Tw: przemoc itp
Krótko po przybyciu Kopciuszka do klanu
Czułem chłód, który przeszywał mnie z ogromną siłą. Każdy mój mięsień, każdy kawałek skóry odczuwał żałość. Piecuszka nie żyła. Euri mówiło mi o tym tak wiele razy, a jednak wciąż nie byłem w stanie tego zrozumieć. Martwe ciało, wystające z niego kości i krew dookoła zdawały się dla mnie tylko snem tamtej pory, a las, w którym zajmowała się mną chwilę czekoladowa kotka, zaczynał przypominać scenerię z każdego mojego koszmaru. Gdy Euri widziało, że nie była w stanie mi pomóc, zabrała mnie na pole pełne pięknych, złocistych kłosów zbóż. Miejsce to było niczym mój najwspanialszy dotychczas sen, ale w żaden sposób nie wypełniało pustki szerzącej się co rusz w mojej głowie. Nie mogło sprawić, że obraz truchła mojej kochanej, dawniej tak irytującej siostry zniknie z mojej wizji. Nawet, teraz gdy trafił już w miejsce poza kłosami, poznał zwyczaje kotów, które zamieszkiwały te tereny, wciąż nie mógł zaakceptować fatum, które zostało mu zaserwowane.
W dniu mianowania na ucznia
Usłyszałem fascynujący, szyderczy śmiech przeszywający mnie na wskroś. Imię, które mi nadali było czymś co najmniej okropnym, a jednak nie mogłem się go wyzbyć. Pikująca Jaskółka najzwyczajniej w świecie nie należała do najnormalniejszych kotów. Powiadają, że przed nią był inny, wspaniały przywódca, który zapewne nie nazwałby mnie Majaczącą Łapą. Moje ślepia zwróciły się w stronę dobiegającego odgłosu, który pomimo naglącego wzroku przywódczyni nie miał ochoty się zamknąć. Moje oczy spotkały się z oczami innego świeżo mianowanego ucznia — Agatówkowej Łapy. Bure futro nabierało brązowego odcienia, choć wciąż nie mogłem nazwać kocura czekoladowym. Przypominało mrok, który zapamiętałem z tamtego felernego dnia. Agatówka…przypominał mi las. Konkretniej ten liściasty. Jego oczy miały dokładnie ten sam odcień jak liście drzewa, z którego dawniej spadła Piecuszka. Pręgi ucznia układały się w wir, czułem, jak mnie pochłania. Uśmiechnąłem się lekko, czując jak jakieś dziwne uczucie sprawiło, że zabrakło mi tchu w piersi. Kocur widocznie zbity z tropu, nie widząc ani śladu złości na moim pysku przewrócił tylko oczami. Był…taki piękny. Coś we mnie chciało móc wtulić się w to futro i usłyszeć ten sam śmiech, który przed chwilą ukoił moje uszy, gdy tamten usłyszał jego imię. Wyglądał jak jego koszmar, gdzieś w głębi czułem, że będzie dla mnie kolejnym z nich, a jednak moje serce po raz pierwszy od księżyców wypełniło ciepłe uczucie, które z pewnością nie było pustką. Najpierw czułem irytację, lecz później przyszło…to. Kim był bury kocur i dlaczego coś we mnie pragnęło go poznać? Wtem usłyszałem resztę słów przywódczyni. Położyłem uszy po sobie, imię, które wyleciało właśnie z jej ust, należało do kotki. Nagle ponownie pojawiła się we mnie pustka. Przełknąłem ślinę i wbiłem tępo wzrok w Pikującą Jaskółkę.
Przed amuptacją łapy
Sądziłem, że uczucie, które pojawiło się tamtego dnia, rozmyło się tak samo szybko. Byłem jednak w ogromnym błędzie. Omijałem go na treningach, a jednak Pajęcza Nić musiała się wtrącić. Nie było szans, aby mogła zauważyć to, że unikałem pewnego kocura, więc uznałem, że najzwyczajniej w świecie mentorka chciała, abym zrobił coś z tą psia mać łapą. Sam się na to zgodziłem, też miałem dość. W końcu ledwie mogłem chodzić. Agatówka mimo protestów podparł mnie, abym mógł dotrzeć do legowiska medyka. Poczułem jak całe moje ciało przechodzić chłód i gorące jednocześnie, momentalnie przeszły mnie dreszcze. Odepchnąłem go.
— Nie idę tam — warknąłem.
— Jak chcesz bezmózgie kociaku — odmruknął, w jego oku było widać iskierkę podstępu.
W końcu i tak jednak uległem. Zmrużyłem oczy i strzepnąłem ogonem. Do lecznicy dokuśtykałem sam.
Po amputacji łapy
“— Połknięcie tych ziaren nie było dobrym pomysłem — mruknąłem sam do siebie.
— Racja — usłyszał czyjś chłodny głos.
Poruszyłem się, zauważając, że jego łapa była cała. Obejrzałem się w poszukiwaniu innego kota, jednak towarzyszyła mi jedynie pustka. A przynajmniej było tak, dopóki nie pojawił się przede mną niewielki zbiornik wypełniony wodą. Odbicie serca później mój pysk wylądował pod jej taflą, dodatkowo przygniatany przez czyjąś masywną łapę. Byłem przerażony.
“Czy można umrzeć, we śnie?” pomyślałem.
Chwilę później, gdy już coraz bardziej brakowało mi powietrza, czyjeś pazury pociągnęły za moją grzywkę. Łapczywie łapałem wdechy, szukając swojego kata. Zamiast tego poczułem silne kopnięcie w bok. Zawyłem z bólu, w końcu zauważając pysk niebieskiego pointa. Przełknął ślinę.
— Bezużyteczny śmieć! — warknęło. — Zero, absolutne zero z ciebie pożytku! — dodało, przejeżdżając pazurami po moim pysku.
Po moim pysku zaczęła lać się krew. Chwilę później rana jednak zniknęła. Tak samo, jak ból po kopnięciu. Jedyne co zostało to…puste odczucie.
— T-Tato… Dlaczego taki jesteś? — zapytałem, a moje oczy zaszły się łzami. — Ja…tęskniłem za tobą — miauknąłem.
Przed oczami pojawiły się mi obrazy z przeszłości. Nigdy nie wiedział, dlaczego taki był.
— Nie mów do mnie w ten sposób. Nie jestem twoim rodzicem, a tym bardziej tatą. Jesteś dla mnie nikim. Rozumiesz? — wyszeptała melodyjnym głosem. — Jesteś nic niewart. Tyle, co twoja matka i siostra. Jesteś niczym innym jak bezmyślną kotką.
— A-Ale czemu? — zapytałam, a gdy Mazurek zbliżyło się do mnie instynktownie się odsunąłem.
— Jak to czemu! Nie przetrwałeś testu! Ta łapa… Miałeś zdechnąć jak wymęczony szczur! Ta durna Jagnięcy Ukłon… Na Klan Gwiazdy — mruknęło cicho.
Dokładnie w tym momencie obraz Mazurka się rozwiał.”
Zbudziłam się ze snu, nerwowo rozglądając się po lecznicy.
“To tylko moja wyobraźnia. Dotychczas słyszałam o Klanie Gwiazdy tylko bokiem. Skąd miałoby o tym wiedzieć?” pomyślałam.
Nie czułam bólu. Być może ten psychiczny. Widocznie ziarna maku jeszcze działały. Zaczęłam się zastanawiać czy powinnam z kimś o tym porozmawiać. Tylko z kim?
W dniu śmierci Przepiórczej Wichury
Ogarniał mnie chłód. W kółko śniłem ten sam koszmar, kreowany przez moją własną wyobraźnię. Zdarzało się, że moje ciało przechodziły dreszcze, a drażliwość nie dawała mi żyć. Sen stawał się nieunikniony. Choć starałem się nie zasypiać i tak wciąż w kółko widziałem jeno. Pragnąłem, aby to się skończyło, lecz podobno, aby wyjść z tej pętli miałem tylko jeden wybór. Pozbyć się nieprzydatnych, niewiernych, niezbyt płynnych i nieinteligentnych. Długo szukałem ofiary, aż w końcu ją znalazłem. Głupia kotka trafiła tam, gdzie jej miejsce. Na samo dno.
Aktualnie
Czułem spokój. Mój mózg przestał podsyłać mi żałosne wizje, przestał sprawiać mi ból. Pomyśleć, że to tylko dzięki zabiciu kogoś beznadziejnego. Obóz był wolny od wysłanników Mrocznej Puszczy. Czułem z tego powodu ekscytację, choć wolałbym, aby gryzło mnie sumienie. Z jednej strony czułem się okropnie z tym, co zrobiłem, a drugiej... ta adrenalina dopływała w mój móżdżek, mięśnie i kości, czerpałem energię z tej świadomości. W końcu mogłem spać normalnie. Na jak długo? Czy powinienem zrobić to ponownie, aby być wolnym? Pokręciłem głową. W tej chwili musiałem skupić się na polowaniu.