Od Monarcha Pierwszego CD. Borowika

Przeszłość

Niebieski obserwował kocura, trzymając w pysku zdobycz. Nie zamierzał oddawać swojego posiłku. Upolował go uczciwie! No dobra może na terenie Owocowego Lasu, ale w dalszym ciągu uczciwie.

— Hm? To ciekawe, bo to stworzenie samo wpadło w moje piękne łapy — odparł kocur. Nie cofnął się, kiedy młodszy się do niego podkradał. Zamiast tego uniósł łapę w geście ostrzeżenia. Nie był zwolennikiem walki, ale w sytuacji głodu nie zamierzał się poddać dobrowolnie. Jego ojciec mawiał, że poddają się słabi, a on przecież słaby nie był. Mało tego trochę górował nad Owocniakiem. Jednak w momencie, gdy kocur przemówił. Monarch opuścił łapę. Nadal trzymał posiłek w zębach, jakby nie chcąc testować, czy ciemniejszy faktycznie mu nie zabierze jedzenia. Słuchał jego słów.

— Zwiadowca, co? — mruknął, zaciskając bardziej zęby na zwierzynie. Kiedy kocur mu się przedstawił, Monarch nieco przekrzywił łeb.

— Takie…nijakie to imię — skomentował po prostu. Kiedy Borowik zadał mu pytanie o jego imię, pręgus wyprostował się i dumnie wypiął pierś. Wiatr poruszył jego sierścią, co podkreśliło jego majestyczność.

— Ja. Nazywam się Monarch Pierwszy — przedstawił się kocurowi. Gdy ten dopytał go o Monarcha Drugiego, niebieski pokręcił lekko łbem. W momencie, gdy młodszy powrócił do tematu zwierzyny i stwierdził, że Monarch nie może jej zjeść, niebieski wyprostował się jeszcze bardziej, by górować nad niższym.

— Mam ci oddać zwierzynę, którą SAM upolowałem? Zapomnij. Nie będę jadł czegoś złowionego przez kogoś innego. Nie jestem niezdarny ani tym bardziej kaleki, by łaskawie dostać coś od kogoś — z tymi słowami Monarch się odwrócił. Uderzył lekko Borowika ogonem w pysk i w kilku susach odszedł od niego.

Przed narodzinami dzieci

Monarch nigdy tak naprawdę nie zapomniał o kocurze, który go zaczepił jakiś czas temu. Wtedy niebieski zabrał zwierzynę i nie zważał na to, jakie skutki mógł ponieść Owocniak. Teraz jednak miał zamiar mu się chociaż trochę odwdzięczyć. Nie był pewien, gdzie i kiedy Borowik chodził po terenach. W razie czego złapie kogoś z tamtejszych kotów i każe przekazać Borowikowi zwierzynę. Banalne prawda? Co z tego, że kocur miałby kłopoty. Przecież podziękowanie, bo długiem tego nie miał zamiaru nazywać, to jedyne co może zrobić dla tego kocura. Odda zwierzynę i ucieknie jak gdyby nigdy nic. Jak pomyślał, tak też zrobił. Upolował dwie myszy, a następnie udał się w stronę terenów Owocowego Lasu.

— No dobrze, gdzie się chowasz? — wymamrotał do siebie. Wreszcie po długim marszu, wyczuł zapach kotka z Owocowego światka.

— Czyżby to mój cel, czy innego kota wiatry przywiały? — mruknął do siebie. Przypadł do ziemi i zakradł się do niego. Kocur przed nim był tak niski, jak zapamiętał. Zatem nie musiał szukać innej ofiary, a szkoda, bo może ładna kotka lub kocur, by się tu pojawił?

— Witaj Borowiku — miauknął, podnosząc się z ziemi.

— Mam dla ciebie…prezent… — miauknął, kładąc między nimi dwie myszy.

<Borowiku? To prezent jasne?>

Od Odety do Kostki

Najlepszą informacją, jaką dostała Odeta, był trening z Daglezją. Najgorszymi wieściami także był oto ten trening. Wytłumaczenie jest banalnie proste — koteczka uwielbiała wojowniczkę. Jako że to siostra jej mentorki, miała przyjemność co i raz natknąć się na nią w swoim otoczeniu, czy to konwersując z Całunką, czy to odstawiając inną scenę adekwatną do ich skomplikowanej relacji. Faktem było, iż ona i szylkretką polubiły się nawet łatwiej niż zrobiła to Odeta z brunatną, a to wszystko za sprawą lekkomyślności oraz wybuchowego charakteru, szybko przypadłego liliowej do gustu. Jedynym problemem był chaos, jaki wspólnie tworzyły ich dwie silne osobowości. Otóż, kiedy to starsza rozkazywała młodszej, chcąc czy nie chcąc, często wywiązywała się z tego niemała sprzeczka.

Uczennica godziła się podlegać kotom postawionym wyżej, aczkolwiek nie tyczyło się to pręguski. Ta dostawała specjalne traktowanie w postaci podopiecznej o wyostrzonej ignorancji. Nie chodziło tu o to, że na przekór próbowała nie słyszeć kocicy. Nie, tu chodziło o coś zupełnie innego! Miała miejsce sytuacja, w której to młodsza po prostu tak emocjonowała się obecnością tamtej, aż kończyła zupełnie odciętą od świata. Natomiast Daglezja miała to do siebie, iż nie lubiła takiego stanu rzeczy. W ten sposób często kończyły pokłócone, a ich łącznikiem była tylko nieobecna nauczycielka. Chociaż ona sama wyznaczyła taki los…

Przeznaczając siostrze zajęcie się Odetą, ponieważ sama nie miała tego dnia czasu na trening, a od dłuższego czasu nie miały szansy go odbyć, zaufała im w tym najmniejszym stopniu. Obiecała później zajrzeć i zobaczyć, jak sobie radzą, gdy tylko uda jej się uporać z czymkolwiek miała do roboty; nikt nie był pewien, co właściwe kombinowała. Można było martwić się tak dużą ilością ufności względem tej dwójki. Jednak na początku było względnie dobrze. Start zazwyczaj jest tym najlepszym punktem. Potem już szybko idzie z górki w tym prawdziwie złym znaczeniu tego stwierdzenia.

Zadanie było niby proste — przenieść gałęzie zebrane przez innych wojowników do obozu, aby umocnić ściany żłobka na sezon obfitujący w ilość zwierząt. Patrząc na te kawałki drzewne, dalej nie było to niemożliwe. Niemniej, te niby “tylko gałązki” były tak niemiłosiernie ciężkie, aż pysk bolał od trzymania dwóch naraz! Poczynawszy wykowywanie pracy, ekspresowo się o tym przekonała. Wystarczyły dwa kursy i już zaczęła drętwieć jej mordka. Na dodatek, towarzyszka odmówiła jej pomocy! Wytłumaczyła to prosto, pomimo oczywistej wymówki od dźwigania jaką to było:

— To twoje zadanie, nie moje. — mówiła.

Tym sposobem Owocniaczka zajmowała się kursowaniem pomiędzy owocowym laskiem a obozem wielokrotnie bez wsparcia. Daglezja zajmowała się wyłącznie motywacyjną gadką, która nic nie pomagała, aczkolwiek zbędnie irytowała kota zmęczonego. Odeta starała się zachować względne pozory, pogodny wyraz pyska i miło odpowiadać, ale po którymś tekście, szczerze wyraziła się na temat takiej formy wsparcia. Od tamtego momentu chodziły we względnym milczeniu. Finalnie tamta zarządziła, iż zmęczyła się i bez uprzedzenia oddaliła się w tylko sobie znaną stronę.

Zdana na siebie uczennica kontynuowała zajęcie z poczucia powinności, jednak przy piątym kursie i połowie stosu dalej piętrzącym się przed nią, postarała się wymyślić coś, co mogłoby, chociaż odrobinę ułatwić tę robotę. Na myśl przyszły jej liście, w których to uzdrowiciele nosili medykamenty i szybko połączyła kropki. Czasem warto było uczyć się takich anegdotek jak właśnie ta! Nim się obejrzała, znalazła liść odpowiedniej wielkości. W niego zawinęła elementy budowlane, no i przemęczyła się przez resztę drogi, wlokąc je prosto pomiędzy krzewy centrum. Zakończenie zajęcia zdjęło kamień z jej serca. Wnet pojawiła się mentorka, obrzucając wymęczoną podopieczną i jej pracę ogólnikowym spojrzeniem bez większej uwagi.

— Szybko skończyłyście. Gdzie Daglezja? Miała ci przecież pomagać? — odrzekła, chichocząc na dramatyczne padniecie pręguski prosto na ziemię.

Pełne słońce popołudnia połączone z nowo przybyłym gorącem dawało się jej we znaki. Praca zajęła jej sporo i pomimo cienia czuła się wycieńczona. Na szczęście, nauczycielka nie pytała zbędnie, co się stało, a sama pojęła sytuację. Pokręciła łbem z westchnieniem, kiedy to liliowa leżała plackiem. Zanim odeszła, nakazała:

— Odpocznij trochę, młoda. Strażnicy zajmą się resztą, a jeśli coś to zaoferuj swoją pomoc. Ja już sobie porozmawiałam z tą nieszczęsną Daglezją… —

Niekontrolowanie stęknęła. Tak czy inaczej, nie było więcej narzekania. Brunatna zniknęła. Następnie zielonooka przeczołgała się gdzieś na bok i znów legła na wydeptanej przez tysiące łap trawie. Powierzchnia nie była miękka ani zupełnie odpowiednia do odpoczynku, aczkolwiek zmęczonej wszystko jedno było co do miejsca. Ważne było wyciągnięcie się z rozmachem na jakimś terenie. Przerzuciła się na plecy i przeciągnęła, czując, jak rozluźniają się jej mięśnie, wcześniej ciągnące przez robotę. Nadszedł wyczekany moment spokoju. Nawet do głowy jej nie przychodziło, aby myśleć o kotce, która zostawiła ją samą sobie! Chciała po prostu leżeć.

— Przepraszam. — beznamiętnie mruknął ktoś, z jej prawej strony. Zorientowała się, że zasłoniła wyjście ze żłobka, w którym stał młodziutki kociak. Przecież to ten, który niedawno się narodził! Jejuniu!

Zapomniawszy o swoim zmęczeniu, niemniej z ciągle ociężałymi mięśniami, podniosła się na łapy niezgrabnie. Zlustrowała wzrokiem małą, wyglądającą jakby miała prawdziwą czaszkę wymalowaną na pysku. W ogóle była szczupła i chuderlawa… wyróżniająca się na tle grupy w specyficzny sposób. Zaczęła paplać, zanim zdążyła się powstrzymać; taka już jej natura.

— To ja najmocniej przepraszam! Nie patrzyłam, gdzie się kładę… założę się, iż nieźle ci przeszkodziłam. Jesteś małą chudzinką! Trudno byłoby przeskoczyć kogoś takiego jak ja… — paplała. Złapała się na wypowiadaniu słów, które mogły być obraźliwe. Otrząsnęła się, w fizycznym i metaforycznym znaczeniu tej czynności. — Znów, sorki. Nie myślę! Mogę ci jakoś pomóc? Czego tutaj szukasz? — odwróciła temat.

<Kostka jesteś, tak?>

[883 słowa]

Od Rogatej Gwiazdy

Słońce leniwie wspinało się nad horyzontem, rzucając swój złocisty blask na tereny Klanu Nocy. Upały wygoniły koty do legowisk, a medyków po kolejny zapas zamoczonego w wodzie mchu, żeby starszyźnie nie wyschły języki. Koty, którym zostały przydzielone patrole, cieszyły się, że mogły zamoczyć łapy w chłodnej, przyjemnej wodzie, a Rosa w kociarni korzystał z tak wspaniałej pogody na pluskanie się w małym zbiorniku, ucząc się w ten sposób pływać. Jego starsi koledzy wybyli ostatnio z legowiska i doczekali się swoich uczniowskich imion, a także nowych mentorów – Lawendową Rozkosz i Ulewny Szkwał.
Rogata Gwiazda, przydzielając im uczniów, chciał w ten sposób sprawdzić, czy można było im ufać. Pamiętał, że fińczyk w przeszłości miał pozytywną opinię w klanie. Często rozmawiał z pointem i niebieskooki pamiętał zawód, jaki czuł, gdy wyszło na jaw to, czego dopuściła się Liliowa Pieśń, nadal zasiadująca na swoim miejscu na wyspie więźniów, psując reputację całej swojej rodzinie. Oczywiście spodziewał się czegoś podobnego po niej, ale po niebieskim? W końcu związał się z nią, nawet mieli przeprowadzony ślub. Lawendowa Rozkosz zaś była siostrą zdrajczyni, która swego czasu przysparzała problemów niebieskookiemu, dlatego na nią również spoglądał z lekkimi wątpliwościami. Kocur skinął głową Czyhającej Murenie, która właśnie skończyła wyznaczać poranne patrole i przyszedł czas na to, żeby również sama czymś zajęła własne łapy. Wiedział, że była już w podeszłym wieku; na jej pysku widniała masa siwych włosków. Mimo to wykonywała swoje obowiązki tak, jak powinna i dbała o każdy najmniejszy szczegół. Błękitna Laguna został należycie pochowany jakiś czas temu, a sam przywódca zdążył porządnie odpocząć od ostatniego wydarzenia. Już nie doskwierało mu nic, co ograniczyłoby jego ewentualną możliwość spaceru. Łaciata księżniczka podeszła do niego, również się witając.
— Czyhająca Mureno, czy wysłałaś już wszystkie patrole? Może przyłączyłbym się do któregoś z nich — mruknął, spoglądając w stronę szeleszczących trzcin u wejścia. Parę końcówek ogona zginęło w wysoko pnących się roślinach, pozostawiając za sobą charakterystyczny zapach kotów Klanu Nocy. Zastępczyni kiwnęła głową.
— Teraz wyruszyli Szumiąca Wyspa wraz z Wesołą Rzekotką i Ropuszym Skokiem — odparła, unosząc jedną brew do góry. — Czy nie lepiej, żebyś poszedł z którymś z namiestników dla bezpieczeństwa, Rogata Gwiazdo? — podsunęła, a Rogata Gwiazda niechętnie kiwnął głową. Rozumiał, skąd się to brało, również zdążył się odzwyczaić od typowego “ty” podczas wypowiedzi innych. Zazwyczaj zwracano się do niego panie książę Rogaty Flamingu. Będzie musiał się zastanowić, jak należało do niego mówić teraz. Tym razem puści to płazem.
— Dobrze. W takim razie dogonię patrol Nurowej Gracji — podjął wreszcie, a gdy czarno-biała już chciała raz jeszcze otworzyć pyszczek, ruszył ku wyjściu. Pochód nie opuścił azylu wcale tak dawno, ale kocur nie zamierzał nikogo ganiać. Miał wrażenie, że gdy był wojownikiem, wyjście z obozu było jakieś takie… łatwiejsze. Teraz każdy się o niego obawiał, a przynajmniej takie wrażenie odnosił. W końcu był teraz ważny. Musiał sobie przemyśleć parę rzeczy, a w klanowym zgiełku nie było to możliwe w żaden sposób. W końcu musiał zachowywać się w określony sposób i doradzać tym, którzy akurat tego potrzebowali. Oczywiście nie zapominał wtedy o prezentowaniu się, jak na lidera i członka rodu przystało. Gdy słońce zaświeciło prosto w jego pysk, zmrużył oczy, czując dyskomfort. W chwilach takich jak te zastanawiał się, dlaczego na ich terenach było tak malutko drzew. Mógłby się wtedy ukryć pod ich wysokimi koronami, a zamiast tego pozostawało mu jedynie zamoczyć się całemu w wodzie albo zanurkować, jeśli tylko by zechciał i nie widziało mu się iść dalej, niż bezpieczne okolice obozu. Oczywiście wychował się na tych ziemiach i znał zakątki terenów Klanu Nocy doskonale, to tutaj szkoliła go Mandarynkowa Gwiazda i tutaj niejednokrotnie chodził na patrole, którymi przewodził, mimo rangi wojownika. Nie wymieniłby go na żaden inny, ale pomarudzić sobie mógł. Przecież mieli drzewa, najzwyczajniej w świecie były kawałek dalej.

***

Trawa uginała się pod jego łapami, a z końcówek kłosów kapały kropelki wody, gdy dotarł na brzeg. Czuł się tak, jakby mu ktoś zapewnił najlepszą kąpiel całego życia. Słońce do tej pory prażyło jego futro, dlatego takie zanurzenie się zapewniło mu nie dość, że dostęp do dalszych terenów klanu, to także przyjemne ochłodzenie się. Przez pewien czas podążał zapachem patrolu, który wyruszył przed nim, ale postanowił skręcić w drugą stronę, nucąc sobie pod nosem. Otworzył pysk i potem zawęszył. Przed nim zaczęły majaczyć wysoko się pnące jasne drzewa, a pod łapami czuł ciepło ogrzanej gleby. Robaki odskakiwały mu spod poduszek, gdy stawiał następne kroki i odganiał od siebie naprzykrzające się osy. Wiekowe rośliny, po bliższym przyjrzeniu się im, ozdobione były wieloma czarnymi plamami, niektóre z nich przypominały kocie oczy. Lider spojrzał w kierunku granicy, za którą nikt nie był pewien, co dokładnie się kryło. Łodygi kwiatów kołysały się ostrożnie na ciepłym zefirku, poruszającym kryzą kocura. Nagle, do nosa Rogatej Gwiazdy doleciał zapach samotnika. Postawił czujnie uszy, a potem zaczął węszyć, jednak zanim wypatrzył ciemne futro kocicy, ona pierwsza zdążyła połamać jedną z gałązek pod swoimi łapami. Popatrzył na kawałek jej pyszczka, kryjący się za zielonymi liśćmi, a potem trzepnął gniewnie ogonem.
— Witaj — mruknęła szylkretka, przyglądając się mu od palców, aż po same koniuszki pędzelków na uszach. Najpewniej zrozumiała, że została znaleziona, dlatego też wyłoniła się zza krzewów wyraźniej, stając teraz wyprostowana przed liderem. Rogata Gwiazda zmarszczył brwi.
— “Witaj?” — prychnął. — Za kogo ty się uważasz? Wynoś się z naszych terenów — podjął chłodno, mierząc ją wzrokiem. Napuszył sierść na piersi, chcąc prezentować się na większego, mimo że już był wysoki. Kocica była przeciętnego wzrostu o czarnym umaszczeniu z wieloma ledwo widocznymi kremowymi rozjaśnieniami na ciele, najwięcej miała ich chyba na kryzie, wraz z nietypowo rozłożoną bielą. Jej boki przecinały ledwo widoczne pręgi niczym u tygrysa. Widział ją po raz pierwszy na oczy. Jej mimika nie zdradzała szczególnie wiele poza zainteresowaniem, a ślepia miała przenikliwe oraz zielone.
— Nie zrobię tego — odparła spokojnie, mrużąc lekko oczy. Point poczuł, jak podnosi mu się futro na karku. Jak śmiała? Przecież nawet nie była u siebie! W dodatku się go nawet nie bała, a mógł wyraźnie wyczuć od niej woń samotniczki. Nie należała do żadnej ze społeczności. Z pewnością by zwrócił na nią uwagę podczas jednego z wielu zgromadzeń, na których był.
— Dlaczego nie? — spytał, a jego śnieżnobiałe wąsy zaczęły lekko podrygiwać. Może dowiedziałby się od niej chociaż tyle. Nie chciał z nią walczyć, przynajmniej nie, dopóki nie musiał. Jeszcze by oszpecił jej pyszczek, a szkoda. Kotka zamruczała.
— Potrzebuję informacji od ciebie — odparła, przysuwając się bliżej. Point pozwolił jej na zbliżenie się, ale pozostawał czujny w razie, gdyby planowała coś, co by mu się nie spodobało. Ich boki się zetknęły. Już wystarczyło, że może słyszała, jak nucił, gdy tu zmierzał nieświadomy, co samo w sobie było niedopuszczalne. Spojrzał na nią, a nieznajoma odsunęła się o krok, jakby rażona prądem.
— Hmm... — mruknął, błądząc wzrokiem po koronach drzew brzóz rosnących nieopodal nich. Chwila przerwy wywołała pomiędzy nimi konkretną atmosferę, o którą mu chodziło. Pomyślał, że dobrze byłoby się z nią jeszcze podroczyć. Nie musiał przecież podejmować decyzji już teraz. — Nie, spływaj.
Kotka położyła po sobie uszy, a w jej ślepiach pojawiła się obawa.
— Proszę, zrobię wszystko — wypaliła nagle, błagalnie. Zauważywszy brak szczególnej reakcji na pysku kocura, końcówka jej ogona zaczęła wywijać na boki. Zastrzygła wąsami, wpatrując się w grunt. Błądziła źrenicami z jednego malutkiego kamyczka, na drugi, potem przenosząc spojrzenie na liść leżący nieopodal, kłosy trawy, a także podskakujące pasikoniki. Wreszcie uniosła pysk raz jeszcze, nawiązali kontakt wzrokowy. — Urodzę twoje kocięta.
Point trwał chwilę w ciszy, pozwalając kotce na pokazanie więcej strony, której się nie spodziewał. Oczywiście zaskoczyła go taką propozycją, jednakże nie mógł zaprzepaścić takiej okazji na zajęcie jakoś swojego jakże cennego czasu. Zgromadzenia odbywały się co pełnię, a na razie nie zapowiadało się na takową. Odchrząknął, gdy zaczęło mu się to nudzić.
— Nie będę tu siedział w nieskończoność.
Może w ten sposób mógłby pomóc Klanowi Nocy raz jeszcze. Kotka ruszyła ze swojego miejsca, a końcówką ogona przesunęła mu po kryzie, podobnie jak Węgorz podczas jednego z ich spotkań. Następnie, przysiadła blisko niego i położyła kitę na przednich łapach, czyszcząc sobie teraz ucho.
— Może teraz zmienisz zdanie? — zaproponowała, gdy od jej boku odbiły się poprzerywane promienie słoneczne. — Jednak… nie zrobię tego za darmo.
Nocniak poruszył nieznacznie uszami.
— To ty czegoś ode mnie chcesz. Na twoim miejscu uważałbym na dobór słów — cmoknął, czując pod łapami schłodzone kłosy trawy, niedotknięte przez żar lejący się z nieba, teraz prażący sprawnie kawałek jego gęstego ogona. Zamiótł nim ściółkę blisko siebie, chociaż nadal patrzył w kierunku samotniczki. — Czym się różnisz od reszty samotniczek? W czym jesteś lepsza od kotów z klanu?
Szylkretka pokręciła głową.
— Czy twoje kotki z klanu mają tak lśniące futro i wspaniałe oczy? Potrafię doskonale pływać i dobrze odnajduję się w tunelach. Nie pożałujesz. Z pewnością przyda ci się nowa krew. Obydwoje na tym zyskamy — kontynuowała z nadzieją, nadstawiając uszu. Flaming oglądał właśnie swoje pazury u przedniej łapy, słuchając jej tylko jednym uchem. — Zdradź mi chociaż trochę o Świteziance, a pójdę z tobą i zrobię, co tylko zechcesz.
Licznie upstrzone liśćmi cienkie gałęzie brzozy zaczęły szeleścić na wietrze, tworząc kojącą melodię dla uszu. Po niebie sunęły pojedyncze, śnieżnobiałe chmury, zasłaniające błękitny nieboskłon. Rogata Gwiazda nie sądził, że którykolwiek z samotników będzie znał imię kota z Klanu Nocy. Czy zwęgloną coś z nią łączyło? Uniósł jedną z brwi do góry podejrzliwie.
— Co ciebie z nią łączy, że ci tak bardzo zależy?
Szylkretka zaczęła unikać kontaktu wzrokowego, nie otwierając pyska przez jakiś czas. Flaming pokręcił głową i zaczął strzepywać z siebie kurz, szykując się do powrotu.
— Czas mnie nagli — przypomniał się, a zielonooka popatrzyła na niego ze zmartwieniem.
— Bo… ostatnio spotkałam ją w tym miejscu. Przyniosła mi zdobycz, gdy tego potrzebowałam i chciałam się jej odwdzięczyć, ale nie zdążyłam z nią porozmawiać za wiele. Pomyślałam, że mogłybyśmy się zaprzyjaźnić.
Flaming nie był pewien na ile mógł jej ufać. W końcu zwęglona raczej nie wadziła nikomu. Żyła w cieniu, przez całe życie nie napukała sobie biedy u Mandarynkowej Gwiazdy, dlatego takie oskarżenie mogło mocno nadszarpnąć jej reputację. Jednocześnie samotniczka mogła kłamać, dlatego najlepiej byłoby poznać dwie strony, zamiast polegać tylko na jednej.
— Kontynuuj — polecił.
Kotka przełknęła ślinę.
— Chciałabym jedynie wiedzieć, czy doczekała się kociąt i jaką wiarę wyznają — mruknęła, a point pokręcił głową.
— Bardzo dużo chcesz wiedzieć. — Tym razem to on zaczął ją obchodzić, mierząc wzrokiem. Wreszcie, zrobił parę kroków więcej i oddalił się od niej, zatrzymując się przy jednym z drzew i opierając o nie łapą. Zaczął przypatrywać się dokładniej charakterystycznej plamie, próbując doszukać się w niej czegokolwiek ciekawszego, niż kształt oka. Brzozy wyglądały tak, jakby spoglądały na nich przez całą ich konwersację. Wreszcie, odwrócił łeb i spojrzał na kotkę tak, jakby sprawiała mu problem. — Świtezianka doczekała się dwójki kociąt. Reszty informacji dowiesz się już w obozie. — Ruchem ogona zachęcił ją do tego, żeby podążyła za nim. Kotka w paru susach dotarła do niego zwinnie, z ogonem uniesionym wysoko.

***

Rogatej Gwieździe udało się wrócić przed patrolem, w którym znajdował się Nurowa Gracja. Przeszedł przez okalające azyl trzciny, rozglądając się za Czyhającą Mureną. Kocica stała przy stercie zwierzyny i grzebała w niej, najprawdopodobniej w poszukiwaniu czegoś do przekąszenia. Gdy nawiązali kontakt wzrokowy, kotka od razu położyła po sobie uszy i ze zdezorientowaniem popatrzyła na lidera, który prowadził u swojego boku nieznajomą szylkretkę. Obca spozierała przed siebie, nie rozglądając się po coraz to większej ilości zainteresowanych pysków. Point ruchem ogona nakazał jej zostać na dole, podczas gdy on sam wspiął się na jedną z gałęzi sumaka dość sprawnie. Pazurami chwycił się drewna, podnosząc brodę ku górze i wypinając pierś do przodu. Odchrząknął.
— Niech wszystkie koty, które umieją polować na ławicę i sprawnie pływać zbiorą się na zebranie klanu! — zawołał głośno, czując, jak wiatr lekko przybierał na sile. Na niebie zaczęły się kłębić gołębie chmury, a roślinnością kołysało mocniej. Prawdopodobnie w nocy będzie padał deszcz, jeśli obłoków przybędzie. Samotniczka patrzyła na wyłaniające się pyski z nor, z owiniętym ogonem wokół łap, chociaż brodę miała uniesioną, a w oczach spokój. Nocniacy zebrali się wokół niej, lustrując ją spojrzeniem. Jedni robili to wrogo, drudzy z zainteresowaniem, a trzeci ze zdziwieniem. Point postanowił kontynuować, żeby jak najszybciej rozwiać ich wątpliwości:
— Klanie Nocy, do naszych szeregów dołączy dzisiaj ta oto kotka, o imieniu Łupka — przedstawił ją, chociaż bez szczególnego entuzjazmu, ale z powagą. — Zamieszka w żłobku jako karmicielka, nie stanowi zagrożenia — zapewnił ich, omiatając wzrokiem polankę. Nie był to koniec ogłoszeń, jakie miał przygotowane dla pobratymców. Ruchem ogona polecił zastępczyni, żeby odprowadziła pręguskę do jej nowego miejsca pobytu. Czyhająca Murena podeszła do niej sprawnie, a zielonooka szybko się dostosowała, wędrując u jej boku.
Odszukał ślepiami jedną z kotek w tłumie. Uczyła się na wojowniczkę już od tylu księżyców i mimo nieciekawego pokrewieństwa, a także wady w postaci bycia niemową, przyszedł czas na podarowanie jej szansy. Otrzymała już dwie w postaci czarno-białego futerka, a także możliwości edukacji. Do tej pory nie sprawiała problemów, będąc na każde zawołanie, w dodatku trenował ją Żmijowcowa Wić. Z raportów z treningów wywnioskował, że mimo swoich wad dawała z siebie wszystko. Zdała test mentora i uzyskała jego aprobatę. Również minęła już dobra chwila, odkąd przebywała z Fląderką. Opowieści Złocistego Widlika i jego dbanie o to, żeby miała lepszą przyszłość musiały działać, chociaż w pewnym stopniu.
— Centuriowa Łapo, wystąp — polecił jej, a łaciata koteczka nieśmiało wyszła przed szereg. Uniosła łeb ku górze. Miała krótkie wąsy, czego nie spotykało się często.
— Ja, Rogata Gwiazda, przywódca Klanu Nocy, wzywam naszych wojowniczych przodków, by spojrzeli na tę uczennicę. Ciężko pracowała, by zrozumieć wasz szlachetny kodeks, więc polecam ją wam jako wojowniczkę. Centuriowa Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika, chronić i bronić go nawet za cenę życia?
Koteczka zaczęła energicznie kiwać główką, a jej ogon wił się na boki.
— A zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Centuriowa Łapo, od dziś będziesz znana jako Centuriowa Głusza. Klan Gwiazdy honoruje twoją determinację i oddanie, a my witamy cię jako pełnoprawnego wojownika Klanu Nocy.
Kocur zszedł z sumaka sprawnie, stając obok świeżo mianowanej. Polizała go po barku, jak nakazywała tradycja, a potem odwróciła się do reszty, robiąc wielkie oczy. Wśród pobratymców poniosły się radosne skandowania, koty wyglądały na dużo bardziej przekonane do kocięcia odrzutka, niżeli obcej samotniczki.
— Centuriowa Głusza, Centuriowa Głusza! — wołali jeszcze przez jakiś czas, zanim nie zaczęli się wycofywać do własnych zajęć sprzed zebrania. Point dostrzegł w tłumie powoli zbliżającą się w jego stronę matkę. Z pewnością miała do niego wiele pytań…

Od Purpury Do Figi

༺═──────────────═༻

Obecna pora zielonych liści,

przed sytuacją z lisem

༺═──────────────═༻

Dzień, jak co dzień — pobudka z rana, patrol, chwila dla siebie w obozie, spędzenie czasu z Kasztanką, przy okazji obserwując postępy Paprotka w szkoleniu, kolejny patrol, rozmowa z Owocniakami i sen. Nic nie zapowiadało, by rutyna w Owocowym Lesie uległa zmianie, co radowało liliowego wojownika. Nie musiał się przejmować, iż ktoś niespodziewanie okaże się spiskowcem, mordercą czy kimkolwiek innym. Życie pośród drzew o rozłożystych koronach toczyło się własnym tempem, czasem może zbyt monotonnym dla innych, jednakże raczej nikt na to zbytnio nie narzekał. Purpura na przykład dzięki temu mógł się skupić na własnej rodzinie, czasie z nimi i dzieleniu się językiem.

Kraska i Dzwonkówka dobrze sobie radziły podczas treningów z Koniczyną i Kolendrą. Szylkretki z chęcią opowiadały, czego nauczyły się od swoich mentorów w ciągu danego dnia. Liliowy chętnie im doradzały, kiedy pytały się o radę w sprawie jakiejś techniki, ruchu, który sprawiał im trudność. Zwinek za to dzielił się nazwami różnych ziół i miejscami, w których był, by je zebrać wraz z Purchawką, bądź Mistral. Z czwórki uczniów to Paprotek był najmniej mówny — Purpura dotychczas nie drążył tematu, gdyż widział, jak Kasztanka jest zapatrzona w kremusa. Dopiero po kryjomu spojrzenia i prośby o opowiedzenie o zmarłym bracie stróżki powoli zaczynały zwracać uwagę wojownika. Wiedział, iż jego partnerka nigdy do końca nie pogodziła się ze śmiercią brata, a Paprotek mu go bardzo przypominał, o czym świadczyło nawet jego imię.

Mimo to nie zdawał sobie sprawy, iż jego syn zaczął wierzyć w to, że jest reinkarnacją zmarłego wujka. Rudą rozpierała duma ze swojego potomka oraz ucznia, czego klasyk nie chciał burzyć, wystarczyło mu szczęście Kasztanki oraz zadowolenie dzieci, nawet jeśli jedno z nich nie miało własnego charakteru, tylko cechy swojego “pierwowzoru”.

༺═──────────────═༻

Pomarańczowooki lekko zaspany czekał przy wyjściu na pozostałą część patrolu. Dzień wcześniej Gondor mówił każdemu z wojowników, do jakiego patrolu jest przydzielony, lecz cóż… liliowy rzadko kiedy dokładnie słuchał, chcąc tylko odbębnić krótkie spotkanie z radnym i iść do rodziny, aby spędzić z nimi jeszcze więcej czasu. Dlatego też zawsze kwestia z kim tym razem będzie mieć okazję opuścić obóz, była jedną wielką nie wiadomo — no może poza faktem, iż o dziwo kocur wiedział ile wojowników i zwiadowców będzie wchodzić w skład grupy, ale imion to nie łaska było pamiętać. Już widać po kim Zwinek odziedziczył problemy z pamięcią do imion innych, choć wojownik ich przynajmniej nie mylił.

Już miał ruszyć z miejsca i odszukać Gondora, by przypomniał mu, kogo ma szukać, gdyby wybrani Owocniacy nie zjawili się w umówionym miejscu na wymarsz, kiedy to w jego stronę zmierzał Sajgon oraz Figa. Czekoladową kojarzył głównie z faktu, iż dawniej była zastępczynią, a teraz radną oraz często kręciła się w towarzystwie czarnofutrego, choć starsza posiadała już partnera, z którym nawet miała dzieci. Czarny arlekin obecnie był starszym i to on głównie wychowywał Puchacza oraz Wronę.

— Witaj Sajgonie, Figo. Cóż za zaszczyt, że sama radna i dawna zastępczyni bierze udział w patrolu — mruknął klasyk na wstępie, na co zwiadowczyni zmierzyła go wzrokiem, jakby kocur specjalnie i świadomie wytknął jej fakt, iż po rewolucjach Czereśni przestała pełnić funkcję jego następcy.

W tym czasie towarzysz zielonookiej, skinął głową do młodszego i ruszył jako pierwszy do wyjścia z obozu. Tuż za nim podążała radczyni, a Purpura był skazany na zajęcie pozycji na samym końcu. Nie przeszkadzało mu to, w końcu Sajgon i Figa mieli większe doświadczenie niż on. Cisza również, by mu nie przeszkadzała, gdyby nie wrażenie, że swoim specyficznym przywitaniem narobił sobie wroga z kotki.

— Figo, chciałbym Cię o coś spytać. Jak wiesz lub nie, z Kasztanką mamy czwórkę kociąt, które są już uczniami i obawiam się, że któremuś z nich przyjdzie równie durny pomysł, co Borowikowi i Psiance z ich wyprawą poza tereny.

<Figo, jest szansa na rodzicielskie porady? Chyba że z tym do Topoli trzeba iść>

Od Purpury CD. Zwinka

༺═──────────────═༻

Przeszłość, przed

mianowaniem dzieci Purpury

i Kasztanki na uczniów

༺═──────────────═༻

Czy tą rozmową próbował wpłynąć na decyzję swojego syna? Możliwe. Chciał, by ten płomienno-rudy kociak poszedł w jego ślady — może kocur nawet zostałby jego mentorem. Widząc, jednak, iż młodzik uparcie trzyma się swojego postanowienia, srebrny odpuścił. No nic, pewnie pozostałe jego dzieci wybiorą drogę wojownika.

— Wiem Zwinku, za bardzo kochasz swoją rodzinę, prawda? W każdym razie, w co chcesz się pobawić, póki twój staruszek ma trochę czasu dla ciebie?

— Może przełaje? Takie z przeszkodami! Wohoo! — miauknął z ziemi, na której wylądował przez wesoły podskok, a następne potknięcie się o własne łapy. Może faktycznie lepiej, iż miał zamiar wybrać drogę uzdrowiciela, niżeli kota, od którego wymaga się nieco bardziej skoordynowanych ruchów.

— Ostrożnie synu — mruknął starszy, pomagając mu się podnieść z ziemi. — Mogą być przełaje, może w połowie nie padnę ze zmęczenia — zażartował.

— Nie jesteś przecież staruchem — zauważył młodzik, nieco marszcząc brwi, co dla Purpury było rozbrajającym widokiem. — Czemu nazywasz się "staruszkiem" skoro jesteś młody! To dziwne.

— Może nie jestem tak wiekowy, jak Pszczółka w starszyźnie, czy Figa ze zwiadowców, lecz są już w Owocowym Lesie młodsi ode mnie.

— Tato, jak Ty teraz tak mówisz to, jak serio będziesz stary to yyyy... będziesz mówił jak kot w wieku... yyy 200 księżyców! — odparł.

— Może masz rację synku, księżyce lecą, więc korzystaj z młodości, póki jeszcze jest.

Zwinek skrzywił pyszczek, potem wzruszył ramionami.

— No, to chodźmy, bo się zestarzejesz!

— To prowadź Zwinku!

༺═──────────────═༻

Zwinek padł na ziemię wycieńczony, kątem oka spojrzał na ojca, który nawet się nie spocił. Purpura starał się dawać fory synowi, czy też sprawiać wrażenie jakkolwiek zmęczonego po szaleńczym biegu z synem. Gdyby ten był nieco starszy oraz nieco mniej niezdarny, to liliowy faktycznie musiałby się nieco bardziej wysilić, by utrzymać swoją pozycję na czele ich niewielkiej stawki.

— Woooah — miauknął z podziwem. Przeturlał się na plecy. — Tato może jesteś stary-młody, ale kondycję to ty masz super! — Zamilkł na chwilę. — Czy jako uzdrowiciel nadal będę mógł z Tobą się tak bawić?

— Raz wyrobiona kondycja przez treningi zawsze zostaje, w końcu codziennie muszę pokonywać sporę odległości. Co do twojego pytania to nie wiem, mógłbyś we własnym zakresie trenować choćby wytrzymałość i kondycję, wtedy może kiedyś będziesz mógł mi dorównać. Aczkolwiek bawić się zawsze możesz, jak tylko znajdziesz czas pomiędzy treningami.

༺═──────────────═༻

Po mianowaniu dzieci

Purpury i Kasztanki

༺═──────────────═༻

A więc stało się, czwórka kociąt wojownika i stróżki opuściła żłobek, by rozpocząć własne drogi jako wojownicy, stróż oraz uzdrowiciel. Niestety żadne z nich nie dostało za mentora Purpury, co nieco niepokoiło kocura — martwił się o swoje dzieci i byłby chociaż spokojniejszy, gdyby wiedział, co większość z nich w danej chwili poczynia. Nie chciał ich w żaden sposób kontrolować, lecz jako rodzic miał prawo się przejmować tym, czy Dzwonkówka, Kraska, Paprotek i Zwinek są bezpieczni. Choć jedynie jego i Kasztanki córki wybrały drogę wojownika, gdyż synowie woleli pójść w ślady matki lub w kompletnie innym kierunku niż pozostała rodzina. Ruda mogła mieć na oku kremusa, a klasyka pilnowało grono uzdrowicieli z szamanką i zielarką.

Korzystając z tego, iż w końcu nie miał dzieci ze swoją partnerką na głowie przez niemal cały czas, ten nieświadomie przeniósł się do legowiska stróżów. Już nikogo nie dziwiło, kiedy to liliowy u boku zielonookiej zmierza ku jednemu z krzewów kaliny. Posłanie kotki szybko przesiąkło zapachem wojownika, jednak większości mieszkańców krzewu to nie przeszkadzało — oczywiście poza Płatkiem, który niejednokrotnie rozmawiał z Gondorem na temat obecności wojownika wśród stróżów w nocy. Biały nic jednak nie mógł na to poradzić, dobrze rozumiał Purpurę i nie miał zamiaru go siłą wyganiać na kasztanowiec do własnego posłania. Van nadal obawiał się w jakimś stopniu partnera swojej dawnej mentorki, więc unikał z nim wszelkich konfrontacji, a swoje niezadowolenie wyrażał w bardziej odosobnionej części legowiska.

Srebrny mimo to nie zamierzał wracać do reszty wojowników, skoro jakiemuś małolatowi nie podobał się sam fakt jego obecności. W ciągu dnia często skutkowało to pretensjami ze strony Poinsecji, która specjalnie opuszczała żłobek na tę chwilę, by powiedzieć w pysk, co czego nie mógł jej zahukany syn. Purpura wysłuchiwał tego z kamiennym wyrazem pyska, dając kotce możliwość wygadania się — najwidoczniej nie była w stanie wytrzymać zbyt długo bez żadnych kłótni z innymi. A najlepszą ofiarą do wyżycia się, okazał się ów wojownik.

༺═──────────────═༻

Kocur właśnie wrócił z patrolu granicznego, podczas którego udało mu się upolować z dwie świeże piszczki. Miał zamiar jedną z nich zanieść Zwinkowi, przy okazji wyciągając go na rozmowę — w końcu chwila przerwy mu nie zaszkodzi, a liliowy będzie mógł spędzić trochę czasu ze swoim synem. Nornice w jego pysku bezwiednie zwisały, kompletnie pozbawione życia, choć ich ciała wciąż były ciepłe. Idealny kąsek pomiędzy wkuwaniem na pamięć ziół, chorób, a leczeniem Owocniaków.

Dumny ze swojego planu, wkroczył do dziupli uzdrowicieli, akurat w momencie, kiedy to płomienno-rudy uczeń miał opuszczać wnętrze topoli w towarzystwie białej zielarki. Ta skupiona na rozmowie z młodym kocurkiem, wpadła na srebrnego. Trzepnęła końcówką ogona, mierząc wojownika swoim na wpół ślepym spojrzeniem. Lewe oko był matowe, wręcz szare w porównaniu do tego zdrowego w kolorze niebieskim. Kocica mruknęła coś w stronę ucznia, a następnie wyminęła w przejściu pręgowanego. Purpura nie miał czasu zbytnio rozmyślać nad zachowaniem młodszej, gdyż niemal po uderzeniu serca Zwinek swoimi przednimi łapami stanął na tych od swojego ojca.

— Tato! — zawołał radośnie, widocznie będąc ucieszonym z odwiedzin rodziciela.

— Mam nadzieję, że w niczym wam nie przeszkodziłem — odparł żółtooki, odkładając piszczki gdzieś z boku, na tyle, ile pozwalał mu ograniczony zasięg, gdyż nie zapowiadało się, by młody klasyk miał zejść z jego łap.

— Mistral miała mi pokazać Wrzosową Polanę i miejsca, gdzie na niej rosną zioła, lecz możemy to zrobić kiedy indziej.

Liliowy jedynie skinął głową na słowa syna.

— W takim razie, co powiesz na wspólny posiłek? Przy okazji może opowiesz coś swojemu staruszkowi o tym, jak ci idzie szkolenie na uzdrowiciela?

<Zwinku?>

Od Kostki do Modrogończyka

Szylkretka ziewnęła przeciągle, próbując dojść do zmysłów po bardzo udanym śnie. Śniło jej się, że mogła całymi dniami hasać po koronach drzew, i spać na nich bez zapadania się przez liście, jednocześnie czując ciepłe promienie słońca na swoim grzbiecie. Był to prawdziwy raj, doprawdy.
Gdy wreszcie otrząsnęła się po przebudzeniu, zajęła się smakowitą ryjówką, jeszcze ciepłą. Zapewne pierwszy patrol łowiecki wrócił jeszcze zanim w ogóle się obudziła. Tego ranka czuła się niezwykle. Jakoś tak przybyło jej chęci do kontaktu z innymi, nawet próbowała się bawić z braćmi, podając im kulkę mchu trzy razy podczas ich zabawy, gdy im uciekała. Całe południe towarzyszył im w żłobku tata, który raz po raz dołączał się do zabawy swoich dzieci.
Gdy do żłobka wszedł ktoś nowy, ktoś, kogo wcześniej jeszcze nie widziała, przerwała na moment podawanie Sosenkowi kulki mchu i nastawiła uszu. Był to dość zgrabny, czekoladowy kocur. W sierści miał poutykane te wszystkie różności, Kostka sama nie wiedziała, czym one konkretnie były. Podszedł w stronę rodziny Kostki.
— Dzień dobry, Poinsecjo, czy mam może twoje pozwolenie na opowiedzenie twoim kociętom parę rzeczy o Wszechmatce? — spytał się, kulturalnie pochylając odrobinę głowę.
Kocica zastanowiła się chwilę, spoglądając na Koniczynę, który bacznie przypatrywał się asystentowi szamana.
— Myślę, że tak — orzekła wreszcie. — Dzieci, chodźcie tu. Modrogończyk ma coś wam do opowiedzenia — zwróciła się do swoich pociech.
Kostka postawiła wysoko uszy. Dobrze zrozumiała? Modrogończyk? Takiego imienia się nie spodziewała.
— Jakaś historyjka? — dopytał się Sosenek, siadając tuż przed łapami uzdrowiciela.
— Może jakieś przygotowania do zostania uczniem? — zastanowił się pociesznie Rdeścik, siadając zaraz obok brata.
Ostatnia dosiadła się Kostka, która, z typową dla siebie niepewnością, dołączyła do wesołej zgrai siedzącej przy czekoladowym.
— Nie, akurat teraz opowiem wam o czymś zupełnie innym — odparł z uśmiechem. — To już nie dotyczy sfery przyziemnej, bo tak może żyć każdy, niezależnie od przynależności. Wy, jednak macie szansę na dowiedzenie się czegoś o Wszechmatce. Nie widzicie jej, ale możecie czuć, że nad wami czuwa. Jeszcze pewnie tego nie pojmujecie, bo jesteście mali, ale wiedzcie, że ona jest cierpliwa i czeka, aż może pojmiecie i zaakceptujecie ją — wyjaśnił. — Ona manifestuje się przez naturę, pilnuje was, pokazuje wam, gdzie iść, jaką ścieżką. Głosi ona, by żyć w harmonii z naturą, a po zakończeniu kociego żywota, przeistacza każdego albo w jaskółkę, albo jerzyka.
— Co to są? — miauknął Sosenek.
— To są takie ptaki, bardzo zwinne i piękne. To one są już martwymi naszymi przodkami — odparł wesoło kocur.
Kostka zastanowiła się moment. To, co opowiadał Modrogończyk, brzmiało naprawdę cudownie. Wszystkie koty, będące otulone czyjąś opieką, a ta opiekunka jeszcze głosiła życie w zgodzie z naturą. Wbiła swój wzrok w kocura, chłonąc każde jego słowo. Nadało jej to pewnego rodzaju otuchy. Ta świadomość, że nawet po opuszczeniu swojej prawdziwej mamy, ktoś wciąż nad nią czuwa, pilnuje ją i jej strzeże, naprawdę koiła jej wewnętrzne obawy.
W pewnym momencie do czekoladowego podszedł Koniczyna, który zachowywał milczenie cały czas. Coś powiedział mu na ucho i poszedł dalej, wychodząc ze żłobka. Kostka wiedziała, że tata wierzył w coś zupełnie innego, niż większość Owocowego Lasu, stąd pewnie jego uprzedzenie do opowieści Modrogończyka.
— Mmm, tak więc — wrócił do opowieści. — Jak już mówiłem, Wszechmatka to pewnego rodzaju opiekunka. Mam nadzieję, że pomoże wam ona w waszych trudnych chwilach, zwłaszcza jeśli nie potraficie opowiedzieć jakiemuś kotu o swoich chwilach słabości.
— Modro… goń-czyku… — wydukała nagle Kostka, przerywając kocurowi. — …Czy Wszechmatka serio… czuwa nad wszystkimi?

<panie Modrogończyku?>

Kobczyk urodziła!

Kobczyk urodziła czwórkę pięknych kociaków!

Podróżniczek

Próchnilec

Rohatyniec

Róża

Niedźwiedziówkowy Pył urodziła!

 Niedźwiedziówkowy Pył niespodziewanie wydała na świat jednego synka!

Żuraw

Od Komarzej Łapy do Trzcinowego Szmeru

Niedługo po ceremonii na ucznia

Z jakiegoś powodu większość kotów robiła z mianowania Komara na ucznia wielką sensację. Srebrzystemu udało się usłyszeć, że gdy kotka stojąca na mównicy wypowiedziała jego imię, po tłumie przeszedł cichy szmer. Kiedy mianowano resztę jego rodzeństwa, panowała natomiast względna cisza. Czekoladowy nie rozumiał, dlaczego tak było. Czy stało się to specjalnie, czy może przypadkiem? W każdym razie na mentora otrzymał kota o imieniu Szumiąca Wyspa. Był to całkiem młody, niebiesko-biały wojownik. Pręgowany został natomiast okrzyknięty mianem Komarzej Łapy. Podobno, gdy zostanie wojownikiem, będzie nazywał się jeszcze inaczej. A właściwie, o ile zostanie wojownikiem, ponieważ już wiele kotów zdążyło podejść do niego i drwiącym głosem przypomnieć mu, że znajduje się najniżej w hierarchii Klanu Nocy, a szanse na to, że zostanie kimś więcej niż zwykłą sowią wypluwką, są marne. Nie rozumiał połowy słów, które do niego wypowiadano. Może to i lepiej. Przynajmniej dalej mógł żyć w błogiej nieświadomości tego, że według starych przypowieści został stworzony ze zdradliwego, lepkiego mułu.

Brązowooki leżał na swoim posłaniu, tuż obok posłania Fląderki, która wpatrywała się w niego w ciszy. Podobno Szumiąca Wyspa miał niedługo przyjść, by zabrać go poza obóz, więc czekał. Choć tak właściwie już znajdował się poza obozem. Mieszkał na jednej z wysepek położonych niedaleko azylu. Było tu, cóż, skromnie. Komar zastanawiał się, dlaczego przyszło mu mieszkać z dala od innych kotów i dlaczego za współlokatorów miał akurat Fląderkę i Błoto. Nie zastanawiał się jednak nad tym zbyt długo. Po prostu wpatrywał się przed siebie, wyobrażając sobie legowisko uczniów. Nie było go tam, a zamiast tego przebywał wśród dwóch innych kotów, które zdecydowanie nie były w jego wieku.

Po jakimś czasie do jego uszu dotarł dźwięk kroków. Powoli przeniósł spojrzenie na Szumiącą Wyspę, który stał na brzegu wyspy z niezbyt zadowoloną miną. Gdy nawiązali kontakt wzrokowy, łaciaty odchrząknął i ruszył w stronę swojego ucznia, jednocześnie rozglądając się na boki, jakby podziwiał tę prywatną wyspę, na której przyszło żyć Komarowi. Choć nie wiadomo, czy można było tu mówić o podziwie. W końcu kto zachwycałby się legowiskiem zbudowanym przez więźniów?

— Jednak będziesz każdego ranka przychodzić do obozu i czekać na mnie przed jego wyjściem — rozkazał Szumek, stając w końcu przed uczniem. — W końcu to ty chcesz się szkolić, a nie ja! Więc to ty musisz pofatygować się do mnie. Nie na odwrót — wyjaśnił, kiwając głową.

Srebrzysty nie odrywał wzroku od swojego mentora, patrząc na niego w milczeniu. Rozumiał jego słowa. Chyba. Przyjął je do wiadomości, dlatego siedział cicho, oczekując kolejnych rozkazów.

— Zrozumiano? — odezwał się po chwili Szumiąca Wyspa, gdy przestał wreszcie potakiwać łbem i spojrzał na swojego ucznia, unosząc brew. — Chyba nie jesteś głuchy, nie? Fląderko, nie jest on głuchy, prawda? — dopytał, zwracając się również do szylkretki.

— N-nie, Szumiąca Wyspo. Mój synek nie jest… głuchy — odparła czekoladowa, mając na pysku zmartwiony wyraz, który zdawał się nigdy jej nie opuszczać.

— No, przynajmniej tyle — mruknął pod nosem biało-niebieski, po czym wyprostował się, lekko zadzierając brodę. — Wstawaj, Komarza Łapo! Uważaj, żebym się na ciebie nie wkurzył! Mandarynkowa Gwiazda nie będzie mnie prosić o to, bym kontynuował twoje szkolenie, jeśli nie będzie mi się chciało go prowadzić — dodał, wypowiadając te słowa z udawaną pewnością siebie.

Srebrzysty w końcu podniósł się z miejsca, zgodnie z rozkazem Szumka. Jeszcze przez moment stał w bezruchu, wciąż obserwując mentora swoimi niepokojącymi oczami. Łaciatemu szybko musiało się jednak zrobić niekomfortowo, gdyż nagle odchrząknął, strzepnął ogonem i ruszył z legowiska czekotów, nie oglądając się za Komarem.

Pręgowany nie miał innego wyboru, jak tylko podążyć za kocurem. Słyszał, co by się stało, gdyby śmiał nie zatańczyć tak, jak mu zagrano. Naraziłby się na gniew mentora, a także na obojętność wspomnianej wcześniej Mandarynkowej Gwiazdy. Kimkolwiek tak naprawdę była. Być może właśnie tą czarno-szarą kotką, która przemawiała do niego z mównicy. W końcu tamta musiała być kimś ważnym, skoro wolno jej było stanąć ponad wszystkimi kotami i zacząć mówić. Mandarynkowa Gwiazda najwyraźniej również musiała być kimś ważnym — w końcu łaciaty nie bez powodu o niej wspomniał.

Komar nie miał pojęcia, dokąd zmierzali. Nie miał też ochoty o to pytać. Zdawał sobie jednak sprawę, że nie był w pozycji, by kwestionować decyzje Szumiącej Wyspy, więc po prostu posłusznie podążał jego śladem. Szedł tak, aż w końcu dotarli do jeziora. Na jego brzegu łaciaty zatrzymał się i odwrócił w stronę ucznia.

— Dzisiaj poćwiczymy pływanie. Pływałeś już kiedyś? — zaczął, lecz gdy srebrzysty znów zaczął wwiercać w niego wzrok, odwrócił się i wlepił spojrzenie w taflę wody.

— Nie — przyznał Komar zgodnie z prawdą. Tego krótkiego odcinka, który musiał przemierzyć, by przedostać się z azylu na wysepkę, nie liczył.

— Nie? Nawet w kąciku zabaw nie próbowałeś nigdy popływać? — dopytał łaciaty.

— Nie — powtórzył Komarza Łapa.

— Pf, najpewniej nikt wtedy nie myślał, że ta umiejętność w ogóle ci się do czegoś przyda — westchnął Szumiąca Wyspa, powoli kręcąc głową. — Mandarynkowa Gwiazda zdziwiła nas wszystkich, mianując cię na ucznia. Tym bardziej że twoja matka została odrzutkiem! — kontynuował, lecz srebrzysty nie rozumiał zbyt dobrze jego słów. — Ciekawe, co ją do tego skłoniło, co? Mandarynkową Gwiazdę, w sensie — zapytał i zwrócił się w stronę swojego ucznia. Gdy jednak zobaczył pusty wyraz jego pyska, jego mina zrzedła. — Nieważne. Lepiej po prostu zacznijmy już trening, żebym mógł szybciej wrócić do obozu.

Brązowooki zaczął się zastanawiać, czy zdążył już zrobić coś źle. Jego mentor nie wyglądał na zachwyconego, mimo że Komar prawie się nie odzywał. Nie skłamał nawet ani razu. Wykonywał każdy rozkaz, jaki otrzymał, więc w czym innym tkwił problem?

— Wejdź najpierw do wody i zanurz się do łokci — polecił Szumiąca Wyspa.

Uczeń od razu, bez słowa sprzeciwu, podszedł bliżej brzegu. Nie wahał się ani chwili, nim zanurzył łapy w wodzie i ruszył przed siebie. Szybko jednak każdy kolejny krok stawał się coraz cięższy, a mokre futro przylegające do jego ciała zaczęło sprawiać mu dyskomfort. Komarza Łapa nie odważył się jednak pisnąć ani słowa na ten temat. Nawet nie przyszło mu do głowy, by utrudniać łaciatemu prowadzenie szkolenia.

— Cóż, pływanie nie powinno być dla ciebie szczególnie trudne. Wystarczy, że nauczysz się utrzymywać na powierzchni i nie będziesz młócił łapami jak głupi. Najważniejsze to zachować spokój i wykonywać płynne, przemyślane ruchy. Chociaż, patrząc na ciebie, chyba akurat z tym nie będziesz miał problemu — mruknął, zerkając na ucznia. — Powiedz mi, Komarza Łapo, czy ty w ogóle potrafisz się czymś przejąć? Czy choć raz w życiu poczułeś jakąś emocję? Czy za twoimi oczami kryje się dusza?

Srebrzysty nie rozumiał, dlaczego Szumiąca Wyspa postanowił zadać mu te pytania. Dlaczego akurat teraz? Przecież rozmawiali ze sobą zaledwie od krótkiej chwili. Pytanie mentora było trudne. Czym tak właściwie była ta cała dusza? Komar nigdy jej nie widział. Nie wydawało mu się też, żeby znajdowała się za jego oczami.

— Nie wiem — przyznał, wciąż stojąc zanurzony po łokcie w wodzie.

Wojownik westchnął ciężko, jakby był zawiedziony Komarzą Łapą, który nadal nie rozumiał, o co chodziło mentorowi.

— Dobra, skoro już oswoiłeś się z wodą, wyjdź na brzeg i spróbuj jeszcze raz. Tym razem nie próbuj iść po dnie. Odepchnij się od niego i zacznij poruszać łapami tak, jakbyś biegł. Tylko nie odpłyń za daleko! W końcu jesteś Komarem, a nie nartnikiem! — zażartował.

Brązowooki nie zrozumiał żartu kocura. Nigdy nie uczono go o nocniackiej faunie ani florze, więc skąd miał wiedzieć, czym były te nartniki? Słysząc jednak, jak Szumiąca Wyspa cicho zachichotał, postanowił go naśladować. Czuł, że gdyby tego nie zrobił, łaciaty znów byłby nim jakoś dziwnie zawiedziony.

* * *

Teraźniejszość

Komarza Łapa właśnie wracał z kolejnego treningu z Szumiącą Wyspą. Kocur przyznał, że uczniowi, jak na czekoladowego kota, szło całkiem nieźle. Nie mogło być inaczej. W końcu srebrzysty wykonywał wszystko, co mu rozkazano. Nie można więc było nazwać go leniwym ani zarzucić mu, że w ogóle nie stara się podczas treningów. Choć powiedzenie, że się stara, też nie byłoby do końca prawdziwe. Po prostu robił to, co musiał, ale nigdy nie próbował wykraczać poza to, czego od niego oczekiwano. Przynajmniej wszystkie ćwiczenia, które pokazywał mu Szumek, wykonywał z całkiem sporą precyzją. Tak już miał. Potrafił naśladować ruchy i zachowania innych, choć nie zawsze przynosiło mu to oczekiwane rezultaty. Nie każdy kot przepadał za tym, że jego rozmówca śmiał się razem z nim i smucił wtedy, gdy on. Komarza Łapa nie wymyślił jednak dotąd lepszego sposobu na rozmowę z innymi kotami. Tak czy siak, będą patrzeć na niego co najmniej tak, jakby nie był nawet kotem.

Tym razem czekoladowy wszedł za swoim mentorem do obozu. W pysku niósł dwie myszy, które należało odłożyć na stos zwierzyny. Dlatego, gdy Szumiąca Wyspa udał się do swojego legowiska, Komar podszedł jeszcze do dziupli, w której przechowywano zapasy, i zostawił tam piszczki. Gdy już miał odejść, jego brzuch nieprzyjemnie zaburczał. Brązowooki poczuł, jakby na jego żołądku zacisnął się supeł. Na widok świeżej zwierzyny w pysku nagromadziła mu się ślina. Pręgowany mlasnął, po czym oblizał pysk i wrócił do stosu, by zabrać z niego jedną z myszy. Nie jadł dziś śniadania, więc mu się należała. Zdążył jednak zauważyć, że gdy jadł, inne koty często zawieszały na nim podejrzliwe spojrzenia. Nie wiedział, dlaczego tak się zachowywały. Wyglądały, jakby samo jedzenie było czymś nielegalnym.

Komarza Łapa rozejrzał się po obozie, zastanawiając się, gdzie mógłby usiąść. Jego wzrok przykuła szylkretowa kotka, która wydawała mu się znajoma. Chyba kiedyś odwiedziła legowisko, w którym Komar spał razem z Fląderką i Błotem. Srebrzysty postanowił do niej podejść i przycupnąć obok. Położył mysz przed łapami, po czym, zamiast zabrać się za jedzenie, wlepił spojrzenie w buraskę.

— Dzień dobry, Pani Trzcinowy Szmerze — przywitał się z nią, tak jak zapamiętał, że witała się z kotką czekoladowa szylkretka.

<Trzcinowy Szmerze?>

[1557 słów + pływanie]

Od Krokusowej Kruchości CD. Skrzydlatej Płomykówki

– Skrzydlata Płomykówko... – Słodka Dziewanna wymownie spojrzała na zastępczynię. – Wiem, że przy tobie nic nie groziłoby Krokus, jednak nie sądzę, aby w tym stanie była dobrą kompanką do wyjścia poza obóz, a tym bardziej polowania.
– M-mamo... – Krokusowa Kruchość oblała się rumieńcem, kładąc po sobie uszy.
– Żadne mamo. Wiem, że trudno ci usiedzieć w miejscu, ale nie pozwolę, aby moje wnuczęta urodziły przy granicy z Klanem Wilka lub Drodze Grzmotu. Wybacz Skrzydlata Płomykówko, ale nie zgadzam się na wasze wyjście. To dla bezpieczeństwa Krokus i jej dzieci.
Skrzydlata Płomykówka przeniosła spojrzenie na burą kotkę, która nieudolnie próbowała ukryć swój ciążowy brzuch za pomocą swojego ogona. O dziwo po Krokus nie było widać za bardzo, że spodziewała się kociąt, nawet jeśli termin rozwiązania był tuż tuż. Być może pod jej sercem znajdowało się jedno jedyne maleństwo, na które mogłaby przelać całą swoją uwagę i miłość? A może dopiero na kilka dni przed faktycznym dniem porodu jej brzuch stanie się pękaty?
– Wyjście poza obóz dobrze nam zrobi – wtrąciła Krokusowa Kruchość, zerkając na kompankę od wicia posłań z traw. – Mnie, Skrzydlatej Płomykówce oraz mojemu kocięciu.
– Wdzięczna Firletka potwierdziła, że spodziewasz się jednego kocięcia?
– N-nie... Mój brzuch jest mały, więc zapewne zasilę klan, co najwyżej dwójką wojowników. Chociaż nie byłabym zła, gdyby Srebrna Skóra obdarowała mnie tylko jednym kocięciem. Kochałabym je całym swoim sercem i mogłabym mu się poświęcić w pełni – miauknęła z radością w głosie, wyobrażając sobie w tejże chwili swoje maleństwo. Malutkiego synka o burym futerku w białe łaty, masywnej budowie po ojcu i uszach zakończonych pędzelkami. – W-wybaczcie, odpłynęłam myślami...
Mimo że wieść odnośnie do ciąży była dość niespodziewana, zarówno dla królowej, jak i jej bliskich, buraska starała się w niej znaleźć same pozytywy. Czy matka oraz siostra próbowały poznać tożsamość ojca kocięcia? Oczywiście. Jednak Krokusowa Kruchość, ilekroć słyszała to pytanie, starała się zmienić temat rozmowy lub obiecywała, że obie kocice będą miały możliwość poznania go osobiście w przyszłości.
Rozmowa między trójką kocic trwała jeszcze chwilę, aż w końcu szylkretce udało się przekonać matkę do wyrażenia zgody na wyjście poza obóz, niedalej niż obręb Kamiennych Strażników, do których prowadził jeden z tuneli. Razem ze Skrzydlatą Płomykówką buraska ruszyła podziemnym korytarzem.
– Dziękuję, Skrzydlata Płomykówko. Odkąd powiedziałam mamie, że spodziewam się kociąt, byłam uziemiona w obozie.
Na całe szczęście udało jej się jeszcze podzielić z Dzikim Mrozem wielkimi wieściami na temat ciąży i po raz ostatni wtulić się w jego puchatą sierść przed kolejnymi księżycami rozłąki. Wciąż jednak miała żal do rudego kocura, że ten, nawet gdy okazało się, że zostaną rodzicami, był przeciwko jej przeniesieniu do Klanu Wilka. Nie bardzo rozumiała, dlaczego kocurowi zależało, aż tak bardzo, aby pozostała w Klanie Burzy.
Czy naprawdę Krokusowa Kruchość nie potrafiłaby się przystosować do życia na zalesionych terenach? A może kryło się za tym coś więcej, co zataił przed nią jej ukochany.

~~~

Aktualnie

Krokusowa Kruchość drzemała na posłaniu wymoszczonym zajęczymi skórami. Przy jej brzuchu znajdowały się jej trzy maleńkie skarby, które wydała dwa dni wcześniej na świat. Nadal czuła osłabienie po ciężkim porodzie, jednak najważniejsze w tym momencie były dla niej jej kocięta. Była wyczulona na każdy dźwięk, jakie wydawały maleństwa. Gdy tylko słyszała ich ciche piski, natychmiast podrywała głowę do góry, upewniając się, czy aby na pewno z jej potomstwem było wszystko w porządku.
– Macierzanka... Gęsiówka... Kamasja – z czułością wymówiła imiona swoich kociąt. Po kolei każdemu z nich zafundowała kąpiel. – Moje maleństwa... Ach, gdyby wasz ojciec was teraz widział... Jestem pewna, że łzy wzruszenia spłynęłyby po jego policzkach.
W wejściu do żłobka pojawiła się Skrzydlata Płomykówka z nornicą w pysku. Zastępczyni zbliżyła się do posłania, na którym znajdowała się królowa wraz z młodymi. Przez dłuższą chwilę milczała, taksując spojrzeniem nowych członków Klanu Burzy, po czym odłożyła zdobycz u swych łap.
– Witaj, Krokusowa Kruchości. Jak się czujesz po wszystkim? Słyszałam, że poród nie należał do łatwych... Mam nadzieję, że ty i twoje kocięta czujecie się już dobrze.
– Najgorsze już za nami... – miauknęła Krokus, skinąwszy w stronę zastępczyni. – Dzięki Wdzięcznej Firletce cała nasza czwórka czuje się dobrze. Skrzydlata Płomykówko, poznaj Kamasję, Macierzankę oraz Gęsiówkę.
– Są piękne. Jestem pewna, że wyrosną na silnych wojowników, z których Klan Burzy będzie mógł być dumny – rzekła zastępczyni, jednak w jej spojrzeniu kryło się zwątpienie w jej własne słowa. Sama Krokus uważała, że zastępczyni powiedziała te słowa jedynie z grzeczności. – Krokusowa Kruchości... Jak obie wiemy, królowa nie ma obowiązku informować członków klanu na temat tożsamości kocura będących ojcem młodych. Ponadto w naszym klanie nikt nie jest również uprzedzony do kotów półkrwi, których jednym z rodziców jest samotnik lub pieszczoch... Mimo wszystko chciałabym cię poprosić, abyś zdradziła mi tożsamość ich ojca. Nie proszę cię o to jako zastępczyni, która domaga się wyjaśnień w imieniu klanu czy lidera, lecz jako przyjaciółka. Mam nadzieję, że zechcesz mi zaufać i podzielić się ze mną tą tajemnicą, nawet jeśli nie masz obowiązku tego robić.
Serce Krokusowej Kruchości przyspieszyło bicia, gdy cętkowana zamilkła, wpatrując się w nią wyczekująco. Kocięta były za małe, aby doszukiwać się w nich podobieństwa do Dzikiego Berberysu zwanego w Klanie Wilka Dzikim Mrozem, lecz ton zastępczyni zdradzał, jakoby coś podejrzewała. Krokusowa Kruchość przeniosła spojrzenie na kocięta, rozważając, czy wyjawienie prawdy na temat tożsamości ich ojca nie zaprzepaści ich szansy na normalne życie w Klanie Burzy. Nie chciała, aby przypisano im łatkę mordercy, tylko przez pokrewieństwo ze Świerszczowym Skokiem, który był ich dziadkiem, jak i zdrajcy przez bycie kociętami wygnańca.
– O-obawiam się, że nie mam ci wiele do powiedzenia na jego temat, Skrzydlata Płomykówko. Kocur, jak to kocur... spotkałam go na granicy... z Klanem Wilka – Zdecydowała się na pół prawdę, pół kłamstwo. Co, jeśli ktoś faktycznie widział ją, jak udaje się sama na granicę z Klanem Wilka, doniósł o tym srebrzystej, a zmartwiona zastępczyni uznała, że ich ojcem może być jakiś Wilczak? I właściwie nie myliłaby się, bo przecież jej ukochany zasilił szeregi wrogiego klanu. – Był bratem tego kocura, którego spotkałam dwie kwadry wcześniej wraz z Gadożerowym Pyskiem podczas patrolu. Zwyczajny kocur, który nie wyróżniał się niczym szczególnym...
– Uszy zakończone pędzelkami raczej należą do szczególnych cech... Jesteś pewna, że nie był członkiem innego klanu?
– Był samotnikiem... a przynajmniej tak mi przedstawił. Nie pachniał jak członek żadnej z tutejszych społeczności... Zamieniłam z nim nie więcej niż kilka słów, zanim nakazałam mu opuścić nasze tereny... i nim poprosiłam go o przysługę, której nie byłam pewna, aż do badania Wdzięcznej Firletki. Nie zdradziłam klanu, jeśli właśnie to próbujesz mi zarzucić. Dopilnowałam również, by więcej się tu nie pojawił. Dlatego mimo złożonej obietnicy mamie oraz siostrze, nie wiem, czy będę mogła go im przedstawić. A tym bardziej kociętom, gdy zaczną wypytywać o swojego ojca.
Krokusowa Kruchość odwróciła wzrok. Nie zamierzała pozwolić, aby kilka niewinnych pytań doprowadziło do odkrycia prawdy.
Samotnik. To właśnie nim był ojciec jej kociąt.
– Gdy pierwszy raz zobaczyłam Macierzankę, pomyślałam o tobie, Skrzydlata Płomykówko – podjęła po dłuższej ciszy, zmieniając nieco temat. – Obie posiadacie srebrzyste futerko w odcieniu płomieni. Nawet rozważałam przez chwilę, aby nazwać ją na twoją cześć. Jak wiesz, nazwałam ją inaczej, jednak chciałabym, abyś to ty została jej mentorką, gdy ukończy sześć księżyców. Chciałabym, aby każde z moje kociąt otrzymało mentora, który będzie o niego dbać jak o własne kocię i zadba o wpojenie do ich małych główek samych dobrych zasad. Aby wyrośli na koty, z których Klan Burzy będzie mógł być dumny. – Uśmiechnęła się słabo.

<Skrzydlata?>