byli tylko zwykłymi kotami w zwykłym świecie. Jak mogliby porozumiewać się ze sobą telepatycznie?

“Trzy, dwa, jeden…” — zaczął odliczać, by wreszcie podnieść głowę. Gdy skończył liczyć, omiótł wzrokiem tereny Nocniaków. Przez chwilę śledził je wzrokiem powoli, jakby bał się odkryć wszystko, co się na nich znajdowało. Początkowo nie dostrzegł Sennej Łzy i gdy już myślał, że znowu napotkał puste tereny, przed oczami ukazały mu się dwie kocie sylwetki. Zamrugał kilkakrotnie, a potem postąpił krok do przodu i wyciągnął szyję, próbując lepiej się im przyjrzeć. Nie musiał długo patrzeć — to znajome futro rozpoznałby wszędzie. Futro Sennej Łzy. Kotka nie miała jednak jednej z łap, co go zszokowało. Natychmiast odsunął się od rzeki i ze zdumienia rozdziawił pyszczek. Czy to na pewno była ona? Zapamiętał ją przecież z całym kompletem kończyn. Może tylko coś mu się przewidziało? A może… kotka naprawdę straciła łapę? Tylko dlaczego? Przez co? Przez… kogo? Kto śmiał tak ją skrzywdzić?! Czy to wina jakiegoś kota, który postradał zmysły i postanowił ukarać ją za to, że jej kocięta były półkrwi? Nie. Na pewno nie o to chodziło. W końcu to niemożliwe, by w Klanie Nocy były koty aż tak chore psychicznie.

Osetek postanowił jednak nie myśleć o tym teraz. W końcu to była jego szansa, by porozmawiać z Senną Łzą po tak długim czasie! Nie widzieli się od… jakichś piętnastu księżyców, jeśli dobrze pamiętał. To były całe wieki! Nie mógł uwierzyć, że udało mu się przeżyć tyle księżyców bez spojrzenia w jej piękne, złociste oczy. Nie obchodziło go nawet to, że kotka szła teraz z innym kotem, najpewniej będąc na patrolu. Rzucił się do przodu, z trudem przebrnął przez rzekę i nawet się nie otrzepując, zaczął biec dalej. Był cały przemoczony, a woda ciążyła mu na futrze, co utrudniało mu bieg. Nie odważył się jednak zatrzymać ani na moment. Biegł, ile sił miał w łapach, aż w końcu, gdy znalazł się wystarczająco blisko kotów, odbił się od ziemi i skoczył na szylkretkę z boku. Oboje przekoziołkowali przez kilka długości lisich ogonów, a kotka w pierwszym odruchu krzyknęła na całe gardło. Dopiero po chwili zatrzymali się, a czarnofutry przyszpilił swoją przyjaciółkę do ziemi. Z jego futra zaczęła skapywać na nią woda, a na jego pysku widniał szeroki, pogodny uśmiech, którego za żadne skarby nie potrafił opanować. Mordka powoli zaczynała go już boleć od tego uśmiechu, lecz na widok miłości swojego życia jego pysk sam wyginał się w tak pociesznym wyrazie.

Nim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, usłyszał przerażony krzyk, a zaraz potem poczuł, jak coś uderza go w bok. Jakiś obcy kot rzucił się na niego, strącając go z Sennej Łzy. Z nim również czarnofutry przetoczył się po ziemi, aż obcy kocur przygwoździł go swoimi puchatymi łapskami. No tak. Mógł się spodziewać, że skacząc na szylkretkę, nie wywoła na jej pobratymcu zbyt dobrego wrażenia.

— Musisz być naprawdę głupi, by atakować dwa koty w pojedynkę! — wyrzucił z siebie kremowo-biały kot, kładąc po sobie uszy. W jego oczach widniały strach, ale i gniew. Obcy szybko się jednak opanował, gdy dostrzegł przerażenie i skruchę na pysku samotnika.

— Przepraszam! — pisnął Osetek. — Ja wcale nie próbowałem was zaatakować! — dodał, patrząc na Nocniaka przepraszającym wzrokiem.

— Puść go, Skroplona Łapo — odezwała się w końcu Senna Łza.

Oba kocury skierowały wzrok w jej stronę, po czym kremowy zszedł z Osetka i stanął obok. Wyglądał, jakby gryzło go poczucie winy z powodu tego, że dał się ponieść emocjom. Czarnofutry go jednak rozumiał. Gdyby na Senną Łzę również niespodziewanie skoczył jakiś obcy kot, w pierwszym odruchu chciałby powyrywać mu wszystkie łapy.

— Łezko! — mruknął w końcu zielonooki, chcąc podejść do wojowniczki i ją wyprzytulać, lecz się powstrzymał. Nie wiedział w końcu, kim był ten łaciaty jegomość ani czy nie będzie miał nic przeciwko temu, że jakiś samotnik łasi się do Sennej Łzy.

— Spokojnie, ten kocur to mój brat — uspokoiła go szylkretka, widząc jego wahanie. — Lisi Oście, to Skroplona Łapa. Skroplona Łapo, to Lisi Oset — przedstawiła ich po chwili, posyłając im krótki uśmiech.

Czarnofutry musiał przyznać, że kamień spadł mu z serca, gdy usłyszał, że Nocniak jest jej bratem. Przez chwilę obawiał się, że może zalecał się do szylkretki i próbował ją poderwać. Chyba by mu tego nie darował! Senna Łza była jego, choć… nawet nie byli oficjalnie parą.

— Miło cię poznać, Skroplona Łapo — miauknął zielonooki. — Widzę, że urządziliście sobie rodzinną schadzkę. Mam nadzieję, że wam nie przeszkadzam — dodał, choć dobrze wiedział, że wcale nie obchodziło go, czy im w czymś przeszkodził. Podbiegłby do Sennej Łzy nawet wtedy, gdyby właśnie dyskutowała o podbiciu innego klanu.

— Nie, nie przeszkadzasz. Właśnie krzyczałam na Muszlę, by w końcu poszedł do medyka, bo cały czas odwleka wizytę! — odparła, spoglądając figlarnie na brata.

— Wcale nie odwlekam! Ostatnio, gdy chciałem tam wejść, Gąbczasta Perła zajmowała się Ropuszym Skokiem. Nie chciałem jej przeszkadzać. Poza tym powiedziałem ci, że sam mogę się tym zająć. Dlatego prosiłem cię, byś przeszła się ze mną poszukać odpowiednich ziół… — wyjaśnił Skroplona Łapa.

Czy takie sprzeczki z rodzeństwem były normalne? Sam został od sióstr rozdzielony zbyt wcześnie, by móc doczekać się takiego momentu.

— Oj tam, oj tam, niech ci będzie — odparła Senna Łza, przewracając żartobliwie oczami.

Wtedy w głowie samotnika zrodził się pewien plan.

— No, Skroplona Łapo… W takim razie może pójdziesz dalej szukać tych ziół i pozwolisz dorosłym porozmawiać na osobności? — mruknął, puszczając szylkretce oczko. — Nie, żebym cię wyganiał! Wydajesz się doprawdy przyjemny w obyciu. Możesz się jednak domyślić, że ja i twoja siostra jesteśmy… dawnymi znajomymi. I mamy kilka spraw do obgadania — kontynuował, mając ogromną nadzieję, że kremowy przystanie na jego propozycję. O niczym innym nie marzył bardziej niż o rozmowie w cztery oczy z Senną Łzą. Jeszcze nie do końca wiedział, co chciał jej przekazać, lecz był pewien, że zrobi wszystko, by ich relacja znów wróciła na dobre tory.

Skroplona Łapa spojrzał najpierw na swoją siostrę, a później na Osetka. Potem znów przeniósł wzrok na szylkretkę, a na jego pysku pojawił się nieznaczny uśmiech.

— Niech wam będzie… — odparł, po czym pokręcił głową. — Tylko pośpieszcie się z tą rozmową! Morszczynowy Wąs chyba mnie udusi, jeśli wrócę do obozu za późno — miauknął, odwracając się od dwójki kotów i wyruszając na poszukiwanie ziół.

Czarnofutry szybko przeniósł wzrok na szylkretkę, a na jego pysku po raz kolejny pojawił się szeroki uśmiech.

* * *

Wracał ze spotkania z Senną Łzą wyjątkowo szczęśliwy. Szczęśliwszy, niż był kiedykolwiek przez ostatnie piętnaście księżyców. Nawet gdy rozstał się już z szylkretką, jego wyraz pyska wciąż pozostawał pogodny. Dowiedział się od kotki, jak wygląda jego potomstwo i jak się nazywa. Jak się okazało, doczekał się dwóch córek — Fiołkowej Łapy i Jasnej Łapy. Jedna z nich była czarno-ruda, druga zaś całkowicie czarna. Ponadto jedna z nich miała zielone oczy, zupełnie jak on! Nie mógł się doczekać, aż będzie mu dane zobaczyć córki. Wiedział, że każda z nich była równie piękna co ich mama, a także równie mądra i uzdolniona! Był pewien, że na treningach szło im wyśmienicie. Z całą pewnością zyskiwały też wiele pochwał od swoich pobratymców, a każdy ich rówieśnik oglądał się za nimi z podziwem! Nawet pomimo żalu, że nie mógł z nimi porozmawiać jak ojciec z dziećmi, i tak był szczęśliwy. To spotkanie z Senną Łzą dało mu nadzieję na to, że jego życie może jednak odzyskać sens. Dało mu nadzieję, że może jeszcze nie jest za późno, by wyznać kotce miłość i zostać jej partnerem. Może jeszcze uda im się stworzyć szczęśliwą rodzinę. Może jeszcze uda mu się nadrobić z córkami wszystkie te stracone księżyce. Liczył tylko na to, że nie będą miały mu za złe, że pojawiłby się w ich życiu tak późno. Bardzo chciał być z nimi od ich narodzin. Chciał, by były tego świadome i wiedziały, że to nie z jego winy musiały dorastać bez ojca.

W końcu udało mu się dojść do miejsca, w którym sypiał. Na swoim posłaniu wciąż leżał Czajka, który, słysząc kroki Osetka, ponownie zadarł brodę. Tym razem na jego pysku pojawiło się zdziwienie. Najpewniej dlatego, że spostrzegł, jak bardzo uśmiechnięty był czarnofutry.

— Stało się coś? — zapytał słabym głosem.

Zielonooki od razu do niego podszedł. Był w dobrym humorze i zdążył już zapomnieć o tym, jak napięta była ich relacja. W drodze powrotnej zebrał kilka ziół — stokrotki i korzeń żywokostu — które teraz odłożył przed Czajką.

— Spotkałem znowu Łezkę! — wyjaśnił, siadając obok niebieskofutrego. — Poza tym przypomniałem sobie, że ostatnio narzekałeś na ból głowy, więc w drodze powrotnej postanowiłem zebrać dla ciebie kilka stokrotek — mruknął, popychając w stronę kocura białe kwiatki.

— Mhm… — mruknął Czajka, biorąc zioła do pyska.

— Pomógłbyś mi? Kiedyś zwichnąłem sobie tylną łapę i teraz boli mnie staw, a sam nie potrafię do niego sięgnąć… Przeżułbyś korzeń żywokostu na papkę i nałożył ją w tamtym miejscu? — zapytał.

Musiał wreszcie wziąć się za siebie. Stojąc przy Sennej Łzie, wyglądał jak trup! Był chudy, miał zmierzwione, skołtunione futro i, oczywiście, kuśtykał. W takim stanie nigdy nie będzie w stanie skraść jej serca!

Czajka skinął głową i gdy tylko zjadł stokrotki, zaczął przeżuwać kolejne zioło, by następnie nałożyć powstałą papkę na bolący staw Osetka. Gdy skończył, zielonooki posłał mu wdzięczny uśmiech.

— Ej, Czajko… — zaczął nagle, po czym odwrócił wzrok od niebieskofutrego. — Spotkanie z Łezką przyniosło mi tyle szczęścia… Nawet sobie nie wyobrażasz! Poznałem nawet jej brata, a także dowiedziałem się co nieco o moich córkach! Jest ich dwójka. Jedna to Fiołka, a druga to Jasność. Czy to nie są piękne imiona? — kontynuował, podczas gdy jego serce biło jak oszalałe. — I… i… pomyślałem sobie, że byłbym jeszcze szczęśliwszy, gdybym tylko… mógł z nimi zamieszkać! — wyjaśnił, czując, jak zaciska mu się gardło z nerwów. — J-ja wiem, że… sporo od ciebie oczekuję, ale… czy nie chciałbyś, no, nie wiem, dołączyć ze mną do Klanu Nocy…? Spójrz, Czajko! Nie musielibyśmy się już martwić o to, że podczas następnej Pory Nagich Drzew umrzemy z głodu! Albo, że zabraknie nam ziół…! Albo, że nasze życie nie ma już sensu… — mówił dalej, mimo fal gorąca zalewających całe jego ciało.

Bał się, że kocur się nie zgodzi. A jeśli tak się stanie, to co wtedy? Zostanie tu z nim czy odejdzie bez niego?

Czajka milczał, co sprawiało, że wątpliwości zżerały czarnofutrego od środka. Czy na pewno dobrze postąpił, zadając to pytanie?

— Czajko, ja… chcę, żebyś wiedział, jak okropnie żyje mi się w samotności. Tęsknię za rozmowami z innymi kotami. Tęsknię za poczuciem, że gdzieś przynależę. Tęsknię za dzieleniem się językami z pobratymcami. Nie potrafię też znieść świadomości, że gdzieś tam, za rzeką, mam dwie córki, które nigdy nie widziały mnie na oczy! Tak bardzo chciałbym codziennie budzić się i móc powiedzieć im “kocham cię” — mówił dalej, licząc na to, że uda mu się przekonać przyjaciela. — Poza tym… chciałbym wreszcie wyznać miłość Łezce. Chciałbym, żeby została moją partnerką. I chciałbym też, żeby mogła budzić się przy mnie, zamiast codziennie maszerować na granicę, by ze mną porozmawiać. Proszę, Czajko, przemyśl moje słowa… Ty też mógłbyś znaleźć sobie kogoś wśród Nocniaków! Jestem pewien, że szybko przystosujemy się do ich stylu życia. Przysięgam też, że przedstawię cię Łezce i moim córkom! Będziesz dla nich jak wujek, co ty na to?

Czuł, że powoli kończą mu się już argumenty. To znaczy — mógłby wymyślić ich jeszcze ze sto — po prostu nie wiedział, czy którykolwiek z nich docierał do drugiego samotnika, który przez cały ten czas wpatrywał się w niego w milczeniu.

<Czajko?>

Wyleczeni: Ropuszy Skok, Skroplona Łapa (Muszla), Czajka, Lisi Oset

Od Firmamentowej Łapy

Słuchał mentorki, która tłumaczyła mu coś na temat ziół, kiedy usłyszał, jak do środka wchodzi Kurzy Pazur. Kotka westchnęła, podchodząc do medyków, trochę kulejąc.

— Mam nadzieję, że nie przeszkadzam… Chyba zraniłam sobie łapę na kamieniach podczas polowania. — Podniosła trochę wyżej swoją prawą łapę, krzywiąc się. — Wygląda okropnie! Myślałam, że zemdleję z bólu, ale udało mi się dokuśtykać do obozu… Całe szczęście! — prychnęła oburzona. Księżycowa Aldrowanda zerknęła z zaczepnym uśmiechem na uczniem i podeszła do kotki.

— Firmamentowa Łapo, podaj mi liście dębu. — Gdy tylko kotka poprosiła go o pomoc, ten od razu zabrał się za szukanie. Jego oczy przeskakiwały z zioła na zioło, aż znalazł zawiniątko z wysuszonymi liśćmi. Przeżuł je na papkę, pamiętając, że właśnie to ma zrobić, po czym podszedł do Kurzego Pazura. Kotka wykrzywiła pysk w niesmaku, na co ten spojrzał na nią pytająco.

— Fuj, chyba nie chcesz tego na mnie nakładać! — Kocur jednak zignorował jej protesty, bo nadal miał zatkany pyszczek listkiem i papką, która się na nim znajdowała. Położył go na ziemi, chwytając delikatnie jej łapę.

— Spokojnie, to potrwa tylko chwilkę. — Uśmiechnął się delikatnie, nakładając lek, podczas gdy pacjentka odwracała wzrok, jednak widocznie się uspokoiła. Zabezpieczył łapę pajęczynami i mniejszym kawałkiem mchu, który miał utrzymać maść na swoim miejscu. — Gotowe, po stresie. Wróć do nas proszę za… Około dwa wschody słońca.

Mentorka skinęła z aprobatą gdy odwrócił się w jej stronę, czekając na ocenę jego pracy. Kurzy Pazur wyszła, coś jeszcze szepcząc pod nosem. Tuż po niej do środka weszła Srocza Błyskotka, która widać było, że czuje się fatalnie. Usiadła przed medykami, dysząc z wysiłku dostania się do lecznicy.

— Przepraszam, że was tak nachodzę… Jestem jakaś trochę rozpalona, tak mi się wydaje… — Księżycowa Aldrowanda skinęła do Firmamentowej Łapy, aby ten sam zajął się kotką. Podszedł do niej, przykładając łapę do jej czoła. Faktycznie, była rozpalona. Spojrzał na mentorkę, jednak ta nie miała zamiaru tym razem podpowiadać uczniowi. Sam musiał domyślić się, jakich potrzeba mu ziół. Podszedł więc powoli i ostrożnie do półki z ziołami, myśląc intensywnie. Węsząc poczuł zapach ogórecznika pomiędzy kwiatami, co od razu sprawiło, że nad jego głową pojawiła się niewidzialna lampka. Wziął zawiniątko, ostrożnie wyciągając trochę zioła. Podał je szylkretce z delikatnym uśmiechem.

— Proszę uprzejmie, to powinno pomóc z gorączką, Srocza Błyskotko. Mam nadzieję, że poczujesz efekty jak najprędzej, ale powinno zadziałać jeszcze przed zachodem. — Kotka od razu połknęła zioło, odwzajemniając uśmiech ucznia.

— Bardzo ci dziękuję, Firmamencie. — Po tych słowach skinęła jeszcze do medyczki obok niego i wyszła z legowiska.

— Bardzo dobrze ci idzie, Firmamentowa Łapo. Masz do tego talent, to trzeba przyznać. Nie spodziewałam się, że tak sprawnie pójdzie ci przyjęcie samemu pacjenta. Nie okazałeś prawie żadnego stresu, a w dodatku bezbłędnie wykorzystałeś swoją wiedzę. — Na słowa kotki kocur rozpromieniał.

— To zaszczyt słyszeć takie pochwały, Księżycowa Aldrowando. Mam nadzieję, że będę jedynie pozytywnie zaskakiwał swoimi czynami.

[464 słowa]

Wyleczeni; Kurzy Pazur, Srocza Błyskotka

Od Skrzydlatej Płomykówki CD. Krokusowej Kruchości

»» ———— ⚜ ———— ««

Koniec obecnej

pory nowych liści

»» ———— ⚜ ———— ««

Klan Burzy raczej nie miał szczęścia do spokojnego życia. Ciągłe spiski, morderstwa, kataklizmy wręcz zdominowały społeczność równinnych terenów. Niebieskooka miała wrażenie, że odkąd pożar pochłonąć wszystko, co dotychczas istniało, Burzakom było trudno wrócić do dawnego spokojniejszego życia. Zdawało jej się, że odkąd doszło do morderstwa ze strony Połyskliwego Koguta i Łzawej Łapy, to wojownicy coraz bardziej sobie nie ufali, jakby doszukiwali się u swych najbliższych nawet najmniejszego motywu na zbrodnię przeciwko klanowi.

Trzepnęła końcówką ogona, podnosząc się z dotychczasowego miejsca, z którego miała dobry widok na podziemny obóz. Część obecnych kotów odpoczywała przed kolejnymi patrolami lub treningami własnych uczniów. Ona sama musiałaby się wyrwać na zewnątrz, w końcu może i była zastępczynią, jednak nie oznaczało to, iż nagle zrezygnuje z wojowniczych obowiązków, bo tak. Każde wyjście na coraz to bardziej zazielenione równiny było chwilą, gdy mogła skupić się na tym, co było tu i teraz, nie musząc się obawiać, że będzie kolejną ofiarą jakiegoś mordercy. Nawet jeśli Łzawa Łapa uciekła z izolatki, gdzie trzymano resztę więźniów, to kotka nie miała żadnego wojowniczego wyszkolenia, więc Płomykówka mogła śmiało spekulować, że nawet większość uczniów nie miałoby problemu pokonać tę trucicielkę.

W obliczu wszystkich tragedii na szczęście sojusz z Owocowym Lasem mimo tego rósł w siłę, nawet jeśli i oni i Klan Burzy utracił po jednym kocie z sojuszniczego miotu. Ostatnie spotkanie Zawodzącej Gwiazdy i Czereśni dotyczyło przekazania wieści o losach Łzawej Łapy oraz prośbie szkolenia medyka u Owocniaków, jeśli Gwiezdni przedwcześnie zabiorą Wdzięczną Firletkę do siebie. Szylkretka nie była już najmłodsza, a jedyna uczennica, którą w ostatnich księżycach szkoliła, okazała się zdrajcą i zbiegiem. Czekoladowy lider ich sąsiadów okazał się na tyle wyrozumiały i hojny, że nawet zaproponował dwóch stróżów, którzy wesprą medyczkę, dopóki ta nie znajdzie ucznia i nie rozpocznie jego szkolenia. Srebrna nie wiedziała, czy Poziomka i Miodunka pozostaną na stałe wśród Burzaków, lecz mogła podejrzewać, iż przynajmniej szylkret zagości na stałe wśród nich, o ile tego będzie chciał.

Obecnie dwójka stróżów była pod opieką Firletki, która musiała wybadać poziom ich umiejętności oraz przydzielić obowiązki, którym podołają. Na szczęście ci mieli także wyszkolenie wojownicze, więc gdyby brakowało kogoś do patrolu, to mogła ich przydzielić. Choć słyszała od Cyklonowego Oka, iż były pewne problemy przy przejściu Owocniaków przez Drogę Grzmotu, co musiała mieć na uwadze, gdyby patrol, w którym by się znajdowali, miał za zadanie sprawdzić granice Klanu Burzy.

Po drodze do legowiska medyka natknęła się na Jabłkową Łapę i Trafną Łapę. Szylkretka pociągała nosem, jakby dopadło ją jakieś choróbsko i musiała się teraz męczyć z uciążliwym katarem, a czarnofutry lekko trząsł się, sprawiając wrażenie, by było mu zimno, choć ostatnie dni pory nowych liści były wyjątkowo ciepłe.

— Mam nadzieję, że właśnie kierujecie się do Wdzięcznej Firletki — mruknęła nagle tuż za dwójką uczniów. Liliowa widocznie się spięła na dźwięk głosu zastępczyni, a kocur obok zastrzygł jedynie uchem.

— Oczywiście Skrzydlata Płomykówko — potwierdził młodszy, na co cętkowana jedynie skinęła głową, by następnie ruchem ogona dać znać, aby szli za nią. Sama miała sprawę do medyczki, więc przynajmniej dopilnuje, by ta dwójka nie roznosiła po innych kątach obozu swoich zarazków.

»» ———— ⚜ ———— ««

Na szczęście udało jej się zamienić parę słów z Firletką, kiedy tylko skończyła nadzorować pracę stróżów przy dwójce chorych. Zastępczyni mogła wybadać, jak się mają sprawy z Owocniakami, przy okazji samej poobserwować, jak sobie radzą. Poziomka był nieśmiałym kocurem i wzrok Płomykówki nieco go peszył, dlatego też ta go długo nie męczyła i po dłuższej chwili przeniosła wzrok na Miodunkę, która z uśmiechem na pysku melodyjnym głosem rozmawiała z Jabłkową Łapą. Mówiła chyba o swoim synu i wnukach, które też są już uczniami, jednak srebrna nie przykładała takiej wagi do słuchania jej opowieści.

— Gdybyś potrzebowała z czymś pomocy, to śmiało mów, raz-dwa znajdę kogoś lub osobiście się zajmę daną sprawą — mruknęła na koniec niebieskooka, na co starsza odpowiedziała jej skinieniem głowy i uśmiechem pełnym wdzięczności.

Po tym zastępczyni opuściło legowisko i skierowała do centrum obozu, by zobaczyć, kto pozostał w ich azylu i będzie chętny może na jakiejś wyjście z nią. Mogłaby i iść sama, jednak potrzebowała otworzyć do kogoś pysk, szczególnie iż jedynymi kotami, z którymi ostatnio rozmawiała to z Zawodzącą Gwiazdą, Oskrzydlonym Ognikiem, Poczciwym Szakłakiem i czasem nawet Gasnącą Prawdą. W ostatnich dniach także pojawiała się w legowisku starszyzny, gdzie Dzwonkowy Świst odbywał zasłużoną emeryturę. Może i był jej mentorem księżyce temu, lecz już długi czas nie miała okazji z nim zamienić więcej niż parę słów. Na szczęście kocur nie spędzał całych dni samotnie, gdyż często niebieskooka mogła zauważyć, jak jego córka, Żywiczna Kropla go odwiedza.

Ledwo wkroczyła do serca obozu, gdy już z daleka dostrzegła bure futro Krokusowej Kruchości. Najwięcej kotki ze sobą rozmawiały, kiedy to plotły razem posłania z zapasów trawy i innych materiał do budowy miejsc do spania dla innych. Płomykówka sama swoje miała właśnie od zielonookiej. Pomimo księżyców, które minęły od prac odbudowy tego, co utracili, nadal pamiętała ruch łap w czasie plecenia posłań, dotyk miękkiego puchu czy zapach trawy, który później przez kolejne dni utrzymywał się na jej kończynach oraz w samym nosie.

— Witaj Krokusowa Kruchości — mruknęła z lekkim uśmiechem, gdy tylko zbliżyła się do kotki. Ta była zajęta rozmową ze Słodką Dziewanną, więc nawet nie zauważyła, kiedy to zastępczyni podeszła do nich. — Ciebie również dobrze widzieć, Słodka Dziewanno.

— Dzień dobry Skrzydlata Płomykówko, czy coś się stało? — spytała szylkretka.

— Nie nie, po prostu szukam jakiegoś towarzystwa do wspólnego wyjścia poza obóz. Może uda się coś upolować, niż przyszły sezon okaże się bezlitosny i zwierzyna będzie wolała się chować po norach — wyjaśniła.

— Czemu nie — odparła młodsza, odwzajemniając uśmiech rozmówczyni.

— No to ruszajmy.

<Krokus?>

Wyleczeni: Jabłkowa Łapa, Trafna Łapa