BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Kaczorka Do Perełki

Dwa tygodnie temu
__________

Małe, smukłe ciałko wtuliło się w miękki materiał legowiska, ale bardziej przypominało to sytuację, w której tonęło w nim, niż po prostu leżało. Chociaż gracji tej sylwetce nie odmówi nikt, pomimo nie pokaźnych rozmiarów! Ma jeszcze szansę wyrosnąć na naprawdę wartościową wojowniczkę, obserwując podobnych jej starszych. Gładka pokrywa brązowej sierści usłanej białymi płatami koloru, niby umazana brunatnym tylko u góry, wyglądała równie obiecująco. Zdrowy maluch ze wszystkich stron. Wręcz perfekcyjny przykład kondycji.
Kaczorek spoglądał na śpiącą z góry, a u jej boku leżała jeszcze inna koteczka. Urokliwa, sylwetka nieco podobna do siostry… poza większą ilością rudego kryjącego się w futrze. Tamta jakby prezentowała się rudym kolorem z pełną dumą, zamiast ukrywać go pomiędzy naturalnymi odcieniami czy przykrywać bielą. W jej przypadku nie górna, a dolna część ciała przypominała kolorystykę wypoczywającej obok. Takie porównywanie było doprawdy ciekawym zajęciem, zwłaszcza gdy zostało się poinstruowanym do nieprzeszkadzania młodszym. Mógłby, jak Komosa i Żołądź, udać się gdzieś na stronę. On jednak był zbyt zapatrzony w drobne ciałka przyciśnięte do mchu. Parę czynników to gwarantowało.
Ważne jest to, że w swoim prawie sześciomiesięcznym życiu nie miał szansy doświadczyć widoku kotów tak młodych. On sam był jeszcze kociakiem, aczkolwiek malutkie postacie jak te, pozostawały mu nieznane. Druga kwestia to pochodzenie maleństw. Wcześniej tego samego dnia odbył rozmowę z Morświnową Płetwą, pytając ogólnikowo. Został powiadomiony o matce tych oto kuleczek, która była znaleziona i przygarnięta przez Klan Klifu za młodu. Opowieść rozwinęła się przypadkiem, nie do końca zrozumiałym. Może to królowa zaczęła, chcąc dodać otuchy swojej pociesze? Tak czy inaczej… Chociaż ojciec tych kotek był czystokrwistym Klifiakiem, to ta sprawa pochodzenia matki interesowała samego rudawego, nie ta ojca. Dla niektórych mogłoby wydawać się to nie szczególne, lecz nie dla tego oto kocurka niewiadomego pochodzenia.
Wszystko wynikło z oddania kociąt pod oko opiekunki na popołudnie, podczas gdy ich matka miała na głowie nieco innych zmartwień, nieznanych żadnemu z nich. Liliowa rzeczywiście była gdzieś w tle, kątem oka obserwując sytuację, aczkolwiek tutaj liczył się jej podopieczny i nie ingerowała w to. Nie mógł nawet przyczepić się do uczucia obserwowania. Stał i bacznie obserwował, nie pytany, ani niewygoniony znad nich.
Plotka o byciu synem lidera już przestała być sprawą aktualną, natomiast teraz rozpoczęły się rozważania swojego poza Klanowego pochodzenia. Tak właśnie stał pochylony, aż zdecydował przysunąć się bliżej. Chociażby była to odległość zaledwie wąsa, ogromnie niewielka, to jakoby sprawiła w powietrzu zmianę. Odczuwalna była nie o tyle dla pręguska, a dla czekoladowej szylkretki, która w momencie uchyliła oczy. Pomarańczowe, płynące miodem ślepia, spotkały te koloru nieba czy bezkresu wody – niebieskie. O dziwo, nawet nie przestraszył się tego spotkania, co zdarzało się kilkakrotnie po przypadkowym kontakcie wzrokowym. Prawdopodobnie grał tu rolę wiek drugiego kota.
Perełka, ponieważ ta się obudziła, nie miała jeszcze księżyca. Bliżej było jej do niego, niżeliby dalej, niemniej wciąż była jeszcze nie zupełnie odpowiedzialna za swoje czyny czy też w pełni świadoma otoczenia. Dlatego Kaczorek czuł się bezpieczny, pozostając w miejscu.
— Cześć. — Słowo niespodziewanie opuściło jego pysk. Zaskoczenie wzrosło, potem drugi raz zwiększyło swoje nasilenie z następnym zdaniem. — Jak się masz? — dopytywał szeptem. Najlepsze było to, że jego głos nie drżał ze stresu. Ponadto nie doszukiwał się niczego w rozmowie! To tak się w ogóle dało? Okazuje się, iż życie z biernym słuchaczem może być o wiele łatwiejsze niż ciągle skupiony na tobie rozmówca.
Nie mógł zabawić się z kociakiem ogonem, gdyż był za krótki, tak więc przysunął do niej swoją przednią łapę. Poczuł wewnętrzną potrzebę zrobienia tego! Następnie łagodnie potarmosił ją po główce, oczywiście zachowawszy wszelką ostrożność. Szukał na jej malutkim pyszczku reakcji; wszelkiej formy odzewu. Precyzyjnie lustrował każdy kawałek oferowanej mimiki.

<Perełko?>

Od Orzechówkowej Łapy Do Trzcinowego Szmeru

Przeszłość

“A twoim mentorem zostanie Trzcinowy Szmer” — Te słowa brzmiały w jej głowie cały wieczór. Nadal nie wiedziała, czemu Mandarynkowa Gwiazda akurat jej dała Panią Namiestniczkę. Gdyby daliby jej kogoś z rodu (co było niemalże niemożliwe) to by chyba zeszła na zawał na miejscu. Cóż, Orzechówka czasami lubiła podświadomie hiperbolizować pewne fakty.
Dzisiaj miał się odbyć jej pierwszy w życiu trening. Ze swoją mentorką znajdowała się przy rzece, niedaleko wejścia do obozu.
— Dobrze, Orzechówkowa Łapo. Dzisiaj pokażę ci nasze terytorium. Nasze tereny do życia są bardzo urozmaicone. Zaczniemy od brzegu miejsca, gdzie tonie słońce. — Machnęła ogonem, dając tym sygnał, aby Orzechówkowa Łapa poszła za nią. Zwęglona oddychała rześkim powietrzem i cieszyła się przyrodą wokół niej: morską bryzą, która mierzwiła jej futro, motylami szukającymi kwiatów i śpiewem ptaków, które działały jak miód na uszy kotki.
— Pani Namiestniczko Trzcinowy Szmerze, co to jest? — Wskazała na drewniany, duży przedmiot przy rzece.
— Nazywamy to Starą Łupiną. Zapewne należała kiedyś do Dwunożnych.
— Lecz po co im taka wielka łupina?
— Zapewne wsiadali do niej i pływali po rzece, dzięki czemu się nie moczyli, jak łupinka orzechu puszczona na wodzie.
— Teraz raczej nie nadaje się do pływania… — wyszeptała, patrząc na dziury w drewnie.
— Chodźmy już do obozu, drugą część terenów pokażę ci kiedy indziej.
— Pani T– Trzcinowy Szmerze — zaczęła — Ja… ja będę się bardzo starać, aby Pani Namiestniczka się na mnie nie zawiodła. Będę pracowała w pocie czoła i– i nie pozwolę, by Pani się mną zawiodła! — orzekła, chcąc ze wstydu zakopać się pod ziemię.

<Mentorko?>
[247 słów]

Od Odety (Cukrówki) CD. Kostki

Teraźniejszość
__________

— Cukrówko, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojej mentorki, Całunki, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją lojalność i wytrwałość. Będziesz mentorem Kostko, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę. — brzmiały słowa.
A wojowniczka, jak całkowicie głupia, tylko stała tam, osłupiała! Zatrzymana w ruchu, jakoby czas nie był jej czymś znanym. Patrzyła tylko w górę na ruszający się pysk lidera, jednocześnie zdziwiona i przepełniona szczęściem tak silnym, aż nie mogła go wyrazić. Rozdziawiony pyszczek nie był wyrazem braku kultury, lecz zdumienia, jakie odczuwała w momencie. Dopiero co została mianowana, jej rany ledwo stały się bliznami, a już dostąpiła przywileju własnego ucznia… jeju.
Szmer rozszedł się po tłumie. On był pierwszą rzeczą, która wybudziła ją do życia. Obszerna ilość ceremonii miała miejsce ostatnimi czasu, ale tylko ta miała wystarczająco wagi, aby zabrać dech z jej piersi. Ciche szeptanie innych Owocniaków pozwoliło mu na powrót, a jej na zaczerpnięcie świeżego powietrza. Nie wiedziała, ile stała tak durnie, natomiast w chwili olśnienia natychmiast przepchała się przez koty, nie zważając na nic. Nie wymijała ich – brnęła przed siebie do celu. Pod nosem rzucała wyłącznie ciche przeprosiny za nadepnięcia na ogon czy mocne trącenie kogoś. Niemniej to wszystko było zupełnie nieważne. Nie teraz. Nie w obliczu sprawy takiej wagi jak nauczanie kogoś.
— Obiecuję, przyrzekam! — zadeklarowała, przypadając zaraz pod gałąź służącą za mównicę. Dostała nawet zawrotów głowy przez swoje szybkie zadarcie łba, jednak było to nie do powstrzymania. Dobrze, że jeszcze nie zaczęła skakać w powietrze, bo było blisko!
Stety, niestety… poświęciła swoją uwagę na zwrócenie się ku możliwemu uczniowi. Nie kocurek… nie kocurek… o! Koteczka. Jakaś taka znajoma z mordki… wówczas dotarło do niej, kim był ten malec stojący przed nią. W tejże sekundzie, postępując kroku, uśmiech na moment zawahał się na jej pysku, ponieważ już kiedyś się spotkały i nie było to spotkanie godne takiej relacji. Niezręcznie zbliżyła się na odległość lisiego ogona, po czym otworzyła pysk, by się przywitać. Finalnie, nie mogła znaleźć słów, więc przysunęła się. Trochę mimowolnie, ale jej intencją było łagodne położenie ogona na barku tamtej nowo mianowanej uczennicy.
— Drugie pierwsze wrażenie, dobra? — zaproponowała.
__________

Paręnaście dni temu
__________

— Ja… chcę tylko tamto — szylkretka wskazała łapą kulkę mchu leżąca nieopodal, o którą toczyła się rozmowa. Liliowa odwróciła się za siebie, otwierając szerzej oczy. Aj… niepotrzebna scena!
— Oh! Wybacz, nie chciałam ci tarasować drogi — miauknęła — czekaj, podam ci! — poleciła, po czym podeszła do zguby i machnęła łapą, zmuszając kulkę do przeturlania się w łapy Kostki. — proszę bardzo! — wszystko, żeby naprawić niezręczność sytuacji. Młoda jednakże dawała wrażenie niezbyt sprzyjającej takiemu sposobowi rozładowania nerwowej energii…
Niemniej, kocica złapała mech, po czym, zanim podała go dalej, spojrzała się na uczennicę. — Dziękuję. — mruknęła krótko. Może w jej głosie wybrzmiała nawet nutka sympatii? Albo liliowa sobie to wyobraziła… jej fasada w końcu pozostała identyczna do poprzedniej.
— Nie ma za co! — odparła — a i prawie zapomniałam; jestem Odeta! No wiesz, mówię, w razie, gdybyś mnie kiedyś szukała albo może gdybyśmy się znowu spotkały, a ty chciała pogadać. — uśmiechnęła się do niej szeroko. Własnym entuzjazmem można zapełnić luki kogoś innego, tutaj mogła się postarać. Kostka pokiwała do niej tylko głową, a kąciki jej ust się uniosły w delikatnym uśmiechu. Czyli to rzeczywiście działało!
Kociak kopnął mech w stronę towarzysza zabawy, a ten teatralnie wywalił się na plecy, jęcząc. Udawał, jakby został właśnie pobity i wielce pokrzywdzony, po czym zaczął się śmiać. Starsza przyglądała się igraszce. Była padnięta, aczkolwiek malce wyglądały przesłodko. Nie mogła się oprzeć wkroczeniu do żłobka i uczestnictwa w zabawie. Tak właśnie spędziła ładną godziną na beznadziejnej próbie zabawy z pełnym sił rodzeństwem. Nie znała zdania wcześniejszej rozmówczyni na swój temat, chociaż wahałaby się, czy mogłoby być ono dobre.
__________

Teraźniejszość
__________

Teraz były tu, gdzie były. Stały naprzeciw siebie w bardzo bliskiej obecności, zamknięte w małej bańce. Pręguska była bardziej świadoma, kim była Kostka, ze względu na mijające miesiące, lecz dalej wyglądała jak przestraszony i nieco obłąkany szkielet; bynajmniej tym razem, nie zamierzała wypaplać się na ten temat. Liczyła na zbudowanie nowej, dobrej relacji. Była gotowa na wiele cierpliwości i wyrozumiałości, choć praca ich obydwu zapewne będzie wymaganiem ich współpracy.
— Cukrówka jestem, możesz uznać mnie za zupełnie nową, odrębną osobę, jeśli wolisz. — pokrzepiająco poklepała ją wcześniej położonym ogonem.

<Kostko?>
[678 słów]

Od Kąśliwego Iglaka CD. Koszmarnej Otchłani

***
Pora Zielonych Liści

Od mianowania na wojownika Koszmarnej Łapy minęło kilka dni. Bracia w niewielkim odstępie czasowym zamieszkali razem w legowisku wojowników kładąc posłania obok siebie, jak to przystało na rodzinę.
Kąśliwy Iglak wychodził z bratem na najróżniejsze patrole graniczne, jak i te łowieckie, jednak nie pałał do swoich obowiązków kocięcą ekscytacją, porównywalną do Smuklikowego Żądła. Wcześniej lubił młodszego kolegę, jednak od momentu, kiedy się mianował, stał się dla niebieskiego bardziej oschły i unikał wspólnego dzielenia z nim czasu. Jedynie gdzie przecinał się z kocurem, to w legowisku wojowników oraz kiedy czuł potrzebę porozmawiania z Bzyczącym Trzmielem, bratem Pyzatej Łapy.
Czy ktoś jeszcze działał mu na nerwy? Oczywiście. Był to Garbaty Klif. Kąśliwy Iglak dalej nie mógł przeżyć, jak to czekoladowy zdołał znaleźć się szybciej od niego w nowym legowisku i wyższą rangą. Jednak teraz miał jeszcze lepszy dostęp do wojownika i nie był sam, który miał odwagę go gnębić. Miał przecież przy sobie Koszmarną Otchłań i nie zamierzał tego nie wykorzystać.
— Czyli chcesz, żebym pomógł ci w dręczeniu Garbatego Klifu? — zerknął na niego bury braciszek. Wyglądał na zaintrygowanego jego pomysłem.
— Nie ująłbym tak tego… To zwykła korekta, od czasu do czasu…
Szli we dwójkę po lesie, a żar lał się z nieba, dopadając ich ciemne futra. Miał wrażenie, że zaraz padnie ze zmęczenia i przegrzania, a żadna zwierzyna nie chciała wpaść im w łapy. Jakże nudne było to wyjście.
— No to, jak chciałbyś go "skorygować”, hm? Pobić go?
— Może? Coś w tym stylu, ale żeby nie dostać kary od babki. Musiałbym pomyśleć, jednak najpierw schowajmy się przed tym słońcem. I tak nic nie znajdziesz do jedzenia, a sam wylądujesz w lecznicy. To już lepiej posiedzieć w norze i odpocząć, niż przeszukiwać podszycie — nie czekał na odpowiedź brata, schował się w wydrążonej kłodzie, gdzie cień przyjemnie schładzał jego futerko. Teraz mógł myśleć nad niecnym planem uprzykrzania życia swemu nieprzyjacielowi. — A jakby tak na dobry początek upokorzyć go w obozie?
— W obozie? Oszalałeś? — Koszmarna Otchłań przystanęła obok kłody, wpatrując się na dwoje ciemnych ślepi Kąśliwego Iglaka. — Przecież wszyscy inni nas zobaczą. Nielepiej zacząć dyskretnie?
— Czy ja wiem — machnął łapą mało przejęty. — I tak nikt nie zwraca na niego uwagi. Słabszym można dokuczać, tylko tak by nie przesadzić. Przecież nie zaatakujemy go na polanie głównej i nie obedrzemy go ze skóry. Można zacząć od przepychanek lub podstawienia łapy, wyrwać mu piszczkę z pyska, kiedy będzie chciał się posilić. Wszystko. Na takie drobnostki koty nie zwrócą ci uwagę, a Ognikową Słotę, czy Zalotną Gwiazdę nie interesuje, czy komuś ktoś dokucza. Poza tym to nie on jest wnukiem liderki, tylko my.
Koszmarna Otchłań procesował właśnie wszystko, co mu powiedział, aż w końcu skinął mu głową.
— Masz rację. Dla nas będzie to świetna rozrywka.
— I zemsta.
— Za Kocimiętkowy Wir? — dopytał go.
— Nie tylko… Zajął moje miejsce podczas treningu, został pierwszy mianowany. Moja własna matka zaniedbała mnie z jego powodu. Zemsta jest za przekroczenie niepisanych nikomu granic, Koszmarna Otchłani. Nikt nie powinien przekraczać tej linii, którą możemy my przekroczyć. Garbaty Klif w porównaniu do nas jest nikim i trzeba będzie mu to przypomnieć — powiedział chłodnym tonem. Najchętniej już teraz rozszarpałby tę pokrakę, jednak musiał zrobić to wszystko zgodnie z planem. Wilczackim planem.

***

Popołudniem gorąco nie było już tak uciążliwe dla Wilczaków, jak za południa. Koty, a w szczególności starsi, wygrzewały się na nagrzanych kamieniach i trawie, które nie miały szansy zaznać cienia przez cały dzień. Wojownicy dzielili się językami, a uczniowie śmiali i pokazywali sobie nowe sztuczki walki. Natomiast Kąśliwy Iglak wraz z Koszmarną Otchłanią czyhali na swoją ofiarę żartów i zaczepek.
— Idzie — szepnął jego brat i szturchnął go w bark.
Garbaty Klif właśnie ruszył z myszką w pysku od sterty zwierzyny, kierując się we własnym kierunku. Bracia nie zamierzali mu pozwolić na spokojne posilenie się po ciężkim dniu. Wyszli z cienia i podeszli do kocura od tyłu i zrównali się z nim po obu stronach.
— Cześć Garbaty Klifie, jak tam dzisiaj ci dzień minął? — wymruczał z udawaną ciekawością Koszmarna Otchłań.
— Może ponieść ci myszkę, co? — Kąśliwy Iglak posłał mu złośliwy uśmieszek i wyrwał jedzenie, po czym na raz w raz z bratem podcięli kocurowi tylne łapy. — Ups!
Garbaty Klif z jękiem upadł na trawę, przygryzając sobie przy tym język.
— Co do… Co wy robicie?! — prychnął, starając się podnieść. — Nic wam przecież nie zrobiłem!
— Oj… Doprawdy? Nie wydaje mi się — prychnął, wręczając mysz Koszmarnej Otchłani. — Pilnuj własnego miejsca, Garbaty Klifie. Znów jesteśmy w tym samym legowisku i Kocimiętkowy Wir ci nie pomoże. Nikt.
Garbaty Klif warknął i splunął krwią, która sączyła mu się powoli z podgryzionego przez niego języka. Natomiast oni, nie spiesząc się, odeszli do legowiska wojowników, czując na plecach spojrzenia zaciekawionych klanowiczów. Nikt nie zareagował, nikt nie wstawił się za Garbatym Klifem. Nawet Seradelowy Nektar i Wrotyczowa Szrama.
Zasiedli wygodnie na posłaniach.
— Udało się. Jednak miałeś rację — mruknął z satysfakcją Koszmarna Otchłań i wziął pierwszego gryza myszki, którą ukradli wojownikowi.
Kąśliwy Iglak podłubał pazurem między jego ostrymi kłami. Czuł niedosyt. Podłożenie komuś łapy i zabranie piszczki była kocięco prosta i za mało efektowna. Tak samo wojownik się nie bronił, co powodowało u niego, większą rządzę krwi. Chciał słyszeć, jak kocur błaga go o przebaczenie i całuje go po pazurach. Chciał usłyszeć to skomlenie i przysięganie na życie swoje oraz jego matki i siostry, że już nie przekroczy danej linii, że nie ośmieli się wyjść przed rodzinę Zalotnej Gwiazdy.
— Oczywiście, że się udało. Czemu miałoby nam się nie udać? Nikt nie przejmuje się tym, czy wojownicy lub uczniowie sobie dokuczają. To jest błaha sprawa, na którą nikt nie zważa. Nie zauważyłeś, że Klan Wilka nie lubi słabych? Ja obnażę Garbaty Klif. Pożałuje jeszcze, że śmiał przychodzić na treningi do Kocimiętkowego Wiru.

< Bracie? >

Od Księżycowej Łapy

Wyskoczyła na zwierzynę, z sukcesem lądując na niej. Wtopiła w nią zęby, aby zadać jej ostateczny cios, kończąc jej krótki żywot. Przynajmniej teraz posłuży jej klanowi jako pokarm. W duchu podziękowała Mrocznej Puszczy za ten posiłek, po czym wróciła do swojej mentorki.
— Bardzo dobrze. — Skinęła głową, po czym wskazała ogonem w stronę obozu. — Powinniśmy już raczej wracać. Robi się ciemno, a jutro musimy iść na patrol poranny.
Po jej słowach obie ruszyły do obozu. Z dumą położyła swoją zdobycz na stercie zwierzyny, po czym poczuła na swoim nosie kroplę wody. Spojrzała w niebo, dopiero teraz zauważając, że chmury zrobiły się niebezpiecznie szarawe. Od razu ruszyła do legowiska uczniów, jak i większość jej rówieśników. Położyła się w swoim legowisku, a po krótkiej rozmowie z Aroniową łapą i Niedźwiedzią Łapą zasnęła, ignorując deszcz, który poza legowiskiem otulił obóz.

***

Wybudził ją mocny grzmot, jej serce kołotało ze strachu, a ona sama leżała teraz skulona, wielkimi oczami patrząc na burzę, która się teraz zaczęła. Nigdy chyba w życiu nie słyszała nic tak głośnego. Oddychała szybko, a w uszach słyszała szum własnej krwi. Wzdrygnęła się, gdy usłyszała głos niedaleko niej.
— Hej, wszystko okej Księżycowa Łapo? — Słoneczna Łapa spojrzał na nią lekko zmartwiony.
— T– tak… Obudziłam cię..? — zapytała nieśmiało kocura, nadal w lekkim szoku.
— Nie, spokojnie. Obudziłem się chwilę przed tobą. Na pewno wszystko gra?
— Tak, po prostu nie spodziewałam się takiego grzmotu. — odpowiedziała, patrząc znów na zewnątrz. Kocur spojrzał na nią niepewnie, po czym zbliżył się lekko swoim legowiskiem do jej własnego. Zbliżył w jej stronę swój ogon, kładąc go niedaleko jej srebrnego.
— W razie czego jestem obok. Możesz mnie obudzić, jakbyś się znowu wybudziła, albo gdyby coś się stało. — Uśmiechnął się ciepło, po czym skulił się w kłębek, wracając do snu. Nie zauważyła nawet kiedy jej futro się wygładziło, a bicie serca zwolniło. Przez chwilę jeszcze patrzyła na spadające krople wody, po czym sama zasnęła, ze swoim ogonem owiniętym o ogon Słonecznej Łapy.

[319 słów]

Od Księżycowej Łapy CD. Słonecznej Łapy

Spojrzała na mentorkę, gdy dotarły do miejsca dzisiejszego treningu. Stała przed dziurą, która prowadziła… Ciekawe w sumie dokąd.
— Dziś potrenujemy nawigację w tunelach. Mam nadzieję, że dasz sobie z tym radę? — Spojrzała na uczennicę, na co ta z pewnością w oczach skinęła głową. Po chwili rozmowy o bezpieczeństwie i zachowaniu w tunelach kotki wkroczyły do środka. Księżycowa Łapa nie musiała się schylać tak bardzo, jak jej mentorka, jednak nadal trzymała się nisko ziemi, aby nie zahaczyć o jakiś wystający z sufitu korzeń. Dotarły do bardziej otwartej części tuneli, przez co kotka odetchnęła z ulgą. Nie bała się, ale czuła się lekko zamknięta w czterech ścianach. Jak Burzaki potrafią w takich tunelach spędzać pół dnia i jeszcze je pogłębiać? To musi być katorga!
— Dobrze ci idzie, Księżycowa Łapo. Teraz postaraj się wyczuć stąd drogę na powierzchnię. — Wskazała na rozgałęzienia tunelu, których wcześniej srebrna nie zauważyła. Po chwili namysłu zdecydowała się na tunel po prawej, wyczuwając stamtąd terytoria Klanu Wilka. Marsz nie zajął im długo, bo po chwili wyłoniły się na zewnątrz. — Wspaniale, twój trening idzie zadziwiająco dobrze, Księżycowa Łapo. Zapolujmy jeszcze zanim wrócimy.
Po pochwale mentorki kotka promieniała dumą. W drodze do obozu udało się jej w dodatku złapać dość sporą wiewiórkę i kosa, co było dość dobrym pożywieniem dla klanu, trzeba było przyznać. Gołym okiem można było zobaczyć, że ciężkie czasy opuściły terytoria, zabierając zimną porę roku, zastępując ją kwitnącymi kwiatami i obfitą zwierzyną. Już nie dziwiła się, że tak wielu wojowników przepada za tą porą liści. Odłożyła swoją zdobycz na stertę, po czym ruszyła w stronę legowiska uczniów. W środku jednak zastała jedynie Słoneczną Łapę. Kocur właśnie układał nowy mech w legowiskach.
— Ktoś tu chyba dostaje obowiązki dla kociaków, co? — rzuciła w jego stronę z rozbawionym uśmieszkiem.
— Cóż, każda praca jest na rzecz klanu, więc nie jest to hańbą. Zresztą Zwęglona Kukułka nie mogła ze mną dzisiaj trenować, więc sam wybrałem sobie coś do roboty w obozie. Wcześniej byłem w żłobku, chciałem dać chwilę odpoczynku karmicielkom od kociąt. — Podrapał się po brodzie tylną łapą, a kotka stała jak wryta, nie wiedząc, co może mu odpowiedzieć. To było… Miłe z jego strony. Nie każdy uczeń na wieść o dniu wolnym szukałby sobie czegoś do roboty, aby być pomocnym. Cóż, będzie na pewno ceniony przez jej ojca, Krucze Pióro. Nie dość, że jest silny, to jeszcze angażuje się w życie klanowe i nie spoczywa na laurach.
— Och. Cóż, nie będę ci przeszkadzała…
— Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Potrzebuję kogoś do wyniesienia starego mchu, sam musiałbym robić ze dwie trasy minimum, trochę się go nazbierało. — Po jego słowach zaschło jej w gardle. Czuła, że musi się ewakuować.
— Nie wiem, czy mam teraz na to czas… — Zanim zdążyła dokończyć, zauważyła jego jedną uniesioną brew.
— Dopiero co wróciłaś z treningu, na którym zresztą byłaś dość krótko. — Kocur przeszywał ją wzrokiem. W pierwszej chwili chciała mu coś odpyskować, ale w drugiej przyszła jej do głowy pewna myśl.
— Chwila– Czy ty mnie obserwowałeś? — zapytała zaskoczona, na co ten zawstydził się momentalnie.
— C– Co? Nie! Po prostu widziałem, jak wychodzisz… Dopiero wtedy zaczynałem układanie mchu, więc pamiętam mniej więcej, ile mi to zajęło. — Strzepnął ogonem, odwracając od niej wzrok. — To… Chcesz mi pomóc..?
— Eh, no dobrze. Byle prędko. — Zabrała stary mech w pysk, nie oglądając się nawet, czy złoty idzie za nią. Niewiele ją to obchodziło, ale przyspieszyła dopiero wtedy, gdy usłyszała za sobą jego kroki. Dotarli do rzeki, przy której ułożyli stary mech, na kupce razem z resztą. Chwilę zapatrzyła się na mech, a z zamyślenia wyrwał ją plusk wody, która wylądowała teraz na niej. Kotka podskoczyła, jeżąc się cała. Rozejrzała się, szukając sprawcy, aż nagle usłyszała śmiech Słonecznej Łapy. Strzepnęła ogonem ze złości.
— Hej, co się cieszysz, mysi móżdżku! — Złoty nic sobie nie zrobił z jej słów, nadal śmiejąc się, więc odpowiedziała mu kontratakiem, robiąc łapą o wiele większą falę, która wylądowała na nim. Kocur odkaszlnął, gdyż trochę wody dostało się mu do pyska, po czym otrząsnął się z wody. — Nie takie zabawne, co?
— Wiesz, w sumie nadal zabawne. — Teraz zaśmiał się trochę ciszej, ale po chwili uśmiechnął się w jej stronę, podczas gdy ona patrzyła na niego tak, jakby był chory na ten swój mysi móżdżek. — Z tobą wszystko jest… Fajniejsze.
Zanim kotka zdążyła mu odpowiedzieć, wstał, po czym ruszył gdzieś w krzak obok nich. Wychyliła trochę do góry łeb, aby zobaczyć, cóż on tam takiego szykuje. Po chwili kocur wyłonił się z zarośli, trzymając w zębach kwiatek. Był lekko niebieskawy, ale miał w sobie też cień niebieskiego. Podszedł do kotki, niepewnie stawiając kwiatek przed nią.
— To dla ciebie. Pomyślałem, że może prezent sprawi, że choć troszeczkę zapomnisz o tym, jak wyrzuciłem cię do śniegu..? Naprawdę nie chciałem. — Ostatnie zdanie szybko wyszeptał, patrząc na nią błagalnie. Jej wzrok wędrował to na kwiatek, to na niego.
— Cóż, to… Miłe. Może… Mogę ci wybaczyć. Ale nie tak od razu. Choć przeprosiny przyjmuję. Będę musiała zobaczyć, jak się zachowujesz. — Podniosła łeb dumnie do góry, jednak po chwili zerknęła szybko na kwiatka i podniosła go z ziemi. — A za kwiatka dziękuję.
— Nie ma za co, Księżycowa Łapo. — Uśmiechnął się delikatnie, po czym skinął w stronę obozu. — To co, może wracajmy?

[854 słowa]
(nawigacja w tunelach)
<Słoneczna Łapo?>

Od Słonecznej Łapy CD. Księżycowej Łapy

Jakiś czas po ostatniej rozmowie stwierdził, że musi znaleźć pretekst do rozmowy z kotką i do przeprosin. Zebrał więc w sobie odwagę i poszedł nad rzekę, gdzie miał dzisiaj zostawić zebrany przez siebie stary mech, gdyż miał zamiar go dzisiaj wymienić w legowisku uczniów. Zaczął się rozglądać po krzakach, szukając czegoś, co mógłby podarować kotce, jako prezent przeprosinowy. W końcu znalazł. Piękny, aczkolwiek nieduży kwiat rósł niedaleko rzeki. Od razu rzucił się mu w oko, więc podbiegł do niego, aby zerwać go dla kotki. Zostawił go z boku, po czym wrócił do obozu. Siedział teraz w legowisku, obserwując wejście do obozu, aż w końcu dostrzegł kotkę wychodzącą razem ze swoją mentorką. Był to jego znak, że musi wyczekiwać, aż wróci. Cóż, długo czekać nie musiał, bo akurat, gdy pozmieniał wszystkie legowiska, ta przyszła do obozu. Skierowała się właśnie w stronę legowiska uczniów, idealnie.
— Ktoś tu chyba dostaje obowiązki dla kociaków, co? — Gdy tylko usłyszał jej głos, na jego karku futro stanęło dęba. Odchrząknął, decydując się na nie odwrócenie się w jej stronę. Musi zachować spokój.
— Cóż, każda praca jest na rzecz klanu, więc nie jest to hańbą. Z resztą Zwęglona Kukułka nie mogła ze mną dzisiaj trenować, więc sam wybrałem sobie coś do roboty w obozie. Wcześniej byłem w żłobku, chciałem dać chwilę odpoczynku karmicielkom od kociąt. — Podrapał się po brodzie tylną łapą. Ta przez chwilę stała, więc zmartwił się. że powiedział coś nie tak. Po chwili jednak się odezwała.
— Och. Cóż, nie będę ci przeszkadzała… — Z paniką od razu przeszkodził jej, aby tylko nie opuściła legowiska.
— Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Potrzebuję kogoś do wyniesienia starego mchu, sam musiałbym robić ze dwie trasy minimum, trochę się go nazbierało. — Błagał w myślach, aby kotka się zgodziła.
— Nie wiem, czy mam teraz na to czas… — Uniósł brew na te słowa. Wymigiwała się jak zawsze. Jednak nie miał zamiaru dać za wygraną.
— Dopiero co wróciłaś z treningu, na którym zresztą byłaś dość krótko. — Kocur przeszywał ją wzrokiem.
— Chwila– Czy ty mnie obserwowałeś? — zapytała zaskoczona, na co ten zawstydził się momentalnie. Faktycznie mogło to tak wyglądać! Chyba spali się ze wstydu…
— C– Co? Nie! Po prostu widziałem, jak wychodzisz… Dopiero wtedy zaczynałem układanie mchu, więc pamiętam mniej więcej, ile mi to zajęło. — Strzepnął ogonem, odwracając od niej wzrok. — To… Chcesz mi pomóc..?
— Eh, no dobrze. Byle prędko.

[385 słów]
<Księżycu?>

 

Od Jętki

Jakiś czas temu

Jętka doskoczyła do jednego z kociąt Krokus. Srebrna pisnęła zdezorientowana i wyciągnęła łapkę w stronę jednego z kociąt nowej karmicielki.
— Nie powinnaś jej zaczepiać — miauknęła cicho Dryfujący Fluoryt.
— Miałaś się do mnie nie odzywać — fuknęła, dalej próbując za wszelką cenę zaczepić małą koteczkę.
— Nie chcę znowu cię ukrzywdzić — szepnęła kotka.
Niebieska położyła uszka po sobie i odtuptała do dalszej części żłobka. Zaczęła bawić się kawałkiem mchu, gdy dosiadła się do niej Jabłonka. Zwinnie podebrała siostrze nową zabawkę, odchodząc kawałek dalej. Jętka tupnęła tylną łapką oburzona i pognała za siostrą. Zaczęła tykać ją notorycznie tak długo, aż tamta oddała mchową kuleczkę. Ich zabawa trwała tak długo, aż przez przypadek nie wywędrowały do centrum Groty Pamięci. Wtedy właśnie Jętka na kogoś wpadła. Siedziała na ziemi, tuż obok czyichś ciemnych łap. Przełknęła ślinę, usiłując zignorować ból i podniosła pyszczek w górę. Jej oczy na moment spotkały się z oczami przywódcy Klanu Burzy. To był chyba pierwszy raz, gdy spotkała Zawodząca Gwiazdę. Jabłonka szturchnęła ją, po czym poruszyła głową w bok, na znak, że powinna się odsunąć. Kocur uśmiechnął się lekko i przeszedł obok. Skoro tu był zapewne miał coś bardzo ważnego do powiedzenia. Jętka już wiele razy wyobrażała sobie swoje mianowanie na ucznia. Nauczyła się nawet fragmentu ceremonii, aby lepiej wyobrażać sobie tę chwilę. Sęk w tym, że jedna część dotycząca tego wydarzenia była dla niej niejasna. Jakoś nie potrafiła sobie wyobrazić siebie w roli wojowniczki. W końcu samo spadnięcie z drzewa wiązałoby się dla niej z poważnymi obrażeniami. Obserwując jednak Wdzięczną Firletkę czuła zainteresowanie zarówno medyczką, jak i tym, czym się zajmowała. Zapamiętała już nawet kilka rad od kotki! Powtarzała sobie je każdego dnia przed snem. Mak uspokaja, sprawia, że koty przestają czuć ból, a także podobno w większych ilościach usypia. Kocimiętka leczy się różne rodzaje kaszlu, a patyki, według domysłów małej bicolorki miały sprawić, że ból będzie mniejszy. Nie była jednak pewna, czy to trafna teza. Spojrzała na Jabłonkę i zamrugała, dalej siedząc na ziemi. Wskazała na legowisko medyka, później na siebie, a następnie na mównicę. Nie była pewna czy siostra zdołała zrozumieć, jednak pokiwała głową, po czym obie odtuptały do żłobka.

Od Jętki do Nieboskłonnej Łapy

Jętka wyglądała co chwilę ze żłobka w poszukiwaniu za niebieskim kocurem. W końcu zbliżał się czas jego odwiedzin. Przewodnik przychodził do dwóch koteczek prawie codziennie, ale od czasów, jak mała bicolorka obraziła się na Dryfujący Fluoryt ekscytacja była nawet większa. Gdy w końcu go zobaczyła, podbiegła do Jabłonki i zaczęła tykać ją łapką. Pokazała na wejście do żłobka, gdzie zaglądał właśnie Śniący Obserwator. Niebieska koteczka podbiegła i rzuciła się na kocura, tuląc jedną z jego łap. Śniący spojrzał czule na małą bicolorkę. Jabłonka zrobiła to samo może jedno odbicie serca później. Srebrny zaśmiał się, czekając, aż obie kotki się uspokoją.
— Chcecie historię? — Jętka pokiwała głową, a następnie spojrzała smutnym wzorkiem na uczy siostry.
Podskoczyła lekko jak wpadła na pomysł, a następnie pokiwała główką w odpowiedzi kocurowi.
— Kojarzycie może takiego białego kota? Też jest przewodnikiem. Lub jego brata kronikarza — zaczął.
Jętka zmarszczyła brwi i powoli wskazała na siostrę, przechylając także przy tym pytająco główką. Kocur zaśmiał się i pokręcił głową na nie.
— Dawniej w Klanie Burzy, jeszcze przed tym, jak przenieśliśmy swój obóz pod ziemię, pojawił się u nas piękny, dumny biały ptak — zaczął opowieść, siadając obok kotek.
Jabłonka przysiadła obok, wtulając się w jego futro. Jętka miała właśnie zrobić to samo, ale zdecydowała, że spróbuję opowiedzieć tę samą bajkę siostrze. Podeszła do swojego legowiska i wyjęła z niego jedno z podarowanych jej piórek. Podeszła do siostry, pokazała na piórko, następnie na jej białe futerko, a później podniosła łapkę w górę, uginając ją lekko, aby uzyskać imitację lotu ptaka. Na marne. Jabłonka zmarszczyła tylko brwi nic nie rozumiejąc. Jętka fuknęła cicho. Śniący obserwował wszystko z boku.
— Wiem, że starasz się jak możesz — mruknął cicho. — Ale nie dasz rady wytłumaczyć jej wszystkiego. I przede wszystkim jej nie ochronisz — dodał, przysuwając niebieską nieco bliżej.
Obie z sióstr wtulały się teraz w kocura. Gdy pozostałe kocięta zorientowały się, że coś jest na rzeczy, a Śniący Obserwator po raz kolejny przyszedł opowiedzieć bajkę kociętom, które po śmierci Wierzby praktycznie stały się jego. Małe koteczki nie odczuły tak braku matki chyba tylko przez obecność przewodnika. Gdy było już spokojniej Śniący zaczął nawet opowiadać dalej.

***

Jętka wychyliła główkę przez wejście do legowiska uczniów. Większość z obecnych tam kotów skrzywiło się lekko, ale nie pewna bura szylkretka. Bardzo kogoś jej przypominała. Tylko kogo? Trochę tak, jakby…
— Jesteś siostrą Porzeczki! — zawołała w końcu trochę za głośno, a później spojrzała spędzona w bok. — Znasz Lotosowego Pąka?

<Druga siostra Porzeczki? Bo raczej nie Poziomka…?>

Od Jętki do Chyżej Porzeczki

Gdy na świat przyszły kocięta Krokusowej Kruchości żłobek Klanu Burzy przestał być tak przestronny jak dawniej. Życie w tunelach poniekąd ułatwiało pilnowanie kociąt, aby nie uciekały z obozu, jednak nadmiar ich bezpieczeństwa czasem doprowadzał do tego, że przypadkiem zaplątały się komuś pod łapami. Jętka i Jabłonka zaczęły zwiedzać tunele dosyć wcześnie, chcąc jak najszybciej zwiedzić i wleźć w każdy kąt, dopóki nie były na to za duże. Czasem, któryś z wojowników podrzucał do żłobka piórka, czy inne znaleziska, ale nie wystarczyło to, aby zaspokoić kocięcą potrzebę zdobywania wiedzy. Notorycznie zaglądały, więc do innych legowisk, szczególnie do starszych i do medyczki. Do wojowników wybrały się tylko raz, zostały jednak bardzo szybko stamtąd wyrzucone. W końcu pewnego dnia pokusiły się o wejście do legowiska przywódcy. Jabłonka szła jako pierwsza, a Jętka tuż za nią. Niebieska usłyszała za sobą czyjś cichy tupot. Obejrzała się za siebie, widząc szylkretową wojowniczkę. Już ją gdzieś wcześniej widziała. W może to była jej siostra? Ponoć były aż trzy, wyglądały, tak jakby Klan Gwiazdy utworzył trzy prawie takie same koty. Przycupnęła do ziemi tak samo jak Jętka i Jabłonka.
— Co kombinujemy? — szepnęła.
Jętka pacnęła lekko łapką Jabłonkę, aby się odwróciła. Poruszyła głową w bok, wskazując na towarzystwo. Niebieska koteczka przysiadła na ziemi, myjąc łapkę. Znowu szturchnęła siostrę, aby zrobiła to samo. Kotka, która im towarzyszyła roześmiała się.
— My tylko… — zaczęła Jętka, a w jej oczach pojawiły się łezki.
— Każdy kociak zaplątał się do legowiska lidera przynajmniej raz w życiu — miauknęła, a bicolorka nie była pewna, czy było to przyjazne stwierdzenie, czy wręcz przeciwnie.
Niebieska tknęła łapę wojowniczki, z czasem, robiąc to coraz częściej. Jabłonka odciągnęła ją po chwili.
— Ty…. Poziomko? Porzeczko? Trzecia siostro, której imienia nie pamiętam? Naucz nas czegoś! — zawołała w końcu Jętka. — Na przykład, jak po cichu wejść do legowiska przywódcy… — dodała szeptem.

<Chyża Porzeczko?>