Od Skroplonej Łapy (Skroplonego Mszaru)

Przeszłość

Muszla pracował nad zakątkiem na wyspie, pomagając ojcu, który właśnie przenosił sporą ilość starych gałązek. Trzeszczały przy każdym kroku. Na swoich barkach miał drugi koniec, chociaż to pomarańczowooki brał na siebie lwią część ciężaru, najprawdopodobniej nie chcąc kłopotać syna. Badyle mogły posłużyć jako dobra baza do trwałego legowiska lub w celu podtrzymania ścian. Mieli ich tyle, że obydwie wersje nie wydawały się szczególnie odległe czy godne mysiego móżdżka. Mogły się przydać, nadmiar nie szkodził. Wiatr poruszał trzcinami obozu Klanu Nocy nieopodal spokojnie, a dymny czuł narastającą dumę z siebie w sercu. Do tej pory mógł spokojnie zamieniać słowa z kotami czekoladowej maści. Wiedział, że u kotów lubujących się w rybach panowała widoczna niechęć wobec brązowego umaszczenia, co tłumaczyło bardzo wrogie zachowanie Ulewnego Szkwału tyle księżyców temu, względem Szczawiowego Serca, a obecnie znanego jako… Błoto. Dymny, mimo to, nie potrafił zrozumieć, dlaczego dla wielu kotów przemoc była jedynym rozwiązaniem. Na samą myśl spochmurniał.
Popatrzył się na ojca, który właśnie układał mech na jedno z posłań, starannie uwijając coś w rodzaju gniazdka. Poduszkami ugniatał go, żeby zmieścić więcej, ale jednocześnie zależało mu na tym, aby nie był zbyt zbity. Dymny pochwycił do pyska zapas miękkich piórek. Czuł dyskomfort w łapach związany z przepracowaniem, cały dzień przenosili przeróżne materiały i wtykali je w odpowiednie miejsca. Nowość, do której należało się dostosować, jeśli zamierzał tutaj pozostać; budowanie własnego zakątka. Do tej pory nie mógł jakoś bardzo narzekać – najtrudniejszy był początek. Bardzo ciężko było mu się przyzwyczaić do dziury więźniów, czuł się wtedy okropnie, dlatego też był niezwykle wdzięczny za możliwość wybycia stamtąd, chociaż na chwilę. Otrzymał szansę od samego Klanu Gwiazdy i dziękował mu wiele razy, a jego łapy wołały o pomstę do nieba. To samo zresztą obciążony grzbiet i boląca szczęka. Błoto zamruczał do syna.
— Muszlo, połóż pióra tutaj, proszę. Możesz część z nich powtykać do drugiego legowiska, o tam. — Końcówką ogona wskazał na posłanie ułożone nieco dalej, ale nie jakoś szczególnie daleko. Dymny pokiwał głową, a potem położył zawartość pyszczka przed ojcem, część z niej zabierając dla siebie. Zaczął sobie cicho nucić pod nosem, wykonując przydzielone mu zadanie. Zależało mu na tym, żeby wszystkim było tutaj bardzo wygodnie. Chociaż w ten sposób mógł im jakoś pomóc, nie denerwując przy tym reszty społeczności. Wykonywał przydzielone mu odgórnie obowiązki, przy okazji zajmując czymś łapy.

***

Po mianowaniu na ucznia

Rudy kocur wpatrywał się w swoje odbicie w tafli wody, słysząc kojący plusk zmoczonej przez lekkie fale ziemi. Zyskał imię Skroplonej Łapy, a także mentora, który uczył go zasad panujących w Klanie Nocy. Cętkowany zerknął w pewnym momencie na siedzącego obok burego kocura, który miał wymalowane wieczne niezadowolenie na pysku. Wyglądał tak, jakby wyczekiwał pierwszego ruchu ze strony ucznia. Skroplona Łapa z lekkim ukłuciem w sercu przełknął ślinę. Czy uda mu się złowić rybę, jeśli wetknie do wody łapę i poczeka wystarczająco długo? Nie… raczej nie, w końcu która ryba dałaby się nabrać na coś takiego? Był to pomysł niewarty uwagi, chociaż trop prowadził prawie odpowiednio. Rozejrzał się po wysepce, na której przyszło mu uczyć się sztuki łowienia. Z jego futra skapywały kropelki wody, głucho stykając się z gruntem. W końcu, żeby się tu dostać, musieli uprzednio przepłynąć. Rudy dowiedział się wtedy, że pływał w nieodpowiedni sposób, dlatego tak dużo wody przypadkiem łykał i męczył łapy bardziej, niż było to konieczne. Szybko dostrzegł mały kamyczek, dlatego też wstał i w paru zwinnych susach dotarł do przedmiotu. Ujął go w łapy i powrócił do mentora równie szybko. Pomarańczowooki przymknął oczy na jakiś czas, myśląc, że łaciaty do jutra się nie wyrobi ze zdecydowaniem się na jeden z wielu, niezliczonych sposobów. W końcu co wojownik, to inny sposób. W Klanie Nocy było ich niezwykle wielu, a razem z nimi unikatowe sztuki przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Zielonooki cisnął kamyczkiem przed siebie. Szara plama po zetknięciu się z taflą zanurkowała pod wodę, posyłając za sobą bąbelki. Nagle, w odmętach pojawiło się poruszenie, a już uderzenie serca później jedna z ryb plusnęła wodą, prowadząc parę kropelek prosto w pysk dymnemu. Zmrużył oczy w ostatniej chwili, niemal pozwalając cieczy na zetknięcie się z nimi. Niestety, jego policzki, razem z wąsami na tym ucierpiały. Łapą strzepnął nadmiar wody, a Morszczynowy Wąs przyglądał się uważnie jego poczynaniom z niezadowoleniem. Wreszcie, niewiele młodszy pokusił się na zanurzenie poduszki w chłodnym zbiorniku, pazurami próbując pochwycić zdobycz. Musnął rybę w śliski bok, nie mogąc znaleźć miejsca do wczepienia się. Uderzyła go płetwą, odpływając spłoszona. Skroplona Łapa westchnął, kręcąc głową. Wcale się nie popisał. Słońce wspinało się po niebie leniwie, ogrzewając ich boki ochoczo i konkretnie. Trawa kołysała się delikatnie na wietrze, a do ich uszu dolatywał kojący plusk, dający nadzieję na smaczny posiłek. Rudy dzisiaj jeszcze nie zjadł niczego, ponieważ nie uznał, że zasługiwał na cokolwiek ze sterty. Nie, dopóki samemu niczego nie przyniesie. Zresztą wątpił, żeby mentor pozwolił mu na zjedzenie czegoś przed szkoleniem.
— Musisz szybciej się decydować na to, co zrobisz, bo ryby na ciebie nie zaczekają — burknął starszy, na co dymny pokiwał głową. Następnie bury zademonstrował mu nowy sposób. Odchrząknął. — Zanurz łapę w wodzie. Będziemy musieli zmienić miejsce, bo spłoszyłeś ryby.
Skroplona Łapa postąpił tak, jak nakazał mu mentor, nie zastanawiając się nad tym szczególnie długo. Poczuł przyjemny chłód cieczy ogarniający jego poduszkę, a oczami śledził następne ruchy, żeby zapamiętać z tej lekcji, jak najwięcej się dało. Był otwarty na różne podejścia. Morszczynowy Wąs zmarszczył brwi, niezadowolony ze sposobu, w jaki młodszy wykonał przydzielone mu zadanie. Postanowił kontynuować:
— Normalnie miałoby znaczenie, ale teraz nie ma zbyt wielkiego przez to, że i tak nic do nas nie przypłynie w tym miejscu, bo wiedzą o naszej obecności. — Odkaszlnął, musiało mu zaschnąć w gardle. — Jedni polują tak, że wtykają łapę do wody i czekają, aż ryby same do nich podpłyną i może skuszą się na któryś z palców. Ten sposób działa najrzadziej i raczej ci go odradzam, tak samo, jak wskakiwanie do wody, gdy tylko zobaczysz choćby kawałek cienia ryby w głębinach. Może to być złudne i czasami zdarzy się, że złowisz coś zupełnie innego, a najczęściej zupełnie nic — tłumaczył, kręcąc głową. — Najlepiej będzie parokrotnie palcem wywołać drganie na powierzchni albo wrzucić coś, tak jak ty zrobiłeś. Później, gdy zyskasz zainteresowanie ryb, patrz na taflę czy twój pysk się nie odbija w posadzce. Musisz również uważać na własny cień, bo to także płoszy ryby.
Mentor wstał i otrzepał się z kurzu, posyłając kropelki na dymnego kocura, mocząc tym samym jego długie futro. Zielonookiemu tym razem nie przeszkadzało to szczególnie, ponieważ żadna z nich nie dostała się do jego ślepi. Parę z nich spłynęło z niego jak po kaczce, a cętkowany nie miał szczególnie wiele czasu na zastanawianie się nad tym, bo bury odwrócił się na pięcie, nadając ich wędrówce w nowe miejsce konkretnego tempa, do którego musiał się dostosować. Rzucił ostatnie spojrzenie na miejsce, w którym siedzieli jeszcze parę uderzeń serca temu, czując swego rodzaju lekkie ukłucie nostalgii. Nie rozumiał, do czego dokładnie mogło to nawiązywać, jednak mógł jedynie zgadywać.

***

Parę wschodów słońca później

Na niebie zawisł księżyc, a śpiew świerszczy stał się dużo wyraźniejszy. Rechot żab niósł się echem po terenach głównie obdarowanych wodami. Skroplona Łapa nadal miał wrażenie, że dziwnie mu było z faktem, iż wysoko nad jego głową brakowało koron drzew. Całe życie przebywał właśnie w ich otoczeniu, a teraz, odkąd trafił do Klanu Nocy, musiał się przyzwyczaić do raczej częstego moczenia łap i długiego suszenia futra. Było nienajkrótsze, w dodatku różniło się w dotyku; te, należące do pobratymców zdawało się śliskie i doskonale dostosowane do takich warunków. Jego zaś nie było takie same, ale z pewnością miało własne plusy, o których obecnie nie myślał. Morszczynowy Wąs skinął głową.
— Upoluj największą rybę, jaką tylko udało ci się w ciągu dnia wypatrzeć w zbiorniku, gdy ćwiczyliśmy łowienie. Będziesz miał teraz utrudnione zadanie, ponieważ jest ciemno. Wykorzystaj te warunki na własną korzyść — rozkazał starszy, a zielonooki od razu skupił swój wzrok na wodzie. Był zdeterminowany i zależało mu na tym, aby kocur wreszcie dostrzegł, jak bardzo się starał. Blady blask księżyca odbijał się od niej, migocząc wspaniale w połączeniu z licznie rozłożonymi gwiazdami. Dymny postawił uszy czujnie, przysiadłszy przy brzegu. Bywał w tym miejscu już kilka razy, kojarzył te wody, przynajmniej w granicach rozsądku. Łapą stworzył poruszenie palcem, woda zaczęła odbijać się nadal spokojnie, acz częściej od gleby, na której zasiadał. Cofnął kończynę, obserwując z uwagą malutkie fale.
Czekał i czekał. Zorientował się, że nigdzie nie mógł dostrzec Morszczynowego Wąsa. Jego pierwszą chęcią było wycofanie się i poszukanie starszego, jednak coś podpowiadało mu, żeby tym razem tego nie robił. Skupił się więc raz jeszcze na przydzielonym zadaniu.
W ciemnych odmętach pojawił się ciemniejszy zarys, a później plusk wody. Skroplona Łapa zanurzył się w wodzie, szczękami chwytając śliski okaz. Przez jego ciało przeszedł dreszcz związany z obniżoną temperaturą, a on sam zaczął się siłować z płetwiastym.
Ryba szamotała się na boki, niejednokrotnie uderzając go w pysk. Rudy robił wszystko, co w jego mocy, żeby jej nie wypuścić. Wiedział, że jeśli to zrobi, to jej już nie złapie. Dlatego musiał dać z siebie wszystko i nie pozwolić na taki scenariusz.
Przednimi łapami przytulił ją do siebie, wbijając pazury w jej bok. Zaczął ciągnąć zwierzę powoli na brzeg. W pewnym momencie poczuł, jak uścisk mu powoli ustępuje, co wywołało w jego oczach panikę. Ryba wypadła mu z pyska, odwracając się do niego tyłem. Kocur raz jeszcze wyskoczył do przodu, chwytając ją za skórę za największą płetwą. Teraz stał pewniej na mulistym dnie, wycofując się w takim samym tempie. Czuł dyskomfort w kłach związany z szamotaniną istoty. Wreszcie, gdy znalazł się wystarczająco daleko na lądzie i przytaszczył ją ze sobą, łapą ją przytrzymał i wgryzł się w miejsce nad oczami, chcąc ukrócić jej cierpienia. Jego serce waliło niczym młotem, a łapy trzęsły mu się z powodu wysiłku.
Morszczynowy Wąs wyłonił się z wody, spoglądając na zdobycz złowioną przez swojego podopiecznego. Zastrzygł wąsami.
— Zanieśmy ją teraz do obozu — mruknął. W jego ślepiach po raz pierwszy dało się dostrzec coś innego niż zdenerwowanie i zmęczenie interakcjami z pobratymcami. W sercu rudego pojawiło się swego rodzaju miłe uczucie. Czuł ogromne zadowolenie, taszcząc za sobą rybę. To był największy okaz, jaki kiedykolwiek widział.

***

Skroplona Łapa przeciągnął się na posłaniu, a potem poruszył nieznacznie uszami. Wyspa, przeznaczona dla czekoladowej części Nocniaków została zamieszkana przez czekoladową społeczność. Dymnemu brakowało codziennych rozmów z ojcem, ale nie mógł na to poradzić za wiele. Jeśli chciał z nim rozmawiać częściej, ryzykował w ten sposób, że jego reputacja zostanie nadszarpnięta, a jemu przecież zależało na spokoju. W chwilach, takich jak te, czuł się niczym egoista, który myślał jedynie o sobie. Opinia nowych pobratymców… powinna, czy nie powinna go aż tak bardzo przejmować? Z jednej strony żył zawsze w jakiejś grupie, w której panowała hierarchia i konkretne zasady, charakterystyczne dla grupy. Nie mógł pozwolić na to, żeby stał się odrzutkiem, ani broń Klanie Gwiazdy na to, aby go ponownie wrzucono do dziury więźniów. Na samą myśl poruszył ogonem nieznacznie.
— Niech wszystkie koty, które umieją polować na ławicę i sprawnie pływać zbiorą się na zebranie klanu! — po azylu poniósł się stanowczy głos głowy klanu. Dymny wychylił łeb z legowiska z zaciekawieniem, próbując zrozumieć, co mogło być powodem zebrania. Wyszedł wreszcie i w paru zwinnych susach dotarł na miejsce, po czym usadowił się wygodnie. Już po paru uderzeniach serca przyłączyła się cała reszta Nocniaków.
— Skroplona Łapo, wystąp.
Dymny otworzył szerzej oczka. Naprawdę był już gotowy? Wyszedł przed szereg niepewnie, wlepiając ślepia w sumak.
— Ja, Rogata Gwiazda, przywódca Klanu Nocy, wzywam naszych wojowniczych przodków, by spojrzeli na tego ucznia. Ciężko pracował, by zrozumieć wasz szlachetny kodeks, więc polecam go wam jako wojownika. Skroplona Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika, chronić i bronić go nawet za cenę życia?
Dymny przełknął ślinę, kiwając głową.
— Tak — powiedział. Nie sądził, że będzie się jeszcze stresował takimi ceremoniami. W końcu miał już tyle księżyców na karku… Nie był oczywiście blisko wieku starszyzny! Jednak stąpając tak długo po ziemi, mogłoby się od niego oczekiwać innej jego wersji. Popatrzył na pointa siedzącego ponad nim. Miał przenikliwe, niebieskie ślepia, a szatę przeciętą licznymi, czarnymi plamami, wraz z jaśniejszymi miejscami.
— A zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Skroplona Łapo, od dziś będziesz znany jako Skroplony Mszar. Klan Gwiazdy honoruje twoje zaangażowanie i dobre serce, a my witamy cię jako pełnoprawnego wojownika Klanu Nocy.
Rogata Gwiazda zszedł ze swojego miejsca, a świeżo mianowany wojownik polizał go po barku.
— Skroplony Mszar, Skroplony Mszar! — niosło się donośnym echem po azylu.
Kocur parokrotnie wymówił je sobie szeptem pod nosem, jakby potrzebował w ten sposób przyzwyczaić się do smaku, jaki nanosiło ono na jego podniebienie. Uśmiechnął się szeroko, czując, jak w oczach zaczynają mu się zbierać łzy szczęścia. W tłumie na próżno zaczął odruchowo szukać pyska swojego ojca.

Od Kostki

Był wczesny ranek. Kostka obudziła się wyjątkowo wcześnie. Nigdy tak prędko nie uchyliła oczu. Czuła, jak serce jej biło szybciej, a łapy drżą. Nie wiedziała nawet za bardzo, co się stało, że tak się czuła. Zupełnie jakby przed chwilą biegła maraton. Przeturlała się na drugi bok, kuląc się. Zacisnęła powieki i zagryzła zęby, próbując wymusić sen. Dłuższy czas starała się zasnąć, ale bez skutku.

Gdy już była na skraju krainy snów, ciało nagle spłatało jej figla. Poczuła nagłe szarpnięcie, jakby miała sturlać się z podwyższenia i spaść w dół. Była wściekła na siebie, że teraz to się jej dzieje. Czy to zdarzało jej się w związku z nieubłaganie szybko zbliżającym się mianowaniem na ucznia? Nawet nie chciała wiedzieć.

Długie próby zaśnięcia, po których się czuła jak po męczarniach, trwały aż do świtu. Gdy usłyszała pierwsze śpiewy ptaków, uchyliła powieki. Spojrzała się w stronę wyjścia ze żłobka i stęknęła zirytowana. Podniosła się na łapy i usiadła przy ścianie z kaliny. Słońce zaczynało zaglądać spomiędzy gęsto rosnących drzew, sięgając leniwie promieniami do obozu. Ciężki mrok został zastąpiony ciepłym światłem, a ptaki zdawały się witać koteczkę.

Wróciła myślami do Wszechmatki. Co, jeśli to ona próbowała jakoś pocieszyć Kostkę w związku z jej obecnymi trudnościami? Jakiś znak, że się o nią troszczy i pilnuje, by było jej jak najlepiej. Jak cierpliwa matka otaczające ciepłem swoje dziecię. Było to na swój sposób uspokajające. Skuliła się w pozycji bochenka i zamknęła oczy. Czując rześki i delikatny wietrzyk na mordce, usnęła.

***

Kostkę rozbudził jej ojciec. Uchyliła ciężkie powieki, czując się, jakby nigdy lepiej nie spała. Ziewnęła przeciągle, po czym przetarła oko łapą i rozciągnęła się.

— Co robisz tutaj, z dala od mamy i braci? — zapytał się Koniczyna.

Szylkretka rozejrzała się powoli po okolicy. Faktycznie, była daleko od posłania jej rodziny, ale jakoś niespecjalnie ją to wzruszyło.

— Może chodź, nie powinnaś spać sama, tutaj. — mruknął, delikatnie popychając córkę w stronę Poinsecji.

Kostka podreptała do posłania. Było w nim nieprzyjemnie gorąco. Wolałaby już zostać przy wejściu.

Od Kostki

Kostkę obudził gwałtowny szum deszczu. Od samego rana zapowiadało się na deszcz, ale dopiero teraz chmury dały upust nadwyżki wody. Wyjątkowo spore krople dudniły o wydeptane podłoże obozu, gdzieniegdzie tworząc kałuże, mniejsze czy większe. W pewnym momencie do żłobka wlał się niewielki strumyk przelanej wody z kałuży. Sosenek stwierdził, że to idealna okazja na zabawę. Zaczął rozchlapywać spływającą wodę, śmiejąc się wesoło. W pewnym momencie dołączył do niego Rdeścik i razem się bawili. Szylkretka, jak zwykle, pozostawała przyklejona do matki.

W pewnym momencie do kociarni wbiegł przemoczony Płatek, strząsając z siebie zebrany z deszczu nadmiar wody. Poinsecja natychmiast na jego widok nagle ożyła.

— Płatku! Skarbie, jak się czujesz, mój drogi? Co cię tu sprowadza? — miauknęła uradowana, podnosząc się do siadu.

— Przyszedłem sprawdzić, czy wzmocniona kalina szczelnie chroni przed deszczem. — odparł, podchodząc bliżej rodzicielki, która wyciągnęła szyję, by polizać syna po poliku.

— Trzyma się, nie poczułam na sobie jeszcze ani jednej kropli, którą nie chlapnęli na mnie tamci dwaj. — orzekła, wskazując na dwa małe urwisy, które właśnie stały na baczność przy starszym bracie.

— Hej, Płatku! Pobawisz się z nami? Proooszę! — błagał Rdeścik, a Sosenek mu wtórował.

— Skoro i tak pada, a ja nie mam nic do roboty, to jasne. — stwierdził bez większego namysłu — przy okazji sprawdzę na własnej skórze, czy na pewno jest szczelnie.

Gdy liliowy oddalił się razem z braćmi do zabawy, w której on udawał lisa, a młodsi dzielnych wojowników, Kostka bacznie ich obserwowała. Stróż nierzadko przychodził w odwiedziny i matka wyraźnie stawała się znacznie szczęśliwsza na jego widok. Może i było dla niej męczące ciągłe siedzenie w jednym miejscu, to rozumiała, ale to było coś zupełnie innego. Płatek jest jej pierworodnym i jest to pewne, że ma on specjalne miejsce w sercu Poinsecji.

“Czemu ja w ogóle o tym myślę? Mama mnie kocha, Sosenka i Rdeścika też. Czy ja jestem po prostu chciwa? Mieć całą miłość dla siebie?” Poczuła żal wobec siebie.

Od Księżycowej Łapy Do Kruczego Pióra

Dostrzegła niedaleko siebie ojca, który akurat wraz z Kwaśną Kocanką jadł posiłek, dzieląc się językami. Czy dla nich faktycznie takie zachowanie było przyjemne? Większość kotów, które mówiło o ich relacji, uważało, że kocur nigdy nie da się żadnej kotce. A jednak, Krucze Pióro potulnie teraz siedział obok swojej partnerki, wpatrując się w nią maślanymi oczami. Dla Księżycowej Łapy było to dziwne. W końcu czy nie to opisywał jako bycie słabym?

⊹₊˚‧︵‿₊Przeszłość⊰₊‿︵‧˚₊⊹

— Tato! Przyszedłeś! — Noc podbiegłą do kocura, prawie lądując na jego łapie. Ten zerknął na nią, rozglądając się po żłobku. Dostrzegł Kwaśną Kocankę zwiniętą w kulkę, śpiącą obok reszty jego dzieci. Znów spojrzał na córkę.

— Chyba przybyłem trochę późno. Odwiedzę was kiedy indziej. — Już miał zamiar się odwrócić, ale mała odezwała się.

— Nie, proszę zostań! Nareszcie mam szansę sama z tobą porozmawiać, bez Ślepowrona i Niedźwiedzia! — Błagalnie patrzyła na kocura, oparta o jego łapę.

— O czym chciałabyś porozmawiać? — Brzmiał na lekko zrezygnowanego i zmęczonego.

— O tym, jak to jest być wojownikiem! — Z niecierpliwością wpatrywała się w ojca. Ten chwilę zamyślił się.

— To ciężkie zadanie. Musisz być silna, a w dodatku nie możesz okazywać słabości. Nawet względem swoich bliskich. — Na te słowa kotka przekręciła łbem na bok.

— Ale jak to? Nawet co do Niedźwiedzia i Ślepowrona? — Nie za bardzo rozumiała ojca.

— Tak. Nawet co do nich. — Chwilę zastanawiał się nad tym, jak wiele chce jej powiedzieć. — Gdy byłem jeszcze młody, mój brat, Warczący Lis, umarł niedługo po swoim mianowaniu. Nie byłem delikatny podczas naszej walki na mianowanie. Nie opłakiwałem go. Pustułkowy Szpon chyba do dziś ma mi to za złe. — Na wspominkę o bracie skrzywił się lekko, jakby w pysku miał mysią żółć.

— Ale to straszne! Nie mogłabym nie płakać, gdyby moi bracia umarli! — Gdy to powiedziała, niebezpiecznie szybko zbliżył się do niej, przez co jej ciśnienie podskoczyło gwałtownie. Jego oczy miały w sobie dziwną iskrę.

— Nie będziesz płakać, zrozumiano? Jeśli Ślepowron nie poradzi sobie przez swoją łapę podczas szkolenia, to nie będziesz płakać. Ani jeśli cokolwiek mu się stanie. — Zerknął w stronę syna, a ona aż wzdrygnęła, podążając za jego wzrokiem. — Wiem, że zależy ci na nim. Ale nigdy nie przywiązuj się, nawet do swoich bliskich. Bo możesz ich bardzo łatwo stracić, a klan nadal będzie cię potrzebował, czy tego chcesz, czy nie — warknął, po czym odwrócił się i wszedł ze żłobka, zostawiając Noc trzęsącą się ze strachu i stresu jak liść na wietrze.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·☾·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

Do dziś czasem myślała o tym, co wtedy powiedział jej ojciec. Wiele razy podczas szkoleń zauważała, że Ślepowronia Łapa ma problemy z walką czy łowieniem. Ojciec gardził nim, a on za wszelką cenę chciał mu pokazać, że jest silny. Jednak co mógł zrobić? Krucze Pióro miał swoje dziwne przekonania, które próbował też wpoić jej. W końcu widział ją jako swoje oczko w głowie, swoją córkę… twierdził, że ma ona predyspozycje do zostania kimś ważnym w Klanie Wilka, ale zapytany kim, nie chciał odpowiedzieć. Bardzo wątpiła, że miałby okazję wybrać ją na zastępcę, Zalotnej Gwieździe czas już się kończył, a kto wie, kto obejmie władzę. W końcu westchnęła, podchodząc do rodziców, z niepewnym uśmiechem.

— Krucze Pióro… Chciałam zapytać, czy miałbyś może czas na podszkolenie mnie z walki? Bardzo chciałabym poznać twoje techniki.

[530 słów]

<Co ty na to tato?>

Od Księżycowej Łapy CD. Słonecznej Łapy

Patrzyła, jak kocur nieudolnie wspina się po drzewie, kiedy ta instruowała go jak kociaka. Był niezdarą, może i większą niż Garbaty Klif, choć może bez przesady… Wyskoczyła jeszcze wyżej, ignorując protesty kocura. Co go tak obchodziło, czy coś jej się stanie, czy nie? Gdy dotarła na samą górę otulił ją delikatny wiatr, a widok był wprost nie z tej ziemi. Drzewa wyglądały jak jedna wielka łąka z góry, a przecież była na jednym z najniższych! Te wyższe, które znajdowały się trochę dalej, wyglądały jak jeden wielki mur. Z dołu drzewa wyglądały jak okrywa terytorium, jak dach, który ochraniał ich trochę przed deszczem czy też śniegiem, ale z góry wyglądało to całkowicie inaczej. Gdy kocur wylądował obok niej, tuż za nim zauważyła wiszący na niebie księżyc. Jego futro delikatnie falowało na wietrze, a w jego oczach widziała samą siebie. Przełknęła ślinę, nie wiedząc, co powiedzieć. W końcu ciężko jest coś wymyślić, gdy ma się przed sobą taki widok… Znaczy, nie jego oczywiście! Po prostu chodzi o krajobraz… Przez chwilę wpatrywali się w siebie, lecz odchrząknęła, przerywając ciszę. Iskierki w jej oczach lekko zanikły, gdy spojrzała w dół.

— Musimy zaraz wracać. Robi się późno. — Gdy to powiedziała usłyszała, jak w brzuchu Słonecznej Łapy burczy. — W dodatku ktoś tu jest głodny.

— Dziwisz mi się? jadłem niedługo przed tobą, ty też musisz powoli umierać z głodu! — Odbił piłeczkę złoty.

— Niespecjalnie — rzuciła krótko, zeskakując na dół gałęziami. Po chwili kocur znalazł się obok niej. Ruszyli w stronę obozu, nie rozmawiając ze sobą. Kocur podszedł do sterty zwierzyny, wybierając dla siebie królika, a ona sama jedynie usiadła, nie wiedząc, co ze sobą zrobić.

— Nie chcesz spróbować? Nie często zdarza się nam złapać takie rarytasy. Aroniowa Łapa znalazł go przy granicy z Klanem Burzy! Oczywiście jej nie przekroczył… — Spojrzała na bok. Wiele kotów tłumaczyło się jej szybko, gdy tylko zdało sobie sprawę, że mogło powiedzieć coś nie tak. Jakby od razu miała iść naskarżyć się do tatusia… Przecież nawet nie jest liderem, więc co miałby z tym zrobić?

— Cóż, no… Jadłam przed wyjściem, jak mówiłam.

— Jedną marną wronę, w dodatku niezbyt świeżą, było to dość łatwo zauważalne. — Spojrzał na nią przenikliwie.

— Co z tego? Ktoś musiał ją zjeść, lepiej to zrobić niż dać jej zgnić, a w dodatku zatruć resztę zwierzyny — syknęła do kocura, na co jego pyszczek przybrał zdziwienie.

— Czemu się tak denerwujesz? Proponuję ci tylko wspólny posiłek, miałem nadzieję, że już nie jesteś na mnie zła… — Po jego słowach kotka prychnęła, bijąc ogonem.

— Ach tak, czyli ty wcale nie chciałeś pomocy we wspinaczce, po prostu chciałeś znaleźć pretekst do zaczepiania mnie i marnowania mojego czasu, tak? — Jej wzrok ciskał gromy w kocura.

— Co? Nie, to nie tak, ja chciałem żebyś mnie czegoś nauczyła, przy okazji chciałem cię przeprosić… — Przez chwilę wpatrywał się w nią niepewnie. — Czy naprawdę dzisiejszy dzień nic dla ciebie nie znaczył..?

— Daruj sobie, zapomnij o dzisiejszym dniu — rzuciła, odwracając się od kocura, zostawiając go z królikiem między łapami. Weszła do legowiska uczniów, które było dość puste, po czym skuliła się w kłębek w swoim legowisku, zamykając mocno oczy, powstrzymując łzy. Czy on musiał tak na nią naciskać, aż wybuchnęła..?

[517 słów]

(wspinaczka na drzewa)

<Zostaw mnie, Słoneczna Łapo. Nie chcę cię znać.>

Od Słonecznej Łapy CD. Księżycowej Łapy

Nareszcie kocurowi udało się w jakiś sposób zwrócić jej uwagę. Z uniesionym ogonem podążył za nią, jednak szybko spuścił go w dół, gdy powiedziała, że wygląda jak mały kociak. Gdy już dotarli na miejsce, kotka usiadła przed jednym z większych drzew, patrząc na kocura z niepewnością.

— Dużo się wspinałeś na treningach? — zapytała najpierw, badając teren.

— Trochę, raz się zdarzyło… — Uśmiechnął się speszony, a kotka spojrzała na niego poddenerwowana, strzepując ogonem.

— No cóż, to będziemy szli od podstaw. Podejdź do drzewa i oprzyj się o jego konar przednimi łapami. — Pokazała, co musi zrobić, na co ten zapatrzył się na nią. Gdy tak rozciągnęła się dopiero teraz zauważył, że pomimo bycia niższą od niego jest nadal dość wysoka, w dodatku bardzo chuda. Może i nawet za bardzo..? Czy Krucze Pióro też tak wyglądał? — No, bierz się do roboty!

— Tak, już… — Na jej polecenie przybrał tą pozycję, co ona.

— Dobrze, teraz musisz mocno odbić się tylnymi łapami, o tak. Postaraj się wbić się jak najmocniej pazurami w korę drzewa. — Zademonstrowała ruch, zawisając na drzewie. Chwilę po niej zrobił to samo, również podpierając się pazurami. — A teraz musisz mocno odbić się w stronę gałęzi.

— Dobra, to nie może być takie… — Gdy wypowiadał te słowa wyskoczył za nią, jednak zamiast do przodu w stronę gałęzi wyskoczył bardziej w górę, lądując na ziemi. Otrzepał się, patrząc teraz na kotkę, która śmiała się z niego na gałęzi drzewa.

— Chyba ktoś tu faktycznie radzi sobie fatalnie, co? — Zarzuciła ogonem, owijając go sobie wokół łap, wygodnie leżąc na gałęzi z jedną tylną łąpą zwisającą z niej.

— Hej, nie prawda! Każdy ma gorsze próby. — Kocur wymachiwał teraz ogonem na dole.

— Tak, to po prostu zasługa tego, że jestem starsza. — Zamknęła oczy, dumnie wypinając pierś.

— O jeden dzień — burknął pod nosem, teraz z o wiele większą determinacją wyskakując na drzewo, tym razem lądując na gałęzi tuż obok niej. — No i co? Mówiłem, że gorsza próba.

— Ach tak? To wyżej też wyskoczysz, prawda? — Wyskoczyła na kolejną gałąź, a potem kolejną. W pewnym momencie zniknęła gdzieś w koronach drzew, na co kocur spanikował.

— Hej, wracaj! Tu jest wysoko! — Cóż, te drzewa akurat były młode, jednak nie sprawiało to, że martwił się mniej o kotkę. Przecież Krucze Pióro zrobiłby sobie z jego futra nowe legowisko, a z kości naszyjnik, podobny do tego Kwaśnej Kocanki. Wyskoczył do góry, prawie spadając z gałęzi. W końcu wylądował na tej, która była zasłonięta koronami drzew, tuż obok Księżycowej Łapy. Rozejrzał się, widząc, że byli na tyle wysoko, że widzieli korony innych drzew. Można było też zauważyć pomiędzy wyższymi drzewami skrawki terytoriów innych klanów. Zafascynowany spoglądał na otaczający go piękny widok, w który Księżycowa Łapa wpasowywała się… Tak idealnie… Na niebie widoczny był teraz księżyc i słońce, co tylko jeszcze bardziej go zafascynowało. Ta w końcu po chwili spojrzała na niego, a światło w jej oczach odbijało się tak pięknie, że serce zabiło mu szybciej. Zobaczył w ich odbiciu siebie samego, przez co po prostu zmiękły mu łapy. Co nie było zbyt dobre w sytuacji w której akurat byli. Co musiała czuć kotka w tym momencie..?

[500 słów]

(wspinaczka na drzewa)

<Księżycowa Łapo..?>

Od Księżycowej Łapy Do Słonecznej Łapy

Kotka właśnie czyściła się po treningu. Nie miała pojęcia, że da się aż tak ubrudzić w koronach drzew, próbując wspinaczki. Nie szło jej najgorzej jak na drugi raz, ale była nie najgorsza. Po skończeniu toalety podeszła do sterty zwierzyny, wybierając sobie coś dobrego. Wyciągnęła z dna wronę. Nie chciała żeby zwierzyna marnowała się, w końcu była nadal dobra, ale nie w pełni świeża. Niedaleko niej z jej bratem rozmawiał Słoneczna Łapa. Było to dla niej dziwne, że chce on z nim rozmawiać, jednak Ślepowron cały był dziwny. Szczególnie jego łapa była dziwna. Odkąd się urodził miał problemy z chodzeniem, w pewien sposób mu współczuła, ale z drugiej strony wiedziała, że czyni to go słabym. A jej ojciec nauczył ją nienawidzić słabych. Był to dla niej konflikt moralny, gdyż kocha swoją rodzinę. Ale czy nie powinna się słuchać swoich autorytetów..? Przycupnęła ze zwierzyną gdzieś z boku, sama. Nie za bardzo lubiła jak ktoś patrzył, jak je. Wprawiało ją to w dyskomfort. Sama nie wiedziała, dlaczego. Może po prostu nie lubiła w takich momentach towarzystwa? Powoli przeżuwała ptaka, rozglądając się po obozie. Gdy skończyła, podszedł do niej jej znienawidzony kocur.

— Hej, nie chcę przeszkadzać… Podobno dobrze idzie ci wspinaczka na drzewach. Moja mentorka nie jest zbyt gadatliwa i zastanawiałem się, czy chciałabyś mnie trochę podszkolić..? — Uśmiechnął się speszony, na co kotka zagryzła zęby.

— Czemu miałabym ci pomagać? Nie może to zrobić twoje rodzeństwo? — rzuciłą w jego stronę, na co przełknął ślinę.

— Cóż, są akurat zajęci, a zauważyłem ciebie. Ślepowronia Łapa nie radzi sobie z tego typu rzeczami więc… Chciałem zapytać ciebie. Poza tym nie możesz odmówić pomocy innemu kotu, skoro chce dla dobra klanu podszkolić się. Kto wie, może od tego zależy przyszłość klanu, a może i moje lub twoje życie? — Przewrócił lekko oczami odpływając z rozmyślaniami, na co kotka westchnęła. W tym niestety miał rację. Zresztą w pewien sposób nie chciałaby, żeby coś mu się stało. Bo ten, w końcu jest dobrym przyszłym wojownikiem, prawda? A takie ładne futerko głupio marnować na legowisko. Znaczy jakie?

— Tak, eh… Mogę ci pomóc — wydusiła z siebie, kręcąc łbem, aby odgonić od siebie głupie myśli. Kocur od razu rozpromienił się, jak słońce, od którego nosi imię. Gdyby nie patrzeć są swoimi przeciwieństwami i z imienia i z charakteru. Przynajmniej według niej. Wstała, skinając w stronę wyjścia z obozu, więc podążył za nią.

[390 słów]

<Eh, wkurzający bobku?>

Od Kostki CD. Odety

Tego ranka Kostka obudziła się lewą łapą. Mimo że stała się wyraźniej odważna w ciągu ostatnich paru dni, teraz nagle wróciła do tego, co było przedtem. Cały dzień spędziła schowana za mamą i siedziała zupełnie sama. Po jakimś czasie wreszcie Sosenek wyciągnął ją do zabawy, a Rdeścik motywował ją do tego z ciepłym uśmiechem na pyszczku. Nie była z tego zadowolona i bawiła się z przymusu. Owa “zabawa” nawet nią do końca nie była - raczej po prostu była przy nich, ewentualnie czasem będąc zaczepiana lub popychana, a ona przepychała brata z powrotem.
W pewnym momencie, podczas zabawy kulą mchu, ta odbiła się od Rdeścika z impetem i przeturlała się poza żłobek, gdzieś na centrum.
— Kostko! Może ty pójdziesz po tę kulkę? Bądź odważna! — namawiał ją Sosenek. — To twoja szansa! — dodał entuzjastycznie.
Szylkretka spojrzała się niechętnie w stronę zguby. Westchnęła i mruknęła coś pod nosem od niechcenia. Po paru uderzeniach serca wstała i ruszyła w stronę centrum, lecz nagle stawiła się przed nią liliowa kotka, która zaczęła się intensywnie przeciągać, rozciągać, turlać. Kostka stała jak taki słup i czekała, aż przejście się zwolni. Jednak nie doczekała się.
— Przepraszam… — miauknęła bez szczególnego entuzjazmu. Kotka natychmiast podniosła się na łapy.
— To ja najmocniej przepraszam! Nie patrzyłam, gdzie się kładę… założę się, iż nieźle ci przeszkodziłam. Jesteś małą chudzinką! Trudno byłoby przeskoczyć kogoś takiego jak ja… — paplała. Zrobiła pauzę i się otrząsnęła. — Znów, przepraszam. Nie myślę! Mogę ci jakoś pomóc? Czego tutaj szukasz? — zmieniła temat. — Kostka jesteś, tak?
Szylkretka zmartwiła się trochę, słysząc znów komentarz o jej wyglądzie. Odwróciła głowę, czując, jak do jej oczu cisnęły się łzy. Przełknęła żal i podniosła wzrok.
— Ja… chcę tylko tamto. — Wskazała łapą kulkę mchu.
Liliowa odwróciła się za siebie, otwierając szerzej oczy.
— Oh! Wybacz, nie chciałam ci tarasować drogi — miauknęła. — Czekaj, podam ci! — poleciła, po czym podeszła do zguby i machnęła łapą, zmuszając kulkę do przeturlania się w łapy Kostki. — Proszę bardzo!
Koteczka złapała mech, po czym, zanim podała go dalej, spojrzała się na uczennicę.
— Dziękuję — mruknęła krótko, a w jej głosie wybrzmiała nutka sympatii.
— Nie ma za co! — odparła. — A i prawie zapomniałam; jestem Odeta! No wiesz, mówię, w razie, gdybyś mnie kiedyś szukała albo może gdybyśmy się znowu spotkały, a ty chciałabyś pogadać. — Uśmiechnęła się do niej szeroko.
Kostka pokiwała do niej tylko głową, a kąciki jej ust się uniosły w delikatnym uśmiechu.
Kopnęła mech w stronę Sosenka, a ten teatralnie wywalił się na plecy, jęcząc. Udawał, jakby został właśnie pobity i wielce pokrzywdzony, po czym zaczął się śmiać.

<Odeto?>

Od Iglastej Łapy (Kąśliwego Iglaka) CD. Kocimiętkowego Wiru

Pora Opadających Liści

Zaczęło świtać, a słońce przyjemnie przedostawało się przez liście legowiska uczniów, grzejąc przy tym futerka młodziaków. Iglasta Łapa leniwie przewracał się z boku na bok, smażąc swoje czarne dymne futerko. Oj, było mu tak ciepło i przyjemnie.
— Iglasta Łapo! Nie za dobrze ci tam? — zaśmiał się jego brat, Koszmarna Łapa. Po czym poczuł szturchnięcie w jego żebra. — Wstawaj leniuchu, chciałbym z tobą potrenować, zanim uciekniesz znowuż na trening!
Zmarszczył się i leniwie otworzył jedno swoje oko.
— Zapomnij. Korzystaj z takiego ciepła, zanim przyjdzie Pora Nagich Drzew i będziesz musiał wstawać wcześniej, tylko po to, byś marzł na porannym patrolu! — burknął oburzony, że brat śmiał go budzić. — Jeśli chcesz chwalić się swoimi bitewnymi ruchami, których nauczyła cię Nadciągający Pomrok, to weź sobie Pyzatą Łapę. Może wtedy się czegoś nauczy.
Szylkretowa uczennica, która siedziała po drugiej stronie legowiska, mruknęła urażona, jego przytykiem, a brat tylko fuknął poirytowany.
— Ale ja nie chcę przepychać się z jakąś Pyzatą Łapą, tylko z tobą! Chcę porównać, co umieją mistrzynie i która jest lepsza!
— To sobie poczekasz… A jeśli znów mnie tkniesz, to przysięgam, że sprawię, że poliżesz po zadzie Garbatą Łapę, choćbym miał siła przyciągnąć jego zad przed twój pysk.
— Ale z ciebie okropny gbur i leń… — obrażony brat odwrócił się do niego plecami, a Iglasta Łapa mógł nacieszyć się ciepełkiem.
Jednakże nie na długo. Z polany poniósł się echem głos Zalotnej Gwiazdy, która właśnie zwoływała zebranie klanu. Uczniowie niczym jeden kot wybiegli z legowiska, zostawiając go daleko w tyle. Iglasta Łapa ze zmierzwionym futrem wyskoczył niezdarnie ze swojego posłania i biegiem skierował się w stronę tłumu kotów, które zebrały się pod mównicą liderki. Przepychając się między kotami, wyszedł na przód tłumu, gdzie siedziało jego rodzeństwo.
Przywódczyni jednak nie miała niczego dobrego do przekazania swoim pobratymcom. Do kręgów przodków właśnie doszła Dyniowa Skórka, ich babka od strony Kocimiętkowego Wiru. Iglasta Łapa położył po sobie uszy. Nie miał wiele interakcji z kocicą, jednak była dla niego miła na co dzień, jak zdarzało im się minąć. Mimo wszystko była to jednak rodzina, a strata w rodzinie, była wielką stratą, przynajmniej na jego mały rozumek. Sama Ognikowa Słota raczej stawała za tym, że śmierć bliskiego kota była czymś normalnym i nie powinno się z tego powodu zasmucać. Trzeba być silnym. A on zamierzał być twardym wojownikiem.
Reszty wypowiedzi Zalotnej Gwiazdy nie słuchał, obserwował zszokowane pyski innych kotów. Kiedy zebranie dobiegło końca, wyruszyły następne patrole, a koty jak gdyby nigdy nic wróciły do swoich codziennych obowiązków. Nawet jego rodzeństwo wyszło na trening, ze swoimi mentorami, a on? Nie chciał siedzieć w obozie! Może i jego mama straciła swoją matkę, jednak jego trening musiał przecież trwać! Nie zamierzał zostać kimś pokroju Garbatej Łapy, po którego nikt nie ośmielał się wyściubić nosa!
— Mamo! To znaczy… Kocimiętkowy Wirze! Czy pójdziemy na trening? Proszę! Bo przecież Koszmarna Łapa i Zamroczona Łapa już poszli! — Podszedł do kremowej, a ta popatrzyła na niego nieobecnym wzrokiem. Mętnym niczym stęchła kałuża. — Proszę? — Przechylił uroczo łepek.
Mentorka zamrugała parę razy i skinęła głową.
— Zaraz wychodzimy z obozu, Iglasta Łapo — odezwała się płaskim głosem. — Co powiesz na wspólny trening z Pyzatą Łapą i jej mentorką, Brukselkową Zadrą? Nauczylibyście się podczas niego walki.
Pyzatą Łapą? Niech będzie, przynajmniej nie będzie musiał babrać się i przepychać z krzywym staruchem, który jeszcze kiblował w legowisku. Skinął od niechcenia głową i usiadł, czekając aż jego matka znajdzie liliową wojowniczkę wraz z jej uczennicą. W końcu przyszły we trójkę, a jego wzrok skrzyżował się z Pyzatą Łapą, która chyba trzymała do niego urazę z jego porannych przepychanek słownych. Kotka zmarszczyła lekko pyszczek i przekręciła głowę, jakby nie chcąc na niego patrzeć.
Poczuł lekkie mrowienie w łapach. Mimo wszystko czuł, że zależało mu na tym, żeby terminatorka miała o nim dobre zdanie.
— W takim razie idziemy… — westchnęła Kocimiętkowy Wir i wyprowadziła ich z obozowiska.
Wszyscy w milczeniu ruszyli zaraz za kremową mistrzynią. Wojowniczki wyszły na prowadzenie, a on został z tyłu wraz z Pyzatą Łapą.
— Ciągle się dąsasz, za to, co powiedziałem rano? — zaczął, na co kotka zrobiła kwaśną minę. Nie podobało jej się poruszanie tego tematu. — Wiesz… Powinnaś być twarda i coś syknąć albo uderzyć mnie bądź mojego brata.
— Przemoc to nie rozwiązanie w takich sytuacjach, Iglasta Łapo — powiedziała szylkretka z trudem, przymykając przy tym ślepia. — Czasem musisz uważać na słowa.
— To były tylko przekomarzania! — prychnął. — Jakbyś tam pacnęła mnie lub Koszmarną Łapę, to nikt by się nie obraził!
— Skąd wiesz? Może Koszmarna Łapa mnie lubi i nie chce mi robić przykrości.
Dobra, teraz było to naprawdę irytujące. Koszmarna Łapa miałby ją lubić? A nawet jeśli, to tym bardziej nie powinien być na nią zły za takie zaczepki!
— Przyznaj się! Po prostu zakochałaś się w Koszmarnej Łapie!
— Co? Upadłeś na głowę? — Przekrzywiła łepek i spojrzała na niego, nie dowierzając. — Chyba w twoich snach.
— No nie wiem. Pewnie to w twoich snach biegasz z nim po lesie i wąchacie kwiatki! Jak zakochana para.
Pyzata Łapa zarumieniła się na nosku i prychnęła sfrustrowana.
— Czasami jesteś jak wrzód na ogonie… — szepnęła.
Iglasta Łapa tylko parsknął.

***

W końcu dotarli do miejsca, gdzie było wystarczająco dużo miejsca, żeby ćwiczyć walkę. Słyszał o tym miejscu od Tęczowej Łapy, jak i Koszmarnej Łapy, dlatego gdy rozpoznał okolicę, ucieszył się jak kocię.
— Iglasta Łapo? Pyzata Łapo? — zaczęła niepewnie Brukselkowa Zadra, która stanęła między nimi. Wojowniczka co jakiś czas zerkała na jego matkę, która nie wyglądała na skupioną na zadaniu. — Dzisiaj zaczniemy wasz pierwszy sparing. Przejdziemy przez podstawy i potem sami spróbujecie ze sobą walczyć. Prawda, Kocimiętkowy Wirze?
— Hm? Ach, tak. Dobrze ci idzie Brukselkowa Zadro. Możesz dalej tłumaczyć.
Liliowa kocica westchnęła ciężko i kontynuowała, opowiadając im wszystkie zasady panujące podczas sparingów. Nie było jakoś dużo tych zakazów, co go radowało, bo na pewno nie zamierzał zapamiętywać wszystkiego.
— Wszystko jasne? — Uczniowie kiwnęli głowami. — W takim razie stańcie od siebie trochę dalej, żeby każde z was miało dla siebie trochę miejsca. Zaczniemy od rozgrzewki, a potem przejdziemy do podstawowych ruchów.
Wymachy, bieganie, wyskoki i rozciąganie, a następnie zwody, uniki, turlanie się i uderzanie niewidzialnego przeciwnika. Iglasta Łapa czuł już wszystkie swoje mięśnie i były bardzo dobrze rozgrzane, nawet mógłby pokusić się o powiedzenie, że zaraz cały stanie w płomieniach. Pyzata Łapa dyszała ze zmęczenia, a on starał się nie wywalić języka na brodę i położyć plackiem na mięciutkim mchu, który miał łagodzić ich upadki.
— Dobrze, teraz możecie zawalczyć ze sobą, jednak pamiętajcie o bezpieczeństwie. Nie będzie to walka z wysuniętymi pazurami, gdyż takie są zarezerwowane tylko i wyłącznie dla uczniów, którzy przechodzą ceremonię nadawania imienia wojownika. Wy jeszcze macie całe szkolenie przed sobą. — Brukselkowa Zadra przysiadła obok Kocimiętkowego Wiru, która przez ten cały czas siedziała cicho. Niepokoiło to Iglastą Łapę. Czyżby jego matka była słaba? Przecież była mistrzynią! Nie mogła być! — Iglasta Łapo, pamiętaj o unikach i nie walcz na ślepo, a ty Pyzata Łapo nie zapominaj, że jest to walka i musisz atakować, a nie cofać się. Musisz zadać cios. Gotowi?
Iglasta Łapa stanął naprzeciw czekoladowej szylkretki. Kotka niespokojnie stała i machała na boki swoim ogonem, nie mogła się skupić. Czyżby nadal była na niego zła? Sam stanął szeroko na nogach i czekał na pozwolenie do rozpoczęcia pojedynku. Gdy ogon lilijki, który dotychczas był podniesiony w napięciu, opadł, dając znak, że mogą zaczynać, ten bez większego pomyślunku rzucił się w stronę koleżanki z legowiska. Terminatorka zasyczała i mimo tego, co mówiła jej mentorka, tak mimowolnie zaczęła się cofać, chcąc uniknąć jego potencjalnych ciosów.
— Pyzata Łapo! Do przodu, nie bój się! Jest to trening! — krzyczała jej mentorka, kibicując szylkretowej koteczce.
Iglastej Łapie podobał się strach kotki. Nawet nie musiał zadawać ciosów. Wystarczyło, że do niej podchodził, a ona kuliła się, wyginała w łuk i się cofała. Coraz pewniej, stawiał łapy i wymachiwał nimi, starając się trafić przeciwniczkę, jednak ta ciągle była ten włosek dalej od niego. Ciągle muskał powietrze.
— Chodź tu! Nie zrobię ci przecież krzywdy! — zaśmiał się, starając się dosięgnąć Pyzatą Łapę kolejnym ciosem.
Jednak terminatorka w pewnym niespodziewanym dla niego momencie, zanurkowała pod jego brzuchem, który przypadkowo odkrył i mocnym kopniakiem powaliła go na plecy, za którymi sama się znajdowała. W oto taki zjawiskowy sposób wylądował na kotce, przyciskając ją do ziemi.
— Nie, nie, nie, wszystko źle. Spróbujcie jeszcze raz — zaśmiała się z zakłopotaniem Brukselkowa Zadra, a Kocimiętkowy Wir nadal ze zmęczoną miną obserwowała go bacznie.
Oczywiście spróbowali kolejny raz i jeszcze raz, aż w lesie zaczęło się ściemniać. Pracowali cały dzień nad głupimi ruchami, skakaniem, unikami i przekonywaniem Pyzatej Łapy, żeby go zaatakowała. Brązowa szylkretka oczywiście dokonała jakichś postępów, jednak były one za mało spektakularne w mniemaniu Iglastej Łapy.
Wrócili do obozu i pozwolono im wziąć coś sobie do jedzenia po ciężkim dniu nauki. Mentorki się rozeszły, zostawiając ich samych. Pyzata Łapa wzięła małą piszczkę, która leżała na samej górze sterty i miała już iść na ubocze z dala od niego, gdy ten stanął jej na drodze. Urażona jego dzisiejszymi odzywkami, położyła po sobie uszy i z irytacją strzepnęła ogonem.
— Pyzata Łapo, nie idź jeszcze. Nie chcesz zjeść ze mną, a nie ze swoim bratem? — zaproponował, mając nadzieję, że ta się zgodzi.
Kotka wodziła wzrokiem po polanie, szukając zapewne swojego brata, który mógłby uwolnić ją od niego. Jednak nigdzie w pobliżu nie było Bzyczącej Łapy. Skinęła niechętnie głową.
— Świetnie! — Złapał wróbla i przysiedli sobie niedaleko mównicy liderki, która była w tej chwili pusta. Nikt nie był w stanie im przeszkodzić w rozmowie. Zagarnął ją ogonem bliżej siebie, na co kotka się wzdrygnęła. — Widziałaś, jak zachowywała się dzisiaj Kocimiętkowy Wir? Jakby nie była sobą…
— Bo może właśnie ogłoszono śmierć Dyniowej Skórki? Przecież to nie są łatwe emocje, z którymi musi się zmagać, a pewnie chce cię wytrenować na wojownika. Zamiast dziwić się jej zachowaniem, to doceń, że mimo wszystko z tobą wyszła na trening. — Strzepnęła z siebie jego ogon i wzięła pierwszy gryz swojej myszki. — Dlatego na dzisiejszym treningu głównie pracowała z nami moja mentorka. Kocimiętkowy Wir musiała odpocząć.
— Hmmm — mruknął, przeżuwając swojego wróbelka, a jego małe piórka przykleiły się do jego wąsów. — Może masz rację… Czy jutro też chciałabyś ze mną poćwiczyć walkę?
Zmienił temat rozmowy, a kotka z nie chcąc być niemiła, wzruszyła ramionami.
— Zapytam się Brukselkowej Zadry…
Nie zapytała się. Na drugi dzień Iglasta Łapa polował na patrolu wraz z jego rodzeństwem.

***

Porą Nagich Drzew

— Hop! Hop! Hop! Wspinaczka! — zamruczał Tęczowa Łapa, który właśnie zaprowadził go wraz z Garbatą Łapą pod drzewo, na którym podobno dzień wcześniej trenował wspinaczkę Krucze Pióro z Dziką Łapą.
Iglasta Łapa był strasznie ciekaw, jak radził sobie Burzak na drzewach i jakie miał opinię o nim zastępca. Czy biało-rudy zgrabnie wspinał się po konarach, a może był przerażony wysokością? Na samą myśl, że dorosły kocur mógłby spaść z tak prostego do wspinaczki drzewa, miał ochotę się zaśmiać, to było dla niego prześmieszne. Osobiście chciałby zobaczyć latającego Dziką Łapę lub Garbatą Łapę, który przecież był jeszcze łatwiejszym celem od Burzaka.
Makowa Iluzja wraz z Kocimiętkowym Wirem podeszły do nich, a ich futra były ulepione białym puchem.
— Czyli Iglasta Łapa już zna podstawy wspinania? — Makowa Iluzja przekrzywiła łepek. Kocimiętkowy Wir skinęła głową. —W takim razie będziemy ćwiczyć dalej. Trzeba podnieść poprzeczkę dla uczniów.
— W jaki sposób? — spytał.
— Teraz będziecie się ścigać. — Skinęła głową Kocimiętkowy Wir.
— Ścigać? Jak najszybsze wspinanie się? Przecież Garbata Łapa nie da rady! — prychnął.
Czekoladowy uczeń położył po sobie uszy i uciekł wzrokiem na bok. Iglasta Łapa wiedział, że kocur znalazł się znów na jego treningu, tylko dlatego, że Kocimiętkowemu Wiru zrobiło się żal kocura. Jednak tamten jeszcze nie został mianowany i ciągle miał z nim zajęcia! Czy nie było innego dobrodusznego wojownika, który mógłby się nim zainteresować? Iglasta Łapa od dłuższego czasu starał się zniechęcić kocura, żeby ten przestał chodzić z nim na treningi. Jednak kamienie, kolce jeżyn i igły były za małym działem.
Obie wojowniczki zignorowały jego marudzenie.
— Przygotujcie się do wspinaczki i będziemy zaczynać — poinstruowała ich Kocimiętkowy Wir. — Kto się wespnie pierwszy na samą górę, ten zostanie szybciej wojownikiem.
Iglasta Łapa nie wierzył takim bredniom, jednak żeby udowodnić, że był lepszy od pozostałych, gdyż w jego żyłach płynęła przecież sama krew Ognikowej Słoty i był synem mistrzyń, musiał to wygrać. Trójka uczniów ustawiła się pod konarem drzewa. Wysunął pazury, zatapiając je początkowo w zimnym białym puchu, który grubą warstwą otulał całą ściółkę. Śnieg padał przez całą noc, dlatego też upadek na zaspę powinien być mięciutki i bezpieczny dla nieszczęśnika, który dzisiaj przypadkiem zleci z samej góry. Spojrzał się na Garbatą Łapę, który ze skupieniem wpatrywał się w pień, czekając na znak do startu. Tęczowa Łapa natomiast, z ogniem rywalizacji w oczach, również oceniał resztę.
— Start! — miauknęła niespodziewanie Makowa Iluzja zamiast Kocimiętkowego Wiru.
Iglasta Łapa niezdarnie rzucił się na korę, widząc kątem oka, jak pozostałe kocury również doskakują do drzewa. Z zamaszystymi ruchami wspinał się po korze, świat wokół niego stał się rozmyty, a futra kolegów z legowiska czasami mieszały się z otoczeniem. Starał się skupiać na miejscach, gdzie następnie będzie stawiał swoje łapy. Był tak blisko. Widział już z bliska gałęzie, a jeszcze wyżej niego był Tęczowa Łapa oraz Garbata Łapa, który właśnie go wymijał.
Iglasta Łapa poczuł momentalnie złość i strach, że zostanie ostatni. Gorszy od pokraki, której nikt nie kochał. Gorszy od Garbatej Łapy! Nie! Nie mógł na to pozwolić. Nie wiele myśląc, odbił się z tylnych łap, puszczając kory i wybił się niezdarnie na plecy czekoladowej pokraki. Wbił pazury w futro ucznia, a tamten zaskrzeczał z bólu. Pod jego ciężarem zaczęli się zsuwać z kory.
— Co ty robisz?! Chcesz nas zabić? — jęknął czekoladowy, szukając desperacko tylnymi łapami oparcia. — Masz mrówki w mózgu?!
— Sam masz mrówki w mózgu! Spadaj na dno, przegrywie! — syknął i niezgrabnie wdrapał się po uczniu wyżej i wybił się na tyle, by złapać się gałęzi drzewa. Był już na samej górze! — Ha! Wygrałem! — wysapał zmęczony.
— Wcale nie — zaśmiał się Tęczowa Łapa spokojnym głosem. Kremus siedział na dostojnie na gałęzi wyżej z zawiniętym wokół siebie ogonem. — Ale to, co zrobiłeś, było dzikie i ekstra!
— Wcale nie! On chciał mnie zabić! — warknął z wyrzutem Garbata Łapa, który dopiero co wczołgał się na samą górę, jako trzeci. — Oszukiwałeś!
— Świat jest niesprawiedliwy, Garbata Łapo — zaczął śmieszkować, zakrywając pyszczek łapką. — Ty w szczególności powinieneś to wiedzieć od urodzenia.
— Iglasta Łapo! — z dołu rozległo się upomnienie od jego matki, jednak ten ją zignorował. Droczenie się z czekoladową pokraką było jego ulubioną czynnością i nikt mu tego nie zabroni.

***

Pod koniec Pory Nagich Drzew

Odkładano mu trening z nawigacji w tunelach i to od dłuższego czasu. Nie rozumiał podejścia matki, tym bardziej że głupi Garbata Łapa ciągle z nimi był na treningach. Dlatego też Iglasta Łapa parał się bardziej do wspólnych patroli z innymi uczniami, niż nauk wraz z matką, gdyż wtedy wiedział, że czekoladowy kocur również się tam pojawi. Teraz jednak Kocimiętkowy Wir go zagoniła do roboty. Zrozumiała jego taktykę i zdążyła uświadomić go, że bez opanowania jeszcze nawigacji w tunelach nie będzie mógł zostać wojownikiem. Dlatego też musiał się ugiąć.
— Jesteśmy. — Matka zaprowadziła go w miejsce, gdzie pod korzeniami dość upiornie wyglądającego świerka znajdowało się wejście do tuneli. Ciemne i zionące większym chłodem, niż ten, co panował w lesie. — Będziemy dzisiaj nawigować w tunelach, Iglasta Łapo. Czy jesteś gotów?
Dymny kocur skinął krótko głową. Chciał mieć dzisiaj jak najkrótszą sesję treningową, jaką tylko mógł, gdyż zależało mu, żeby pójść później na patrol łowiecki wraz z Pyzatą Łapą i Bzyczącą Łapą.
— W takim razie pójdzie z tobą Garbata Łapa. Jedno z was wejdzie do tuneli drugą stroną i powinniście się spotkać w połowie. Wyjdziecie przejściami, którymi wszedł wasz przeciwnik.
Oczywiście, że drugi kocur również musiał być jakoś wciśnięty na siłę w ćwiczenie, które on sam miał zrobić. Jakże inaczej. Garbaty również nie był zadowolony z obrotu spraw. Widać było w jego oczach, że mu nie ufał. Szczególnie po tych wszystkich przykrościach, jakie mu zafundował w legowisku, jak i na wspinaczce.
Stanęli przy osobnych wejściach do tunelu i na komendę zaczynającą ćwiczenie, weszli w czeluści. Ziemisty zapach całkowicie go pochłonął, a jego oczy na próżno próbowały się przyzwyczaić do ciemności, w której nie znajdowała się chociaż mikro szczelina, nie przepuszczająca, chociaż minimalnego promyczka dziennego światła. Jedynie, co mogło go prowadzić po tunelach to słuch, węch i czucie wąsów, jak i łap. Niepewnie ruszył do przodu, węsząc i nasłuchując kroków, które mogłyby świadczyć o nadchodzącym kocurze. Jednak na próżno. Jedyne co czuł, to stęchła ziemia. Nawet nie był w stanie usłyszeć niczego poza swoim oddechem i szumem krwi. Nudy. Jak miał niby wyjść? Liczyć na cud? Może przy odrobinie szczęścia rzeczywiście mógłby wyjść z powrotem na powierzchnię, jednak nie rozumiał nadal, jak powinien poruszać się pod ziemią. Nie był przecież kretem ani królikiem. Pewnie Burzak musiał coś wiedzieć na ten temat. Może udałoby mu się go o to spytać, jak wróciłby do obozu? Właśnie. Jeśliby wrócił. Na tę chwilę nawet nie wiedział, czy w ogóle stąd się wydostanie.
Nagle tę ciszę przerwały odgłosy łap, które niosły się po tunelach. Ciężkie i niezgrabne tupnięcia. Jakby ktoś potykał się o własne łapy lub korzenie. Iglasta Łapa wiedział, kto to był dokładnie. Musiał być to Garbata Łapa, bo jakże inaczej. Ruszył w kierunku odgłosów, uważnie wyczuwając wibrysami zmiany zachodzące w korytarzu. Stawało się coraz to szerzej, akurat, żeby wyminąć ucznia.
— Iglasta Łapo, czy to ty? Słyszę, że idziesz przede mną — odezwał się znajomy mu głos czekoladowego.
— Niee, nie jestem jakąś Iglastą Łapą. Jestem ducheeem. Kłaniaj się przed mrocznym przodkiem, uuuu — zawył upiornie Iglasta Łapa.
— Przestań, to nie jest śmieszne — prychnął w ciemności, jednak można było wyczuć jego zawahanie. Kocur widocznie wierzył w mrocznych przodków i nie wykluczyłby takiego spotkania z nimi w tym miejscu. Przynajmniej tyle dobrego było w Garbatej Łapie, uznał.
— Dobra, jak tam chcesz. Znaleźliśmy się i teraz możesz iść moim tropem. To nie jest takie ciężkie — przestał się nabijać. Wolał już podejść do tego zadania praktycznie. Za bardzo nie był w stanie pajacować w ciemnościach, bez widowni lub satysfakcjonującej go skwaszonej minie Garbatej Łapy.
Zapadła między nimi cisza. Czekał, aż ten go wyminie i zakończą to zadanie, jednak oboje stali naprzeciwko siebie i żaden z nich nawet nie drgnął.
— Dlaczego nie możesz być dla mnie miły normalnie, tak jak teraz? — z pyska starszego wypełzła pretensja. Jednak w tym nie było czegoś takiego, co Iglasta Łapa mógłby nazwać przytykiem. Kocur miał wiele w sobie żalu. — Czemu nie możesz ze mną rozmawiać jak z innymi uczniami? Czym ja sobie zasłużyłem, że jestem tak nielubiany przez większość?
Iglastą Łapę zaskoczyła ta bezpośredniość. Szczerze nie spodziewał się, że w ogóle ten zada mu takie pytanie. Starał się uciec wzrokiem, choć i tak dookoła nich panowała ciemność. Nie widzieli swoich pysków. Czy miał przyznać, że nie przepadał za nim, tylko i wyłącznie dlatego, że Kocimiętkowy Wir zaczęła się nad nim skupiać, skoro on przecież nie był jej uczniem? Nie. W ogóle, czemu on się nad tym zastanawiał? Przecież nie musiał się przed nim tłumaczyć z niczego! Chwila zaskoczenia i niepewności została zastąpiona irytacją i wściekłością.
— Bo tak. Zejdź mi z drogi, łajzo! — prychnął, przeciskając się dalej w przejściu i nie dając kocurowi zadać kolejnego pytania. Przeszedł do końca ciemnego korytarza i skręcił w inny, idąc dokładnie po śladzie zapachowym Garbatej Łapy. W końcu wyszedł na powierzchnię, a jasność, którą potęgował śnieg, uderzyła w ciemne oczy kocura. — Udało mi się! — miauknął, szukając wzrokiem Kocimiętkowego Wiru.
— Świetnie sobie poradziłeś. Zaczekajmy jeszcze na Garbatą Łapę.
W końcu i czekoladowy uczeń wynurzył się z nory między korzeniami drzewa. Ich trening jednak trwał, a do końca dnia była wyczuwalna napięta atmosfera między uczniami, bardziej niż zwykle.

***

Pora Nowych Liści

Śnieg stopniał, a w Klanie Wilka zaszumiało od ostatnich wydarzeń. Wróciła Tropiąca Łaska wraz z jakimś dziwnym obcym kocurem, którego nazwano Soplową Łapą, jakaś Sroka dostała imię wojownika Sroczy Cień, potem jeszcze w towarzystwie uczniów, przyprowadzono Cykoriowy Cykor. Dzięki temu Bzycząca Łapa dostał imię wojownika i teraz nazywał się Bzyczący Trzmiel, natomiast Smuklikowa Łapa – Smuklikowym Żądłem. Niebieski kocur przecież był od niego młodszy! I to o ile! W wieku dziewięciu księżyców przeniósł się do legowiska wojowników, przynosząc dumę swoim matkom, a on? On biedny nadal tkwił w legowisku uczniów, jako zwykły terminator razem ze swoim rodzeństwem. Nie podobało się mu to i to bardzo. Powinien zostać mianowany i to już dawno, tylko że jeszcze Kocimiętkowy Wir nie poszła powiadomić o jego gotowości Zalotnej Gwiazdy!
Siedział na swoim posłaniu, wściekły jak osa. Nikt dzisiaj do niego nie chciał podchodzić, obawiając się jego ciętego języka. Do pewnego momentu.
— Iglasta Łapo? Chciałbyś ze mną poćwiczyć walkę? — W wejściu stanęła Pyzata Łapa i popatrzyła na niego błagalnie swoimi bursztynowymi oczyma. — Widzę, że dzisiaj akurat jesteś wolny, więc może pod okiem Brukselkowej Zadry wyszlibyśmy do lasu? Co ty na to?
Kocur zmarszczył pysk i przypatrywał jej się w milczeniu. Czy musiał mówić, że bardzo nie chciało mu się wchodzić z obozu? Skoro nie był jeszcze mianowany na wojownika, to w sumie nikt go nie potrzebował. Kocimiętkowy Wir mogła sobie dowolnie ćwiczyć Garbatą Łapę, skoro wolała jakąś pokrakę od własnego syna.
— Proszę? — wymruczała, przekrzywiając łepek.
— Ehhh… No niech ci będzie, jednak nie chce cały dzień być poza obozem…
— Zobaczysz jeszcze, że się wkręcisz! Chodźmy! — niemal pisnęła z ekscytacji i wybiegła na polanę. Iglasta Łapa wyszedł za nią, rzucając spojrzeniem na Koszmarną Łapę i Zamroczoną Łapę.
Na polanie obozowej był straszny młyn. Koty biegały od legowiska do legowiska, ustawiały się do wyjścia z na patrole i treningi, medycy krzątali się pomiędzy żłobkiem, gdzie siedziała Korowy Szept oraz pomiędzy legowiskiem starszyzny. Iglasta Łapa nawet słyszał poirytowane syki Lamentującej Toni.
— Gotowi jesteście? Jeśli tak, to ruszajmy. — Liliowa wojowniczka machnęła do nich ogonem i wyprowadziła z obozu.
Ich podróż nie trwała długo. Znaleźli się na przestrzeni wyłożonej mięciutkim mchem, drzewa szumiały na wietrze, a po lesie roznosiły się pieśni ptactwa. Uroczo i spokojnie. Łagodziło to nerwy kocura, paląca złość stała się matowa i mniej koląca go w serce.
— Tym razem uważaj, od ostatniego czasu o wiele lepiej podciągnęłam się w walce. Mogę być dla ciebie trudniejszym przeciwnikiem, niż ci się zdaje — Pyzata Łapa wyrwała go z zamyśleń. Przykucnęła do ziemi, będąc gotowa w każdej chwili skoczyć na niego w ataku, a Brukselkowa Zadra jedynie położyła się wygodnie na pniu, nie przeszkadzając sobie sesją treningową uczniów. — Zobaczymy, kto tym razem wygra. Obym to była ja!
— Chyba śnisz! — na początku niechętny i sceptyczny, a teraz podłapawszy iskrę rywalizacji, puścił do niej swój arogancki uśmieszek. — Uważaj jeszcze, bo wytrę tobą ten mech!
Oboje rzucili się na siebie, wymieniając ciosami, unikając i robiąc najróżniejsze akrobacje, których wojownicy zdążyli ich nauczyć przez tak wiele wschodów słońca. Zwarci razem jak w tańcu, koziołkowali, przeskakiwali siebie nawzajem i łapami ze schowanymi pazurami, uderzali w siebie nawzajem, jednak żadne z nich nie mogło trafić, gdyż drugie zawsze unikało pierwszego na mały wąs długości. Pracowali, robili sobie przerwy i znów wracali do sparingów, a czas płynął. Słońce schodziło z błękitnego nieba, aż w pewnym momencie las wypełniły ciepłe, złoto-pomarańczowe przebłyski. Przez to Iglasta Łapa zapatrzył się na pysk koleżanki z legowiska, której delikatne rysy i pomarańczowe oczy nabierały ponadprzeciętnego piękna w tym momencie. Kocur nie zauważył, jak ta szybkim ruchem podcięła mu nogi i przybiła go do podłoża.
— Ha! Wygrałam! — zamruczała zwycięsko Pyzata Łapa. — I kto kim wyciera teraz mech, co?
— Pff, udało ci się, gdyż oślepiło mnie światło! Gdybym w porę przymknął oczy, to sama byś rozpłaszczyła się na ziemi!
Pyzata Łapa, jednak nie była głupia. Zaśmiała się prosto w jego twarz i szturchnęła go, by wstał. Jednak ten złapał ją za łapę i pociągnął. Kotka wywróciła się i przekręciła na plecy, tak że znajdowała się obok niego.
— Czyli uważasz, że to było światło? Wydaje mi się, że to coś zupełnie innego! — posłała mu uśmieszek.
— Tak, były to twoje umiejętności. Nie spodziewałem się, że tak szybko podciągniesz się w walce… — przekierował temat na inne tory. Nie chciał, żeby kotka drążyła powody, dla których naprawdę przegrał. Sam jeszcze nie rozumiał swoich uczuć, a co dopiero, żeby rozmawiać o nich wraz z koleżanką z legowiska. — Wcześniej tylko uciekałaś i niezbyt chciałaś atakować, a teraz?
— Minęło trochę czasu od pierwszych sparingów. Nie było to tak niedawno, Iglasta Łapo. — Kotka przeniosła spojrzenie na pomarańczowe niebo, ciemne korony drzew i przelatujące ptactwo nad nimi, on postąpił tak, jak ona, nie chcąc patrzeć jej zbyt długo w oczy. — Ale dziękuję, że zauważyłeś zmianę. Bardzo się starałam i nawet nie wiesz, jak często miałam zakwasy po treningach wraz z Brukselkową Zadrą. Dużo było ze mną pracy, jednak wyszłam na wojowniczkę… No mniej więcej. Jeszcze troszkę mi zostało do nauczenia się, żebym przeszła mianowanie.
Na słowach o mianowaniu, spochmurniał. Jego matka nadal nie dawała znaku, że zbliżał się czas na jego mianowanie. Po prostu czekał. Całą Porę Nagich Drzew, a teraz gdy nastała pełna Pora Nowych Liści, nadal nie wyglądało na to, by Kocimiętkowy Wir miała się wybrać do Zalotnej Gwiazdy z wieściami o jego gotowości. No, chyba że przed nim Garbata Łapa otrzyma imię wojownika, zdając jej test…
— O czym teraz tak myślisz? Nagle zrobiłeś się cichy…
— O niczym ważnym. To nie twoja sprawa…

***

Pora Zielonych Liści

— Garbaty Klif! Garbaty Klif! Garbaty Klif! — wyły Wilczaki na cześć nowego imienia czekoladowej pokraki, który, jakimś cudem wygrał z Tęczową Łapą.
Iglasta Łapa był zszokowany, podobnie, jak sama Zalotna Gwiazda, która z niedowierzaniem przyglądała się nowemu wojownikowi. Tylko że w przeciwieństwie do swojej babki, tak on jeszcze czuł narastającą złość. Spełniło się właśnie, to, czego się obawiał od tak długiego czasu. Zamiast niego, Kocimiętkowy Wir postarała się, żeby zdążył zdać kocur, który nawet nie był jej własnym uczniem. Dla Iglastej Łapy było to nie do pomyślenia. Jego własna matka zaniedbywała jego treningi, na rzecz nauki tego oto kocura?
Był zazdrosny i to bardzo. Strzepnął gniewnie ogonem i ruszył do wyjścia z obozu, czekając aż zjawi się przy nim Kocimiętkowy Wir. Specjalnie ominął świętowanie i składanie gratulacji kocurowi. Nie chciał widzieć tego krzywego pyska na swoje oczy. Miał dość.
— Chcesz, żebym wyszła z tobą na trening? — Podeszła do niego Pyzata Łapa. — Mogę poprosić Brukselkową Zadrę, żeby z nami poszła.
Iglasta Łapa z kwaśną miną odwrócił od kotki wzrok.
— Wiem, że się gniewasz, jednak jeśli będziesz ciężko pracował, to również zasłużysz sobie na miano wojownika!
— Przecież czekam na moją mamę! Chcę pobyć sam z moją mentorką… Idź może do Koszmarnej Łapy lub Zamroczonej Łapy. Pewnie też chętnie z tobą poćwiczą…
Pyzata Łapa westchnęła zrezygnowana.
— Na pewno?
— Tak…
Szylkretka jeszcze stała przy nim przez parę uderzeń serca, jakby czekała, aż ten się odezwie i zmieni zdanie, jednak tak się nie stało. Po chwili koleżanka z legowiska zniknęła w tłumie kotów, szukając zapewne swojego brata lub mentorki.
— Och… Iglasta Łapo, czekasz na trening? A pogratulowałeś Garbatemu Klifowi? — Podeszła do niego ruda mistrzyni. Sam nawet nie zauważył kiedy.
— Nie… Nie zamierzam się do niego odzywać… Chcę tylko wyjść z tego obozu — mruknął z nietęgą miną, również unikając kontaktu wzrokowego z matką. Był na nią zły, to rzecz jasna, jednak nie zamierzał jej tego mówić.
Kocimiętkowy Wir ze zmieszanym wyrazem pyszczka popatrzyła na niego. Wyczuwała pewnie, że ten się na nią gniewał, jednak kocica wybrała niepytanie się jego, o co dokładnie mu chodziło.
— W takim razie chodźmy… — zaczęła, po czym zniknęli oboje w wyjściu z obozowiska.

***

(TW: walka)

Dni mijały, stawało się coraz cieplej, a on zaczął się obsesyjnie rozglądać za następnymi kotami, z legowiska uczniów, którzy mogliby zostać mianowani przed nim na wojownika. Miał wrażenie, że ta obsesja wchodziła mu zbyt mocno na umysł, gdyż nawet w snach zaczął widzieć, jak następnym kotem, który mógł stać się przed nim mianowany, była Pyzata Łapa. Dlatego również ona stała się jego rywalką w drodze do sukcesu. Więzi z innymi podupadały, tylko po to, by zaiskrzyć przed Zalotną Gwiazdą. Chciał być dumą dla Ognikowej Słoty. Widział przecież jej wzrok, jak patrzyła na niego oraz jego rodzeństwo z wyczekiwaniem.
Wracał z patrolu łowieckiego, na którym była Pyzata Łapa, Brukselkowa Zadra i Bzyczący Trzmiel. Wszyscy trzymali w pysku jakąś zdobycz, więc mogli powiedzieć, że polowanie było bardzo udane. Kiedy tylko wszedł do serca Klanu Wilka, tak Zalotna Gwiazda wskoczyła na mównicę i zwołała zebranie klanu. Poszli szybko odłożyć piszczki na stertę zdobyczy i podeszli bliżej liderki.
Starsza szylkretowa kocica przeczesywała swoim ostrym wzrokiem brązowych oczu tłum Wilczaków.
— Iglasta Łapo, wystąp — usłuchał. Wyszedł z tłumu i wysoko zadarł głowę. — Twoim przeciwnikiem zostanie Aksamitkowy Nos.
Z tłumu wyłoniła się ów niska czekoladowa szylkretka o kruchej sylwetce i łaciatym nosku, jak i uszkami. Iglasta Łapa popatrzył na wojowniczkę, a później na Zalotną Gwiazdę. Czy jego babka uważała go za słabe ogniwo i wzięła jakąś kotkę, z którą miał wygrać z pazurem w nosie? Wygranie pojedynku z kocicą będzie jedną z najprostszych rzeczy, jakich dokonał tego dnia. Już polowanie na piszczki z zamkniętymi oczyma było cięższe niż ten pojedynek. Przynajmniej tak był przekonany.
Stanął naprzeciw Aksamitkowego Nosa i posłał jej arogancki uśmieszek. Przeciwniczka nie odpowiedziała mu tym samym, była niezadowolona, jednak nie jego gestem, a widmem niepotrzebnej walki. Dla niego jednak była to oznaka słabości. Każdy Wilczak powinien mieć chrapkę na przetrzepaniu drugiemu kotu skóry. Inaczej pobratymcom będą się lęgły pchły.
— Gotowi? — Liderka zmierzyła ich czujnym spojrzeniem. Skinęli głowami. — W takim razie zaczynajcie.
Kocur niewiele myśląc, skoczył na wojowniczkę, a ta szybkim zwodem uniknęła jego ataku, po czym zamachnęła się łapą z wysuniętymi pazurami i przejechała po jego ramieniu. Była szybka, jednak ta cecha również była jego atutem. Wybił się z tylnych łap, doskoczył do niej, zrobił w porę unik przed następnym ciosem, który mógł go trafić w oko i długimi kłami wgryzł się w kark kocicy. Poczuł na języku krew. Ciepłą i lepką. Szarpnął głową i wyrwał część futra i skóry kocicy. Wojowniczka się zachwiała i zmarszczyła pysk z bólu, po czym zwarła się z nim w uścisku, zatapiając w jego żebra wszystkie pazury. Pisnął z bólu, jednak nie mógł odskoczyć. Jedyne co mu zostało, to kąszenie kocicy i drapanie jej po barkach. Wybił się z łap i przeturlał po ziemi z kotką. Ta puściła go i zwinnie wydostała się spod jego ciężaru, lądując na czterech łapach.
— Ładnie… Jednak zobaczymy, czy jesteś tak szybka, jak ja.
Aksamitkowy Nos nie odpowiedziała. Szybko polizała się po mocno krwawiącej ranie na barku i splunęła krwią. Iglasta Łapa, kiedy tylko stanął z powrotem na cztery łapy, zaatakował kocicę. Doskoczył do niej z zamiarem ukąszenia, jednak musiał zrobić unik, gdyż łaciate poduszki przeciwniczki z wysuniętymi pazurami właśnie dosięgały jego pyska. Jeden, drugi i trzeci cios, a on ledwo zdołał je sparować. Znów blisko siebie niczym w tańcu, zadawali sobie ból, a kłębki czekoladowej, rudej i czarnej sierści latały wokół nich. Chwycił zębami za łapę kotki, wtapiając w nie swoje długie kły. Wrzasnęła głośno i drugą łapą przejechała pazurami po jego pysku. W czas zdołał zamknąć oczy, a piekący ból rozlał się po całej jego mordce. Jednak nie puścił łapki przeciwniczki. Szarpali się przez dłuższą chwilę. W końcu udało mu się pociągnąć ją na ziemię i przycisnąć do podłoża, uniemożliwiając jej ucieczkę. Aksamitkowy Wąs wiła się niczym wąż pod jego łapami i zadawała mu ciosy tylnymi łapami w jego mięciutki brzuch, jednak była to już desperacja. On nadal w groźnym uścisku szczęk, trzymał jej zakrwawioną łapę. Stali tak dłuższą chwilę. Gdy nic się nie zmieniało, Zalotna Gwiazda miauknęła, dając znak, że był to koniec ich walki. Wtedy puścił kończynę wojowniczki, a ta zwinęła ją pod siebie.
— Ja, Zalotna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Iglasta Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia? — przemówiła babka jej typowym władczym tonem, a ten podszedł bliżej mównicy.
— Przysięgam.
— Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Iglasta Łapo, od tej pory będziesz znany jako Kąśliwy Iglak. Klan ceni twoją pracowitość i dążenie do celu oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka — dokończyła już ze słyszalną dumą w głosie.
Odwrócił się w stronę tłumu Wilczaków i spojrzał na wszystkie ważne dla niego pyski. Wszyscy świętowali.
— Kąśliwy Iglak! Kąśliwy Iglak! Kąśliwy Iglak!
Nie spodziewał się takiego wojowniczego imienia, ale pewnie nadano mu je z powodu jego kłów oraz za to, że podczas pojedynku decydował się częściej używać ich niż własnych pazurów.
— Gratulacje, Kąśliwy Iglaku! Widzisz! Mówiłam, że ci się uda! — Jako pierwsza podeszła do niego Pyzata Łapa, a za nią podążyło jego rodzeństwo. Oczy czekoladowej szylkretki aż iskrzyły z ekscytacji. — Teraz będziesz mógł mnie zabierać poza obóz bez Brukselkowej Zadry! Już nie mogę się doczekać, aż oboje będziemy ścigać się po lesie i polować na piszczki!
— Spodziewaj się, że już jutro wezmę cię na luksusowy patrol łowiecki. Miejsc jest tylko dla dwóch kotów — zaśmiał się, prezentując swoje długie kiełki.
Ceremonia dobiegła końca, a koty rozeszły się po polanie, świętując i jedząc świeże piszczki. Natomiast Bryzowa Łapa pod czujnym okiem Chudego Grzbietu, opatrywała jego rany.
— Panie Kąśliwy Iglaku, ale Pana urządziła ta Aksamitkowy Nos. Na pyszczku pan będzie miał bliznę po jej pazurach. — Bryzowa Łapa ze skupioną miną wystawiła język i delikatnie przyklejała długi opatrunek pod jego oczyma.
— To nic takiego. Kotki lubią kocurów z długimi i groźnymi bliznami. Nikt nie musi wiedzieć, kto dokładnie zrobił mi taką pamiątkę, ważne jest, czy wyglądam z nią groźnie.
— Mogę Panu poprawić, jeśli chce pan mieć jeszcze groźniejszą bliznę.
— To wtedy ci oddam — dodał z uszczypliwością, kończąc paplaninę z młodziutką koteczką.
Kiedy medycy skończyli, przenieśli się do czekającej na ich usługi Aksamitkowy Nos, a on przeczesał wzrokiem koty na polanie. Czuł, że ktoś ciągle się na niego lampił, choć cała ceremonia dawno się skończyła. W końcu odnalazł wzrokiem czarno-białą kocicę z blizną na pysku w kształcie iksa. Sroczy Cień wpatrywała się w niego swoimi żółtymi oczyma. W tym spojrzeniu było coś chłodnego i wykalkulowanego. Czy kotka go analizowała? Nie był pewien, jednak czy to było ważne? Była obcą kotką, więźniarką. Może i dostała imię wojowniczki i była szkolona przez innych, tak nadal była obca, tak samo, jak Dziki Mróz oraz nowy nabytek, Soplowa Łapa.
— Gratuluje, Kąśliwy Iglaku! Bardzo ładnie zawalczyłeś — pochwaliła go Kocimiętkowy Wir, a zaraz za kremową matką, pojawiła się Ognikowa Słota.
— Dzięki, starałem się, jak tylko mogłem… Chciałem, żebyście były szczęśliwe i dumne ze mnie, jak i z mojego rodzeństwa. — Na jego słowa Kocimiętkowy Wir zesztywniała i zerknęła na swoją partnerkę. Między kocicami można było wyczuć napięcie, jednak nie był pewien, czy powinien ich pytać, czy nadal się kochały, czy to niepewny okres dla jego mam. — Czy później chciałybyście wyjść z całą naszą rodziną na polowanie, żeby uczcić moje mianowanie?

<Mamo?>

[5670 słów, nawigacja w tunelach + wspinaczka na drzewa]

Od Księżycowej Łapy CD. Aroniowej Łapy

Kotka była zauważalnie spostrzegawcza, co często ukazywała w rozmowach. Wiele razy już zdarzało się jej próbować odczytać intencje, oraz aktualne rozterki życiowe kotów wokół niej, co zazwyczaj wychodziło jej bardzo dobrze. Tym razem było podobnie. Po zamyśleniu Aroniowej Łapy można było z łatwością dostrzec, że coś go trapi. Gdy powiedział więc, że chodzi o jego brata, skinęła głową powoli. Sama chyba nie najlepiej czułaby się, gdyby któreś z jej rodzeństwa mianowało się tak prędko. Uśmiechnęła się do kocura, strzepując ogonem.

— A co to za problem? Skąd wiesz, że dobrze go wyszkolono? Skoro skończył tak szybko, to może mieć potem dużo braków w wiedzy na temat walki. Kto wie, jest szansa, że przydzielono by ci go w walce na zostanie wojownikiem. Z tego co wiem nie zawsze trzeba walczyć z uczniem. Wystarczy ktoś w twoim wieku, a kto wie co wymyśli dla ciebie Zalotna Gwiazda. — Po tych słowach zerknęła w stronę legowiska liderki. Jej ojciec był ostatnio dość spięty, a ze swoim – jak jej przynajmniej mówił — znienawidzonym bratem mijał się z wysuniętymi pazurami. Gęstość w atmosferze można by nimi ciąć. Choć co się dziwić, skoro kocury za niedługo będą musiały zdecydować, kto obejmie władzę. Nigdy nie pytała Kruczego Pióra o to, jak ma się to odbyć. Czy będzie to pokojowa rozmowa, czy może walka?

— Może masz rację? — Aroniowa Łapa wyrwał ją z zamyśleń, więc wróciła do niego wzrokiem. — Hej, może nawet kiedyś razem wybierzemy się na jakieś polowanie, albo trening?

— Mam taką nadzieję, wychodzenie cały czas z jedynie gburowatym nic nie mówiącym mentorem robi się nudne… Seradelowy Nektar jest dość specyficzna, dasz wiarę, że cały czas wywyższa mi się i mówi, jaka to ona w moim wieku nie była? — Pochyliła się trochę bliżej ucznia, teraz szeptając. — Założę się, że ledwo była w stanie złapać mysz, a teraz próbuje sobie naprawić ego!

— Cóż, Wąsatkowa Ruczaj jest trochę zdystansowana, ale nie jest wcale taka zła. Na pewno chętnie zabierze się z wami na trening! — Na wzmiankę o kotce Księżycowa Łapa zastrzygła uchem. Była córką Pustułkowego Szponu, cóż, adoptowaną. Tylko kolejny kot przypominający jej o gniewie jej ojca…

— Bardzo chętnie!

⊹₊˚‧︵‿₊W dniu mianowaniu Garbatej Łapy⊰₊‿︵‧˚₊⊹

Kotka z niedowierzaniem patrzyła na kocura, który w walce pokonał Tęczową Łapą. Upokorzenie jakiego doznał uczeń było nie do opisania, a ona sama lekko skrzywiła się na widok kremowego przechodzącego obok. Stracił dużo szacunku w Klanie Wilka tak fatalnym niepowodzeniem w walce. Podeszła do Aroniowej Łapy, który rozmawiał chwilę temu ze swoim denerwującym ją bratem, Słoneczną Łapą. Prychnęła pod nosem na samą myśl o nim. Cały czas tylko wchodził jej w drogę!

— Dasz wiarę, że ta łamaga się mianowała? To chyba ostatnie, czego się spodziewałam — prychnęła do ucznia, na co ten skinął głową z aprobatą.

— Nie chcesz wiedzieć ile emocji przeleciało przez mój pyszczek gdy zobaczyłem, jak przybił do ziemi Tęczową Łapę… Ma przekichane. — Nie mogła się nie zgodzić ze słowami ucznia. — Hej, Wąsatkowy Ruczaj pytała, czy chciałbyś się z nami zabrać dzisiaj wraz z Seradelowym Nektarem na trening.

— Pewnie, akurat nie planowaliśmy dzisiaj nic ciekawego, chyba jedynie jakieś polowanie… Więc tym bardziej się piszę!

[500 słów]

<Garbaty się dostał, nie do wiary, co ty na to Aronio?>