Od Wzburzonego Kormorana Do Rogatego Flaminga (Rogatej Gwiazdy)

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Zgromadzenie 24.10.2026

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Klifiacy jako ostatni przybyli, więc większość rozmów już się toczyła, kiedy jego niebieskie łapy stanęły na zimnym kamieniu. Oszroniony Kieł niemal od razu zniknęła w tłumie. Zapewne szukała kogoś do rozmowy, by ponarzekać na rządy Lśniącej Gwiazdy — pod tym względem przypominała mu Serdeczną Naparstnicę i Księżycową Aldrowandę. A skoro o niej mowa, ledwo przybyli, a już zdołał usłyszeć, jak krzyczy na Agatówkowy Cień, na co przewrócił oczami. Szylkretka nigdy się nie zmieni.
Protektor, z którym zwykle rozmawiał, również przepadł, a jemu samemu jakoś nie uśmiechało się rozmawiać z innymi. Duża ilość Wilczaków i Nocniaków zdawała się przytłaczać. Pozostanie w obozie, teraz nie brzmiało źle, lecz wątpił, by Lśniąca Gwiazda lub Źródlana Łuna przyjęli jakieś pierwsze lepsze wytłumaczenie na jego widzimisię.
Przysiadł wśród pobratymców, trzymając ogon blisko łap, by nie podzielić losu Aldrowandy, której ogon już został zdeptany. W ciszy obserwował, jak klany powoli mieszają się w jedną masę, zapachy charakterystyczne dla każdego z nich nikną w tłumie i dopiero bliższe podejście do danego kota pozwalało zidentyfikować jego pochodzenie. Szmery pobliskich rozmów skutecznie zakłócały brzmienie myśli w głowie kocura, a także kroki dwójki Nocniaków za nim. Dopiero pytanie i nagłe pojawienie się biało czarnego kocura uświadomiło go, iż ktoś chciał z nim rozpocząć rozmowę.
— Jak cię zwą? — zapytał.
— Zależy, kto pyta — odparł Klifiak, przyglądając się nieznajomym. Jeden z nich miał na czole czerwony lotos, dokładnie ten sam, o którym mówiła mu buraska na ostatnim zgromadzeniu. Już wiedział z kim ma do czynienia. — Nie zauważyłem lotosu na twym czole wcześniej, jesteś z rodu królewskiego, tak?
— Tak się składa, że to prawda, lecz pytanie brzmiało, jak TY się nazywasz — przypomniała z uśmiechem Nocniaczka. Dopiero w tym momencie morskooki zauważył obecność kotki, która uderzenie serca wcześniej zajęła miejsce obok księcia.
Młodszy uniósł jedną z brwi do góry, usłyszawszy pierwszą część wypowiedzi niebieskiego. Dalsze słowa jednak sprawiły, że zmrużył oczy, a potem spojrzał na niego znowuż. Uniósł podbródek wyżej i położył łapę na piersi.
— Nazywam się Pan Książę Rogaty Flaming.
Wystarczyła jedynie chwila rozmowy z ich dwójką, by uznać, iż byli nadęci, a ich ego nie znało granic. Sam dawniej nie był lepszy, jednak pewien kocur pomógł mu to zrozumieć, za co był mu niewyobrażalnie wdzięczny. Najchętniej odszedłby, ucinając ledwo zaczętą konwersację, jednakże ci musieli mieć jakiś powód, by się nim zainteresować, a w dodatku może się czegoś dowie. Skoro matka miała zamiar zawsze unikać tematu lub mówić jedynie część prawdy, to sam się dowie wszystkiego.
— Miło poznać Panicza oraz... Mniejsza, chcecie poznać me imię? Dobrze. Jestem Wzburzony Kormoran. Coś jeszcze ode mnie chcecie, czy macie ważniejsze sprawy niż rozmowa z pierwszym lepszym Klifiakiem?
Może i brzmiał mało grzecznościowo, patrząc na sposób, w jaki się do niego odnosili, oczekując odpowiednich formułek i zachowania, jednak by rozmawiać z takimi kotami, samemu trzeba się podobnie zachowywać — wtedy też mają wrażenie, że rozmowa toczy się z kimś im równym. Choć chyba nie był dla nich kimś znaczącym skoro, kotka położyła uszy po sobie z irytacją, a następnie urażona odwróciła głowę od Klifiaka, by po chwili zająć się otrzepywaniem swojego ogona ze śniegu. Rogaty Flaming zdawał się nie interesować fochami towarzyszki, gdyż wskazał końcówką ogona na Szałwiowe Serce nieopodal.
— Wzburzony Kormoranie, czy kojarzysz tamtego kota? — zapytał.
W tym czasie Kormoran znudzony obserwował reakcję kotki na swoje słowa. Tak, zdecydowanie było widać, iż ktoś tu uważa się, za nie wiadomo kogo. A nawet jeśli była kimś to jedynie w Klanie Nocy, na zgromadzeniu dla Kormorana jedynie liderzy i zastępcy wciąż byli autorytetem, który szanował i akceptował.
Na dalsze słowa, ponownie przeniósł wzrok na księcia, a następnie na kota wskazanego przez niego. Nie kojarzył go zbytnio, lecz po paru uderzeniach serca obserwacji, dostrzegł, iż on również posiada nietypowe umaszczenie i to w kolorze dokładnie takim samym, jakim on sam posiadał. Nawet obiekt ich rozmowy miał biel, która po części się pokrywała. Zamyślony, zmrużył oczy. Był blisko połączenia zagadki w całość, brakowało mu jedynie jednego, może dwóch elementów, by dowiedzieć się wszystkiego po tylu księżycach.
Z jakiegoś powodu odwrócił nagle spojrzenie w stronę, gdzie ostatni raz widział siostrę. Nie zastał jej tam, więc sunął swym morskim spojrzeniem dalej. Dopiero parę kotów dalej dostrzegł jej profil, a następnie pełne obliczę, mogąc dostrzec charakterystyczną plamkę bieli na czole Szron. Po tym gwałtownie obrócił głowę w stronę Flaminga. Jego spojrzenie utrzymywało się nieco wyżej niż podczas początku rozmowy. Czerwono krwawy lotos księcia miał taki sam kształt i umiejscowienie jak ten u pointki. Czyżby był to zbieg okoliczności? Możliwe, lecz było zbyt dużo podobieństw pomiędzy nim, Szron, a wskazanym kocurem.
— Nie kojarzę niestety Paniczu. Czy powinienem go znać? — spytał beznamiętnym tonem, jakby jego gwałtowna reakcja i głębokie obserwacje nie miały miejsca.
— Niekoniecznie — odparł. — Zainteresowało mnie jedynie wasze podobieństwo w kolorach futra.
— Och. A czy możecie zdradzić mi jego imię? Ostatnim razem również zostałem pomylony z kimś z waszego klanu. Może z tym samym kocurem, na którego wskazałeś? — mruknął, mając nadzieję, że czegoś się więcej dowie. Jeśli będzie trzeba, to uda się osobiście do Klanu Nocy, by odkryć prawdę, skoro Źródlana Łuna nie ma zamiaru współpracować z nim.
— Albo, chociaż czy znacie kota, który miał partnerkę spoza klanu? Jeśli nie, to znajdę kogoś, kto udzieli mi odpowiedzi na te pytania? — dodał. — Będę bardzo wdzięczny Paniczu za wszelką pomoc, również tobie o Pani — oznajmił, kierując jeszcze prośbę do kotki, która zdawała się nadal obrażona na Klifiaka.
Arlekinka nagle ponownie zainteresowana konwersacją, choć nadal trochę obrażona, przestała zwracać uwagę na swój ogon i odwróciła się z powrotem do tonkija.
— To Pan Książę Szałwiowe Serce — poinformowała go tylko. Książę w tym czasie za to subtelnie poruszył wibrysami, jakoby zdziwiony zmianą nastawienia Kormorana do ich rozmowy, sprawiając wrażenie bardziej zainteresowanego.
— Nie możemy ci niestety pomóc. Możesz za to porozmawiać z księciem Szałwiowym Sercem.
— Dziękuję wam bardzo — mruknął jeszcze, by na pożegnanie skinąć łbem, tak jak zawsze to robił po zakończeniu rozmowy z innymi wojownikami spoza Klanu Klifu lub starszymi od niego. Nie czekając na jakąkolwiek odpowiedź od Flaminga lub jego towarzyszki, oddalił się od nich, od razu przeczesując wzrokiem wszechobecną masę składającą się z ciał innych kotów. Chciał poradzić się niebieskiego protektora w kwestii tego, co miał zamiar niedługo uczynić.
Miał nadzieję, iż starszy pomoże mu to wszystko poukładać, nakierować na właściwe tory, po prostu zrobi cokolwiek, co powinien jako protektor. Liczył również na zrozumienie, gdyż z tego, co się orientował, to arlekin sam nie poznał nigdy ojca, a on sam nigdy nie opowiadał zbytnio o swojej rodzinie, więc nie wiedział, czy chociaż wie, kim on jest. Tonkij lawirował pomiędzy zgromadzonymi, lecz nie był w stanie nigdzie odnaleźć. Desperacja oraz niepewność do tego, co dalej ma poczynić, rosła, a ratunku na horyzoncie nie było. Nikt więcej nie przychodził mu do głowy, kto mógłby go wspomóc jakąkolwiek radą. Źródlana Łuna nie wchodziła w grę — zapewne od razu, by zgłosiła Lśniącej Gwieździe zamiary swego syna. Trójoki Zając też nie był dobrą opcją — odkąd Kormoran szkolił się pod okiem Bukowej Korony, to ich relacja nie była na tyle bliska, by młody wojownik dzielił się swoimi problemami z “wujkiem”. Sam mentor morskookiego w jego głowie nie był brany pod uwagę — srebrny miał egoistyczne podejście, w dodatku, gdyby ten opuścił klan, to nie mógłby pysznić się faktem, iż wyszkolił siostrzeńca lidera na świetnego wojownika. Pozostawała jeszcze Księżycowa Aldrowanda, lecz była zajęta rozmową z białą kotką, która pachniała także ziołami, ale i słodkimi owocami.
Kocur nawet nie zauważył, kiedy to liderzy zaczęli zwoływać swoje klany, by powrócić do obozów. Pierwsi wyruszyli Owocniacy, po nich Klan Wilka oraz Burzy. Klifiacy i Nocniacy mieli najbliżej do Bursztynowej Wyspy, więc pomiędzy wojownikami z tych klanów wciąż toczyły się rozmowy. Teraz kiedy było o wiele mniej kotów na kamiennej wyspie, Wzburzony Kormoran mógł przyjrzeć się Szałwiowemu Sercu. Starszy faktycznie był bardzo podobny do Klifiaka i ten już w pełni rozumiał, czemu był z nim aż tyle razy mylony. Cętkowany chciał z nim porozmawiać, lecz coś w środku mówiło, że nie powinien. Zacisnął wargi, obserwując, jak Nocniacy również opuszczają Bursztynową Wyspę. Może to była jego ostatnia szansa, by porozmawiać z prawdopodobnie biologicznym ojcem, a jedynym, co go powstrzymywało to niepewność, strach, rozdarcie pomiędzy chęcią poznania prawdy a pozostaniem u boku Serdecznej Naparstnicy.
W pewnym momencie u jego boku pojawiła się siostra, której pysk wyrażał nieme pytanie. Przed nią nie był do końca w stanie ukryć swoje emocje. Nie chciał jej martwić, więc jedynie posłał kotce nieco krzywy uśmiech, jakby to miało ukryć fakt, iż coś jest na rzeczy. Ruchem głowy wskazał na oddalających się powoli wojowników, chcąc, aby ruszyła pierwsza. Ta nim ruszyła, położyła ogon na jego grzbiecie w geście wsparcia.
Kocur wziął głęboki wdech, a następnie wydech, godząc się powoli z tym, iż właśnie traci może jedyną szansę na poznanie odpowiedzi na wszystkie pytania. Parę długości za grupą, kierował się do obozu za wodospadem, jednak gdy przemierzali plażę, a po prawej stronie mijali sporych rozmiarów głazy, tonkij przystanął. Spoglądając za siebie, próbował wzrokiem odszukać Nocniaków lub chociaż granicę ich terytorium. Gdy jednak nic nie wypatrzył poza plażą oświetloną powoli niknącą łuną pełni na granatowym sklepieniu oraz długą poświatą światła na leniwie poruszających się falach morskiej wody, postanowił wziąć los we własne łapy. Bezszelestnie przekradł się do najbliższego głazu, czując, jak od skały emanuje chłód.
Kiedy tylko miał pewność, iż grupa Klifiaków również oddaliła się, wychylił zza swojej kryjówki. Dookoła panowała niemal bezdenna cisza, przerywana jedynie cichym szumem pobliskich fal oraz delikatnym szmerem wiatru. Pomimo ciągłych wątpliwości postawił pierwszy krok w stronę Klanu Nocy. Kolejny, a później następny i tak aż do momentu, gdy to przekroczył granicę terenów. Moment zawahania się, uświadomienia sobie, iż jeśli wykona jeszcze jeden krok, to może nie być odwrotu. Ostatni raz spojrzał na rodzime strony, w myślach żegnając się już na zawsze z Serdeczną Naparstnicą, Księżycową Aldrowandą, Trójokim Zającem, Bukową Koroną czy nawet Źródlaną Łuną. Dopiero po tym zdecydował się na ostateczny ruch.
Na nieznanym obszarze tonkij był kompletnie bezbronny i jedyne, co mu pozostawało to podążać za jeszcze świeżymi śladami Nocniaków powracających do obozu po zgromadzeniu. Dotychczas udawało mu się pozostać niezauważonym, gdyż szedł od nawietrznej i delikatne podmuchy wiatru targały jego i tak postrzępione futro. Swym morskim spojrzeniem chłonął każdy skrawek nowego terenu, dopiero po dłuższej chwili zdając sobie sprawę, iż dotychczasowe wątpliwości przeminęły, jakby ich odejście utwierdzały go w tym, iż postąpił właściwie i w zgodzie ze sobą.

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Jakiś czas później

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Point pomimo znajdowania się na obcym terenie, czuł się, jakby właśnie to miejsce było jego prawowitym domem. Jednak… nawet jeśli takie kierowały nim odczucia to wciąż nie dotarł do obozu Nocniaków. Dlaczego? Aż zbyt mocno był świadom, iż kiedy tylko natknie się na patrol, to zostanie uznany za intruza i przegoniony z tych terenów lub wzięty w niewolę. Dlatego też odwlekał ten moment tak długo, jak tylko mógł.
W dodatku ostatniej nocy, będąc w pobliżu morza i granicy z Klanem Klifu, do jego uszu dotarły wręcz zwierzęce krzyki jakiegoś kota. Od pierwszego dźwięku zastanawiał się, czy nie pognać nad plaże Klifiaków i nie próbować ratować umierającego. Kiedy tylko jednak znalazł się tuż przed granicą, długość ogona przed nią zatrzymał się w miejscu, nie będąc w stanie zmusić swego ciała do dalszego ruchu. Jego łapy zdawały się zakopane w drobnym piasku aż po same łokcie, a próba poruszenia nimi była niczym walka z potężną siłą, z którą nie ma się nawet najmniejszy czas, a mimo to wciąż stara się z tym walczyć.
Dopiero kiedy w uszach rozbrzmiewała przerażająca cisza, uświadomił sobie, iż ten obcy kot nie żyje. Nie żyje, gdyż nikt nie przybył na pomoc, nawet Kormoran, który miał taką możliwość. Dokładnie tak samo, jak było z Mroźnym Wierchem, kiedy to liliowy wojownik poległ, ratując tonkija przed mewą i śmiercią w młodym wieku.
Wiedział, iż wiecznie nie będzie się ukrywać, jednak powracające natrętne myśli skutecznie odciągały go od momentu ujawnienia się.

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Morskooki wędrował wzdłuż linii brzegowej, obserwując, jak słone fale leniwie suną po mokrym piasku. Z każdym krokiem za jego plecami Bursztynowa Wyspa coraz bardziej się oddalała, a on szedł w głąb terenów Klanu Nocy w kierunku ujścia rzeki. Ślady łap, które pozostawiał, po chwili znikały, jakby samo morze chciało, by jego obecność w tym miejscu było tajemnicą. Dawnemu Klifiakowi nie przeszkadzało delikatne muskanie wody, gdy ta napotykała jego niebiesko białe kończyny — nawet kiedy to po jego kręgosłupie przebiegał dreszcz z powodu chłodu, jakie niosły ze sobą niewielkie fale.
Zamyślony nawet nie zauważył, gdy przystanął w miejscu i po prostu skupił wzrok na coraz to marszczącej się tafli bezkresnej wody. Dopiero dźwięk kroków paru kotów oraz samo wołanie, sprowadziło go na ziemię.
— Książę Szałwiowe Serce?! — Słysząc imię kota, z którym był w ostatnim czasie często mylony na zgromadzeniach, spojrzał w bok, by dostrzec trójkę Nocniaków. Bardziej zbudowany z nich był dymny o pomarańczowych oczach, następnie zapewne nieco młodszy od pierwszego jawił się pręgowany klasycznie kocur, a na samym końcu był liliowy wojownik. Tonkij trzepnął końcówką ogona, stając frontalnie do nich.
— Przecież Książę Szałwiowe Serce został pochowany — mruknął czarnofutry.
— W dodatku on miał pręgi, nie cętki. I nie pachniał Klanem Klifu — zawtórował buras. — Kim jesteś oszuście?
— Nie jestem oszustem — odparł Kormoran.
— Czego szukasz na naszych terenach, Klifiaków? Granicy nie widziałeś? — kontynuował żółtooki, na co pysk morskookiego opuściło bezgłośne westchnienie.
— Chciałbym dowiedzieć się prawdy.
— Jakiej prawdy? — Dymny widocznie zainteresował się tematem, studząc zapęd towarzysza chłodnym wzrokiem.
— A co nas to obchodzi Zmierzchająca Falo? Intruz to intruz — prychnął pręgowany.
— Może będzie lepiej, jak sam Książę Rogata Gwiazda zdecyduje o jego losie? — zaproponował młodzik, co spotkało się początkowo z chyba mało przychylnymi spojrzeniami, przynajmniej z perspektywy cętkowanego.
— Niech będzie, Rogata Gwiazda go osądzi — podsumował pomarańczowooki po dłuższej chwili ciszy.
— Słyszałeś, rusz się — fuknął klasyk, pojawiając się nieco za Kormoranem, jakby skok do słonego morza był jego jedyną drogą ucieczki.

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Początkowo, kiedy tonkij usłyszał imię nowego lidera, nie spodziewał się, iż nim zostanie Rogaty Flaming. Myślał, że to tylko zbieg okoliczności w przypadku pierwszego członu, jednak szybko został wyprowadzony z błędu, gdy to młody wojownik, z którym miał okazję rozmawiać raptem parę wschodów słońca wcześniej, teraz stał przed potężnym drzewem mieszczącym się obok wejścia do obozu. Ledwo postawił łapę na wyspie, gdzie mieścił się azyl Nocniaków, a już pośród obecnych zebranych pojawiły się szepty, niedowierzanie w oczach czy podejrzenia, gdy do ich nozdrzy docierał zapach Klanu Klifu. Wraz z tym ostatnim niknęło przekonanie, iż Szałwiowe Serce powrócił do żywych, a do umysłów Nocniaków docierał fakt, iż przyprowadzony posiadał różnice w swym wyglądzie.

<Rogaty Flamingu, a raczej Rogata Gwiazdo?>

Od Węgorza CD. Rogatego Flaminga (Rogatej Gwiazdy)

Węgorz przeskoczył przez ostatnią górkę śniegu, lądując na bardziej wydeptanym kawałku obok Flaminga. Ciemne futro na grzbiecie kocura nastroszyło się trochę, niezbyt chętnie wychodził na zewnątrz w taką pogodę. Nie lubił Pory Nagich Drzew, bo co tu niby lubić prócz widoków. W dodatku ostatnio jak wyszedł na polowanie, tak zacinało wiatrem, że kiedy wrócił do kryjówki, to przylepił się do Kongera, marudząc o tym, że chyba będzie chory.
— Tęskniłeś? Powiem ci, że nienawidzę śniegu, mokre, zimne i się lepi do futra. Prawdziwa tragedia. — Kocur uśmiechnął się do znajomego pyszczka Nocniaka. Im więcej słyszał o tych całych klanach, tym bardziej mu się to wszystko podobało. Do tego okazało się, że jego śliczny znajomy był jakimś tam księciem, więc od razu jak się o tym dowiedział, postanowił, że to relacja, o którą musi dbać.
— Spóźniłeś się — odpowiedź, którą dostał, była krótka i zirytowana, co według Węgorza było dość dramatyczne, przecież przyszedł tu najszybciej jak mógł, nie wypowiedział jednak swoich myśli.
— Wiem, wiem, okazuje się, że dojście tutaj, kiedy wszystko jest zasypane śniegiem, zajmuje więcej czasu, niż się spodziewałem. — Samotnik obszedł siedzącego kocura, ogon lekko zawinął się przed księciem, zanim podążył za resztą ciała Węgorza, który wkrótce usiadł obok Rogatego Flaminga. — Przynajmniej masz tyle futra, że zimno ci raczej nie doskwiera?

〜°‧ 𓆝 𓆟 𓆞 ·｡〜

Teraźniejszość

Ostatnio nie czuł się zbyt dobrze, a właściwie od Pory Nagich Drzew nie czuł się dobrze, było mu uparcie zimno. Może i jakiś czas temu była pora, kiedy sypało tym białym dziadostwem, a zwęglony nie miał zbyt długiego futra, to jeszcze nigdy jakoś mu to nie uprzykrzało życia do tego stopnia. Męczyło go też kichanie, co tylko dodawało do irytacji kocura.
Doszło to już do takiego stopnia, że Węgorz był… lekko zmartwiony, że nie przejdzie to tak po prostu, a Konger z kolei nie znał się na ziołach, zresztą sam Węgorz również nie wiedział za dużo. Jednak Flaming mówił mu jakiś czas temu, że w klanach byli medycy, którzy znali się na chorobach. O ile samotnik nie był jeszcze pewien, co do wszystkiego i jego dalszych decyzji w sprawie próby dołączenia do tej grupy, tak nie chciał się z tym spieszyć. Aczkolwiek co jeśli jego przypadłość się pogorszy? Widział koty, które umierały od kaszlu, a zaczynało się od kataru i kichania. W dodatku, jeśli będzie osłabiony, to możliwe, że nie będą chcieli go przyjąć, bo przecież poważnie schorowany kot to ciężar, a czemu mieliby ratować kompletnego nieznajomego? Według samego Węgorza byłoby to strasznie głupie, on by nie zużył cennych ziół, żeby ratować jakiegoś innego kota, którego kompletnie nie znał. A dopóki jego choroba była dość łagodna, co chyba można w miarę łatwo wyleczyć, bo nie była zbyt poważna… to raczej nie powinno to grać znaczącej roli względem tego, czy go przyjmą, czy nie.
Z taką myślą Węgorz wybył na już n-te spotkanie z Rogatym Flamingiem, choć point nie stawił się ostatnim razem, kocur się zbytnio tym nie zmartwił, możliwe, że po prostu coś się stało w tym Klanie Nocy. Jedno opuszczone spotkanie nie było tragedią. Jeśli dzisiaj Nocniak nie pojawi się po raz drugi… wtedy może Węgorz zacznie się martwić.
W kilku susach przedostał się na drugą stronę rzeki i usiadł na obaloną przez burzę kłodzie. Słońce grzało dość intensywnie, dając znać o nadchodzącej Porze Zielonych Liści, co odpowiadało samotnikowi, miał już dość tych chłodniejszych pór roku. Wyciągnął się na ciepłej korze. Liściaste korony drzew szumiały, poruszane delikatnym wiatrem, ptaki wyśpiewywały swoje melodie i ogólnie rzecz biorąc, wszystko było idealnie, dopóki Węgorza nie zaczęło kręcić w nosie. Jego dobry humor od razu się rozwiał.
— Litości… — burknął cicho i aż futro zjeżyło mu się na grzbiecie. Kichnął pięć razy z rzędu i jeszcze odkaszlnął na koniec, próbując się jakoś pozbierać. Od razu wziął się za wylizywanie zmierzwionego futra. W takim stanie znalazł go Flaming. Węgorz przestał się ruszać na moment, po czym wrócił do układania ciemnej sierści.
— Dobrze cię widzieć, chcesz się podzielić, dlaczego cię nie było na naszym ostatnim spotkaniu? — miauknął do kocura, patrząc na niego uważnie. — Musiało być to coś niezmiernie ważnego, że odciągnęło cię to od możliwości zobaczenia się ze mną — dodał, uśmiechając się lekko. Jednak, jak można było się spodziewać, point nie był zbytnio w humorze, choć Węgorz jeszcze nie wiedział czemu.
— W przeciwieństwie do samotników, ja mam obowiązki, Węgorzu. Ostatnio ich przybyło. Mam teraz cały klan pod swoją łapą. — Kocur miał dumnie uniesioną głowę, spoglądał na zielonookiego lekko z góry, jak zwykle zresztą podczas ich spotkań. — Więc teraz mam ważniejsze sprawy niż przychodzenie tu.
Węgorz miał zamiar coś wtrącić, już otwierał pysk właściwie, z lekką chęcią warknięcia prosto w pysk Flaminga, ale to nie byłoby zbyt pomocne wobec planów samotnika. Przełknął słowa, które cisnęły mu się na język. Nie dane mu było powiedzieć nic, bo Nocniak znowu się odezwał.
— Jednak. Jeśli bardzo ci zależy na tym… Mógłbym, może, pozwolić ci dołączyć do mojego klanu. Oczywiście musiałbyś udowodnić swoją lojalność i oddanie, do Klanu Nocy, do lidera i rodu. — Ogon Flaminga drgnął lekko na bok, końcówka zakręciła się do góry.
— Mhm. — Węgorz przekręcił głowę lekko, strzepnął uchem. Zmrużył zielone oczy, myśląc, był wcześniej przekonany co do swojego planu dołączenia. Czy coś się zmieniło? Przecież nie widział żadnych minusów, ale co jeśli świeżo mianowany lider kłamał? Z drugiej strony, dołączyłby z woli lidera. Nawet jeśli point powiedział w taki sposób. A nawet, w najgorszym rozwoju zdarzeń, zawsze mógł zwiać z powrotem do Kongera. W końcu, po tej dość długiej chwili milczenia i niecierpliwości błyszczącej w niebieskich oczach, Węgorz skinął głową. — Rozumiem.

<Rogata Gwiazdo?>

Od Odety CD. Zwinka

Jak to by było znać nazwy wszystkich z kwiatków? Dostrzeżenie pojedynczego i nagle – puf! – wiesz jaką nazwę nosi. Na dodatek codzienne pomaganie pobratymcom, a nawet innym. Wszystko to bez zadawania bólu. Po prostu uczysz się nazewnictwa każdej z tych roślinek, pojmujesz choroby, a potem cieszysz się wolnością od przemocy przez całe swoje życie. Nikt nie będzie protestował, gdyż to nie ty jesteś w tej grupie od walki. Ty masz wyłącznie nieść wsparcie.

Wydawałoby się, iż to istna sielanka. Jednak może to pozory łudziły nieco w perspektywie niedoświadczonego… Przywołując słowa Zwinka o ciężkiej pracy, jakiej wymagała kariera w medycynie, miała różnorodne rozmyślania. W sumie każda nauka była trudna. Jednocześnie tamta miała tak inne podstawy, aż trudno porównać ją z polowaniem, tropieniem, wspinaczką czy chociażby tą nieszczęsną walką. Pamięć mięśniowa, kontra głęboka wiedza czerpana od kogoś sprzed pokoleń. Zbiorowo ufało się takiemu kotu, pomimo jego niepewności w niezawodności działań lekarstw. On musiał stale uczyć się nowinek i pamiętać, aby dbać o zajęcia, które pobratymcy bezmyślnie pomijali. Nawiedziło ją straszne przekonanie o osamotnieniu odczuwanym przez takowego kota leczącego.
Trochę motało jej to w główce! Osadzanie czegoś, czego się tak naprawdę nie pojmowało w pełni, nie powinno mieć miejsca bez ówczesnego doinformowania się. Pewnego dnia dowie się więcej o posiadaniu takiej rangi. O kotach, z którymi mogłaby porozmawiać o kocimiętce… może też o piwoniach, daliach i berberysach? Tamta ranga wydawała się nawet marzeniem do spełnienia. Nigdy jednakże nie zabrałaby na ten temat głosu. Została przeznaczona do bycia wojowniczką, a więc to właśnie to zamierzała pokochać. Nieważne czy jej rozum od pamiętnej rozmowy ze Zwinkiem systematycznie wracał na tamten trop…
— Odeto, czy ty jeszcze śpisz? Czy jakieś procesy zachodzą w twojej łepetynie? — kwestionowała Całunka, podczas gdy Odeta doświadczyła ostrego ukłucia w bok.
— Hej! Nie trzeba mnie tak od razu szturchać po żebrach — odrzeknąwszy, wydęła pysk. Kątem oka zerknęła na mentorkę, z którą wspólnie krzątały się po Dębowej Ostoi z głowami nisko przy ściółce.
Poprzekomarzały się trochę nawzajem, dalej lawirując po terenie. Manewrowały pomiędzy starymi drzewami, które oferowały to, czego szukały - mech. Starsze dęby, jesiony lub, między innymi, graby, były wprost idealnym miejscem na szukanie tego miękkiego budulca składającego się na kocie posłania. Brunatna wytłumaczyła swojej podopiecznej, jak powstawały, albowiem uznała za ważną lekcję tworzenie podobnych. Każdy Owocniak przecież w czymś spać musiał. W przyszłości zadba o siebie i samodzielnie utka sobie legowisko na drzewie należącym do dorosłych kotów. Na razie wyszukiwała czystego, suchego materiału, żeby łapą zdrapać go z powierzchni kory czy korzenia, pamiętając o zachowaniu pazurów w starannym ukryciu!
Niemniej duchem dalej nie była do końca w tym miejscu. Ta konkretna nauka nie była mocno porywająca. Mogłaby umilić to sobie paplaniem, lecz żadne zdania nie przychodziły jej na język. Nauczycielka wyraźnie starała się rozpocząć jakąś wymianę zdań, lecz chyba zrozumiała, że liliowa nie miała wiele chęci na pogawędkę. Mimo prostych odpowiedzi niespodziewanie milczała po ich dodaniu… zachowywała słowa na spotkanie, jakiego miała być częścią po powrocie, choć jeszcze błogo nieświadoma.
— Pośpiesz się, musisz zdążyć z robotą przed nastaniem następnego dnia — ostrzegła kocica, a zaraz po tym były już w drodze powrotnej do obozu, z pyskami wypełnionymi świeżym - jeszcze pachnącym - mchem. Młodsza nie była pewna swojej opinii na temat tej mozolnej pracy, pozostawiającej ją z zieleniną wciśniętą pomiędzy zęby… ale narzekanie skutecznie uniemożliwiało jej zajęcie mordki niesieniem.

_______________

Wciąż czuła nieszczęsny kawałek ukryty idealnie w przestrzeni jej kła, przez co nie mogła przestać dotykać go językiem. Znerwicowana krążyła po obozie, starając się strząsnąć z siebie uczucia całego dnia. Myśli o innej ścieżce rozwoju, rozwiały się razem z chłodnym wiatrem wieczoru. Była lżejsza; znów była po prostu sobą. Bez żadnych zbędnych rozmyślań o świecie… Jakie to okropne tak dużo myśleć! Osobiście zabraniała sobie jakichkolwiek słów w głowie, tylko z tej okropności. Żarty również były niemile widzianymi gośćmi!
Sam brak myślenia był jednoznaczny z myśleniem o niczym. Nie zwracała uwagi, gdzie łaziła, więc wychodząc na środek obozu, trochę sama naraziła się na zdarzenia, które się rozegrały. Bodajże ktoś wpadł na nią przy przechodzeniu. Towarzyszyło temu rozwianie się dookoła całej gromady liści. Zanim zrozumiała, z jakim kotem miała do czynienia, rzuciła się do pozbierania rozrzuconych materiałów. Nie rozumiała jedynie, po co komu tyle tego… łapiąc dwoma szybkimi kłapnięciami pyska, byleby ich nie zniszczyć, zaskoczył ją głos, który skądś kojarzyła. Zdziwiła się i nie uwierzyła, dopóki nie odwróciła się i nie dostrzegła Zwinka we własnej osobie. Już jako uczniaka!
— Nic się nie stało! — pospiesznie odpowiedziała na jego zbędne przeprosiny, uśmiechając się miło przez trzymane liście. — Jejusiu… czyli zostałeś tym upragnionym uzdrowicielem? — dorzuciła, dość niewyraźnie, zmieniając tok rozmowy zaraz po tym.
Rozbrzmiało pytanie o jej imię oraz trafne spostrzeżenie o właściwej obcości ich względem siebie. Trudno było to przetrawić. — Ogromny błąd, iż nie przedstawiłam się wcześniej! Odeta jestem, trochę dziwacznie, aczkolwiek Odeta! Teraz ty, szybciutko mi się przedstaw. Nie możemy zostawić tej sprawy w takiej postaci, rudzielcu! — Prawdopodobnie obrała trochę śmieszny sposób mówienia, lecz szczerze polubiła tego kocurka. Tak też gadanina przyszła jej łatwo, a wcześniej nie wygadała się jeszcze. Miała ochotę paplać i paplać! Może przyszły uzdrowiciel nie zwieje jej za szybko i na nim będzie w stanie wykorzystać swoje pokłady gadatliwości? Chociaż kogo oszukiwała… one się nigdy nie kończyły! Jednak była w podobnym stopniu żywiołowa, więc pomogła znajomemu uporać się z problemem w trymiga. Oczywiście, oczekując pomiędzy na wypowiedź.

<Porozmawiaj ze mną, Zwinku>

[871 słów + tworzenie legowisk na gałęziach drzew]

Od Makowej Iluzji

Makowa Iluzja siedziała w legowisku wojowników i rozmyślała o ostatnich wydarzeniach, a najbardziej to o śmierci swojej matki. Nie do końca wiedziała, czy taki cios jak ta informacja pozwoli jej normalnie funkcjonować bez smutku i żalu do siebie, że nie spędziła z nią tyle czasu, ile by chciała i że nie zdążyła się z nią pożegnać. Westchnęła ciężko, po czym zakryła oczy łapami, a jej uszy ciężko przypadły do jej głowy.

— Och, mamo… — mruknęła przytłoczona.

Nagle Aksamitkowy Nos weszła do legowiska wojowników, z trudem powstrzymując się od płaczu. Jej pysk, który zawsze chodził jak najęty i wypuszczał z siebie setki słów na uderzenie serca, teraz pozostawał zamknięty. Szylkretka zaciskała szczękę, próbując powstrzymać wargi przed drżeniem. Nie zwracała uwagi na nic. Po prostu podeszła do swojego legowiska i opadła na nie, wciskając głowę między łapy. Już po chwili zaczęła cicho szlochać i pociągać nosem.

Rudofutra kotka słysząc szlochanie, opuściła łapy z oczu i spojrzała na swoją koleżankę. Ciekawa była, o co mogło chodzić.

— Wszystko w porządku? Dlaczego płaczesz? — Kotka wstała i dotknęła czubkiem nosa czoła szylkretki.

Aksamitka nie spodziewała się czyjegoś dotyku, toteż drgnęła, gdy ktoś tknął ją w czoło. Od razu podniosła głowę, a już wkrótce ujrzała przed sobą Makową Iluzję. Wpatrywała się w nią przez chwilę, próbując powstrzymać łzy gromadzące się w jej oczach, lecz na marne.

— Mak... — wyszeptała jedynie, po czym znowu pociągnęła nosem i pokręciła głową. — Nic nie jest w porządku...! — załkała i ponownie wcisnęła pysk w swoje posłanie.

— Dlaczego? Co się stało? Może… zjemy coś i pogadamy? Nie chcę cię zostawiać samej z problemem… — mruknęła ciszej. Z jednej strony była bardzo ciekawa, o co mogło chodzić, ale z drugiej strony nie chciała naciskać na kotkę. — Oczywiście, jeśli tylko chcesz, ja nie naciskam… — mruknęła ponownie.

Aksamitkowy Nos wahała się przez chwilę. Na słowa rudofutrej zamarła, nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Dopiero po chwili znów spojrzała na nią zapłakanymi ślepiami. Jeszcze przez moment zastanawiała się, czy coś powiedzieć, czy może ponownie się przed nią rozkleić.

— Nie... nie jestem głodna — mruknęła w końcu ponurym głosem i położyła po sobie uszy. — Ale... możemy przejść się na spacer. I tak nie chcę, żeby ktokolwiek więcej zobaczył mnie w takim stanie! — westchnęła dramatycznie.

Makowa Iluzja z uśmiechem na pysku zaczęła poganiać przyjaciółkę.

— No to na co czekamy? W drogę! — krzyknęła z radością. W końcu mogła być sam na sam z kimś, do kogo prawdopodobnie żywiła większe emocje. Mogła czuć jak jej pysk z ciepła się topi! — A gdzie idziemy? Może w stronę Starego Obozowiska? Chyba że chcesz gdzieś indziej… — mruknęła, nadal uśmiechając się od ucha do ucha.

Czekoladowa wykrzywiła pysk z niechęcią.

— Nie wiem, czy będę w stanie dojść tak daleko! — przyznała, kręcąc głową. — Jest mi niedobrze, Mak… Nie wiem, czy przeżyję to, co przed chwilą się wydarzyło! — kontynuowała, poruszając nerwowo końcówką ogona. Przestała już wlepiać spojrzenie w rudofutrą i zamiast tego skupiła je na swoich łapach. — Możemy przejść się nad jezioro. Choć nie wiem, czy będę w stanie spojrzeć sobie w pysk po tym, co się stało…! — żaliła się dalej.

— No dobrze, Aksamitko, ale co się stało…? — mruknęła już trochę zaniepokojona stanem wojowniczki. — Naprawdę chcę ci pomóc, tylko musisz mi powiedzieć, co się dzieje. Nie musisz mówić ze szczegółami, naprawdę! — Polizała ją delikatnie po czole, aby ta się lekko uspokoiła.

Po jej słowach cętkowana podniosła się z miejsca. Wyglądała mizernie. Cała była zgarbiona i skulona, jakby sytuacja, która tak ją dotknęła, wyssała z niej całą życiową energię.

— Powiem ci poza obozem — mruknęła cicho i wyminęła Makową Iluzję, po czym skierowała się w stronę wyjścia z legowiska. Tuż przed tym, jak pierwsze promienie słoneczne padły na jej futro, zatrzymała się i spojrzała przez ramię na rudofutrą. — Idziesz?

— Dobrze i tak, tak, idę. — Kotka wyruszyła za szylkretką powolnym krokiem. — A to… idziemy nad jezioro, tak? — zapytała.

Aksamitkowy Nos uśmiechnęła się słabo do pręgowanej, po czym delikatnie szturchnęła ją barkiem.

— Przecież przed chwilą ci powiedziałam, że idziemy nad jezioro! Jeszcze aż tak często nie zmieniam zdania — odparła, śmiejąc się cicho pod nosem. Po chwili jednak odchrząknęła i znów przybrała nieco pochmurniejszy wyraz pyska. — Hej, a… co sądzisz o Tygrysiej Nocy? — zapytała, gdy obie kierowały się już do wyjścia z obozu.

— O Tygrysiej Nocy? Chyba nigdy nie miałam z nim interakcji… Nie kojarzę go… A dlaczego pytasz? — spytała dosyć zaciekawiona nagłym pytaniem szylkretowej kotki. Nie spodziewała się akurat pytania o jednego z wojowników klanu.

Szylkretka westchnęła jakby rozmarzona. Potem jednak od razu pogrążyła się w melancholii, a jej spojrzenie stało się wręcz puste.

— Czy to nie najpiękniejszy kocur w całym Klanie Wilka? — szepnęła, po czym przeniosła wzrok na Makową Iluzję. — Ma takie piękne oczy… Ich kolor przypomina mi korony drzew podczas Pory Zielonych Liści. A te jego pręgi... Zawsze, gdy na nie patrzę, czuję się jak zahipnotyzowana… — przyznała smutno.

— No… Ja nie wiem… Nigdy nie zwracałam na niego uwagi… Poza tym wydaję mi się, że ktoś mi się już podoba… — mruknęła lekko zdziwiona słowami kotki. — Jednak nie jestem pewna, czy to na pewno zakochanie, czy chwilowe zauroczenie — dodała, uśmiechając się, tym razem już nie za bardzo chętnie.

Aksamitka pociągnęła nosem po raz kolejny.

— A ja jestem pewna, że jestem w nim zakochana! — przyznała. — Na jego widok… szybciej bije mi serce! W jego obecności czuję się jak najszczęśliwsza kotka na świecie, jakbym… jakbym mogła nawet góry przenosić! Ale… to wszystko i tak nie ma znaczenia! — stwierdziła zrozpaczona.

— No właśnie… O co chodziło wtedy? Bo teraz się rozkręciłaś o nim… — mruknęła Mak, a uśmiech z jej pyska momentalnie zniknął. Czuła mocne kłucie w klatce piersiowej przez informację o tym, że kotka mogłaby być zakochana w kimś innym, a nie w niej. Jej wzrok przenosił się z kotki na własne łapy. Nie do końca wiedziała, co ma zrobić.

— Och, Mak! — jęknęła szylkretka, a jej głos wyraźnie się załamał. — To właśnie o niego chodzi…! — wyznała drżącym głosem i zamilkła na kilka uderzeń serca. — Nie mogłam już dłużej znieść tego, że w jego obecności tak bardzo plątał mi się język! Nie mogłam znieść tego, że każdej nocy przewracałam się z boku na bok, myśląc jedynie o nim! Doszłam do wniosku, że naprawdę jestem w nim zakochana po uszy i… że muszę podjąć jakieś kroki, żeby zostać jego partnerką, zanim oszaleję z miłości! — zaczęła, mówiąc bardzo szybko i czasem ledwo zrozumiale. — Ja… wyznałam mu dziś miłość, wiesz? — dodała po chwili, tym razem już spokojniej. Spuściła wzrok na łapy, a jej pysk wygiął się w gorzkim grymasie. — Głupia ja. Myślałam, że on również mnie pokocha. Lecz on powiedział, że nie może ze mną być. Że wciąż widzi mnie jako swoją uczennicę, a nie potencjalną kochankę. Ale my oboje jesteśmy dorosłymi kotami! To nie powinien być problem, co nie, Mak? — zwróciła się do przyjaciółki, a w jej ślepiach na nowo pojawiły się łzy.

— No… a ile on ma księżyców? Bo wiem, że ty i ja jesteśmy chyba w tym samym wieku… — mruknęła, a w jej oczach pojawił się jakiś błysk nadziei. Nadziei na to, że kotka po odrzuceniu odpuści sobie kocura. — Bo jeśli jest od ciebie dużo starszy to, no… wiesz…

Aksamitkowy Nos pokręciła głową.

— Nie jest ode mnie dużo starszy! To tylko jakieś… osiem księżyców! — uparła się. — Ale on i tak nie chce ze mną być, bo byłam jego uczennicą. Czy to ma jakieś znaczenie? Dzieli nas tylko osiem księżyców! Tylko osiem! Na pewno gdzieś na tym świecie istnieją pary, których różnica wieku jest znacznie większa. Poza tym nie jestem już jakąś uczennicą, tylko dorosłą wojowniczką! I to od bardzo długiego czasu! — mówiła dalej. — Dlaczego on po prostu nie może mnie pokochać? Byłabym dla niego taką dobrą partnerką… Prawda, Mak? Powiedz mi, dlaczego on nie chce ze mną być, skoro oddałabym mu całe swoje serce, gdyby tylko zgodził się zostać moją drugą połówką…?

— Tak, na pewno byłabyś dla niego świetną partnerką! Nie wątpię w to — mruknęła z jednej strony zadowolona tym, że jej koleżanka została odrzucona, a z drugiej strony było jej szkoda Aksamitki. Nie chciała widzieć, jak cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości. — No… nie wiem… Ciężki temat, ja teraz się zakochałam pierwszy raz, więc nie wiem, co o tym mówić…

Czekoladowa wydawała się jakby głucha na wszelkie wzmianki o tym, że Mak miała kogoś na oku.

— Ej, wpadłam właśnie na pomysł! — miauknęła nagle, a życie wróciło do jej oczu. — Może ty z nim porozmawiasz, co? Błagam cię, Mak! Musisz z nim pogadać! — zaczęła ją prosić, patrząc na nią maślanymi oczętami. — Powiedz mu, że osiem księżyców różnicy to wcale nie tak dużo i że powinien dać mi szansę! Chociaż jedną! Powiedz mu, że jeśli zgodzi się ze mną być przez jeden księżyc, a po tym czasie nadal będzie uważał, że dziwnie mu być w związku ze mną, to będzie mógł zerwać! Ciebie na pewno bardziej posłucha niż mnie. Teraz pewnie uważa, że jestem jakąś desperatką. Jak ty z nim pogadasz, to może weźmie twoje słowa na poważnie, zamiast ciągle mi powtarzać, że nie zostanie moim partnerem! Bo ja wiem, że nim zostanie. Tylko jeszcze nie wiem jak… — mówiła, wyrzucając z pyszczka tysiąc słów na uderzenie serca, jak to miała w zwyczaju.

— No… okej, mogę! A co, jeśli mnie też nie posłucha…? Dobra! Najważniejsze to spróbować! — mruknęła, po czym uśmiechnęła się niechętnie. — Ja nie uważam, że jesteś desperatką, więc on też nie może! A jak ma jakiś problem, niech najpierw powie to mi!

Aksamitkowy Nos zachichotała, po czym trąciła Makową Iluzję nosem w policzek.

— Dziękuję ci, Mak! Jesteś najlepsza! Nie wiem, jak ci się za to odwdzięczę — mruknęła.

Makowa Iluzja uśmiechnęła się lekko, po czym spojrzała przed siebie.

— Czego się nie zrobi dla najważniejszych kotów, co nie?

Od Aroniowej Łapy do Księżycowej Łapy

Przed mianowaniem Garbatka... 

Zdawało się, że z każdym kolejnym dniem pora Nowych Liści coraz śmielej rozpościerała swoje panowanie nad terenami Klanu Wilka, budząc do życia wszystko to, co jeszcze niedawno pozostawało uśpione pod grubą, śnieżną pierzyną. Ziemia, przez długie księżyce skuta mrozem i pozbawiona niemal wszelkich oznak życia, powoli odzyskiwała swoje barwy, a spomiędzy wilgotnych grudek gleby nieśmiało wychylały się pierwsze źdźbła trawy oraz drobne, młode pędy, łapczywie wyciągające się ku coraz cieplejszym promieniom słońca. Wśród gałęzi sosen i świerków ponownie rozbrzmiewał radosny świergot ptaków, których niewielkie sylwetki przemykały pomiędzy igliwiem, czasami przysiadając na wystających konarach, jak gdyby i one pragnęły nacieszyć się powrotem cieplejszych dni. Od czasu do czasu można było dostrzec również wiewiórkę, która, wybudzona z zimowego snu, nieco ospale przemykała po pniach drzew, szukając pierwszych oznak pożywienia. Nawet wiatr zdawał się łagodniejszy niż jeszcze kilka tygodni temu — choć wciąż potrafił wślizgnąć się pod futro i przypomnieć o niedawnych chłodach, nie niósł już ze sobą tej nieprzyjemnej, przenikliwej ostrości, która niegdyś zmuszała koty do ciasnego zwijania się we własnych legowiskach.

Aroniowa Łapa leżał rozłożony na swoim posłaniu, z przednimi łapami wyciągniętymi przed siebie i pyskiem opartym na ich miękkim futrze. Przez dłuższą chwilę przyglądał się wejściu do legowiska uczniów, zza którego wpadała wąska smuga światła, przesuwająca się powoli po ubitej ziemi wraz z wędrówką słońca. Co jakiś czas poruszał końcówką ogona, zdradzając tym samym narastające zniecierpliwienie, choć sam zapewne nie przyznałby się do tego zbyt chętnie. Oczekiwanie na swoją mentorkę zdążyło już bowiem stać się nużące, a myśl o kolejnym treningu coraz uporczywiej zaprzątała jego głowę. Chciał czymś się zająć, nauczyć czegoś nowego, poczuć, że z każdym kolejnym dniem rzeczywiście zbliża się do chwili, w której będzie mógł porzucić miano ucznia i stanąć przed klanem jako pełnoprawny wojownik.

Nie chodziło wyłącznie o samą ceremonię czy możliwość otrzymania nowego imienia, choć i ta perspektywa miała w sobie coś niezwykle kuszącego. Znacznie bardziej pociągała go myśl o tym, że wreszcie mógłby stać się kimś, kogo obecność ma znaczenie, kimś, na kogo pozostali patrzą z uznaniem, a nie jedynie jak na kolejnego młodego kota, który dopiero próbuje odnaleźć swoje miejsce w klanie. Czasami zastanawiał się, czy inni również odczuwali podobną potrzebę, czy może od początku wiedzieli, kim chcą zostać i jakie miejsce przyjdzie im zająć wśród współplemieńców. Jego brat z pewnością należał do tej drugiej grupy.

Smuklikowe Żądło.

Samo przywołanie jego imienia wywołało w Aroniowej Łapie osobliwe ukłucie gdzieś w okolicach piersi. Nie potrafiłby dokładnie określić, czy była to duma, podziw, czy może coś znacznie mniej przyjemnego, co najchętniej pozostawiłby głęboko ukryte przed samym sobą. Jego brat musiał być naprawdę dzielny, skoro zdołał pokonać wszystkich tych samotników, z którymi przyszło mu się zmierzyć. Aronia nie znał wszystkich szczegółów tamtych wydarzeń, jednak sama świadomość, że Smuklikowe Żądło stanął naprzeciwko niebezpieczeństwa i wyszedł z tego zwycięsko, wystarczała, by w jego wyobraźni urósł niemal do rangi bohatera. Nie dziwiło go zatem, że Zalotna Gwiazda zdecydowała się mianować go wcześniej, niż być może uczyniłaby to w innych okolicznościach. Niektóre koty po prostu rodziły się z czymś, czego innym brakowało — odwagą, zdecydowaniem, wewnętrznym przekonaniem, że potrafią sprostać temu, co przyniesie im los.

On sam nie był pewien, czy kiedykolwiek zdołałby zdobyć się na podobny czyn.

Najpewniej zawahałby się w najmniej odpowiednim momencie, zbyt długo rozważając możliwe konsekwencje i zastanawiając się, czego właściwie powinien od niego oczekiwać klan. A przecież wojownik nie mógł pozwalać sobie na podobne wątpliwości. Musiał działać, nawet jeśli strach zaciskał mu gardło, a łapy odmawiały posłuszeństwa. Aronia westchnął cicho, przesuwając wzrokiem po nierównym podłożu legowiska. Czasami odnosił wrażenie, że wszyscy wokół niego doskonale wiedzą, dokąd zmierzają, podczas gdy on wciąż drepcze w miejscu, nie potrafiąc zdecydować, w którą stronę powinien skierować swoje kroki.

Pewnie będzie zwlekał z mianowaniem tak długo jak Garbata Łapa.

Jego spojrzenie niemal mimowolnie powędrowało ku czekoladowemu kocurowi, który znajdował się nieopodal. Trudno było nie zwrócić na niego uwagi, szczególnie że jego obecność od dawna stanowiła dość osobliwy element codzienności klanu. Pomimo ponad trzydziestu księżyców, jakie miał już na karku, wciąż pozostawał uczniem, a jego wygląd sprawiał, że wyróżniał się spośród pozostałych kotów nawet wtedy, gdy sam nie próbował zwracać na siebie uwagi. Aronia przyjrzał mu się nieco uważniej, wodząc wzrokiem po sylwetce, której charakterystyczne wygięcie trudno było przeoczyć. Garb, od którego czekoladowy zawdzięczał swoje imię, nadawał jego postawie osobliwy kształt, a nierówne oczy — jedno wyraźnie mniejsze od drugiego — dopełniały obrazu, który dla wielu mógł wydawać się wręcz nieprzyjemny.

Nie było to jednak coś, o czym Aronia wcześniej szczególnie rozmyślał. Owszem, zauważał jego odmienność, tak jak zauważał wiele innych rzeczy w otaczającym go świecie, lecz dotychczas nie poświęcał mu wystarczająco dużo uwagi, by wyrobić sobie jakiekolwiek konkretne zdanie. Teraz jednak, kiedy siedział bezczynnie i nie miał nic ciekawszego do roboty, jego myśli mimowolnie podążyły za spojrzeniem. Zastanawiał się, jak właściwie musiało wyglądać życie kogoś takiego. Czy od zawsze był traktowany inaczej? Czy pozostali rzeczywiście dostrzegali w nim przede wszystkim jego niedoskonałości, czy może po prostu przywykli do nich na tyle, że przestali zwracać uwagę? Aronia nie potrafił odpowiedzieć sobie na te pytania, a mimo to przez krótką chwilę poczuł coś na kształt niejasnego zainteresowania.

— Paskudny, co? — dobiegł go nagle głos znajdujący się tuż obok. — Dziwię się, że Zalotna Gwiazda dalej pozwala mu z nami żyć. Widziałeś jego oczy?

Ponownie zerknął na czekoladowego ucznia, tym razem nieco dokładniej przyglądając się jego pyskowi. Nie sposób było zaprzeczyć, że wyróżniał się na tle pozostałych, jednak czy samo to czyniło go paskudnym?

— Taa… Jeszcze ten jego chód — mruknął, kiedy zauważył, jak czekoladowy podnosi się ze swojego legowiska i rusza w kierunku wyjścia. — Phi. Jakby próbował udawać pająka.

Roześmiał się cicho, a jego rozmówczyni dołączyła.

Dopiero kiedy Garbata Łapa zniknął za wejściem do legowiska, Aronia przeniósł spojrzenie na kotkę siedzącą obok. Jej obecność zaczęła go ciekawić nieco bardziej niż dotychczas, zwłaszcza że nie przypominał sobie, aby mieli wcześniej okazję zamienić ze sobą więcej niż kilka zdawkowych słów. Kojarzył ją jednak z widzenia — trudno zresztą było nie rozpoznać córki Kwaśnej Kocanki oraz Kruczego Pióra, zastępcy klanu. Jej pochodzenie stanowiło jedną z tych informacji, które mimochodem zapadały w pamięć, nawet jeśli nie miało się szczególnego powodu, by o nich rozmyślać. Być może właśnie dlatego Aronia poczuł lekką ciekawość, zastanawiając się, jaka była poza krótkimi spotkaniami przy stosie zwierzyny czy przypadkowymi wymianami spojrzeń w legowisku.

Nie chciał jednak okazywać nadmiernego zainteresowania. Nie znał jej jeszcze na tyle dobrze, by wiedzieć, jakiego rodzaju zachowania oczekiwała od rozmówcy, dlatego postanowił na razie zachować swobodę i pozwolić jej nadać rozmowie odpowiedni kierunek. Zawsze wydawało mu się to najbezpieczniejszym rozwiązaniem — wystarczyło przez chwilę posłuchać drugiego kota, przyjrzeć się jego gestom i sposobowi mówienia, by z czasem odnaleźć właściwy rytm wspólnej rozmowy. Nie musiał nawet świadomie tego robić. Podobne rzeczy przychodziły mu z zadziwiającą łatwością.

— Jestem Księżycowa Łapa — przedstawiła się kotka, jak gdyby uznała, że najwyższa pora przełamać dotychczasową anonimowość ich spotkania.

Aronia uniósł nieznacznie uszy. Przez moment przyglądał się jej pyskowi, jakby próbował dopasować znaną już nazwę do konkretnej osobowości, a następnie skinął krótko głową.

— Aroniowa Łapa. Miło poznać.

— Wzajemnie — odparła, przyglądając mu się przez chwilę z wyraźnym zainteresowaniem. — Chociaż muszę przyznać, że kojarzę cię bardziej z widzenia niż z rozmów. Chyba nie jesteś zbyt rozmowny, co?

Aronia poruszył lekko uszami, a na jego pysku pojawił się nieco zakłopotany uśmiech. Nie spodziewał się, że kotka tak szybko zwróci uwagę na jego usposobienie, choć trudno było zaprzeczyć, że miała w tym trochę racji. Dotychczas faktycznie trzymał się dość mocno na uboczu.

— Chyba zależy od towarzystwa — przyznał, przekrzywiając nieznacznie łeb. — Nie zawsze mam coś ciekawego do powiedzenia. Nie chciałbym zanudzać innych swoimi opowieściami.

— Och, to akurat nie brzmi jak coś, czym powinieneś się przejmować — parsknęła Księżycowa Łapa. — Nie każdy musi opowiadać historie, przy których wszyscy ziewają z nudów. Zresztą, czasami lepiej posłuchać, niż bez przerwy gadać.

Aronia skinął lekko głową, uznając jej słowa za całkiem rozsądne. Było w niej coś, co sprawiało, że rozmowa przychodziła mu łatwiej, niż początkowo zakładał.

A może było tak z każdym?

Wystarczyło przecież tylko naśladować swojego rozmówcę.

Takie banalne.

Czy Smuklikowe Żądło tak potrafił? Dogadać się z każdym spotkanym przez siebie kotem?

Na pewno nie.

— W takim razie dobrze trafiłem — odparł z lekkim rozbawieniem. — Mogę przynajmniej udawać, że jestem dobrym słuchaczem.

Księżycowa Łapa zaśmiała się cicho, po czym ułożyła wygodniej na swoim legowisku.

— A czym właściwie się tak przejmujesz? Wyglądasz, jakbyś miał na głowie znacznie więcej niż zwykły uczeń.

Aronia zamrugał, nieco zaskoczony pytaniem. Czy rzeczywiście wyglądał na tak zatroskanego? Nie zdawał sobie sprawy, że jego wcześniejsze zamyślenie mogło być aż tak widoczne. Przez moment rozważał, jak powinien odpowiedzieć, jednak ostatecznie uznał, że nie ma powodu, by cokolwiek ukrywać.

— Po prostu chciałbym już zostać wojownikiem — wyznał, zerkając na swoje przednie łapy. — Mój brat się już mianował, a nie ma nawet wymaganych dziesięciu księżyców.

<Księżycowa Łapo?>

[1444 słowa]

[29%]

Od Kalinowego Powiewu CD. Chudego Grzbietu

Przeszłość

Kocica zadarła pyszczek do góry z obrażonym wyrazem, usłyszawszy słowa towarzysza. Futro na jej grzbiecie zafalowało lekko. Za kogo on ją miał? Wysunęła łapę do przodu i nabrała maść na poduszki pewnie, a następnie na tyle sprawnie, na ile była sama w stanie, nałożyła ją na miejsce, które najbardziej jej doskwierało. Zdarzyło jej się pokleić parę kosmyków, ze względu na konsystencję stworzonego medykamentu, aczkolwiek to musiało pomóc. Przypominało odrobinę miód, jednak z pewnością nie smakowało słodko. Zapachem przypominało wiele połączonych ze sobą ziół, jedne wydzielały mocniejszą, inne delikatniejszą woń. Wojowniczka nie zamierzała się płaszczyć przed Chudym Grzbietem! Skoro mogła zrobić coś sama, musiała skorzystać z tej okazji i pokazać, że nie potrzebowała, żeby ktokolwiek się nad nią litował. W końcu było to jedynie uczulenie, a nie odcięta kończyna. Zastrzygła wąsami.
Na początku nie odczuła szczególnej różnicy, może poza ochłodzeniem pokrytego miejsca, gdy lekkie podmuchy zefirku omiatały dwójkę. Z następnymi uderzeniami serca jednak poczuła ulgę, a do tej pory widoczne poddenerwowanie na jej pysku, zamieniło się w swego rodzaju zadowolenie. Na moment zapomniała nawet, o co sprzeczała się z burym. Aż do momentu, w którym wycofał się w celu podniesienia swoich ziół z suchego, szerokiego kawałku kory. Widziała, że nie udało mu się pozyskać całości – w końcu narwał tego zielska tak dużo, że mu się nie mieściło to nawet w pyszczku. Westchnęła, po czym zbliżyła się i pochwyciła resztę, tym samym przewidując możliwe polecenie medyka, żeby mu pomogła. Chciała coś jeszcze mu powiedzieć, ale z pyskiem pełnym medykamentów nie była w stanie. Kocur zerknął na nią i zmarszczył brwi, ruchem ogona nakazując jej, żeby poszła za nim.

***

Końcówka Pory Opadających Liści

Wojowniczka szła u boku asystenta medyka, częściowo zapominając o jego obecności. Roztargniony Koperek i Cisowe Tchnienie byli zajęci, dlatego też bury wybrał się z nią, akurat miał chwilę wolnego od obowiązków, a niebieska potrzebowała pilnie pomocy. Chciała pobrać zioła na wzmocnienie oraz może na apetyt, ponieważ jej wujek od jakiegoś czasu nie jadł za chętnie zwierzyny. Początkowo myślała, że może przeszkadza mu tekstura. Później jednak, po wielu próbach, dowiedziała się, że to nie w tym tkwił problem. Może związane było to z chęcią zachowania piszczek dla innych kotów, aczkolwiek vanka nie chciała pozwolić na to, by stał się workiem kości. Dla niej to on był najważniejszy, a kocięta wraz z karmicielkami zdążyły się już najeść. Reszta powinna pożywić się tym, co złapią w ciągu dnia. Rośliny, które by pomogły starszemu, akurat się skończyły, dlatego też wyruszyli we dwójkę w celu znalezienia ich. Nie była to absolutnie najlepsza pora na poszukiwania, szanse na to, że znajdą cokolwiek w rzeczywistości wcale nie były aż tak wysokie, były niesamowicie niskie. Jednakże nawet malutka iskierka nadziei wystarczyła upartej Kalince.
— Hej — zaczął. — Nie wiem, czy jest sens, żebyśmy szli po te zioła...
Kalinowy Powiew poruszyła nieznacznie ogonem. Musieli cokolwiek znaleźć, przecież bez tego istniało ryzyko, że czekoladowy zupełnie odpuści sobie jedzenie piszczek, a przynajmniej tak myślała. Nie zapowiadało się na to, żeby zwierzyny przybywało w lesie, dlatego też lepiej, żeby jadł, co mieli. Nie chciała, żeby siedział głodny.
— Jeśli ich nie znajdziemy, to nie pomożemy Trzcinniczkowej Dziupli — miauknęła, rozglądając się w okolicach drzew i po wystających źdźbłach traw. Rozchyliła parę, jednak nie znalazła nic, co by pachniało jakkolwiek słodko, gorzko lub ogólnie ziołowo. — Może jeszcze coś się ostało.
Chudy spuścił wzrok, kierując go za Kalinką, która szukała wszędzie, gdzie mogła. Położył uszy po sobie delikatnie.
— Problem w tym, że my ich nie znajdziemy — miauknął. — Raczej nasz wysiłek jest... no daremny.
Zastrzygła wąsami na słowa asystenta medyka. — Jeśli teraz z tego zrezygnujemy, to na pewno niczego nie znajdziemy! — powiedziała, czując, że powoli traciła cierpliwość. Nie zależało mu na tym, żeby pomóc pobratymcy? Naprawdę pod koniec Pory Opadających Liści wszystkie rośliny, co do jednej, zgniły lub uschły? Gdyby tylko zapas się nie skończył, to by nawet nie musieli tego dnia po nie wychodzić.
Chudy posłał jej skołowany, nieco zmieszany uśmiech.
— Eh... — westchnął, odkopując w jednym miejscu roślinkę, której potrzebowali. — Zobacz, no spójrz. Z czegoś takiego niewiele zrobimy.
Zerwał ją mimo to i zabrał.
— Nie wydaje mi się, byśmy mieli szansę znaleźć cokolwiek poza tym — burknął. — Znam ten las pod tym kątem.
Kalinowy Powiew nie odpowiedziała mu tym razem, zamiast tego machnęła ogonem i przysunęła się bliżej. Może jeśli przejdą jeszcze kawałek, to znajdzie, chociaż cokolwiek więcej. Dla niej liczyły się nawet marne resztki, gdy w grę wchodził jej kochany wujek.
Nagle poczuła ukłucie w okolicach łapy. Gdy dotarł do niej dyskomfort, skrzywiła brwi.
— Nie właź na mnie! — syknęła, czując, że coraz mniej cierpliwa się robi. Nie miała czasu analizować, dlaczego dzisiaj miała tak zły humor i mało siły, teraz liczyło się raczej to, że coś jej doskwierało. — Próbujemy znaleźć zioła, a ty mi prawie pod łapy wchodzisz — dopowiedziała z wyrzutem, a końcówka jej niebieskiego ogona wywijała na boki, gdy niemal nie wpadła na niego całym ciężarem.
Chudy Grzbiet syknął i najeżył sierść. Uwaga kotki sprawiła, że skrzywił pysk i opuścił wąsy.
— Oh, przepraszam! — warknął. — Wiesz, trochę mało tu miejsca! Może gdybyś się tak nie kręciła, jak kot z pęcherzem to bym Cię nie nadepnął!
Asystent, przez postawienie łapy na błotnistej plamie poślizgnął się, co poskutkowało poleceniem prosto na kocicę. Dwójka przetoczyła się razem, a jako iż Chudy był wątłej budowy, przewrócenie go nie było trudne. Wilczaczka poczuła, jak zapada jej się serce, a oczy otwierają szeroko. Upadli głucho razem, rozsuwając zmoknięte, kolorowe liście. Parę z nich poleciało do góry tylko po to, żeby uderzenie serca później spaść na nich.
Kalinowy Powiew czuła chłód lekko przymrożonej trawy pod swoim grzbietem. Wiatr poruszał spokojnie gałęziami wierzb, otaczających ich nieregularnie. Patrzyła z lekkim skrępowaniem w niebieskie ślepia Chudego Grzbietu, ułożonego teraz niezgrabnie obok niej. Odwróciła łeb od niego, zadzierając lekko nos i czując ogromne zażenowanie. Dlaczego tak zareagowała? Czemu nie przewidziała, że bury na nią wpadnie? Zawsze chodziła z niebywałą gracją, potrafiła zazwyczaj przewidzieć, kiedy coś pójdzie nie po jej myśli. Czyżby nie spała tej nocy za dobrze? Było to możliwe… odkąd Gąsiorkowy Trzepot przeniosła się do legowiska starszych, wojowniczka składała swojej rodzinie nawet częstsze wizyty, a widok kruchości i przemijania wprawiał ją w ogromne przygnębienie, przez które nie mogła spać w nocy. Bała się, że któreś z jej bliskich za niedługo… umrze. Nigdy nie myślała, że będzie musiała przejmować się przemijaniem, a tu proszę. Nieprzyjemnie ścisnęło jej żołądek, a w gardle pojawiła się gula.
Niebo przyzdobione było w wysokie, gęste i ciemne chmury zwiastujące opady. Końcówka Pory Opadających Liści, jaka do nich przybyła nie była może najlżejsza, była, wręcz przeciwnie – dość mroźna, oznaczało to, że Pora Nagich Drzew zbliżała się do nich wielkimi krokami. Vanka położyła się na boku, patrząc z ukosa na niebo. Gwiazdy nie były widoczne wcale, a mimo wszystko czuła swego rodzaju spokój, nawet mimo sprzeczki, która miała miejsce chwilę temu. Oprócz tego czuła również zmęczenie. Dbanie o dwóch starszych na porządku dziennym nie było wcale proste, szczególnie że doskwierały im objawy, o których niebieska nigdy nie musiała myśleć i które nigdy jej jeszcze nie dotknęły. A jako iż uczniów było tylko dwóch, mogła liczyć tylko na jakąś dawkę pomocy, oczywistym było, że nikt nie będzie siedział nad seniorami i ich błagał, żeby zjedli lub wyprostowali kości. Już powoli nie dawali rady dbać o własne futra, więc to była kolejna rzecz, którą trzeba było robić za nich dla nich. Tutaj wojowniczka czuła się… wolna. Nie musiała się nikim zajmować, a zmartwienia, ze względu na kłótnie, na przynajmniej chwilę uleciały z jej głowy. Jakby potrzebowała na kogoś pokrzyczeć w celu uspokojenia się.
Trwali, leżąc na zimnej trawie. Asystent patrzył, jak kotka ze skrępowaniem odwraca głowę i zadziera nos, a on sam zmarszczył brwi i położył po sobie uszy. Zakrył pyszczek łapkami, nie zmieniając pozycji, a końcówka jego ogona drgnęła nerwowo.
Wziął nieregularny, drżący wdech, a następnie wypuścił to powietrze, które zamieniło się w parę. Szelest obok niego sprawił, że zabrał łapy z pyska i spojrzał ponownie na wojowniczkę.
Cicho zmienił pozycję i również ułożył się na boku. Trwali w ciszy, która otaczała ich z każdej strony, koiła zmysły, pozwalała odetchnąć. Świeże, mroźne powietrze pomagało zachować trzeźwość umysłu, ale również sprawiało, że bury medyk nieco drżał z zimna.
Chudy odwrócił wzrok i spojrzał na swoje łapy.
— Jak się czujesz? Wszystko... okej? — wydusił wreszcie.
Kalinowy Powiew odwróciła się delikatnie, żeby wydać przy tym jak najmniej hałasu, a następnie spojrzała na burego leżącego obok, nieco zdziwiona ciszą między nimi. Nie przeszkadzała jej, po prostu było to coś odmiennego. Dostrzegła, że doskwierało mu zimno, co zresztą nie było dziwne - w końcu nie było dzisiejszego wieczoru najcieplej, a on w dodatku miał bardzo rzadką okrywę... jego futro nie było w ogóle przystosowane do takich warunków. Poczuła lekkie ukłucie. Nie chciała, żeby później, w razie choroby, obwiniał ją, że chciała znowu wyjść z nim poza obóz. Też zastanawiała się, jak dużo bardziej mroźne pazury dotykały jego, w porównaniu do niej, z długą i gęstą szatą, która może i nie była tak idealna, jak mogłaby tego chcieć, jednak z pewnością sprawnie chroniła ją przed chłodami, przynajmniej dopóki nie była zmoczona lub zmierzwiona. Mogło wyglądać to dość niekorzystnie, ponieważ trwali tak w chwili następnej dawki ciszy, pomimo iż bury medyk zadał pytanie. Kalinowy Powiew miała wrażenie, jakby sobie to pytanie wymyśliła, głównie ze względu na zmęczenie. Zamrugała parokrotnie, strzygąc wąsami odruchowo. Poczuła w piersi miłe uczucie, jednak głowę wypełniała niepewność. Wolała, gdy się o nią martwił, czy gdy było mu to zupełnie obojętne...? Może pytanie wynikało jedynie z grzeczności? Ale czy buremu by robiło różnicę to, czy zabrzmiał miło, czy nie? Przejmował się nią? Może to było zachowanie, jakiego spodziewano się po medyku i nie kryło się za tym nic konkretnego, czysty profesjonalizm wynikający z objętej przez siebie roli. Mimo to... ktoś zauważył, że nie było w porządku, ale czy taki fakt dostrzeżenia był jej koniecznie potrzebny lub w tej sytuacji pożądany?
Mogło to nie świadczyć o niej za dobrze. Wilczacy nie mogli okazywać słabości, a wszelkie narzekanie raczej nie było wskazane. — Czuję się... jakoś w ten sposób. — Pochwyciła pnące się tuż obok niej, pomiędzy nimi, parę drobnych źdźbeł trawy w łapy, po czym jedno z nich zgniotła, a przy okazji dookoła niej malutki obszar. Następnie uniosła łapę i podeptała po nim jeszcze raz. Speszyła się odrobinę, odwracając wzrok od kocura. Miała wrażenie, że jeśli tylko wypowie powód swojego samopoczucia, nie uda jej się dalej trzymać emocji na wodzy. A z drugiej strony, skoro w ogóle zaczęła ten temat, odpowiedziała na pytanie, to raczej wypadałoby rozjaśnić swoją wizję. — Chudy Grzbiecie...? — mruknęła, spoglądając na niego raz jeszcze, już pewniej. Mogła jakoś zmienić temat, żeby nie kręciło się wokół niej. — A jak ty się czujesz? — dopytała, mając gdzieś z tyłu głowy ich poprzednie konwersacje. Kocur zmagał się z faktem, iż wyglądał zupełnie inaczej - a dokładniej, miał spłaszczony pyszczek i był wątłej postury. Nie dość, że chłody były dotkliwe, to w dodatku także wszelkiego rodzaju wysiłki, bo nie starczyło mu oddechu. — Zimno ci? — dopytała jeszcze, chwytając się tak naprawdę czegokolwiek, żeby nie musieć się spowiadać ze swoich problemów. Czy mogła się w ogóle otwierać tak, przed kimkolwiek? Zawsze opowiadała o swoich sukcesach Trzcinniczkowej Dziupli, a od niedawna w dodatku matce... jednak o problemach nie miała tak naprawdę z kim porozmawiać. Jej rodzina była już w podeszłym wieku, wszelki stres mógłby sprawić, że ich życie stałoby się krótsze. To była dużo gorsza i większa cena do zapłacenia, niżeli chwila ulgi dla niej, bo mogła komuś się wygadać. A z czasem, gdy tak czepiało się problemów i potem próbowało je puścić, to się ich gromadziło, a wypędzenie całej masy tych negatywnych uczuć nie było wcale proste. Nie dało się również wiecznie skupiać jedynie na sukcesach, bo gdzieś w głowie zawsze mruczał głosik, że ta radość nie będzie trwała wiecznie.
Kłótnie z asystentem pozwalały jej się w pewnym sensie wyżyć na kocurze, co nie było w ogóle miłe albo eleganckie. Czuła, że nie było to odpowiednie zachowanie, wręcz przeciwnie - sama nie przepadała za kotami, które się tak zachowywały i tak naprawdę jej zdanie nie zmieniło się szczególnie. Nigdy nie słynęła z bycia utrapieniem, a jednak dla Chudego Grzbietu mogła się taka wydawać przez swoje zachowanie.
Medyk położył uszy po sobie, a na jego pysk wkradło się przygnębienie. Gdy wojowniczka się odezwała, podniósł na nią swoje szaroniebieskie spojrzenie. Jej wzrok był pewniejszy, niż wcześniej, jakby przeskoczyli pierwszą przeszkodę w swojej mozolnej, acz przyjemnej wymianie zdań. Nic ich nie goniło; jedynie mróz sprawiał, że Chudemu kończyły się zapasy wytrwałości. Życie nauczyło go bycia pod tym względem twardym, jednak jak długo mógł tak trwać?
— To... T-to pierwszy raz, kiedy mnie pytasz, jak się czuję — odpowiedział cicho, stwierdzając ten smutny fakt.
Odwrócił na chwilę wzrok, opuszczając go na zgniecione wcześniej źdźbło trawy. Zacisnął oczy na moment, wypuszczając z siebie powietrze. Podwinął łapę pod tułów.
— Szczerze... to tak — przyznał w końcu. — Eh — szepnął, a z jego pyszczka ponownie wyleciała para. Zerknął na moment w niebo i patrząc w nie cały czas, kontynuował; — Kiedy wrócimy do obozu... dałbym Ci mieszankę na wzmocnienie, a także na lepszy sen. Nie powinnaś się tak wykańczać... to źdźbło... bardzo jasno przedstawiłaś odpowiedź. Mogę... mogę jeszcze zaoferować Ci trochę więcej mchu do posłania, żebyś nie marzła w nocy... Chociaż pewnie możesz się do kogoś tam przytulić w tym wojowniczym legowisku, haha — zaśmiał się nerwowo. — Mną się nie przejmuj. Zadbaj najpierw o siebie, Kalinowy Powiewie. Nie do końca rozumiem całość i nigdy nie byłem dobry w takie rzeczy, ale myślę, że powinnaś postawić siebie na pierwszym miejscu.
Pomiędzy nimi pojawiła się kolejna chwila ciszy, co jakiś czas przerywana przez szeleszczące nad nimi wysokie korony drzew. Wiatr kołysał ich gałęziami aksamitnie, wzbierając na sile z każdym kolejnym uderzeniem serca przebywania tutaj.
Śnieg zaczął małymi drobinkami prószyć z nieba, wyglądając przez swoją wielkość niczym brokat zesłany prosto z Klanu Gwiazdy. Jasne punkciki zamigotały w żółtych oczach wojowniczki. Pierwszy śnieg.
Pokręciła głową. Nie przytulała się do nikogo w legowisku wojowników. Robiła to za dawnych czasów, tuląc się do wujka, Trzcinniczkowej Dziupli. Opowiadał jej wtedy tak wiele historyjek, zawsze miał ich nieskończenie wiele. Gdyby tylko mogła, zapisałaby je gdzieś, żeby nigdy nie przepadły. Teraz, jedynym co mogła, żeby je zachować, to pamiętać o nich, dopóki pozwalała jej na to głowa i dowiadywać się o kolejnych. Przekazywać je dalej, jeśli uznałaby kogokolwiek za wystarczająco świadomego i chętnego do wysłuchania jej.
— Dziękuję — wydobyło się ciche miauknięcie z jej pyszczka. Uznała taką odpowiedź za wystarczającą, szczególnie gdy była bliska temu, żeby szczęka zaczęła jej dygotać na takim ziąbie, również z powodu lekkiego osłabienia. Jak chłodno musiało być, że zaczęło sypać? Może i nie szalało, ale i tak dało się odczuć znaczącą różnicę między temperaturą tutaj, a w sercu Klanu Wilka. Czasami trzeba było pochylić głowę i się zgodzić na pomoc, nawet jeśli godziło to trochę jej dumę, bo nie mogła pomóc sobie zawsze sama. Czasem trzeba było przyjąć wyciągniętą w swoją stronę pomocną łapę… nawet od Chudego Grzbietu.
Vanka mogła domyślać się, że nie było mu najcieplej. W końcu końcówka Pory Opadających Liści, a może nawet i początek Pory Nagich Drzew nie szczędziły nikogo, a dygotanie ciała z takiego wychłodzenia stawało się coraz bardziej widoczne. Ona miała jednak o tyle lepiej, że jej okrywa nie była paroma włoskami na krzyż, tylko półdługą okrywą, teraz w miarę przystosowaną do takich warunków, chociaż też niezupełnie. Zdziwiła się próbą pocieszenia jej, przez burego. Do tej pory raczej kłócili się nieustannie o praktycznie wszystko. Teraz okazywali sobie wsparcie, prawdopodobnie martwiąc się o siebie, a nie zachowywali jak wrogowie. Podniosła się ze swojego miejsca i otrzepała ze śniegu, spoglądając na pręgowanego kocura. Jej futrem coraz wyraźniej targały podmuchy wiatru, a korony drzew kołysały się gdzieś wysoko, muskając prawie że chmury. Pogoda się psuła, im dłużej tu przesiadywali.
— Musimy znaleźć jakieś schronienie… — zrobiła chwilę przerwy, gdy nagle zawiało jej mocno w pysk, uniemożliwiając dokończenie wypowiedzi, bo i tak nie byłoby jej słychać. Drobinki z nieba zaczęły sypać coraz bardziej obficie, wznosząc z gruntu chmurki z dopiero wyłożonych na podłożu kawałeczków. Zmarszczyła brwi, czując się prawie jak za dnia swojej próby, gdy była jeszcze malutką koteczką. Wtedy pora roku w ogóle jej nie oszczędzała i musiała postąpić tak, jak zamierzała teraz, jeśli chciała przetrwać. Różnica była jednak taka, że jeśli chcieli, mogli w każdej chwili wrócić do obozu. Zamiast tego postanowili, że tego nie zrobią, a przynajmniej ona tak zadecydowała. Gdyby zobaczyła czyjkolwiek inny pysk w tej chwili, prawdopodobnie nie udałoby jej się dalej trzymać nerwów na wodzy i rozpłakałaby się. W szczególności, gdyby dostrzegła matkę lub wujka.
Rozejrzała się ze zmrużonymi oczami, wreszcie dostrzegając pobliską norkę. Ruchem ogona poleciła kocurowi, żeby udał się tuż za nią. Chudy Grzbiet dość sprawnie podszedł do niej, chociaż sztywno. Jeśli cokolwiek do niej mówił, nie mogła go zbyt wyraźnie usłyszeć. Najprawdopodobniej jego chód był spowodowany takim chłodem. Kotka rozsunęła krzewy i zawęszyła. Wewnątrz wgłębienia nie było śladu po dawnym lokatorze, który mógł tu przesiadywać, tym razem im się poszczęściło. Weszła do środka, czując momentalne odcięcie od tak donośnego wycia i chłostania wręcz śniegiem. Tuż po paru uderzeniach serca wszedł również medyk. Kotka podeszła do niego i zasunęła krzewy, żeby zapewnić im lepsze odizolowanie się od wichury na zewnątrz. Odetchnęła, patrząc na kocura. Szkoda, że nie było tu posłań. Może ziemia nie będzie wcale aż taka twarda? Podeszła do niego i usiadła blisko, ale nie na tyle, żeby stykali się futrami. Czuła lekkie zażenowanie całą tą sytuacją, teraz kiedy na nowo mogli siebie normalnie słyszeć. Co powinna mu powiedzieć? Może nie powinna się nad tym teraz zastanawiać.
Położyła łeb na swoich łapach, otulając się smukłym ogonem. Przymknęła oczy, czując coraz to wyraźniej narastające w niej zmęczenie. Może nie było idealnie miękko, tak, jak miałaby u siebie w legowisku wojowników, ale tutaj mogła rzeczywiście odpocząć, a tego potrzebowała najbardziej. W obozie zadręczałaby się myślami o bliskich, a tutaj nie przypominało jej o nich prawie nic. Poczuła na sobie lekki dotyk, a potem ciepło, jednak nie uchylała już powiek, tylko pozwoliła sobie zasnąć.

***

Gdy Smuklik został uczniem Kalinki

Od śmierci Trzcinniczkowej Dziupli minęło już siedem księżyców, a mimo to Kalinowy Powiew nadal miała wrażenie, jakby stało się to wczoraj. Bała się, że zapomni jego zapachu, brzmienia głosu, wszystkich tych, licznych opowieści, a nawet i wyglądu. Spoglądając w stronę legowiska starszyzny, czuła niepokój. Jej zaufanie względem pobratymców zostało znacząco nadszarpnięte. Składała upadającej na zdrowiu matce wizyty niemal każdego dnia, mimo że nigdy nie miały idealnej i dobrej relacji. Pilnowała, żeby nikt oprócz niej i Chudego Grzbietu nie podawał jej posiłków. Od urodzenia vanka doszukiwała się u niej wsparcia, jednak niekoniecznie zawsze je dostawała, co zmusiło ją do stania się swoim własnym opiekunem, chociaż to nie było wcale proste. Dlatego też zawsze zachowywała się na bardziej dorosłą, niż była w rzeczywistości. Również dlatego podobała jej się “opieka” Ognikowej Słoty. Szylkretka wydawała jej się wtedy najmądrzejszym kotem, takim poukładanym, co potrafił uspokoić każde kocię, a w szczególności ją, w osobliwy sposób. Opowiadała za każdym razem o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd i w ten sposób vanka po raz pierwszy usłyszała o jakiejkolwiek wierze. Wtedy myślała, że powinna właśnie za nimi podążać, nieświadoma wagi całej tej sytuacji. Teraz jednak nie wiedziała już nawet, czy wierzyła w kogokolwiek. Wujek opowiadał jej niejednokrotnie o Klanie Gwiazdy, ku któremu obecnie chętniej wyglądała, chociaż nie otwarcie, a jedynie w umyśle, gdzieś głęboko, chowając to przed resztą. Najprawdopodobniej z powodu nostalgii i tęsknoty za przeszłością. Chciała wierzyć, że zaznał spokoju u własnych przodków i że wreszcie był szczęśliwy. Podczas takich rozmyślań dziękowała Klanowi Gwiazdy za to, że nie miała rodzeństwa. Nikomu nie życzyła losu takiego, jaki spotkał ją. Czuła się porzucona, mimo że doskonale wiedziała, iż wiara nie działała w ten sposób – była nadzieją, ale nie rozwiązaniem. Żaden z przodków nigdy by nie zszedł z nieba lub skądkolwiek po to, żeby jej pomóc. To ona musiała własnymi łapami utorować sobie ścieżkę, mimo wszystkich tych przeciwności losu. Musiała samemu próbować cokolwiek naprawić, jeśli chciała zmiany, bo szaleństwem było każdego dnia postępować tak samo, a jednak oczekiwać innych rezultatów. Zazwyczaj zaczynało się od małych kroków, a potem coraz większych, co nie było wcale proste. Najtrudniej było oczywiście zacząć.
Świat jednak nie zatrzymał się wraz z tak ogromną tragedią dla niebieskiej kotki, mało kto przykuł jakąkolwiek większą uwagę śmierci kota tak niezwykle ważnego, a jednak szybko zapomnianego. Odnosiła wrażenie, że mało kto o nim pamiętał, mimo specjalnego tytułu nadanego przez Zalotną Gwiazdę. Jakby mało który pobratymca rzeczywiście drążył i próbował się dowiedzieć, dlaczego czekoladowy umarł tak nagle. Raczej lwia część Wilczaków wytłumaczyła to starością, co samo w sobie miało sporo sensu, ale dla żółtookiej wydawało się tak bardzo niesprawiedliwe.
Kalinka otrzymała swojego pierwszego ucznia, Smuklika. Nie była pewna, jak powinna podejść do ich treningów. Czy należało traktować go tak, jak była sama traktowana przez Krucze Pióro? Spoglądając na puchatego młodzieńca, tak ciekawego wszystkiego dookoła i jeszcze – miała nadzieję – tak czystego, nienadgryzionego przez wszelkie zło, jakie mogło czyhać w azylu i w sercach kotów otaczających ich, Kalinka została przepełniona swego rodzaju nadzieją, ale i goryczą. Treningami mogła zapełnić pustkę w sercu, a także przekierować myśli na tor inny niż żałoba. Nie wiedziała, czy jej to zaszkodzi, ale nie mogła wiecznie opłakiwać wujka, nawet jeśli był najważniejszym kotem w całym jej życiu. Nadal był, ale obecnie w inny sposób. “Nauczę cię podstawowych ziół, będziesz lepsza od pozostałych wojowników. Oni mają w głowie pstro. Nie to, co ty”, wybrzmiały w jej głowie słowa Chudego Grzbietu.
Wojowniczka miała wrażenie, że śmierć starszego również dotknęła medyka. Stał się dużo poważniejszy, zamyślony. Starała się nie zadręczać tym zastanawianiem się, mimo że o zmroku nie było to wcale proste. Szczególnie iż zostawała sama z wszystkim, co działo jej się w głowie przed snem.
Spojrzała na kocurka, czekającego na jej polecenia.
— Co będziemy dzisiaj robić, Kalinowy Powiewie? — zapytał, a jego ogon zafalował z podekscytowania. Mroźne pazury owiały dwójkę, zmuszając ich futra do uniesienia się lekko ku górze.
— Dzisiaj odwiedzimy legowisko medyków. Chudy Grzbiet przekaże nam parę cennych informacji, które musi znać każdy wojownik — miauknęła i odwróciwszy się na pięcie, śnieg zaczął chrupać pod jej łapami. Pora Nagich Drzew nie szczędziła nikogo, całe szczęście zatem, że mogła przeprowadzić trening w takiej formie. Nie chciała narażać młodzieńca na tak konkretny ziąb. Normalnie pozwoliłaby niebieskiemu zadać jeszcze parę pytań, teraz jednak zależało jej na tym, by jak najszybciej ochronili się przed prószącymi płatkami z nieba.
Wetknęła łeb do środka, jej oczy prędko przyzwyczaiły się do półmroku. Wewnątrz siedział bury kocur, tłumaczący coś zawzięcie Bryzowej Łapie. Szczupła szylkretka kiwała głową, odrobinę może nawet i rozbawioną mimiką mentora. Kalinowy Powiew przed wejściem otrzepała się z wszelkich drobinek, jakie mogły się jej przyczepić. Podobną czynność poleciła swojemu podopiecznemu.

<Chudy? Jesteś zainteresowany wymianą wiedzy w ten chłodny dzień?>

Od Koszmarnej Łapy CD. Wilczego Skowytu

Przeszłość

— To raczej ja ciebie rozszarpię! — Wyszczerzył swoje małe kiełki.

— No cóż, w takim razie zmykam! — mruknął Wilczy Skowyt, który leciał do swoich obowiązków, ale dla Koszmaru było to zwycięstwo. Warknął na wyjście i machnął ogonkiem.

***

Teraźniejszość

Koszmarna Łapa siedział w cieniu drzew, patrząc na zachmurzone niebo. Ptaki leciały w kluczu, wracając z niewiadomo skąd. Dzisiaj było wyjątkowo spokojnie, za spokojnie. Nic się ciekawego nie działo. A mimo to w środku był rozjuszony. Otóż Kocimiętkowy Wir rozmawiała z tym durniem o imieniu Garbata Łapa. Jego krzywy pysk uśmiechał się do rudej kotki, a jego małe oczko patrzyło w jej oczy dłużej, niż uderzenie serca! Skandal po prostu! Że to truchło dalej jest w Klanie Wilka! Gdyby to zależało od Koszmaru, Garbata Łapa byłby już wywłoką na Drodze Grzmotu.

— Koszmarna Łapo. — Z transu wybudziła go Nadciągający Pomrok. — Już czas na trening. Dzisiaj poćwiczymy walkę.

Bury powoli wstał, rzucił mordercze spojrzenie Garbatej Łapie i poszedł za swoją szylkretową mentorką. Doszli do małej, zamkniętej polanki z rzadką trawą.

— No dobrze, dzisiaj doszlifujemy techniki walki. Jesteś silny, ale wolno reagujesz. Szybki, smukły wojownik mógłby cię pokonać. Nie pozwól siebie strącić. Musisz przygnieść przeciwnika.

— Nie pozwolę. — Przyjął pozycję obronną.

Mistrzyni zaczęła biec w jego stronę, a Koszmarna Łapa w odpowiednim momencie odskoczył.

Nadciągający Pomrok obróciła się na pięcie i naskoczyła na bok burego. Koszmarna Łapa przewrócił się na bok, lecz udało mu się odepchnąć szylkretkę tylnymi nogami. Szybko wstał na łapy i popatrzył się w oczy mentorki. To był czas jego ofensywy. Rzucił się do przodu i podniósł łapy. Mentorka chciała zaatakować jego brzuch, ale puch trochę zamortyzował atak. Koszmar przygniótł mentorkę swoim cielskiem. Szylkretka się wiła pod uczniem, ale udało jej się wydostać.

— Gratuluję, Koszmarna Łapo, wykorzystałeś swoje atuty i sprzeciwiłeś się swoim wadom.

— Dziękuję… — mruknął.

— Zawalczmy jeszcze raz — dodała mistrzyni, ale rozproszył ją szmer w krzakach. Szylkretka się rozejrzała, szukając źródła dźwięku. Okazało się, że to Kocimiętkowy Wir, która u swojego boku miała Garbatą Łapę.

— Witaj, Nadciągający Pomroku! — Skłoniła głowę. — Cześć, synu! Jak wam idzie trening?

— Bardzo dobrze, Koszmarna Łapa będzie dobrym wojownikiem, gdy dorośnie — pochwaliła go.

— Było dobrze, dopóki ten lisi bobek nie przyszedł! — wycedził cicho przez zęby.

— Niezwykle się cieszę! — W jej oczach pojawił się błysk. — Ja i Ognikowa Słota jesteśmy takie dumne z naszych dzieci… Ja jestem na treningu z Garbatą Łapą, chciałam z nim poćwiczyć techniki walki, aby lepiej sobie radził.

— Może niech Garbata Łapa zmierzy się z Koszmarną Łapą? Obaj są na podobnym poziomie, więc mogliby się od siebie nauczyć.

Koszmarna Łapa o mało nie wybuchł. On jest na takim samym poziomie co TA WYWŁOKA?! I że niby on ma się uczyć od tego krzywego pyska?! Pokaże mu, że bardzo daleko mu do jego rodziny.

— Doskonały pomysł! — mruknęła ruda kotka. — Dobrze im to zrobi.

„Zależy komu, bo ta wronia strawa skończy z połamanym kręgosłupem” — pomyślał.

— Garbata Łapo, Koszmarna Łapo, ustawcie się do walki. Kto pierwszy położy przeciwnika na ziemię i zdoła go przytrzymać, wygrywa. — ogłosiła Nadciągający Pomrok i usiadła tak, aby widzieć każdy ruch uczniów.

— Uwaga… Start! — krzyknęła szylkretowa mistrzyni, a na ten sygnał obaj uczniowie ruszyli przeciwko sobie. Koszmarna Łapa zamachnął się na czekoladowego, ale krzywooki zrobił unik i wycelował w tylne łapy przeciwnika, aby zbić go z nóg. Koszmarna łapa zdekoncentrował go, wbijając swoje pazury w jego zad. Garbatek z bólu wierzgnął niekontrolowanie tylnymi nogami, a bury ugryzł z jego ucho. Zielonooki przekręcił się na bok, przygniatając przy tym cętkowanego. Nie mógł przegrać! Nie z takim słabeuszem! Udało mu się wykręcić i mocno wgryzł się w ogon przeciwnika. Garbata Łapa o mało nie pisnął z bólu, a Koszmar wyślizgnął się, wykorzystując chwilę. Znowu stanęli naprzeciw siebie, a w lodowatych oczach burego zapłonął ogień. Ruszyli na siebie. Koszmarna Łapa walnął przeciwnika z barku, o mało go nie przewracając. Później naskoczył na Garbatą Łapę, wbijając kły w jego futro na karku, i przewalił przeciwnika. Przygniótł go łapami zakończonymi pazurami, a czekoladowy nieudolnie próbował się wykręcić.

— Trzy… dwa… jeden… Koszmarna Łapa wygrał! — krzyknęła Kocimiętkowy Wir.

Bury, choć usłyszał słowa matki, nie puścił przeciwnika. Wręcz przeciwnie, zaczął go przyciskać coraz mocniej do ziemi. Klatka piersiowa Garbatej Łapy podnosiła się z trudem i nierównomiernie.

„Giń! Zanurz się w cierpieniu!” — rozbrzmiało w jego głowie.

— Hej! Już koniec! — krzyknęła Nadciągający Pomrok, a gdy nikt nie zareagował, podbiegła do nich i rozłączyła ich. Garbata Łapa wziął głęboki wdech, uspokajając się.

— Koszmarna Łapo! Co w ciebie wstąpiło! — krzyknęła zła, a zarazem zmartwiona Kocimiętkowy Wir. — Mogłeś go udusić!

„Bardzo byłoby mi szkoda” — pomyślał.

— Nie wiem… musiałem nie usłyszeć zakończenia walki.

— Nawet gdybyś nie usłyszał, mogłeś mu zrobić krzywdę, tak przyciskając jego klatkę piersiową!

— Przepraszam, następnym razem nie będę używać tyle siły — mruknął niezbyt przekonany kocurek.

***

Gdy wracali, Garbata Łapa był w dalszej odległości od niego, wbijając wzrok w swoje łapy. Koszmarnej Łapie bardzo się to podobało, niech się go boi. 

Obecnie siedział przy stercie zwierzyny, jedząc chudą mysz. Nadciągający Pomrok nie była dzisiaj zadowolona z jego zachowania, więc zakończyli wcześniej trening.

— Hej — odezwał się do niego jakiś głos. — Mogę się przysiąść?

Okazało się, że ten głos należał do Tęczowej Łapy.

— Jasne — mruknął do kremowego bez entuzjazmu.

— Dzięki. — Kocurek usiadł obok cętkowanego. — Jak ci minął trening? Było super? Nauczyłeś się czegoś nowego?

Koszmar zaczął żałować, że go nie przepędził.

— Cóż, Garbata Łapa dostał w ogon — odmruknął tylko.

— Ojej… biedny Garbata Łapa, mam nadzieję, że nic mu nie jest…

— Może nareszcie poznał swoje miejsce — uśmiechnął się wrednie.

— Czemu uważasz, że jest do niczego? Każdy jest coś wart.

— Dla wron jako karma może jest, chyba że nawet dla nich jest bezwartościowy…

— Jesteś dość… niemiły — podsumował go Tęczowa Łapa.

— Może… — powiedział bez emocji kocur.

— Idę do starszyzny, posprzątać ich legowiska. — Kremus wstał i machnął ogonem na pożegnanie.

Koszmarna Łapa nie odpoczął długo od towarzystwa, gdyż zaraz po odejściu Tęczowej Łapy po jedzenie przyszedł Wilczy Skowyt.

— Ho, wchitaj, Kohmahna Hapo — powiedział wojownik z pełnym pyskiem.

— Witaj, Wilczy Skowycie. — Nie miał ochoty na rozmowę, ale jeśli starszy kocur do niego jeszcze zagada, spokojnie mu odpowie.

<Wilczy Skowycie?>

[983 słowa + walka uczniów]

[20% + 5%]

Od Wzorzystej Dali CD. Psotnego Nietoperza

— Na pewno nic się nie stało. Dymówkowa Łapa jest uczennicą, pewnie tylko chciała porozmawiać z kimś spoza klanu na zgromadzeniu — zapewniła przyjaciółkę, biorąc od niej jedną z piszczek, za którą chwilę później jej podziękowała. Czarna nadal zwieszała lekko głowę.

— Pewnie tak… — Machnęła ogonem, przez przypadek muskając ten należący do dymnej. Szylkretka spięła się. Przyspieszyła z jedzeniem, a kiedy pochłonęła posiłek, wstała.

— Porozmawiałabym jeszcze trochę, ale słyszałam, że muszę poprowadzić jakiś patrol… Do zobaczenia, Psotko! — wypaliła szybko, po czym jeszcze szybciej usunęła się z jej oczu, zdając sobie sprawę z tego, że nazwała ją zdrobnieniem.

***

Dwa wschody słońca później

Tw: walka, śmierć

Poszła na polowanie na Złotych Kłosach. Było to chyba jedno z jej ulubionych miejsc. Budziło w niej pozytywne wspomnienia, na przykład dnia, kiedy to została znaleziona przez Płomienne Serce. Samo polowanie szło jej bardzo dobrze. Kiedy miała już kilka piszczek, chciała wracać do obozu, ale usłyszała głos:

— Dalijko! Dawno cię nie widziałam!

Po drugiej stronie granicy stała ruda vanka. Wojowniczka odłożyła zdobycze na ziemię, żeby móc mówić.

— Wzorzysta Dalio — poprawiła najpierw kotkę. — Nie chcę z tobą już rozmawiać. Nie powinnyśmy. Radzę ci oddalić się od terenów Klanu Klifu.

— Och… Dlaczego tak mówisz? Nie chcę cię opuszczać… Dasz sobie radę tak sama?

Liliowa odwróciła się od samotniczki, sygnalizując, że zamierza już kończyć tę rozmowę i iść w swoją stronę.

— Nie jestem samotna. Mam przyjaciół, Psotkę… — Imię koleżanki wypowiedziała z uśmiechem, tonem charakterystycznym dla uczucia silniejszego niż przyjaźń i nutą melancholii.

— Psotkę? — Konwalijka zapytała jakby przestraszona. Arlekinka nie odpowiedziała. Schyliła się, żeby podnieść upolowaną zwierzynę.

Poczuła mocne szarpnięcie od tyłu. Instynktownie się odwróciła, żeby zobaczyć, co ją zaatakowało. Nie zdążyła uformować żadnej myśli. Zobaczyła błysk pazurów przed oczami i w ostatniej chwili odchyliła się, obrywając w nos.

— Kim do diabła jest Psotka?!

Przed nią nie stała już słodziutka Konwalijka. Jej krótkie futro było całe najeżone, ogon bił co chwila o ziemię, a kły były całe obnażone. Wzorek była taka zdezorientowana, że przeciwniczka zdążyła przygwoździć ją do ziemi. Po chwili jednak ciężar spadł z niej, zepchnięty przez… czarno-białą Klifiaczkę. Nie miała czasu pytać Psotnego Nietoperza, kiedy tu przyszła. Zamiast tego podniosła się z ziemi i ustawiła się w pozycji bojowej. Ruda walczyła z niebieskooką długość ogona dalej. Wzorzysta Dal postanowiła pomóc przyjaciółce i przyłączyła się do atakowania vanki. Najpierw podrapała ją tylko kilka razy. Na początku celowała w łapy, potem w coraz bardziej czułe miejsca. Czuła, jak powoli jej umysł zalewa furia. Nie chciała widzieć już tego ścierwa nigdy więcej. W końcu skoczyła na nią, a raczej złapała ją i powaliła na ziemię. Samotniczka wydała z siebie oszołomiony syk. I to było ostatnie, co kiedykolwiek zrobiła, bo chwilę po tym pazury liliowej przejechały po jej szyi. Klifiaczka wpatrywała się w stygnące pod nią ciało i tylko wbijała mocniej pazury w skórę ofiary, nie zważając na rosnącą sadzawkę szkarłatu pod jej łapami. Stała tak kilka uderzeń serca, dysząc ciężko, z beznamiętnym wyrazem pyska. Dopiero kiedy emocje trochę jej opadły i świadomość o tym, co się właśnie wydarzyło, dotarła do jej umysłu, odskoczyła gwałtownie ze stłumionym piskiem. Serce ponownie przyspieszyło, kiedy przerzuciła roztrzęsiony wzrok najpierw na zwłoki, potem na swoją zakrwawioną łapę, a na koniec na stojącą obok wojowniczkę.

— Co...? — zapytała drżącym głosem. Nie była w stanie sformułować konkretnej wypowiedzi. Była w szoku.

<Psotka? Co się stało? I ile słyszałaś?>

Od Odety CD. Wrony

Dwa tygodnie po mianowaniu

______________

Jabłonie rodziły jabłka, grusze — gruszki. To była prawda tego świata. Topole rozciągały się wysoko nad głowy kotów, a wierzby nachylały się i muskały ciała swoimi zachwycającymi wodospadami liści. Tak już się działo. Dębowe liście były zbierane dla medyków czy innych uzdrowicieli, a sosny miały najbardziej wonną żywicę. Po prostu miało to miejsce od zarania dziejów. Nic do zmiany, nic nowego. Odeta usłyszała te fakty tylko między wierszami, gdyż były na tyle naturalne, iż niewarte dodatkowego wspomnienia. Spotykała się z Owocowym Lasem tak twierdzącym. Zbywającym jej ciche zainteresowanie swoim brakiem odzewu.

Uczennica jednak uchylała pysk z zachwytu; wstrzymywała oddech, zwalniała swoją typową manierę pędu w przód. Wszystko po to, aby móc przystanąć gdzieś w miejscu okrytymi koronami i podziwiać je w pełnej okazałości, bez ponaglenia do jakiejś formy ruchu. Chociaż na początku bez ustanku biegła przed siebie, bo tutaj coś do nauczenia, a tam kot siedzący bez nikogo w okolicy, pewnego dnia coś zauważyła. Tęsknota za ogrodem płynęła w niej razem z uderzeniami serca i nic nie mogło wyprzeć tej instynktownej potrzeby, lecz las miał w sobie więcej do zaoferowania, niż zakładała.

Wyciszał ją. Zupełnie jak kwiecisty zakątek, chwytał ją w swe zapraszające szpony, nie wypuszczając godzinami. Tamten trzymał zapachem, kolorem… ten natomiast śpiewem i czystym życiem, mającym miejsce powyżej, tak samo, jak poniżej. W ten sposób, w sidłach bezkresnej przystani spokoju, mogła uciekać do miejsc znajdujących się gdzieś, gdzie łapa nie postała. Tam, w miejsce którego oko jeszcze nie przejrzało. Na teren nieokiełznanej natury pełnej najsłodszych owoców, najpiękniejszych płatków oraz niełamiących się łodyg. Do nieznanej okolicy wypełnionej barwami gotowymi do bycia odkrytymi przez pierwszego lepszego przechodnia. Marzyła o przechodzeniu zaraz obok nowych form roślinności i obserwowaniu ich rozkwitu. Wyobraźnia nie mogła objąć takiego majestatu. Nic nie było w stanie, poza samym przeżyciem odczutym na własnej skórze.

Zdarzały się też przypadki bardziej przyziemnych podróży, jednocześnie wbrew oczekiwaniom — niebezpieczniejszych. Prowadziły ją do Betonowego Świata oddalonego, niemniej dalej dostępnego. Przecząc pozorom, przywoływanie jego obrazu było jeszcze większym kłopotem. Wprost nie dawała rady przywołać do głowy prezencji najmniejszego skrawka tamtego terytorium albo nie chciała tego zrobić. Obydwie opcje miały prawdopodobieństwo na bycie rzeczywistością. Co więcej, istniała szansa na wspólną poprawność dwóch uzasadnień. Ilustracja mogła wiele zburzyć. Co, jeśli ujrzałaby te same, metalowe więzienia? A może ukazałby się ten sam błysk zbyt gładkiej powierzchni? Wypuściwszy się za daleko w same przemyślenia, kończyła w druzgocących punktach.

Dostrzeżenie w półmroku znajomego pyska, posłałoby ją na skraj. Chociażby najmniejszy prześwit tej bieli, połączonej z liliowym, wystarczyłby jej na zostanie nieruchomym posągiem, odtwarzającym tę chwilę do samej śmierci i wiecznego cierpienia z wiedzą, że ona uszła cało. Szczerze uważała Klementynę za wartą tego zaszczytu… pomimo zmuszania siebie do brnięcia przez to, co oferował los, miała świadomość tego, jak to delikatna, ale mądra siostra, odnalazłaby się w rutynie o wiele lepiej. Dałaby społeczności cenne ogniwo, nie dziwaczne coś, czym ona dla niej była.

To nie tak, iż użala się bez sensu! Właściwie to nigdy nie wspomniała o tym żadne duszyczce, jedynie rozmyślała tak we własnym towarzystwie i to nie za często. Nie była głupia, choć publiczna opinia mogła mówić inaczej. Co się stało, to się nie odstanie; myślała częściej, niżeliby uciekała w głąb filozofii. Zupełnie jak przeznaczenie drzew, historia kota nie była pisana przez niego zupełnie. Nigdy nie dowiedziała się kim jest ta cała “Wszechmatka”, lecz jej osobistą słusznością była racja przypadku. Teraz to ona została przypadkiem zostawiona, innym przypadkiem jej tata mógł wydostać się na wolność. Co począć z takimi trudnymi realiami?

Cofnięcie czasu dawno zostało kocięcym żartem. Niby obiecała sobie niezmienianie się po dołączeniu do grupy, aczkolwiek nie mogła dotrzymać słowa w pełni. To natura zmienia ją. Z przestraszonej koteczki wyrosłą na kocicę wewnętrznie dojrzalszą, z wizerunkiem starannie ukształtowanym na taki, jakiego pragnęła: głośna, towarzyska i żywiołowa. Dawne wady nie zniknęły, lecz byłaby w stanie zmusić siebie do uciszenia ich. Chodziło o to, że nie chciała. Nie mogła ot, tak zostawić za sobą kogoś, kogo znają jej najbliżsi. Nigdy nie widzieliby zmiany, więc jej nie chciała. Dopóki może, będzie pielęgnować w sobie tę ekstrawagancję.

Najbardziej bolała pustka w kształcie Ofelii. W przeszłości zawsze pełna, obecnie świecąca pustkami. Teraz uświadamiała sobie wartość tamtej relacji i funkcje bezpiecznej przestrzeni, jaką pełniła rodzicielka. Gdy Całunka nie wystarczała, gadaniny nużyły, łapy pulsowały bólem od pracy, przychodziła godzina ucieczki. Pojawiały się drzewa i oaza równie wspaniała, co niszcząca. Tam śpiewała, radowała się, płakała oraz na nowo formowała się do kupy. Lubiła wmawiać sobie wtedy obecność ukochanej pieszczoszki, nie wiedząc nawet, czy pozostała przy życiu do dzisiaj.

______________

Pora Nowych Liści

______________

Ostały śnieg migotał w słonecznych promieniach niczym miliony malusieńkich kryształków. Oczarowywał swoją formą, Odetę pewnie też, o ile nie deklarowałaby swojej nienawiści do niego. No, ale wszystko zaczęło się przez tę durną papkę! Gdyby nie walczyłaby w roztopach z niej złożonych, jej bajecznie proste futerko nie wyglądałoby jak jeden wielki kołtun! Od rana próbowała rozczesać te głupie kłaki, a one ani drgnęły!

Tłumacząc racjonalniej — zabrana, aby zawalczyć na rozlewisku, skończyła cała umorusana razem z posklejanym futrem. Jeździła po nim językiem w stałej sekwencji góra-dół, jednak nieważne jak mocno starała się doprowadzić je do stanu sprzed wycieczki, ono dalej pozostawało jakieś nieładnie skrzywione i splątane. Ponadto podopieczna nie znosiła zajmowania się swoją sierścią. Zazwyczaj nie skłaniała się do tego nigdy, a jeśli już, to w sytuacji ogromnego kryzysu, wymagającego wsparcia bez dwóch zdań. Cóż… to okazało się takim typem kryzysu. A może całkowitą przegraną z okryciem?

Sfrustrowana, zaprzestała milczeniu i usilnej pracy, a zaczęła wznosić głośne lamenty z emocji. Sam fakt okropnego wyglądu nie był wystarczający, o nie, nie. Poza tym każde dotknięcie supła bolało, jakby ktoś kopnął ją z całą siłą prosto w brzuchu; już nauczyła się podobnego uczucia i rozumiała porównanie. Przyszła wojowniczka uważała je za trafne, ale nie było jej do śmiechu. Nikomu by nie było, gdyby tak ciągle szarpał bez skutku jedno pasmo centralnie przy pysku. Przecież to miejsce było samo w sobie katorgą do czyszczenia! W parze z mocnym zawiązaniem tworzy mieszankę gotową zmusić Odetę do skoczenia prosto w wir rzeki.

Pobratymcy przechodzili obok co chwila, często posyłając w jej stronę dłuższe spojrzenie. Trudno im się dziwić, zważywszy na zasiadanie centralnie przed konarem służącym jako wyjście do legowiska uczniów. Większość przecinających polanę mijała się z nią, więc siłą rzeczy jakieś oczy musiały ku niej wędrować. Natomiast ona pozostawała niewzruszona, zajęta czymś innym, co stało się już po prostu typowe dla jej osoby. Koty przechodziły i wracały… tutaj ktoś zwolnił kroku, tam się zatrzymał… ktoś wiercił ją wzorkiem przez minutę, a ktoś wyłącznie ogólnikowo zmierzył ją ślepiami… Jej nie mogło być bardziej obojętnie. Toczyła walkę z potężnym kołtunem.

Odwróciła głowę i zamarła w rozkroku, w którym starała się wygiąć odpowiednio, aby dosięgnąć problemu. Wtem ujrzała przed sobą znajomą postać. Pierwotnie zaprzestała swoim czynnościom, ponieważ poczuła zmianę w naświetleniu, a teraz została uświadomiona przyczyny. Zawdzięczała to bowiem Wronie, która stojąc zaraz przed nią, zasłoniła część słonecznego światła. W zakłopotaniu obie zerkały ku sobie, jedna nerwowa już wcześniej, druga mająca problem z odnalezieniem jakichkolwiek słów. Pewnie nie spodziewała się tak szybkiej reakcji ze strony zajętej sobą Odety.

Liliowa dyszała, ale ciszy nienawidziła. Zabrałaby głos jako pierwsza, gdyby nie potrzeba wzięcia głębszego oddechu, przez co uprzedziła ją dymna. 

— Co ci się stało? — zapytała neutralnie. Na pewno zlokalizowała okropną, niszczącą wizerunek plątaninę futra, aczkolwiek nie skomentowała jej. Trochę zmieszało to byłą pieszczoszkę, zmuszając ją do zastanowienia się.

— Śnieg się stał — wreszcie wyrzuciła z siebie. Zdenerwowanie brzmiało jej w głosie, mimo mijającego czasu od ostatniej próby wyprostowania “grzywki”. Następnie, charakterystycznie, rozpoczęła jakiś mamrot pod nosem, ze złością tłumacząc sytuację. Zwiadowczyni patrzyła na nią z konsternacją, nadal odzywając się jedynie po zakończeniu tego niezrozumiałego wywodu, kiedy to jej kolej w konwersacji była uznawana.

— Potrzebujesz pomocy? — padło pytanie.

Odeta rozluźniła nieznacznie ramiona. Nie przemyślała tego, iż może dostać pomoc od kogoś innego. W sumie to miałoby wiele sensu, albowiem nie musiałby się tak wyginać… Czy stosownym jest prosić o takie wsparcie? Teoretycznie sama zaproponowała… Uczennica stęknęła donośnie, przechylając głowę do tyłu. Był to gest starający się uchwycić zrezygnowanie, jakie czuła.

— Czy będziesz w stanie naprawić ten koszmarny błąd losu? Czy jest jeszcze dla mnie nadzieja? — dramatyzowała, bo nie doznała rozkazu zaprzestania. Wrona miała trochę nietęgą minę, jednak naprawdę nie rzucała jakimiś większymi uszczypliwościami. Zmieniło się to po ponownym spotkaniu ich ślepi. Otworzywszy pysk w tamtym czasie, brzmiała taktownie równolegle z delikatnym muśnięciem oschłości.

— Troszkę przesadzasz. Podejdę i coś zaradzimy. — Czarna zbliżyła się, siadając bezpośrednio przy swojej rozmówczyni. — Nic nie dzieje się zupełnie bez przyczyny. Może po prostu dana jest ci zmiana fryzury — dorzuciła, co młodsza kontynuowała jako odniesienie.

— Dzieje się tyle przypadkowych rzeczy! Aż tracę rachubę w tym, co się stało. Dlaczego los jest taki…

<Wrono, może ty wiesz?>

[1432 słowa]

[29%]