Nowa członkini Klanu Nocy!

Łupka

36 księżyców

Od Koszmarnej Łapy CD. Zamroczonej Łapy

Przeszłość

Koszmarna Łapa popatrzył na siostrę, która ruszyła pędem do przodu. Kocurek wytrzeszczył kły w uśmiechu i popędził za nią.
– Hej, zaraz zobaczymy, kto jest tym szybszym! – krzyknął, będąc niemal na równi z nią. Biegli przez cały obóz, kręcąc się wokół wojowników.

Kilka dni przed teraźniejszością…

Dzisiejszy dzień wydawał się wyjątkowo nudny. Nic się nie działo, nic nie grzmiało, nic nie szumiało. Ostatnia ciekawa informacja, jaka mu się obiła o uszy, to była walka z samotnikami i porwanie Tropiącej Łaski. Przy okazji, mieli więźniarkę, Srokę, która podobno była córką zmarłego wujka Koszmarnej Łapy, Cienistej Zjawy. Ciekawy pomysł wpadł kocurowi do głowy. Może by tak porozmawiał z tamtą kotką…
A, no tak, nie wiedział, gdzie ona jest. To tyle z jego misternych planów.
Gdy tak z nudów siedział, podszedł do niego czekoladowy kocur o jasnych, niebieskich oczach.
– Hej, Koszmarna Łapo, co u ciebie? Czy treningi idą u ciebie dobrze?
Popatrzył się na niego oceniająco, jakby za chwilę kolega miałby stanąć na ogonie.
– Tak – odparł krótko. – Jak się nazywasz? Wyglądasz z sylwetki trochę jak Pyzata Łapa…
– Bo jestem jej bratem? – kocurek zdziwił się trochę. – Jestem Bzycząca Łapa.
– Aaa, no tak – powiedział trochę olewająco Koszmar.
– To… masz ochotę coś porobić? – zapytał burego kocura, siadając obok niego.
– Czemu nie, i tak nie mam co robić – miauknął w odpowiedzi i powoli wstał z miejsca.

***

Teraźniejszość

Ostatnie dni były pełne zdarzeń, jakby wcześniejsze noce były tylko ciszą przed burzą, która miała za chwilę zagrzmieć na niebie. Ostatnio patrolowi udało się odbić Tropiącą Łaskę oraz przyprowadzili nowego myszojada, Soplową Łapę. Na dodatek Smuklik i Bzycząca Łapa znaleźli Cykorię, która kilka księżyców temu uciekła z terytorium Klanu Wilka. Miała bliznę w kształcie krzyżyka, taką samą, jaką miała Sroka, teraz Sroczy Cień, więc zapewne należała do tego samego ugrupowania. Za ten jakże odważny wyczyn dostali już wojownicze imiona, chociaż Smuklikowe Żądło nie skończył dziesięciu księżyców. A on, który niedługo skończy dwadzieścia księżyców, był jeszcze uczniem. Niesprawiedliwe. Czego mu niby brakowało? Może musiał trochę poćwiczyć wchodzenie na drzewa? W tunelach mu coś nie poszło? Umiał łowić zwierzynę, tak samo walczyć, nigdy nie zapomni miny Garbatej Łapy.
Z rozmyśleń wyrwał go Bzycząca Łapa, teraz Bzyczący Trzmiel.
– Hej, Koszmarna Łapo!
– Cześć – odpowiedział tak samo oschle, jak kilka dni temu.
– Czemu masz taką minę, jakbyś właśnie zjadł wronią strawę? Zazdrościsz, że zostałem szybciej wojownikiem od ciebie?
Ostatnie słowa mocno uderzyły Koszmar od środka. To, że ta kupa futra została szybciej wojownikiem od niego, nie znaczyło że był słaby! Wręcz przeciwnie!
– Hej, klan do Koszmarnej Łapy! – miauknął Bzyczący Trzmiel i pomachał mu łapą przed pyskiem.
– Co? A, nie, nic się nie dzieje. Po prostu się nie wyspałem, to tyle... Ale jak już rozmawiamy o twojej ceremonii na wojownika, to powiedz, jak wyglądała ta trójka, która na was napadła? To były koty, czy trzy myszki?
– To nawet nie było śmieszne – skwitował czekoladowy.
– Zależy dla kogo – parsknął bury i zaczął wylizywać sobie łapę.
– Skoro dziś jesteś taki skory do żartów, to z pewnością masz jeszcze sporo energii. Może masz ochotę się przejść?
Perspektywa wymknięcia się z obozu była dla niego niezwykle kusząca. Kiwnął tylko głową i poszedł za czekoladowym.
Drogę zagrodziła im siostra Koszmaru, Zamroczona Łapa, która się zaciekawiła.
– Cześć, Koszmarna Łapo i Bzyczący Trzmielu, gdzie idziecie?
– Na małą wycieczkę – mruknął świeżo mianowany wojownik. – Chcesz z nami?

<Siostro, chcesz iść z nami?>

[535 słów]

Od Kamiennego Pióra do Jastrzębia

Przeszłość

Brzuch Korowego Szeptu zaokrąglał się coraz bardziej z każdym wschodem słońca. Po jakimś czasie kocur zaczął zauważać dyskomfort na pysku kotki przy bardziej gwałtownych ruchach oraz lekką trudność w przemieszczaniu się. Starał się wspierać szylkretkę na każdym kroku, ale nie mógł pozbyć się uczucia, że robił czegoś za mało, że robił coś źle…
Miał nadzieję, że był dobrym partnerem. Ostatnio jego relacja z Korowym Szeptem była spokojna, pełna ciepła i zaufania, co pozwoliło mu wierzyć, że nie krzywdził jej i że była z niego zadowolona.
Bardziej jednak niepokoiło go to, że kocięta miały się urodzić lada chwila… To znaczy, cieszył się z tego faktu. Chciał je już zobaczyć, nazwać i dowiedzieć się, czy czekał go synek czy córeczka. Na razie wiedzieli tylko, że kociąt jest było najwyżej dwójka. Powiedział im to Roztargniony Koperek podczas badania. Chciał się z nimi bawić, uczyć je, opowiadać im historie i rozmawiać z nimi. Często wieczorami wyobrażał sobie, jak będą wyglądać, jakie będą miały charaktery…
Nie mógł jednak przestać w siebie wątpić, przestać się zamartwiać i stresować. Nie potrafił wyrzucać ze swojej głowy myśli typu: “A co jeśli będę złym ojcem?”
Nie wiedział, czym tak naprawdę się niepokoił. Czemu niby miałby źle wychować swoje dzieci? Przecież będzie to robił razem z Korowym Szeptem, najwspanialszą kotką, jaką kiedykolwiek poznał. Poza tym będzie wychowywać je z miłością i troską, a to chyba najważniejsze.

***

Teraźniejszość

Słońce pierwszy raz od wielu poranków świeciło nieblokowane przez chmury lub mgłę, która już się dosyć Kamiennemu Pióru znudziła. Wojownik właśnie wrócił z porannego patrolu, więc skierował się w kierunku żłobka. Zobaczył jednak, że Jastrząb korzystał z pogody, bawiąc się na dworze.
Usiadł więc parę długości lisa od kocurka i obserwował go. Lubił to robić. Kiedy widział, jak jego kociak był bezpieczny, czuł się lepiej. Spokojniej.
Niepokój w jego sercu niestety nie osłabł, od kiedy Korowy Szept urodziła. Na świat przyszedł im jeden bury kocurek. Jego futro nie było ani trochę podobne do sierści żadnego z rodziców. Miał jednak takie same pomarańczowe oczy jak jego matka.
Jastrząb był spokojny, cichy, ale nie wycofany. Był też uprzejmy, pojętny i w sumie to nie sprawiał żadnych problemów. Kamiennemu Pióru nie podobał się jedynie kompletny brak uśmiechu na pyszczku syna. Co prawda kociak nie wydawał się smutny, ale też niewesoły. To martwiło wojownika. Nie wiedział, czy kocurek potrzebował jego pomocy, a jeśli tak, to jakiej. Starał się z nim spędzać dużo czasu, ale tak właściwie to czuł się kompletnie zagubiony. Miał wrażenie, że robił coś źle, że przez niego Jastrząb był smutny, że nie opiekował się nim wystarczająco dobrze. Tak bardzo chciał być dla niego dobrym ojcem…
— Hej, młody — miauknął, podchodząc bliżej i siadając obok kocurka. Ten zaprzestał prób łapania cieni swoją łapką i podniósł spojrzenie swoich ślicznych pomarańczowych oczu na Kamienne Pióro. — Jak ci mija dzień? Może porobimy coś dzisiaj fajnego? Na co masz ochotę?
Miał nadzieję, że to trochę rozweseli Jastrzębia.

<Synku? Uśmiechnij się!>

Od Mila

Przeszłość

Milo spoglądał na swoje kocięta, czując lekki dyskomfort, szczególnie w momencie, w którym patrzył na Migot. Kocurek łudząco przypominał jego matkę, Niedźwiedziówkę, z charakterystyczną plamą rozlaną na pysku. Choć niepełnie, to nie była to jedyna podobna cecha. Jego boki przecinały długie tygrysie pręgi, zupełnie takie, jakie miał na sobie Kasztan. Ze względu na czekoladową sierść, nie potrafił odwidzieć tego, co sobie tak sztywno wręcz wbił do głowy. Uszy malucha zakończone były długimi, brązowymi pędzelkami. Mimo że odnosił się do synka z czułością i starał się go kochać z całego serca, wiedział, że coś było nie tak. Czuł się obserwowany w pewien sposób przez matkę, teraz z pewnością zawiedzioną jego zachowaniem; w końcu kto by chciał syna uciekiniera, zdrajcę? Nawet jeśli został porwany przez Dwunożnych, od tamtej pory ani razu nie spróbował uciec z ich domostwa. Tutaj miał swoją małżonkę, ciepły kącik, a także Dwunożnych, którzy go porwali, ale i karmili do tej pory porządnie. Każdego dnia wymienianą miał wodę na świeżą, a szyję przyzdobioną przez niebieską obróżkę, której nie widział aż tak dobrze, ale z pewnością ją słyszał. Element na jego szyi dzwonił za każdym razem, kiedy wskakiwał na duże pudło i oglądał świat zza niewidzialnej bariery. Tego dnia nie było inaczej. Wylądował na wzniesieniu i wbił wzrok w zieleń na zewnątrz, chcąc chociaż na chwilę sięgnąć głową chmur.

Wpatrując się w wielokolorowy świat z wewnątrz, nie potrafił przerwać lawiny myśli, która doleciała do jego głowy wręcz momentalnie, zasypując każdą inną możliwą, może przyjemniejszą.
Jeśli nie wychowa Migotu odpowiednio, stanie się kopią swojej babci. Był o tym tak święcie przekonany, że nawet rozmyślał nad podzieleniem się tą myślą z Szafirek. Nie zrobił tego jednak do tej pory, zamiast tego budził się co którąś noc, nie mogąc spać. Wierzgał w swoim posłaniu i rzucał się na niewidzialnego wroga, który w jego głowie był jak najbardziej prawdziwy i przede wszystkim niebezpieczny. Wtedy podjął decyzję, że powinien przynajmniej na jakiś czas przestać spać u boku szylkretki, co mogło jednocześnie powodować u niego nasilenie się niepożądanego zachowania w postaci zepsutego zegara biologicznego. Odsypiał w ciągu dnia, gdy miał pewność, że widział wszystko bardzo dobrze i każdy był na łapach; wtedy mogli go obronić, w dodatku on sam mógł lepiej wymierzyć cios w razie potrzeby.
Milo chciał wychować Migot na najlepszego kota, jaki tylko istniał. Mimo że sam był pełny wad, z trudem doszukując się jakichś pozytywów w sobie, nie mógł przecież przelewać tego samego na swoje potomstwo. Musiał wziąć się w garść i zacząć zachowywać porządnie, jak na ojca przystało, ale jednocześnie nie czuł się na to gotowy. Był przy nich i rozmawiał z nimi, ale czy to wystarczyło? Czy widziały jak trzęsły mu się łapy? Dostrzegały niepewność w jego oczach za każdym razem, kiedy dopytywały go o najróżniejsze rzeczy, a on nierzadko nie miał sensownej odpowiedzi i wymyślał coś, żeby tylko nie uznały go za mało rozgarniętego? Dobrze, że ich pytania były jak do tej pory dość proste i nie wymagały od niego wielkiego gimnastykowania się. Kocięta często potrafiły zająć się same sobą lub chciały bawić się z Mariposą, co również ułatwiało mu ewentualne drzemki. Dwójka pomagała sobie przy wychowywaniu tak, jak mogła, dając z siebie wszystko i próbując zapewnić szkrabom najlepsze warunki, jakie tylko byli w stanie im zaoferować. Kasztan mógł wyglądać na złego ojca, zachowując się w ten sposób, aczkolwiek robił co w jego mocy, żeby im nie zaszkodzić. Może tylko sobie wmawiał, że był dla nich zły? Bał się, że pójdą jego śladami i wyrosną na tchórzy z wieczną spiralą w głowie. Nie życzył nikomu losu takiego, jaki spotkał jego, jednocześnie nie chciał żyć w taki sposób. Męczyło go ciągłe zamartwianie się i wielokrotne przetwarzanie tej samej sytuacji i ciągłe analizowanie jej w głowie, zupełnie tak, jakby miał jakikolwiek wpływ na przeszłość lub przyszłość. Nie chciał przecież stąd uciekać, było mu tu dobrze, chociaż staczał walkę z własnymi myślami każdego dnia. Nawet, gdyby znalazł się w innym miejscu, czego nie planował, to jego zaspa myśli nie opuściłaby go. To nie było spowodowane otoczeniem, przynajmniej już nie. Tutaj mu było dobrze. Miał wszystko, czego mógł kiedykolwiek pragnąć czy potrzebować.

Nagle z zamyślenia wyrwał go pyszczek jego córeczki, Sadzawki. Kotka wpatrywała się w niego dużymi oczkami i nie odezwała do tej pory ani słowem. Nie był pewien, jak długo tutaj siedziała, aczkolwiek miał nadzieję, że nie dostrzegła na jego pyszczku zaniepokojenia. Nie potrafiłby tego sensownie wytłumaczyć, gdyby tylko zamierzała o to zapytać.

Przykucnęła nagle i po paru machnięciach ogonkiem niezgrabnie wybiła się w powietrze. Kasztan nabrał nerwowo powietrza, czując, jak zapada mu się serce. Był pewien, że koteczka nie doskoczy – w końcu miała dużo krótsze łapki od niego, a ponadto była dużo mniejsza, dlatego to nie miało prawa się powieść. Milo wysunął się pospiesznie, a potem wyciągnął w jej stronę łapę i gdy sięgnął puchatego boku, uderzył w niego lekko, przysuwając ją w ten sposób do siebie. Nagle poczuł, jak łapa mu się osuwa, a on sam nie ma możliwości niczego się złapać. Sadzawka pisnęła z przerażenia, pazurkami chwytając się krawędzi. Kasztan wylądował na czterech łapach, zadzierając od razu łeb do góry, mimo dyskomfortu w kończynach. Uderzenie serca później napiął mięśnie w łapach, żeby złapać czekoladową, która właśnie straciła przyczepność. Skrzywił pysk, a potem przymrużył oczy, gdy kocię zakołysało się mu w pysku. Po pudle Dwunożnych poniósł się głuchy huk, wsparty przez głośny trzask potłuczonej szklanki obok nich. Do tej pory przedmiot stał nieopodal Milo u góry, teraz jednak leżał na gruncie, stanowiąc kolejne zagrożenie dla nich wszystkich. Sadzawka zjeżyła się i w przypływie emocji odbiegła kawałek od ojca, wielkimi oczkami szukając matki. Mariposa przybiegła do pomieszczenia, na jej mordce widoczne było zaniepokojenie.
— Milo? Co się stało? Sadzawko? — zaczęła wołać, jednocześnie rozglądając się za dwójką. Po parunastu uderzeniach serca i narastającym dźwięku cichych kroków niebieska wreszcie ich znalazła. Kasztan położył po sobie uszy, unikając kontaktu wzrokowego z małżonką. Sadzawka przylgnęła momentalnie do szarawej łapy, a niebieskooka polizała parokrotnie córeczkę po głowie.
— N-nie… — wydusił z siebie, a potem zakasłał parokrotnie, nie zdobywając się na nic lepszego. Migot i Karlik musieli pozostać w posłaniu. Całe szczęście, że tego nie widzieli. Pomyśleliby, że jest najgorszym ojcem na świecie. O ile już tak nie myśleli.
— Mamo, t-tata mnie prawie zrzucił! A potem sam spadł — powiedziała roztrzęsiona koteczka, strosząc wielokolorowe futerko na ogonie. Popatrzyła z żalem na ojca, który teraz stał skulony i gdyby tylko mógł, zapadłby się pod ziemię. Nie potrafił nabrać konkretniejszego oddechu, a przez jego ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Mariposa podeszła do kocura i zaczęła odsuwać roztłuczone kawałki swoim ogonem. Przysunęła się do niego, obejmując go łapą, a Sadzawkę postawiła pomiędzy nimi. Dość dyskretnie zaczęła się rozglądać, prawdopodobnie próbując zrozumieć, jak mogło do tego dojść. Kasztan spojrzał na córkę z wyraźnym smutkiem na pysku, strzygąc wąsami nieregularnie.
— Już wszystko dobrze. Jestem przy was — mruczała, a dymny poczuł, jak powoli zaczyna się wszystko układać w jego głowie. Do jego oczu napłynęły łzy związane z wyrzutami sumienia, dlatego odwrócił pysk w przeciwną stronę, nie chcąc, żeby córka to widziała. Nie chciał jej mieszać ani pokazywać jej, że istniały w nim tak silne emocje, które potrafiły wybuchnąć z dowolnego powodu. Myślał, że postąpił odpowiednio. Czy gdyby pozwolił jej spaść, to byłoby lepiej? Poczuł większy nacisk na łapę, w tej samej chwili dostrzegając, jak mała szylkretka położyła się na boku, gdy przesunął kończynę lekko. Jego oczy rozszerzyły się, a on sam poczuł, jak znowu zaczęło mu się robić niedobrze. Co jej zrobił?
— Szafirku? Szafirku, co się dzieje z S-Sadzawką? — wydukał niewyraźnie, gdy pochwycił ją delikatnie i ułożył na poduszce jednej z łap, nie rozumiejąc, dlaczego leżała teraz tak, jakby zasnęła, chociaż nie dało się jej obudzić. Nie chciał nią szamotać, a jednak zaczął nią trochę potrząsać. Mariposa położyła łapę na jego łapie i odebrała mu koteczkę. Ułożyła ją ostrożnie na boku, później zaczęła uważnie obserwować jej klatkę piersiową, która unosiła się, a potem opadała spokojnie. Dopiero w momencie, w którym upewniła się, że córeczka oddychała bez przeszkód, pozwoliła sobie na ciche westchnięcie.
— Zdarza jej się to przy silnych epizodach. Wiem, że to wygląda niepokojąco, ale już wcześniej się tak zdarzyło. — Nosem musnęła jego policzek, a dymny przysunął się do kotki, chcąc się znowu przytulić. — Nie obwiniaj się, nie zrobiłeś tego celowo, Kasztanku. Teraz musimy zadbać o małą — kontynuowała, widząc jego wyraźnie zmartwiony wyraz. Kasztan poczuł przypływ lekkiej ulgi.
Mariposa pochwyciła małą za kark i ruchem ogona zachęciła Mila do tego, żeby podążył za nią. Nie chciał tutaj przesiadywać samemu. Jednocześnie nie chciał dawać swoim dzieciom złego przykładu, a nie był w najlepszym stanie obecnie. Co powinien zrobić? Położył po sobie uszy, a jego źrenice zwęziły się w szparki. Został zapewniony, że to nie był pierwszy raz, a jednocześnie czuł się tak, jakby to on odebrał brązowej przytomność swoją lekkomyślnością.
— Boję się, że im też coś z-zrobię… Migotowi i Karlikowi — szepnął. — J-ja siedziałem na tym podwyższeniu i mała próbowała do mnie d-doskoczyć, ale nie dosięgnęła. W p-przypływie emocji... j-ja... próbowałem ją złapać, ale... ale... sam spadłem, a potem ona... i j-ją złapałem — zaczął się tłumaczyć, gdy w gardle pojawiła mu się nieprzyjemna gula.

Mariposa spojrzała na niego ponownie.
— Kasztanku, nie możesz przewidzieć wszystkiego, co zrobią nasze kocięta — powiedziała mu niewyraźnie, ponieważ niosła koteczkę, acz stanowczo. Milo pokiwał posłusznie głową, chociaż czuł, że to wszystko przez niego. Przecież gdyby lepiej upilnował Sadzawkę, to może teraz nie musieliby jej przenosić ani się zamartwiać. Może by nie straciła przytomności i oglądała sobie świat zza wielkiego, przezroczystego materiału razem z ojcem. Bardzo lubił wpatrywać się w ptaki i wszystko, co tylko zamierzało go odwiedzić danego dnia. Był to również jego sposób na łatwiejsze odpłynięcie myślami, ponieważ kocięta nie dosięgały do parapetu, a on sam nie chciał ich sadzać tak wysoko właśnie przez ryzyko spadnięcia i zrobienia sobie krzywdy.
Trójka dotarła do posłania, z którego Karlik wraz z Migotem zdążyli wywędrować, ale nie szczególnie daleko. Kocięta umiały już chodzić, ale nadal wymagało to od nich jeszcze wielu spacerów, żeby nie rozjeżdżały im się łapki na wyjątkowo śliskim podłożu. Była to przestrzeń oczywiście tuż po tej o puchatym wykończeniu od góry. Mariposa schyliła łeb i odłożyła Sadzawkę ostrożnie na łoże, a potem położyła się tuż obok niej, otulając ją ogonem. Milo przysiadł obok ukochanej, spoglądając w stronę ciekawskiej dwójki braci. Powinien ich pilnować, dlatego też w pewnym sensie to robił.
— M-mogę ci jeszcze jakoś pomóc? — zapytał niepewnie, chcąc zrobić cokolwiek dla córeczki, która nadal im nie odpowiadała. Niebieska kiwnęła głową.
— Tak, przybliż się trochę — powiedziała. Gdy dymny wykonał jej prośbę, kremowa polizała go po policzku. — To tyle. Proszę, spojrzyj na Karlika i Migot, dobrze, skarbie?
Kasztan zamruczał, kiwając głową. Sadzawka zaczęła ruszać łapkami, chociaż nadal nie powiedziała nic konkretnego. Dobrze jednak, że powoli odzyskiwała przytomność. Nigdy nie była szczególnie gadatliwa, mimo wszystko chciałby usłyszeć teraz od niej chociaż cichutkie miauknięcie. Nie wybaczyłby sobie, gdyby przez niego umarło jego kocię. To był bardzo ekstremalny przypadek, którego bał się najbardziej. Dużo bardziej niż własnej śmierci. Odczuwał lekki dyskomfort z tyłu głowy, jednak nie było to nic, co wymagało natychmiastowej reakcji. Prawdopodobnie będzie miał siniaka i poza tym nic więcej. Przybliżył się do dwójki, która właśnie oglądała jakiś przedmiot Dwunożnych z zafascynowaniem. Świecił się na najróżniejsze kolory, a sam Milo pierwszy raz spostrzegł coś podobnego.

Od Gronostaja

Noc nie minęła mi szybko. Tak jak każda poprzednia noc od mojego testu na wojownika. Pierwszą połowę dnia spędziłem na samotnym polowaniu. Mimo że Bratek proponowała mi wspólne wyjście, odmówiłem.

Przemykałem między pniami drzew, obserwując, jak mój cień staje się coraz krótszy.

Od czasu testu, czułem się jakby pusty w środku. Czułem, jak moje gardło jest non stop ściśnięte, płuca niezdolne złapać wystarczającą ilość powietrza, a oczy piekące.

Do obozu wróciłem, gdy słońce znajdowało się na szczycie nieba.

Niosłem w pysku dwie myszy, które udało mi się upolować.

Odłożyłem je na stos zwierzyny.

Dokładnie oblizałem mój pysk, choć nie było na nim ani śladu krwi. Przynajmniej żadnego widocznego dla oka.

Nerwowo wytarłem go o moje futro na szyi.

Po chwili zacząłem słyszeć wyraźne odgłosy poruszenia i zbierającego się tłumu.

Gdy obróciłem się w stronę topoli, ujrzałem na najniższej gałęzi Czereśnię.

Wróciłem w samą porę.

Wszedłem w tłum. Usiadłem z przodu, wyprostowany. Patrzyłem gdzieś w dal.

— Gronostaju, wystąp. — Wzdrygnąłem się na głos przywódcy.

Wstałem mechanicznie i zrobiłem krok w przód, mając wzrok skupiony na tym samym punkcie.

— Najwyższy czas, abyś dołączył do grona wojowników — kontynuował. — Wykazałeś się sumiennością i siłą. Czy przysięgasz pozostać lojalnym naszej społeczności i walczyć za jej dobro?

W końcu udało mi się skupić wzrok. Podniosłem go na Czereśnię.

— Przysięgam.

Przywódca kiwnął głową.

— A zatem witamy cię jako nowego wojownika Owocowego Lasu!

Za mną rozległy się głośne okrzyki i tupanie.

— Gro-no-staj! Gro-no-staj! Gro-no-staj!

Z tłumu nie mogłem rozróżnić pojedynczych głosów. Wiedziałem jednak, że byli tam Guziczek i Kurka oraz moje rodzeństwo, Bratek i Alka. No i… no, na pewno też Jaśminowiec. Ugh…

Zawsze, gdy wyobrażałem sobie ten dzień, myślałem, że będę się cieszył. Tak długo na to czekałem, tyle na to pracowałem, i nawet nie mogę się cieszyć.

Oczy zaczęły mnie piec.

Byłem pewien, że po ceremonii stanę twarzą w twarz z moją mentorką i rzucę jakąś prowokującą uwagę, że wreszcie nie będzie pierwszym pyskiem, który zobaczę, gdy obudzę się o świcie.

Tymczasem ja nawet nie do końca zarejestrowałem, kto dokładnie do mnie podszedł, co mówił ani co ja mówiłem. Po wszystkim wymknąłem się znowu poza obóz.

Coś… coś jest nie tak.

Przełknąłem ciężko ślinę, przyspieszając kroku.

Sam muszę poradzić sobie z tym, co się stało.

***

O zmierzchu moje ucho piekło już od dwóch nacięć, wykonanych na nim chwilę temu. Oznaka mojej funkcji w Owocowym Lesie. Moich obowiązków. Stałem między niskimi drzewkami naprzeciwko Purchawki.

Za moimi plecami dogasały ostatnie promienie słońca.

— Hm... Rozumiem — mruknęła spokojnie kotka.

Kiwnąłem głową.

Milczała chwilę.

— Dobrze więc, Gronostaju. Twoje imię duszy brzmieć będzie Bursztyn Wynurzony z Nocnej Tafli. To teraz część ciebie, Gronostaju. Musisz ją przyjąć jako twoją. Tak zacznie się twoja droga jako wojownik.

Spuściłem wzrok.

— Jestem gotowy.

Od Zwinka do Wróżki

Dzień mianowania na ucznia Zwinek miał już za sobą. Mimo to nadal rozpierała go ekscytacja tak samo, jak tego pięknego dnia. Pani Mistral, która również pomagała Zwinkowi w treningach, poprosiła go o pójście do żłobka. Miał za zadanie dostarczyć zioła na wzmocnienie dla przebywającej tam przyszłej mamy. Zwinek bał się trochę wracać w tamto miejsce. Wiedział, że Poinsecja wciąż urzęduje w nim wraz ze swoimi pociechami… Jeszcze nie nadszedł dzień ich mianowania, dlatego szylkretka nadal zajmowała tam legowisko. Rudzielec miał nadzieję, że kotka zabrała dzieci na spacer, i nie spotka jej przy wykonywaniu zadania. Jednocześnie, miał żal do partnerki Koniczyna za to, jak traktowała własne dzieci. Pod płaszczykiem troski kryła się kontrola, a Zwinek, który to zauważył, był zły z tego powodu. Ciocia Figa zdawała się wiedzieć o tym problemie, a jednak nic z nim nie robiła, co zastanawiało młodego uzdrowiciela. Zwinek chciał, by Poinsecja pozwoliła swoim dzieciom rozwinąć skrzydła, jak te wszystkie piękne jerzyki na niebie… Może, gdy trójka kociąt zostanie uczniami, kontrola nad nimi się skończy?

Z tymi myślami przekroczył żłobek. Jeszcze nie tak dawno sam był mieszkańcem tego miejsca. Z liściem w pyszczku rozejrzał się pod krzewem kaliny, na szczęście nie widząc nigdzie rodziny Koniczyna. Zamiast tego, w dawnym miejscu Kasztanki, urzędowała teraz nie lada piękność. Zwinek widział ją z daleka, jak chodziła po obozie wieczorami, a z jakiegoś powodu za dnia nigdy nie mógł jej spotkać. Dlatego teraz, gdy była skryta w cieniu, podszedł do niej nieśmiało. Wygląd kotki zapierał dech w piersiach, a on sam połknął język, gdy ta spojrzała na niego fioletowymi oczami. Barwa fiołków, pomyślał.

Kotka posłała mu łagodny uśmiech, a on ocknął się z przemyśleń.

— U-uch, dzień dobry, piękna Pani — powiedział.

Spróbował położyć liść przed nią w elegancki, wyrafinowany sposób, ale tak się zestresował, że wszystko mu wypadło, a on sam poślizgnął się na tym liściu i upadł. Syknął z bólu i mruknął pod nosem przeprosiny w stronę kotki. Wstał, otrzepując troszkę futro. Zebrał prędko ziółka, jakie dla niej miał i podsunął tym razem dużo ostrożniej.

— Mam tutaj zioła na wzmocnienie… Eeeech, jak one się nazywały? — Podrapał się, wysilając pamięć. — K… krwawy ciąg?

<Wróżka? Skoryguj kolegę po fachu :3 >

[351 słów]

Od Łabędziego Tanu CD. Trzcinowego Szmeru

No tego się nie spodziewała. Myślała, że znowu zostanie skrzyczana, może nawet porównana do Nura. A tu nic. Wybiło ją to z rytmu i nie wiedziała, co odpowiedzieć.

— Ja… — próbowała zacząć, ale głos jej się załamał. Nie! Nie mogła teraz rozmawiać! Upokorzyła się! Zawstydzona po prostu uciekła od konfrontacji.

***

Sen, czas niesprecyzowany, gdzieś pomiędzy wtedy a teraz

Otworzyła oczy. Wszędzie była ciemność jakby mętny błękit wody. Opadała powoli na plecach z łapami skierowanymi ku temu, co chyba było górą. Rozejrzała się. Nie było tu nic, oprócz kształtów widocznych kątem oka, które najprawdopodobniej były przepływającymi rybami. Czuła lekki chłód, ale oprócz tego było spokojnie. Pozwoliła grawitacji robić swoje, nie protestując. Westchnęła głęboko i wzrokiem powędrowała za unoszącymi się z jej pyska bąbelkami. W końcu opadła na dno. Poczuła delikatne uderzenie plecami o muliste podłoże. Nagle spokój został przerwany uczuciem wody wlewającej się do jej dróg oddechowych. Przestała móc oddychać. Ostatnie próby kaszlu pozostawiły ślad w postaci wzburzonej wody pełnej pęcherzyków powietrza. Zaczęła młócić łapami w desperackiej próbie podążenia za nimi w stronę tafli. Uniosła się trochę, ale wtedy poczuła jakby zaciśniętą pętlę wokół jej tylnej nogi, która po chwili pociągnęła ją do dołu. Ponownie opadła, wzburzając piasek w wodzie. Poczuła, jak ten osiada na jej futrze, a po chwili jej pole widzenia zaczęło się zwężać.

***

Tuż po ogłoszeniu Flaminga o zostaniu liderem

Kiedy dostali pozwolenie, żeby się rozejść, od razu poszła do lecznicy, gdzie został zawołany jej ojciec w celu poprawienia opatrunku. Kiedy pojawiła się w progu legowiska, przystanęła, jakby nie wiedząc, czy na pewno powinna odwiedzić burego. Nie wiedziała, czy ten chciał ją w ogóle widzieć na oczy. Patrzyła tak przez chwilę na niego, po czym westchnęła i weszła do środka. Żmijowcowa Wić zastrzygł uszami na jej widok. Przysiadła obok niego, po drugiej stronie od pracującej nad bandażem Gąbczastej Perły.

— Tato…

Kocur patrzył na nią z lekkim, słodko-gorzkim uśmiechem. Właśnie przez to nie była w stanie powiedzieć, co dokładnie o niej myślał.

— Ty… wyzdrowiejesz, prawda? Wszystko będzie dobrze? — Właśnie, kiedy te słowa przeciskały się jej przez gardło, zrozumiała, jak bardzo bała się, że go straci. Mimo znikomego kontaktu przez ostatnie księżyce nadal bardzo jej na nim zależało. Szkoda, że widział ją głównie przez pryzmat matki. Namiestnik zamruczał i zaśmiał się lekko.

— Spokojnie, jeszcze nie umieram. Czuję się bardzo dobrze, nie przejmuj się mną teraz. — Mówiąc to, pogładził ją lekko ogonem po plecach. Potem przeniósł wzrok na coś za nią. Obróciła się i zauważyła stojącą w wejściu matkę. Pospiesznie podniosła się i strzepnęła ogonem.

— To ja już pójdę. Muszę się pomodlić za pana księcia Błękitną Lagunę.

<Trzcina?>

Od Borowika

Wstałem, skoro świt.
Obok mnie wciąż leżał Świergotek. Dokładnie tam, gdzie zostawiłem go poprzedniego wieczoru, gdy zamykałem oczy. Dokładnie tam, gdzie się spodziewałem. Zawinięty wokół mnie, z główką schowaną w puchatym futerku mojej szyi. Spał w najlepsze.
Najchętniej zostałbym tu i spał tak jak reszta obozu. Jednak, mimo tak wczesnej pory i tak wyśmienitej kompanii, musiałem wstać. I zająć się moimi obowiązkami.
Westchnąłem. Ostrożnie przeturlałem się do pozycji łowieckiej, wyzwalając się spod śpiącego.
Mam dzisiaj trening z Łysiczką, o samym świcie - ona jeszcze tego nie wie, oj nie. To niespodzianka. Koty lubią niespodzianki. Na pewno się ucieszy, zwłaszcza że skończy trening, gdy wszyscy inni dopiero będą myśleli o pobudce. Ja bym się ucieszył.
– Dzień dobry, Świergotku. I pa, Świergotku. Miłych snów – szepnąłem, starając się nie obudzić kocurka.
Codziennie mówię mu dzień dobry z rana. I “pa”, jeśli gdzieś idę. Nawet jeśli śpi, to nie zaszkodzi powiedzieć na zapas…
Polizałem Świergotka po łapce, po czym zacząłem się podnosić.
Będziemy dziś budować gniazda na gałęziach drzew. To znaczy, ona będzie, a ja będę ją łapał, jak spadnie. Jak na razie mojej uczennicy udało się spaść z drzewa jedynie dwa razy, co jest, w mojej skromnej opinii wynikiem…
Oj.
Ał.
Zmarszczyłem brwi. Poczułem nagły, przeszywający ból w łapie, promieniujący od mojego palca przez wszystkie, zdaje się, cząstki mojego ciała.
Faktycznie, zraniłem się w łapę, ale to już dawno temu, pazur odkleił się nieco, ale nie odpadł i bolało jedynie w nieznacznym stopniu, nie uznałem więc za konieczne udać się do Gołąbka z tą sprawą. Tyle że… teraz moja łapka była nieco… większa. I taka dosyć… czerwona. I nie pachniała tak, jak łapki powinny pachnieć. W dodatku choćby drobne dotknięcie nią czegokolwiek sprawiało mi agonalne cierpienie.
Nie przesadzam.
No dobra… Ale przecież… to nie ja będę się wspinał na drzewa. Nadzorowanie treningu nie powinno więc stanowić problemu. Tak.
Pokuśtykałem w stronę pnia, nie dotykając łapką gałęzi.
Teraz tylko zejść…
Całą siłę woli włożyłem w jeden ruch - stanięcie na dwóch łapkach i wbicie pazurów lewej, zdrowej łapy w pień. Niestety, poczułem, że tracę równowagę, musiałem więc nieco przechylić się w bok. Tak znalazłem się półstojący w poprzek pnia, równowagę utrzymując jedynie dzięki łaskawości Wszechmatki.
– Borowiku…? Co ty robisz? – usłyszałem niespodziewanie wciąż zaspany głos Świergotka.
Odruchowo odwróciłem głowę w jego stronę - i to był błąd.
Moje ciało przekręciło się na plecki i już w następnej chwili z głośnym trach wylądowałem w krzakach pod drzewem.
Ał.

***

Nie wiem, kto miał bardziej zdenerwowany wyraz pyska - mój braciszek czy mój partner. Obaj wydawali się raczej mało zadowoleni i to chyba nie dlatego, że przez mój upadek z drzewa musieli wstać wcześniej niż zwykle…
Gołąbek nałożył na sączący się bąbel, który kiedyś był moim palcem, przeżute liście, które ciężko było mi zidentyfikować. Następnie owinął go dokładnie pajęczyną. Jego ruchy były dość sztywne, a jego ekspresja przypominała coś w rodzaju odwróconego uśmiechu.
Nie odzywał się.
Świergotek siedział tuż przy mnie, patrząc na mnie z mieszanką zmartwienia… ale jednoznacznie zdominowanego przez złość i wyraźną dezaprobatę. Widziałem, jak jego zaciśnięta szczęka przesuwa się z lewej strony na prawą i z powrotem w irytacji.
Też się nie odzywał.
W końcu zdecydowałem się przerwać to milczenie.
– No, to mogę już na ten trening iść? – zagadnąłem.
Niebieskooki kocurek pacnął mnie łapką w głowę.
– Ał.
– Nie, Borowiku! – warknął. – Jeżeli chociażby ruszysz łapą w stronę wyjścia, to przysięgam, przywiążę cię do gałęzi za ogon!
Spojrzałem z czystym przerażeniem na brata.
– Świergotek ma rację – przytaknął, nie precyzując czy chodzi o groźbę zawiśnięcia za ogon, czy o niezgodę na trening. – Naprawdę się zaniedbałeś, Borowiku. Zresztą jak zawsze, gdy coś ci dolega…
Ugh… To… była niepotrzebna uwaga.
– Regeneracja zajmie trochę czasu – kontynuował. – Na razie nie ruszaj się ze swojego legowiska.
– Najpierw to ja bym musiał się tam z powrotem dostać… – mruknąłem, oglądając dokładnie moją opatrzoną łapkę, która nagle wydawała się jakby nie moja.
Rudy i Gołąbek wymienili spojrzenia.
– Faktycznie… – westchnął w końcu, wstając. – W takim wypadku na razie zostaniesz tutaj, dopóki nie będziesz w stanie samodzielnie się poruszać – stwierdził ostatecznie. – Świergotek na pewno dobrze się tobą zajmie.
Hm?
Gołąbek wyszedł, kiwnąwszy uprzednio rudemu na pożegnanie, zostawiając go z uniesionymi brwiami i niezadanym pytaniem.
Spuściłem wzrok i nerwowo poruszałem ogonem, marszcząc brwi.
Nie mogę teraz leżeć. Ani teraz, ani tym bardziej przez następne dni. Muszę trenować z Łysiczką. Żeby była dobrą zwiadowczynią.
– Hej, Borowiku. – Szturchnął mnie nosem - nie był już tak zdenerwowany... – Jak chcesz, to mogę zająć się twoją uczennicą przez te kilka dni.
– Hm. Serio? – mruknąłem, patrząc w ziemię.
– Mhm.
– Oh. Okej. To idę spać – odparłem od razu i pokuśtykałem szybciutko w stronę wolnego legowiska, zwijając się w kłębek, obserwując szeroko otwartymi oczami oczy Świergotka.
I tak stał i też patrzył na mnie swoimi niebieskimi... Jego pysk złagodniał nieco.
– Świergotku.
– Co tam?
– Wybacz, że przez moje rażące zaniedbania doprowadziłem moją łapkę do dwukrotnego podwojenia swoich rozmiarów.
Rudy przewrócił oczami, skrzywił się i ostatecznie pokręcił głową.
– Wpadnę do ciebie później. Po treningu, tak?
– Hmmm…
Rudzielec rzucił mi ostatnie spojrzenie i wyszedł z legowiska.
Ał. Moja łapka…

Wyleczeni - Borowik

Od Kostki

Szylkretka uchyliła ciężkie powieki po długiej drzemce, czując, jak ktoś ją szturcha w bok. Natychmiast się zjeżyła, wciskając się mocniej w bok rodzicielki. Potem dopiero zauważyła, że to Sosenek. Kocurek górował nad nią, jeszcze nierozumiejącą rzeczywistości przez nagłą pobudkę.
— To tylko ja, wypłoszu. — Przewrócił oczami, chichocząc pod nosem. Kostka zmarszczyła brwi z oburzeniem, lecz nic nie powiedziała. Odwróciła się w przeciwną stronę.
— No co ty? Nic nie odpowiesz, dalej, pobaw się ze mną, no proszę! — stęknął, odchylając głowę do tyłu i otwierając szeroko pyszczek. Orientalka tylko bardziej się wtuliła w mamę, która osłoniła ją swoim ogonem.
— No już, Sosenku, nie piszcz tak — mruknęła kojąco Poinsecja. — Kostka nie lubi się bawić, więc daj jej przestrzeń i pobaw się z Rdeścikiem.
— Ale mi się nie chcę z nim bawić, za dużo się z nim bawię! — lamentował kocurek. — Gdybyś nam pozwalała się bawić z kociakami, których już nie ma w kociarni, to bym się aż tak nie nudził — dodał odrobinę ciszej, jakby nie chciał rozwścieczyć matki.
Kocica na moment zamilkła, cofnęła uszy i przymrużyła oczy. Wzięła wdech.
— Sosenku, ja już mówiłam, że z nimi nie powinniście się zadawać — rzekła uparcie.
— Ale dlaczego?
— Bo tak powiedziałam.
Dymny stęknął poirytowany, po czym się odwrócił i starał się pobawić jakimś patykiem.
Kostka spojrzała tęsknie w stronę wyjścia ze żłobka. Trochę żal jej było, że nigdy stąd nie wyszła. Zwinek, z tego, co słyszała, wiele razy robił jakieś wypady poza kociarnię i nikt nigdy nie miał do niego żadnego problemu. Kotka czuła się rozdarta; z jednej strony chciałaby zobaczyć, co było poza ścianami z kaliny, jak pachniało świeże powietrze, jak prawdziwie wyglądało niebo, zobaczyć wszystkie żywe kolory natury, ale z drugiej po prostu czuła się w pełni bezpieczna i wypoczęta w ukryciu przed światem.

Następnego dnia

Szylkretka właśnie odbywała typową dla siebie drzemkę po śniadaniu. Była ułożona między łapami Poinsecji, wtulona głową w jej klatkę piersiową. Raczej nigdy jej się nic nie śniło, a nawet jeśli coś było, to w chwili przebudzenia się zapominała, co to było.
Nagle rozbudziły ją głosy jej rodzicielki oraz Sosenka. Nie podnosiła głowy, a jedynie słuchała rozmowy.
— Dlaczego Kostka nigdy się z nami nie bawi? I nigdy nie rozmawia? — spytał się zaintrygowany kocurek.
— Niektóre koty takie są. Ona najwidoczniej potrzebuje więcej czasu, by być towarzyska tak, jak ty — odparła spokojnie matka.
— Ale dlaczego tak jest?
— Czasem tak bywa, że nie ma konkretnego powodu. Taka jest i może nad tym pracować.
— Serio może pracować, by nie być inna? — młodzik brzmiał na szczerze zaskoczonego.
— Sosenku, w jakim sensie inna?
— No, że jest jakaś dziwniejsza od Rdeścika i ode mnie.
Poinsecja westchnęła.
— Kostka nie jest dziwniejsza, ona jest po prostu sobą.
— No okej, ale jest dziwniejsza, gdy jest sobą.
— To tak nie działa — mruknęła, kręcąc głową.
— No to jak działa w takim razie?
— Jak podrośniesz, to zrozumiesz.
— Ale ja chcę rozumieć teraz! — zażądał, podnosząc głos.
— Twoja główka jest za mała, by zrozumieć, więc zrozumiesz, jak podrośnie, bo wtedy zmieści więcej mądrości.
— Przecież jestem mądry!
— Owszem, jesteś mądry, ale tak jest, że gdy główka rośnie, to stajesz się jeszcze mądrzejszy, tak?
— To w sumie ma sens… — zamyślił się na krótką chwilę.
— No bo ma sens — stwierdziła stanowczo. — Masz jeszcze jakieś pytania? — dodała po krótkiej pauzie. Sosenek się zastanowił.
— Hmmm, w sumie to nie.
— No to leć się pobawić — miauknęła. Teraz zwróciła się do drugiego synka: — Rdeściku, pobawisz się z Sosenkiem, tak?
— Dobrze, mamo! — odparł szczęśliwie dymny, po czym Kostka usłyszała, jak jej bracia zajmują się zabawą.
Szylkretka znużyła się odrobinę. Czy serio była “dziwna”? Była zepsuta, zachowywała się gorzej od innych, czy może jednak była po prostu głupia? Poczuła się źle ze sobą. Skuliła się bardziej, czując, jak jej się żołądek ściskał ze wstydu. Najchętniej by się zapadła pod ziemię albo poszła spać. W jej głowie znów wirowały myśli, że co jeśli serio nie nadawała się do niczego? Czy ona w ogóle zostanie uczniem? A co jeśli w ogóle nie skończy treningu i zostanie wygnana? Cisnęły jej się łzy do oczu i zaczęła się trząść, lecz nagle poczuła, jak język mamy się przesuwa po jej boku. Od razu ogarnęła ją fala spokoju, jakby zmywając wszystkie troski. Koteczka przymknęła oczy i pozwoliła sobie na sen. Znowu.

Od Migotu

Mały brązowy pręgowany tygrysio kocurek leżał wtulony w szaro-niebieską sierść Mariposy. Tuż obok niego znajdowały się u boku matki jeszcze dwie małe kulki – Karlik oraz Sadzawka. Oczy kociąt pozostawały zamknięte, a ich pyszczki opuszczały ciche piski, gdy młode domagały się uwagi rodzica lub pokarmu.
Oprócz Mariposy, w pomieszczeniu znajdował się również ojciec kociąt, Milo oraz dwójka Dwunożnych. Czarno-biały z czułością spoglądał na swoje potomstwo.
– Są piękne... cała trójka jest wspaniała – miauknął, tuż po tym, jak obwąchał szylkretową koteczkę i zetknął się z nią końcówką nosa.
– Milo... jestem najszczęśliwszą kotką na świecie, wiesz to, prawda? Mam wspaniałe kocięta, które kocham z całego serca, bezpieczny kąt, który mogę wreszcie nazwać swoim domem, jak i naprawdę dzielnego partnera. Jedynego czego w głębi serca żałuję to tego, że mój ojciec nie będzie miał okazji zobaczyć, jak nasze dzieci wyrastają na wspaniałe koty. Nie, żebym chciała, aby karmił je tymi bzdurami, jak to miewał w zwyczaju i tworzył między nimi podziały... chciałabym, aby je po prostu pokochał i zaakceptował. Nie za to, jak wyglądają, ale za to, kim są i kim się staną.
– Znasz poglądy swojego ojca... a tym bardziej swojego brata... oboje wiemy, że to nie mogłoby mieć prawa bytu... – ściszył głos, przenosząc spojrzenie na dwójkę czekoladowych kociąt. – Moja rodzina najprawdopodobniej również w pełni by ich nie zaakceptowała, znajdując masę innych powodów, a nie tylko patrząc przez pryzmat koloru futra.
– Na szczęście dla nas stworzyliśmy swoją własną rodzinę, która akceptuje ich w pełni.
Migot ziewnął i lekko strzepnął uszkiem. Obecność rodziców oraz ich głosy działały na niego uspokajająco. Mógłby ich tak słuchać, dniem i nocą, podobnie, jak zresztą niezrozumiałych rozmów Dwunożnych czy odgłosów urządzeń. Te wszystkie dźwięki w domostwie Dwunożnych towarzyszyły mu od chwili narodzin.
– Mariposo... spójrz...
Malutkie błękitne oczka wpatrywały się w czarno-biały pysk rodzica, na którym widniał lekki uśmiech. Migot zakołysał się lekko, próbując przyzwyczaić się do nowej nabytej umiejętności, jaką było otworzenie oczu. Raz za razem mrużył oczka, rozglądając się pomału po otaczającym go pomieszczeniu.
Ten czarno-biały kot to jego tata. Ta kotka, w której futerko się tulił to mama. Szylkretowa mała kulka to jego siostrzyczka, a mniejsza wersja Milo to jego braciszek.
Z pyska kocięcia wydobyło się prychnięcie, gdy Dwunożny zbliżył się do legowiska i pogładził swoją łysą łapą Milo po grzbiecie. Mimo że Migotowi odpowiadał zapach i ton głosu wysokiej istoty, nie był przyzwyczajony do jej wyglądu.
– Jesteś bezpieczny, mój mały wojowniku – miauknęła Mariposa, liżąc Migot po dłuższych pasmach sierści na łebku. – Migocząca Gwiazdo.

✨✨✨