Od Mila

Przeszłość

Milo spoglądał na swoje kocięta, czując lekki dyskomfort, szczególnie w momencie, w którym patrzył na Migot. Kocurek łudząco przypominał jego matkę, Niedźwiedziówkę, z charakterystyczną plamą rozlaną na pysku. Choć niepełnie, to nie była to jedyna podobna cecha. Jego boki przecinały długie tygrysie pręgi, zupełnie takie, jakie miał na sobie Kasztan. Ze względu na czekoladową sierść, nie potrafił odwidzieć tego, co sobie tak sztywno wręcz wbił do głowy. Uszy malucha zakończone były długimi, brązowymi pędzelkami. Mimo że odnosił się do synka z czułością i starał się go kochać z całego serca, wiedział, że coś było nie tak. Czuł się obserwowany w pewien sposób przez matkę, teraz z pewnością zawiedzioną jego zachowaniem; w końcu kto by chciał syna uciekiniera, zdrajcę? Nawet jeśli został porwany przez Dwunożnych, od tamtej pory ani razu nie spróbował uciec z ich domostwa. Tutaj miał swoją małżonkę, ciepły kącik, a także Dwunożnych, którzy go porwali, ale i karmili do tej pory porządnie. Każdego dnia wymienianą miał wodę na świeżą, a szyję przyzdobioną przez niebieską obróżkę, której nie widział aż tak dobrze, ale z pewnością ją słyszał. Element na jego szyi dzwonił za każdym razem, kiedy wskakiwał na duże pudło i oglądał świat zza niewidzialnej bariery. Tego dnia nie było inaczej. Wylądował na wzniesieniu i wbił wzrok w zieleń na zewnątrz, chcąc chociaż na chwilę sięgnąć głową chmur.

Wpatrując się w wielokolorowy świat z wewnątrz, nie potrafił przerwać lawiny myśli, która doleciała do jego głowy wręcz momentalnie, zasypując każdą inną możliwą, może przyjemniejszą.
Jeśli nie wychowa Migotu odpowiednio, stanie się kopią swojej babci. Był o tym tak święcie przekonany, że nawet rozmyślał nad podzieleniem się tą myślą z Szafirek. Nie zrobił tego jednak do tej pory, zamiast tego budził się co którąś noc, nie mogąc spać. Wierzgał w swoim posłaniu i rzucał się na niewidzialnego wroga, który w jego głowie był jak najbardziej prawdziwy i przede wszystkim niebezpieczny. Wtedy podjął decyzję, że powinien przynajmniej na jakiś czas przestać spać u boku szylkretki, co mogło jednocześnie powodować u niego nasilenie się niepożądanego zachowania w postaci zepsutego zegara biologicznego. Odsypiał w ciągu dnia, gdy miał pewność, że widział wszystko bardzo dobrze i każdy był na łapach; wtedy mogli go obronić, w dodatku on sam mógł lepiej wymierzyć cios w razie potrzeby.
Milo chciał wychować Migot na najlepszego kota, jaki tylko istniał. Mimo że sam był pełny wad, z trudem doszukując się jakichś pozytywów w sobie, nie mógł przecież przelewać tego samego na swoje potomstwo. Musiał wziąć się w garść i zacząć zachowywać porządnie, jak na ojca przystało, ale jednocześnie nie czuł się na to gotowy. Był przy nich i rozmawiał z nimi, ale czy to wystarczyło? Czy widziały jak trzęsły mu się łapy? Dostrzegały niepewność w jego oczach za każdym razem, kiedy dopytywały go o najróżniejsze rzeczy, a on nierzadko nie miał sensownej odpowiedzi i wymyślał coś, żeby tylko nie uznały go za mało rozgarniętego? Dobrze, że ich pytania były jak do tej pory dość proste i nie wymagały od niego wielkiego gimnastykowania się. Kocięta często potrafiły zająć się same sobą lub chciały bawić się z Mariposą, co również ułatwiało mu ewentualne drzemki. Dwójka pomagała sobie przy wychowywaniu tak, jak mogła, dając z siebie wszystko i próbując zapewnić szkrabom najlepsze warunki, jakie tylko byli w stanie im zaoferować. Kasztan mógł wyglądać na złego ojca, zachowując się w ten sposób, aczkolwiek robił co w jego mocy, żeby im nie zaszkodzić. Może tylko sobie wmawiał, że był dla nich zły? Bał się, że pójdą jego śladami i wyrosną na tchórzy z wieczną spiralą w głowie. Nie życzył nikomu losu takiego, jaki spotkał jego, jednocześnie nie chciał żyć w taki sposób. Męczyło go ciągłe zamartwianie się i wielokrotne przetwarzanie tej samej sytuacji i ciągłe analizowanie jej w głowie, zupełnie tak, jakby miał jakikolwiek wpływ na przeszłość lub przyszłość. Nie chciał przecież stąd uciekać, było mu tu dobrze, chociaż staczał walkę z własnymi myślami każdego dnia. Nawet, gdyby znalazł się w innym miejscu, czego nie planował, to jego zaspa myśli nie opuściłaby go. To nie było spowodowane otoczeniem, przynajmniej już nie. Tutaj mu było dobrze. Miał wszystko, czego mógł kiedykolwiek pragnąć czy potrzebować.

Nagle z zamyślenia wyrwał go pyszczek jego córeczki, Sadzawki. Kotka wpatrywała się w niego dużymi oczkami i nie odezwała do tej pory ani słowem. Nie był pewien, jak długo tutaj siedziała, aczkolwiek miał nadzieję, że nie dostrzegła na jego pyszczku zaniepokojenia. Nie potrafiłby tego sensownie wytłumaczyć, gdyby tylko zamierzała o to zapytać.

Przykucnęła nagle i po paru machnięciach ogonkiem niezgrabnie wybiła się w powietrze. Kasztan nabrał nerwowo powietrza, czując, jak zapada mu się serce. Był pewien, że koteczka nie doskoczy – w końcu miała dużo krótsze łapki od niego, a ponadto była dużo mniejsza, dlatego to nie miało prawa się powieść. Milo wysunął się pospiesznie, a potem wyciągnął w jej stronę łapę i gdy sięgnął puchatego boku, uderzył w niego lekko, przysuwając ją w ten sposób do siebie. Nagle poczuł, jak łapa mu się osuwa, a on sam nie ma możliwości niczego się złapać. Sadzawka pisnęła z przerażenia, pazurkami chwytając się krawędzi. Kasztan wylądował na czterech łapach, zadzierając od razu łeb do góry, mimo dyskomfortu w kończynach. Uderzenie serca później napiął mięśnie w łapach, żeby złapać czekoladową, która właśnie straciła przyczepność. Skrzywił pysk, a potem przymrużył oczy, gdy kocię zakołysało się mu w pysku. Po pudle Dwunożnych poniósł się głuchy huk, wsparty przez głośny trzask potłuczonej szklanki obok nich. Do tej pory przedmiot stał nieopodal Milo u góry, teraz jednak leżał na gruncie, stanowiąc kolejne zagrożenie dla nich wszystkich. Sadzawka zjeżyła się i w przypływie emocji odbiegła kawałek od ojca, wielkimi oczkami szukając matki. Mariposa przybiegła do pomieszczenia, na jej mordce widoczne było zaniepokojenie.
— Milo? Co się stało? Sadzawko? — zaczęła wołać, jednocześnie rozglądając się za dwójką. Po parunastu uderzeniach serca i narastającym dźwięku cichych kroków niebieska wreszcie ich znalazła. Kasztan położył po sobie uszy, unikając kontaktu wzrokowego z małżonką. Sadzawka przylgnęła momentalnie do szarawej łapy, a niebieskooka polizała parokrotnie córeczkę po głowie.
— N-nie… — wydusił z siebie, a potem zakasłał parokrotnie, nie zdobywając się na nic lepszego. Migot i Karlik musieli pozostać w posłaniu. Całe szczęście, że tego nie widzieli. Pomyśleliby, że jest najgorszym ojcem na świecie. O ile już tak nie myśleli.
— Mamo, t-tata mnie prawie zrzucił! A potem sam spadł — powiedziała roztrzęsiona koteczka, strosząc wielokolorowe futerko na ogonie. Popatrzyła z żalem na ojca, który teraz stał skulony i gdyby tylko mógł, zapadłby się pod ziemię. Nie potrafił nabrać konkretniejszego oddechu, a przez jego ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Mariposa podeszła do kocura i zaczęła odsuwać roztłuczone kawałki swoim ogonem. Przysunęła się do niego, obejmując go łapą, a Sadzawkę postawiła pomiędzy nimi. Dość dyskretnie zaczęła się rozglądać, prawdopodobnie próbując zrozumieć, jak mogło do tego dojść. Kasztan spojrzał na córkę z wyraźnym smutkiem na pysku, strzygąc wąsami nieregularnie.
— Już wszystko dobrze. Jestem przy was — mruczała, a dymny poczuł, jak powoli zaczyna się wszystko układać w jego głowie. Do jego oczu napłynęły łzy związane z wyrzutami sumienia, dlatego odwrócił pysk w przeciwną stronę, nie chcąc, żeby córka to widziała. Nie chciał jej mieszać ani pokazywać jej, że istniały w nim tak silne emocje, które potrafiły wybuchnąć z dowolnego powodu. Myślał, że postąpił odpowiednio. Czy gdyby pozwolił jej spaść, to byłoby lepiej? Poczuł większy nacisk na łapę, w tej samej chwili dostrzegając, jak mała szylkretka położyła się na boku, gdy przesunął kończynę lekko. Jego oczy rozszerzyły się, a on sam poczuł, jak znowu zaczęło mu się robić niedobrze. Co jej zrobił?
— Szafirku? Szafirku, co się dzieje z S-Sadzawką? — wydukał niewyraźnie, gdy pochwycił ją delikatnie i ułożył na poduszce jednej z łap, nie rozumiejąc, dlaczego leżała teraz tak, jakby zasnęła, chociaż nie dało się jej obudzić. Nie chciał nią szamotać, a jednak zaczął nią trochę potrząsać. Mariposa położyła łapę na jego łapie i odebrała mu koteczkę. Ułożyła ją ostrożnie na boku, później zaczęła uważnie obserwować jej klatkę piersiową, która unosiła się, a potem opadała spokojnie. Dopiero w momencie, w którym upewniła się, że córeczka oddychała bez przeszkód, pozwoliła sobie na ciche westchnięcie.
— Zdarza jej się to przy silnych epizodach. Wiem, że to wygląda niepokojąco, ale już wcześniej się tak zdarzyło. — Nosem musnęła jego policzek, a dymny przysunął się do kotki, chcąc się znowu przytulić. — Nie obwiniaj się, nie zrobiłeś tego celowo, Kasztanku. Teraz musimy zadbać o małą — kontynuowała, widząc jego wyraźnie zmartwiony wyraz. Kasztan poczuł przypływ lekkiej ulgi.
Mariposa pochwyciła małą za kark i ruchem ogona zachęciła Mila do tego, żeby podążył za nią. Nie chciał tutaj przesiadywać samemu. Jednocześnie nie chciał dawać swoim dzieciom złego przykładu, a nie był w najlepszym stanie obecnie. Co powinien zrobić? Położył po sobie uszy, a jego źrenice zwęziły się w szparki. Został zapewniony, że to nie był pierwszy raz, a jednocześnie czuł się tak, jakby to on odebrał brązowej przytomność swoją lekkomyślnością.
— Boję się, że im też coś z-zrobię… Migotowi i Karlikowi — szepnął. — J-ja siedziałem na tym podwyższeniu i mała próbowała do mnie d-doskoczyć, ale nie dosięgnęła. W p-przypływie emocji... j-ja... próbowałem ją złapać, ale... ale... sam spadłem, a potem ona... i j-ją złapałem — zaczął się tłumaczyć, gdy w gardle pojawiła mu się nieprzyjemna gula.

Mariposa spojrzała na niego ponownie.
— Kasztanku, nie możesz przewidzieć wszystkiego, co zrobią nasze kocięta — powiedziała mu niewyraźnie, ponieważ niosła koteczkę, acz stanowczo. Milo pokiwał posłusznie głową, chociaż czuł, że to wszystko przez niego. Przecież gdyby lepiej upilnował Sadzawkę, to może teraz nie musieliby jej przenosić ani się zamartwiać. Może by nie straciła przytomności i oglądała sobie świat zza wielkiego, przezroczystego materiału razem z ojcem. Bardzo lubił wpatrywać się w ptaki i wszystko, co tylko zamierzało go odwiedzić danego dnia. Był to również jego sposób na łatwiejsze odpłynięcie myślami, ponieważ kocięta nie dosięgały do parapetu, a on sam nie chciał ich sadzać tak wysoko właśnie przez ryzyko spadnięcia i zrobienia sobie krzywdy.
Trójka dotarła do posłania, z którego Karlik wraz z Migotem zdążyli wywędrować, ale nie szczególnie daleko. Kocięta umiały już chodzić, ale nadal wymagało to od nich jeszcze wielu spacerów, żeby nie rozjeżdżały im się łapki na wyjątkowo śliskim podłożu. Była to przestrzeń oczywiście tuż po tej o puchatym wykończeniu od góry. Mariposa schyliła łeb i odłożyła Sadzawkę ostrożnie na łoże, a potem położyła się tuż obok niej, otulając ją ogonem. Milo przysiadł obok ukochanej, spoglądając w stronę ciekawskiej dwójki braci. Powinien ich pilnować, dlatego też w pewnym sensie to robił.
— M-mogę ci jeszcze jakoś pomóc? — zapytał niepewnie, chcąc zrobić cokolwiek dla córeczki, która nadal im nie odpowiadała. Niebieska kiwnęła głową.
— Tak, przybliż się trochę — powiedziała. Gdy dymny wykonał jej prośbę, kremowa polizała go po policzku. — To tyle. Proszę, spojrzyj na Karlika i Migot, dobrze, skarbie?
Kasztan zamruczał, kiwając głową. Sadzawka zaczęła ruszać łapkami, chociaż nadal nie powiedziała nic konkretnego. Dobrze jednak, że powoli odzyskiwała przytomność. Nigdy nie była szczególnie gadatliwa, mimo wszystko chciałby usłyszeć teraz od niej chociaż cichutkie miauknięcie. Nie wybaczyłby sobie, gdyby przez niego umarło jego kocię. To był bardzo ekstremalny przypadek, którego bał się najbardziej. Dużo bardziej niż własnej śmierci. Odczuwał lekki dyskomfort z tyłu głowy, jednak nie było to nic, co wymagało natychmiastowej reakcji. Prawdopodobnie będzie miał siniaka i poza tym nic więcej. Przybliżył się do dwójki, która właśnie oglądała jakiś przedmiot Dwunożnych z zafascynowaniem. Świecił się na najróżniejsze kolory, a sam Milo pierwszy raz spostrzegł coś podobnego.

Od Gronostaja

Noc nie minęła mi szybko. Tak jak każda poprzednia noc od mojego testu na wojownika. Pierwszą połowę dnia spędziłem na samotnym polowaniu. Mimo że Bratek proponowała mi wspólne wyjście, odmówiłem.

Przemykałem między pniami drzew, obserwując, jak mój cień staje się coraz krótszy.

Od czasu testu, czułem się jakby pusty w środku. Czułem, jak moje gardło jest non stop ściśnięte, płuca niezdolne złapać wystarczającą ilość powietrza, a oczy piekące.

Do obozu wróciłem, gdy słońce znajdowało się na szczycie nieba.

Niosłem w pysku dwie myszy, które udało mi się upolować.

Odłożyłem je na stos zwierzyny.

Dokładnie oblizałem mój pysk, choć nie było na nim ani śladu krwi. Przynajmniej żadnego widocznego dla oka.

Nerwowo wytarłem go o moje futro na szyi.

Po chwili zacząłem słyszeć wyraźne odgłosy poruszenia i zbierającego się tłumu.

Gdy obróciłem się w stronę topoli, ujrzałem na najniższej gałęzi Czereśnię.

Wróciłem w samą porę.

Wszedłem w tłum. Usiadłem z przodu, wyprostowany. Patrzyłem gdzieś w dal.

— Gronostaju, wystąp. — Wzdrygnąłem się na głos przywódcy.

Wstałem mechanicznie i zrobiłem krok w przód, mając wzrok skupiony na tym samym punkcie.

— Najwyższy czas, abyś dołączył do grona wojowników — kontynuował. — Wykazałeś się sumiennością i siłą. Czy przysięgasz pozostać lojalnym naszej społeczności i walczyć za jej dobro?

W końcu udało mi się skupić wzrok. Podniosłem go na Czereśnię.

— Przysięgam.

Przywódca kiwnął głową.

— A zatem witamy cię jako nowego wojownika Owocowego Lasu!

Za mną rozległy się głośne okrzyki i tupanie.

— Gro-no-staj! Gro-no-staj! Gro-no-staj!

Z tłumu nie mogłem rozróżnić pojedynczych głosów. Wiedziałem jednak, że byli tam Guziczek i Kurka oraz moje rodzeństwo, Bratek i Alka. No i… no, na pewno też Jaśminowiec. Ugh…

Zawsze, gdy wyobrażałem sobie ten dzień, myślałem, że będę się cieszył. Tak długo na to czekałem, tyle na to pracowałem, i nawet nie mogę się cieszyć.

Oczy zaczęły mnie piec.

Byłem pewien, że po ceremonii stanę twarzą w twarz z moją mentorką i rzucę jakąś prowokującą uwagę, że wreszcie nie będzie pierwszym pyskiem, który zobaczę, gdy obudzę się o świcie.

Tymczasem ja nawet nie do końca zarejestrowałem, kto dokładnie do mnie podszedł, co mówił ani co ja mówiłem. Po wszystkim wymknąłem się znowu poza obóz.

Coś… coś jest nie tak.

Przełknąłem ciężko ślinę, przyspieszając kroku.

Sam muszę poradzić sobie z tym, co się stało.

***

O zmierzchu moje ucho piekło już od dwóch nacięć, wykonanych na nim chwilę temu. Oznaka mojej funkcji w Owocowym Lesie. Moich obowiązków. Stałem między niskimi drzewkami naprzeciwko Purchawki.

Za moimi plecami dogasały ostatnie promienie słońca.

— Hm... Rozumiem — mruknęła spokojnie kotka.

Kiwnąłem głową.

Milczała chwilę.

— Dobrze więc, Gronostaju. Twoje imię duszy brzmieć będzie Bursztyn Wynurzony z Nocnej Tafli. To teraz część ciebie, Gronostaju. Musisz ją przyjąć jako twoją. Tak zacznie się twoja droga jako wojownik.

Spuściłem wzrok.

— Jestem gotowy.

Od Zwinka do Wróżki

Dzień mianowania na ucznia Zwinek miał już za sobą. Mimo to nadal rozpierała go ekscytacja tak samo, jak tego pięknego dnia. Pani Mistral, która również pomagała Zwinkowi w treningach, poprosiła go o pójście do żłobka. Miał za zadanie dostarczyć zioła na wzmocnienie dla przebywającej tam przyszłej mamy. Zwinek bał się trochę wracać w tamto miejsce. Wiedział, że Poinsecja wciąż urzęduje w nim wraz ze swoimi pociechami… Jeszcze nie nadszedł dzień ich mianowania, dlatego szylkretka nadal zajmowała tam legowisko. Rudzielec miał nadzieję, że kotka zabrała dzieci na spacer, i nie spotka jej przy wykonywaniu zadania. Jednocześnie, miał żal do partnerki Koniczyna za to, jak traktowała własne dzieci. Pod płaszczykiem troski kryła się kontrola, a Zwinek, który to zauważył, był zły z tego powodu. Ciocia Figa zdawała się wiedzieć o tym problemie, a jednak nic z nim nie robiła, co zastanawiało młodego uzdrowiciela. Zwinek chciał, by Poinsecja pozwoliła swoim dzieciom rozwinąć skrzydła, jak te wszystkie piękne jerzyki na niebie… Może, gdy trójka kociąt zostanie uczniami, kontrola nad nimi się skończy?

Z tymi myślami przekroczył żłobek. Jeszcze nie tak dawno sam był mieszkańcem tego miejsca. Z liściem w pyszczku rozejrzał się pod krzewem kaliny, na szczęście nie widząc nigdzie rodziny Koniczyna. Zamiast tego, w dawnym miejscu Kasztanki, urzędowała teraz nie lada piękność. Zwinek widział ją z daleka, jak chodziła po obozie wieczorami, a z jakiegoś powodu za dnia nigdy nie mógł jej spotkać. Dlatego teraz, gdy była skryta w cieniu, podszedł do niej nieśmiało. Wygląd kotki zapierał dech w piersiach, a on sam połknął język, gdy ta spojrzała na niego fioletowymi oczami. Barwa fiołków, pomyślał.

Kotka posłała mu łagodny uśmiech, a on ocknął się z przemyśleń.

— U-uch, dzień dobry, piękna Pani — powiedział.

Spróbował położyć liść przed nią w elegancki, wyrafinowany sposób, ale tak się zestresował, że wszystko mu wypadło, a on sam poślizgnął się na tym liściu i upadł. Syknął z bólu i mruknął pod nosem przeprosiny w stronę kotki. Wstał, otrzepując troszkę futro. Zebrał prędko ziółka, jakie dla niej miał i podsunął tym razem dużo ostrożniej.

— Mam tutaj zioła na wzmocnienie… Eeeech, jak one się nazywały? — Podrapał się, wysilając pamięć. — K… krwawy ciąg?

<Wróżka? Skoryguj kolegę po fachu :3 >

[351 słów]

Od Łabędziego Tanu CD. Trzcinowego Szmeru

No tego się nie spodziewała. Myślała, że znowu zostanie skrzyczana, może nawet porównana do Nura. A tu nic. Wybiło ją to z rytmu i nie wiedziała, co odpowiedzieć.

— Ja… — próbowała zacząć, ale głos jej się załamał. Nie! Nie mogła teraz rozmawiać! Upokorzyła się! Zawstydzona po prostu uciekła od konfrontacji.

***

Sen, czas niesprecyzowany, gdzieś pomiędzy wtedy a teraz

Otworzyła oczy. Wszędzie była ciemność jakby mętny błękit wody. Opadała powoli na plecach z łapami skierowanymi ku temu, co chyba było górą. Rozejrzała się. Nie było tu nic, oprócz kształtów widocznych kątem oka, które najprawdopodobniej były przepływającymi rybami. Czuła lekki chłód, ale oprócz tego było spokojnie. Pozwoliła grawitacji robić swoje, nie protestując. Westchnęła głęboko i wzrokiem powędrowała za unoszącymi się z jej pyska bąbelkami. W końcu opadła na dno. Poczuła delikatne uderzenie plecami o muliste podłoże. Nagle spokój został przerwany uczuciem wody wlewającej się do jej dróg oddechowych. Przestała móc oddychać. Ostatnie próby kaszlu pozostawiły ślad w postaci wzburzonej wody pełnej pęcherzyków powietrza. Zaczęła młócić łapami w desperackiej próbie podążenia za nimi w stronę tafli. Uniosła się trochę, ale wtedy poczuła jakby zaciśniętą pętlę wokół jej tylnej nogi, która po chwili pociągnęła ją do dołu. Ponownie opadła, wzburzając piasek w wodzie. Poczuła, jak ten osiada na jej futrze, a po chwili jej pole widzenia zaczęło się zwężać.

***

Tuż po ogłoszeniu Flaminga o zostaniu liderem

Kiedy dostali pozwolenie, żeby się rozejść, od razu poszła do lecznicy, gdzie został zawołany jej ojciec w celu poprawienia opatrunku. Kiedy pojawiła się w progu legowiska, przystanęła, jakby nie wiedząc, czy na pewno powinna odwiedzić burego. Nie wiedziała, czy ten chciał ją w ogóle widzieć na oczy. Patrzyła tak przez chwilę na niego, po czym westchnęła i weszła do środka. Żmijowcowa Wić zastrzygł uszami na jej widok. Przysiadła obok niego, po drugiej stronie od pracującej nad bandażem Gąbczastej Perły.

— Tato…

Kocur patrzył na nią z lekkim, słodko-gorzkim uśmiechem. Właśnie przez to nie była w stanie powiedzieć, co dokładnie o niej myślał.

— Ty… wyzdrowiejesz, prawda? Wszystko będzie dobrze? — Właśnie, kiedy te słowa przeciskały się jej przez gardło, zrozumiała, jak bardzo bała się, że go straci. Mimo znikomego kontaktu przez ostatnie księżyce nadal bardzo jej na nim zależało. Szkoda, że widział ją głównie przez pryzmat matki. Namiestnik zamruczał i zaśmiał się lekko.

— Spokojnie, jeszcze nie umieram. Czuję się bardzo dobrze, nie przejmuj się mną teraz. — Mówiąc to, pogładził ją lekko ogonem po plecach. Potem przeniósł wzrok na coś za nią. Obróciła się i zauważyła stojącą w wejściu matkę. Pospiesznie podniosła się i strzepnęła ogonem.

— To ja już pójdę. Muszę się pomodlić za pana księcia Błękitną Lagunę.

<Trzcina?>

Od Borowika

Wstałem, skoro świt.
Obok mnie wciąż leżał Świergotek. Dokładnie tam, gdzie zostawiłem go poprzedniego wieczoru, gdy zamykałem oczy. Dokładnie tam, gdzie się spodziewałem. Zawinięty wokół mnie, z główką schowaną w puchatym futerku mojej szyi. Spał w najlepsze.
Najchętniej zostałbym tu i spał tak jak reszta obozu. Jednak, mimo tak wczesnej pory i tak wyśmienitej kompanii, musiałem wstać. I zająć się moimi obowiązkami.
Westchnąłem. Ostrożnie przeturlałem się do pozycji łowieckiej, wyzwalając się spod śpiącego.
Mam dzisiaj trening z Łysiczką, o samym świcie - ona jeszcze tego nie wie, oj nie. To niespodzianka. Koty lubią niespodzianki. Na pewno się ucieszy, zwłaszcza że skończy trening, gdy wszyscy inni dopiero będą myśleli o pobudce. Ja bym się ucieszył.
– Dzień dobry, Świergotku. I pa, Świergotku. Miłych snów – szepnąłem, starając się nie obudzić kocurka.
Codziennie mówię mu dzień dobry z rana. I “pa”, jeśli gdzieś idę. Nawet jeśli śpi, to nie zaszkodzi powiedzieć na zapas…
Polizałem Świergotka po łapce, po czym zacząłem się podnosić.
Będziemy dziś budować gniazda na gałęziach drzew. To znaczy, ona będzie, a ja będę ją łapał, jak spadnie. Jak na razie mojej uczennicy udało się spaść z drzewa jedynie dwa razy, co jest, w mojej skromnej opinii wynikiem…
Oj.
Ał.
Zmarszczyłem brwi. Poczułem nagły, przeszywający ból w łapie, promieniujący od mojego palca przez wszystkie, zdaje się, cząstki mojego ciała.
Faktycznie, zraniłem się w łapę, ale to już dawno temu, pazur odkleił się nieco, ale nie odpadł i bolało jedynie w nieznacznym stopniu, nie uznałem więc za konieczne udać się do Gołąbka z tą sprawą. Tyle że… teraz moja łapka była nieco… większa. I taka dosyć… czerwona. I nie pachniała tak, jak łapki powinny pachnieć. W dodatku choćby drobne dotknięcie nią czegokolwiek sprawiało mi agonalne cierpienie.
Nie przesadzam.
No dobra… Ale przecież… to nie ja będę się wspinał na drzewa. Nadzorowanie treningu nie powinno więc stanowić problemu. Tak.
Pokuśtykałem w stronę pnia, nie dotykając łapką gałęzi.
Teraz tylko zejść…
Całą siłę woli włożyłem w jeden ruch - stanięcie na dwóch łapkach i wbicie pazurów lewej, zdrowej łapy w pień. Niestety, poczułem, że tracę równowagę, musiałem więc nieco przechylić się w bok. Tak znalazłem się półstojący w poprzek pnia, równowagę utrzymując jedynie dzięki łaskawości Wszechmatki.
– Borowiku…? Co ty robisz? – usłyszałem niespodziewanie wciąż zaspany głos Świergotka.
Odruchowo odwróciłem głowę w jego stronę - i to był błąd.
Moje ciało przekręciło się na plecki i już w następnej chwili z głośnym trach wylądowałem w krzakach pod drzewem.
Ał.

***

Nie wiem, kto miał bardziej zdenerwowany wyraz pyska - mój braciszek czy mój partner. Obaj wydawali się raczej mało zadowoleni i to chyba nie dlatego, że przez mój upadek z drzewa musieli wstać wcześniej niż zwykle…
Gołąbek nałożył na sączący się bąbel, który kiedyś był moim palcem, przeżute liście, które ciężko było mi zidentyfikować. Następnie owinął go dokładnie pajęczyną. Jego ruchy były dość sztywne, a jego ekspresja przypominała coś w rodzaju odwróconego uśmiechu.
Nie odzywał się.
Świergotek siedział tuż przy mnie, patrząc na mnie z mieszanką zmartwienia… ale jednoznacznie zdominowanego przez złość i wyraźną dezaprobatę. Widziałem, jak jego zaciśnięta szczęka przesuwa się z lewej strony na prawą i z powrotem w irytacji.
Też się nie odzywał.
W końcu zdecydowałem się przerwać to milczenie.
– No, to mogę już na ten trening iść? – zagadnąłem.
Niebieskooki kocurek pacnął mnie łapką w głowę.
– Ał.
– Nie, Borowiku! – warknął. – Jeżeli chociażby ruszysz łapą w stronę wyjścia, to przysięgam, przywiążę cię do gałęzi za ogon!
Spojrzałem z czystym przerażeniem na brata.
– Świergotek ma rację – przytaknął, nie precyzując czy chodzi o groźbę zawiśnięcia za ogon, czy o niezgodę na trening. – Naprawdę się zaniedbałeś, Borowiku. Zresztą jak zawsze, gdy coś ci dolega…
Ugh… To… była niepotrzebna uwaga.
– Regeneracja zajmie trochę czasu – kontynuował. – Na razie nie ruszaj się ze swojego legowiska.
– Najpierw to ja bym musiał się tam z powrotem dostać… – mruknąłem, oglądając dokładnie moją opatrzoną łapkę, która nagle wydawała się jakby nie moja.
Rudy i Gołąbek wymienili spojrzenia.
– Faktycznie… – westchnął w końcu, wstając. – W takim wypadku na razie zostaniesz tutaj, dopóki nie będziesz w stanie samodzielnie się poruszać – stwierdził ostatecznie. – Świergotek na pewno dobrze się tobą zajmie.
Hm?
Gołąbek wyszedł, kiwnąwszy uprzednio rudemu na pożegnanie, zostawiając go z uniesionymi brwiami i niezadanym pytaniem.
Spuściłem wzrok i nerwowo poruszałem ogonem, marszcząc brwi.
Nie mogę teraz leżeć. Ani teraz, ani tym bardziej przez następne dni. Muszę trenować z Łysiczką. Żeby była dobrą zwiadowczynią.
– Hej, Borowiku. – Szturchnął mnie nosem - nie był już tak zdenerwowany... – Jak chcesz, to mogę zająć się twoją uczennicą przez te kilka dni.
– Hm. Serio? – mruknąłem, patrząc w ziemię.
– Mhm.
– Oh. Okej. To idę spać – odparłem od razu i pokuśtykałem szybciutko w stronę wolnego legowiska, zwijając się w kłębek, obserwując szeroko otwartymi oczami oczy Świergotka.
I tak stał i też patrzył na mnie swoimi niebieskimi... Jego pysk złagodniał nieco.
– Świergotku.
– Co tam?
– Wybacz, że przez moje rażące zaniedbania doprowadziłem moją łapkę do dwukrotnego podwojenia swoich rozmiarów.
Rudy przewrócił oczami, skrzywił się i ostatecznie pokręcił głową.
– Wpadnę do ciebie później. Po treningu, tak?
– Hmmm…
Rudzielec rzucił mi ostatnie spojrzenie i wyszedł z legowiska.
Ał. Moja łapka…

Wyleczeni - Borowik

Od Kostki

Szylkretka uchyliła ciężkie powieki po długiej drzemce, czując, jak ktoś ją szturcha w bok. Natychmiast się zjeżyła, wciskając się mocniej w bok rodzicielki. Potem dopiero zauważyła, że to Sosenek. Kocurek górował nad nią, jeszcze nierozumiejącą rzeczywistości przez nagłą pobudkę.
— To tylko ja, wypłoszu. — Przewrócił oczami, chichocząc pod nosem. Kostka zmarszczyła brwi z oburzeniem, lecz nic nie powiedziała. Odwróciła się w przeciwną stronę.
— No co ty? Nic nie odpowiesz, dalej, pobaw się ze mną, no proszę! — stęknął, odchylając głowę do tyłu i otwierając szeroko pyszczek. Orientalka tylko bardziej się wtuliła w mamę, która osłoniła ją swoim ogonem.
— No już, Sosenku, nie piszcz tak — mruknęła kojąco Poinsecja. — Kostka nie lubi się bawić, więc daj jej przestrzeń i pobaw się z Rdeścikiem.
— Ale mi się nie chcę z nim bawić, za dużo się z nim bawię! — lamentował kocurek. — Gdybyś nam pozwalała się bawić z kociakami, których już nie ma w kociarni, to bym się aż tak nie nudził — dodał odrobinę ciszej, jakby nie chciał rozwścieczyć matki.
Kocica na moment zamilkła, cofnęła uszy i przymrużyła oczy. Wzięła wdech.
— Sosenku, ja już mówiłam, że z nimi nie powinniście się zadawać — rzekła uparcie.
— Ale dlaczego?
— Bo tak powiedziałam.
Dymny stęknął poirytowany, po czym się odwrócił i starał się pobawić jakimś patykiem.
Kostka spojrzała tęsknie w stronę wyjścia ze żłobka. Trochę żal jej było, że nigdy stąd nie wyszła. Zwinek, z tego, co słyszała, wiele razy robił jakieś wypady poza kociarnię i nikt nigdy nie miał do niego żadnego problemu. Kotka czuła się rozdarta; z jednej strony chciałaby zobaczyć, co było poza ścianami z kaliny, jak pachniało świeże powietrze, jak prawdziwie wyglądało niebo, zobaczyć wszystkie żywe kolory natury, ale z drugiej po prostu czuła się w pełni bezpieczna i wypoczęta w ukryciu przed światem.

Następnego dnia

Szylkretka właśnie odbywała typową dla siebie drzemkę po śniadaniu. Była ułożona między łapami Poinsecji, wtulona głową w jej klatkę piersiową. Raczej nigdy jej się nic nie śniło, a nawet jeśli coś było, to w chwili przebudzenia się zapominała, co to było.
Nagle rozbudziły ją głosy jej rodzicielki oraz Sosenka. Nie podnosiła głowy, a jedynie słuchała rozmowy.
— Dlaczego Kostka nigdy się z nami nie bawi? I nigdy nie rozmawia? — spytał się zaintrygowany kocurek.
— Niektóre koty takie są. Ona najwidoczniej potrzebuje więcej czasu, by być towarzyska tak, jak ty — odparła spokojnie matka.
— Ale dlaczego tak jest?
— Czasem tak bywa, że nie ma konkretnego powodu. Taka jest i może nad tym pracować.
— Serio może pracować, by nie być inna? — młodzik brzmiał na szczerze zaskoczonego.
— Sosenku, w jakim sensie inna?
— No, że jest jakaś dziwniejsza od Rdeścika i ode mnie.
Poinsecja westchnęła.
— Kostka nie jest dziwniejsza, ona jest po prostu sobą.
— No okej, ale jest dziwniejsza, gdy jest sobą.
— To tak nie działa — mruknęła, kręcąc głową.
— No to jak działa w takim razie?
— Jak podrośniesz, to zrozumiesz.
— Ale ja chcę rozumieć teraz! — zażądał, podnosząc głos.
— Twoja główka jest za mała, by zrozumieć, więc zrozumiesz, jak podrośnie, bo wtedy zmieści więcej mądrości.
— Przecież jestem mądry!
— Owszem, jesteś mądry, ale tak jest, że gdy główka rośnie, to stajesz się jeszcze mądrzejszy, tak?
— To w sumie ma sens… — zamyślił się na krótką chwilę.
— No bo ma sens — stwierdziła stanowczo. — Masz jeszcze jakieś pytania? — dodała po krótkiej pauzie. Sosenek się zastanowił.
— Hmmm, w sumie to nie.
— No to leć się pobawić — miauknęła. Teraz zwróciła się do drugiego synka: — Rdeściku, pobawisz się z Sosenkiem, tak?
— Dobrze, mamo! — odparł szczęśliwie dymny, po czym Kostka usłyszała, jak jej bracia zajmują się zabawą.
Szylkretka znużyła się odrobinę. Czy serio była “dziwna”? Była zepsuta, zachowywała się gorzej od innych, czy może jednak była po prostu głupia? Poczuła się źle ze sobą. Skuliła się bardziej, czując, jak jej się żołądek ściskał ze wstydu. Najchętniej by się zapadła pod ziemię albo poszła spać. W jej głowie znów wirowały myśli, że co jeśli serio nie nadawała się do niczego? Czy ona w ogóle zostanie uczniem? A co jeśli w ogóle nie skończy treningu i zostanie wygnana? Cisnęły jej się łzy do oczu i zaczęła się trząść, lecz nagle poczuła, jak język mamy się przesuwa po jej boku. Od razu ogarnęła ją fala spokoju, jakby zmywając wszystkie troski. Koteczka przymknęła oczy i pozwoliła sobie na sen. Znowu.

Od Migotu

Mały brązowy pręgowany tygrysio kocurek leżał wtulony w szaro-niebieską sierść Mariposy. Tuż obok niego znajdowały się u boku matki jeszcze dwie małe kulki – Karlik oraz Sadzawka. Oczy kociąt pozostawały zamknięte, a ich pyszczki opuszczały ciche piski, gdy młode domagały się uwagi rodzica lub pokarmu.
Oprócz Mariposy, w pomieszczeniu znajdował się również ojciec kociąt, Milo oraz dwójka Dwunożnych. Czarno-biały z czułością spoglądał na swoje potomstwo.
– Są piękne... cała trójka jest wspaniała – miauknął, tuż po tym, jak obwąchał szylkretową koteczkę i zetknął się z nią końcówką nosa.
– Milo... jestem najszczęśliwszą kotką na świecie, wiesz to, prawda? Mam wspaniałe kocięta, które kocham z całego serca, bezpieczny kąt, który mogę wreszcie nazwać swoim domem, jak i naprawdę dzielnego partnera. Jedynego czego w głębi serca żałuję to tego, że mój ojciec nie będzie miał okazji zobaczyć, jak nasze dzieci wyrastają na wspaniałe koty. Nie, żebym chciała, aby karmił je tymi bzdurami, jak to miewał w zwyczaju i tworzył między nimi podziały... chciałabym, aby je po prostu pokochał i zaakceptował. Nie za to, jak wyglądają, ale za to, kim są i kim się staną.
– Znasz poglądy swojego ojca... a tym bardziej swojego brata... oboje wiemy, że to nie mogłoby mieć prawa bytu... – ściszył głos, przenosząc spojrzenie na dwójkę czekoladowych kociąt. – Moja rodzina najprawdopodobniej również w pełni by ich nie zaakceptowała, znajdując masę innych powodów, a nie tylko patrząc przez pryzmat koloru futra.
– Na szczęście dla nas stworzyliśmy swoją własną rodzinę, która akceptuje ich w pełni.
Migot ziewnął i lekko strzepnął uszkiem. Obecność rodziców oraz ich głosy działały na niego uspokajająco. Mógłby ich tak słuchać, dniem i nocą, podobnie, jak zresztą niezrozumiałych rozmów Dwunożnych czy odgłosów urządzeń. Te wszystkie dźwięki w domostwie Dwunożnych towarzyszyły mu od chwili narodzin.
– Mariposo... spójrz...
Malutkie błękitne oczka wpatrywały się w czarno-biały pysk rodzica, na którym widniał lekki uśmiech. Migot zakołysał się lekko, próbując przyzwyczaić się do nowej nabytej umiejętności, jaką było otworzenie oczu. Raz za razem mrużył oczka, rozglądając się pomału po otaczającym go pomieszczeniu.
Ten czarno-biały kot to jego tata. Ta kotka, w której futerko się tulił to mama. Szylkretowa mała kulka to jego siostrzyczka, a mniejsza wersja Milo to jego braciszek.
Z pyska kocięcia wydobyło się prychnięcie, gdy Dwunożny zbliżył się do legowiska i pogładził swoją łysą łapą Milo po grzbiecie. Mimo że Migotowi odpowiadał zapach i ton głosu wysokiej istoty, nie był przyzwyczajony do jej wyglądu.
– Jesteś bezpieczny, mój mały wojowniku – miauknęła Mariposa, liżąc Migot po dłuższych pasmach sierści na łebku. – Migocząca Gwiazdo.

✨✨✨

Od Skowronkowej Rozkoszy

Misja odbicia Tropiącej Łaski

Skowronkowa Rozkosz od samego początku wyprawy nie potrafił zdecydować, czy bardziej się ekscytuje, czy boi. W końcu nie codziennie opuszczało się obóz pod osłoną nocy, żeby odbić porwaną wojowniczkę z łap podejrzanych samotników. Co prawda od niedawna nosił już imię wojownika, ale nie zdążył jeszcze przywyknąć do myśli, że naprawdę nim jest. Wciąż miał wrażenie, że ktoś zaraz przypomni mu, iż powinien wrócić do legowiska uczniów. Mimo to nie zamierzał narzekać. Chciał się przydać, udowodnić, że Zalotna Gwiazda nie popełniła błędu, pozwalając mu dołączyć do wyprawy.

Przy jego boku tkwiło piórko podarowane mu przez Dymówkową Łapę. Co jakiś czas muskał je łapą, upewniając się, że nadal jest na swoim miejscu. W ciemności wydawało się niemal czarne, ale Skowronek doskonale wiedział, jak wygląda w świetle dnia. Lubił je. Było niewielkim przypomnieniem, że nawet podczas tak poważnej wyprawy można zabrać ze sobą coś miłego.

Maszerował w środku grupy, starając się nie oddalać od pozostałych. Na przedzie szła Sroka, prowadząc ich przez nieznane tereny, a tuż za nią Kocimiętkowy Wir. Skowronek szybko zauważył, że atmosfera jest znacznie cięższa, niż początkowo zakładał. Nikt nie wyglądał na szczególnie zadowolonego z nocnej eskapady, a sama Kocimiętka zdawała się mieć ku temu więcej powodów niż reszta. Nie znał wszystkich szczegółów jej relacji z Tropiącą Łaską, ale wiedział wystarczająco dużo, by nie zadawać niepotrzebnych pytań.

Próbował więc skupić się na drodze. Betonowy Świat okazał się miejscem znacznie bardziej nieprzyjemnym, niż sobie wyobrażał. Wszędzie unosiły się obce zapachy, a wysokie budynki zasłaniały niebo. Co jakiś czas zerkał na Srokę, zastanawiając się, skąd właściwie znała te wszystkie zakamarki. Kiedy zwróciła uwagę na ich brakujące końcówki uszu, Skowronek odruchowo poruszył własnym.

— Tak… w sumie tak to właśnie wygląda.

Dopiero po chwili dotarło do niego, że mógł powiedzieć odrobinę za dużo. Nie miał jednak zamiaru kłamać. Wzruszył jedynie lekko barkami, po czym ponownie skupił się na drodze.

Wkrótce Sroka zarządziła zmianę kierunku. Nie była pewna, czy więzienie znajduje się po wschodniej, czy zachodniej stronie, dlatego wspięła się na jeden z budynków, by lepiej rozeznać się w okolicy. Kiedy wróciła, wskazała im drogę wzdłuż portu, w kierunku spiczastego budynku, a następnie niewielkiego lasu. Skowronek nie miał pojęcia, ile jeszcze będą musieli iść, ale starał się nie okazywać zniecierpliwienia.

W pewnym momencie ich drogę przeciął chudy, pręgowany samotnik. Skowronek zauważył charakterystyczną bliznę na jego pysku, przypominającą znak “X”. Nie zdążył jednak przyjrzeć mu się dokładniej, ponieważ Cętkowany Tęgosz rzucił się do ataku. Niestety, źle ocenił odległość i zamiast dosięgnąć przeciwnika, uderzył w ścianę. Skowronek aż drgnął, ale zaraz potem oba kocury zwarli się w walce.

Nie była to przyjemna scena. Łapy śmigały w powietrzu, futro fruwało, a odgłosy uderzeń odbijały się echem od pobliskich budynków. Tęgosz radził sobie jednak sam, a gdy w końcu udało mu się powalić przeciwnika, zakończył walkę silnym ciosem w gardło. Samotnik znieruchomiał.

Skowronek zamarł. Dopiero teraz zauważył zadrapania na ciele Cętkowanego Tęgosza, jego poranioną tylną łapę i ślady walki na karku. Nie potrafił oderwać wzroku od martwego kota. Wiedział, że przeciwnik mógł być niebezpieczny, ale dotąd śmierć kojarzyła mu się raczej z opowieściami starszych wojowników niż z czymś, co mogło wydarzyć się kilka kroków od niego.

— Znasz ich? — zwrócił się do Sroki, nadal spoglądając na ciało samotnika.

Nie chciał zabrzmieć niegrzecznie, dlatego po chwili dodał jeszcze pytanie o charakterystyczne blizny i o to, czy naprawdę musieli zabijać napotkane koty. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego nie mogli po prostu ich przepędzić. Przecież nie każdy, kto należał do Betonowego Świata, musiał być bezmyślnym mordercą.

Odpowiedź Kocimiętkowego Wir nie pozostawiała jednak wiele miejsca na dalsze rozważania.

— Nie musielibyśmy ich zabijać, gdyby to oni nie chcieli zabić nas i porwać jednej z naszych wojowniczek.

Skowronek spuścił wzrok. Nie miał zamiaru się z nią kłócić. Wiedział, że Kocimiętka ma rację w tym sensie, że musieli się bronić, ale wciąż nie potrafił pogodzić się z tym, jak szybko można było odebrać komuś życie. Przesunął językiem po nosie i ruszył dalej, starając się nie patrzeć za siebie.

Na szczęście niedługo później Rozbity Księżyc postanowił rozładować atmosferę kiepskim żartem o szkielecie. Skowronek nie był pewien, czy bardziej rozbawiła go sama treść, czy fakt, że ktoś w ogóle miał ochotę żartować w takiej sytuacji. Cętkowany Tęgosz zaśmiał się, najwyraźniej chcąc dodać mu otuchy, i obiecał, że będzie go chronił. Księżyc szybko odbił piłeczkę, sugerując, że być może to Tęgosz potrzebuje ochrony.

Skowronek zerknął na nich z lekkim uśmiechem. Miło było widzieć, że nawet podczas tak nieprzyjemnej wyprawy potrafili znaleźć chwilę na żarty. Ich wzajemne przekomarzanie się sprawiało wrażenie czegoś znajomego i bezpiecznego. Przez moment sam poczuł się nieco spokojniej.

Niestety, spokój nie trwał długo. Z ciemności wyskoczyła kolejna samotniczka. Była drobna, krótkowłosa, o liliowo-niebieskim futrze z białymi łatami. Na jej pysku również widniała blizna w kształcie litery “X”. Zanim Skowronek zdążył ostrzec pozostałych, kotka rzuciła się na Rozbitego Księżyca.

Walka była gwałtowna. Księżyc próbował się oswobodzić, ale przeciwniczka nie zamierzała odpuszczać. Skowronek zrobił krok w ich stronę, jednak szybko zrozumiał, że nie może wtrącać się bezmyślnie. W końcu Rozbity Księżyc zdołał przewrócić samotniczkę i zacisnął zęby na jej gardle. Kiedy puścił, kotka już się nie poruszała.

Na jego policzku pojawiła się krew. Miał również zadrapania na grzbiecie. Mimo to, kiedy walka dobiegła końca, znalazł jeszcze siłę na kolejny żart skierowany do Tęgosza.

Skowronek odetchnął z ulgą, choć nie potrafił pozbyć się uczucia ciężkości w żołądku. Dwie walki, dwa martwe ciała. A przecież dopiero zaczynali.

Zerknął na Srokę, która przyznała, że nie znała tej samotniczki. Najwyraźniej była kolejnym kotem, który niedawno dołączył do gangu. Skowronek zastanowił się, ilu jeszcze takich kotów spotkają po drodze. Nie podobała mu się myśl, że każdy kolejny zakręt może oznaczać następną walkę.

Wsunął się nieco bliżej środka grupy. Nie chciał wyglądać na przestraszonego, ale nie zamierzał też udawać, że wszystko jest w porządku. Wciąż słyszał w uszach odgłos walki, a przed oczami miał obraz samotniczki, która jeszcze chwilę wcześniej wydawała z siebie przerażone dźwięki. Nie wyglądała jak potwór. Była po prostu kotką. Taką jak on.

W końcu dotarli do więzienia. Budynek był wysoki, zaniedbany i zdecydowanie nieprzyjazny. Drzwi wyglądały, jakby od dawna nikt nie próbował ich naprawiać. Skowronek zatrzymał się naprzeciwko wejścia, rozglądając się po okolicy. Przez chwilę jego myśli uciekły gdzieś daleko. Zastanawiał się, czy w środku znajdą jakieś kwiaty, czy w takim miejscu mogły w ogóle rosnąć. Zaraz jednak skarcił się w duchu. Nie przybyli tu przecież na spacer.

Kocimiętkowy Wir podeszła bliżej i zajrzała do środka. W pewnym momencie rozległ się hałas, a zaraz potem z budynku wybiegło pięciu strażników. Skowronek natychmiast napiął mięśnie. Nie było już czasu na zastanawianie się, co zrobią dalej.

Pozostali wojownicy ruszyli do walki, podczas gdy Kocimiętka wykorzystała zamieszanie i przemknęła do środka. Skowronek próbował obserwować wszystko naraz, ale szybko okazało się to niemożliwe. Jeden ze strażników rzucił się w jego stronę.

Była to szczupła kotka o podobnej bliźnie na pysku. Skowronek nie zdążył nawet dobrze ocenić jej zamiarów. Odruchowo uderzył ją łapą w pysk, zanim ta zdołała dosięgnąć go własnymi pazurami. Samotniczka zachwiała się i chybiła, a on wykorzystał tę krótką chwilę, próbując uderzyć ją w bok.

Nie udało mu się. Kotka uniknęła ciosu i trafiła go w udo.

Ból przeszył jego łapę tak nagle, że wyrwał mu się krótki pisk. Przez ułamek sekundy miał ochotę się cofnąć, uciec i schować za plecami któregoś z pozostałych wojowników. Nie mógł jednak tego zrobić. Nie teraz, kiedy przeciwniczka była tuż przed nim.

Skoczył na nią, chwytając zębami jej ucho. Szarpnął mocno, aż oderwał niewielki fragment. Natychmiast wypluł go na ziemię, krzywiąc się z obrzydzenia. Nie miał czasu na zastanawianie się nad tym, co właśnie zrobił, bo kotka ponownie próbowała go dosięgnąć. Skowronek uchylił się i przemknął między jej łapami.

Przez kilka kolejnych chwil wymieniali ciosy. Większość ataków samotniczki mijała go o włos, ale nie wszystkie. W pewnym momencie poczuł pieczenie na ogonie, a zaraz potem coś ciepłego spłynęło mu po czole. Nie wiedział, kiedy dokładnie przeciwniczka zdołała go zranić. Dopiero po chwili zorientował się, że ma rozcięcie biegnące od czoła ku górze, nad okiem, oraz ranę na ogonie, która z pewnością zostawi bliznę.

Przełknął ślinę. Był zmęczony, przestraszony i coraz bardziej zagubiony. Nie potrafił walczyć tak jak Cętkowany Tęgosz czy Rozbity Księżyc. Nie miał ich doświadczenia ani pewności siebie. Miał jednak pazury, zęby i dość rozsądku, by nie stać bezczynnie.

Gdy samotniczka ponownie ruszyła do ataku, Skowronek upozorował próbę podcięcia jej łap. Kiedy przeciwniczka skupiła się na uniknięciu ciosu, wskoczył jej na grzbiet i zacisnął zęby na karku. Kotka szarpnęła się gwałtownie, sycząc i próbując go zrzucić.

Przez moment trzymał ją z całej siły. Dopiero po chwili dotarło do niego, że jeśli będzie zwlekał, samotniczka może się odwrócić i skręcić kark. Puścił więc i zeskoczył na ziemię.

Nie zdążył nawet ponownie przyjąć pozycji obronnej, gdy kotka rzuciła mu ostatnie, przestraszone spojrzenie i uciekła. Skowronek nie ruszył za nią. Stał w miejscu, ciężko oddychając, z nastroszonym futrem i sercem bijącym tak szybko, jakby zaraz miało wyskoczyć mu z piersi.

Wygrał. A przynajmniej tak należało to nazwać. Nie zabił przeciwniczki, nie doprowadził do jej śmierci, choć miał ku temu okazję. Nie wiedział, czy postąpił właściwie, ale nie potrafił zmusić się do czegoś, czego nie chciał zrobić. Nie umiał patrzeć na drugiego kota i bez wahania odebrać mu życie.

Przesunął łapą po pysku, próbując zetrzeć krew, ale tylko rozmazał ją po futrze. Dopiero wtedy poczuł, jak bardzo drżą mu kończyny. Dotknął piórka schowanego w sierści i przez chwilę przytrzymał je pod opuszkami palców. Przypomniał sobie, po co właściwie tu przyszedł. Nie po to, żeby udowodnić, że potrafi zabijać. Chciał pomóc pozostałym i sprowadzić porwaną wojowniczkę do domu.

Z wnętrza budynku w końcu wyłoniła się Kocimiętkowy Wir. Towarzyszyła jej Tropiąca Łaska oraz niewielki kociak. Skowronek nie znał go, ale szybko zrozumiał, że również został zabrany z więzienia. Nie zdążył jednak przyjrzeć się im dokładniej. Musieli biec.

Kocimiętka znalazła się w niebezpieczeństwie, gdy dwóch strażników dopadło ją podczas ucieczki. Skowronek ruszył w tamtą stronę, ale zanim zdążył dotrzeć na miejsce, Sroka rzuciła się jej na pomoc. Obie kotki zdołały się oswobodzić i wycofać. Dopiero wtedy Skowronek poczuł, że może naprawdę odetchnąć.

Nie oglądał się za uciekającymi samotnikami. Nie chciał sprawdzać, czy któryś z nich jeszcze wróci. Wystarczyło mu, że wszyscy, którzy mieli wrócić, znajdowali się już w pobliżu. Wkrótce grupa zebrała się ponownie i ruszyła w drogę powrotną.

Droga do domu była znacznie trudniejsza, niż Skowronek przypuszczał. Adrenalina powoli opadała, a wraz z nią znikały siły. Rana na ogonie piekła przy każdym ruchu, a rozcięcie nad okiem bolało, kiedy próbował zmrużyć powiekę. Co jakiś czas zatrzymywali się, by oczyścić rany i odpocząć. Skowronek nie narzekał, choć żołądek domagał się jedzenia, a w pysku miał zupełnie sucho.

W końcu dotarli do rzeki. Skowronek podszedł do brzegu i zaczął pić, nie przejmując się nawet tym, że woda moczy mu wąsy. Dopiero po chwili odsunął się, robiąc miejsce pozostałym kotom. Przeprawa przez kamienie wymagała ostrożności, szczególnie z obolałą łapą, ale udało mu się przejść na drugi brzeg bez większych problemów.

Znajome zapachy Klanu Wilka przywitały ich jeszcze przed samym obozem. Skowronek poczuł, jak napięcie powoli ustępuje. Byli w domu. Naprawdę wrócili.

W obozie czekało na nich wiele zaciekawionych spojrzeń. Niektórzy wyglądali na zaskoczonych, inni na wyraźnie zmartwionych. Szczególną uwagę przyciągał niewielki kociak, którego przyniosła Kocimiętka. Skowronek nie znał jego historii, ale domyślał się, że musiała być równie nieprzyjemna, jak wszystko, co wydarzyło się tej nocy.

Zalotna Gwiazda wezwała Kocimiętkowy Wir, aby zdała relację z wyprawy. Skowronek nie zamierzał wtrącać się w rozmowę, dlatego trzymał się nieco z boku. Był zbyt zmęczony, by próbować dowiedzieć się wszystkiego od razu. Wystarczyło mu, że widział Tropiącą Łaskę z powrotem w obozie.

Wkrótce zwołano zebranie. Skowronek zajął miejsce wśród pozostałych uczestników wyprawy, wciąż czując na sobie spojrzenia innych kotów. Kiedy Zalotna Gwiazda zaczęła wymieniać imiona tych, którzy wzięli udział w misji, wyprostował się nieco. Usłyszenie własnego imienia wśród zasłużonych wojowników było dziwnie przyjemne. Nie spodziewał się, że po tak krótkim czasie od ceremonii wojownika będzie miał okazję uczestniczyć w czymś tak ważnym.

Wymieniono Kocimiętkowy Wir, Rozbitego Księżyca, Wilczy Skowyt, Cętkowanego Tęgosza, jego samego oraz Srokę. Skowronek zerknął na kotkę z lekkim uśmiechem. Wiedział, że bez jej pomocy prawdopodobnie nigdy nie znaleźliby więzienia. Jej zasługi zostały docenione, a Zalotna Gwiazda nadała jej imię Sroczy Cień. Mimo nowego imienia miała pozostać uczniem i otrzymać wszystkie prawa przysługujące uczniom. Jej mentorką została Ognikowa Słota.

Potem przyszła kolej na małego Morza. Kociak otrzymał imię Soplowej Łapy, a jego mentorką została Biały Barszcz. Skowronek obserwował ceremonię z ciepłem w oczach. Nie wiedział, co dokładnie spotkało małego, ale cieszył się, że przynajmniej teraz będzie miał szansę dorastać w bezpiecznym miejscu.

W obozie rozległy się okrzyki, a Skowronek dołączył do pozostałych, powtarzając nowe imiona. Cieszył się, że misja zakończyła się powodzeniem. Jednocześnie nie potrafił zapomnieć o dwóch martwych samotnikach, których zostawili za sobą, ani o kotce, która uciekła przed nim w panice. Zastanawiał się, czy była teraz bezpieczna i czy jej rany nie okażą się poważne.

Nie miał jednak wiele czasu na rozmyślania. Kocimiętkowy Wir szybko zagoniła uczestników wyprawy do legowiska medyka. Skowronek nie protestował. Dopiero teraz dotarło do niego, jak bardzo potrzebował odpoczynku. Chudy Grzbiet zarządził kolejkę, a pierwszeństwo przypadło Cętkowanemu Tęgoszowi i Rozbitemu Księżycowi. Skowronek usiadł więc z boku, czekając na swoją kolej.

Obok niego znajdowała się Tropiąca Łaska. Skowronek zerknął na nią kątem oka, a następnie na Kocimiętkowy Wir. Nie trzeba było być szczególnie spostrzegawczym, żeby zauważyć, jak bardzo niechętnie Kocimiętka patrzy na uratowaną wojowniczkę. Kiedy zapytała ją, jak minął jej pobyt w Betonowym Świecie, Skowronek poczuł, że atmosfera w legowisku ponownie staje się ciężka.

Nie zamierzał się wtrącać. Nie znał całej historii, a tym bardziej nie chciał dolewać oliwy do ognia. Skupił się na własnych łapach, ostrożnie oglądając ranę na ogonie. Przeciągnął językiem po brzegu skaleczenia, po czym przymknął oczy.

Dopiero teraz miał czas pomyśleć o tym, co się wydarzyło. Wyruszył na misję jako młody wojownik, który chciał udowodnić swoją wartość. Wrócił z nowymi bliznami i doświadczeniem, którego wcale nie pragnął. Walczył. Zranił przeciwniczkę. Miał okazję ją zabić, ale tego nie zrobił. Wciąż nie wiedział, czy inni uznaliby to za odwagę, czy za słabość.

Pomyślał o swoim ojcu. Nocny Śpiewak. Zastanawiał się, czy byłby z niego dumny. Chciałby, żeby tak było. Nie dlatego, że pokonał przeciwników, ale dlatego, że nie pozwolił, by strach i gniew całkowicie odebrały mu rozsądek. Może nie był najlepszym wojownikiem, może nie potrafił walczyć tak skutecznie, jak pozostali, ale przynajmniej próbował chronić tych, którzy znaleźli się obok niego.

Ponownie dotknął piórka schowanego w futrze. Nadal tam było, nieuszkodzone pomimo całej wyprawy. Uśmiechnął się blado, po czym oparł głowę na łapach. Chciał zapamiętać tę noc, ale nie jej krew ani strach. Chciał pamiętać, że wrócili. Że Sroka dostała szansę na nowe życie, a Moroz znalazł dom. I że nawet w miejscu pełnym przemocy można było zdecydować, że nie chce się być kolejnym kotem, który odbiera innym życie.

Od Wdzięcznej Firletki

Blask letniego popołudnia wpadał do legowiska przez luki w sklepieniu. Pochyliła się nad źródełkiem, maczając w nim porcję mchu, po czym cofnęła się o parę kroków bliżej posłań chorych.

Obecność Miodunki i Poziomki już po paru wschodach słońca odciążyła jej barki. Nie musiała przemierzać całego obozu w poszukiwaniu tych chorych, którzy z niedbałości bądź zbyt wielkiego ego nie raczyli pojawić się w progu jej legowiska – mogła w tym celu wysyłać asystę. I dawało jej to więcej czasu na zajmowanie się tymi chorymi, którzy jednak mieli na tyle rozumu, by poprosić o pomoc, i teraz ględzili jej nad uchem.

Ociekający wodą mech upuściła obok zmarniałej sylwetki Zawodzącej Gwiazdy, rozciągniętej na kamiennej posadzce. Resztki nieprzeżutych liści wierzby leżały parę długości wąsów od jego pyska, zbrudzonego kwasem i resztkami jedzenia.

— Lepiej?

Przywódca wydał z siebie niewyraźny odgłos.

— Przynajmniej nie zwymiotowałeś przed wszystkimi — mruknęła, klepiąc go ogonem po barku. — Jeszcze trochę godności Ci zostało.

Echo przekręcił łeb w bok i zmierzył ją spojrzeniem. Oderwała kawałek mchu zębami i łapą przyłożyła do go ust przyjaciela, drugą przytrzymując jego policzek. Wytarła wymiociny z jego podbródka, mając nadzieję, że pozbędzie się chociaż części kwaśnego zapachu.

Cisza, którą przywódca zdawał się chcieć utrzymywać, aż wszyscy nie zapomną o jego incydencie, który uwzględniał nieświeżą piszczkę i kałużę na wpół strawionego śniadania w wejściu lecznicy, została jednak szybko przerwana. Wpierw zauważyła rzucany na posadzkę cień, a później usłyszała głos wojowniczki.

— Wdzięczna Firletko?

Odsunęła łapy od pyska kocura. Srebrzysta Równonoc przebierała nerwowo łapami, a jej głos drżał.

— Tak?

— Krokus chyba zaczyna rodzić — wyrzuciła z siebie szylkretka. — Ale trochę niewyraźnie wygląda-

Firletka szybko podniosła się z ziemi. Od momentu odkrycia ciąży wizja porodu Krokusowej Kruchości nieco ją martwiła; nie była pewna, ile kociąt Klan Gwiazdy ześle młodej kocicy, i ile jej ciało zdoła wytrzymać.

— Wracaj do niej — poleciła, podchodząc już do przygotowanego parę wschodów słońca wcześniej pakunku ziół. — Zaraz tam będę. Niech oddycha głęboko i spokojnie.

Uniosła zwitek w zęby, podczas gdy Równonoc nie marnowała czasu i pobiegła z powrotem do żłobka. Zatrzymała się na parę uderzeń serca obok Zawodzącej Gwiazdy, upuściła zioła i pochylając się nad przywódcą, polizała go po czubku głowy.

— Postaraj się tylko nie zwymiotować do wody — mruknęła, zbierając się ponownie. — A najlepiej w ogóle. Niech towarzyszy Ci myśl, że musisz ładnie zaprezentować się przed nowo narodzonymi kociętami.

↠ₓ⊹❈⊹ₓ↞

tw: poród, obrzydliwe opisy

Jęki i zduszone krzyki Krokusowej Kruchości niosły się po legowisku. Jedną z łap głaskała kocicę po drgającym w skurczach boku, drugą odsuwając na bok jej ogon.

— Świetnie sobie radzisz — miauknęła na tyle głośno, aby szylkretka usłyszała ją przez własne odgłosy bólu. — Nie opieraj się temu, co robi twoje ciało.

Poruszyła ogonem, muskając nim rozłożone obok niej medykamenty. Wyrobiła sobie ten nawyk dla własnego komfortu; skoro nie może polegać na żadnym ze swoich uczniów, to będzie polegać na ziołach i własnych umiejętnościach.

— Krokusowa Kruchości? Hej, Krokus, popatrz na mnie — Dryfujący Fluoryt przycupnęła przed rodzącą, gdy tylko jej oddech ponownie zaczął niepokojąco przyspieszać. — Oczy na mnie.

Ciałem wojowniczki przeszedł kolejny skurcz. Cieszyła się, że Jętką i Jabłonką na polecenie wiecznej królowej zajął się Śniący Obserwator.

— Wdech — poinstruowała niebieska, unosząc pierś do góry w wyolbrzymionym geście — i wydech. Jeszcze raz.

Zamiast wzięcia kolejnego wdechu Korkus wydała z siebie przeraźliwy jęk. Napięła nogi, wciskając je głębiej w mech, a z jej ciała, wraz z kolejną konwulsją, wysunęło się ciałko kocięcia.

Łapy Firletki w przeciągu uderzenia serca znalazły się na nowo narodzonym. Przyciągnęła kocię do siebie, zgrabnym ruchem przegryzając błonę przyklejoną do jego pyszczka; śluz pokrywający łaciate ciałko jednak zmieniał kształt pod jej łapami gdy tylko przymknęła oczy. Po jej kończynach przeszły dreszcze, jak gdyby wiele małych, robaczych nóżek wplątywało się w jej futro, buszując pod jego warstwą. Jej nos, natrafiając na drobną taflę tego kocięcego, odbił się od niego jak od karaczanowej skorupki. Z urwanym oddechem otworzyła szeroko ślipia, by ujrzeć niezliczoną ilość świerszczy, gnieżdżących się w rudo-białym futrze kocięcia, machających drobnymi skrzydełkami i wciskających się w delikatną skórę jak w miękką, nadgniłą ziemię.

Jednak, jak szybko wizja ta się pojawiła, tak równie szybko znikła. Okryte tylko i wyłącznie śluzem i błonami płodowymi kocię leżało między jej łapami, kwiląc.

Zawodzenie Krokusowej Kruchości i pocieszające ją miauknięcia Fluorytu dochodziły do medyczki jak zza mgły. Bez słowa, z kwasem w pysku i ciążącym w nim językiem przekazała nowo narodzoną Srebrzystej Równonocy; a już po chwili drugie kocię, które również wylądowało w jej łapach z chmarą nazbyt realistycznych, w swoim wyglądzie i dźwięku, owadów w futrze, oddała za to nerwowo Słodkiej Dziewannnie.

— Jeszcze trochę, Krokus — miauczała z przodu królowa, liżąc pysk wojowniczki. — Dasz radę.

Z urwanym, przeraźliwym jękiem na świat przyszło ostatnie kocię. Półprzeźroczyste świerszcze przeciskały się pod błoną, grzebiąc się w mokrej, szylkretowej sierści. Poczęła oczyszczać pyszczek młodej koteczki, z zaciśniętym gardłem czekając, aż skrzydła i nóżki owadów przestaną łaskotać jej język za każdym pociągnięciem.

↠ₓ⊹❈⊹ₓ↞

W legowisku medyka panowała cisza. Zawahała się przy wejściu, poprawiając chwyt na wypadającym z jej pyska zawiniątku ziół.

— Firletko?

Podniosła łeb. Zawodząca Gwiazda podparł się na łokciach w miejscu, w którym go zostawiła; jego oczy jednak z powrotem nabrały blasku i klarowności.

— …wszyscy żyją?

Zamrugała, wyrwana z transu, i cmoknęła.

— Nie zapeszaj — zbeształa go.

— Przepraszam!

Sztywnym krokiem podeszła do składziku, odkładając medykamenty, po czym usiadła obok przywódcy.

— Kocięta są słabe — przyznała, owijając ogon wokół łap. — Jedno z nich nie ma tylnej łapy, i będzie trzeba monitorować ich sprawność i oddech. Krokusowa Kruchość również jest wycieńczona.

Kruczoczarny skinął powoli głową, opierając ją na łapach. Nim zdążył odpowiedzieć, ponownie uchyliła pysk.

— Z czym kojarzą Ci się świerszcze?

Jakiekolwiek słowa leżące na języku Echa nie były odpowiedzią na to pytanie. Kocur zamrugał, zdezorientowany, i wbił w nią wzrok.

— Z latem? — mruknął, wzruszając ramionami. — Wieczorami? Nie wiem.

— A negatywnie?

Nos przywódcy zmarszczył się.

— Ze Świerszczowym Skokiem?

Schyliła łeb, czując, jak dreszcz przechodzi po jej grzbiecie. Niczym korowód małych owadów.

Musiała przestać o nich myśleć. Jednak Świerszczowy Skok nie przynosił ze sobą lepszych odczuć. Pamiętała jego zachowanie wobec Zawilcowej Korony, wobec niej… Wobec kotów, które zamordował. Czy to było to, na co wizja miała ją naprowadzić?

— Jakie to ma powiązanie z poprzednim tematem? — zapytał Echo, prostując się nieznacznie.

— Czy wiadomo, kto jest ojcem kociąt Krokus?

Przywódca chyba liczył na odpowiedź, nie kolejne pytanie, bo jego pysk wykrzywił się w grymasie.

— Nie — odpowiedział po chwili. — Chyba nie.

Machnęła końcówką ogona.

Nie wiedziała, czy miała iść tym tropem. Doszukiwać się więzów krwi? Czy miały one jakiekolwiek znaczenie? Czy może powinna myśleć nad innym, bardziej dosłownym znaczeniem?

— Czy… Dowiedziałaś się czegoś?

— Albo Klan Gwiazdy w końcu zesłał nam jakąś wizję — miauknęła po paru uderzeniach serca, patrząc w oczy przyjacielowi — albo zaczynam mieć na starość urojenia.

wyleczony: Zawodząca Gwiazda

Krokusowa Kruchość urodziła!

Krokusowa Kruchość po ciężkim porodzie wydała na świat trójkę kociąt!

Macierzanka

Kamasja

Gęsiówka