Od Łzawej Łapy

Odkąd straciła tytuł, miała wrażenie, że wszystko, co tak bardzo kochała, nagle odwróciło się do niej plecami, jak gdyby wystarczyła jedna decyzja, żeby z kotki, której jeszcze niedawno powierzano troskę o innych, stała się kimś, kogo można było bez większego żalu odsunąć na bok. Najbardziej nienawidziła swojej głupiej mentorki oraz durnego Zawodzącego Gwiazdy, ponieważ oboje doskonale wiedzieli, ile znaczyła dla niej ścieżka medyczki, a mimo to odebrali jej ją, jakby wszystkie miesiące nauki, wszystkie wyrzeczenia i każda chwila spędzona na pomaganiu innym nie miały najmniejszego znaczenia.

Najchętniej wcisnęłaby im w pyski dokładnie te same jagody, które dała Rudzik, a kiedy wyobrażała sobie ich miny, kiedy wreszcie zrozumieliby, że nie są tak nietykalni, jak im się wydawało, gniew na moment przynosił jej niemal przyjemne uczucie satysfakcji.

W jej oczach byli zdrajcami.

Zdradzili nie tylko ją, lecz także wszystko, w co wierzyła, a przecież przez cały ten czas starała się być dla nich kimś, na kim można polegać. Zawsze chciała pomagać, zawsze chciała być obok, kiedy ktoś cierpiał, i nawet wtedy, kiedy sama była zmęczona albo miała własne problemy, potrafiła odsunąć je na bok, żeby zająć się kimś, kto potrzebował jej bardziej. Czy naprawdę tak wiele oczekiwała w zamian, licząc na to, że kiedy przyjdzie jej najtrudniejszy moment, ktoś również stanie przy niej?

Łzawa Łapa poczuła pieczenie pod powiekami i natychmiast odwróciła głowę. Nie chciała, żeby ktokolwiek zobaczył ją płaczącą.

Jeszcze niedawno była kimś, do kogo można było przyjść, kiedy bolała rana, kiedy ktoś potrzebował pomocy, a teraz wystarczyło, że odebrano jej tytuł, żeby nagle okazało się, że nikt nie potrzebuje jej już wcale.

Czy naprawdę tak łatwo można było o niej zapomnieć?

Ta myśl bolała bardziej niż wszystko inne.

Jeszcze niedawno wyobrażała sobie dzień, w którym otrzyma pełne imię i wreszcie będzie mogła udowodnić całemu klanowi, że zasługiwała na swoją pozycję. Widziała siebie pochyloną nad rannymi kotami, słyszała podziękowania i wyobrażała sobie, że kiedy ktoś będzie potrzebował pomocy, pierwszym imieniem, jakie przyjdzie mu do głowy, będzie właśnie jej imię. Nie chodziło przecież tylko o sam tytuł, chciała być kimś ważnym, kimś, bez kogo inni nie potrafiliby sobie poradzić, a teraz wszystko to zostało jej odebrane, zanim zdążyła naprawdę rozpocząć swoje życie.

Nie będzie medyczką, nie będzie liderką i nie będzie nawet kimś szczególnym.

Zostanie zwykłą wojowniczką, a potem będzie musiała spędzić całe życie wśród kotów, które będą pamiętać ją wyłącznie jako tę, która popełniła niewybaczalny błąd.

Wyobraziła sobie miny Milczącego Zewu oraz Zawodzącej Gwiazdy, kiedy będą rozmawiać o niej za jej plecami, i niemal widziała ich rozbawione spojrzenia, jakby cała ta sytuacja była dla nich powodem do dumy. Pewnie cieszyli się, że udało im się jej pozbyć, a może nawet śmiali się z tego, jak bardzo wierzyła, że kiedykolwiek pozwolą jej zostać kimś wielkim.

Wspomnienie dnia jej mianowania wróciło do niej tak nagle, że aż zacisnęła szczęki, jeszcze niedawno uważała ten dzień za jedno z najpiękniejszych wspomnień swojego życia. Pamiętała, jak była podekscytowana, jak bardzo chciała, żeby wszyscy byli z niej dumni, i jak przez cały czas wypatrywała ojca, licząc na to, że podejdzie do niej i powie coś, co zapamięta na zawsze.

Zamiast tego podszedł do Zewu, żeby mu pogratulować, podczas gdy ją pozostawił samą sobie.

Wtedy próbowała znaleźć dla niego usprawiedliwienie, ponieważ nie chciała dopuścić do siebie myśli, że mogło chodzić o coś więcej, lecz teraz, kiedy wszystko inne również się rozpadło, nagle zobaczyła w tym wspomnieniu coś, czego wcześniej nie chciała dostrzec.

To wszystko miało sens.

Ojciec nigdy jej nie kochał.

Gdyby było inaczej, zauważyłby ją, tak jak zauważał innych, i nie pozwoliłby, żeby w jednym z najważniejszych dni jej życia ktoś inny znalazł się na pierwszym miejscu. Łzawa Łapa poczuła, jak żal zaciska jej gardło, ale niemal natychmiast zastąpiła go złość. Znacznie łatwiej było jej myśleć o tym, że została zdradzona, niż przyznać, jak bardzo chciała, żeby ktoś ją wtedy przytulił i powiedział, że jest z niej dumny.

Nie potrzebowała ich.

Przynajmniej tak próbowała sobie wmówić.

Nie chciała dłużej tu żyć. Z wielką chęcią uciekłaby jak najdalej stąd. Nie zamierzała siedzieć jako więzień, czekając, aż pewnego dnia każą jej zostać zwykłą wojowniczką, a potem całe życie słuchać przypomnień o tym, kim mogła zostać, gdyby nie wszystko, co wydarzyło się wcześniej. Zrobili z niej potwora, chociaż przecież robiła tylko to, co uważała za konieczne, a jeżeli czasami podejmowała decyzje, których inni nie rozumieli, to chyba właśnie na tym polegało życie kogoś, kto miał troszczyć się o innych.

Może gdyby urodziła się w innym miocie, wszystko wyglądałoby inaczej.

Może gdyby nie była częścią tego przeklętego miotu sojuszniczego, zostałaby w Owocowym Lesie, gdzie mogłaby prowadzić spokojne życie i nie musiałaby ciągle martwić się o to, czy jej rodzina potrafi właściwie zadbać o klan. Może miałaby wtedy swoje miejsce, swoje obowiązki i koty, które rzeczywiście byłyby z niej dumne, zamiast ciągle zmuszać ją do udowadniania, że zasługuje na odrobinę uwagi.

Przez chwilę pozwoliła sobie wyobrazić taki świat, w którym wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej, a ona nie musiałaby każdego dnia zastanawiać się, czy ktoś jeszcze jej potrzebuje. W tej wizji była spokojniejsza, szczęśliwsza i przede wszystkim otoczona kotami, które przychodziły do niej nie dlatego, że musiały, lecz dlatego, że chciały mieć ją obok siebie.

Obraz był tak przyjemny, że niemal chciała w niego uwierzyć.

Potem przypomniała sobie, że to tylko wyobraźnia, a rzeczywistość nadal pozostawała taka sama.

— I co ja mam teraz zrobić? — wyrzuciła z siebie, podnosząc głos tak gwałtownie, że sama aż drgnęła.

Nikt jej nie odpowiedział, więc Łzawa Łapa zaczęła mówić dalej, jakby próbowała przekonać samą siebie, że jej pytanie wcale nie było rozpaczliwym wołaniem o pomoc.

Mogła uciec do innego klanu, lecz wtedy musiałaby liczyć się z tym, że Zawodząca Gwiazda opowie tamtejszym kotom kolejne kłamstwa, a jeśli uwierzą mu, a nie jej, po raz kolejny zostałaby sama i musiałaby szukać następnego miejsca, w którym mogłaby zacząć od nowa.

Mogła zostać samotniczką, ale ta możliwość przerażała ją jeszcze bardziej, ponieważ nie wiedziała prawie nic o życiu poza klanem, nie potrafiła dobrze polować ani walczyć i nie znała terenów wystarczająco dobrze, żeby poradzić sobie bez czyjejkolwiek pomocy. Prędzej czy później musiałaby znaleźć jakieś pożywienie, obronić się przed większym drapieżnikiem albo przetrwać pierwszą naprawdę ciężką noc, a ona nawet nie wiedziała, czy potrafiłaby rozpalić w sobie wystarczająco dużo odwagi, żeby wtedy nie uciec z powrotem do pierwszego miejsca, które zapewniało jej bezpieczeństwo.

Nie mogła zostać.

Nie mogła odejść.

Nie mogła również wrócić do dawnego życia, ponieważ po wszystkim, co się wydarzyło, nie potrafiła już udawać, że nic się nie zmieniło.

Im dłużej próbowała znaleźć jakieś rozwiązanie, tym bardziej miała wrażenie, że wszystkie ścieżki prowadzą ją w ślepy zaułek, a z każdej strony wyrastają ściany, których nie potrafiła przeskoczyć. Czuła się tak, jak gdyby los zagonił ją w kozi róg i teraz cierpliwie czekał, aż wreszcie przestanie się szarpać.

Nie cierpiała Zawodzącej Gwiazdy.

Nie cierpiała Wdzięcznej Firletki.

Nie cierpiała Skrzydlatej Płomykówki.

Nie cierpiała tego klanu.

Od Rogatego Flaminga CD. Węgorza

Przeszłość

Pora Opadających Liści dopisywała na tyle, żeby nie doskwierać Rogatemu Flamingowi. Książę miał bujną, gęstą okrywę, dlatego też załamania pogodowe nie dotykały go aż tak szczególnie. Dzięki swojej rybnej diecie zresztą powszechnej wśród kotów zamieszkujących i urodzonych w Klanie Nocy, jego futro było śliskie i lśniące, dobrze radziło sobie z pojedynczymi kroplami wody, jednocześnie wyglądając onieśmielająco. Woda była chłodna, dlatego też nie najmądrzejszym było przebywanie w niej dłużej niż jedynie po to, żeby przepłynąć z wysepki na wysepkę. Wysoko pnące się drzewa różnego rodzaju zabarwione były przez wielokolorowe, jaskrawe liście, które jeszcze nie tak dawno temu były pokryte samą zielenią z ewentualnymi ubytkami, gdy słońce przyprażyło konkretniej. Dzisiaj zapowiadało się naprawdę owocnie – nie chmurzyło się, niebo było tak czyste, jak kłosy księcia, chociaż oczywiście nie mogło się mu równać. On był ponadto i przykładał dużo więcej czasu pielęgnacji nad sobą, niżeli nieboskłon nad zbieraniem obłoków.
Dzień ten jednak nie mógł być idealnym wiecznie. Patrzył chłodno na samotnika stojącego przed nim, ciemna końcówka przyozdobiona ogórecznikiem wywijała lekko na boki, gdy sprawdzał, czy Węgorz zamierzał cokolwiek mu zrobić. Byłoby to niezwykle głupie z jego strony, w końcu Flaming nie był byle kim. Zauważywszy jednak, iż zwęglony opuścił łeb pokornie, a postawę ciała miał rozluźnioną, point spojrzał na niego wyniośle. Musiał zaznaczyć, że był u siebie. Spokojny ton głosu u zielonookiego był na plus, jednak mógł również powodować takie zachowanie u łaciatego. Na co dzień traktował niektóre koty w ten sposób, owszem, ale głównie czekoladowe i głównie Fląderkę. Ona zawsze chyliła głowy tak, jakby czekała aż ktoś na nią napluje z tym swoim wzrokiem zbitego psa. Był niezwykle łaskawy, pozwalając jej usługiwać sobie. Kto wie, może gdyby musiała komuś innemu, to mogliby ją traktować dużo gorzej?
— Przychodzisz tutaj i nie wiesz, czym są klany? — zapytał, kręcąc łbem ze zrezygnowaniem. Węgorz nadal trwał w swojej pozycji, a Flaming nie przyglądał mu się szczególnie. Wszystko było jednak grą, która miała na celu pokazać mu, że to on był najlepszy i najsilniejszy. Żeby mu przez myśl nie przeszedł atak ani nic innego, co by mogło zaszkodzić pointowi.
Szata nieznajomego przypominała tą należącą do Świteziankowego Jeziora, z którą nigdy nie zamienił, chociażby słowa, jednak nie była nielubiana wśród rodu, dlatego też nie robiło mu to najmniejszej różnicy. Westchnął teatralnie, słysząc kojący szum tafli rzeki, obijających się o grunt, na którym stali.
— Może was nie uczą. Klany to wielkie społeczności kotów, w których jest hierarchia. Koty podporządkowują się najwyżej postawionemu, czyli przywódcy. Później drugim najważniejszym jest jego prawa łapa, a zaraz pod nim medyk, czyli kot, który zajmuje się rannymi. Obowiązkiem wojowników jest chronić i bronić granic, a także przynosić każdego dnia zwierzynę na stos, żeby nie głodowano — zaczął wyjaśniać coś, co dla niego było oczywistym, w końcu tutaj przyszedł na świat i wszystkie te zasady nie były mu obce. Położył łapę na klacie. — Jestem kotem szanowanym i ambitnym, niezwykle utalentowanym, ale nie jestem przywódcą. Jeśli przyszedłeś tutaj polować na naszą zwierzynę, zrób parę kroków w tył i idź, dopóki jestem łaskawy.
Powinien się cieszyć, że Rogaty Flaming poświęcał mu tak wiele czasu. Każdego innego by zbył, oprócz rodziny i może Ulewnego Szkwału. Węgorz spojrzał na niego.
— Uczą... ale innych rzeczy — wydobyło się miauknięcie zwęglonego, nie był to jednak koniec wypowiedzi. — Nie mam zamiaru kraść wam zwierzyny, o to akurat nie musisz się martwić, poza waszymi granicami jest tego wystarczająco dużo.
Jego lekkie poirytowanie zdradziło jedynie lekkie drgnięcie końcówki ogona.
— Czy w takim klanie są jedynie koty, które się tam urodziły?
Rogaty Flaming pokręcił głową. Miał ochotę parsknąć. Czego mogli się uczyć? Pewnie nic, co by było warte jego uwagi.
— Nie. Ale większa część z nich to koty czystej krwi. Obcych traktujemy różnie, chyba że się wykażą i okażą całkowitą lojalność i szlachetność. Nie potrzebujemy kotów, które tylko by pasożytowały, bo już mamy takich od wyjadania. — Poruszył nieznacznie uchem. Miał na myśli oczywiście więźniów i koty maści czekoladowej, a także tych, co mu podpadli w ten lub tamten sposób. Dla niego jedni zasługiwali na pożywienie bardziej, drudzy mniej, a inni wcale. — Dopytujesz tak z czystej ciekawości czy może zostałeś wysłany jako szpieg? — Uniósł ciemną brew. Do tej pory zachowanie nieznajomego, może poza takim wypytywaniem nie wydało się jakieś szczególnie negatywne. Książę jednak musiał zachować niezwykłą ostrożność, skoro z nim rozmawiał, a przecież się nawet nie znali.
— Nie jestem szpiegiem. Nie pochodzę z żadnego z klanów. — Przedmiot Dwunożnych zwęglonego zafalował aksamitnie na chłodnym wietrze.
Książę pozwolił sobie na zrobienie chwilę przerwy i obejrzał go teraz dokładniej. W oczy rzuciło mu się nadszarpnięte ucho, smukła sylwetka oraz oczywiście ten przedmiot Dwunożnych. Urodą stał gdzieś pomiędzy kotką a kocurem. Przez chwilę Flaming nawet zaczął się zastanawiać jakiej płci był rozmówca.
— Jeśli to wszystko, to odprowadzę cię poza naszą granicę — powiedział do niego jeszcze, trochę zirytowany faktem, iż jego samotny spacer został przerwany w ten sposób, jednocześnie również ciekawy nieznajomego, mimo że przecież sam w tym momencie kończył ich jakże krótką interakcję. Nawet jeśli rozmówca nie wyglądał najgorzej, to nadal nie zadziało się nic szczególnego, co by mu zapadło w pamięci, oczywiście poza jego unikalną szatą, intensywnie zielonymi ślepiami i dopytywaniem o jego klan, albo przynajmniej tak sobie próbował wmówić, gdy spoglądał na niego trochę częściej, niż potrzebował.

***

Teraźniejszość

Wśród kotów Klanu Nocy, wraz z nadejściem mroźnej Pory Nagich Drzew poniosła się plotka, która finalnie dotarła i do niego, sugerująca, że powodem, dla którego do tej pory nie uganiał się za żadną z kotek, była jego preferencja do kocurów. Sam point nigdy szczególnie nie miał nawet za kim się oglądać, ponieważ albo były postrzegane negatywnie przez ród, albo zaszły mu w pewien sposób za skórę, tym samym od razu przekreślając ich dalsze interakcje. Również przez to jego opinia o kotkach uległa zmianie, pokusił się nawet o myśli, że kotki miały ikrę zamiast mózgu, z paroma wyjątkami, czyli jego rodziną i szanowanymi członkiniami Klanu Nocy. Dlatego stał się nawet bardziej wybredny. Jako najmłodszy z rodziny królewskiej, oczywiście wywołało to niepokój wewnątrz pobratymców, sugerujący, że może ród właśnie powoli przemijał. Ktoś musiał przyuważyć go na granicy z Węgorzem, jednak nie przejął się tym szczególnie – przecież koty stale miały do czynienia z samotnikami, a na zgromadzeniach rozmawiały z kotami należącymi do przynależności innej, niż oni. Również uroda samotnika mogła zmylić i sugerować, że wcale nie był kocurem, a kotką. Nikomu zatem nie powinno robić różnicy, z kim się widywał, dopóki nie zdradzał w ten sposób własnego klanu i nie łamał kodeksu wojownika. Przydadzą im się kolejni wojownicy. Może Rogaty Flaming spoglądał na całą tę sytuację inaczej też dlatego, że miał niejednokrotnie okazję zamienić z nim słowo?
Przyszedł na ich miejsce spotkań, rozglądając się za znajomym, ciemnym futrem kocura. Był ciekawy, czego mógł się od niego dowiedzieć dzisiaj. Śnieg akurat przestał sypać z nieba całkowicie pokrytego gęstymi, gołębimi chmurami. Pogoda była nieco cieplejsza, niżeli jakby miało świecić na niego słońce, a nieboskłon przestrzelony miałby być wieloma jasnymi obłokami, rozłożonymi nierównomiernie. Im dłużej musiał czekać na zwęglonego, tym bardziej się niecierpliwił.

<Węgorzu, moja cierpliwość jest na wagę złota>

Kasztanka urodziła!

 Kasztanka wydała na świat czwórkę zdrowych kociąt!

Zwinek

Dzwonkówka

Kraska

Paprotek

Od Roztargnionego Koperku CD. Kawczej Łapy

Koper od świtu było na łapach. Zresztą jak zwykle. Nigdy nie spało zbyt wiele, zasypiało długo po zajściu słońca, wstawało na chwilę przed promieniami słońca. Przeciągnęło się lekko, spoglądając na Chudy Grzbiet, który tłumaczył coś Bryzowej Łapie. Pomimo Pory Nagich Drzew nie było jeszcze aż tak chłodno, a śnieg jeszcze nie spadł. Było za to nadal dosyć deszczowo, przez co zioła w niektórych miejscach zaczynały powoli gnić. Liliowy westchnął, poprawiając kilka ziół, które rozwalił Chudzielec po tym, jak uporczywie szukał czegoś dla Bryzki. Uczennica wydawała się… w porządku. Niezbyt szkodliwa, było widać, że charaktery całej trójki były bardzo zróżnicowane. Koper cieszyło się, że to Chudy dostał kotkę jako uczennicę. Obawiało się, że energiczna kotka, tylko by cierpiała i boku takiego mentora jak ono. Dobijało jeno do setki księżyców, a medyk coraz bardziej odczuwało to w kościach. Coś, co Cisowe Tchnienie zaczęła czuć dopiero później. Koper czuło się słabsze już od kilku księżyców i nie było pewne, co było tego powodem. Chodzenie było coraz trudniejsze, a w niektóre dni po kryjomu wyciągało zioła na wzmocnienie ze stosu. Nie wiedziało, skąd ta słabość. Obawiało się jej, nie było pewne, komu o tym powiedzieć. Nie chciało w końcu nikogo martwić. Spokojne popołudnie przerwał medykom głos Kawczej Łapy. Zaraz za nim lekko chwiejąc się na łapach Tęczowa Łapa. Koper zmrużyło oczy, wzdychając. Już chciało zapytać o co chodzi, jednak czarny uczeń wyskoczył z zapytaniem szybciej, niż się spodziewało.

— Roztargniony Koperku — zaczął Kawka. — Ten przygłup nie może spać — miauknął zdyszany.

— Gdzie byliście? Mam nadzieję, że nie sami? — zapytało Koper, przygotowując ziarna maku. — Weź go do legowiska i przypilnuj, żeby to zjadł, dobra? — mruknęło cicho.

— Byliśmy za Opuszczonym Obozowiskiem. Chcieliśmy zobaczyć wycinkę lasu, ale zauważył nas lis — odparł Nicość, unikając kwestii czy byli sami. — Dobrze.

Tęcza wziął mak do pyszczka, na razie, starając się go nie gryźć.

— Nie odpowiedziałeś mi na pytanie. Czy byliście sami? — zapytało jeszcze raz, mrużąc oczy.

— Tak byliśmy. Nie mów o tym nikomu, proszę — miauknął Kawka, przełykając ślinę.

Koper westchnęli tylko cicho, postanawiając, że się nie odezwie.

<Kawcza Łapo?>

Wyleczeni: Tęczowa Łapa

Od Kawczej Łapy do Roztargnionego Koperku

Kawcza Łapa szturchnął łapą kremowego ucznia.

— Nie śpię. Co chcesz? — zapytał Tęcza, liżąc się po łapie.

— Wyglądasz coraz gorzej stary — mruknął Nicość.

Nie wiedzieć, dlaczego w jakiś sposób zaprzyjaźnił się z niebieskookim kocurem. Mieli bardzo różne charaktery, inne preferencje, style życia, wiarę i nadzieję na przyszłość, a mimo to jakimś cudem się dogadywali. Wspólnie tworzyli trochę przerażający i nienaturalny, lecz bardzo zgrany duet. Energia Tęczowej Łapy i psotliwość Kawczej Łapy kończyła się problemami, z którymi zawsze jakoś zdołali wykaraskać się ze sprytem. Tego dnia czmychnęli z obozu, kierując się w stronę terenów za Opuszczonym Obozowiskiem. Kawka słyszał niegdyś od Księżyca, że była tam wycinka lasu. Oprócz tego zmarła tam też jakaś Barczatka, czy ktoś taki. Nicość mógł się mylić odnośnie do tego imienia, ale nie zastanawiał się nad tym ani wtedy, ani teraz. Uczniowie przepłynęli rzekę, trafiając na odcięty kawałek terenów klanu. Chcieli iść dalej, jednak do nozdrza obojga dotarł okropny zapach rudo Futrego stworzenia. Nicość zjeżył futro.

— Musimy uciekać. JUŻ. Przepłyniemy rzekę — miauknął Kawka, powoli, idąc w stronę. — Nie przepłynie rzeki! Na pewno! — dodał, płynąć w stronę brzegu, na którym jeszcze chwilę wcześniej byli.

Intuicja zawiodła zielonookiego.

— Chyba jednak tu płynie — miauknął Tęczowa Łapa, ledwo trzymając się na łapach.

Zaczęli biec, ile sił w łapach, w końcu, trafiając do Potwornej Przełęczy. Skryli się za jednym z kamieni, oddychając ciężko. Chwilę po tym Nicość usłyszał jak coś, a może raczej ktoś upada na ziemię z cichym hukiem.

— Tęczowa Łapo? Żyjesz? — zapytał Kawka, szturchając go łapą. — Nie będę cię ciągać przez całe tereny, nie powinniśmy nawet wychodzić! No daleeejj!!! — miauknął.

Zaczął się zastanawiać, czy kocur w ogóle żyje. Zaraz, jednak mógł usłyszeć ciche pochrapywanie.

— Nie no ja cię rozszarpię — warknął cicho, gryząc starszego ucznia w ucho.

Tęcza mlasnął i otworzył oczy.

— Do obozu. Już. Nie będę cię nosił nie ma opcji. Idziemy do medyków — mruknął rozzłoszczony.

***

Weszli do legowiska medyka. Cała trójka na szczęście była na swoim miejscu.

— Roztargniony Koperku — zaczął Kawka. — Ten przygłup nie może spać — miauknął zdyszany.

<Roztargniony Koperku?>

[328 słów]

[7%]

Od Kawczej Łapy do Makowej Iluzji

Wczorajszy patrol z Makową Iluzją, Tęczową Łapą i Nocnym Śpiewakiem musiał podsunąć Rozbitej Księżycowi genialny pomysł, jakim było wysłanie Tęczowej Łapy i jego mentorki na polowanie, aby mogli porównać swoje umiejętności. Czarny kocur miał jednak wrażenie, że Księżyc chciał po prostu popisać się przed rudą kotką, że ma lepszego ucznia. Kawka postanowił, więc nie wtryniać się zbytnio w wizję bielucha i wyszedł grzecznie z całą trójką z obozu, kierując się w stronę Opuszczonego Obozowiska. Mało Rozbity Księżyc wiedział o tym, jak bardzo beznadziejny był w rzeczywistości Nów w polowaniach. Gdy dotarli w końcu na miejsce Makowa Iluzja wydawała się nieco nerwowa. Zauważyli to prawdopodobnie wszyscy, lecz nikt prócz wielce troskliwego Księżyca nie zwrócił na to uwagi. Nicość zastrzygł uchem i wytężył skupienie, chcąc usłyszeć, o czym rozmawiała z jego ojcem i zarazem mentorem.

— Wiesz… bo ja naprawdę nie przepadam za polowaniem. Nienawidzę uśmiercać zwierzyny. A walka… jest jeszcze gorsza — miauknęła kotka.

Kawka przewrócił oczami.

„To po jakiego grzyba zostałaś wojowniczką? Już lepiej by było jej jako samotniczce, o pieszczotach nie wspominając. Żyłaby sobie tam pewnie jak ryba w wodzie” pomyślał czarnulek.

— Polujesz? — zapytał Tęczowa Łapa.

— Oj ucisz się, aktualnie to akurat podsłuchuję — odmiauknął, nerwowo machając łapą w stronę kremusa.

— Jak chcesz — wzruszył ramionami, odchodząc kawałek dalej.

— … i też nienawidzę polować, walczyć. Lubię biegać, ale to wszystko. Bo widzisz niestety jesteśmy do tego zmuszeni. Z pewnością jesteś tego świadoma? Nie boisz się zanurzyć kłów w martwej zwierzynie, aby ją spożyć, ale obawiasz się samego polowania? Zgaduję. Swoją pierwszą zwierzynę byłem w stanie złapać dopiero po kilku księżycach, a Kocimiętkowy Wir za każdym razem patrzyła jak chwilę po tym płaczę. Damy sobie radę — uśmiechnął się Księżyc.

„I to ma być mój mentor? Przecież to mameja jakaś” pomyślał Kawka, mrużąc oczy.

Po chwili wrócił Tęczowa Łapa z myszą i niewielkim wróblem. Nicość zjeżył futro.

Ustawił się, aby zapolować na ryjówkę siedzącą przy okolicznym krzaku, jednak kremowy kocur był pierwszy.

— Za wolno — miauknął wesoło, a Kawczy czuł, jak coś w nim się gotuje.

— Idź mi stąd lepiej, bo za siebie nie ręczę — warknął cicho, odsuwając się kawałek dalej.

Rozpoczął polowanie kawałek dalej. Jakimś cudem udało mu się złapać wiewiórkę. Co prawda niezbyt mięsistą i musiał wbiec za nią na drzewo, bo mu uciekła, ale ostatecznie mu się udało.

— Dobrze się czujesz? Tęczowa Łapa, który wydaje się zaraz zasnąć na stojąco upolował więcej od ciebie — zapytał Księżyc, przechylając główkę.

Nicość nie był w stanie, czy był to bardziej troskliwy, czy szyderczy gest. Nie słysząc odpowiedzi bieluch wysunął się do przodu, aby porozmawiać z Tęczową Łapą.

— Jak to jest, że ty boisz się polować, a twój uczeń jest, w tym tak dobry? — zapytał Makową Iluzję Kawka.

<Makowa Iluzjo?>

[440 słów]

[9%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) do Nocnego Śpiewaka

Kiedyś

Pomimo braku dalszego kontaktu ze Skowronkiem Nicość z łatwością odgadł, który dokładnie kot był jego drugim ojcem. Czarny kocur z idealnie ułożonym futrem z wczepionymi w tak samo idealnych lokalizacjach ozdobach w postaci kwiatów i kolorowych piór. Gdyby małego czarnulka to obchodziło lub gdyby po prostu miał dłuższą sierść może, nawet by mu pozazdrościł wyglądu, w którego najwyraźniej włożył trochę więcej wyobraźni i kreatywności. Biorąc to jednak pod uwagę krótkowłosy mógł tylko przewrócić oczami i ignorować kocura tak jak każdego, innego, spotkanego w żłobku.

Aktualnie

— Niicooość. Kawcza Łapo. Chodź, jesteśmy wyznaczeni na patrol. No dalej, trzeba upolować trochę zwierzyny. Wkrótce nie będzie z czego polować, zbliża się Pora Nagich Drzew. Już wiesz jak często się zdarzają wypadki przez mokrą ściółkę i kamienie — trajkotał Rozbity Księżyc.

Czarny, czując, że nie uwolni się od gadania niebieskookiego półgłówka zdecydował się, że w końcu wstanie ze swojego legowiska i wyruszy na patrol razem z grupą, tak jak bieluch oczekiwał. Przeciągnął się i wyszedł na zewnątrz, mrugając kilkukrotnie oczami, aby przyzwyczaić się do nieco innego światła. Przed jego oczami stanął widok dokładnie takiej ekipy: Makowa Iluzja grzebiąca pazurem w ziemi, Tęczowa Łapa bez przerwy trajkoczący do rudej kotki, choć wyraźnie niewyspany, ale też Nocny Śpiewak, spokojny i nie rzucający się w oczy. Grupy patroli musiały być coraz większe, aby mogły przeczesywać większe obszary w poszukiwaniu pożywienia.

Szli w stronę Opuszczonego Obozowiska.

— Zimno trochę, co nie? Nocny Śpiewaku masz niezłe futro — stwierdził Kawka z uśmiechem, usiłując nie dodawać do niego szczególnie widocznego jadu. — Skąd takie fajne piórka?

<Nocny Śpiewaku?>

[252 słowa]

[5%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) do Skowronka (Skowronkowej Łapy)

Dawniej

Nów przede wszystkim słuchał. Wysłuchiwał płaczu matki, cichego kwilenia swojej siostry. Sam nie płakał zbyt wiele. Pełnia mogła płakać zupełnie ot tak, jednak powód rozpaczy matki nie był małemu kocurowi zupełnie znany. W końcu któregoś dnia poczuł, jak płacz, smutek i pustka matki ustaje, zastąpiona przez euforię. Wtedy też w jego życiu pojawił się nowy głos. Słysząc ekscytację Kwadry postanowił otworzyć oczy, aby ujrzeć co ją tak uszczęśliwiło. Wtem przed jego oczami pojawił się czarny kocur z niewielką ilością bieli.

— Spójrz Kwadro. Jaki on chudy… — mruknął kocur, poruszając ogonem. — Jestem Sierp. Twój… ojciec. Teoretycznie, bo lepiej mnie tak nie nazywaj — uśmiechnął się ciepło, jednak było w tym uśmiechu również coś szyderczego. — Matka cię jakoś nazwała? — zapytał, a kocham tylko zamrugał. — Powinnaś je zabić Kwadro, gdy jeszcze nie potrafiły nawet prawie wcale się poruszać. Nic z nich dobrego nie wyrośnie.

Kwadra przełknęła ślinę, przykrywając lekko sobą kocięta.

— Jak mają być silne, skoro nie mogę nawet zapolować, aby zapewnić im pożywienie? W tym tempie… będę musiała je pożegnać. Ty o nie, nie zadbasz — odparła chłodno bicolorka.

— Dlatego powinnaś zabić je wcześniej — odparł kocur, a kotka zjeżyła futro.

— Nigdy — syknęła.

Pierwsze przyjście do żłobka Nicości

Nicość człapał powoli za Księżycem niczym więzień skazany na egzekucję. Szli do żłobka, gdzie miał ponoć spotkać nowych znajomych, którzy według słów Księżyca mieli być chętni do zabawy z nim. Tylko że czarny kocurek nie miał ochoty ani zamiaru się bawić. Mimo, to i tak przywitała go cała banda. Bzyczek, Pyza, Bryzka i Skowronek, dokładnie tak przedstawiła się czwórka kociaków. Z czego dwoje z nich jak dowiedział się Nicość jeszcze do niedawna zamieszkiwało Klan Nocy, z którym ponoć Klan Wilka miał sojusz. Księżyc, widząc, że czarny zostanie w teoretycznie dobrych łapach odszedł do swoich obowiązków.

— Hej, ty! Ten biały to Twój ojciec? Gdzie mama? — zapytał dymny kociak, wielce zainteresowany nowym osobnikiem.

Podszedł do Nicości i zaczął go wąchać, jakby był najciekawszym obiektem w żłobku.

— Niezbyt… — mruknął, a w jego głosie dało się wyczuć obrzydzenie. — Moja matka nie żyje. Ojciec to… kleszcz na tyłku — odparł, siadając na ziemi.

— Aahh… Ja mam tatę. I drugiego tatę. Chodź, pokażę ci! — miauknął nagle, zaczepiając drugiego kociaka łapą.

Nicość postanowił pójść za pomarańczowookim. Przed jego oczami stanęła… szylkretka.

— Przecież to kotk… — zaczął, jednak nie było dane mu skończyć, bo jego towarzysz postanowił nagle pacnąć go w łebek.

— To Pszczeli Rój. Urodził mnie i moją siostrzyczkę. Wkrótce przyjdzie pewnie też Nocny Śpiewak, chciałbym, żebyś go poznał. Skąd jesteś?

— Z daleka. Z szopy. Mieszkałam tam z rodzicami i… siostrą — odmiauknął, a swoją wypowiedź zakończył cichym westchnieniem.

W jego oczach zakręciły się łezki. Wytarł je szybko łapami.

— Siostrą? Gdzie ona jest? — zapytał Skowronek, rozglądając się.

— Umarła… z głodu — odmruknął niewyraźnie Nicość.

— Hej Skowronku, daj trochę odpocząć nowemu koledze, dobrze? Za jakiś czas pokażesz mi żłobek i poznasz go z innymi — miauknął Pszczeli Rój, a Skowronek, chociaż średnio chętnie posłuchał się ojca.

Aktualnie

— Kawcza Łapooo. Wstajemy. Chodź, Skowronkowa Łapa i Sowi Zmierzch są już dawno gotowi. Musimy zrobić dodatkowe ćwiczenia z pojedynków między uczniami. W końcu chyba zamierzasz je wygrać co? — miauknął zachęcająco Rozbity Księżyc, szturchając ucznia nosem. — No dalej. Idziemy.

Nicość zamrugał i dokładnie przeanalizował wypowiedź kocura. Wstał z ziemi i wyszedł z legowiska, aby skierować się w stronę wyjścia z obozu. Nie było mu dane nigdy więcej pogadać ze Skowronkiem, dlatego widząc go teraz niemal podskoczył. Dymny kiwnął Nicości na przywitanie, nie odzywając się zbyt wiele. Wydawał się być znacznie spokojniejszy niż te kilka księżyców temu. Wyszli z obozu i skierowali się w stronę starego obozowiska. Nie było tam zbyt wiele zwierzyny, przez zaglądających tam niegdyś dwunożnych, lecz z pewnością było trochę przestrzeni, aby jednocześnie móc łatwo poćwiczyć walkę wśród drzew.

— Hej Skowronkowa Łapo. Jak idą ci treningi? — zaczepił drugiego ucznia Kawczy.

<Skowronkowa Łapo?>

[618 słów]

[12%]

Od Latającej Ryby

Pomimo braku zamiłowania do zimna, ceniła Porę Nagich Drzew za grubą warstwę lodu skuwającą wierzchnią część rzeki. Nie przejmowała się szczególnie tym, że przez zamarzniętą wodę Klan Nocy tracił możliwość łatwego zdobywania ryb, które przecież stanowiły główną część ich diety. Dla niej najważniejsze było to, że chcąc przedostać się na drugi brzeg jak dotąd porywistego nurtu, nie musiała moczyć futra. Wystarczyło zręcznie przeskoczyć po wystających krach i po chwili znajdowała się tam, gdzie chciała, sucha i zadowolona z własnej zaradności.
Już dawno straciła orientację w tym, co właściwie działo się w klanie. Ba, możliwe, że nigdy szczególnie jej na tym nie zależało. Dopóki nic nie zagrażało jej własnemu ogonowi, większość spraw mogła dla niej równie dobrze nie istnieć. Przywykła do samotnych polowań. Nikt wtedy nie spowalniał jej kroku, nikt nie sugerował, że może lepiej byłoby zapolować w rzece, i przede wszystkim nikt nie męczył jej uszu opowieściami, które z czasem zaczynała uważać za równie zbędne, co irytujące.
Lubiła tereny położone nieopodal granic Klanu Burzy. Z tyłu głowy wciąż miała tych kilku śmiesznych przedstawicieli sąsiedniego klanu, których dawno już nie widziała, choć kiedyś zdawali się wyrastać na jej drodze z częstotliwością grzybów po deszczu.
Ślepcowi nie wróżyła szczególnie długiego życia. Wystarczyło przecież, żeby choć raz oddalił się od reszty swej grupy, a prędzej czy później zapewne skończyłby jako trup w jakimś dole. Może nieco bardziej intrygował ją los Słonecznego... Właściwie nawet nie pamiętała już całości jego imienia. W myślach nazywała go Słonecznym Patrolem, ponieważ zazwyczaj natrafiała na niego samotnie, zupełnie jakby sam jeden pilnował granic.
Kogokolwiek wówczas szukał, być może w końcu go znalazł i zaznał upragnionego szczęścia. A może odszedł dalej, wciąż w pogoni za swoją zgubą, aż poza tereny własnego klanu. Pamiętała, że wspominana przez niego kotka kojarzyła mu się z czymś, a raczej kimś, ale Ryba nigdy nie uznała tej informacji za na tyle istotną, by zawracać sobie nią głowę. Nie jej sprawa. Jeśli chciał szukać, mógł szukać. Jeśli znalazł, tym lepiej dla niego.
Zdołała złapać wiewiórkę i drobną mysz, choć z każdym kolejnym krokiem mróz coraz bardziej dawał jej się we znaki. Chłód wciskał się pod futro, szczypał opuszki łap i nieprzyjemnie owiewał boki. W końcu uznała, że choćby miała ochotę zostać jeszcze chwilę, rozsądniej było jej wrócić do obozu. Nie zamierzała przecież marznąć tylko po to, żeby kilka dodatkowych pysków w klanie mogło się najeść.
Latająca Ryba dawno odkryła swój własny sposób na przetrwanie. Wystarczyło zaszyć się w kącie legowiska, kiedy robiło się zbyt głośno, albo wyjść na samotny spacer w odpowiedniej chwili. Wtedy nikt niczego od niej nie chciał, nikt nie zawracał jej głowy, a przede wszystkim nie musiała udawać, że obchodzi ją coś więcej niż własne futro.
I, jak dotąd, całkiem dobrze na tym wychodziła.

Od Serdecznej Naparstnicy CD. Migotu (Migoczącego Nieboskłonu)

Przeszłość

— Wyglądasz jak mysz! — powiedział kociak do starszego kocura. — Jak połączenie kociaka z wojownikiem! Jak to w ogóle możliwe, że przeszedłeś szkolenie i jesteś wojownikiem? — zapytał.

Serdeczna Naparstnica spodziewał się w tej chwili wszystkiego, tylko nie tego, że jakiś dzieciak zacznie się z niego naśmiewać. Na dodatek nie był to byle jaki kociak, a syn samego przywódcy — Lśniącej Gwiazdy. Protektorowi od razu zrzedła mina, gdy tylko usłyszał słowa młodzieńca. Dopiero co się urodził, a już był taki wyszczekany… ale czego można było się spodziewać po synu lidera? Naparstnica doskonale zdawał sobie sprawę, że ze związku Lśniącej Gwiazdy i Truskawkowego Pola wyjdą same wrzody. Westchnął ciężko, patrząc na pointa zmęczonym wzrokiem.

— Nie jestem wojownikiem — odparł, poruszając końcówką ogona. — Jeśli zależy ci na odpowiedzi, możesz spytać moją matkę, Postrzępiony Mróz — stwierdził i już miał odejść, lecz usłyszał parsknięcie Migotu.

— To czym ty niby jesteś? — zapytał kpiąco. — Taki stary jesteś i wciąż jesteś uczniem? — drążył, czując się coraz pewniej w obrażaniu Serdecznej Naparstnicy.

— Nie. Jestem protektorem — odparł krótko, próbując zachować spokój. Nie mógł w końcu wydzierać się na syna lidera, bo dostałby za to po łapach. Nie chciał być na celowniku Lśniącej Gwiazdy. Przynajmniej na ten moment.

— Protektorem? Co to niby jest? — zdziwił się Migot, wciąż nie rezygnując z drwiącego tonu.

Starszy przewrócił oczyma. Nie potrafił słuchać tego kociaka. Dźwięk jego głosu sprawiał, że miał ochotę wysunąć pazury, lecz musiał się powstrzymywać. To w końcu tylko dzieciak. Na pewno jeszcze z tego wyrośnie, czyż nie?

— Protektorzy mają za zadanie dbać o komfort zarówno fizyczny, jak i psychiczny członków Klanu Klifu. W razie, gdyby kiedyś napotkał cię jakiś problem, z którym nie potrafiłbyś sobie poradzić, możesz podejść do któregoś z nas, a my udzielimy ci rady — wyjaśnił, wciąż zachowując neutralny wyraz pyska.

Obserwował, jak mina Migotu staje się jeszcze bardziej skwaśniała. O co mogło mu chodzić tym razem?

— Słucham? — mruknął młodszy, niemal się jeżąc. — Chyba sobie żartujesz! Nie będę prosić jakichś pokrak o rady! Sam sobie dam radę, jeśli będzie trzeba! — zirytował się, marszcząc brwi.

— Jak chcesz — rzucił beznamiętnie Naparstnica, wzruszając ramionami. Naprawdę miał teraz ważniejsze sprawy na głowie niż wysłuchiwanie tego, jak jakiś pyrtek obraża jego rolę w klanie.

— Co za głupia ranga! Stworzona specjalnie dla takich nieudaczników, którzy nie nadają się na posadę wojownika! Już lepiej byłoby was wysłać do starszyzny, niż udawać, że jakkolwiek się przydajecie! — trajkotał dalej Migot.

W końcu protektor stwierdził, że ma już dość.

— Przykro mi, że taka jest twoja opinia, Migocie — oznajmił, po czym bez pożegnania odszedł od młodszego kocura.

To dziwne, że tak uważał. W końcu skoro Lśniąca Gwiazda jeszcze nie zlikwidował pozycji protektora, to znaczy, że widział w niej jakiś sens. A skoro widział w niej jakiś sens, to czy jego syn również nie powinien go dostrzegać? Naparstnica zakładał, że młody kocur bardzo szanował swojego ojca i jego opinie, więc czy nie powinien ich podzielać? Nieważne. Nie było sensu szukać sensu w zachowaniu tych kotów, bo po prostu go nie było.

* * *

W Klanie Klifu ostatnimi czasy działo się naprawdę sporo. Serdeczna Naparstnica ledwo zdążył przetrawić jedno wydarzenie, a już do jego uszu docierały pogłoski o kolejnym. Przez to wszystko nie miał jak wyrobić sobie solidnej opinii na temat poszczególnych zdarzeń. Nie wiedział, co właściwie powinien czuć w związku z tym, co obecnie działo się w Klanie Klifu. Właśnie dlatego pewnego dnia postanowił udać się na samotny spacer, by przysiąść pod jakimś drzewem i spokojnie się nad tym wszystkim zastanowić. W ciszy i spokoju. Tak, by nikt mu nie przerywał, a on mógł zdecydować, czy powinien martwić się o swoje zdrowie i pozycję w Klanie Klifu. No i czy powinien kontynuować szerzenie swoich wątpliwości co do Lśniącej Gwiazdy jako lidera. Czuł, że Wzburzonego Kormorana powoli przekabacał na właściwą ścieżkę, jednak to mogło być za mało. W końcu co dwa koty mogą zrobić liderowi? We dwójkę nie mogliby nawet otwarcie się mu sprzeciwić, bo najpewniej skończyliby wyrzuceni z klanu lub ukarani rangą więźnia.

Serdeczna Naparstnica westchnął, wędrując już po terenach Klanu Klifu w stronę niewielkiego lasku. Starał się wpatrywać w drogę przed sobą i jeszcze nie myśleć o tym, o czym chciał się zastanowić, gdy będzie już na miejscu. Czuł, że jego myśli byłyby teraz zbyt chaotyczne i niepoukładane, dlatego się wstrzymywał, mimo że na myśl nasuwało mu się już jedno konkretne imię — Truskawkowe Pole. Gdy tylko myślał o pointce, mimowolnie przyspieszał kroku, by w końcu dotrzeć do miejsca docelowego.

Gdy w końcu udało mu się oprzeć o jeden z pni, wziął głęboki oddech i poczuł, jak po jego ciele przechodzi przyjemny dreszczyk. Wiedział, że już zaraz wysmaruje na temat wszystkich Klifiaków tyle stwierdzeń, że przerośnie nimi samego siebie. Wpierw oczywiście zaczął myśleć o Truskawkowym Polu. Już od początku wiedział, że nie była najlepszym wyborem na zastępcę. To dziwne. On potrafił to dostrzec, a Lśniąca Gwiazda mimo wszystko pozostawał zaślepiony. Tylko czym? Miłością? Czy ta dwójka kiedykolwiek w ogóle się kochała? Z całą pewnością pointka nie darzyła lidera żadnym szczególnym uczuciem, zważywszy na to, że nie miała najmniejszych oporów przed tym, by zostawić go za sobą w Klanie Klifu i uciec bez słowa. To samo zrobiła ze swoimi kociętami. Porzuciła je. Naparstnica mimo wszystko trochę współczuł Firmamentowi i Migotowi — nawet jeśli ten drugi był niczym cierń w łapie. W końcu kto by nie był, mając takich rodziców… Miał nadzieję, że po zostaniu uczniem wreszcie zdobędzie nieco własnych opinii i oddali się od ojca. Może w taki sposób wreszcie przejrzy na oczy.

W każdym razie — to nie ucieczka Truskawkowego Pola oburzała go najbardziej. Właściwie to po tym, jak wieści rozeszły się po azylu, poczuł pewnego rodzaju satysfakcję, że wybór Lśniącej Gwiazdy okazał się durny. Miał nadzieję, że rudofutry wyniesie z tego zdarzenia jakąś nauczkę, lecz szybko Naparstnica zrozumiał, że nie miał na co liczyć. Wkrótce na posadzie zastępcy zasiadła Źródlana Łuna, która, oczywiście, była siostrą przywódcy. Protektor nie twierdził, że nie była doświadczona — na pewno była. Ale czy w klanie nie było nikogo lepszego od niej? Kotka była naznaczona wieloma bliznami, które ograniczały jej umiejętności. Nie miała jednego oka i jednej łapy, co na zgromadzeniach na pewno nie prezentowało się zbyt dobrze. Gdyby nie łączyły jej z Lśniącą Gwiazdą więzy krwi, zapewne już dawno skończyłaby w legowisku starszyzny. Rudofutremu nawet przez myśl by nie przeszło, by spojrzeć na taką kotkę jak na kogoś wartego posady zastępcy. Po tym Naparstnica stwierdzał, że wybór jej był kolejnym błędem lidera. Tylko dlaczego jeszcze nikt mu ich nie wytykał?

Znalazł się jednak kot, którego zniknięcie nie wydawało się przypadkowe — Pchełkowy Skok. Niebieska szylkretka wcale nie tak dawno temu zaginęła bez słowa, choć od dłuższego czasu można było się spodziewać, że coś takiego nastąpi. Do uszu Serdecznej Naparstnicy doszły plotki o tym, że wojowniczka często budziła się w nocy, majacząc coś o tym, że Tawułowa Bryza był niewinny — i z tym stwierdzeniem protektor jak najbardziej się zgadzał. Może gdyby tylko pomyślał o tym wcześniej, mógłby nawiązać jakąś rozmowę z Pchełką? Może udałoby mu się zatrzymać ją w klanie, a także dowiedzieć się co nieco o Tawułowej Bryzie? Żałował, że wcześniej był tak ślepy na jej zachowanie. Wzbudzało jego ciekawość, owszem, lecz nigdy nie przyszło mu do głowy, by zamienić z nią kilka zdań. Teraz było już jednak za późno, więc Naparstnica zdecydował się tego nie roztrząsać i porzucić ten temat.

Przypomniał sobie jeszcze o tym, że Lśniąca Gwiazda wprowadził do klanu nową rangę — Jaśniejące Skrzydła. Kocur nie rozumiał, skąd rudofutry wytrzasnął tak wymyślną nazwę ani dlaczego była dwuczłonowa. Nie miało to żadnego sensu, brzmiało źle i nie pasowało do reszty ról w Klanie Klifu. Protektor był pewien, że dało się nazwać ich inaczej, lepiej. Ale kim on był, by zarzucać liderowi brak poczucia estetyki? Musiał przełknąć fakt, że mieli teraz w klanie wojowników, protektorów, zastępców i… Jaśniejące Skrzydła. Którzy zresztą nie byli nikim więcej jak sługami Lśniącej Gwiazdy. Byli niczym jego psy obronne i wykonywali za niego całą brudną robotę. Niedawno wygnali Gąsienicowego Ogryzka z terenów Klanu Klifu z rozkazu przywódcy. Nie dali mu nawet się wytłumaczyć! Protektor był jednak pewien, że jego wujek był niewinny. Odwiedzał go w końcu w żłobku i zajmował się nim wtedy, gdy Postrzępiony Mróz była zbyt przybita po śmierci dwójki swoich pozostałych kociąt. Gąsieniczek nawet muchy by nie skrzywdził, a co dopiero liderki! To, co nagadał o nim Lśniąca Gwiazda, było po prostu bzdurą. Biało-niebieski musiał znaleźć się w niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym momencie, lecz to wystarczyło, by jego reputacja w klanie przepadła, a życie stało się nędzne.

* * *

Teraźniejszość

Serdeczna Naparstnica nie starał się otwarcie okazywać wrogości wobec Lśniącej Gwiazdy, lecz mimo wszystko miał wrażenie, jakby lider czytał mu w myślach. Przez ostatnie księżyce nie zabrał go na ani jedno zgromadzenie i protektor zastanawiał się, czy przywódca przypadkiem o nim zapomniał, czy może chciał mu w ten sposób zrobić na złość. Biało-niebieski chętnie porozmawiałby z kimś z innego klanu, a także jeszcze raz spojrzał na Zalotną Gwiazdę, by upewnić się, że to dziwne przeczucie wciąż mu towarzyszy. Musiał jednak czekać, aż Mirt wreszcie się nad nim zlituje i postanowi go zabrać, o ile taki dzień w ogóle nadejdzie.

Teraz kocur przechadzał się po obozie, znudzony rutyną. Ostatnimi czasy w jego życiu nie działo się nic ciekawego, a sam starał się raczej zachowywać swoje opinie dla siebie. Czuł się poniekąd zagrożony przez lidera. Nie sądził, by Lśniąca Gwiazda wiedział o tym, co Naparstnica o nim myśli, ale i tak nosił w sercu dziwną obawę. Czy powinien tak się czuć we własnym, rodzimym klanie? Czy jego przynależność nie powinna być dla niego ostoją spokoju i domem? Powoli rozumiał, że nie czuł się związany z Klanem Klifu. Nie chciał nazywać Lśniącej Gwiazdy swoim liderem ani Postrzępionego Mrozu swoją matką. Siebie natomiast nie chciał nazywać Klifiakiem. Nie czuł się dumny z reprezentowania tej zepsutej przynależności, o której ostatnimi czasy miał same negatywne rzeczy do powiedzenia.

Przez to, jak intensywnie się nad tym wszystkim zamyślił, przypadkiem niemal wpadł na syna Lśniącej Gwiazdy, który niedawno przeszedł mianowanie na wojownika. Teraz nie był już tym małym, wrednym Migotem. Teraz był dużym i wrednym Migoczącym Nieboskłonem.

— Przepraszam… — wymamrotał Naparstnica, nie zwracając zbyt dużej uwagi na kocura. Już miał ponownie pogrążyć się w rozmyślaniach nad swoimi odczuciami, gdy nagle poczuł na skórze czyjeś palące spojrzenie.

<Migoczący Nieboskłonie?>