Od Narwanej Gonitwy

Jakiś czas temu..

  

tw: przemoc, śmierć, obrzydliwe opisy

Szum wiatru w gałęziach drzew owijał obóz z zewnątrz. Blask księżyca przebijał się przez gęsto plecione chmury, padając jasną smugę na grzbiety śpiących kotów.
Przeciągnęła się, siedząc na posłaniu Narcyzowej Łapy. Nie robiła sobie kompletnie nic z obecności uczniów dookoła; spędziła w tym legowisku tyle czasu, że noce spędzone wśród innych wojowników zawsze wydawały się jej niekomfortowe. Wcisnęła łapy głębiej w mech. Poza tym… Nie lubiła spać w tym samym legowisku co matka.
Ziewnęła, ukazując zęby w półmroku i mlasnęła językiem. Nikt chyba się jeszcze nie skapnął, że co parę dni jej tam nie ma. Nie, żeby się komuś z tego zwierzała… Werwa z cichym westchnieniem usadowiła się wygodniej na mchu, strzepując ogonem i kładąc podbródek na grzbiecie brata, praktycznie owijając się wokół niego.
Mogłaby w tym momencie powiedzieć, że komfort pochodził z podobieństwa do dzieciństwa w żłobku, jednak byłoby to kłamstwem. Nie pamiętała konkretnych momentów, w których zasypiała wtulona w rodzeństwo. Może wtedy jeszcze, z braku potrzeby trzymania się razem, tolerowali- lubili się mniej? Jej wspomnienia, rozmyte i zapełnione monotonnymi dniami przesiadywania pod futrem Niedźwiedziówkowego Pyłu, przynosiły jej na język jedynie mętną obojętność.
Mimo to, lubiła udawać, że może tak wyglądali jako nowonarodzone kocięta. Zaplątani jedno w drugie, nieświadomi niczego.
Rozmyślania przerwał jej trzask i szelest trzcinowych łodyg. Uchyliła powieki i strzepnęła uchem, rzucając zmęczone spojrzenie na wyjście z legowiska. Jakaś dziwna zmiana warty? Czy może jakiś głupek wpadł w szuwary przy wyjściu za potrzebą?
Odgłos uparcie nie ustawał. Dołączyły do niego kocie pomruki i odgłos łap… Po paru uderzeniach serca powietrze przecięło nawoływanie młodego.
Ciche mruczenie, które zdołało wydobyć się z jej piersi, zamilkło.
Zdezorientowana podążyła wzrokiem za kocięciem, które wpadło do legowiska (innym, niż to drące mordę na zewnątrz, jak półprzytomnie podpowiedział jej umysł) i przykleiło się do któregoś z uczniów-
— Ktoś tu jest, hej! Obcy... obcy w obozie!
Futro na jej grzbiecie stanęło dęba. Podniosła się z posłania, lądując na zadzie, a jej łapa niemal od razu znalazła bark brata.
— Narcyz?
Brak reakcji. Szarpnęła nim mocniej, wyduszając z niego niemrawy pomruk.
— Narcyz!
— Co... Co się dzieje-
Z oddali dobiegł kolejny krzyk i uczeń rzucił się na równe łapy.
— Werwa?
Bez słowa wysunęła łeb z legowiska, ruchem ogona ciągnąc brata za sobą. Po obozie rozchodziła się panika.
— Nie wiem!
W półmroku cienie rozmazywały się na tle cieni. Koty wysuwały się na polanę, włączając się w pozbawiony harmonii szmer zdezorientowanych pytań i wrzasków.
— Słyszałaś to? Czy to znowu borsuk?
Narcyz cofnął się w kąciku jej oka.
— Może nie powinniśmy się wtrącać-
Na tle szarości i granatu odznaczały się ruchy łap i smukłe cielska; gwałtowne ruchy, nie kocie, a innego drapieżnika. Napięła mięśnie. Fala kształtów naparła na żłobek, a do jej uszu dobiegły pierwsze odgłosy walki.
Nerwowo poruszyła łapami.
— Znaczy, na pewno poradzą sobie bez nas…
Wbrew głosu (przybierającego jak na złość dźwięczną barwę tego Narcyza, jak gdyby nie wystarczał ten nad jej uchem) z tyłu głowy, który mówił jej, że może brat ma rację, pozostawiła go z tyłu i w zaledwie paru krokach znalazła się przed żłobkiem.
Reszta klanu pchała się do pomocy. Nie mogła kryć się w legowisku jak tchórzliwy idiota, co nie?
Ostry zapach zwierzęcia i wilgotnego futra uderzył ją w nos. Nie była pewna, na czym w tym całym poruszeniu ma skupić wzrok – prędko jednak zagrożenie samo ją znalazło, błyskiem ciemnych oczu i warczącym jazgotem. Stanęła w przejściu, przez parę uderzeń serca patrząc, jak szczęki wojowników dopadają do drapieżnika.
Nastroszyła sierść i rzuciła się na wydrę, zatapiając pazury w jej boku.
Trudno było nadążyć za czymkolwiek w chaosie szarpaniny. Syki, wyplute kąśliwie obelgi i zawodzenie kociąt wypełniały jej uszy. Szarpnęła, wyrywając ze skóry zwierzęcia kępy brązowego futra, splamionego niemal niezauważalną w półmroku krwią. Gdzieś z boku mignęła jej znajoma sylwetka Niedźwiedziówkowego Pyłu; mięśnie wzdłuż jej grzbietu spięły się gwałtownie, gdy matka przemknęła obok.
Zacisnęła zęby. Teraz też musiała się wszędzie pchać?
Nie mogła zostać sobie w tym swoim legowisku medyka, z tą swoją medyczką, wokół której ciągle się kręciła? Szarpnęła się do tyłu, unikając rozdeptania przez zwierzę. Teraz musi uważać na łapy, na to, jak gryzie, czy jej atak jest wystarczająco dobry-
— Więc jednak nie zdechłaś, hm?
Z chaotycznie płynącego toku myśli wyrwał ją głos. Zastrzygła uchem; nie brzmiał jak kogoś, kogo znała. Fakt, nie siliła się na zapamiętywanie imion każdego z rybojadów, bo po prostu jej na tyle nie interesowały… Ale każdy z nich miał charakterystyczną barwę głosu, czy chociażby kolor futra.
Zachrypnięta, podstarzała kocica stanęła pośród walczących.
— Chyba nie warto wierzyć plotkom — dodała, uśmiechając się złośliwie.
Jedne koty drgnęły, inne były zbyt zajęte napastnikami – Mandarynkowa Gwiazda jednak, napuszona jak paw, obrzuciła intruzkę ostrym spojrzeniem.
— Ty też nie gnijesz pod ziemią — prychnęła przywódczyni, zanim zniknęła Werwie sprzed oczu, zasłonięta przez wilgotny tułów drapieżnika. — Szkoda!
Reszta wymiany zdań, bo sensowną rozmową nie dało się tego nazwać, spłynęła jej mimo uszu. Dzikie, zwierzęce odgłosy odbijały się od ścian żłobka; nie była pewna, czy dochodzą one z pysków wydr, czy raczej gardeł jej współklanowiczów. Słodki zapach, unoszący się zawsze w kociarni, zastąpiony został wonią krwi i zabłoconego futra.
— Twój synalek mnie nie dobił — przez syki przebiło się warknięcie nieznanej kocicy. — A szkoda, bo wystarczyło celować-
Przerwał jej odgłos rwącego się mięsa. Powietrze przecięło zawodzenie jednego z kociąt, wykrztuszone z trudem, a później trzask łamanej kości. Małe ciałko, szarpane dotychczas przez większą z wydr, z głuchym dźwiękiem odbiło się od ziemi.
Schowała łeb między barki wraz z niekontrolowanym odruchem wymiotnym. Kątem oka, pośród łap wojowników, dojrzała zmasakrowaną sylwetkę młodego. O, matko. Zacisnęła zęby na języku, który nagle wydawał się za duży na jej pysk, i przełknęła kwas z powrotem do żołądka. Mogła posłuchać Narcyza.
Ktoś zaczął przepychać się na przód. Odskoczyła w bok, wpadając na cielsko wydry – i korzystając z okazji zatopiła szczęki w jej udzie.
Mięśnie drżały pod zębami Werwy. Tłum zaczął napierać na nią, wyrywać się na zewnątrz; dała się wypchnąć. Para rozjuszonych zwierząt znalazła się na obozowej polanie.
Walce nadal wtórowały słowa Mandarynkowej Gwiazdy i intruzki, rozbrzmiewające sykiem gdzieś w tle. W jej pysku pozostał skrawek skóry i tępe kosmyki sierści; wypluła je na bok i zamachnęła się ponownie na przeciwnika; jej łapa zamarła jednak w powietrzu, gdy obóz przeciął krzyk jednego ze starszych. Odwróciła gwałtownie łeb, w idealnym momencie, aby zobaczyć dwójkę kotów pochylających się nad ciałem Kijankowych Moczarów.
Zakrztusiła się własnym oddechem. Krew spływała wartkim strumieniem od jego gardła aż po łapy, a oczy wodziły po rozedrganym pysku Lśniącej Ikry. Sylwetka starszego osunęła się na ziemię, łapa ujęta w tych brata, a jakiś inny kot naciskał na jego krtań, nieudolnie tamując ranę.
Wbiła wzrok w szkarłat bez zmian lejący się po piersi jej byłego mentora, brudząc siwiejące, czarno-białe futro. Jej żołądek wykręcił się nieprzyjemnie. Lubiła go. Czuła się dziwnie bezradna, patrząc, jak jego córka z wrzaskiem dopada do zakrwawionego boku. Mogła przynieść mu tę płotkę, którą końcowo zjadła sama. Albo chociaż powiedzieć mu, że był lepszy od Morszczynowego Wąsa.
Z jej piersi wyrwał się zdezorientowany jęk. Pokręciła łbem, odsuwając od siebie widok jego ciała, po czym odwróciła się z powrotem do wydry. Z warknięciem wbiła zęby w jej podbrzusze.
Wydra szarpnęła się do tyłu, a Werwa za nią. Jej szczęki zacisnęły się mocniej, pobolewając z siłą zgryzu... Aż drapieżnik nie wyrwał się w bok, uciekając z jej objęć, i nurkując w dół. Zdezorientowana odchyliła się, jednak nie wystarczająco szybko – w przeciągu paru uderzeń serca cudze zęby zatopiły się w skórze na jej piersi.
Na tle jej zaciśniętych powiek rozbłysły iskry bólu. Krzyknęła, uderzając łapami w pysk drapieżnika, usilnie próbując odepchnąć go od niej. Łzy zapiekły w kącikach jej oczu.
Szarpała się tak przez moment, aż pod wpływem uderzenia któregoś w wojowników wydra poluźniła szczęki we wrzasku; upadła na ziemię, popchnięta nieopodal ciała Kijankowych Moczar i jego zawodzącego brata. Uniosła się na przednich łapach, dysząc. Uniosła wzrok na niewyraźną sylwetkę młodej wojowniczki, triumfującej nad ciałem zwierzęcia.
Krew szumiała jej w uszach, i ściekała po piersi, ale zdołała domyślić się, że drapieżniki zostały pokonane.
Z nierównym oddechem odsunęła się od pola walki i oparła ciężar ciała na lewej łapie, prawą przesuwając nerwowym ruchem po piasku. Zamrugała, odganiając łzy i próbując uspokoić szalejące serce. Starała się również ignorować pulsującą ranę na piersi-
— Werwa!
Wzdrygnęła się i przechyliła łeb, spoglądając na Narcyzową Łapę, który dopadł do jej boku.
— Żyjesz? Mówiłem, żebyś nie szła... — wymamrotał, lustrując wzrokiem jej sylwetkę.
Jego ślipia zatrzymały się na zakrwawionej sierści, i zesztywniał na parę uderzeń serca. Przerywając jego oględziny, zarzuciła łapy na barki ucznia i przyciągnęła go do siebie, wciskając pysk w jego ramię. W odpowiedzi, ogon łaciatego odruchowo owinął się wokół jej grzbietu, choć jego końcówka drżała nerwowo.
— Dobrze się czujesz? Jeśli nie, to możemy zawołać Pierzastą Kołysankę i na pewno Ci-
Głos Narcyza zawahał się w połowie zdania. Pociągnęła nosem
— W- widziałam, jak próbowali go ratować — wymamrotała w futro brata, domyślając się, gdzie patrzy. Ruchem łap odciągnęła jego głowę w drugą stronę i ścisnęła go mocniej. — Obrzydliwe stworzenia… Mogły trafić chociaż w M- Mandarynę.
Zamilkła na moment. Krew plamiła ich futra, ściśnięta metalicznym zapachem pomiędzy ich ciałami.
— Nigdy nie podziękowałam mu za trening — dodała jeszcze, szeptem. Kocur pewnie czuł wibracje jej głosu przy swoim gardle bardziej, niż go słyszał. — Narcyz- Myślisz, że wiedział? Że był lepszy?

Od Smoka do Puchacza

Zebranie klanu

Leżała na swoim posłaniu, aż nagle usłyszała wołanie Czereśni. Od razu podniosła głowę, zastanawiając się, o co mogło tym razem chodzić. Chyba nie było w żłobku żadnych kociąt, które nadawałyby się na mianowanie. I raczej nie było także uczniów, którzy mieliby otrzymać awans — a już tym bardziej nie należał do nich Pierścień! Każdy inny terminator był natomiast raczej zbyt młody. Więc… zebranie musiało dotyczyć czegoś innego. Pewnie ciekawego, skoro nie była to żadna ceremonia.

Smok rozejrzała się wokół, by móc z kimś porozmawiać na temat tego wydarzenia. Padło na Puchacza, który znalazł się w jej polu widzenia.

— Ej, ty! — krzyknęła do niego.

Kocur zwrócił wzrok w jej stronę, trochę zakłopotany.

— Tak, ty! — dodała, zadzierając brodę. — Jak myślisz, kto tym lazem umalł?

Czekoladowy popatrzył na Smok mocno zdezorientowany.

— Co? Kto miałby umierać? — zapytał.

Wojowniczka przewróciła oczami. Co za dureń! Nawet nie zrozumiał jej żartu.

— Głupiś! — mruknęła żartobliwie. — Pzecież to na pewno nie będzie żadne mianowanie, więc mam nadzieję, że w takim lazie znaleziono jakiegoś tlupa — oznajmiła, zawiedziona tym, że musiała tłumaczyć kocurowi swój żart.

— Chciałabyś, żeby ktoś umarł? — zastanowił się coraz bardziej zdumiony.

Smok zmrużyła oczy.

— Tak. Na pzykład Moldol albo Pielścień! — prychnęła. — A tak naplawdę to czekam na to, aż w końcu wydazy się w tej pzynależności coś waltego mojej uwagi. Jak na lazie powiewa nudą! Chyba nie zapzeczysz? — miauknęła, przechylając głowę.

— Nie da się zaprzeczyć. Dlatego już rzadko przesiaduję w tym obozie. — Obrócił do niej pysk, uśmiechając się.

Szylkretka uniosła jedną brew do góry, a potem uśmiechnęła się zadziornie.

— Co masz na myśli? — spytała zaciekawiona. — Czyżbyś znalazł jakąś lozlywkę poza azylem?

— Wiesz, poluję, spaceruję… Różne rzeczy, żeby zabić czas — zaczął wyjaśniać. — Spacerowanie jest dużo ciekawsze, gdy potrafisz biegać po drzewach. Chodzisz szybciej i lepiej wszystko widzisz.

Wojowniczka coś nie potrafiła mu uwierzyć.

— Mhm… Skolo tak, to może kiedyś pzejdziemy się lazem na jakiś spacel i mi udowodnisz, że to takie ciekawe? — zaproponowała.

Czekoladowy uśmiechnął się nonszalancko.

— W porządku.

— Owocowy Lesie! — rozpoczął w końcu Czereśnia, a wszystkie rozmowy nagle ucichły. — Zebrałem was z pewnego powodu, lecz nie jest to żadne mianowanie niestety — wyjaśnił, rozwiewając pewne wątpliwości. — Wczoraj do mych uszu dotarła wola naszej przewodniczki, Wszechmatki! Jej słowa zostały przekazane mi przez Purchawkę oraz Wiciokrzewa — kontynuował, by zamilknąć na chwilę. — Zmiany są trudne, szczególnie te, które dotyczą kwestii dotychczas niezmiennych od wielu księżyców. Jednak zmiany są częścią życia! Dlatego... chcę, abyśmy razem podjęli decyzję, która wpłynie na życie każdego tutaj.

Szylkretka spostrzegła na pysku Puchacza niechęć.

— Widzę, że nie jesteś zbyt ucieszony słowami Czeleśni… — szepnęła do niego, chichocząc pod nosem. Była ciekawa, która część przemowy lidera wywołała u niego taką reakcję.

— Wiesz, nie rozumiem, po co mieliby cokolwiek zmieniać. Jak dla mnie to, że jakiś ptak usiadł na jakimś drzewie, nie powinno być powodem zwołania zebrania. Cała ta społeczność zachowuje się, jakby nigdy jerzyków nie widziała.

W oczach kotki pojawiła się iskra ekscytacji. Tak! Wreszcie spotkała kogoś w swoim wieku, kto podzielał jej opinie.

— Naleszcie! — miauknęła wpierw. — Ja lównież uważam, że wiala we Wszechmatkę to głupota! — oznajmiła, zadzierając brodę z wyższością. — Nie istnieją żadne dowody na to, że ona w ogóle istnieje! Niektózy Owocniacy to chyba lozum postladali. Wiezą ślepo we wszystko, co im się wmówi!

— Purchawko, Wiciokrzewie, zechcecie podzielić się wolą Wszechmatki z nami? Najlepiej, abyście to właśnie wy uczynili, bym niczego nie pomylił i nie przekręcił.

Po tych słowach Czereśnia łapą wskazał na miejsce tuż pod drzewem.

Czekoladowy parsknął tylko śmiechem, po czym uspokoił się pod naciskiem spojrzenia przywódcy, tylko po to, by chwilę później jeszcze raz obrócić się do kotki i przekręcić oczami, wskazując dyskretnie ogonem na tych ważniaków.

Wówczas Purchawka skinęła głową na słowa Czereśni i wraz z Wiciokrzewem u boku ruszyła pod mównicę.

— Kilka dni temu Wszechmatka postanowiła do nas przemówić! — zaczęła, wypinając dumnie pierś. — Tak właściwie to do Wiciokrzewu. Dostał on od niej wizję — kontynuowała, budując napięcie. — Wszechmatka ukazała mu się osobiście, tłumacząc, że w Owocowym Lesie muszą zajść spore zmiany! Wszechmatka uważa, że istnienie roli zastępcy i fakt, że wyznacza ich lider, przeczy naszym poglądom. Żaden kot nie powinien mieć aż tak dużego wpływu na naszą piękną przynależność, dlatego Wszechmatka zażądała, by rola zastępcy działała inaczej. Powiedziała nam, że chce, by w tej sprawie to koty takie jak wy miały wpływ na przyszłość Owocowego Lasu — oznajmiła, uśmiechając się szeroko.

Na moment zamilkła.

— Gdybyście wciąż nie byli przekonani o autentyczności tej wizji, to muszę wam powiedzieć, że kilka dni później ja również spotkałam Wszechmatkę. Tym razem we śnie. Ona również przekazała mi te same informacje co Wiciokrzewowi, toteż uważam je za najświętszą prawdę — kontynuowała. — Wraz z Wiciokrzewem zaczęliśmy obmyślać plan. Chcieliśmy, by wola Wszechmatki została spełniona, więc głowiliśmy się nad tym, co moglibyśmy uczynić, by tak się stało. Aż w końcu doszliśmy do wniosku, że powinna powstać u nas Rada! Dopracowywaliśmy ten pomysł przez wiele dni, poza obozem, w ciszy i skupieniu, i nie możemy się doczekać, aż zostanie wdrożony w życie! Przekazaliśmy już cały plan Czereśni, a on przekaże go i wam.

Puchacz teraz już przestał się śmiać, zamiast tego wbił oburzony wzrok w Purchawkę.

Smok również nie dowierzała swoim uszom.

— Co za skandal! — skomentowała to na tyle głośno, by jej nowy koleżka na pewno ją usłyszał. Chciała dramatu.

Zwiadowca walnął ogonem o gałąź.

— Co im przeszkadzają zastępcy?! I tak mamy więcej niż klany!

Nim szylkretka zdążyła mu odpowiedzieć, Czereśnia kontynuował:

— Jak słyszeliście, Wszechmatka chce, by każdy był równy, aby głos każdego został wysłuchany! Z tego też powodu chciałbym wprowadzić ową Radę, nim dołączę do naszych zmarłych bliskich — przerwał na chwilę, biorąc głębszy wdech. — Rada będzie składać się z czterech kotów, po jednym przedstawicielu z każdej rangi, czyli wojownik, zwiadowca, stróż i szaman lub inny kot ze szkoleniem medycznym. Niestety będzie się to wiązać z likwidacją rangi zastępców, którzy zostaną wcieleni do rady. Z racji, iż Figa i Guziczek są zwiadowcami, potrzebujemy jeszcze wojownika i stróża. Pierwszy skład rady będzie liczyć piątkę kotów ze względu na profesję dotychczasowych zastępców. Wybór do rady będzie zależeć od was poprzez głosowanie, jednak proszę, abyście zawsze robili to świadomie i nie na żarty. Każdy Owocniak powyżej trzydziestu księżyców może się zgłosić lub zostać zgłoszony przez innych, oczywiście za zgodą kandydata. Wspomnę jeszcze, że członkostwo w radzie nie jest aż do śmierci, tylko na okres dwudziestu księżyców i po tym czasie ponownie będzie odbywać się głosowanie pod okiem kolejnego lidera, który wtedy będzie sprawować pieczę nad Owocowym Lasem. Dodatkowo nastąpią również zmiany w wyborze liderów, ale to dopiero następnym razem, gdyż chcę mieć pewność, że przekażę Owocowy Las we właściwe łapy — oznajmił. — A więc! Teraz dopiero wysłucham waszych zgłoszeń do rady, lecz nie chcę, abyście się przekrzykiwali!

Po przemowie Puchacz szturchnął nową koleżankę.

— Może ty spróbuj tam wejść, co? Jak już zmieniają to niech chociaż rządzi ktoś ogarnięty. Bo ja nie zamierzam słuchać tych nadętych kotów — zaproponował.

Smok pokręciła głową.

— Nie mogę! Musiałabym mieć tzydzieści księżyców — westchnęła, przewracając oczami. — Ale nie maltw się! Pójdę zgłosić mojego tatę. On także jest ogalnięty! Zagłosuj na niego! — mruknęła, po czym zeskoczyła z drzewa.

Prędko udało jej się przebić przez tłum kotów.

— Ja chcę zgłosić Gondola! — oznajmiła donośnie.

Po jej słowach inne koty również zaczęły rzucać swoimi propozycjami, jednak Smok nie zwracała na nie zbyt dużej uwagi. Zastanawiała się już nad tym, jak wielu kotom będzie mogła pochwalić się tym, że jej ojciec zasiada w Radzie!

— Czy ktoś jeszcze chce się zgłosić lub zaproponować kandydatów? — rozległ się w końcu głos Czereśni, który spotkał się jedynie z ciszą Owocniaków. — Skoro tak to rozpoczynamy głosowanie! Jedyne zasady to brak możliwości głosowania na siebie oraz więcej niż raz na kota z danej profesji! Każdy po kolei będzie mówić, na kogo głosuje, a ja wraz z Figą, Guziczkiem i Purchawką będziemy liczyć głosy — oznajmił, po czym wymienił wszystkich zgłoszonych kandydatów raz jeszcze.

Wtedy rozpoczęło się głosowanie. Smok była niezmiernie ucieszona, słysząc wszystkie koty, które wykrzykiwały imię jej taty. Wiedziała, że również na niego zagłosuje, lecz kogo miała wybrać na stróża? Nie obchodził jej żaden z wymienionych tam kotów. Każdego uważała za przegrywa. Ale skoro już musiała…

— Gondol i… Płatek! — ogłosiła, wybierając kocura tylko i wyłącznie dlatego, że w jego imieniu nie występowała głoska “r”.

Kiedy tylko wszyscy inni wyrazili swoje zdanie, lider zszedł z drzewa, by porozmawiać z liczącymi głosy. Po dłuższym czasie ich cichej konwersacji lider powrócił na wcześniejsze miejsce.

— Owocowy Lesie! — rozpoczął, uciszając koty. — Na drodze głosowania przedstawiam cały skład Rady! Wymienionych proszę o wystąpienie. A więc! Przedstawicielami zwiadowców będą dotychczasowi zastępcy, Figa i Guziczek! Przedstawicielem uzdrowicieli i innych szkolących się medycznie jest Purchawka! Wojowników będzie reprezentować Gondor, a stróżów Płatek! Dziękuję wszystkim za udział.

* * *

Odkąd zostali wybrani członkowie Rady, a jednym z nich został Gondor, Smok chodziła cała rozweselona. Zawsze trzymała ogon wysoko, a pierś dumnie wypiętą. Cieszyła się niezmiernie z tego, że jej ojciec został wpływowym kotem w Owocowym Lesie, i liczyła na to, że gdy wreszcie osiągnie trzydzieści księżyców, tata zadba o to, by i ona wzniosła się na wyżyny hierarchii. Czy to nie byłoby piękne? Powinna od razu zostać liderem! Zapisałaby się w historii Owocowego Lasu jako najlepszy i najsilniejszy przywódca wszech czasów! Zgarnęłaby dla nich nowe tereny, nowe koty i armię. Podporządkowałaby każdy klan Owocowemu Lasu! Wszyscy by ją szanowali. Wszyscy uwielbiali. Wszyscy — co do jednego. Nikt nie śmiałby się jej sprzeciwić ani podważyć jej słów. Ach, tylko o tym marzyła…

Teraz jednak musiała skupić się na tym, by zostać najlepszą wojowniczką, zanim zacznie wspinać się wyżej. Oprócz tego musiała także zdobywać sprzymierzeńców, a w jednym z kotów z Owocowego Lasu widziała idealnego kandydata na kogoś takiego. Tym kotem był, rzecz jasna, Puchacz.

Umówiła się z nim nawet na spacer! Nie zamierzała tracić czasu, dlatego, gdy tylko spostrzegła czekoladowego w obozie, postanowiła do niego podejść.

— Puchaczu! — mruknęła wpierw, uśmiechając się do niego zadziornie. — Widzę, że ci się nudzi! — dodała. — Mam nadzieję, że pamiętasz, iż w dniu wybolu lady zgodziłeś się, by zablać mnie na jakiś ciekawy spacel?

<Puchaczu?>

Podsumowanie!

Kolejny miesiąc za nami, ten akurat dla większości jakże stresujący, napięty przez szkolne plany, zajęcia dodatkowe, sprawdzian czy kartkówki. Mimo to wasza aktywność nadal była odczuwalna, a wena nadal dopisywała, co widać po rozmaitych wydarzenia w klanach! Oby kolejne tygodnie były równie owocne, albo nawet i lepsze!

OPOWIADANIA

W sierpniu na blogu pojawiło się aż 192 posty, z czego 160 z nich stanowiły Wasze opowiadania! A oto wyniki dla poszczególnych klanów: 

Klan Burzy - 31

Klan Klifu - 34

Klan Nocy - 31

Klan Wilka - 36

Owocowy Las - 23

Samotnicy - 2

Pieszczochy - 10

POPULACJA

W tym miesiącu do bloga dołączyło 11 kotów:

6 przez narodziny w klanie/grupie 

5 przez dołączenie z "zewnątrz"

Za to pożegnaliśmy 5 kotów:

5 przez śmierć

0 przez zaginięcie

WYRÓŻNIENIA

W wyniku głosowania na postać miesiąca, we wrześniu wygrał Połyskliwy Kogut z Klanu Burzy!  

Za to wśród każdego z klanu/ugrupowania, wyróżniono po najaktywniejszym członku/członkach:

W Klanie Burzy: Połyskliwy Kogut [7 opowiadań]

W Klanie Klifu: Migoczący Nieboskłon [10 opowiadań]

W Klanie Nocy: Trzcinowy Szmer [11 opowiadań]

W Klanie Wilka: Ślepowron [5 opowiadań]

W Owocowym Lesie: Wrotycz [5 opowiadań]

Pośród Samotników: Konwaliowa Mielizna i Kobczyk [1 opowiadanie]

Pośród Pieszczochów: Odeta [8 opowiadań]

Z tych wszystkich postaci, najaktywniejsza we wrześniu okazała się Trzcinowy Szmer z liczbą 11 opowiadań!

SPRAWY TECHNICZNE

• ///

SPRAWY FABULARNE

W Klanie Burzy rankiem, gdy Poczciwy Szakłak chciał zabrać swojego ucznia na polowanie, Burzacy zorientowali się, że... Bursztynowa Łapa zniknął pod osłoną nocy! W obozie po kocurze nie ma śladu, a jego trop urywa się niedalego drogi grzmotu, gdzie zapach zbyt bardzo miesza się ze smrodem asfaltu. Żywiczna Łapa nie wyjawiła żadnych informacji na temat motywacji czy miejca, w którym przebywa Bursztyn, a podejrzenia o przeprowadzce do Owocowego Lasu zostały rozwiane, gdy napotkany patrol Owocniaków zaprzeczył obecności rudego w ich szeregach. Co się stało z Bursztynem? Tego nikt, poza siedzącą cicho Żywicą, nie wie!

Po obozie rozeszła się wieść o śmierci jednego z więźniów - Rudzikowego Skrzydełka. Jej ciało zostało pochowane nieopodal tych należących do innych zbrodniarzy, a wojownicy wspominają o chorobie i straszliwym kaszlu, który musiał zakończyć jej żywot. Nie odbyło się czuwanie, a ciało na grobu przeniosła skąpa grupa kotów... Podczas gdy do legowiska medyków zostali zwołani Połyskujący Kogut i Łzawa Łapa - dwójka, która doniosła Zawodzącej Gwieździe o śmierci więźniarki. Co tak na prawdę się stało? Czy Klan Burzy może się czuć bezpieczne z Łzą i Kogutem w szeregach? 

Minionego wieczoru doszło do spotkania Zawodzącej Gwiazdy oraz Czereśni na Wrzosowisku. Dymny zjawił się w umówionym miejscu wraz z Lotosowym Pąkiem oraz Śpiewającym Raniuszkiem, a czekoladowy natomiast wybrał Purpurę i Poziomka na swych towarzyszy. Rozmowa dwójki liderów dotyczyła pewnej kotki, która po ostatnich wydarzeniach w rodzinnym klanie zniknęła, by następnie zostać znalezioną przez patrol Owocniaków.

Jak się okazało Wełnista Mszyca, obecnie Wróżka dostała możliwość pozostania wśród sojuszników, nawet jeśli jej brat na spotkaniu wykazywał zupełnie inne zdanie w tej sprawie. Czereśnia następnego dnia udał się do lecznicy, by osobiście rozmówić się z albinoską. Jaką kotka podejmie decyzję? Zostanie, rozpoczynając trening jako czyjaś uczennica czy jednak powróci do rodziny, z którą nie miała kontaktu przez ostatnie księżyce?

Odbyło się przesłuchanie Łzawej Łapy i Połyskującego Koguta. Zawodząca Gwiazda zebrał klan i, nie faworyzując córki, odebrał jej przyszłą pozycję medyka w konsekwencji za pomoc w morderstwie. Ona, jak i przewodnik, zostali zawieszeni jako prawowici członkowie Klanu Burzy i czas bliżej nieokreślony spędzą w towarzystwie więźniów. 

W międzyczasie, Poziomkowa Łapa zapuściła się w jeden z niestabilnych tuneli - co skutkowało jego zawaleniem. Wieść o tragedii, z której kotka ledwo wyszła żywcem, przerywając zebranie klanu, doniósł Gadożerowy Pysk. Uczennica najbliższe wschody słońca spędzi pod okiem medyczki, a wojownicy z podopiecznymi proszeni są o ostrożność w przemieszczaniu się tunelem w kierunku Kamiennych Strażników, jak i nie ryzykowanie zapuszczania się w te nieodpowiednie dla publiki.

Opowiadania fabularne: 1 2 3 4 5 6 

 W Klanie Klifu nie wydarzyło się nic ciekawego

Opowiadania fabularne: Brak

W Klanie Nocy praca Błota i Muszli została zakończona! Teraz na wyspie stoi już solidne legowisko. Od teraz będzie w nim spać cała czekoladowa populacja klanu (Fląderka, Błoto, Komarza Łapa). Oczywiście nadal mogą przychodzić na główną wyspę, ale głównie po to żeby wykonywać swoje obowiązki, posilić się, pójść do medyka lub jeśli inny Nocniak im pozwoli. Czekoty muszą samodzielnie radzić sobie z utrzymywaniem swojego legowiska w dobrym stanie. Wymienianie w nim mchu zostało dołączone do obowiązków uczniowskich Komarzej Łapy. Jeżeli chodzi o przyszłość byłych samotników Błoto został budowniczym Klanu Nocy, ma za zadanie umacniać legowiska w obozie i generalnie wykonywać bardziej żmudne fizycznie prace na terenie głównej wyspy (te lżejsze to nadal działka Fląderki). Muszla za to został mianowany na ucznia, zmieniając imię na Skroplona Łapa i zaczął swoje szkolenie na temat norm społecznych panujących w społeczności pod okiem Morszczynowego Wąsa.

Pod osłoną nocy do obozu wtargnęli dwaj wygnańcy — Baśniowa Stokrotka oraz jej partner, Dryfująca Bulwa. Tuż za nimi ruszyły dwa drapieżniki, które skorzystały z okazji braku straży przy wejściu (którą wcześniej zaatakowali i intruzi).

Podczas gdy samotnicy schowali się na drzewie, wydry rozpoczęły atak od najmłodszych członków klanu - kociąt. Włamały się do żłobka, alarmując przy tym cały Klan Nocy o swojej obecności. Mimo walecznej postawy wojowników, nie obyło się bez ofiar. Zginął jeden ze starszych, oddany rodowi Kijankowe Moczary, a wiele innych wojowników otrzymało liczne rany. Najbardziej jednak ucierpiała Kokoszka — podczas ataku straciła jedną z łapek oraz ogon.

Mandarynkowa Gwiazda w tym czasie stanęła do walki ze starą przyjaciółką, Baśniową Stokrotką, finalnie zwyciężając z nią i kończąc jej żywot.

Klan Nocy wygrał zarówno z samotnikami, jak i drapieżnymi wydrami. Partner martwej kocicy za udzielenie informacji został puszczony wolno, jednak czy była to słuszna decyzja...?

Opowiadania fabularne: 1

W Klanie Wilka z samego rana wszystkich Wilczaków przywitały słowa Zalotnej Gwiazdy. Liderka ogłosiła, że w nocy Dyniowa Skórka opuściła obóz i aż do świtu do niego nie powróciła. Tę wersję wydarzeń potwierdziła również Kocimiętkowy Wir, która tamtej nocy stała na warcie. Rudofutra kotka miała wyjść za potrzebą, a następnie gdzieś zaginąć. Z tego powodu liderka wysłała patrol poszukiwawczy złożony z Tropiącej Łaski, Sowiego Zmierzchu i Nadciągającego Pomroku, aby odnalazł Dyniową Skórkę. Kiedy jednak patrol wrócił i przekazał Zalotce nabyte informacje, okazało się, że po wojowniczce pozostało jedynie kilka kępek futra i kropel krwi. 

Zalotna Gwiazda ponownie przemówiła do klanu, oznajmiając, że śmierć Dyniowej Skórki była najpewniej sprawką samotników lub jakiegoś drapieżnika. Nakazała wszystkim zachować szczególną ostrożność podczas samotnych wędrówek, a następnie, jak gdyby nigdy nic, kazała wszystkim się rozejść. Wilczaki powróciły więc do swoich codziennych obowiązków, uznając śmierć Dyni za niefortunny wypadek. 

W tym wszystkim zdaje się jednak, że pewna grupa kotów wie o śmierci wojowniczki znacznie więcej, niż przeciętny członek Klanu Wilka...

Wilczakom mogło się wydawać, że po mianowaniu Bryzki na uczennicę medyka w lecznicy zrobi się zbyt tłoczno. Szybko przekonali się jednak, że nie będzie to problemem, gdy pewnego poranka zauważono, że Cisowego Tchnienia nie ma na swoim posłaniu. Seradelowy Nektar, która pełniła tej nocy wartę, oznajmiła, że szylkretowa medyczka wybiegła z azylu. Przyznała, że nie zdołała jej zatrzymać, a następnie uznała, że nie ma sensu jej gonić. W obozie panuje więc przekonanie, że najstarsza medyczka sama postanowiła usunąć się z drogi nowemu pokoleniu medyków. Czy jest ono jednak zgodne z prawdą? O tym wie tylko Zalotna Gwiazda…

Opowiadania fabularne: 1 2 

W Owocowym Lesie minionego wieczoru doszło do spotkania Zawodzącej Gwiazdy oraz Czereśni na Wrzosowisku. Dymny zjawił się w umówionym miejscu wraz z Lotosowym Pąkiem oraz Śpiewającym Raniuszkiem, a czekoladowy natomiast wybrał Purpurę i Poziomka na swych towarzyszy. Rozmowa dwójki liderów dotyczyła pewnej kotki, która po ostatnich wydarzeniach w rodzinnym klanie zniknęła, by następnie zostać znalezioną przez patrol Owocniaków.

Jak się okazało Wełnista Mszyca, obecnie Wróżka dostała możliwość pozostania wśród sojuszników, nawet jeśli jej brat na spotkaniu wykazywał zupełnie inne zdanie w tej sprawie. Czereśnia następnego dnia udał się do lecznicy, by osobiście rozmówić się z albinoską. Jaką kotka podejmie decyzję? Zostanie, rozpoczynając trening jako czyjaś uczennica czy jednak powróci do rodziny, z którą nie miała kontaktu przez ostatnie księżyce?

Opowiadania fabularne: 1 

Samotników nie spotkało nic nowego.

 Opowiadania fabularne: Brak

Dziękujemy za aktywny miesiąc i życzymy weny na kolejny!

Od Łzawej Łapy

Odkąd straciła tytuł, miała wrażenie, że wszystko, co tak bardzo kochała, nagle odwróciło się do niej plecami, jak gdyby wystarczyła jedna decyzja, żeby z kotki, której jeszcze niedawno powierzano troskę o innych, stała się kimś, kogo można było bez większego żalu odsunąć na bok. Najbardziej nienawidziła swojej głupiej mentorki oraz durnego Zawodzącego Gwiazdy, ponieważ oboje doskonale wiedzieli, ile znaczyła dla niej ścieżka medyczki, a mimo to odebrali jej ją, jakby wszystkie miesiące nauki, wszystkie wyrzeczenia i każda chwila spędzona na pomaganiu innym nie miały najmniejszego znaczenia.

Najchętniej wcisnęłaby im w pyski dokładnie te same jagody, które dała Rudzik, a kiedy wyobrażała sobie ich miny, kiedy wreszcie zrozumieliby, że nie są tak nietykalni, jak im się wydawało, gniew na moment przynosił jej niemal przyjemne uczucie satysfakcji.

W jej oczach byli zdrajcami.

Zdradzili nie tylko ją, lecz także wszystko, w co wierzyła, a przecież przez cały ten czas starała się być dla nich kimś, na kim można polegać. Zawsze chciała pomagać, zawsze chciała być obok, kiedy ktoś cierpiał, i nawet wtedy, kiedy sama była zmęczona albo miała własne problemy, potrafiła odsunąć je na bok, żeby zająć się kimś, kto potrzebował jej bardziej. Czy naprawdę tak wiele oczekiwała w zamian, licząc na to, że kiedy przyjdzie jej najtrudniejszy moment, ktoś również stanie przy niej?

Łzawa Łapa poczuła pieczenie pod powiekami i natychmiast odwróciła głowę. Nie chciała, żeby ktokolwiek zobaczył ją płaczącą.

Jeszcze niedawno była kimś, do kogo można było przyjść, kiedy bolała rana, kiedy ktoś potrzebował pomocy, a teraz wystarczyło, że odebrano jej tytuł, żeby nagle okazało się, że nikt nie potrzebuje jej już wcale.

Czy naprawdę tak łatwo można było o niej zapomnieć?

Ta myśl bolała bardziej niż wszystko inne.

Jeszcze niedawno wyobrażała sobie dzień, w którym otrzyma pełne imię i wreszcie będzie mogła udowodnić całemu klanowi, że zasługiwała na swoją pozycję. Widziała siebie pochyloną nad rannymi kotami, słyszała podziękowania i wyobrażała sobie, że kiedy ktoś będzie potrzebował pomocy, pierwszym imieniem, jakie przyjdzie mu do głowy, będzie właśnie jej imię. Nie chodziło przecież tylko o sam tytuł, chciała być kimś ważnym, kimś, bez kogo inni nie potrafiliby sobie poradzić, a teraz wszystko to zostało jej odebrane, zanim zdążyła naprawdę rozpocząć swoje życie.

Nie będzie medyczką, nie będzie liderką i nie będzie nawet kimś szczególnym.

Zostanie zwykłą wojowniczką, a potem będzie musiała spędzić całe życie wśród kotów, które będą pamiętać ją wyłącznie jako tę, która popełniła niewybaczalny błąd.

Wyobraziła sobie miny Milczącego Zewu oraz Zawodzącej Gwiazdy, kiedy będą rozmawiać o niej za jej plecami, i niemal widziała ich rozbawione spojrzenia, jakby cała ta sytuacja była dla nich powodem do dumy. Pewnie cieszyli się, że udało im się jej pozbyć, a może nawet śmiali się z tego, jak bardzo wierzyła, że kiedykolwiek pozwolą jej zostać kimś wielkim.

Wspomnienie dnia jej mianowania wróciło do niej tak nagle, że aż zacisnęła szczęki, jeszcze niedawno uważała ten dzień za jedno z najpiękniejszych wspomnień swojego życia. Pamiętała, jak była podekscytowana, jak bardzo chciała, żeby wszyscy byli z niej dumni, i jak przez cały czas wypatrywała ojca, licząc na to, że podejdzie do niej i powie coś, co zapamięta na zawsze.

Zamiast tego podszedł do Zewu, żeby mu pogratulować, podczas gdy ją pozostawił samą sobie.

Wtedy próbowała znaleźć dla niego usprawiedliwienie, ponieważ nie chciała dopuścić do siebie myśli, że mogło chodzić o coś więcej, lecz teraz, kiedy wszystko inne również się rozpadło, nagle zobaczyła w tym wspomnieniu coś, czego wcześniej nie chciała dostrzec.

To wszystko miało sens.

Ojciec nigdy jej nie kochał.

Gdyby było inaczej, zauważyłby ją, tak jak zauważał innych, i nie pozwoliłby, żeby w jednym z najważniejszych dni jej życia ktoś inny znalazł się na pierwszym miejscu. Łzawa Łapa poczuła, jak żal zaciska jej gardło, ale niemal natychmiast zastąpiła go złość. Znacznie łatwiej było jej myśleć o tym, że została zdradzona, niż przyznać, jak bardzo chciała, żeby ktoś ją wtedy przytulił i powiedział, że jest z niej dumny.

Nie potrzebowała ich.

Przynajmniej tak próbowała sobie wmówić.

Nie chciała dłużej tu żyć. Z wielką chęcią uciekłaby jak najdalej stąd. Nie zamierzała siedzieć jako więzień, czekając, aż pewnego dnia każą jej zostać zwykłą wojowniczką, a potem całe życie słuchać przypomnień o tym, kim mogła zostać, gdyby nie wszystko, co wydarzyło się wcześniej. Zrobili z niej potwora, chociaż przecież robiła tylko to, co uważała za konieczne, a jeżeli czasami podejmowała decyzje, których inni nie rozumieli, to chyba właśnie na tym polegało życie kogoś, kto miał troszczyć się o innych.

Może gdyby urodziła się w innym miocie, wszystko wyglądałoby inaczej.

Może gdyby nie była częścią tego przeklętego miotu sojuszniczego, zostałaby w Owocowym Lesie, gdzie mogłaby prowadzić spokojne życie i nie musiałaby ciągle martwić się o to, czy jej rodzina potrafi właściwie zadbać o klan. Może miałaby wtedy swoje miejsce, swoje obowiązki i koty, które rzeczywiście byłyby z niej dumne, zamiast ciągle zmuszać ją do udowadniania, że zasługuje na odrobinę uwagi.

Przez chwilę pozwoliła sobie wyobrazić taki świat, w którym wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej, a ona nie musiałaby każdego dnia zastanawiać się, czy ktoś jeszcze jej potrzebuje. W tej wizji była spokojniejsza, szczęśliwsza i przede wszystkim otoczona kotami, które przychodziły do niej nie dlatego, że musiały, lecz dlatego, że chciały mieć ją obok siebie.

Obraz był tak przyjemny, że niemal chciała w niego uwierzyć.

Potem przypomniała sobie, że to tylko wyobraźnia, a rzeczywistość nadal pozostawała taka sama.

— I co ja mam teraz zrobić? — wyrzuciła z siebie, podnosząc głos tak gwałtownie, że sama aż drgnęła.

Nikt jej nie odpowiedział, więc Łzawa Łapa zaczęła mówić dalej, jakby próbowała przekonać samą siebie, że jej pytanie wcale nie było rozpaczliwym wołaniem o pomoc.

Mogła uciec do innego klanu, lecz wtedy musiałaby liczyć się z tym, że Zawodząca Gwiazda opowie tamtejszym kotom kolejne kłamstwa, a jeśli uwierzą mu, a nie jej, po raz kolejny zostałaby sama i musiałaby szukać następnego miejsca, w którym mogłaby zacząć od nowa.

Mogła zostać samotniczką, ale ta możliwość przerażała ją jeszcze bardziej, ponieważ nie wiedziała prawie nic o życiu poza klanem, nie potrafiła dobrze polować ani walczyć i nie znała terenów wystarczająco dobrze, żeby poradzić sobie bez czyjejkolwiek pomocy. Prędzej czy później musiałaby znaleźć jakieś pożywienie, obronić się przed większym drapieżnikiem albo przetrwać pierwszą naprawdę ciężką noc, a ona nawet nie wiedziała, czy potrafiłaby rozpalić w sobie wystarczająco dużo odwagi, żeby wtedy nie uciec z powrotem do pierwszego miejsca, które zapewniało jej bezpieczeństwo.

Nie mogła zostać.

Nie mogła odejść.

Nie mogła również wrócić do dawnego życia, ponieważ po wszystkim, co się wydarzyło, nie potrafiła już udawać, że nic się nie zmieniło.

Im dłużej próbowała znaleźć jakieś rozwiązanie, tym bardziej miała wrażenie, że wszystkie ścieżki prowadzą ją w ślepy zaułek, a z każdej strony wyrastają ściany, których nie potrafiła przeskoczyć. Czuła się tak, jak gdyby los zagonił ją w kozi róg i teraz cierpliwie czekał, aż wreszcie przestanie się szarpać.

Nie cierpiała Zawodzącej Gwiazdy.

Nie cierpiała Wdzięcznej Firletki.

Nie cierpiała Skrzydlatej Płomykówki.

Nie cierpiała tego klanu.

Od Rogatego Flaminga CD. Węgorza

Przeszłość

Pora Opadających Liści dopisywała na tyle, żeby nie doskwierać Rogatemu Flamingowi. Książę miał bujną, gęstą okrywę, dlatego też załamania pogodowe nie dotykały go aż tak szczególnie. Dzięki swojej rybnej diecie zresztą powszechnej wśród kotów zamieszkujących i urodzonych w Klanie Nocy, jego futro było śliskie i lśniące, dobrze radziło sobie z pojedynczymi kroplami wody, jednocześnie wyglądając onieśmielająco. Woda była chłodna, dlatego też nie najmądrzejszym było przebywanie w niej dłużej niż jedynie po to, żeby przepłynąć z wysepki na wysepkę. Wysoko pnące się drzewa różnego rodzaju zabarwione były przez wielokolorowe, jaskrawe liście, które jeszcze nie tak dawno temu były pokryte samą zielenią z ewentualnymi ubytkami, gdy słońce przyprażyło konkretniej. Dzisiaj zapowiadało się naprawdę owocnie – nie chmurzyło się, niebo było tak czyste, jak kłosy księcia, chociaż oczywiście nie mogło się mu równać. On był ponadto i przykładał dużo więcej czasu pielęgnacji nad sobą, niżeli nieboskłon nad zbieraniem obłoków.
Dzień ten jednak nie mógł być idealnym wiecznie. Patrzył chłodno na samotnika stojącego przed nim, ciemna końcówka przyozdobiona ogórecznikiem wywijała lekko na boki, gdy sprawdzał, czy Węgorz zamierzał cokolwiek mu zrobić. Byłoby to niezwykle głupie z jego strony, w końcu Flaming nie był byle kim. Zauważywszy jednak, iż zwęglony opuścił łeb pokornie, a postawę ciała miał rozluźnioną, point spojrzał na niego wyniośle. Musiał zaznaczyć, że był u siebie. Spokojny ton głosu u zielonookiego był na plus, jednak mógł również powodować takie zachowanie u łaciatego. Na co dzień traktował niektóre koty w ten sposób, owszem, ale głównie czekoladowe i głównie Fląderkę. Ona zawsze chyliła głowy tak, jakby czekała aż ktoś na nią napluje z tym swoim wzrokiem zbitego psa. Był niezwykle łaskawy, pozwalając jej usługiwać sobie. Kto wie, może gdyby musiała komuś innemu, to mogliby ją traktować dużo gorzej?
— Przychodzisz tutaj i nie wiesz, czym są klany? — zapytał, kręcąc łbem ze zrezygnowaniem. Węgorz nadal trwał w swojej pozycji, a Flaming nie przyglądał mu się szczególnie. Wszystko było jednak grą, która miała na celu pokazać mu, że to on był najlepszy i najsilniejszy. Żeby mu przez myśl nie przeszedł atak ani nic innego, co by mogło zaszkodzić pointowi.
Szata nieznajomego przypominała tą należącą do Świteziankowego Jeziora, z którą nigdy nie zamienił, chociażby słowa, jednak nie była nielubiana wśród rodu, dlatego też nie robiło mu to najmniejszej różnicy. Westchnął teatralnie, słysząc kojący szum tafli rzeki, obijających się o grunt, na którym stali.
— Może was nie uczą. Klany to wielkie społeczności kotów, w których jest hierarchia. Koty podporządkowują się najwyżej postawionemu, czyli przywódcy. Później drugim najważniejszym jest jego prawa łapa, a zaraz pod nim medyk, czyli kot, który zajmuje się rannymi. Obowiązkiem wojowników jest chronić i bronić granic, a także przynosić każdego dnia zwierzynę na stos, żeby nie głodowano — zaczął wyjaśniać coś, co dla niego było oczywistym, w końcu tutaj przyszedł na świat i wszystkie te zasady nie były mu obce. Położył łapę na klacie. — Jestem kotem szanowanym i ambitnym, niezwykle utalentowanym, ale nie jestem przywódcą. Jeśli przyszedłeś tutaj polować na naszą zwierzynę, zrób parę kroków w tył i idź, dopóki jestem łaskawy.
Powinien się cieszyć, że Rogaty Flaming poświęcał mu tak wiele czasu. Każdego innego by zbył, oprócz rodziny i może Ulewnego Szkwału. Węgorz spojrzał na niego.
— Uczą... ale innych rzeczy — wydobyło się miauknięcie zwęglonego, nie był to jednak koniec wypowiedzi. — Nie mam zamiaru kraść wam zwierzyny, o to akurat nie musisz się martwić, poza waszymi granicami jest tego wystarczająco dużo.
Jego lekkie poirytowanie zdradziło jedynie lekkie drgnięcie końcówki ogona.
— Czy w takim klanie są jedynie koty, które się tam urodziły?
Rogaty Flaming pokręcił głową. Miał ochotę parsknąć. Czego mogli się uczyć? Pewnie nic, co by było warte jego uwagi.
— Nie. Ale większa część z nich to koty czystej krwi. Obcych traktujemy różnie, chyba że się wykażą i okażą całkowitą lojalność i szlachetność. Nie potrzebujemy kotów, które tylko by pasożytowały, bo już mamy takich od wyjadania. — Poruszył nieznacznie uchem. Miał na myśli oczywiście więźniów i koty maści czekoladowej, a także tych, co mu podpadli w ten lub tamten sposób. Dla niego jedni zasługiwali na pożywienie bardziej, drudzy mniej, a inni wcale. — Dopytujesz tak z czystej ciekawości czy może zostałeś wysłany jako szpieg? — Uniósł ciemną brew. Do tej pory zachowanie nieznajomego, może poza takim wypytywaniem nie wydało się jakieś szczególnie negatywne. Książę jednak musiał zachować niezwykłą ostrożność, skoro z nim rozmawiał, a przecież się nawet nie znali.
— Nie jestem szpiegiem. Nie pochodzę z żadnego z klanów. — Przedmiot Dwunożnych zwęglonego zafalował aksamitnie na chłodnym wietrze.
Książę pozwolił sobie na zrobienie chwilę przerwy i obejrzał go teraz dokładniej. W oczy rzuciło mu się nadszarpnięte ucho, smukła sylwetka oraz oczywiście ten przedmiot Dwunożnych. Urodą stał gdzieś pomiędzy kotką a kocurem. Przez chwilę Flaming nawet zaczął się zastanawiać jakiej płci był rozmówca.
— Jeśli to wszystko, to odprowadzę cię poza naszą granicę — powiedział do niego jeszcze, trochę zirytowany faktem, iż jego samotny spacer został przerwany w ten sposób, jednocześnie również ciekawy nieznajomego, mimo że przecież sam w tym momencie kończył ich jakże krótką interakcję. Nawet jeśli rozmówca nie wyglądał najgorzej, to nadal nie zadziało się nic szczególnego, co by mu zapadło w pamięci, oczywiście poza jego unikalną szatą, intensywnie zielonymi ślepiami i dopytywaniem o jego klan, albo przynajmniej tak sobie próbował wmówić, gdy spoglądał na niego trochę częściej, niż potrzebował.

***

Teraźniejszość

Wśród kotów Klanu Nocy, wraz z nadejściem mroźnej Pory Nagich Drzew poniosła się plotka, która finalnie dotarła i do niego, sugerująca, że powodem, dla którego do tej pory nie uganiał się za żadną z kotek, była jego preferencja do kocurów. Sam point nigdy szczególnie nie miał nawet za kim się oglądać, ponieważ albo były postrzegane negatywnie przez ród, albo zaszły mu w pewien sposób za skórę, tym samym od razu przekreślając ich dalsze interakcje. Również przez to jego opinia o kotkach uległa zmianie, pokusił się nawet o myśli, że kotki miały ikrę zamiast mózgu, z paroma wyjątkami, czyli jego rodziną i szanowanymi członkiniami Klanu Nocy. Dlatego stał się nawet bardziej wybredny. Jako najmłodszy z rodziny królewskiej, oczywiście wywołało to niepokój wewnątrz pobratymców, sugerujący, że może ród właśnie powoli przemijał. Ktoś musiał przyuważyć go na granicy z Węgorzem, jednak nie przejął się tym szczególnie – przecież koty stale miały do czynienia z samotnikami, a na zgromadzeniach rozmawiały z kotami należącymi do przynależności innej, niż oni. Również uroda samotnika mogła zmylić i sugerować, że wcale nie był kocurem, a kotką. Nikomu zatem nie powinno robić różnicy, z kim się widywał, dopóki nie zdradzał w ten sposób własnego klanu i nie łamał kodeksu wojownika. Przydadzą im się kolejni wojownicy. Może Rogaty Flaming spoglądał na całą tę sytuację inaczej też dlatego, że miał niejednokrotnie okazję zamienić z nim słowo?
Przyszedł na ich miejsce spotkań, rozglądając się za znajomym, ciemnym futrem kocura. Był ciekawy, czego mógł się od niego dowiedzieć dzisiaj. Śnieg akurat przestał sypać z nieba całkowicie pokrytego gęstymi, gołębimi chmurami. Pogoda była nieco cieplejsza, niżeli jakby miało świecić na niego słońce, a nieboskłon przestrzelony miałby być wieloma jasnymi obłokami, rozłożonymi nierównomiernie. Im dłużej musiał czekać na zwęglonego, tym bardziej się niecierpliwił.

<Węgorzu, moja cierpliwość jest na wagę złota>

Kasztanka urodziła!

 Kasztanka wydała na świat czwórkę zdrowych kociąt!

Zwinek

Dzwonkówka

Kraska

Paprotek

Od Roztargnionego Koperku CD. Kawczej Łapy

Koper od świtu było na łapach. Zresztą jak zwykle. Nigdy nie spało zbyt wiele, zasypiało długo po zajściu słońca, wstawało na chwilę przed promieniami słońca. Przeciągnęło się lekko, spoglądając na Chudy Grzbiet, który tłumaczył coś Bryzowej Łapie. Pomimo Pory Nagich Drzew nie było jeszcze aż tak chłodno, a śnieg jeszcze nie spadł. Było za to nadal dosyć deszczowo, przez co zioła w niektórych miejscach zaczynały powoli gnić. Liliowy westchnął, poprawiając kilka ziół, które rozwalił Chudzielec po tym, jak uporczywie szukał czegoś dla Bryzki. Uczennica wydawała się… w porządku. Niezbyt szkodliwa, było widać, że charaktery całej trójki były bardzo zróżnicowane. Koper cieszyło się, że to Chudy dostał kotkę jako uczennicę. Obawiało się, że energiczna kotka, tylko by cierpiała i boku takiego mentora jak ono. Dobijało jeno do setki księżyców, a medyk coraz bardziej odczuwało to w kościach. Coś, co Cisowe Tchnienie zaczęła czuć dopiero później. Koper czuło się słabsze już od kilku księżyców i nie było pewne, co było tego powodem. Chodzenie było coraz trudniejsze, a w niektóre dni po kryjomu wyciągało zioła na wzmocnienie ze stosu. Nie wiedziało, skąd ta słabość. Obawiało się jej, nie było pewne, komu o tym powiedzieć. Nie chciało w końcu nikogo martwić. Spokojne popołudnie przerwał medykom głos Kawczej Łapy. Zaraz za nim lekko chwiejąc się na łapach Tęczowa Łapa. Koper zmrużyło oczy, wzdychając. Już chciało zapytać o co chodzi, jednak czarny uczeń wyskoczył z zapytaniem szybciej, niż się spodziewało.

— Roztargniony Koperku — zaczął Kawka. — Ten przygłup nie może spać — miauknął zdyszany.

— Gdzie byliście? Mam nadzieję, że nie sami? — zapytało Koper, przygotowując ziarna maku. — Weź go do legowiska i przypilnuj, żeby to zjadł, dobra? — mruknęło cicho.

— Byliśmy za Opuszczonym Obozowiskiem. Chcieliśmy zobaczyć wycinkę lasu, ale zauważył nas lis — odparł Nicość, unikając kwestii czy byli sami. — Dobrze.

Tęcza wziął mak do pyszczka, na razie, starając się go nie gryźć.

— Nie odpowiedziałeś mi na pytanie. Czy byliście sami? — zapytało jeszcze raz, mrużąc oczy.

— Tak byliśmy. Nie mów o tym nikomu, proszę — miauknął Kawka, przełykając ślinę.

Koper westchnęli tylko cicho, postanawiając, że się nie odezwie.

<Kawcza Łapo?>

Wyleczeni: Tęczowa Łapa

Od Kawczej Łapy do Roztargnionego Koperku

Kawcza Łapa szturchnął łapą kremowego ucznia.

— Nie śpię. Co chcesz? — zapytał Tęcza, liżąc się po łapie.

— Wyglądasz coraz gorzej stary — mruknął Nicość.

Nie wiedzieć, dlaczego w jakiś sposób zaprzyjaźnił się z niebieskookim kocurem. Mieli bardzo różne charaktery, inne preferencje, style życia, wiarę i nadzieję na przyszłość, a mimo to jakimś cudem się dogadywali. Wspólnie tworzyli trochę przerażający i nienaturalny, lecz bardzo zgrany duet. Energia Tęczowej Łapy i psotliwość Kawczej Łapy kończyła się problemami, z którymi zawsze jakoś zdołali wykaraskać się ze sprytem. Tego dnia czmychnęli z obozu, kierując się w stronę terenów za Opuszczonym Obozowiskiem. Kawka słyszał niegdyś od Księżyca, że była tam wycinka lasu. Oprócz tego zmarła tam też jakaś Barczatka, czy ktoś taki. Nicość mógł się mylić odnośnie do tego imienia, ale nie zastanawiał się nad tym ani wtedy, ani teraz. Uczniowie przepłynęli rzekę, trafiając na odcięty kawałek terenów klanu. Chcieli iść dalej, jednak do nozdrza obojga dotarł okropny zapach rudo Futrego stworzenia. Nicość zjeżył futro.

— Musimy uciekać. JUŻ. Przepłyniemy rzekę — miauknął Kawka, powoli, idąc w stronę. — Nie przepłynie rzeki! Na pewno! — dodał, płynąć w stronę brzegu, na którym jeszcze chwilę wcześniej byli.

Intuicja zawiodła zielonookiego.

— Chyba jednak tu płynie — miauknął Tęczowa Łapa, ledwo trzymając się na łapach.

Zaczęli biec, ile sił w łapach, w końcu, trafiając do Potwornej Przełęczy. Skryli się za jednym z kamieni, oddychając ciężko. Chwilę po tym Nicość usłyszał jak coś, a może raczej ktoś upada na ziemię z cichym hukiem.

— Tęczowa Łapo? Żyjesz? — zapytał Kawka, szturchając go łapą. — Nie będę cię ciągać przez całe tereny, nie powinniśmy nawet wychodzić! No daleeejj!!! — miauknął.

Zaczął się zastanawiać, czy kocur w ogóle żyje. Zaraz, jednak mógł usłyszeć ciche pochrapywanie.

— Nie no ja cię rozszarpię — warknął cicho, gryząc starszego ucznia w ucho.

Tęcza mlasnął i otworzył oczy.

— Do obozu. Już. Nie będę cię nosił nie ma opcji. Idziemy do medyków — mruknął rozzłoszczony.

***

Weszli do legowiska medyka. Cała trójka na szczęście była na swoim miejscu.

— Roztargniony Koperku — zaczął Kawka. — Ten przygłup nie może spać — miauknął zdyszany.

<Roztargniony Koperku?>

[328 słów]

[7%]

Od Kawczej Łapy do Makowej Iluzji

Wczorajszy patrol z Makową Iluzją, Tęczową Łapą i Nocnym Śpiewakiem musiał podsunąć Rozbitej Księżycowi genialny pomysł, jakim było wysłanie Tęczowej Łapy i jego mentorki na polowanie, aby mogli porównać swoje umiejętności. Czarny kocur miał jednak wrażenie, że Księżyc chciał po prostu popisać się przed rudą kotką, że ma lepszego ucznia. Kawka postanowił, więc nie wtryniać się zbytnio w wizję bielucha i wyszedł grzecznie z całą trójką z obozu, kierując się w stronę Opuszczonego Obozowiska. Mało Rozbity Księżyc wiedział o tym, jak bardzo beznadziejny był w rzeczywistości Nów w polowaniach. Gdy dotarli w końcu na miejsce Makowa Iluzja wydawała się nieco nerwowa. Zauważyli to prawdopodobnie wszyscy, lecz nikt prócz wielce troskliwego Księżyca nie zwrócił na to uwagi. Nicość zastrzygł uchem i wytężył skupienie, chcąc usłyszeć, o czym rozmawiała z jego ojcem i zarazem mentorem.

— Wiesz… bo ja naprawdę nie przepadam za polowaniem. Nienawidzę uśmiercać zwierzyny. A walka… jest jeszcze gorsza — miauknęła kotka.

Kawka przewrócił oczami.

„To po jakiego grzyba zostałaś wojowniczką? Już lepiej by było jej jako samotniczce, o pieszczotach nie wspominając. Żyłaby sobie tam pewnie jak ryba w wodzie” pomyślał czarnulek.

— Polujesz? — zapytał Tęczowa Łapa.

— Oj ucisz się, aktualnie to akurat podsłuchuję — odmiauknął, nerwowo machając łapą w stronę kremusa.

— Jak chcesz — wzruszył ramionami, odchodząc kawałek dalej.

— … i też nienawidzę polować, walczyć. Lubię biegać, ale to wszystko. Bo widzisz niestety jesteśmy do tego zmuszeni. Z pewnością jesteś tego świadoma? Nie boisz się zanurzyć kłów w martwej zwierzynie, aby ją spożyć, ale obawiasz się samego polowania? Zgaduję. Swoją pierwszą zwierzynę byłem w stanie złapać dopiero po kilku księżycach, a Kocimiętkowy Wir za każdym razem patrzyła jak chwilę po tym płaczę. Damy sobie radę — uśmiechnął się Księżyc.

„I to ma być mój mentor? Przecież to mameja jakaś” pomyślał Kawka, mrużąc oczy.

Po chwili wrócił Tęczowa Łapa z myszą i niewielkim wróblem. Nicość zjeżył futro.

Ustawił się, aby zapolować na ryjówkę siedzącą przy okolicznym krzaku, jednak kremowy kocur był pierwszy.

— Za wolno — miauknął wesoło, a Kawczy czuł, jak coś w nim się gotuje.

— Idź mi stąd lepiej, bo za siebie nie ręczę — warknął cicho, odsuwając się kawałek dalej.

Rozpoczął polowanie kawałek dalej. Jakimś cudem udało mu się złapać wiewiórkę. Co prawda niezbyt mięsistą i musiał wbiec za nią na drzewo, bo mu uciekła, ale ostatecznie mu się udało.

— Dobrze się czujesz? Tęczowa Łapa, który wydaje się zaraz zasnąć na stojąco upolował więcej od ciebie — zapytał Księżyc, przechylając główkę.

Nicość nie był w stanie, czy był to bardziej troskliwy, czy szyderczy gest. Nie słysząc odpowiedzi bieluch wysunął się do przodu, aby porozmawiać z Tęczową Łapą.

— Jak to jest, że ty boisz się polować, a twój uczeń jest, w tym tak dobry? — zapytał Makową Iluzję Kawka.

<Makowa Iluzjo?>

[440 słów]

[9%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) do Nocnego Śpiewaka

Kiedyś

Pomimo braku dalszego kontaktu ze Skowronkiem Nicość z łatwością odgadł, który dokładnie kot był jego drugim ojcem. Czarny kocur z idealnie ułożonym futrem z wczepionymi w tak samo idealnych lokalizacjach ozdobach w postaci kwiatów i kolorowych piór. Gdyby małego czarnulka to obchodziło lub gdyby po prostu miał dłuższą sierść może, nawet by mu pozazdrościł wyglądu, w którego najwyraźniej włożył trochę więcej wyobraźni i kreatywności. Biorąc to jednak pod uwagę krótkowłosy mógł tylko przewrócić oczami i ignorować kocura tak jak każdego, innego, spotkanego w żłobku.

Aktualnie

— Niicooość. Kawcza Łapo. Chodź, jesteśmy wyznaczeni na patrol. No dalej, trzeba upolować trochę zwierzyny. Wkrótce nie będzie z czego polować, zbliża się Pora Nagich Drzew. Już wiesz jak często się zdarzają wypadki przez mokrą ściółkę i kamienie — trajkotał Rozbity Księżyc.

Czarny, czując, że nie uwolni się od gadania niebieskookiego półgłówka zdecydował się, że w końcu wstanie ze swojego legowiska i wyruszy na patrol razem z grupą, tak jak bieluch oczekiwał. Przeciągnął się i wyszedł na zewnątrz, mrugając kilkukrotnie oczami, aby przyzwyczaić się do nieco innego światła. Przed jego oczami stanął widok dokładnie takiej ekipy: Makowa Iluzja grzebiąca pazurem w ziemi, Tęczowa Łapa bez przerwy trajkoczący do rudej kotki, choć wyraźnie niewyspany, ale też Nocny Śpiewak, spokojny i nie rzucający się w oczy. Grupy patroli musiały być coraz większe, aby mogły przeczesywać większe obszary w poszukiwaniu pożywienia.

Szli w stronę Opuszczonego Obozowiska.

— Zimno trochę, co nie? Nocny Śpiewaku masz niezłe futro — stwierdził Kawka z uśmiechem, usiłując nie dodawać do niego szczególnie widocznego jadu. — Skąd takie fajne piórka?

<Nocny Śpiewaku?>

[252 słowa]

[5%]