Od Dryfującej Gałęzatki CD. Psotnego Nietoperza

Przez głowę Gałęzatki przechodziło wiele różnorakich myśli. Czy powinien rozmawiać z nieznajomą? Czy powinien być tak blisko granicy z Klanem Klifu? Czy gdyby ktoś teraz ich podsłuchał, mógłby uznać, że coś knują? Słysząc słowa kotki, Dryfek strzepnęło uchem, jakby lekko się wzdrygając.

— A-Ach! Mnie ciebie też bardzo miło poznać — uśmiechnął się, przebierając łapką w ziemi.

Nabrało nieco powietrza w płuca, a następnie bardzo powoli je wypuściło. Uśmiechnęło się tym razem już szczerze i spokojnie. Spojrzało w niebieskie oczy kotki, ale niestety udawało się mu to tylko przez jakieś pięć odbić serca. Od zawsze miała jakiś problem z kontaktem wzrokowym, a wraz z postarzającymi ją księżycami wcale nie było lepiej. Słysząc imię kotki, końcówka jego ogon lekko się wygięła.

— U-Um… Bardzo ładne imię. J-Ja… — zaczął, ale po chwili zbeształ się w myślach. — Myślę, że masz bardzo ładne oczy — miauknął, jednak na tyle szybko, że nie był pewien czy kotka cokolwiek zrozumiała. Gdy spytała, o co chodziło, pokręciło tylko kilkukrotnie nerwowo głową.

— Tak szukałem. Mam kolekcję. Chociaż najbardziej i tak zawsze wracam do tej, która zebrałom jeszcze jako kociak — uśmiechnęła się.

Uwielbiał mówić o swoich pasjach. Dużo bardzo wolał rozmowy o tym, co lubi. Mówienie o błahostkach i pogodzie z reguły bardzo go denerwowało. Nie wspominając już o przedstawianiu się, czego szczególnie nienawidził. Teraz gdy kotka wyglądała już na wystarczająco przyjazną, aby z nią rozmawiać, jej izolacyjny bąbel powoli się otwierał. Uśmiechał się już nieco wyraźniej niż przy początku rozmowy. Cieszył się więc, że to kotka mówiła. Podszedł nieco bliżej granicy, jednak na tyle, by nadal nie przekroczyć łapą Klanu Klifu. Teraz byli już dosyć blisko. Do niebieskiego nagle na nowo powróciły jego niepewności, ale mimo to się nie odsunął. Słuchało w ciszy kotki z łagodnym uśmiechem na pyszczku. Dotarła nawet za chwilę do wniosku, że bardzo chciałaby spotkać kotkę ponownie. Przetarło pyszczek łapką, wzdychając. Już teraz czuła, że z tej relacji może nie wyniknąć nic dobrego, mimo to cieszyła go ta rozmowa.

— Twoje imię teraz wiele tłumaczy — uśmiechnął się lekko. — Zbierasz? Ale super. Ja też! — zawołał podekscytowany.

Jak zwykle, gdy rozmowa przechodziła do czegoś, co uwielbiał, przebierał zafascynowany łapkami, a jego oczy lśniły jeszcze bardziej niż zwykle. — Ozdoby w futrze naprawdę ci pasują. Naprawdę piękne kwiaty — mruknął nagle, a po chwili zmarszczył brwi jakby nerwowo. — Wybacz. Za dużo mówię — zaśmiał się cicho i posłał kotce krótkie, ale dosyć radosne spojrzenie. — Po co żaby? Czyżby też po to, aby psocić? — zmrużyła oczy, dociekając.

Polizało się po piersi, mając nadzieję, że kotka będzie mówić dalej, ale zamiast tego ucichła. Dryfująca Gałęzatka szybko domyślił się, że teraz to on powinien coś o sobie powiedzieć. Nagle znowu jego nerwy wróciły. Łapy zaczęły się lekko trząść, a język plątał, gdy chciał cokolwiek powiedzieć. Po raz kolejny zadziałała technika wydechu.

— No więc… Głównie lubię spać. I jeść. Im jedzenie jest dziwniejsze, tym lepiej — mruknął powoli. — Ale to chyba po mnie widać — zaśmiał się, sugerując swoją śmieszna pulchność. — Lubię zbierać kwiaty, muszelki, obserwować zwierzęta. Kiedyś nawet próbowałem hodować ślimaki, ale niestety wszystkie uciekły — miauczał cicho, starając się nie zwracać uwagi na minę kotki.

Miała tylko nadzieję, że kotki nie obrzydzają małe stworzenia.

— Uwielbiam też pływać i…obserwować wodę. Tak jak teraz — dodał, mrucząc cicho. — I właściwie to nie mam jakoś szczególnie dużo znajomych — szepnęła.

<Psotny Nietoperzu?>

Od Kocięcego Rozumka (Rudzikowego Skrzydełka)

Po walce z lisem cała czwórka wróciła do obozu. Nie było śmiertelnych obrażeń wśród żadnej z kotek, ale nie obyło się też bez ran. Kocięcy Rozumek walczyła z dumą. W końcu była w tym bardzo dobra. Nie odznaczała się sprytem czy inteligencją, ale nie można było jej odmówić siły i dobrych umiejętności w walce. W końcu Słodka Dziewanna wiele ja nauczyła. Rozumek wzdrygnęła się lekko na wspomnienie o kotce. Wolała nie myśleć o tym, co czuła do swojej mentorki jako uczennica. Było to co najmniej niepoprawne, a na pewno obrzydliwe. Nawet jeśli nie do końca wiedziała, co tak naprawdę jej wtedy było. Nikt przecież jej nie wytłumaczył, że istnieje również coś takiego jak miłość dla obu kotek. Dla niej było to nie jasne, a w najgorszym przypadku nieprawdziwe i wywołujące nieprzyjemne odczucia. Od pewnego momentu miewała nawet niemal faktyczne odruchy wymiotne, gdy spotykała pary kotów tej samej płci. Nie rozumiała nawet, skąd bierze się to wszystko. Nie potrafiła sobie wyjaśnić, skąd bierze się nienawiść do nich wszystkich. Przecież powinna była kochać każde żywe stworzenie bez granic. Sprowadzać na nich bezgraniczą radość, ukazywać niewinność. Gdzie w takich chwilach spowijała ją raczej mgła składająca się z obelg. Gdyby wiedziała, skąd to się bierze byłoby to łatwiejsze. Zaakceptowanie ich. Właściwe to zaakceptowanie samej siebie. Wtedy podczas zgromadzeniowej rozmowy z Zapomnianą Koniczyną jej zawiść nawet wzrosła. Jak niby miał działać związek dwóch kocurów? Lub dwóch kotek? Rozumkowi zdecydowanie nie mieściło się to w głowie. Jej mały móżdżek nie pojmował w końcu zbyt wiele. Jej niebieskie oczka są wiecznie zapatrzone w przyszłość, nie zastanawiając się nawet nad istnieniem przeszłości. Z tymi właśnie myślami pokierowała się w tronę legowiska medyków, gdzie zajęli się jej raną na boku. Pisnęła cicho, gdy medyczka zaczęła nakładać papkę. Po chwili wyjaśniła również, że po tym spotkaniu z lisem niestety powstanie blizna. Dosyć okazała. Srebrna wzruszyła ramionami. Była dumna z tego, co odniosła wraz z resztą. Blizna w żadnym przypadku jej nie uwłaczała. Jej zdaniem była to właśnie pamiątka po przeżytej i dobrej walce z podłym zwierzęciem.
— No dobrze, a teraz odpoczywaj — mruknęła jeszcze, zajmując się innymi.

***

Wkrótce po tym usłyszała zwołanie klanu. Najpierw pomyślała, że może pora na mianowanie Chomiczej Łapy i Wydmowej Łapy, ale po chwili odpuściła sobie tę myśl. Miały być mianowane, ale podobno to za chwilę. Rozumek nie mogła zgadnąć, po co to przedwczesne zebranie. Spojrzała na Króliczą Gwiazdę pytająco.
— Lis, który do niedawna przebywał na naszych terenach, już nie żyje. Dziękuję za prawidłowe wykonanie zadania — zaczął powoli. — Zanim przejdę do uczennic, chciałbym ogłosić inną rzeczą. Kocięcy Rozumek — zwrócił się w stronę kotki. — Wykazała się nierozsądną postawą na poprzednim zgromadzeniu, za co została ukarana. W ramach pomocy przy walce ze zwierzęciem nazywam wojowniczkę jej poprzednim imieniem Rudzikowe Skrzydełko, a jej obowiązki ponownie stają się obowiązkami wojownika — dodał, uśmiechając się lekko. — Mam nadzieję, że taka głupota już się nie powtórzy — mruknął już nieco ciszej.
Rudzik kiwnęła tylko ochoczo głową, wypinając dumnie pierś. Cieszyła się jak nigdy. Nie sądziła, że kiedykolwiek będzie w stanie pomóc przy czymś wielkim. Nagle zaczęła rozumieć kocięta, które pragnęły przygód innych niż bieganie za motylkami czy skakanie na ogony starszych. Nagle zrozumiała także, że chęć zdobycia władzy jest naturalna. Szkoda tylko, że przekonała się o tym dopiero po tym beznadziejnym zgromadzeniu…

Od Chudej Łapy

TW: sekcja zwłok

Chuda Łapa został przyprowadzony przez Roztargnionego Koperka wprost do legowiska niedźwiedzia. Znaczy... Zalotnej Gwiazdy. Skłamałby, gdyby powiedział, że się nie bał. Pomimo swojej opinii o liderce była ona mimo wszystko upiorna, krwiożercza i zdawała się tylko czekać, aż ten się potknie, by zrobić sobie z niego dywanik.
Zalotna Gwiazda uniosła wzrok na przybysza i zmrużyła ślepia.
— Chuda Łapa, prawda? — mruknęła, po czym usiadła na posłaniu i zadarła brodę. — Roztargniony Koperek już mi mówił, że chciałby cię jako swojego ucznia — wyjaśniła, po czym ruchem pyska wskazała buremu, by usiadł przed nią.
Chudy spiął się momentalnie, gdy liderka wymówiła jego imię. Z ust Zalotnej Gwiazdy brzmiało tak... przerażająco.
Przełknął ślinę, nim do niej podszedł. Usiadł we wskazanym miejscu i spróbował wyprostować swój kręgosłup.
— Co... Co chcesz ode mnie? — zapytał niepewnie, zachrypniętym głosem.
Szylkretka zmarszczyła brwi.
— Co ja chcę? — powtórzyła, mierząc Chudą Łapę morderczym wzrokiem. — To ty chcesz być uczniem medyka, nie ja. Moim zadaniem jest tylko upewnić się, że się na niego nadasz.
Chudy poczuł, jak się spina, kiedy kotka złapała go za słowa. Odwrócił wzrok zażenowany i wymamrotał:
— No patrz, jak mnie załatwiła...
Po sekundzie się zreflektował. Odchrząknął, co mogło wyglądać zabawnie przez jego pysk, a później przeniósł z powrotem spojrzenie na liderkę.
— No to dawaj — miauknął. — Co muszę zrobić?
— Musisz mnie przekonać, dlaczego to akurat ty powinieneś zostać uczniem medyka — wyjaśniła. — Co sprawi, że będzie z ciebie dobry uzdrowiciel? Dlaczego to akurat tobie powinnam zaufać w kwestii leczenia moich wojowników?
Chudy się zastanowił. Poza jego komfortem, jaki zapewniłaby mu zmiana ścieżki szkolenia, musiał pomyśleć o czymś więcej.
Przymknął na chwilę oczy, a jego mózgownica pracowała intensywnie. Otworzył je po dłuższej chwili.
— Mam świetną pamięć — zaczął. — Ale pewnie ciebie to nie przekonuje do końca. Sporo kotów ma niezłą pamięć.
Pomyślał przez moment.
— Jestem lojalny, więc nie ucieknę do innego klanu. Chciałbym tu zostać i leczyć koty. Odkąd pierwszy raz przekroczyłem próg legowiska medyków, nie mogłem przestać myśleć o ziołach. Dosłownie! One do mnie przemówiły! Wołają mnie, a ja chcę odpowiedzieć na to wezwanie. Poza tym część ziół już znam! Męczyłem Roztargnionego Koperka za każdym razem, kiedy po treningu z Nadciągającym Pomrokiem coś mi dolegało. Więc jestem niemal gotowy do pracy! A to już osiągnięcie, bo krócej zajmie mi szkolenie, a co za tym idzie – szybciej będę mógł przysłużyć się klanowi. Poza tym myślę, że wojownik będzie ze mnie okropny. Marny pożytek z mojej osoby będzie miał Klan Wilka na polu bitwy. A jako medyk będę mógł skupić się w pełni na pomocy klanowi i trzymaniu wojowników przy życiu. Nie boję się nikogo i niczego, niestraszne mi brudy i smrody.
Wziął szybki wdech po wypowiedzeniu swojego monologu. Nie wiedział, co mógł więcej do niego dodać, dlatego postanowił zostawić tyle, ile już miał.
— Dlatego właśnie uważam, że to ja powinienem zostać uczniem medyka i szkolić się pod okiem Roztargnionego Koperku.
Zalotna Gwiazda wysłuchała słów Chudej Łapy.
— No dobrze... — mruknęła, przeciągając słowa. — A powiesz mi jeszcze... w co wierzysz?
Chudy zwietrzył w tym pytaniu ukrytą podpuchę. Mniejsza była o jego motywację do nauki, wiara... wiara w Klanie Wilka znaczyła więcej, niż umiejętności. Koty ma tej podstawie dyskwalifikowały inne, to też musiał dobrze odpowiedzieć.
Wziął wdech, nerwowy.
— W Mroczną Puszczę — odpowiedział prosto. — Zawdzięczam wiedzę Ognikowej Słocie.
— No ja mam nadzieję — odparła. Po tych słowach umilkła i przeniosła spojrzenie na stojącego przy wejściu Koperka, który zgodnie z zasadami musiał przysłuchiwać się tej rozmowie. Następnie znowu spojrzała na Chudą Łapę. — W takim razie niech Roztargniony Koperek wyjaśni ci, jak wygląda test na zostanie uczniem medyka. To już wszystko.
Chuda Łapa zacisnął wargi i wypuścił z płuc nadmiar wstrzymywanego powietrza. Skłonił głowę Zalotnej Gwieździe, po czym bardzo sztywnym krokiem opuścił jej leże. Gdy tylko przekroczyli próg, bury pozwolił, by całe napięcie z niego uleciało.
— Matko, to było przerażające! — miauknął. Spojrzał na Roztargnionego Koperka. — Co jeszcze mnie czeka, żeby zostać twoim uczniem? Widzisz, jaki jestem waleczny? Przetrwałem konfrontację oko w oko z lisicą! Znaczy, ekhem… Zalotną Gwiazdą.
— Idź po mysz — rozkazał mu chłodno medyk, co wręcz zmroziło krew w żyłach ucznia.
— Huh? Po kiego grzyba?
— Zostanie uczniem medyka wiąże się z przejściem pewnej próby. Idź po mysz.
— Znowu jakaś próba?! Moje chęci nie wystarczą?
Dostał jednak tak ponaglające, nieznoszące sprzeciwu spojrzenie, że poszedł posłusznie w podskokach po wspomnianą piszczkę. Złapał z obrzydzeniem za ogonek i przyniósł do medykowego legowiska.
Dostał jasne instrukcje: zrobić sekcję zwłok. Otworzyć mysz bez uczucia obrzydzenia, skrzywienia się, zawahania. Przejrzeć jej narządy.
Chudy przełknął nerwowo ślinę. Martwa leżała przed nim, a on jak jej kat stał z wysuniętym pazurem. Słyszał bicie własnego serca, szum krwi w uszach i potęgujące uczucie, że od tego momentu zależało całe jego życie.
Nieco niepewnie, niewprawnie zaczął rozcinać skórę na brzuchu. Musiał pomóc sobie drugą łapą i resztą pazurów. Nie chciał też za bardzo zniszczyć jej ciałka, bo podejrzewał, że to też było sprawdzane. Gdy naciął skórę, łapami ją złapał i rozerwał, wyobrażając sobie, że leży tutaj wiewiórka, a nie mysz.
Jego wyobraźnia nigdy nie była taka kreatywna. Przemienić mysz w wiewiórkę to był nie lada wyczyn! Pochwalił się w myślach, z otwartą buzią zaglądając do środka. Dostrzegł mnóstwo narządów, które na co dzień zjadał razem z całością. Czasem tam jakieś serce wypadło czy jelita… ale teraz miał wszystko doskonale widoczne. Pomógł sobie pazurkiem i obejrzał wszystko z cichym zachwytem.
Obrzydzenie ustąpiło ciekawości, pragnieniu zdobywania wiedzy. Nigdy nie miał takiego uczucia. Jakby normalnie… dostąpił oświecenia!
Spojrzał na Koperka i Cis, którzy siedzieli i obserwowali. Czekał na dalsze instrukcje lub finalny werdykt. Medyk nie krzyknął ani nie wytknął mu, że zrobił coś źle. Zamiast tego spojrzał prosto w oczy Chudego, co przyprawiło go o dreszcz tak dziwny, że wszystkie włoski stanęły mu dęba.
— Od jutra zaczynamy trening.

[948 słów do treningu medyka]

[19%]

Od Truskawkowego Pola CD. Wędrującego Wibrysa

Spojrzała na brata, to za siebie, to znów na brata. Zastanawiała się, czy faktycznie mogłaby okazać mu dobre serce, być serdeczną siostrą i pokazać swoje zainteresowanie. Jego pomysł był… fajny. Nawet bardzo. A kotka od dawna nie robiła prawdziwie fajnych i ekscytujących rzeczy (to przed tym, jak biła się z mewami). Postukała się pazurem po brodzie. Zamilkła na momencik. Poudawała, że się zamyśliła. Uszy jednak stały jej pionowo, a ogon uderzał w posadzkę z dużą siłą i werwą; wiedziała, że brat zna ją na tyle dobrze, że z łatwością odgadł już, jak bardzo podoba jej się ta idea. Każda głupia rzecz podobała się Truskawce. Głupie rzeczy to jej konik. 

— Och... Widzę, że nauki o wspaniałym Klanie Gwiazdy na ciebie wpłynęły i stałeś się iście przeszlachetnym kocurem. Najwyższa pora, Wędrujący Wibrysie, najwyższa pora na odmianę. —  Poklepała go po mordce już i tak podniesioną łapką. Po chwili jeszcze dodała, odpowiadając na właściwą propozycję: — No skoro aż tak ci zależy… — mruknęła, przeciągając ostatnie słowo i wywijając oczami. 

— Już nie udawaj, że robisz mi aż taką przysługę. To po to, abyś w końcu zostawiła tę o połowę młodszą kotkę, nad którą się tak pastwisz. I nie udawaj, że nie. Znam cię i to, jak szukasz sobie koleżanek. No i jakich... 

— Nie wiem, o czym mówisz, mój kochaniutki — miauknęła słodko, wstając już i powoli kierując się do wyjścia. 

— Wiesz. Wiesz bardzo dobrze. 
— Masz na myśli Wzorzystą Dal? 
— Tak, dokładnie ją. 
— Jesteś zazdrosny, że mam koleżankę? Wiesz... Ona chyba nikogo nie ma, więc wystarczy powiedzieć i coś dla ciebie zorganizuję. — Uśmiechnęła się do brata, ale ten przewrócił oczami. Wyszli z obozu. Pogoda nie była powalająca, ale przynajmniej nie padało. Jeśli będą musieli zwiewać przed Dwunogami, nie poślizgną się na mokrej glinie i nie wywiną koziołka.

— Nie żartuję, Truskawko. To już nie jest Owocowy Las, a ty nie masz sześciu księżyców. Chociaż mamy imiona wojowników, wciąż mogą kręcić na nas nosami i wyrzucić nas prosto podczas przypływu na plaże — ostrzegł, ale szylkretka parsknęła śmiechem. 
— Och, proszę cię! — zakpiła. — Słyszysz się w ogóle? Kochany mój Sekreciku, nie ma się co martwić. A wiesz czemu?
— No oświeć mnie… — burknął, wiedząc od razu, że najpewniej odpowiedź będzie tak durna, że od razu pożałuję, że pozwolił jej mówić. 
— Ponieważ kiedy ty wygrzewasz się na słońcu i niszczysz naszą reputację swoim iście ojcowskim lenistwem. — Zrobiła przerwę, aby strzepnąć mu spomiędzy uszu liść, który właśnie spadł z niewielkiego drzewka. — To ja nie próżnowałam, aby wejść w łaski innych. 

— Miej nas w opiecie, Wszechmatko, Klanie Gwiady i wszelkie duchy… — jęknął, wpatrując się w niebo. 

— Nie! Niech ich mają w opiece! — Wypięła dumnie pierś. — Bo nawet nie wiedzą, że nieważne, co myślą, są już w moich sidłach!

— Błagam, rozwiń i niech to rozwinięcie okaże się lepsze niż się niestety spodziewam. 

— Oprócz tego, że zaprzyjaźniłam się z tą biedną Wzorek, którą wiele innych kotów traktuję dość nieprzyjemnie, zwłaszcza ta szpetna Focza Fala! Nie lubię jej strasznie! 

— Świetny start, przekonałaś mnie — powiedział uszczypliwie. 
— Ah! Daj mi dokończyć! Oprócz Wzorzystej Dali mam jeszcze Trójokiego Zająca, a on jest synem Jaskółki — pochwaliła się. 
— Ćwiczyłaś dwa razy z jego uczennicą, z którą, o ile dobrze słyszałem, jedyne, co to się kłóciłaś — zauważył, przekręcając łebek. 
— No tak, ale nie z nim. Aha! No i moje koleżanki to medyczki, no... Teraz medyczka już, ale kiedy ty jeszcze byłeś ledwo żywy, ja zostałam z nimi przyjaciółeczkami. Nawet ostatnio byłam u Jagnięcego Ukłonu. Ah, jaka z niej przesłodka starsza kotka — mruknęła, przymykając ślepka, jakby mówiła o własnej babuni. 
— Szczur prawie odgryzł ci palec na patrolu… — przypomniał Wibrys. — Gdybyś do niej nie poszła, zgniłby i odpadł. Najpewniej z całą nogą. 
— No dobra, Panie Przemądrzały, a co powiesz na to — wypluła, a następnie zaszła mu drogę. Byli już w połowie drogi, a pogoda wciąż dopisywała. Mieli dużo czasu. Zmrużyła oczy, a wąsy jej drgnęły. Wędrujacy Wibrys wiedział, że nie znaczy to nic dobrego. — Wiem, że kocury są ślepe na tego typu rzeczy, nawet ci, których to bezpośrednio dotyczy, więc na pewno tego nie zauważyłeś, ale kiedy ty przesypiasz swoje wszystkie możliwości podrywu, ja nie próżnuje. 
— Och… — jęknął, szczerze zażenowany i przerażony wizją skutków, jakie może to wszystko znów za sobą pociągnąć. 
— Mam w planach, a tak w sumie już od dłuższego czasu jestem w trakcie ich realizacji, aby skokietować naszego drogiego Mirtowe Lśnienie~ — miuaknęła śpiewnie, a następnie skocznym krokiem ruszyła do przodu, czekając skrycie na reakcje brata. 

<Sekrecik?> 

Wyleczeni: Truskawkowe Pole

Od Chudej Łapy CD. Kasjopei

Chuda Łapa nadstawił uszu. Ona... nic nie wiedziała!
— Przyłazisz do Klanu i NIC o nim nie wiesz?! Mogliby Cię oszukać, a Ty byś się nie zorientowała — miauknął. — Eh, samice.
Lekko cofnęła uszy na uwagę kocura, lecz wciąż pozostawała spokojna. Końcówka jego ogona drgnęła, nim postanowił zaszczycić kotkę swoją wiedzą. Dla niego wszystko było jak chleb powszedni, jednak faktycznie jak się nad tym zastanowić, to taka przybyszka nie miała skąd zdobyć tejże wiedzy. Chudy dostrzegł w tym swoją okazję do zabłyśnięcia i zyskania w oczach pięknej samotniczki.
— No, słuchaj uważnie! — zaczął. — Przywódca to lider, jest nim Zalotna Gwiazda. Kiedyś była zastępcą, ale gdy Nikła Gwiazda był już stary, ona chyba skróciła mu życie, bo wywlekła jego martwe ciało na obóz i ogłosiła się liderką. Mamy też wojowników, to wszystkie koty po szkoleniu zdolne polować i się lać. Robią patrole kilka razy dziennie po naszych terenach. Mają uczniów i wtedy są mentorami! Czaisz? Men-to-ra-mi. Poza uczniami są królowe i to kotki w ciąży oraz karmiące z bachorami. Na koniec kocięta i starsi. O nich trzeba dbać. Nosić żarcie i w ogóle.
Pomachał łapą w powietrzu. Położył swój ogon na łapkach, zakrywając je niezdarnie.
— Nom, to chyba tyle — oznajmił, przeszukując szczeliny swojej pamięci.
Tak więc, westchnąwszy, spojrzał na starszą i czekał czy zapyta go o coś jeszcze. A może go skomplementuje? Jaki jest mądry i obeznany? Hmm?
— A medycy? Też coś wspominałeś o nich — podpytała z ciekawością.
Chudy przerwał obgryzanie jednego z pazurów, gdy usłyszał pytanie liliowej. Wziął głębszy wdech. Jak on mógł o tym zapomnieć?!
— Whoooa! — zdziwił się. — Niesłychane, że zapomniałem o nich powiedzieć. W końcu dzięki nim wciąż wszyscy dychamy. Masz u mnie punkta za spostrzegawczość!
Uśmiechnął się do niej, chociaż z uwagi na krótki pyszczek był to nieco krzywy uśmiech.
— Medycy leczą! Znają zioła na różne choroby i dolegliwości, potrafią amputować łapę, są nieziemscy! — zaczął gadać z przejęciem. — Mają specjalne miejsce na zgromadzeniach i chodzą na tajne medykowe spotkania. Podobno mogą otrzymywać sny od przodków! Takie prorocze, wiesz. Świetne nie?
Machnął ogonem z przejęciem. Zachowywał się jak rozradowany kociak, kiedy wjeżdżał temat medyków.
— Masz katar? Dają Ci zioła, sztywność kończyny? Zioła! Rany po bitwie? Zrobią Ci taki opatrunek, że blizna będzie wyglądać jak ozdoba, a nie szpecić czyjś ryj. Dlatego chcę być jednym z nich. Ale! Najważniejszym aspektem jest to, że oni się nie biją. Medycy są niemal nietykalni! Nie muszą przechodzić tych morderczych treningów, wychodzą zbierać zioła i uczą się w obozie. Idealnie dla mnie! Przecież ja umieram po spacerze w te i we wte. Ja nie wiem, co Zalotna Gwiazda miała w głowie, kiedy kazała mi iść na próbę. Nienormalna jakaś jest.
— Prorocze sny od przodków powiadasz? — zastanowiła się. — Lubisz przesiadywanie w obozie, co? — zapytała się z pomrukiem rozbawienia.
Chudy odskoczył zaskoczony. Spojrzał na nią przenikliwie.
— Skąd wiesz?! — zapytał, marszcząc brwi. Po chwili nieco się uspokoił, a zjeżone futro ułożył liźnięciem. — Ale tak! Obóz jest bezpieczny i mam tu wszystko, czego potrzeba. Nie mówiłem Ci o tym, ale jak trenowałem wspinaczkę po drzewach — tutaj zniżył głos. — To wbiła mi się drzazga!
Zrobił wielkie oczy dla efektu i zaczął gestykulować chudymi łapkami.
— A taka była duża! — oznajmił. — Bolała jak diabli, moja mentorka o mało mnie nie zjadła, taka była mną załamana. Ale co ja poradzę, że mnie drzewo ugryzło? To wina drzewa! A ja doskonale pamiętam, które to było. Pff. Nigdy już na nie nie wejdę, choćby mi płacili w wiewiórkach!
— Łatwo jest się domyślić — mruknęła z uśmiechem na zaskoczenie kocura. Przyglądała się gestykulacjom Chudej Łapy i z zaangażowaniem wsłuchiwała się w jego opowieść.
— Wiesz co, ja też nie lubię włazić na drzewa. Nie wiem za bardzo, po co miałabym to robić z własnej woli — przyznała i wyciągnęła strzępek zestarzałego mchu z jej pseudolegowiska, po czym ukształtowała go w coś, co miało przypominać wzgórze. — By się zorientować w terenie, to raczej po prostu wchodzę na wzgórze. Jeśli nie ma wzgórza, idę na oślep.
Kocurek spojrzał na jej uformowany mech. Nie myślał nigdy, by używać go w ten sposób. Jedyne co to czasem robił kulki mchu i rzucał nimi w Kalinkę. Ah, piękne czasy. Może niedługo znowu to zrobi?
— Prawda? Drzewa są fajne do dawania cienia, a nie do chodzenia po nich, hmpf! — zgodził się, kiwając głową. — Czy szłaś na oślep i tak tu trafiłaś? Czy ktoś Ci powiedział o Klanie Wilka?
— Jakiś samotnik, którego napotkałam, stwierdził, że w tym lesie jest klan, który atakuje i może nawet zabija samotników, bo jego brat zaszedł gdzieś w te okolice w nocy i znikł. Zaintrygowało mnie to i po prostu z ciekawości i z desperacji do potrzeby posiadania jakichś kotów u boku do pogadania po prostu przyszłam w miejsce, które zidentyfikowałam jako granicę — opowiedziała.
Chudy słuchał historii o tym samotniku i zastanawiał się, czy serio Wilczaki zabijały włóczęgów. Cóż, to nie był jego problem, póki nie zagrażali mu albo Nocy czy Grubemu.
Zamrugał kilka razy. Dotarło do jego mózgownicy, że się nie przedstawił. Położył swoją łapę na klatce piersiowej, biorąc wdech.
— Tak w ogóle to Chuda Łapa jestem — oznajmił.
Kotka zastrzygła uszami.
— Miło mi, Chuda Łapo. Ja się zwę Kasjopeja. Dla bliskich może nawet Kasjope. Ale za niedługo będę musiała się rozstać z tym imieniem.
Chwilę potem kotka się przedstawiła.
— Kapopeja co? — spróbował powtórzyć, z marnym skutkiem. — Ugh, nie możesz nazywać się Listek czy coś? Tylko Kojojeja. Trudniejszego nie dało się wymyślić?
Zaśmiała się na komentarz Chudzielca.
— Zdziwisz się, gdy usłyszysz imiona mojego rodzeństwa — tu zrobiła dramatyczną przerwę. — Mój brat to Cefeusz, a siostra to Andromeda. Moja matka też się nazywa Kasjopeja i wyglądam identycznie do niej.
Bury kocurek poczuł, jak mu uszy więdną od słuchania tych wymyślnych imion. Po co takie nadawać? Przecież to tylko komplikuje życie.
— Ja nawet nie będę próbować tego zapamiętywać! A poczekam też, aż dostaniesz normalne, leśne imię i wtedy będę do Ciebie mówić po imieniu! — oznajmił wszem wobec. — Ej dobra, ja się muszę zmywać, bo mnie dopadnie Pomrok. Jak coś to mnie tu nie było!
Odwrócił się na pięcie i zaczął odchodzić. Zerknął jeszcze na więźniarkę. — Jak będę mieć dobry humor, to przyjdę jeszcze kiedyś. Chyba że do tego czasu Zalotna Gwiazda Cię wypuści — miauknął chrapliwym głosem. — To nara!
— W porządku. Miewaj się dobrze, Chuda Łapo — zamruczała wesoło, kiwając lekko ogonem na pożegnanie.
Bury pognał szybciutko z powrotem do swoich obowiązków, rozstając się tym samym z Kajojeją.

<Kasjope? :3 >

[1045 słów - trening medyka]

[21%]

Od Iskrzącej Nadzieji CD. Snu (Mglistego Snu)

(Kontynuacja opowiadania Snu (które było milion lat temu, ale pomińmy ten fakt…)

✩ ★ ✩ ★ ✩

Spojrzałam w dół, skąd pochodził łagodny, kocięcy głosik. Następnie odłożyłam upolowaną przez siebie zwierzynę, aby mu odpowiedzieć.
— Tak, byłam — odparłam z uśmiechem, obserwując małego.
Jak się okazało, rozmowę ze mną zaczął przybrany syn mojej siostry – Lodowej Sałatki – z którą rozmawiałam kilka dni wcześniej. — A co Cię tu do mnie sprowadza? — szepnęłam, przyklękając przy czarnym kocurku. — Zdradzisz mi swoje imię? Poznałam już Horyzont, ale Ciebie jeszcze nie. Nie miałam takiej przyjemności.
W sumie to nie było to do końca prawdą. Jak tylko Sałatka przygarnęła swoje pociechy, to pierwszymi kotami, które poznały maluchy, byłam ja oraz Jaskółcze Ziele. Mimo to jednak chciałam dać maluchowi tę przyjemność przedstawienia się i pochwalenia swoim mianem. Dla niektórych przedstawienie się jest bardzo ważne!
— Sen, miło mi poznać — miauknął grzecznie malec, w na jego pyszczku pojawiła się ulga.
— Pięknie imię, takie dostojne i spokojne! Idealne dla ciebie! — odparłam.
— A jak ty masz na imię? — zapytał, wpatrując się we mnie swoimi żółtymi ślepiami z łagodnym uśmiechem.
— Iskrząca Nadzieja! — mruknęłam, przypominając sobie, jak bardzo lubiłam swoje własne imię. — Możliwe, że Lodowa Sałatka opowiadała ci oraz twojemu rodzeństwu coś o mnie, ponieważ jestem jej siostrą i mi też miło cię poznać, Śnie — dodałam po chwili, strzepując swoim długim, czekoladowo-białym jedwabistym ogonem.
Zanim kociak mi coś odpowiedział, obydwoje usłyszeliśmy zaniepokojony głos opiekunki mojego małego rozmówcy.
— Śnie? Idziesz z tą zwierzyną czy nie!
Kociak schylił się po parę tłustych wiewiórek, jednak zanim jeszcze je podniósł, spojrzał na mnie.
— Przyjemnie się rozmawiało, do widzenia, Iskrząca Nadziejo — rzucił nonszalancko, następnie podnosząc dwa rude stworzonka, aby popędzić do mojej zniecierpliwionej siostry.
— I wzajemnie, do zobaczenia, Śnie! — zawtórowałam mu, po czym sama złapałam średnią ryjówkę w zęby, aby ją pochłonąć.
„Kocięta są takie urocze! Ach, jak ja bym chciała być na miejscu Sałatki i znaleźć takie trzy kruszynki! Chociaż najpierw przydałoby się znaleźć chociaż jakiegoś kogoś, kto by mnie chciał…”

Poszukiwania biologicznego ojca dla kociąt Iskry i Miodka

✩ ★ ✩ ★ ✩

Była noc. Ciemna, zimna i wyjątkowo nienaturalnie cicha noc. Gdzieś w oddali pohukiwała sowa, sprawiając, że futro samo się podnosiło. Podniosłam spojrzenie w odcieniu lśniących gwiazd, chcąc ujrzeć, choć skrawek nocnego nieboskłonu.
Powinnam teraz być w obozie i leżeć obok swojego ukochanego partnera, wtulając się w jego miękkie, liliowe futro, ale zamiast tego, samotnie przemierzałam las w poszukiwaniu nadziei.
Ha, co za ironia losu! Kotka nosząca miano Iskrzącej Nadziei, właśnie przemierzała lasy terenu niczyjego w jej poszukiwaniu! Żałosna koteczka… Pytanie tylko po co, skoro pewnie i tak nie będzie umiała ich wychować, ani się nimi zająć?
Zadrżałam, kiedy kolejny silny podmuch wiatru zmierzwił mi moje puszyste, zadbane futerko. Czułam, że Pora Nagich Drzew nieubłaganie zbliża się wielkimi krokami.
„Szkoda, że nie ma tu ze mną Miodka… On móg-”
Poczułam na sobie czyiś ogon i instynktownie wysunęłam pazury.
— Co taka piękna dama robi w środku nocy w lesie całkiem sama, drżąc z zimna? Powiedz, jeśli tylko będziesz chciała, a Cię ogrzeje! Pamiętaj jednak, że wszystko ma swoją cenę. Twoją będzie rozgrzanie mojego serca po wieki wieków.

Podczas tego całego “wywodu”, nieznajomy zdjął swój ogon z mojej talii, zaczynając wokół mnie krążyć, a kiedy już skończył, stanął przede mną, ukazując mi swoje zielone tęczówki.
Zanim odpowiedziałam, obejrzałam go od góry do dołu, aby ocenić, czy jest po co się przy nim zatrzymywać. Nie oceniam zazwyczaj po wyglądzie, jednak w kwestii swojego potomstwa zależało mi na możliwie jak najlepszych genach. W końcu to moje pociechy! Moje malutkie promyczki!
„Chyba wygląda w miarę okej, teraz został tylko charakter, aczkolwiek pierwszego wrażenia chyba gorszego zrobić nie mógł…” — pomyślałam, z powrotem kierując moje spojrzenie w kierunku jego oczu. — Serio, podrywasz mnie, a nawet nie znasz mojego imienia, nie wspominając już o charakterze czy czymkolwiek takim? — wytknęłam mu, a w moich oczach błysnęły iskierki rozbawienia.
Kocur jednak jedynie uśmiechnął się, nie zważając na moje słowa.
— Oh, ma pani, ależ przecież ty nie musiałaś znać mojego miana, aby zawrócić mi w głowie? A tak swoją drogą… Czy wierzysz może w miłość od pierwszego wejrzenia? Jeśli nie, to chyba będę musiał przejść obok jeszcze raz! Wyznam ci, że ja nie wierzyłem, dopóki me oczy nie padły na ciebie…
Wywróciłam oczami na zresztą kolejny już tani podryw samotnika, który znów zaczął mnie okrążać, stawiając swoje kroki z “gracją”, jakby próbował mi się podlizać. W końcu doszłam do wniosku, że on nawet nie próbował, tylko po prostu jawnie to robił.
— Pański Piesek — parsknęłam, strzepując swoim puchatym, czekoladowym ogonem.
— Istoto piękna, coś z mroku wyłoniła się wraz ze światłem onieśmielającym, ranisz me serce, choć wyglądasz na kotkę, co jej samej głos potrafi być takim kojącym. Za co, ah, za co robisz mi to piękna? Czymże ciem uraził? Czymże ciem poranił? Czymże zasłużył na gromy zsyłane z twych ślepi, chcąc zesłać mnie na coś jakby męka?
Zamrugałam kilkukrotnie niepewna tego, czy aby na pewno mi się nie przesłyszało. Westchnęłam cierpiętniczo, nie mając siły na robienie czegokolwiek. Nie wiedziałam, czy spotkam po drodze jakiegoś samotnika, który byłby skory mi pomóc, a tego dnia raczej nie pokonałabym już za dużej trasy. Mogłabym nawet spotkać kogoś, kto nie cackałby się w tańcu i zrobiłby mi krzywdę… Pokręciłam lekko głową w sumie do samej siebie.
„Nie wierzę, że to robię…”
— Słuchaj, nie mam pojęcia, jak masz na imię i czy mogę ci zaufać, ale przybywam na tereny niczyje w poszukiwaniu kocura, który byłby w stanie mi pomóc a jak na razie… Jesteś jedyną żywą duszą, jaką spotkałam spośród kotów.
Srebrny podniósł jedną brew, smagając ogonem.
— Kontynuuj — rzekł, siadając przede mną.
Przez kilka uderzeń serca się zastanawiałam.
„Głupim byłoby od razu zdradzić mu mój cel ten podróży…”— pomyślałam, czekając jeszcze uderzenie serca.
— Jak na razie, potrzebuję miejsca, w którym mogłabym się zatrzymać i przenocować.
Pysk pręgusa rozjaśnił się, a on wstał z szerokim uśmiechem.
— To akurat mogę zrobić! Za mną, nieznajoma. Zdradzisz mi swoje imię?
Znów się zawahałam. A co jeśli kocur miał nieszczere intencje i tak naprawdę chciał zrobić mi coś?... Przełknęłam ślinę, zaczynając coraz bardziej się stresować.
„Chwila moment, Iskra, opanuj się. Umiesz walczyć, przeszłaś trening z super mentorką. W razie co jakoś się obronisz!”
— Jestem… Jestem Iskrząca Nadzieja… A Ty?...
Srebrny odwrócił głowę, a w jego zielonych ślepiach błysnęła radość.
— Masz przepiękne imię, Iskrząca Nadziejo. Mów mi Poświata.
W odpowiedzi niepewnie się uśmiechnęłam.
„No to lecimy…” — pomyślałam, idąc za kocurem, od którego mogło zależeć, czy wrócę do domu, a jeśli tak, to czy z dobrymi wieściami.
Ciąg dalszy nastąpi…

Aktualnie

✩ ★ ✩ ★ ✩

Właśnie jadłam jeszcze ciepłą wiewiórkę, upolowaną przez Korowy Szept na patrolu łowieckim, który dosłownie chwilę wcześniej wszedł do obozu z pyskami pełnymi zwierzyny. Strzepnęłam swoim puchatym ogonem, zatapiając się w rozmyślaniach. Ostatnio coraz częściej zastanawiałam się nad losem uciekinierów z Klanu Wilka. Jak sobie radzili? Czy wszyscy jeszcze żyli? Czy czasami myśleli o swoich bliskich, których tutaj zostawili?... Od jakiegoś czasu pole moich rozmyślań powiększało się, co oznaczało rozmyślanie nie tylko o Miodowej Korze, ale i całej reszcie na większą skalę. Czułam się tak, jakby cały wszechświat, z Klanem Gwiazdy włącznie, próbował mi o nich przypomnieć. Mimo wszystko miałam nadzieję, że wiedzie im się jak najlepiej.

< Śnie? Sorry, że tak długo a tak mało o tobie:0 >

Od Guziczka CD. Kurki

— Bo jak tak to… to?
Guziczek poczuł, jak łapa Kurki zaciska się mocniej na tej od niego. Odwrócił wzrok. Nie mógł tego zamienić w żart ani zaproponować Kurce jakiejś kotki na partnerkę. Nie chciał tego. Ale bał się powiedzieć prawdę.
— To… nieważne — pokręcił więc głową.
— Ważne! Bo… — Kurka zamilkł na chwilę.
Guziczek na niego patrzył, ale się bał. Bał się reakcji Kurki, jeśli się przyzna albo się domyśli. Bał się, że jedyny kot, przy którym czuje się tak komfortowo, odejdzie.
— Czy ty proponujesz, że my… My… Że my powinniśmy być parą?
Guziczek nie odpowiedział. Odwrócił wzrok, czując, jak się rumieni. Zastanawiał się, czy jest jeszcze szansa wybrnąć z tej sytuacji, czy może właśnie skończył długą przyjaźń kilkoma głupimi słowami.
— Tak — Kurka miauknął. Tak po prostu.
Guziczek spojrzał na Kurkę, unosząc brew. Czyżby… Kurka czuł jednak to samo…?
— Ale... Ale co tak? — zapytał z nadzieją.
— No tak. Tak będę twoim partnerem. Tak… Proszę…
Guziczkowi chyba nigdy serce nie biło tak mocno. Nawet gdy robił najgłupsze rzeczy, które mogłyby się skończyć tragedią. I już uwielbiał to uczucie, bo było lepsze, niż jakakolwiek dawka adrenaliny, za którą biegał od tak wielu księżyców. Czy naprawdę wystarczył Kurka i prawda, która skrywała się w jego sercu, od kiedy pamiętał?
Uśmiech czarno-białego z każdą sekundą był coraz szerszy. Spojrzał prosto w oczy przyjaciela i aby się upewnić, że nie jest to jakiś sen na jawie, zapytał:
— Naprawdę?
— Tak. Chciałbym… Ja… Chciałbym rządzić z Tobą, wiesz? Nie… nie… ja… nie ma… kota innego … em… eh … dzieci z Tobą i… życie. Ja… uchhh…— Kurka zmieszał się kompletnie i zasłonił pysk obiema łapkami.
Liliowy naprawdę był uroczy, na ten swój sposób. Guziczek na jego zachowanie zaniósł się donośnym śmiechem, ale zaraz wtulił się w niego, aby ich futra zlały się w jedność.
— W takim razie… Kurko, to będzie dla mnie zaszczyt, jeśli zostaniesz oficjalnie moim partnerem! — czarno-biały zabrał łapy z twarzy liliowego i spojrzał w jego zielone oczy.
Kurka już nie odpowiedział, ale wszystko to zapieczętowali delikatnym pocałunkiem. Tym razem żaden z nich podczas niego nie uciekł.
Siedzieli tam przez jeszcze chwilę, bo do obozu wrócili, gdy gwiazdy były wysoko na niebie. Zasnęli wtuleni w siebie, zresztą jak zwykle, a jednak nawet dla innych wydawali się trochę zbyt blisko. Nikomu jednak nie powiedzieli oficjalnie o swoim przypieczętowaniu miłości, po prostu ta mała granica, która ich trzymała wreszcie znikła. A Guziczek pomimo wszystkich tych strasznych rzeczy zaczął być najszczęśliwszym kotem na świecie. A nawet trochę się uspokoił i skupił na treningu swojego ucznia.
Rozmyślał jednak o sobie i Kurce praktycznie cały czas. O przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Wreszcie odważył się zapytać, gdy znów siedzieli razem w owocowym lasku, jak zwykle, gdy tylko nadchodziła Pora Opadających Liści.
— Gdybyśmy mieli mieć dzieci… — zawahał się. — To chcemy przygarnąć jakieś zguby, czy może poprosić jakąś kotkę? — zapytał, wpatrując się w liście, które powoli zmieniały kolor.

<Kurko?>

Od Pierzastej Łapy do Szkwalnej Łapy

Cyklonowe Oko uważnie obserwował pozę łowiecką ucznia. Wstał i poprawił go szturchnięciem nosa. Pierzastą Łapę drażniły gładkie, proste i długie, kremowe wodospady lejące się z mentora.
— Wiesz co, może byś poprosił, aby ktoś ci ściął te włosy? — wycedził przez zęby.
Cyklonowe Oko spojrzał na niego zaskoczony i się cofnął.
— Ale jak to…
— Ciągle się o coś potykasz jak niezdara! — miauknął, prostując się. — A w tych kudłach na pewno ulokowała sobie dom nie jedna glista…
Starszy westchnął, widocznie rozczarowany swoim podopiecznym. Pokręcił głową, a Pierzasta Łapa wbił w niego spojrzenie pełne frustracji. Nie lubił, gdy inni tak robili; miał wrażenie, że wtedy koty próbowały go poniżyć, upokorzyć, próbując udawać tych świętych. Ale przecież oni nimi nie byli. Oni… oni byli po prostu fałszywi! O tak. Pierzasta Łapa widział ich zepsucie sięgające takich grubych korzeni, których można było pozbyć się tylko jednym sposobem… poprzez ścięcie. Największy problem widział w nie tak starszej od niego Śpiewającej Pokrace, która nie dość, że nazwała go zepsutym, to jeszcze śmiała odezwać się do jego brata, Bąbelkowej Łapy.
— No dobrze, Pierzasta Łapo… jakoś sobie poradzimy — stwierdził po dłuższej chwili mentor. — Znasz już teorię polowania… może chciałbyś wypróbować ją w praktyce? — uśmiechnął się lekko w stronę młodzieńca, proponując.
Pierzasta Łapa na chwilę się zastanowił, po czym przytaknął.
— Rewelacyjnie. Pierzasta Łapo, zapraszam za mną.

***

Pierzasta Łapa nie sądził, że na otwartej przestrzeni można było tak łatwo się zgubić. Stał przy Kamiennych Strażnikach, patrząc z zamyśleniem ku granicom Klanu Nocy. Lekki zefirek bawił się jego futrem. Rozwarł szczęki i otworzył szerzej oczy, przypominając sobie ten widok. Przez te tereny Nocniaków musiał iść z Kocięcym Rozumkiem i Aminkową Łapą. Bursztynowa Skała musiała być niedaleko, ale kocurek nigdzie jej nie widział. Może pojawiała się tylko podczas zgromadzeń? Jakaś sztuczka gwiezdnych kotów? Pokręcił głową. Nie, na pewno było bardziej… realistyczne wyjaśnienie tego.
Spojrzał z powrotem na tereny Klanu Burzy i na rozciągającą się z daleka drogę grzmotu. Zacisnął szczęki i warknął przekleństwa pod nosem, czując, jak gotuje mu się we łbie. Zdradziecka Rybka — pomyślał z odrazą. Mieliśmy razem osiągnąć sukces! Zgładzić hierarchię! A ty… ty się na mnie odwróciłaś. Jak zwykły, podły drań — Pierzasta Łapa postawił łapę na ciepłym piasku. Wysunął pazury.
— Znajdę cię, Rybkowa Łapo — szepnął do siebie, zwieszając głowę. — Nieważne jak… — wycedził łamiącym się głosem. — Nieważne jakim sposobem, wrócisz tu i mi pomożesz! — spojrzał w niebo, krzycząc te słowa w pustkę.
Rybkowej Łapy już tu nie było. Rybka pozostawiła po sobie Oświeconą, na której widok Pierzasta Łapa miał ochotę puścić pawia.
— Obrzydliwa, dwulicowa, fałszywa, podła, do nicze…
Pierzasta Łapa nie dokończył swojego pięknego zdania, bo zobaczył na granicy dziwnie wyglądającego kota. Zatrzepotał gęstym wachlarzem ośnieżonych, iglastych rzęs i podszedł zaciekawiony. Nie umiał rozpoznać czy była to kotka, czy może kocur. W każdym razie Pierzasta Łapa miał do kota wiele pytań.
— Ej! Ej, ty! — krzyknął na całe gardło. Widząc, jak Nocniak się zatrzymuje, podbiegł bliżej, nieświadomie przekraczając granice zapachowe. — Tak, ty! Chodź tutaj, Nocniaku! Musisz mi odpowiedzieć na pytania! — dodał, stając przed nim. Zachowywał się, jakby już panował nad Klanem Burzy i żaden uczeń nie będzie mu się przeciwstawiał.
W końcu stanął pysk w pysk z kotem niższym od niego. Z bliska wyglądał jeszcze dziwniej! Mimo to urokliwy i spokojny młodzieniec uśmiechnął się uroczo, patrząc z góry na Nocniaka.

<Szkwalna Łapo?>

Od Chomiczej Łapy do Śpiewającej Łapy

Ogłoszenie Śmierci Cichej Łapy

Cicha Łapa jakoś długo nie wracał ze swojego treningu w tunelach, nawet jego siostra wróciła szybciej... Czyżby tak długo kazano im kopać lub czegoś szukać? Wątpiła to, Cicha Łapa nie miał żadnych talentów, jedyne co umiał to nie mówić. Rudą Lisówkę to martwiło, za to ona starała się udawać, że też się martwi, w końcu była dobrą aktorką.
– Nie powinni go aż tak przemęczać. Mam nadzieję, że nic mu się nie stało – powiedział jej zmartwiony partner. Nie wiedziała, czym się tak wielce martwił. Cisza nic nie znaczył.
– Nie obawiaj się, jest z nim Strzępotkowy Kokon, Jagodowe Marzenie i Ciernista Łapa. Są z nim sami dorośli, więc zanim się obejrzymy, to wrócą, może po prostu mają pracowity wschód słońca – rudzielec wydawał się uspokoić, na co Chomik tylko się uśmiechnęła. Paru wojowników wparowało do obozu. To byli oni, jak dobrze się złożyło!
– Cicha Łapa-... Tunel zawalił się na Cichą Łapę! – wypowiedział Ciernista Łapa w nerwach. To chyba musiała cofnąć to, że niby dobrze się złożyło. Ruda Lisówka był w szoku, szybko podbiegł do ucznia.
– Jak się na niego zawalił?! Co to niby ma znaczyć! – wykrzyknął do grupy treningowej, w której był Cicha Łapa. Strzępotkowy Kokon był zbyt przerażony, by coś powiedzieć. Przed Ciernistą Łapę weszła Jagodowe Marzenie.
– Przykro mi, Ruda Lisówko i Chomiczo Łapo, niestety wasz syn zapuścił się do jednej z niezabezpieczonych odnóg i nie zdążyliśmy go wyciągnąć – była tym dość zszokowana tą informacją. Informacją, że jej syn nie żył. Nie umiała tego strawić.
– Chcesz mi niby powiedzieć, że żaden z was nie mógł go uratować?! Było was trzech i pozwoliliście memu synowi umrzeć?! Powinniście się nim lepiej zająć! Wszyscy tutaj wiedzą, że mój syn jest niemy, nawet nie mógł wykrzyczeć o pomoc i nikt nie był obok niego jeszcze, gdy się zapuścił do niezabezpieczonego miejsca! Jesteście żałośni! – Burzak syknął na nich, Chomicza Łapa myślała, że już na nich się rzuci, ale na szczęście między nimi pojawił się Zawodzące Echo.
– Dosyć! To nie jest niczyja wina, nikt nie mógł przewidzieć, że ten tunel zasypie się na twego syna, Lisówko – Ruda Lisówka miał w oczach wymieszaną zarówno furię, jak i ból, którą Chomik mogła zauważyć. Naprawdę mu zależało na ich synu, nawet jeśli był kaleką... nie to, co jej.
– Łatwo ci mówić! Gdy będziesz miał kiedyś swoje potomstwo i jakiemuś stanie się krzywda, to wtedy może mnie zrozumiesz – jej partner odszedł od nich, a Chomicza Łapa poszła za nim go pocieszyć i uspokoić.

***

Przed walką z lisem

Nie odczuła za bardzo negatywnie śmierci Cichej Łapy. Jak dobrze, że Klan Gwiazdy już go zabrał. Jedynie był chodzącą hańbą dla jej wspaniałej rodziny. Teraz została jej jedynie Śpiewająca Łapa, jej wspaniałe oczko w głowie! Pamiętała jak nadal była taką małą kuleczką, jak to możliwe, że tak urosła? Chomik było smutno, że nie mogła jeszcze ten jeden raz owinąć łapami słodkiej kuleczki szczęścia. Niestety jednak dzieci dorastały, a ona musiała się pogodzić, że jej córeczka dorastała. Aktualnie Śpiewająca Łapa siedziała gdzieś w obozie, kotka podeszła do swojej córeczki.
– Witaj, Śpiewająco Łapo, jak ci idą treningi? – spytała swoją córkę.
– Cześć – Śpiewająca Łapa przywitała się, prostując się. – Bardzo dobrze, Słodka Dziewanna jest naprawdę świetną mentorką i całkowicie rozumie moje potrzeby – rzekła. – Chociaż jak tak teraz myślę, to bycie uczniem Cyklonowego Oka też musi być fajne... jest całkiem rozgarnięty – odpowiedziała dymna.

– Cieszę się, że twoja mentorka o ciebie dba, każdy mentor powinien taki być dla swojego ucznia. Musi ci ona niestety wystarczyć, bo Cyklonowe Oko wziął ten niewychowany futrzak, Pierzasta Łapa. Pamiętaj, gdyby ktoś ci dokuczał, to zgłoś to do mnie, wtedy zrobię z nim porządek! Nie pozwolę na to, by ktoś dręczył moją kochaną córeczkę – polizała ją z czułością po czole. Jej mały skarbek! Jak dobrze, że jest utalentowana, cieszyła się przynajmniej, że Śpiewająca Łapa odziedziczyła wszystko, co najlepsze po niej i Rudej Lisówce.
– Spokojnie mamo, to tylko niedouczona pluskwa, nie ma sensu się nad nim wywnętrzać. Sama sobie potrafię poradzić z czymś takim – zamruczała kotka cicho, gdy ona ją polizała po czółku. – W ogóle się dziwię, że dali mu normalnego mentora i trening, zamiast nauczyć z początku ciężkiej pracy i od razu kazać mu kopać tunele. Może wtedy na niego też by się za-... ekhm, może też by się na niego spłynęło oświecenie i zacząłby zachowywać się jak normalny kot. Rozmawiałam z nim jeszcze, jak byliśmy w żłobku, ciężko uwierzyć, by cokolwiek zrozumiał. Całe szczęście, że leży w legowisku daleko od nas… – bardzo dobrze, niby po co miał to słyszeć? A nawet gdyby słyszał to, by nic z nimi nie zrobił. – Zawodzące Echo był zbyt dla niego łaskawy. Nie mówiąc już o tym, że za hańbienie klanu na zgromadzeniu powinien tunele kopać dodatkowo, choć nie wiem, czy to mu by pomogło. Patrząc na niego, szybciej by się dokopał martwy do końca ziemi, niż by zmądrzał.
Chomik miała coś do zaproponowania dla swojej córeczki.
– Wiesz, że za niedługo idę walczyć z lisem, także jak go pokonam, to chcesz jakąś pamiątkę? Jak go dorwę w swoje sidła to nawet ci jego całe futro dam! – już marzyła o kawale lisa, którego zabierze do obozu jako zwycięzca.
– Rzeczywiście słyszałam, uważaj na siebie, dobrze? Zawsze może być ich więcej, niż jeden – jej córka mruknęła nieco zmartwiona.
– Mogliby wysłać na nich tamtych dwóch i tą kotkę niespełna rozumu, która ich na zgromadzenie zabrała. Tsk. Ale futro... um... – uczennica zacisnęła wargi na moment. – Może jak już to... coś małego?
Coś małego... w sumie czemu nie? Jakiś ząbek lub łapka by mogły być jako prezencik dla jej córusi.
– To przyniosę ci coś małego, obiecuję, że będzie to tak piękne jak ty – z czułością podkreśliła to, tak bardzo chciała jej dać coś wspaniałego po pokonaniu lisa. Każdy by pewnie chciał truchło takiego drapieżcy, ale takie upominki były tylko dla wybranych.

<Córcia?>

Od Białego Strumienia CD. Drobnego Ukojenia

Od czasu Zgromadzenia czuł bardzo dziwne, mieszane uczucia. Sam siebie nie rozumiał, co bardzo go drażniło. Nie lubił mieć takich niejasnych sytuacji. Przesiadywał całe dnie w tunelach, naprawiając je, sprawdzając, pomagając innym kotom, ale łapał się na tym, że odliczał wschody słońca. Do czego? Ano, do spotkania z pewną kotką. Ich ostatnia wizyta na granicy minęła im bardzo spokojnie. Rozmawiali dużo, co Białego również dziwiło. Nie sądził nigdy wcześniej, że kotka, która go tak drażniła będzie w stanie być tym, z którym zacznie spędzać długie godziny na rozmowie. A takie chwile były najlepsze. Mogli mówić cokolwiek – byle słyszeć swoje głosy nawzajem.

Na samo wspomnienie czuł mrowienie w żołądku. Podczas ostatniego zgromadzenia zdobył się na odwagę, by otwarcie, chociaż szeptem, mówić szczerze to, co myślał. Chociaż nie zdarzało mu się kłamać, tak nigdy wcześniej nie powiedział nikomu tył komplementów podczas jednej nocy. Najlepsze było w tym to, że on naprawdę tak uważał. Nie chciał jedynie, by kotce było miło, żeby się uśmiechnęła. On serio, kiedy patrzył na nią, widział najjaśniejszą gwiazdę z nieboskłonu. Jej futro zdawało się zrobione z najdelikatniejszego włosia, jakie kiedykolwiek spotkał, a oczy wyglądały niczym najrzadsze kryształy. Charakter z kolei… ah ten jej charakter. Biały nie mógł się nadziwić temu, jak bardzo ją podziwiał. Miała tyle trudności w życiu, klanie, a mimo to wciąż znajdowała siłę na uśmiech. Uśmiech w jego kierunku, odpowiedź na komplementy od niego. Nie mógł być bardziej szczęśliwy, a jednocześnie zagubiony. W myślach, uczuciach, tym, co powinien, czego nie. Nigdy wcześniej nie posiadał takich dylematów, tylu niewiadomych, jednak… Była taka jedna myśl, która nie dawała mu spokoju.
Czy to wciąż była przyjaźń, czy może coś więcej?
Gdy nadszedł w końcu umówiony dzień, nie posiadał się ze skrytej ekscytacji. Biały Strumień nie należał do ekspresyjnych kotów, dlatego jego radość, którą inni okazaliby jako podekscytowaną rozmowę, chwalenie się na prawo i lewo, u niego była gubieniem się w myślach. Co by jej powiedział tego wieczoru? Czy powinien zerwać po drodze kwiat i włożyć za jej uszko? A może powstrzymać się od robienia kolejnego kroku w obawie, by jej nie spłoszyć?
Chodził rozkojarzony, a wszystko leciało mu z łap. Miał problem skleić odpowiedź na proste pytanie, czym drażnił innych przewodników. Ale co mógł poradzić? Tego wieczoru miał zobaczyć Drobną!

~☆~

Nadeszła noc, więc Biały Strumień wślizgnął się cicho do jednego z tuneli. Tego, którego używał za każdym razem, który miał już wydeptaną ścieżkę z jego łap. Zawsze prowadził go w jedno miejsce, do jednej kotki.
Wyszedł z tunelu, gdy księżyc był na niebie, zasłoniony przez chmury. O dziwo, było ciemno, aż niepokojąco. Czy zbierało się na deszcz?
Poczuł nagle chłodny powiew wiatru, który przywiał zapach morskiej bryzy wymieszany z leśnymi nutami. Usiadł tam, gdzie zawsze i czekał.
I czekał. Gdy minęło trochę czasu, a kotki nie było na horyzoncie, wstał i rozciągnął kości. Przeszedł się wzdłuż granicy w nadziei, iż może Drobne Ukojenie czekała w innej części, niż zwykle. Kiedy jednak dotarł do Kamiennych Strażników, nie dostrzegł nigdzie jej jasnego futra. Wrócił więc, decydując się pójść w drugi koniec granicy.
Po jakimś czasie poszukiwań, do jego głowy zaczęły nachodzić dziwne myśli. Nie znalazł jej ani na jednym, ani na drugim końcu granicy ich klanów. Nie było kotki również w umówionym miejscu. Minęła już niemal cała noc, a po Drobnym Ukojeniu nie było nawet śladu.
Czy ona… Czy ona go wystawiła? Może…
Potrząsnął głową. Idiotyczne myśli. Dlaczego? Czemu jej nie spotkał? Co zrobił źle? Nie był wystarczająco kompetentny, by zabiegać o jej względy? Może Drobne Ukojenie wcale go nie lubiła tak, jak mu się zdawało?
Dlaczego więc nie powiedziała mu tego w twarz na zgromadzeniu? A on teraz jak ciołek chodził tu i tam, nerwowo rozglądając się dookoła. Co się stało? Dlaczego…?
Zacisnął powieki i usiadł bezradnie na trawiastej równinie. Nie mógł poradzić nic na napływające do jego oczu łzy. Pozwolił, by spłynęły smętnie po jasnych policzkach.
Oczywiście, że go nie chciała. Był odmieńcem, w dodatku z obcego klanu. Co z tego, że mieli sojusz? W porównaniu z innymi potencjalnymi kandydatami wypadał bardzo słabo. Ani wyjść na spacer w piękny, słoneczny dzień, ani czerpać radości ze wspólnych patroli bądź polowań.
Zacisnął zęby, a łzy zaczęły intensywniej płynąć. Nigdy się tak nie czuł, nawet wtedy, gdy współklanowicze uznawali go i jego rodzeństwo za zesłane przez Klan Gwiazdy, a przez to traktowali ich inaczej. Jak ozdoby.
Był tak pochłonięty czarnymi myślami, że nie zauważył, kiedy zaczęło wstawać słońce. Dopiero wszechobecny na całym grzbiecie, okrutny, piekący ból dał mu o tym znać.
Wrzasnął, zrywając się z miejsca. Wpełzł do swojego wspaniałego, znanego i bezpiecznego tunelu. Czuł, jak jego grzbiet płonie, a tylne łapy drżą z bólu, przerażenia.
— Jak ja mogłem być tak lekkomyślny — zganił się na głos, płacząc obficie. On, najsztywniejszy chyba kocur z całego Klanu Burzy. Zawsze taki ostrożny, powściągliwy.
Zdołał dotrzeć do obozu, cały drżący i naburmuszony. Nie dość, że do spotkania nie doszło, to jeszcze przegapił porę powrotu. Był zły, obrażony na cały świat i obolały. Wytarł niedbale łzy z policzków, nim wpełzł do legowiska medyków. Kiedy Wełnista Mszyca go dostrzegła, o mało nie wyszła z siebie. Na wszelkie pytania, co się stało, odmawiał odpowiedzi. Czuł wstyd i zażenowanie. Samym sobą. Nie chciał, by ktokolwiek usłyszał tę historię, by wytykał go palcami.
Po otrzymaniu pomocy od siostry oraz Zawilcowej Korony skulił się w najdalszym, najciemniejszym kącie legowiska medyków. Na wszystkich syczał i warczał, samemu zamykając się w sobie ze swoimi problemami. Na dodatek wypadł z obowiązków przewodnika na kilka ładnych wschodów słońca. Będzie miał więc dużo czasu, by odpowiednio obwiniać się we własnej głowie.

<Drobne Ukojenie? 💛>