Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.
W Klanie Klifu
Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?
W Klanie Nocy
Nie brakuje intrygujących zdarzeń.
Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę.
Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika.
Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?
W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
— Udało mi się sprowadzić do nas kotkę, samotniczkę. Należy ona do tej samej grupy samotników, która kilka dni temu porwała jedną z naszych najbardziej zasłużonych wojowniczek, Tropiącą Łaskę! Oznacza to, że już niedługo wyznaczę koty, które wraz z naszą nową więźniarką udadzą się na misję odbicia Tropiącej Łaski od tych okrutników! — zaczęła Zalotna Gwiazda z powagą. — Nasz nowy nabytek nazywa się Sroka, a jej obecność przy granicy z terenami samotniczymi uświadomiła mi, jak niebezpieczne jest wędrowanie w tamtych okolicach. Właśnie dlatego ogłaszam, że od dziś, aż do odwołania, macie zakaz zbliżania się w tamtą stronę! Od dzisiaj nie możecie wychodzić dalej niż za Cierniste Drzewo! — kontynuowała.
Po skończonej przemowie zeszła z mównicy, a jej wzrok spoczął na nim. Kocur był na początku zdziwiony jej decyzją, ale uświadomił sobie potem, że potrzebowali Sroki, żeby odbić Tropiącą Łaskę, której w sumie nie chciał nawet widzieć. Miał nadzieję, że kotka umrze w tym mieście.
***
Po powrocie z misji
— Zebraliśmy się tu przede wszystkim, by pogratulować wybawcom Tropiącej Łaski! — zaczęła Zalotna Gwiazda, uśmiechając się do zgromadzonych Wilczaków. — Ta szanowana wśród nas wojowniczka nie miałaby dziś okazji zasnąć wśród znajomych pysków, gdyby nie szóstka odważnych i silnych kotów. Kocimiętkowy Wir, Rozbity Księżyc, Wilczy Skowyt, Cętkowany Tęgosz, Skowronkowa Rozkosz, a także nasza zakładniczka — Sroka — zasługują dziś na szczególną pochwałę. Każdy z nich udowodnił, że w razie zagrożenia my, jako Wilczacy, jesteśmy w stanie połączyć siły i przezwyciężyć każdą przeszkodę! — kontynuowała, wypinając dumnie pierś.
Cętkowany Tęgosz też się uśmiechał w duchu, czekając, aż otrzymają tytuły za poświęcenie.
— Doszły mnie również słuchy, że Sroka, choć dołączyła do nas dopiero niedawno, już ma zadatki na przykładnego Wilczaka. W nagrodę za doprowadzenie patrolu do celu i pomoc w odbiciu Tropiącej Łaski zdecydowałam się podjąć pewien krok. Sroko, wystąp!
Rudzielec zrobił zniesmaczoną minę i to nie z powodu bolącego ucha czy ran. Czuł, że jego babcia o czymś zapomniała i ich pominęła. Tak nie powinno być. Może na końcu im da, czego chciał.
Gdy Sroka przedostała się przez tłum i stanęła przed mównicą, szylkretka kontynuowała.
— Nie będę trzymać cię w ciasnym legowisku więźniów, Sroko. Widzę w tobie ogromny potencjał na to, byś została jedną z najszlachetniejszych wojowniczek w Klanie Wilka. Wiem, że pod okiem odpowiedniego mentora nauczysz się każdego skrawka terenu na pamięć, a także wspinać się na drzewa czy nawigować w tunelach. Jestem pewna, że to Ognikowa Słota będzie dla ciebie odpowiednią mentorką i przekaże ci całą potrzebną wiedzę — wygłosiła przywódczyni, patrząc na młodszą kotkę z dumą. — Sroko, od dzisiaj będziesz zwała się Sroczym Cieniem. Przysługują ci te same prawa co reszcie uczniów, lecz wiedz, że twoim nowym mianem pragnę uhonorować twoje zasługi dla Klanu Wilka. Mam nadzieję, że w przyszłości pokażesz mi, że postąpiłam słusznie i nie okryjesz swojego wojowniczego imienia hańbą — dokończyła, po czym pozwoliła Ognikowej Słocie zetknąć się nosem ze Sroką.
Kocur patrzył na to krzywo. Co się teraz przed nim odwalało?
— Jest jeszcze jeden kot, który dziś wstąpi w szeregi uczniów. Morozie, wystąp.
Srebrzysty podszedł pod mównicę, a Tęgosz czuł się coraz bardziej sfrustrowany.
— Od dziś, aż do otrzymania imienia wojownika, będziesz się nazywać Soplową Łapą. Twoją mentorką będzie Biały Barszcz. Mam nadzieję, że przekaże ci całą swoją wiedzę — mówiła dalej szylkretka. — Może i nie przeżyłeś nocy w lesie, lecz wierzę, że twoja podróż z Betonowego Miasta aż do azylu Klanu Wilka jest świadectwem twojej wytrzymałości — dodała jeszcze, po czym zwróciła się do biało-liliowej wojowniczki. — Biały Barszczu, jesteś gotowa do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Sowiego Zmierzchu, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją siłę oraz zaciekłość. Będziesz mentorką Soplowej Łapy i mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę.
Po słowach przywódczyni Biały Barszcz zetknęła się nosem ze srebrzystym kocurkiem, a chwilę później rozległy się okrzyki.
Rudzielec patrzył pusto w ziemię po skończonym zebraniu. Obiecał babci, że nie zwątpi już nigdy w jej decyzje po tym, jak zamordował Trzcinniczkową Dziuple, ale teraz zwątpił. Poświęcił swoje życie, by ratować to lisie łajno zwane Tropiącą Łaską i nie dostał tytułu Powiernika Cienia? Przecież dostawało się to odznaczenie za poświęcenie się dla klanu i ofiarowanie własnego życia. Cały patrol to zrobił na tej wyprawie i dostał tylko durne gratulacje, jakby byli jakimiś kociakami ze żłobka. On sam nie czuł prawie jednego ucha, nawet nic na nie nie słyszał. Widział, że ekipa szła w stronę lecznicy, więc poszedł razem z nią. Oby Chudy Grzbiet naprawił mu to ucho.
***
Teraźniejszość
Rudzielec czuł się dziwnie z jednym funkcjonującym uchem. Teraz otoczenie z jego lewej strony stało się bardziej słyszalne, podczas gdy z prawej wszystko zgasło. Wracał z Zamroczoną Łapą do obozu, niosąc piszczki, polowanie w upał nie było dobrym pomysłem, ale chciał, żeby jego kuzynka doszlifowała umiejętności, zanim da jej test. Zamroczona Łapa zrobiła duży postęp z upływem księżyców, ale jeszcze jej wspinaczkę po drzewach trzeba było poprawić. Akurat mijali się ze Sroczym Cieniem i Ognikową Słotą. Rudzielec od razu popatrzył krzywo na białą-czarną kotkę, która szybko zniknęła poza azylem.
— Wszystko dobrze, kuzynie? — Zamroczona Łapa spojrzała na niego zmartwiona. Ten szybko popatrzył na nią, prychając.
— Oczywiście, że tak! A teraz znikaj mi z oczu. Jutro masz być lepsza niż dzisiaj, nawet młodsi od ciebie zostają wojownikami — syknął na nią. Córka Ognikowej Słoty szybko zgasła i ze zmieszaniem w oczach odeszła od niego. Westchnął jeszcze, patrząc na wyjście z obozu. Co jego babcia w niej widziała? To tylko durny samotnik, a jednak przez nią nie doczekał się tytułu Powiernika Cienia. Był tego pewny. Tylko jak się jej pozbyć? Nie zabije jej przecież jak Trzcinniczkowej Dziupli, bo raz już wpadł. Tej chytrej kotki trzeba będzie się pozbyć bez trucizny i pazurów. Gdyby tylko opanował zabijanie kotów słowami, byłby wtedy mistrzem zabójstw, seryjnym mordercą poprzez myśli. Brzmiało to głupio, ale może by przekonał Zalotną Gwiazdę, żeby się pozbyć Sroczego Cienia. Przecież jak poprzednio myślał, była chytra i niegłupia, a nawet zadała im niewygodne pytanie na temat oznaczeń dotyczących przynależności. Był kilka księżyców temu zbyt wściekły, by przypomnieć sobie o tym. Chciał się bić w głowę za to, że nie zrobił tego wcześniej. Spojrzał na legowisko swojej babci i poszedł w jego stronę, stawiając łapy ostrożnie.
— Mogę wejść? — spytał.
— Nie teraz — odparła Zalotna Gwiazda zachrypniętym głosem.
— To ważne — Cętkowany Tęgosz odpowiedział. Sprawa ze Sroką nie była błaha dla niego.
Przywódczyni chwilę milczała, by następnie odpowiedzieć:
— Skoro to ważne, przyjdź wieczorem, bo teraz jestem zajęta. — Rudzielec odszedł od legowiska przywódczyni, szukając cienia w tak upalny dzień. Położył się pod najbliższym drzewem i zaczął oglądać mrówki w ziemi.
***
Wieczór
Czas dosyć szybko minął. Do wieczora zdążył wyruszyć na jeden patrol i coś upolować samotnie. Popatrzył na niebo, na którym księżyc zaczął wspinać się coraz wyżej, i podjął próbę skierowania się ponownie do legowiska przywódcy. Rudzielec tym razem postawił pewniej krok, bo babcia obiecała mu, że teraz będzie mieć czas.
— Teraz masz czas dla mnie, babciu? — spytał dość spokojnie, wiedząc, że to, co ma do powiedzenia, dobije Sroczy Cień na dobre.
— Jasne, że mam, możesz wejść. — Cętkowany Tęgosz z pewnym uśmiechem wszedł do legowiska przywódczyni. W nim właśnie leżała zsiwiała arlekinka, która czyściła swoje futro. — Czego dotyczy ta ważna sprawa, Tęgoszu? — spytała go przywódczyni, co chwilę gładząc futro językiem.
— Chodzi o Sroczy Cień. Może i nam pomogła znaleźć Tropiącą Łaskę, ale jej przydatność tutaj się skończyła. Trzymamy w klanie kota, który nam zagraża. Gdy szliśmy odbić Tropiącą Łaskę, ona wywnioskowała, że naderwane uszy to oznaczenia dotyczące przynależności u nas. Oczywiście większość to przemilczała, bo zdradzenie samotnikowi takich informacji nie jest nam na łapę, tylko oczywiście Skowronkowa Rozkosz jej przytaknął. — Nerwowo zacisnął szczękę, przypominając sobie, jak młodzik palnął tę głupotę. Na szczęście to już nie jego sprawa, co będzie ze Skowronkiem. — Ciekawskie koty zawsze są najgorsze, bo potem im mało i chcą wiedzieć więcej. Jak się kiedyś dowie, czym jest kult, to wtedy możemy być skończeni. Weźmie łapy w troki i powie to reszcie gangusów, jakby to był zwyczajny temat na pogaduszki. Trzeba mieć na nią oko, babciu, albo zrobić coś bardziej stosownego. Na przykład pozbyć się zagrożenia. — Gdy tylko zaczął przemawiać, Zalotna Gwiazda przestała lizać futro i spojrzała na niego ze zmrużonymi oczami.
Nigdy nie ukończyła treningu żadnego ucznia, co czasami ją smuciło. Czuła, że jej koniec zbliża się gwałtownie, a ona nic nie mogła z tym zrobić. Zapewne pomimo bycia Jaśniejącym Skrzydłem nigdy nie dostanie zaszczytu dostania kolejnego ucznia, a co dopiero ukończenia jego szkolenia. Winiła się za nieukończenie szkolenia Pajęczej Nici, w końcu, gdyby tylko nie zaszła w ciążę… W dodatku była uczennicą Złotej Drogi, kolejnego kota, który przez jej działania musiał cierpieć i umrzeć. Jego pyszczek nawiedzał ją w snach, błagał, aby go ocaliła, a ona… Zostawiła go wtedy, podczas walki… Przez jej kręgosłup przeszedł dreszcz, aż w końcu ocknęła się, słysząc, jak wojownik, z którym była na patrolu pyta ją, czy odpowie na jego pytanie.
— Postrzępiony Mrozie? Wszystko w porządku? — zapytał Różeńcowe Serce, z lekkim zmartwieniem. Kotka od razu skinęła z lekkim uśmiechem.
— Tak, przepraszam. Zamyśliłam się. — odpowiedziała kocurowi. Ten odwzajemnił gest uśmiechu i spojrzał na tereny obok.
— Właśnie mówiłem Krabowej Łapie o terenach, które kiedyś należały do nas. Może chciałabyś opowiedzieć jej coś o walce z Klanem Wilka? — Po jego słowach jej uśmiech lekko zanikł. Spojrzała w stronę terenów Klanu Wilka, czując gulę w gardle.
«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»
— Postrzępiony Mrozie! Tak się cieszę, że cię widzę. — Kosaciec podbiegł do niej, oglądając się przed tym za siebie. Wiedziała, że kocur martwił się, że któryś z jego pobratymców go zauważy. Byłoby to najgorszym scenariuszem dla ich dwójki, gdyż mogliby otrzymać surową karę.
— Też się cieszę. — Wtuliła się w jego puszystą grzywę, wciągając ten tak dziwnie kłujący zapach kocura. Czuła Klan Wilka, może to dlatego, ale… Może był i inny powód..?
«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»
Leżeli razem w trawie, patrząc sobie w oczy. Kotka czuła, jakby znów cały jej świat był ułożony. Jakby każdy element był na swoim miejscu. Może powinna była nie stresować się tak ostatnimi wydarzeniami. Zbliżyła pyszczek do jego grzywy, wtulając się w nią. Uśmiechnęła się delikatnie pod nosem, czując bicie jego serca.
— Kocham cię, Kosaćcowa Grzywo. — odpowiedź była tak szczera, niosła w sobie tak wiele wspomnień… Nareszcie czuła obok jego ciepło, a wypowiedzenie tego było jak obietnica. Jednak… Po chwili odsunęła się od niego i spojrzała mu w oczy. Nie patrzył na nią. Odwrócił swój wzrok. Sekundy mijały w ciszy, a brak odpowiedzi zaczynał do niej docierać zbyt późno. W końcu położyła się już na brzuchu, patrząc w pełni na kocura. Cisza przytłaczała ją powoli, a w uszach słyszała tylko szepty rozmowy z ostatniego spotkania. — Kosaćcowa Grzywo..?
— Tak? — potrząsnął głową, teraz patrząc na nią znowu.
— Kochasz mnie, prawda? — zapytała go. Ten patrzył na nią z otwartym pyszczkiem, jakby szukając odpowiednich słów. Ale najwidoczniej nie znalazł ich, bo odwrócił od niej głowę. Kotka wstała teraz, patrząc na niego zagubiona.
— Chwila, ty… Co ty do mnie czujesz? Czy w ogóle coś jeszcze czujesz? Albo czy kiedykolwiek czułeś? — nadal, cisza. W końcu szarpnęła go mocno za ucho, na co ten syknął, zwracając w jej stronę głowę. Wyglądał na złego, ale na pewno nie na tak złego, jak ona. — Odpowiedz mi.
— Postrzępiony Mrozie, ja… To nie tak, że nic nie czuję. Ostatnio wiele się dzieje… — usiadł, patrząc na nią.
— Cały czas wiele się dzieje, co? Dlatego nie mogłeś mnie odwiedzić. Ale jak dla mnie wygląda to na wymówki. — syknęła, ogonem bijąc po ziemi. Jej uszy były położone nisko na głowie, a futro nastroszone.
— Żadne wymówki, Strzępko, ja… — gdy chciał się zbliżyć, kotka odsunęła się.
— Nie nazywaj mnie tak. Po tym wszystkim, co razem przeszliśmy, po tym, jak walczyłam dla naszych kociąt, jak musiałam patrzeć na ich cierpienie, oraz po tym, jak dzieliliśmy znów moment miłości… Nie wiesz, co czujesz? — spojrzała na niego ze złością.
— To nie tak…
— A ja myślę, że właśnie tak. — Kocur spojrzał na nią teraz już również zły. W końcu jednak westchnął i jego wyraz twarzy zmienił się na smutny.
— Słuchaj, wiele się zmieniło — zaczął przez zaciśnięte zęby. Spojrzał w dół — Nie spotkasz mnie już więcej. Nasze dzieci zostały okaleczone przez ten parszywy Klan Gwiazdy, w który wierzysz — mówił z trudem — I w dodatku cała odpowiedzialność spadła na ciebie, podczas gdy ja latam po terenie Klanu Wilka, wiedząc, że zrobiłem ci kocięta i uciekłem jak dzikus. Ja... Już nie wiem. — pod koniec jego głos się załamał. — Naprawdę nie wiem, co do ciebie czuję, Strzępko. Najlepiej będzie, jeśli... zapomnisz o mnie. Na zawsze. A więc ci odpowiadam... — westchnął ciężko — ... Nie, nie kocham cię.
W tym momencie jego słowa przerwało draśnięcie jej pazurów o jego pysk. Kotka patrzyła, jak z rany pozostawionej po ciosie sączy się powoli krew. Jednak nawet ten cios nie mógł naprawić jej złamanego serca. Nic nie wypełni pustki, jaką kocur po sobie zostawił. Patrzyła na niego teraz zdruzgotana, a on stał tam po prostu, zdziwiony niespodziewanym atakiem.
— Jak mogłeś, Kosaćcowa Grzywo. Ja… Zaufałam ci… A ty tak mnie potraktowałeś. Nie znam cię. Nigdy, ale to NIGDY nie zbliżaj się do moich córek. — Z oczu zaczęły jej się lać łzy, a wojownik stojący naprzeciwko patrzył na nią zszokowany.
— To też moje córki…
— Już nie. Nie są twoje. Skoro uważasz, że są tak wielce okaleczone, to nie masz prawa się nazywać ich ojcem. — odsyknęła mu. W końcu odwróciła się, aby nie patrzeć już na jego twarz. Przynosiła jej tak wiele bólu… — Nie chcę cię już więcej widzieć. Żegnaj, Kosaćcowa Grzywo.
«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»
Potrząsnęła głową, odrzucając od siebie przykre wspomnienia. Spojrzała na wyczekującą Zanurzoną Łapę.
— Cóż, to było dość dawno temu… Ale wiem, że kiedyś jeszcze będziemy na tyle silni, aby odbić Czarne Gniazda. Klan Wilka i tak ma już dość dużo terytorium. Byli bardzo brutalni w walce, prawie zabili Judaszowcową Gwiazdę, jak jeszcze nie był liderem.
— To musiało być straszne… — odpowiedziała jej uczennica.
— Tak… Było. — Kotka odwróciła wzrok. — Powinniśmy wracać, robi się dość późno.
Skierowali się w stronę domu. Gdy wrócili do obozu, spojrzała na lidera, który niespokojnie podrygiwał ogonem. Ostatnio wspominał, że na terytorium kręci się wiele samotników. Trzeba być ostrożnym. Uczniowie nie powinni wychodzić sami poza terytoria, a nawet wojownicy, dla ich bezpieczeństwa. Tej nocy jednak kotka nie potrafiła zasnąć, szczególnie że wiedziała, że on sam ostatnio zniknął na jakiś czas, jednak nikt nie wiedział, jaki był tego prawdziwy powód. Jednym z tych samotników mógł przecież i być Gąsienicowy Ogryzek. Tęskniła za bratem, tylko on jej został i to on znał całą prawdę. Była mu wdzięczna, że nawet podczas wygnania jej nie wyznał, ale winiła się za to, że nie mogła go ocalić, lub powiedzieć… Czegokolwiek. Leżała, spoglądając na księżyc, który lśnił spomiędzy gałązek, które budowały legowisko wojowników. Usłyszała skrzek wrony, jakby ta krzyczała, może z bólu, przez głośność zwierzęcia. Rozejrzała się, sprawdzając, czy reszta wojowników zasnęła, lub słyszała to, co ona. Wstała, po czym wyszła na środek obozu. Nie wiedziała sama, gdzie niosą ją łapy, ale wiedziała, że tak miało być. Miała takie przeczucie. Wrona znów wydała z siebie okrutny skrzek, pisk. Coś, co ledwo można nazwać dźwiękiem ptaka. Wyszła, meldując stojącym na straży, że wróci przed wschodem słońca. Plusem bycia Jaśniejącym Skrzydłem było to, że nikt z klanu nie był co do niej podejrzliwy o cokolwiek. Nawet zdrady, którą popełniła. Szła przed siebie, czując, jak otula ją jedynie chłód. Nie wiedziała nawet kiedy znalazła się przy wejściu do Złotych Kłosów. Rozejrzała się, po czym zawęszyła dla pewności, że nie ma tu żadnego samotnika. Znów usłyszała ją. Gdy już upewniła się, że jest bezpiecznie, weszła w wysoką roślinność, wręcz znikając w niej przez swój wzrost. Jedynie księżyc prześwitywał przez zboże, dając jej jakąkolwiek widoczność. Wyłoniła się po drugiej stronie, tuż przed Drogą Grzmotu. Nigdzie nie widziała ptaka, jednak czuła się tak, jakby poprzednio był cały czas obok. Jakby… Ją prowadził. Po drugiej stronie w końcu ujrzała go, patrzącego wprost na nią. Po chwili zaczął on dziobać coś w trawie, przez co odetchnęła jedynie w końcu. Jedyne co było tu straszne, to potwór, którego światła widziała daleko od siebie. Był to zwykły ptak, a ona musiała mieć jakieś problemy z głową, skoro powędrowała za nim aż tutaj. Już miała zawrócić, gdy usłyszała, jak w krzakach szeleści coś. Z nich wyłonił się jasny kot, a gdy wyskoczył na ofiarę, potwór przejechał tuż przed nią, zmierzwiając jej futro. Jej serce łomotało, a ona sama oddychała szybko ze strachu. Gdy odwróciła się znów w stronę kocura, zauważyła, że ten patrzy wprost na nią, ze zwierzęciem z pyska, a gdy zdała sobie sprawę z tego, kim jest, jej serce znów zabiło szybciej, jednak ona sama zamarła. Cofnęła łapę, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.
— Kosaćcowa Grzywo..? — kocur najwyraźniej usłyszał szelest po drugiej stronie, gdyż od razu spojrzał w stronę kotki. Również wydawał się być lekko zdziwiony. Nie odezwał się po dłuższej chwili. W końcu ruszył w stronę Drogi Grzmotu, rozglądając się, po czym, gdy droga była pusta, przebiegł na drugą stronę.
— Co ty tu robisz? — zapytała kocura, nadal w szoku. Ten przez chwilę jedynie wpatrywał się w jej oczy.
— To nieistotne. Nie spodziewałem się tu ciebie to takiej porze. — Chłód w jego głosie sprawił, że przeszedł przez nią dreszcz.
— Nieistotne? Po tym, jak uciekłeś z Klanu Wilka i nie mogłam cię zobaczyć? Nic mi nie powiedziałeś, po prostu odszedłeś — syknęła, po czym strzepnęła ogonem.
— Nie pozwoliłaś mi nawet poznać moich własnych dzieci, czemu więc miałbym ci się tłumaczyć z tego, czemu uciekłem? — Gdy to usłyszała, prychnęła z rozbawienia.
— Nigdy ci na mnie nie zależało, prawda? Zresztą, na nich też nie. Na nikim ci nie zależy, tylko na sobie, a w dodatku łazisz z jakąś bandą morderców.
— Nie nazywaj ich tak. — Widocznie spiął się, przez co jego mięśnie były o wiele bardziej widoczne. Wycedził te słowa przez zęby.
— Och, czemu? Masz zamiar ich bronić? Też kogoś zabiłeś? W sumie czemu pytam, na wojnie z waszym klanem straciliśmy wiele kotów, może i nawet zabiłeś któreś z nich, co? Jesteś z siebie dumy? — Biła ogonem po ziemi, na myśl o Złotej Drodze, który umarł, po części z jej własnej winy.
— Powiedziałem przestań! Nie wiesz, co się stało, czemu uciekliśmy. Nie mieliśmy wyboru. Żadne z nas nie zrobiło tego, aby zostać jakimś tam gangiem włóczęg, które by zabijały koty wokół siebie. Zrobiliśmy to dla własnego bezpieczeństwa, Klan Wilka nie był już naszym domem. Nigdy nie będzie — warknął, a jego futro stanęło dęba. Kotka przez chwilę patrzyła na niego, nie ukazując żadnej emocji.
— Więc wiedziałeś, że uciekniecie. Planowaliście to. A jednak nic mi nie powiedziałeś. — Podeszła bliżej do kocura. — Zostawiłeś mnie, Niebo, Drobną, Światełko i Naparstnicę! — wrzasnęła na kocura. Ten jednak nagle zmienił wyraz twarzy na zdziwiony.
— Czwórka? Chwila, przecież mieliśmy trójkę kociąt. — Na jego słowa zaśmiała się jedynie gorzko.
— Tak, ale po naszym ostatnim spotkaniu znów zaszłam w ciążę. Urodziłam trójkę kociąt. Jedno z nich urodziło się nieżywe, a drugie… — Zasłoniła swój brzuch ogonem i odwróciła wzrok, czując, jak gula staje w jej gardle. — Ono… Urodziło się zdeformowane, z komplikacjami, umarło po jednym księżycu. W męczarniach. Nie mogłam zrobić nic. Patrzyłam, jak umiera na moich oczach, podczas gdy Naparstnica potrzebował mnie tak samo, jak Sreberko. Irysek, pierwszy kociak, który zmarł, on… Wyglądał bardzo podobnie do ciebie. — Spojrzała w oczy kocura. Od początku wiedziała, że śmierć małego oznaczała również uschniętą jak wyrwany z ziemi kwiat miłość jej i byłego Wilczaka. Samo wspomnienie o Irysku przyprawiło ją o dreszcze, a w oku uroniła się łza.
— Skąd miałem wiedzieć, że tak to się skończy? To ty zaciągnęłaś mnie wtedy do krzaków…
— Bo myślałam, że mnie kochasz! Że muszę tylko spędzić z tobą więcej czasu, poświęcić się trochę bardziej, ale nie. Nic z tego. Nigdy mnie nie kochałeś, żywiłeś sobie mną swoje kruche ego, czując się jak najpotężniejszy wojownik, którego ktoś wielki jak samego członka Klanu Gwiazdy, ale wiesz co? Nadajesz się tylko do Mrocznej Puszczy. — Ostatnie słowa wysyczała, a kocur, gdy je tylko usłyszał, wyskoczył na nią. Przeturlali się w stronę Złotych Kłosów, a ona wylądowała pod nim. Młóciła łapami, próbując trafić w jego brzuch. Jednak gdy to nie poskutkowało, ugryzła go w jego przednią łapę, na co ten wrzasnął. Pociągnęła ją, przez co przekręcił się, upadając z braku równowagi. Teraz to ona górowała nad nim, patrząc na niego ze wściekłością w oczach.
— Nie masz pojęcia, jak bardzo zrujnowałeś moje życie! Jak wiele przeszłam, przez ciebie! Jak musiałam cierpieć, tracąc każdego kota mi bliskiego! Moją matkę, mojego ojca, Złotą Drogę, Pietruszkową Błyskawicę, Iryska, Sreberko, Gąsienicowego Ogryzka! A w dodatku ciebie! Nie masz prawa przychodzić tu i jeszcze się użalać, Kosaćcowa Grzywo! To ty wybrałeś tchórzostwo i ucieczkę, nie ja! Ja musiałam patrzeć na to, jak moje życie wali się, jak drzewo trafione przez grzmot! — Wrzeszczała, piszczała, a łzy powoli zaczynały spływać z jej policzków. Kocur patrzył na nią otępiały. Kotka powoli osunęła się w bok, podpierając się przednimi łapami, płacząc nadal gorzko. Jej łeb był zwieszony, a pazury wbite w ziemię. Kocur powoli i cicho podniósł się z ziemi, siadając naprzeciwko niej. Gdy ta nadal płakała, on sięgnął w stronę jej łapy, chwytając ją, po czym powoli przyłożył ją do swojego gardła. Spojrzała na swoją łapę. Jej pazury nadal były wysunięte, cała trzęsła się, a gdy przeniosła wzrok na kocura, w jego oczach nie było już ani jednej iskierki. Były zimne, bezduszne, bez żadnego znaku życia. Ten wzrok przeraził ją.
— Więc zabij mnie, Postrzępiony Mrozie. Skoro tak bardzo cię zraniłem, zrób to. — W jego głosie nie można było wyczytać niczego. Ironii, tego żartobliwego tonu, którym kiedyś ją obdarzał… Nic.
— N– Nie mogę… — Łkała mocno, a jej głos łamał się przez brak tchu. — Nie…
— Postrzępiony Mrozie, proszę cię o to. Zrób to. Nie mam gdzie iść, gdzie żyć, po co wracać. Więc… Zabij mnie. Zasłużyłem na to, prawda?
— Nie, możemy… Możemy to jeszcze naprawić… — Gdy to powiedziała, przyłożył jej łapę mocniej do siebie.
— Jeśli tego nie zrobisz, to sam rzucę się pod pierwszego lepszego nadjeżdżającego potwora. — Zabrzmiał groźnie, wręcz… Nieludzko. Jakby wcale nie był teraz sobą. Jej łapa trzęsła się, a jej pazury lekko wróciły do środka łapy, chowając się przed dokonaniem wyroku na kocurze. Jednak gdy znów spojrzała w jego oczy, wiedziała, że nie ma wyboru. Zamknęła oczy, po czym mocno wbiła pazury w jego skórę. Tuż po tym szybko zamachnęła się, pociągając je przez jego gardło, na co wydusił z siebie krzyk, który zagłuszyła krew, którą zaczął się dusić. Otworzyła oczy, patrząc, jak kocur zaczyna się potykać o własne łapy, aż w końcu upadł przed nią.
— K- Kosaćcu, nie, nie ja przepraszam! — Od razu schyliła się do niego, płakając jeszcze bardziej. Ostatnimi siłami kocur złapał jej pysk, patrząc na nią spod powiek, które powoli się zamykały.
— Przepraszam… K- kocham cię, Strzępko… — Zakaszlał, po czym jego łeb upadł na ziemię, a w jego oczach nie zostało już nic. Cały blask uciekł z nich, zostawiając je zmatowiałymi. Kotka położyła się przy jego ciele, wtulając się w jego futro. Płakała głośno i długo. Gdyby tylko teraz przechodził jakiś patrol, to nawet i Klanu Burzy by ją usłyszał. Spojrzała na drugą stronę ulicy zapłakanymi oczami, które sprawiały, że obraz był zamazany. Złapany przez kocura ptak nadal leżał tam, powoli tracąc ciepło, jak on sam.
«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»
Przy ciele spędziła długi czas, aż w końcu wstała, patrząc na nie bez żadnej emocji. Podniosła je, decydując się na pozbycie się go. Zaciągnęła je w stronę klifu, który był na tyle stromy, że do brzegu pod nim nie zapuszczali się nawet dwunożni. Wbiła mocno pazury w ziemię, po czym wyrzuciła je przed siebie. Jedyne co po nim sobie zostawiła, to ucho kocura, które miała zamiar zanieść do lidera. Powrót do obozu był cichy. Wokół nie słyszała nic, nawet świerszcza, albo jakiejkolwiek zwierzyny. Nie, żeby miała teraz polować, jednak cisza ta odbijała ją wręcz. Wprawiała ją w niepokój. Gdy dotarła do obozu, było już jasno, a obóz budził się do życia, podczas gdy ona sama nie zmrużyła nawet na chwilę oka. Pobratymcy od razu zwrócili uwagę na kotkę, gdy tylko weszła do obozu. Była pokryta krwią, a w pysku niosła coś, czego nie potrafili zidentyfikować. Podeszła do legowiska lidera, do którego poranne promienie słońca wpuszczały trochę światła. Lśniąca Gwiazda już nie spał, a gdy tylko ją zobaczył, od razu zaprosił ją do środka, podchodząc do niej.
— Co się stało? Czy na patrolu ktoś was zaatakował? — zapytał od razu, jednak ona wpatrywała się w niego tylko. W końcu położyła ucho na ziemi, teraz wzrok kierując na nie.
— Na naszym terytorium w nocy pojawił się samotnik. Był agresywny i chciał mnie zaatakować, a ja byłam sama. Jednak… Udało się mi go zabić, dla obrony klanu. Wiem, że według kodeksu wojownika powinno się zabijać tylko w ostateczności, jednak nie miałam wyjścia. Był to jeden z kotów, który uciekł z Klanu Wilka. Musiałam bronić Klanu Klifu. — W końcu spojrzała na lidera, który chwilę analizował to, co powiedziała.
— To bardzo odważne z twojej strony. Klan Klifu ceni sobie twoją odwagę i poświęcenie oraz lojalność. Nie mam zamiaru wyciągać z tego konsekwencji, a wręcz przeciwnie. Grupa samotników z Klanu Wilka jest niebezpieczna. Taki czyn może być jedynie pochwalony. Nie bez powodu wybrałem cię na Jaśniejące Skrzydło, Postrzępiony Mrozie. — Uśmiechnął się lekko, na co ona nie potrafiła odpowiedzieć tym samym. — Zbiorę Klan Klifu i przekażę, że powinni uważać teraz szczególnie na granicach.
— Dziękuję, Lśniąca Gwiazdo. — Schyliła łeb w geście podziękowania, po czym zwróciła się w stronę wyjścia z jego legowiska. Krew powoli zasychała na jej łapach, a ona sama czuła jedynie pustkę. Bo straciła jedynego kota, na którym jej jeszcze zależało, oprócz swoich dzieci. Klan Gwiazdy faktycznie mścił się na niej... A teraz… czy jest w ogóle sens, aby jeszcze żyła..?
Mam nadzieję, że nie złamałam waszych serc, miłego oglądania <3
Cis się nudziła. Łapa była nadal obita, ale dziś miała opuścić leże medyków i wrócić do szkolenia. W sumie powinna się cieszyć, miała szczęście, że nie stało jej się nic poważniejszego, a jej uraz okazał się niegroźny. Mimo wszystko była na siebie zła. Niby wiedziała, że upolowała zdobycz, którą przysłużyła się klanowi, ale spadła przy tym, jak jakieś kocię co pierwszy raz opuściło żłobek, I była pewna, że straciła cały szacunek, jeśli u kogokolwiek jakikolwiek miała. Pewnie teraz Psotny Nietoperz rozmawiała z jej ojcem, zastanawiając się, jakim cudem ich córka zrobiła taką głupotę. Takie myśli cały poprzedni wieczór krążyły jej w głowie, a teraz też nie chciały jej opuścić. Kotka zabrała się za mycie grzbietu, by zająć czymś myśli. Przeciągała szybko szorstkim językiem po swoim czarnym pręgowanym futrze, chodź i tak było już ono wcześniej myte, więc nie powinno być brudne, uparcie wykonywała tę czynność, aż futro zdawało się błyszczeć. Rozejrzała się po legowisku. Nic tu się nie działo. Leżąc tu, kotka była dla klanu jedynie obciążeniem.
***
Minęło już parę dni, od nieszczęśliwego upadku uczennicy, i mogła już wrócić do szkolenia. Nadeszła upalna pora zielonych liści. Noce były krótkie, I dawały mało wytchnienia od prażącego wszystko słońca. Dużo kotów trafiało do legowiska medyka z bólem głowy, ale na szczęście zazwyczaj były to zwykłe przypadki. Nie, żeby kotka obserwowała legowisko medyka, I sprawdzała kto tam, po co chodzi. Często dało się usłyszeć w tym klanie plotki, bądź usłyszeć rozmowy między medykami, których z sezonu na sezon zdawało się coraz więcej. Cis szczerze cieszyła się, kiedy jej koleżanka — Ćmi lot — otrzymała swoje pełne imię.
— Cisowa łapo, chodź! — zawołała ją Psotny Nietoperz. Uczennica posłusznie kiwnęła głową i podbiegła cicho. — Zabiorę Cię dziś na polowanie — zadecydowała jej mentorka, I po chwili krótkiej rozmowy obydwie kotki wyszły z obozu. Przemierzały miarowym tempem lasy pełne iglastych drzew, a także mijały czasami piasek, w którym mogłyby szukać krabów. Dziś jednak szły w inne miejsce, bardziej w głąb ich terytorium.
— To co, może się rozdzielimy? — zaproponowała Psotny Nietoperz. — Będzie to bardziej efektywne.
— Tak, to dobry pomysł — zdecydowała uczennica. — To może, ja pójdę w krzaki o tam? — Machnęła ogonem w bliżej nieokreślonym kierunku, ale z pewnością gdzieś w stronę granicy z Klanem Burzy.
— Dobry pomysł, ostatnio było tam mało polowań, więc może być więcej zwierzyny — zgodziła się jej mentorka. — Ja spróbuję bliżej wody, I poszukam jakichś krabów — miauknęła. Cis kiwnęła łebkiem, na znak, że wie, gdzie w razie czego szukać matki, po czym ruszyła w swoją stronę. Przeszła raptem kilkanaście długości ogona, gdy do jej nosa dotarł dziwny, niecodzienny zapach. Kotka czuła go chyba pierwszy raz w życiu. Przystanęła, I ponownie poniuchała. Tak, z pewnością nie znała tego zapachu. Ale czy to może być coś potencjalnie szkodliwego? Czy kotka musi iść z tym do swojej matki? Znieruchomiała. Po chwili wzięła jednak głęboki oddech. Tak, powinna iść po kogoś doświadczonego.
***
— Lis. To zapach lisa — mruknęła psotny nietoperz. — Trochę zwietrzały, zwierzę musiało przechodzić tędy parę dni temu. Mimo wszystko lepiej zakomunikować to komuś bardziej odpowiedniemu — zgodziła się. — Chodź Cisowa Łapo — przywołała swoją córkę.
Gęsta mgła zakradała się na nie od tyłu. Odżywające powoli trawy falowały na wietrze, ich szum wtórujący pieśni nocnych owadów.
Jedwabisty ogon Tei poruszał się rytmicznie gdzieś z boku, pasma jego rdzawego futra rozwiewane zimnem. Postąpiła krok do przodu. Jej łeb powoli uniósł się w górę, a spojrzenie spoczęło na rozgwieżdżonym niebie.
— W którą stronę jesteśmy zwrócone?
Zamrugała, zwracając wzrok na matkę kątem oka.
— Na północ — odparła po paru uderzeniach serca. Uniosła łapę, wskazując od niechcenia jeden z jaśniejszych punktów. — Tam jest Gwiazda Polarna.
Gwiazda Polarna, obok niej kształt z paroma mniejszymi i jedną równie jasną, co ta pierwsza. Według Tei Mała Niedźwiedzica; może przez zbite ciało i długi ogon. Czy niedźwiedzie miały ogony? Dlaczego nie Mały Kot?
Mała Niedźwiedzica i tuż nad nią ta Wielka – kocię i kocica. Mnemozyna i tuż nad nią Teja.
Przeniosła wzrok na polany, malujące się bielą i szarością w oddali. To miałoby więcej sensu. Poruszyła wąsami, śledząc wzrokiem tańczące z wiatrem trawy i blask rzecznej tafli w oddali.
— Gdyby coś się stało — zaczęła ponownie złota, z dziwną, gorzką nutą w głosie — zawsze możesz za nią podążać.
Mnemozyna zwróciła łeb w jej stronę. W kąciku oka mignął jej wzór Kasjopei; kolejna zagadka. W jaki sposób wyszczerbiona linia, niczym dwa przednie kły, miała przypominać wrzosy? Chyba, że to wrzosy nazwane zostały po niej?
— A co jest na północ?
Ogon Tei przesunął się za nią smętnie. W jej błękitnych ślipiach odbił się blask księżyca, niczym dwie zakręcone łzy.
— Więcej kotów — miauknęła. — Polany, lasy. Na zachód morze.
Zastrzygła uszyma. Chciałaby zobaczyć tak wielką połać wody. Falującą, tańczącą. Agresywną? Babka zawsze mówiła, że woda to zdradliwy żywioł. Ale mówiła to też o swoim ukochanym.
— Za tym wszystkim miasto — kontynuowała kocica. — Tam ciężko jednak nawigować. Mają- Hm. Swoje własne gwiazdy. Blisko ziemi. Ich blask przygasza ten nam znanych.
Zapominała czasem, że matka miała również życie przed nią. Było to trochę ciężkie do zrozumienia. Jeśli zwiedziła tyle zakamarków świata, tyle ścieżek, to dlaczego teraz tkwiła w miejscu? Dlaczego nie zabrała jej w podróż?
— Wrócisz tam?
Teja drgnęła, jak gdyby zadano jej niewygodne pytanie.
— Raczej nie — odpowiedziała po chwili zawahania, jej głos drżący. — Teraz mój dom jest tutaj, z Twoim ojcem.
Mnemozyna wydęła dolną wargę.
— Ale może kiedyś pójdziesz moim śladem.
↠∗✧᪥✧∗↞
Jakiś czas później…
Burza przesuwała się po ciemnym, warczącym niebie. Kurtyna deszczu odcinała wyjście z legowiska, zagłuszając ciche pomruki Tei.
Wcisnęła łapki głębiej pod brzuch złotej. Po jej grzbiecie przeszedł dreszcz zimna, a tuż po nim maminy język; wilgotne futro schnęło na jej karku i ogonie, a brzuch nosił niedomyte ślady błota. Uniosła łeb, wsłuchując się w odgłos kropel wody uderzających o liście krzewu głogu.
— Próbują nas zmyć z powierzchni ziemi!
Teja niemalże podskoczyła na głos, który nagle rozległ się w legowisku. Futro na grzbiecie młodszej nastroszyło się; niechętnie zwróciła spojrzenie na ociekające wodą sylwetki Horyzontu i Wichury.
— Tak? — zagaiła kocica, spoglądając na szwagra. Wichura skinął łbem, upuszczając na ziemię przemoknięty kawałek zwierzyny, podczas gdy jego brat zmierzył partnerkę wzrokiem. — Zerwało się już jakiś czas temu. Byle, żeby was żadna choroba nie rozłożyła…
— I deszcz, i lisy! — kontynuował młody kocur, ignorując jej zmartwienia. — Na lewo od drogi śmierdzi nimi okropnie.
Z tymi słowy westchnął i rozłożył się parę kroków dalej, obok Jabłoni. Horyzont również odłożył swoje zdobycze, splunął wodą i otrzepał się. Babka sięgnęła pomarszczonymi szczękami po wiewiórkę, a po paru uderzeniach serca i Teja przyciągnęła do siebie jedną z nornic. Szybkim ruchem podzieliła ją na dwie części, jedną z nich podsuwając Mnemozynie pod pysk.
— Proszę.
Niebieska spojrzała kątem oka na ojca, po czym pochyliła się nad zwierzyną.
— Dziękuję — wymamrotała do Tei.
Horyzont rozsiadł się na środku krzewu. Poczekał, aż wszyscy wgryzą się w swój posiłek, po czym zmrużył ślipia i machnął ogonem.
— Tak, tak, częstujcie się. Proszę bardzo — mruknął sztucznie beznamiętnym głosem. Barki Mnemozyny mimowolnie podeszły tuż do jej uszu. Bury kocur prychnął, a słowa z jego języka zsuwały się przesączone jadem. — Nie musicie dziękować.
Legowisko wypełniła niekomfortowa cisza. Kotka zmusiła się do przełknięcia odgryzionego kawałka, a wraz z nim do jej żołądka wpadła porcja napiętej atmosfery.
Nie rozumiała, skąd ta pretensja. Po co. Czy każdy kocur pluł w ten sposób na prawo i lewo? Czy każdy ojciec zdawał się mieć uraz do owoców swojej miłości i tego, do kogo tę miłość żywi? Czy to był standard?
Opowieści Tei o swoich rodzicach, których za młodu pozostawiła w mieście, temu przeczyły. Podobno jej dziadek był najserdeczniejszym kocurem, którego złota kiedykolwiek znała. A to, jak traktował babcię, nie mogło się równać z tym, co widziała podczas interakcji Horyzontu z Teją.
— Bo po co? — kontynuował. — Nikt nie docenia tego, ile dla tej rodziny robię-
— Horyzont!
Zabliźniony pysk gwałtownie zatrzasnął szczęki i odwrócił się w kierunku głosu. Babka Płonka wpatrywała się w syna z podobną irytacją wymalowaną w zmarszczkach wokół oczu.
— Czy możesz łaskawie przestać — wysyczała staruszka — czy trzeba Ci tę mordę zamknąć siłą?
Ogon Horyzontu przeciął powietrze.
— Mamo-
— Cisza! — Jabłoń nie dała mu dojść do słowa. — Tak, wszyscy są Ci wdzięczni. A teraz stul pysk, albo będziesz spać w deszczu.
Wichura, dotychczas przysłuchujący się rozwijającej kłótni z postawionymi na sztorc uszyma, uśmiechnął się krzywo.
— Właśnie! Wyluzuj, daj damom zjeść — dorzucił, puszczając oczko do przyglądającej się mu Mnemozyny. Wykrzywiła nieznacznie pysk. — Później na pewno wycałują Ci łapy.
Zacisnęła zęby na języku, by nie palnąć czegoś głupiego, i odwróciła wzrok. Horyzont stał pośrodku legowiska jeszcze przez parę uderzeń serca, wpatrując się w Jabłoń z zesztywniałym kręgosłupem. Nim zdążyła ponownie zabrać się za posiłek, ruszył się gwałtownie i padł na bok tuż obok Tei. Zarzucił łapę na łapę i nadstawił kocicy ubłocony pysk; złocista momentalnie wyprostowała się i, porzucając śniadanie, zaczęła z położonymi po sobie uszami czyścić futro partnera.
Mnemozyna jedynie wcisnęła się głębiej w jej brzuch i wsunęła nos w podpalaną sierść, zbierając się w myślach na przełknięcie reszty nornicy. Nie mogła marnować zwierzyny.
↠∗✧᪥✧∗↞
Teraźniejszość…
tw: śmierć
Ostatnie promienie zachodzącego słońca muskały grzbiety kotek. Atmosfera na polanie uchodziłaby nawet za błogą, gdyby nie cichnący nagle świergot ptaków i ostry swąd zwierzęcia wypełniający jej nozdrza.
Zjeżona sylwetka Tei zasłaniała jej widok drapieżnika; nietrudno było jednak rozpoznać rozwścieczony lisi warkot.
— Wspominałeś o lisach?
Wichura przełknął i krótko przytaknął łbem.
— Ano. Chyba z młodymi — odpowiedział Jabłoni. Niebieska zamrugała, wyglądając spod ogona matki. — Nie martwcie się. Nasz zapach na pewno je odstraszy. Trzeba tylko przykryć jeden smród drugim!
Futro na karku Mnemozyny stanęło dęba. Drzewa w oddali szumiały spokojnie, rzucając na ziemię długie cienie, jednak nie zwracała uwagi ani na jedno, ani na drugie. Zapomniana przez matkę zwierzyna leżała odrzucona gdzieś na bok, w zmierzwionej trawie, w której jeszcze parę uderzeń serca wcześniej czaiła się na jej ogon.
— Mnemo-
Teja wbiła pazury w ziemię i przełknęła głośno.
— Wracaj do domu — wydusiła z siebie głosem, którego niebieska jeszcze nigdy od niej nie słyszała. — W tym momencie.
Zamrugała. Rude zwierzę przesunęło się nieco w jej polu widzenia; paciorkowate oczy błysnęły w słabym świetle. Łapy, zamiast do tyłu, popchnęły ją do przodu i uczepiły się nogi Tei.
Strach przykuł jej ciało do ziemi. Co z matką? Nie zostawi jej, by ta samodzielnie rzucała się na lisa.
— Mnemozyno — wysyczała. — Biegiem-
Za długo się wahały. Drapieżnik wydał z siebie kolejne szczeknięcie, niezadowolony, że przeszkoda nie schodziła mu z drogi.
Stała rozdarta, z jedną nogą gotową do biegu, a resztą uczepioną drugiej kocicy. Nie mogła się ruszyć. Strach kazał jej uciekać, jednak jednocześnie sprawiał, że jej łapy grzęzły jak w błocie. Krew szumiała w jej uszach.
Teja zrobiła jeden gwałtowny krok w lewo.
I był to błąd.
W przeciągu uderzenia serca wylądowała na grzbiecie. Lisi jazgot zmieszał się z kocim warczeniem; przed jej oczami pojawiła się rozmyta plama rudego, a na nią spadł ciężar ciała matki. Kocica z obnażonymi zębami usiłowała cofać się do tyłu, szarpiąc się gwałtownie i zawodząc, jednak nie mogła oderwać się dalej niż na długość ogona.
Oczy Mnemozyny padły na przerażony pysk złotej. Dlaczego nie uciekała?
Dopiero parę zaakompaniowanych jękiem szarpnięć dalej dojrzała nogę kocicy, na której zacisnęły się lisie szczęki. Z jej gardła wyrwał się zduszony odgłos; dopadła do boku matki, ze strumieniem niezrozumiałych słów lejących się z jej języka. Jej łapki uczepiły się żeber Tei, plątając w futro. Niebieskie oczy spojrzały na nią z paniką, krzyki padły z podpalanego pyska, jednak ich sens dopadł do niej dopiero w momencie, w którym ostre pazury przeryły skórę na jej pysku.
Zatoczyła się z piskliwym wrzaskiem. Krew zalała jej prawe oko; przymrużyła je odruchowo, lądując zadem w trawie parę susów dalej. Teja darła się wniebogłosy. Przetarła pysk łapą, od razu sycząc na własny dotyk i szarpiąc się do tyłu. Po paru uderzeniach serca zacisnęła zęby i otarła czerwień na tyle, że przez chwilę w półmroku dostrzegła na nowo dwie sylwetki.
Lisa, pochylającego się nad ofiarą. I odchylony do tyłu łeb Tei, która leżała bezwładnie na trawie z rozgryzioną krtanią.
Zamarła. Przez parę chwil, które wydawały się ciągnąć w nieskończoność, wpatrywała się w matkę. W krew ściekającą z zębów drapieżnika na jej ciało, wsiąkającą w ziemię dookoła i ginącą w zapadającej ciemności. Stała tak, przykucnięta, aż nie napotkała zaszklonych oczu trupa.
Mnemozyna momentalnie wyprostowała się jak struna. Nie do końca obecnym, spanikowanym wzrokiem zmierzyła lisa, z którego gardła ponownie wyrwał się jazgot, i ruszyła biegiem.
Nie była pewna, w którą stronę niosą ją łapy. Zostawiła za sobą rzeź, drzewa, po jakimś czasie również i pasmo stygnącego asfaltu. W momencie, w którym jej płuca nie wytrzymały i musiała się zatrzymać, nie miała najmniejszego pojęcia, gdzie się znajduje.
Zasychająca krew sklejała futro na jej pysku, a rany rozciągały się i piekły na nowo przy każdym ruchu warg. Łapczywie łapała oddech. Wokół niej rozciągały się polany, w oddali majaczyły drzewa, za nią szumiała rzeka. Uniosła wzrok na niebo. Gdzieś z tyłu błyszczał Niedźwiedzi Strażnik, na prawo wzór Lutni, a przed nią znajomy blask Gwiazdy Polarnej.
Zawahała się.
Gdyby spojrzała przez ramię, upewniłaby się, że przybiegła w kierunku, który przy pierwszych ciepłych wiatrach wskazała jej Teja. Miała stać teraz na terenach zamieszkiwanych przez inne koty; za drzewami widzieć miasto, a na lewo słyszeć morze. Wszystko jednak rozciągało się na tak wielkich połaciach ziemi, że było to niemożliwe.
Zamiast szumu fal do jej uszu dobiegły więc jedynie cudze kroki.
Szelest traw ponownie postawił jej ciało na sztorc. Wstrzymała oddech, a przed nią jak gdyby znikąd pojawiły się nieznajome sylwetki.
Przybysze wydawali się równie zaskoczeni jej widokiem, co ona ich. Ciszę przerywał tylko śpiew świerszczy; po paru uderzeniach serca ostrożnie zrobiła krok do tyłu. Później drugi, i jeszcze kolejny.
— Hej!
Głos młodej kocicy poniósł się z wiatrem. Zastygła w miejscu, podnosząc spojrzenie, uprzednio wbite we własne łapy.
W odległości zaledwie paru susów od niej stanęła dwójka kotów. Wspomniana kocica o smukłej, pokrytej paroma bliznami sylwetce i wysoki, okryty długim, białym futrem kocur, przypominający oprószonego śniegiem ducha. Dwie pary oczu wpatrywała się w nią, lśniąc w półmroku – jedne niebieskie, drugie czerwone.
— Zgubiłaś się? — zagaiła szylkretka.
Futro Mnemozyny jedynie napuszyło się w odpowiedzi. Ta wpatrywała się w nią wyczekująco; ostatecznie ledwo zauważalnie skinęła głową. Ruch łbem ponownie posłał iskry bólu wzdłuż jej pyska. Wykrzywiła się, a z jej gardła padł głuchy odgłos.
— Jesteś ranna — wtrącił starszy kocur. Nim zdążyła skrytykować oczywistość tych słów, jego brwi zmarszczyły się nieznacznie, a wzrok zlustrował uważnie polanę za nią. — Coś Cię zaatakowało?
Chwila ciszy. Język ciążył jej w pysku jak bezużyteczny mięsień.
— Ktoś?
Nie uzyskując odpowiedzi wysunął się o krok do przodu. Mnemozyna podskoczyła i napięła mięśnie, wbijając w niego rozbiegany wzrok-
— Łapy przy sobie!
Dopiero, gdy nieznajomy zastygł w miejscu, zorientowała się, że słowa te padły z jej pyska. Zatrzasnęła zęby. Nie zauważyła nawet tego, że jeden z jej kłów zahaczył o naderwaną wargę. Wyprostowała się i zamarła.
Nie dość, że nie odpowiedziała, to jeszcze na niego nawrzeszczała.
— Jak się nazywasz? — zapytał po paru uderzeniach serca, ku jej zdumieniu. Wydawał się niewzruszony jej słowami. Co więcej; usiadł na trawie i owinął łapy ogonem. — Ja jestem Biały Strumień. A to — ruchem brody wskazał kocicę stojącą nad jego barkiem — jest Chyża Porzeczka.
Przełknęła ślinę, zawahawszy się.
— Mnemozyna.
— Mnemozyno — kontynuował, wykrzywiając wargi w słabym uśmiechu, jak gdyby musiał się na niego postarać. — Wiesz, gdzie jesteś?
Rozejrzała się.
— Teoretycznie? — wydusiła z siebie. — Przyszłam- Gdzieś z południa.
Biały Strumień zastrzygł jednym z uszu.
— Stoimy właśnie na terytoriach Klanu Burzy.
Ah.
Tłumaczyło to ich nagłe spotkanie. Obejrzała się przez ramię, próbując sobie wyobrazić, jak miejsce, w którym teraz stoją, wyglądało z domowej polany. Jakie gwiazdy błyszczały wtedy nad skruszoną kamienną wieżą, majaczącą w oddali. Teraz widziała nad nią jasną głowę i wijący się tułów Węża-
W kącie jej oka kocur podniósł się i machnął ogonem. Nastroszyła się ponownie; czerwone ślipia obrzuciły ją uważnym spojrzeniem.
— Mnemozyno — zaczął znowu. Uchyliła wargi i wbiła w niego niepewny wzrok. — Jesteś tu sama, ranna i zapewne głodna. Jest późno.
Napięła łapy.
— Możemy Cię zabrać do naszego obozu — zaproponował. — Nasza medyczka opatrzy Twoje rany. Dostaniesz posiłek i suche miejsce do spania.
Cisza. Serce nadal szaleńczo rwało się w jej piersi. Z pyska nadal ściekała krew, zmieszana ze łzami, które w pewnym momencie uciekły spod jej powiek. Mięśnie i płuca bolały ją od biegu, a całe jej ciało było nieziemsko ciężkie. Potok myśli w głowie szumiał nieustannie.
Zawahała się. Przyjmowali ją z otwartymi ramionami.
Odbiegła myślą do czekającego na nią w domu ojca. Nikt nie wiedział, że opuściła z Teją legowisko. Nigdy nie wiedzieli. Wyobraziła sobie rozwścieczony, zawiedziony pysk Horyzontu, uspokajającego go Wichurę i wzdychającą babkę. Czy rzeczywiście byłby zawiedziony? Czy może jednak popatrzyłby na nią bez wyrazu, zamrugał, i zniknął gdzieś się pałętać? Czy szukałby upustu irytacji w postaci czegoś do rozorania pazurami? Kto, z własnej woli lub nie, by się pod te pazury nawinął?
Nie chciała wracać do domu.
Bała się nieco oczekiwań nieznajomych i zasad panujących w ich domu, ale bała się również reakcji mieszkańców jej własnego.
Przeniosła wzrok z Białego Strumienia na podekscytowaną szylkretkę za jego plecami, i z powrotem. Zamrugała, przełknęła ślinę i szarpnęła łbem w geście zgody. Albinos machnął ogonem i w końcu zbliżył się do niej, a ona w końcu nie odskoczyła; już chwilę później była eskortowana przez łąki z nim u jednego boku, a Chyżą Porzeczką u drugiego – zostawiając zmasakrowane ciało Tei i śpiącego ojca daleko za sobą.
Siedział na skraju obozu, leniwie obserwując koty krzątające się wokół stosu zdobyczy, kiedy po raz kolejny przypomniał sobie słowa Pyzy: "Lepiej jest być zwyczajnym, niż być takim jak ty!". Nie potrafił stwierdzić, dlaczego akurat ta uwaga tak uporczywie powracała do jego myśli, skoro podczas samej kłótni nie brakowało znacznie bardziej obraźliwych komentarzy. Być może dlatego, że nie brzmiała jak zwykła obelga, a raczej jak coś, co kotka rzeczywiście uważała za prawdę.
Zmarszczył nos, odwracając wzrok od polany. Zwyczajność nie była przecież niczym, do czego powinien dążyć. Nie po to spędzał tyle czasu, zastanawiając się nad własną przyszłością, by ostatecznie zadowolić się życiem, które nie wyróżniałoby się niczym spośród pozostałych. Chciał dokonać czegoś znaczącego, czegoś, co sprawiłoby, że inni zapamiętaliby jego imię, a nie jedynie kojarzyli go jako kolejnego wojownika Klanu Wilka.
A jednak, im dłużej roztrząsał tamtą rozmowę, tym bardziej drażniło go, że Pyza mogła tak łatwo uznać go za kogoś, kim wcale nie chciał być. Nie zamierzał przyznawać jej racji, zwłaszcza że sama nie wydawała mu się szczególnie interesującą kotką. Mimo to jej słowa pozostawiły po sobie nieprzyjemne wrażenie, którego nie potrafił pozbyć się równie łatwo, jak innych uwag.
W końcu westchnął, podnosząc się z miejsca. Nie miał zamiaru dłużej zaprzątać sobie nią głowy. Była tylko Pyzą, a jej zdanie nie powinno mieć dla niego żadnego znaczenia.
“Czajko, ja… chcę, żebyś wiedział, jak okropnie żyje mi się w samotności. Tęsknię za rozmowami z innymi kotami. Tęsknię za poczuciem, że gdzieś przynależę. Tęsknię za dzieleniem się językami z pobratymcami. Nie potrafię też znieść świadomości, że gdzieś tam, za rzeką, mam dwie córki, które nigdy nie widziały mnie na oczy! Tak bardzo chciałbym codziennie budzić się i móc powiedzieć im “kocham cię”. Poza tym… chciałbym wreszcie wyznać miłość Łezce. Chciałbym, żeby została moją partnerką. I chciałbym też, żeby mogła budzić się przy mnie, zamiast codziennie maszerować na granicę, by ze mną porozmawiać. Proszę, Czajko, przemyśl moje słowa… Ty też mógłbyś znaleźć sobie kogoś wśród Nocniaków! Jestem pewien, że szybko przystosujemy się do ich stylu życia. Przysięgam też, że przedstawię cię Łezce i moim córkom! Będziesz dla nich jak wujek, co ty na to?” — słowa Osetka non stop huczały mu w myślach.
Wtedy nic nie odpowiedział drugiemu kocurowi, po prostu w grobowej ciszy podniósł się z miejsca, a następnie ruszył w tylko sobie znanym kierunku, choć tak naprawdę nawet on nie wiedział, gdzie się kieruje. Potrzebował w samotności przemyśleć kwestię dołączenia do Klanu Nocy. Jemu w porównaniu do zielonookiego dobrze się żyło jako samotnik, nawet jeśli co wschód słońca wisiało nad nim widmo głodu czy śmierci z powodu choroby. W dodatku klany różniły się od systemu w Owocowym Lesie — nie mieli rangi zwiadowców, więc kim, by został? Zwykłym wojownikiem? Nie radził sobie zbyt dobrze w aspektach wymagających siły fizycznej, pod tym względem był wyjątkowo przeciętny, gdyż jego treningi skupiały się na wspinaczce, bezszelestnym poruszaniu się, czy maskowaniu lub gatunkach drzew wraz z ich chorobami. Na terenach niczyich pełnych potężnych konarów czuł się najlepiej, było to swego jego naturalne środowisko, gdzie miał zdecydowaną przewagę nad innymi. A teraz? Miałby to wszystko porzucić, by pływać i jeść ryby? Przecież było to tak odmienne, od tego, co znał. Czy naprawdę był gotowy na takie poświęcenie tylko dlatego, że czuł coś do Lisiego Ostu i to coś więcej niż zwykłą przyjaźń? Nawet jeśli nie był w stanie tego określić, to wiedział, iż dołączenie do smakoszy ryb, by młodszy mógł mieć kontakt z “partnerką” i dziećmi będzie najbardziej bolesnym doznaniem w psychicznej i emocjonalnej sferze.
Może i stara się każdemu dogodzić, nawet jeśli to niemożliwe i często było to jego własnym kosztem, jednakże teraz było coś, co go powstrzymywało przed takim działaniem w tej sprawie. Dotychczas chyba jeszcze nie doświadczył czegoś takiego, więc nie wiedział, że tym uczuciem jest po prostu zwykła zazdrość. Zazdrość, iż kocur, w którym był zadurzony od wielu księżyców woli jakąś pierwszą lepszą Nocniaczkę niż jego, kota, który tyle poświęcił, by być teraz przy jego boku. Ta pożal się Wszechmatko, Senna Łza ani myślała o opuszczeniu klanu z dziećmi dla Lisiego Ostu, zamiast tego wolała go mamić i zaciągać w swe rodzinne sidła. Niebieskofutry od początku nie był przekonany do tej wojowniczki, nawet jeśli ta faktycznie nic nie zrobiła, to w oczach Czajki była jednym z najgorszych potworów, jakie mogły stąpać i przyciągnąć do siebie biednego czarnofutergo samotnika. Może i był to przejaw zaborczości ze strony kocura, aczkolwiek on tego w ten sposób nie postrzegał, chciał po prostu, jak najlepiej dla przyjaciela. Choć istny ból sprawiał widok, kiedy ten pogrążał się w swej bezdennej spierali użalania nad swoim losem. W takich momentach na biały pysk kocura cisnął się grymas niezadowolenia, jednak nigdy tego nie okazał. Może i sprawiał wrażenie zimnego, bez uczuć, lecz on po prostu od czasu do czasu niektórych z nich nie był w stanie odpowiednio wyrazić, dlatego też obecnie właśnie te, z którymi ma problem, ukrywa.
•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••
Nie wiedział, ile do końca minęło od pamiętnej i zarazem ostatniej rozmowy z Lisim Ostem, lecz wszystkie emocje wciąż w nim żyły. Równie intensywnie, jakby zielonooki raptem parę uderzeń serca temu przedstawił swoją propozycję, która zmieni ich życie. Brązowooki dotychczas kręcił się po terenach niczyich, unikając miejsc, gdzie mógłby napotkać młodszego z obawy, iż ten będzie wtedy oczekiwać ostatecznej odpowiedzi ze strony niebieskiego. A on nawet nie wiedział, czy byłby w stanie poświęcić się dla przyjaciela i dołączyć na nowo do jakiejś społeczności. Czy byłby w stanie znieść początkowy stan, kiedy to jest się kompletnie obcym i raczej niezbyt mile widzianym? Moment, kiedy to nikt nie ufa Ci na tyle, aby bez cienia obaw lub podejrzeń wymienić parę słów. Tak bardzo się obawiał tego, że wszystko będzie wyglądać tak samo, jak zaczynał szkolenie na zwiadowcę w Owocowym Lesie lub później, kiedy Borowik owinął go sobie wokół łapy i mógł nim pokierować, jak tylko chciał, a on sam był kompletnie ślepy na wszystkie sygnały, które wręcz krzyczały, że coś jest nie tak, że drugi kocur posuwa się za daleko.
Kiedy to warkot Potworów dotarł do jego uszu, zdał sobie sprawę, iż zbliża się do Drogi Grzmotu. Dokładniej tej samej, którą księżyce temu przekroczył, zamykając rozdział w swoim życiu, który kręcił się wokół Owocowego Lasu. Czy były dni, kiedy tęsknota za dawnym życiem niemal rozrywała jego duszę? Aby tylko raz. Wątpił, iż Kajzerka z Orzeszkiem jeszcze żyją. Wierzył, że Ci nad nim czuwają jako jaskółki bądź jerzyki, nawet jeśli szylkretowa kocica w pamięci syna nie była wielką wyznawczynią Wszechmatki, w porównaniu do swojego partnera, który aktywnie uczestniczył w spotkaniach wyznawców. Również miał nadzieję, iż Guziczek i Gąska mają się dobrze. Może nawet założyli własne rodziny, w końcu cętkowany szybko odnalazł z Kurką nić porozumienia, której niebieskofutry im zazdrościł.
Jego krok nie zwalniał, w jednostajnym rytmie stawiał łapy przed sobą, skracając dystans, jaki dzielił go od czarnej, śmierdzącej ścieżki, której Potwory nigdy nie opuszczały. Przystanął, dopiero gdy o lisią długość był od zostania potrąconym przez jednego z nich. Silny podmuch wiatru, który gnał tu za Potworem, skutecznie zmierzwił krótką, przylegając sierść samotnika. Przy czym ten cudem utrzymał się na łapach pod siłą porywu powietrza. Trzepnął końcówką ogona, odwracając się w stronę rzeki oraz terenów innych klanów. Nie znał zbytnio położenia terytoriów innych, poza Owocowym Lasem, Klanem Nocy oraz Burzy. Może i kiedyś wiedza ta zajmowała jakieś miejsce w jego umyśle, lecz teraz część dawnych nauk niemal poszła w zapomnienie, a inne pojęcia były zasnute ciężką mgłą lub kompletnie uleciały, tworząc miejsce na nowe informacje.
•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••
Pierwsze, co uderzyło w jego nozdrza to ciężki zapach Wilczaków wymieszany z lasem iglastym. Dopiero później sama woń drzew upstrzonych igłami zamiast liśćmi, które wraz z sezonami zmieniały kolor lub kompletnie obumierały, by stać się częścią ściółki leśnej. Wędrówka do ów terenów raczej była jedną z tych dłuższych, których już jakiś czas nie odbywał. Odkąd w miarę pogodził się z Lisim Ostem, to trzymał się terenów niczyich, rzadko kiedy nawet zapuszczając się w okolice granicy Nocniakami. Czarnofutry za to ochoczo przebywał w ich okolicach — w końcu może za którymś razem trafi na patrol, gdzie ujrzy swoją wybrankę. Na samo wspomnienie czarnej szylkretki, zastrzygł prawym uchem, jakby odganiał natrętną muchę. Może i nawet określenie te nie mijało się z prawą. Niebieskofutry traktował Senną Łzę jak natręta, który nagle pojawił się w życiu zielonookiego i najwidoczniej nie ma zamiaru samemu się usunąć z tej sfery.
Już miał ruszać dalej wzdłuż granicy, kiedy to z pobliskich krzaków wyłoniła się trójka wojowników. Każdy z nich bez wyjątku na długość drzewa roztaczał fetor Klanu Wilka, dzięki czemu kocur nie miał wątpliwości, iż muszą być członkami społeczności, która żyje pośród iglaków. Zielonooka kotka o liliowo-srebrnym umaszczeniu z klasycznym pręgowaniem była zdecydowanie najbardziej zbudowana spośród swych towarzyszy, gdyż kolejny był rudy kocur o raczej przeciętnej budowie, a na samym końcu jakiś bury młodzik z wystającymi kłami i pędzelkami na uszach. Cała ich zgraja na widok samotnika przybrała negatywne nastawienie w jego kierunku. Niebieskofutry jedynie trzepnął końcówką ogona, chcąc wznowić podróż, jednak w połowie kroku zatrzymały go słowa jednego z Wilczaków.
— Czego tu szukasz wronia strawo? — syknął rudy kocur, którego ciało zdobiły blizny. Mimo tych słów Czajka nic nie odpowiedział, jedynie swymi ciemnobrązowymi ślepiami obserwował patrol. — Co, zabrakło Ci języka w gębie?
— Cętkowany Tęgoszu — mruknęła srebrna, upominając młodszego. — To tereny Klanu Wilka, samotniku.
— Jestem tego świadom — odparł przybysz ze słyszalną chrypką.
— W takim razie czego tu szukasz? — Cętkowany młodzik wciął się z pytaniem.
— Niczego, jedynie przechodzę obok. Nawet nie przekroczyłem waszych granic, więc odpuście sobie tę wrogość — wyjaśnił, na końcu spoglądając na Cętkowanego Tęgosza, który jako pierwszy rzucił się na niego z wyzwiskami.
— Wędrujesz wzdłuż Drogi Grzmotu? — kontynuowała kocica, nie zważając na młodszych towarzyszy, którzy raczej nie potrafili zachować spokoju.
— Owszem, ale spokojnie, nie wkroczę na wasze tereny, a tym bardziej nie będę polować.
Liliowa skinęła głową, przyjmując do wiadomości informacje ze strony samotnika. Chyba chciała już odejść, lecz dwójka kocurów miała inne plany.
•• ━━━━━ ••●•• ━━━━━ ••
Dopiero kiedy płuca paliły go żywym ogniem, samotnik zwolnił swój szaleńczy bieg.
Owszem, Czajka uciekł z podkulonym ogonem, nim wilczacki patrol zdążył się rzucić na niego z pazurami. Nie wiedział, czy ruszyli za nim w pościg, czy uznali jego tchórzostwo za swoje zwycięstwo. Nie obchodziło go to. Najważniejsze było to, iż jakoś przeżył to spotkanie z trójką mało przyjemnych wojowników — choć musiał przyznać, że liliowa jako jedyna sprawiała wrażenie kota rozumnego, którym nie kieruje żądza krwi, walki czy śmierci.
Szaleńczy bieg wyjątkowo blisko Drogi Grzmotu nie był na dłuższy czas dobrym pomysłem, lecz raczej mało kto odważyłby się na taki ruch. Kocur nie miał innego wyboru i musiał w jakimś stopniu zaryzykować tym ruchem. Wszechmatka najwidoczniej nad nim czuwała, gdyż wyszedł z tego bez szwanku.
W miejscu, gdzie przystanął, zapach Wilczaków był o wiele słabszy i wymieszany z wonią innych samotników, którzy zapewne przekraczali granicę. Pewnie też patrole klanu rzadko kiedy zapuszczały się w te okolice, więc koty spoza ich społeczności to musiały wykorzystywać. W i sam Czajka. Może i był to ryzykowny ruch, przekraczać granicę, lecz jego niebieska sierść zdążyła przesiąknąć odorem Potworów, które go mijały w czasie podróży wzdłuż ich drogi.
W czasie wędrówki pomiędzy iglakami z non stop napiętymi mięśniami, do jego uszu dotarł szelest, a w nosie zatańczyła woń świeżo zbieranych ziół. Parę kroków dalej pomiędzy krzewami dostrzegł sylwetkę czekoladowego samotnika, którego miał okazję poznać księżyce temu.
Orzechówkowa Łapa była bardzo zasmucona z powodu zaginięcia Pani Wysokości Mandarynkowej Gwiazdy. Jak inni, miała nadzieję, że to zniknięcie było tymczasowe. Jednak Pan Książę Rogaty Flaming poszedł do Księżycowej Sadzawki razem z Panem Księciem Błękitną Laguną, a wrócił do obozu już jako Pan Wysokość Rogata Gwiazda. Gratulowała kocurowi mianowania, ale również była w żałobie po prawdopodobnej śmierci wcześniejszej liderki. Orzechówkowa Łapa szła do stosu zwierzyny, chcąc odnieść swoją niedawno upolowaną piszczkę. Nuciła sobie po cichu pieśń o paziu królowej i fantazjowała o mężnych wojownikach walczących dla swojej damy. Rozmarzona, nie zauważyła Pana Księcia Rogatej Gwiazdy, który też szedł do sterty zwierzyny. Zwęglona niechcący uderzyła w pióro lidera, które opadło na ziemię. Zdenerwowana i zawstydzona uczennica schyliła się i podniosła przedmiot, na którym pojawiły się drobinki ziemi. – P-przepraszam, Wasza Wysokość Rogata Gwiazdo! Niemądra ja, zamiast patrzeć się przed siebie, fantazjowałam o głupich rzeczach! Przebacz mi, Panie Księciu Rogata Gwiazdo! Lider się lekko pochylił, aby koteczka mogła wpiąć mu pióro w grzywę. – Następnym razem uważaj, Orzechówkowa Łapo. To pióro jest niezwykle rzadkie. Każdy chciałby takie mieć, lecz ze względu na trudną dostępność, tylko ja takie posiadam. – Och, jeszcze raz strasznie Pana Księcia Rogatą Gwiazdę przepraszam! – Nic nie szkodzi. Powiedz mi, Orzechówkowa Łapo, czy Łupka z tobą rozmawiała? Kotka przez chwilę się zastanowiła. – Nie, ale strasznie dziwnie się na mnie patrzyła… – Nie przejmuj się tym. Łupka ma taki wyraz pyszczka. Jednak to nieistotne. Jak ci idą treningi, Orzechówkowa Łapo? – Bardzo dobrze, Wasza Książęca Mość. Pani namiestniczka Trzcinowy Szmer jest świetną mentorką. A co u Pana Księcia Rogatej Gwiazdy?
Południowe słońce zdawało się szczególnie dotkliwe, rażąc swoim światłem we wszystko to, co tylko się dało. Być może Aroniowa Łapa powinien był ustalić inną porę spaceru, jednak przecież i tak w będą w większości pod koronami drzew, więc nie powinno być aż tak źle. Przynajmniej taką miał nadzieję.
— Jesteś! — przywitała go Pyza, gdy tylko znalazł się przy wyjściu. — Gorszej pory nie mogłeś wybrać, hm? — miauknęła żartobliwie, unosząc głowę, aby wskazać wzrokiem na słońce.
Aronia westchnął krótko.
— Sam zaczynam żałować — odparł, unosząc nieznacznie kącik pyska. — Chociaż podobno spacer w takim upale dobrze wpływa na wytrzymałość. Przynajmniej tak można sobie tłumaczyć własne kiepskie decyzje.
Nie był szczególnie zadowolony z własnej odpowiedzi, choć trudno było mu określić, czego właściwie oczekiwał. Może powinien był powiedzieć coś zabawniejszego? A może w ogóle nie musiał się odzywać? Pyza najwyraźniej nie miała problemu ze znajdowaniem sobie tematów do rozmowy, toteż Aronia nie rozumiał, dlaczego wciąż czuł się zobowiązany do podtrzymywania jej dobrego humoru. Jej swoboda, początkowo jedynie nieco osobliwa, zaczynała go drażnić. Zachowywała się tak, jakby ich znajomość była znacznie bliższa, niż w rzeczywistości, a on nie potrafił zdecydować, czy wynikało to z jej naturalnego usposobienia, czy z braku wyczucia.
Nie przepadał za kotami, które zbyt szybko skracały dystans. Nie oznaczało to, że oczekiwał od innych przesadnej powściągliwości, jednak w przypadku Pyzy trudno było mu odnaleźć granicę między zwyczajną życzliwością a zachowaniem, które zaczynało go męczyć. Co gorsza, nie potrafił znaleźć żadnego konkretnego powodu, by mieć jej coś za złe. Nie zrobiła przecież nic szczególnie niemiłego. Po prostu jej obecność nie sprawiała mu takiej przyjemności, jakiej być może się po niej spodziewała.
Przez chwilę przyglądał się jej z ukosa, po czym przeniósł wzrok na leśną ścieżkę. Nie miał ochoty spędzać całego popołudnia na wymienianiu uprzejmości, lecz skoro już się zgodził, nie zamierzał nagle wycofywać się z obietnicy. Poza tym nie chciał dawać jej powodów do zadawania pytań. Wolał uniknąć tłumaczenia, dlaczego właściwie przestało mu odpowiadać towarzystwo, na które sam wcześniej przystał.
— Chodźmy, zanim słońce zdąży nas całkiem upiec — rzucił w końcu, ruszając przed siebie.
***
Przez jakiś czas szli przez las aż wreszcie pomiędzy pniami drzew zamigotała rozległa tafla jeziora. Woda, niemal nieruchoma w panującym upale, odbijała jasne niebo, gdzieniegdzie tylko poruszana przez drobne owady muskające jej powierzchnię. Wzdłuż brzegu rosły wysokie trawy i kępy paproci, a kilka pochylonych nad wodą gałęzi zapewniało przyjemny cień, którego Aronia zdążył już zacząć wyczekiwać. Zatrzymał się przy jednym z większych głazów, pozwalając sobie na krótką przerwę, podczas gdy Pyza bez większego zastanowienia zajęła miejsce niedaleko niego.
Najwyraźniej dotarcie nad jezioro wprawiło ją w jeszcze lepszy nastrój. Zaczęła opowiadać o tym, jak przyjemnie byłoby spędzać tu więcej czasu, gdyby nie uczniowskie obowiązki, po czym przeszła do rozważań na temat tego, jak wyglądałoby życie kotów, gdyby nie musiały uczestniczyć w codziennych treningach. Jej wyobrażenia szybko zaczęły odbiegać od pierwotnego tematu, a Aronia, który początkowo próbował jeszcze od czasu do czasu wtrącać pojedyncze uwagi, wkrótce całkowicie zrezygnował z podtrzymywania rozmowy.
Słuchał jej jedynie połowicznie, coraz częściej pozwalając myślom odpływać w innym kierunku. Nie potrafił zrozumieć, skąd brała tyle energii do mówienia. Pyza zdawała się traktować każdą, nawet najbardziej błahą myśl jak coś wartego podzielenia się z całym światem. Nie wystarczało jej zwykłe stwierdzenie, że pogoda jest ładna albo że woda wygląda zachęcająco; musiała jeszcze rozwinąć tę myśl, dodać kilka własnych spostrzeżeń, a potem znaleźć kolejny temat, zanim poprzedni zdążył na dobre wybrzmieć. Aronia odnosił wrażenie, że gdyby zostawić ją samą na środku polany, potrafiłaby prowadzić rozmowę z własnym cieniem i wcale nie zauważyłaby braku rozmówcy.
Zresztą irytowało go w niej znacznie więcej niż sama gadatliwość.
Zerknął na nią ukradkiem. Jej czekoladowe futro, starannie ułożone i pozbawione większych zabrudzeń, układało się schludnie wzdłuż boków, a szylkretowe plamy wyróżniały się na tle jednolitej barwy sierści. Miała okrągły pyszczek, pomarańczowe oczy i dość pospolite rysy, które trudno byłoby pomylić z czymś szczególnie charakterystycznym. Nie było w niej nic, co przyciągałoby uwagę na dłużej, a mimo to zdawała się zachowywać tak, jakby każdy jej gest i każda wypowiedź zasługiwały na zainteresowanie. Nawet sposób, w jaki siadała, zadowolona z samego faktu znalezienia się nad jeziorem, wydał mu się teraz osobliwie irytujący.
Może najbardziej przeszkadzało mu jednak jej podejście do życia. Pyza sprawiała wrażenie, jakby niewiele rzeczy potrafiło naprawdę wyprowadzić ją z równowagi. W każdym wydarzeniu znajdowała coś zabawnego, każdą niedogodność potrafiła obrócić w coś pozytywnego, a nawet zwyczajne czynności przedstawiała z entuzjazmem, którego Aronia nie umiał w sobie odnaleźć. Nie wiedział, czy rzeczywiście była tak beztroska, czy tylko nie zastanawiała się zbyt długo nad sprawami, które dla niego potrafiły mieć znacznie większe znaczenie. W obu przypadkach trudno było mu znieść jej obecność. Jej pogoda ducha wydawała mu się nie tyle godna podziwu, ile powierzchowna, jakby wystarczyło odwrócić wzrok od nieprzyjemnych rzeczy, by przestały istnieć.
— ...a wtedy pomyślałam, że właściwie moglibyśmy częściej tu przychodzić! — ciągnęła Pyza, nie dostrzegając jego coraz bardziej nieobecnego spojrzenia. — Woda nie jest tak daleko od obozu, a w takim upale można by się trochę ochłodzić. Chociaż pewnie niektórzy woleliby zostać w legowiskach. Nie rozumiem zresztą, jak można przesypiać całe popołudnia, kiedy na zewnątrz jest tyle ciekawych rzeczy do zobaczenia...
Aronia poruszył uchem. Nie miał pojęcia, jak długo jeszcze zamierzała mówić. Każda kolejna uwaga zdawała się jedynie potwierdzać jego wcześniejsze przypuszczenia, a im dłużej jej słuchał, tym bardziej drażniła go ta niezachwiana pewność, z jaką wypowiadała się na każdy temat. Nie musiała przecież rozumieć wszystkiego. Nie musiała mieć zdania o każdej rzeczy ani przekonywać innych, że jej sposób spędzania czasu jest najlepszy. A jednak robiła to z taką naturalnością, jakby nigdy nie przyszło jej do głowy, że ktoś może mieć zupełnie inne potrzeby.
— Pyzo — odezwał się nagle.
Kotka przerwała w pół słowa i zwróciła ku niemu pysk. Jej pomarańczowe oczy spoczęły na nim z zaciekawieniem, a na mordce wciąż utrzymywał się lekki uśmiech.
— Hm?
Aronia przez moment przyglądał jej się w milczeniu. Właściwie nie planował mówić niczego konkretnego. Chciał jedynie przerwać jej wywód, choć kiedy już zwróciła na niego uwagę, w jego głowie pojawiła się myśl, którą niemal natychmiast uznał za wartą wypowiedzenia. Nie zastanawiał się długo nad jej konsekwencjami. Być może właśnie tego potrzebował — czegoś, co wreszcie sprawiłoby, że Pyza przestałaby mówić.
— Mówił ci ktoś kiedyś, że wyglądasz dość pospolicie?
Uśmiech kotki powoli zniknął. Przez chwilę zdawała się nie rozumieć, co właściwie usłyszała, jakby oczekiwała, że Aronia zaraz doda coś jeszcze i wyjaśni, iż był to jedynie żart. On jednak nie zamierzał niczego wycofywać. Patrzył na nią spokojnie, choć gdzieś pod tą pozorną obojętnością czaiło się nieznaczne napięcie.
— Słucham? — zapytała w końcu.
— No wiesz. Nie wyróżniasz się szczególnie. Ani wyglądem, ani tym, co mówisz.
Dopiero po wypowiedzeniu tych słów uświadomił sobie, jak bezceremonialnie zabrzmiały. Nie poczuł jednak natychmiastowej skruchy. Przeciwnie, przez krótką chwilę odczuwał coś na kształt ulgi, jakby wreszcie udało mu się powiedzieć na głos wszystko to, co od początku spaceru zbierało się w jego myślach. Nie musiał już udawać zainteresowania ani wymuszać na sobie kolejnych uprzejmych odpowiedzi. Pyza przynajmniej na moment przestała wypełniać ciszę.
— To miało być zabawne? — spytała, a jej głos wyraźnie stracił wcześniejszą pogodną nutę.
Aronia wzruszył lekko barkami.
— Nie. Po prostu tak uważam.
Przez kilka następnych uderzeń serca żadne z nich się nie odezwało. Aronia wpatrywał się w taflę jeziora, udając, że cała sytuacja przestała go interesować, choć kątem oka wciąż dostrzegał nieruchomą sylwetkę Pyzy. Nie podobało mu się jej milczenie. Jeszcze przed chwilą nie potrafiła powstrzymać się od ciągłego mówienia, teraz zaś zachowywała się tak, jakby to on był jedynym odpowiedzialnym za zepsucie ich spotkania.
— Naprawdę nie rozumiem, po co w ogóle chciałeś ze mną wychodzić — odezwała się w końcu.
Aronia zacisnął szczęki.
— Nie przypominam sobie, żebym cię do tego namawiał.
— Ale mogłeś odmówić.
— I co? Miałbym teraz wysłuchiwać, że nie potrafię dotrzymać towarzystwa?
Pyza przewróciła oczami, co tylko dolało oliwy do ognia.
— Wiesz co? Chyba po prostu lubisz sprawiać wrażenie, że wszystko cię nudzi. Może wtedy inni pomyślą, że jesteś ciekawszy, niż naprawdę.
Kocur odwrócił łeb w jej stronę. Przez moment przyglądał jej się z niedowierzaniem, niepewny, czy rzeczywiście zamierzała mu dopiec, czy po prostu nie potrafiła powstrzymać się od kolejnej uwagi. Tak czy inaczej, trafiła w czuły punkt. Nie znosił, kiedy ktoś wypowiadał się o nim z podobną pewnością, zwłaszcza gdy sam nie potrafił jeszcze rozstrzygnąć, jaki właściwie chciałby być.
— Nie wydaje ci się, że trochę za bardzo się spoufalasz?
— A tobie nie wydaje się, że chyba troszkę za bardzo przejmujesz się swoją wartością? Do takiego stopnia, że próbujesz odebrać ją innym?
— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
— Możliwe. Ale przynajmniej nie próbuję udawać, że jestem kimś, kim nie jestem.
Aronia poczuł, jak coś nieprzyjemnego zaciska mu się w piersi. Nie była to już zwykła irytacja, którą mógł zbyć przewróceniem oczu czy wymuszonym uśmiechem. Jej słowa drażniły go właśnie dlatego, że dotykały czegoś, czego sam nie chciał w sobie dostrzegać. Nie potrzebował, by Pyza oceniała jego zachowanie, a tym bardziej by z taką łatwością wyciągała wnioski na temat jego charakteru. Kim właściwie była, żeby wypowiadać się o nim w ten sposób? Znali się zaledwie na tyle, by zamienić kilka rozmów, a ona już zachowywała się, jakby potrafiła przejrzeć go na wylot.
— Ja przynajmniej nie wyglądam jak kilka zestawionych obok siebie plam! Ani nie zachowuję się, jak gdybym był najbardziej interesującym kotem świata, który MUSI wypowiedzieć się na każdy temat, jaki usłyszy!
Pyza zamrugała, wyraźnie zaskoczona nagłością jego odpowiedzi. Przez krótką chwilę zdawała się szukać odpowiednich słów, po czym jej pysk wykrzywił się w grymasie niedowierzania.
— Naprawdę? To wszystko, co masz do powiedzenia? Że nie podoba ci się moje futro?
— Przynajmniej nie udaję, że jest w nim coś szczególnego.
— Och, wybacz. Nie wiedziałam, że rozmawiam z takim znawcą urody.
— Nie muszę nim być, żeby zauważyć, że nie wyróżniasz się niczym szczególnym.
— A ty najwyraźniej musisz obrażać innych, żeby przez chwilę poczuć się lepiej.
Aronia zmrużył oczy.
— Nie przypisuj mi swoich problemów.
— Moich? — powtórzyła, a w jej głosie pojawiła się nuta oburzenia. — To ty od początku zachowujesz się, jakbym zrobiła ci coś strasznego, tylko dlatego, że próbowałam z tobą porozmawiać!
— Może właśnie w tym problem. Nie każdy ma ochotę słuchać twojego nieustannego paplania.
— Jesteś dziwaczny. Serio! Jakim cudem w przeciągu kilku uderzeń serca ktoś potrafi zmienić się w najgorszego czuba, jakiego widział cały Klan Wilka?
— Uważaj, co mówisz!
— Bo co? — rzuciła, robiąc krok w jego stronę. — Znowu zaczniesz mi tłumaczyć, jaka to jestem zwyczajna? Lepiej jest być zwyczajnym, niż być kimś takim jak ty!
Aronia przez dłuższą chwilę przypatrywał się jej w lekkim szoku. Chciał odpowiedzieć, znaleźć coś równie dotkliwego, co pozwoliłoby mu odzyskać przewagę w tej rozmowie, ale tym razem słowa nie przychodziły mu z taką łatwością. Pyza nie wyglądała już na rozbawioną ani nawet szczególnie rozgniewaną. Jej pysk stężał, a pomarańczowe oczy wpatrywały się w niego z wyraźnym rozczarowaniem.
W końcu uczennica pokręciła głową, najwyraźniej uznając, że dalsza wymiana zdań nie ma sensu. Minęła go i ruszyła w stronę obozu.
Aronia pozostał nad jeziorem, z pyskiem zwróconym w stronę ścieżki, którą przed chwilą podążyła. Cisza, która po niej nastała, była zaskakująco nieprzyjemna. Nie musiał już znosić jej głosu, nie musiał odpowiadać na kolejne pytania ani udawać zainteresowania opowieściami, które niewiele go obchodziły. A jednak nie odczuwał satysfakcji, jakiej mógłby się spodziewać.
Zamiast tego został z własnymi myślami, wśród których jej ostatnie słowa powracały uporczywiej, niż powinny.
Ostre, niemal bezlitosne promienie słońca jarzyły się na posadzce klanowego obozowiska, zalewając jego zakamarki rozgrzanym blaskiem i zdając się przypieczętowywać nadejście kolejnego, wyjątkowo upalnego dnia pory Zielonych Liści. Światło przedzierało się przez gęste sklepienie koron drzew, osiadając na ubitej ziemi, liściastych dachach legowisk oraz wystających ponad poszycie korzeniach, których powierzchnia zdążyła już nagrzać się od nieustannej ekspozycji na słońce. Powietrze, ciężkie i niemal nieruchome, zdawało się drżeć nad polaną, a każdy, nawet najdelikatniejszy podmuch wiatru przynosił jedynie krótkotrwałą ulgę, nim ponownie ustępował miejsca dusznej, letniej aurze. Nie tylko wysoko zawieszona, wciąż rozpalona słońcem kula przypominała jednak o tym, że nastała pora Zielonych Liści, gdyż świadczyła o tym również budząca się do pełni życia przyroda — coraz śmielej i pogodniej śpiewające ptaki, ozdobione soczystą zielenią trawy oraz krzewy, a także wszechobecny zapach mchu, ziół i nagrzanej ściółki, unoszący się nad leśnym poszyciem.
Aroniowa Łapa leżał na swoim posłaniu, próbując ułożyć długie futro w taki sposób, by choć odrobinę ułatwić sobie oddychanie. Nie przynosiło to jednak większych rezultatów. Niezależnie od tego, jak przekręcał się na bok, podwijał łapy czy odsuwał ogon od reszty ciała, ciepło zdawało się podążać za nim, osiadając na jego sierści i skórze niczym ciężki, nieprzyjemny płaszcz. W końcu zrezygnował z dalszych prób znalezienia wygodniejszej pozycji, poprzestając na leżeniu z przednimi łapami wyciągniętymi przed siebie i głową opartą na łapach. Z tego miejsca mógł dostrzec fragment obozowiska ukryty za wejściem do uczniowskiego legowiska, toteż od czasu do czasu przesuwał spojrzeniem po krzątających się kotach, przyglądając się ich codziennym zajęciom z dość nikłym zainteresowaniem. Zważywszy na panującą pogodę, nawet klanowa polanka, przy której zwykle gromadziło się wielu członków Klanu, by wymienić się nowinami lub zwyczajnie spędzić czas w swoim towarzystwie, wydawała się dziwnie opustoszała. Większość kotów najwyraźniej szukała schronienia przed żarem, wybierając zacienione zakątki obozu albo chłodniejsze wnętrza legowisk, gdzie przynajmniej na chwilę można było zapomnieć o palącym słońcu.
— Można się spalić, nie sądzisz? — usłyszał nagle znajdujący się obok niego zmęczony głos. — Chyba jeszcze nigdy nie przeżyłam tak upalnej pory Zielonych Liści.
Aronia odwrócił głowę w stronę niespodziewanej rozmówczyni, która po krótkiej chwili przysiadła nieco bliżej, jakby również uznała, że w samotności trudno będzie znaleźć sobie zajęcie w tak leniwie upływające popołudnie. Kotka uśmiechnęła się nieśmiało, a złocisty kocurek odpowiedział jej spojrzeniem, pozwalając sobie na dokładniejsze przyjrzenie się jej sylwetce. Jego uwagę w pierwszej kolejności przykuł niezwykle okrągły pyszczek, nadający jej wyglądowi pewnej łagodności, która zdawała się współgrać z pogodnym wyrazem jej oblicza. Nietrudno było zresztą dostrzec, skąd wzięło się jej imię. Dopiero później jego wzrok powędrował ku rozłożeniu szylkretowych plam, których nieregularne kształty odcinały się wyraźnie od pozostałej części sierści, a następnie zatrzymał się na jej futrze, gładkim i zadbanym, pozbawionym większych zabrudzeń czy skołtunionych kosmyków.
Pomyślał, że być może powinien powiedzieć coś miłego na temat jej wyglądu, choćby zwyczajny komplement, który pozwoliłby mu podtrzymać rozmowę i sprawił, że pierwsze chwile ich spotkania stałyby się nieco mniej niezręczne. Niestety, mimo że odpowiednie słowa zdawały się znajdować gdzieś na skraju jego myśli, żadne nie potrafiło przedostać się przez gardło. Miał wrażenie, jakby ktoś umieścił mu w pysku kulkę mchu, skutecznie odbierając możliwość wypowiedzenia czegokolwiek poza najprostszymi odpowiedziami. Co więcej, przyglądając się kotce, odczuwał pewien trudny do nazwania dyskomfort, przypominający nieco ten, który pojawiał się w nim w obecności Smuklikowego Żądła. Nie potrafił jednak jednoznacznie określić, z czego wynikało to podobieństwo…
— Faktycznie, trudno tu wytrzymać — miauknął w końcu przyjaźnie, starając się nadać głosowi równie swobodny ton, jaki pobrzmiewał w wypowiedzi rozmówczyni. — Mam wrażenie, że treningi stanowią bardziej karę niż zadanie.
Odwzajemnił jej uśmiech, po czym przyciągnął ogon bliżej przednich łap, próbując znaleźć dla niego miejsce, w którym nie będzie dodatkowo utrudniał mu znoszenia upału. Dopiero wtedy uświadomił sobie, w jak opłakanym stanie znajdowała się jego sierść. Niektóre włosy były skołtumanione, inne zaś układały się w nieładzie, zdradzając, że ostatnie treningi nie pozostawiły mu zbyt wiele czasu ani chęci na dokładniejszą pielęgnację. Pomiędzy dłuższymi kosmykami można było dostrzec drobinki ziemi i kurzu, które najpewniej zebrały się tam podczas ćwiczeń, a teraz, w ostrym świetle wpadającym do legowiska, wydawały się jeszcze bardziej widoczne.
Odsunął ogon, jakby w ten sposób mógł ukryć jego nieporządny wygląd, po czym ponownie zwrócił pysk w stronę Pyzy. Obserwował jej niezwykle pogodny wyraz, przyglądając się temu, jak swobodnie przychodziło jej uśmiechanie się i podtrzymywanie rozmowy. Wydawała się zupełnie nieskrępowana jego obecnością, a jej zachowanie nie zdradzało żadnych oznak zakłopotania. Aronia przez moment zastanawiał się, czy po prostu taka była, czy może zwyczajnie nie miała powodów, by przejmować się czymkolwiek w podobnym stopniu co on. W jego głowie niemal natychmiast pojawiły się kolejne, niepotrzebne porównania. Przecież nie musiała mierzyć się z tym samym co on — nie jej brat mianował się niezwykle wcześnie, nie ona odczuwała potrzebę, by sprostać oczekiwaniom, które zdawały się z każdym księżycem coraz wyraźniej osiadać na jego barkach.
Nie zatrzymał się jednak przy tych rozważaniach na długo, zwłaszcza że Pyza kontynuowała rozmowę, nie pozostawiając mu zbyt wiele czasu na pogrążanie się we własnych myślach. Czekoladowa uczennica zdawała się mieć sporo do powiedzenia, a jej wypowiedzi płynęły jedna za drugą, przeplatane kolejnymi uśmiechami. Aronia co jakiś czas dorzucał coś od siebie, przytakiwał lub odpowiadał krótkim miauknięciem, starając się sprawiać wrażenie równie zaangażowanego, co jego rozmówczyni. Nie zawsze jednak nadążał za zmieniającymi się wątkami. Jego uwaga niekiedy odpływała ku własnym myślom, a wtedy słowa Pyzy stawały się jedynie przyjemnym, choć nieco odległym szmerem, którego sens docierał do niego z opóźnieniem.
Z czasem zaczął odnosić wrażenie, że kotka wyjątkowo często wspomina o jego długim futrze. Raz zauważyła, że musi być mu w nim nieznośnie gorąco, innym razem zaś zwróciła uwagę na to, jak wiele wysiłku musi kosztować go utrzymywanie go w porządku podczas upalnych dni. Aronia odpowiadał na te uwagi z uprzejmym rozbawieniem, choć gdzieś w głębi duszy nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że Pyza wcale nie była aż tak zainteresowana jego sierścią, jak próbowała to okazywać. Być może szukała po prostu pretekstu, by zwrócić na siebie jego uwagę, a może chciała po prostu mu zwyczajnie dopiec, ale w taki sposób, by nie mógł tego odczuć nazbyt wyraźnie.
Nie wiedzieć czemu, miał wrażenie, że zarówna pierwsza, jak i druga opcja były dosyć prawdopodobne.
— Może pójdziemy razem na spacer? — z dotychczasowego zamyślenia wyrwała go dość niespodziewana sugestia kotki.
Aronia zamrugał, przez krótką chwilę próbując odnaleźć w pamięci moment, w którym ich rozmowa zdążyła zejść na podobny temat. Nie był pewien, jakim sposobem przeszli od narzekania na upał do propozycji wspólnego spaceru, jednak szybko uświadomił sobie, że przyznanie się do tego, iż nie słuchał jej z należytą uwagą, z pewnością nie byłoby najlepszym sposobem na udzielenie odpowiedzi. Mógł oczywiście znaleźć jakąś wymówkę, powołać się na zmęczenie albo stwierdzić, że miał już inne plany, lecz żadna z tych możliwości nie wydawała mu się szczególnie przekonująca. Nie miał zresztą niczego pilnego do zrobienia, a odmowa mogłaby niepotrzebnie sprawić przykrość kotce, która przecież nie zrobiła niczego złego.
Powstrzymał westchnienie, zanim zdążyło wydostać się z jego gardła. Nie chciał, by Pyza odniosła wrażenie, że jej propozycja była dla niego uciążliwa, dlatego pozwolił sobie na niewielki, uprzejmy uśmiech, po czym uniósł wzrok ku jej pyszczkowi.
— Pewnie. Spotkajmy się jutro przy wyjściu, w południe.
Odpowiedź opuściła jego pysk niemal bez zastanowienia, choć zaraz po jej wypowiedzeniu poczuł lekkie ukłucie niepewności. Nie był całkowicie przekonany, czy rzeczywiście miał ochotę spędzić część dnia na spacerze z Pyzą, zwłaszcza że perspektywa dalszego przebywania na słońcu nie wydawała mu się szczególnie zachęcająca. Mimo to nie zamierzał wycofywać się z danego słowa. Być może wspólna przechadzka okaże się przyjemniejsza, niż początkowo zakładał, a rozmowa, która w tej chwili wydawała mu się nieco jednostronna, nabierze z czasem większej swobody. Pozostawało mu jedynie mieć nadzieję, że do południa upał choć trochę zelżeje, a on sam zdoła doprowadzić swoje futro do porządku, zanim ponownie spotka się z czekoladową uczennicą.