Od Naparstnicowej Łapy CD. Zszarzałej Łapy (Wzburzonego Kormorana)

Naparstnicowa Łapa szwendał się po obozie, gdy nagle przypadkiem szturchnął idącego przed nim kocura. Strzępek zachwiał się, a ptak, który jeszcze przed chwilą spoczywał w jego pysku, z hukiem spadł na ziemię.

Niebieskooki zamrugał kilkakrotnie i położył po sobie uszy, gdy młodszy spojrzał na niego z obrzydzeniem. “Świetnie, teraz znowu będę się musiał użerać z tym idiotą” – pomyślał.
— Weź ją sobie, nie będę tego już jeść — rzucił point ze słyszalną pogardą.
Na jego słowa biało-niebieski wyprostował się i zmarszczył brwi.
— Weź ją sobie? — powtórzył jakby niedowierzająco. — Za kogo ty mnie uważasz? Nie będę jadł zwierzyny, na którą ktoś już naślinił — oburzył się, strzepując końcówką ogona. — Ta zwierzyna gorsze rzeczy już widziała. Naprawdę jesteś takim czyścioszkiem, że boisz się zjeść ptaszka, który spadł na ziemię? — zakpił ze Zszarzałej Łapy. Może i kocur był większy i silniejszy, ale nie będzie mu pozwalać na to, by tak się panoszył!

* * *

Zgromadzenie

Nie był szczególnie zachwycony faktem, że już po raz kolejny znalazł się na zgromadzeniu. Najchętniej siedziałby teraz w swoim posłaniu albo w ogóle już dawno drzemał. Uważał te głupie spotkania wszystkich klanów raczej za przekleństwo niż coś, na co można czekać. W końcu najpierw musiał się trochę nałazić, by dotrzeć na Bursztynową Wyspę, a potem wysłuchiwać jakichś staruchów i jakoś wytrzymać, mimo iż miał wrażenie, że wszystkie oczy były zwrócone właśnie w jego stronę. Takie jednostki jak on raczej nie były często spotykane w innych przynależnościach. Na pewno każdy patrzył na niego jak na jakiś żałosny błąd natury.
Nagle podszedł do niego kot. Nie był mu jednak obcy ani zresztą z innego klanu. Biało-niebieski podniósł wzrok, by dostrzec przed sobą znacznie większego i jeszcze bardziej denerwującego ścierwojada – Wzburzonego Kormorana.
— A ty co, Naparstnico, nadal uczniem jesteś? — zagaił jakby nigdy nic.
Niebieskooki dobrze wiedział, że po mianowaniu pointa jego mniemanie o sobie stanie się jeszcze wyższe. Cóż, jaki mentor, taki uczeń.
— Jak widać — prychnął, marszcząc brwi. — Ja przynajmniej poszerzam swoją wiedzę w dwóch dziedzinach, nie ograniczając się do jednej. Nie licząc tego, co ty musisz wkuć do głowy, muszę jeszcze poznać zioła i ich zastosowanie — wyjaśnił spokojniej.
Na jego słowa point gwałtownie przeciął powietrze ogonem i spiął mięśnie.
— A ja przynajmniej jakoś przysłużę się klanu, a nie będę tylko kolejną gębą do wykarmienia! — stwierdził gniewnie.
Naparstnicowa Łapa ledwie drgnął, udając, że wcale go to nie rusza. W rzeczywistości naprawdę bał się tego, że nie przyda się klanowi. Sam uważał posadę protektora za bezsensowną, ale przecież nie mógł przyznać temu dupkowi racji.
— Tak, bo to moja wina, że zostałem protektorem. Jak jesteś taki mądry, to idź do Judaszowcowej Gwiazdy i sam mu wygarnij, że skazał mnie na bycie “kolejną gębą do wykarmienia”! — odparł, a futro na jego karku nieznacznie się zjeżyło.
— I jeszcze czego? To nie jest mój problem, jak na razie — rzucił Kormoran, teraz grając obojętnego. — Przecież on sam już nawet nie pamięta, kogo mianował w ostatnich księżycach — zauważył.
Naparstnica miał wrażenie, że zaraz nie wytrzyma. Miał ochotę napluć na pysk tego lisiego bobka, ale zamiast tego wziął głęboki wdech, starając się opanować.
— Skoro to nie twój problem, to po co w ogóle zaczynasz dyskusję? — fuknął, a jego wąsy zadrżały z poirytowania. — Wypchałbyś lepiej tą swoją durną gębę jakimś mchem i chociaż raz zastanowił nad tym, jakie głupoty z niej uciekają — dodał.
— Czemu zaczynam? Nudzi mi się i nie mam nic lepszego do roboty, a ty mi zapewniasz niemałą rozrywkę — przyznał z minimalnym uśmiechem, który oczywiście był w pełni przesiąknięty wredotą. — A wiesz, że chciałbym, by Bukowa Korona zatkał swój pysk mchem? Nie raz tak to chciałem uczynić.
Biało-niebieski zacisnął szczękę.
— Wiesz, gdzie mam twoje zachcianki? — odezwał się, a końcówka jego ogona zadrżała. — Tam, gdzie promienie słoneczne nie sięgają. Więc na litość Klanu Gwiazdy zamknij się i zostaw mnie w spokoju! Idź sobie do tego swojego mentora i jego denerwuj, ale ode mnie się odczep!
— Och, czyżby komuś nerwy puszczały? — spytał point, drocząc się ze starszym.
— A czyżby komuś mózg uchem uciekał? — odparł, subtelnie kładąc po sobie uszy. Ile mógł przezywać tego wrzoda, by w końcu odczepił się od jego ogona?
— Mi nie, ale zapewne Judaszowcowej Gwieździe już tak. Zastanawiam się, czy on jeszcze pamięta swoje imię. Jakim on cudem jeszcze dycha? — mruknął, zmieniając temat wraz z nastawieniem wobec kocura. — Jak tam twoje szkolenie? Radzisz sobie z Aster?
Naparstnicowa Łapa wyprostował się i kilkoma liźnięciami ułożył swoje zmierzwione futro na klatce piersiowej.
— Nie jesteśmy znajomymi — przypomniał mu szorstko.
— No weeeź, aż tak dziecinny jesteś, by strzelić focha, jak jakiś kociak? Nie możemy pogadać jak koledzy czy coś? Aż tak bierzesz swoje moje idiotyczne słowa do siebie?
Biało-niebieski najchętniej strzeliłby sobie teraz łapą w czoło z zażenowania Wzburzonym Kormoranem, ale nawet nie chciało mu się na tyle wysilać, by wykonać taki ruch.
— A ty naprawdę jesteś aż tak dziecinny, by mnie zaczepiać? — mruknął znudzony. — Tylko kocięta w żłobku mają taki niewyparzony język. Od ciebie oczekiwałbym nieco więcej rozumu, “wielki wojowniku”.
Kormoran przewrócił oczami.
— Wyluzuj, nadal jestem młodszy od ciebie — zauważył. — Plus może wyciągnij ten kij spod ogona, bo daleko z nim nie zajdziesz. A i tak już zapewne jest ci ciężko chodzić na tych króciutkich łapkach.
Pysk ucznia nawet nie drgnął.
— Jesteś żałosny.
Przez dłuższą chwilę w ogóle się nie odzywał, patrząc na pointa z zawiedzionym wyrazem.
— Po powrocie do obozu lepiej przeproś swoją matkę za to, że musiała wychowywać takiego nieczułego łajnojada.
— Ej, teraz to już przesada! Możesz obrażać mnie lub kogoś innego z mojej rodziny, ale nigdy nie rób tego z moją siostry czy matką — warknął najeżony.
— Naucz się lepiej słuchać ze zrozumieniem, bo nie obraziłem twojej matki — odparł spokojnie. — Okazałem jej tylko współczucie, bo na jej miejscu już dawno wziąłbym cię za uszy i zrzucił z klifu.
Młodszy zmarszczył czoło.
— A ja żałuję, że protektorzy nie chodzą na patrole! Już na pierwszym bym cię zrzucił z klifu!
Naparstnica westchnął głęboko.
— Odpuść już lepiej, bo twoje obelgi tracą na kreatywności — polecił.
— Bo ty to taki wielki znawca, ta?
Uczeń usiadł w końcu, owijając łapy ogonem.
— A żebyś wiedział — odparł i podniósł jedną z kończyn, by następnie zająć się czyszczeniem swojego futra, jakby Wzburzony Kormoran nie stał tuż przed nim. Stwierdził, że nie będzie się dłużej przejmować kimś na tak niskim poziomie i skupi się na czymś przyjemniejszym.
— No, skoro tak, to może byś mnie podszkolił? W końcu sam stwierdziłeś, że poziom moich obelg jest coraz niższy, a czymś muszę zawsze utrzeć nosa Bukowej Koronie — odezwał się point.
Naparstnicowa Łapa uniósł na niego wzrok pełen politowania.
— Ach, jak mi przykro, ale ostatnio jak sprawdzałem… dowiedziałem się, że mam to gdzieś — rzucił i kontynuował staranne porządkowanie swojej sierści.
— No weeeź... Nie bądź taki, przecież jako protektor chyba powinieneś pomagać innym, nie?
Niebieskooki strzepnął uchem.
— Tak, pomagać, ale nie w obrażaniu innych!
— Nawet jeśli chodzi o takie lisie łajno, jak Bukowa Korona?
Gdy to powiedział, starszy zamilkł na moment i strzepnął uchem.
— Dla dobra swojej przyszłej kariery nie odpowiem na to pytanie — odparł po jakimś czasie.
— Czyli jednak! Słuchaj, nikt się nie musi o tym dowiadywać, tak? To będzie taka nasza mała tajemnica, co ty na to?
— Ach, nie denerwuj mnie nawet! Bukowa Korona nie może być przecież taki zły. Pewnie ci się wydaje, że jest lisim łajnem, bo nienawidzisz autorytetów! — zauważył.
— Nie? Spytaj kogokolwiek innego, dostaniesz podobną odpowiedź. Mogę się nawet o to założyć z tobą! — kontynuował Wzburzony Kormoran.

* * *

Od zgromadzenia zaczął coraz bardziej przykładać się do treningów, by w końcu móc zostać mianowanym na pełnoprawnego protektora. Nie będzie dawał Wzburzonemu Kormoranowi tej satysfakcji z tego, że jest rangę wyżej! Może go obrażać za cokolwiek innego, ale za to, że wciąż się uczy, już niedługo nie będzie w stanie.
Judaszowcowa Gwiazda pewnie miał trudność z ocenieniem umiejętności Strzępka i mianował go wtedy, kiedy mu się podobało. Czekoladowy już ledwo kontaktował z rzeczywistością i dawno powinien przejść do legowiska starszych. Nie, żeby Naparstnica go nie lubił – bo lubił, a może bardziej szanował. Zależało mu jednak na dobru Klanu Klifu, a z takim liderem na czele nie byli w zbyt dobrym położeniu. Kto wie, co by się stało, gdyby doszło teraz do jakiejś wojny…
Naparstnicowa Łapa zdecydował się podnieść ze swojego posłania. Niedawno wybudził się z krótkiej drzemki, którą odbył po zakończonym treningu. Teraz natomiast jego brzuch potwornie burczał, upominając się o jakiś posiłek, więc biało-niebieski zmuszony był udać się w stronę stosu ze zwierzyną. Nie chciał się przecież upokorzyć przed innymi uczniami tym dźwiękiem, który mógłby wydobyć się z jego wnętrza. Kocur wolał raczej nie zwracać na siebie uwagi, a taka sytuacja mogłaby sprawić, że niektórzy skierowaliby swoje oczy właśnie w jego stronę.
Udało mu się doczłapać do stosu, a z niego wyciągnąć tłustą mysz. Widać było, że Pora Zielonych Liści ją rozpieszczała. Naparstnica przysiadł gdzieś na uboczu obozu, starając się nie przyciągać uwagi, i zaczął powoli skubać swoją piszczkę, delektując się jej smakiem, który przy każdym gryzie rozpływał się po podniebieniu. Cieszył się, że po tych ciężkich czasach miał teraz chwilę, by usiąść i na spokojnie zjeść posiłek. Pora Nagich Drzew naprawdę nie oszczędzała nikogo. Podczas niej porcje były znacznie mniejsze, chudsze i bardziej żylaste. Wtedy jadło się wyłącznie dla energii, a nie dla przyjemności.

<Suchołapy?>

[1500 słów do treningu wojownika]

Od Przypalonej Łapy

Zgromadzenie

Kocur ruszył za Mandarynkową Gwiazdą, drepcząc u boku Urodziwej Łapy. Wszystko działo się tak szybko. Nawet nie był pewien, kiedy rudawa się do niego przyłączyła. To było jego pierwsze zgromadzenie. Słyszał już o nich co nieco, jednak nie był pewien, czego dokładnie się spodziewać. Oczywiście mógł próbować sobie to wyobrazić, miał co nieco wyobraźni. Aczkolwiek z pewnością różniło się to od tego, co miało miejsce w rzeczywistości.
Urodziwa Łapa była widocznie podekscytowana. Skakała radośnie u boku Przypalonej łapy.
— Ale fajnie, nie? Pierwsze zgromadzenie! I to w tak doborowym towarzystwie! — wymruczała radośnie i szturchnęła lekko Kasztanka ogonem w bok.
— Zgodziłbym się z tobą, siostro! Jest tu tak różnorodnie, mam nadzieję tylko, że nie spotkamy kotów z Klanu Burzy, bo to stan umysłu. Sam się przekonałem, jak jeden z ich kotów prawie mi się rzucił do gardła! — powiedział Szkwalna Łapa, przyłączając się do dwójki.
Przypalona Łapa poczuł lekkie szturchnięcie w bok, które na szczęście nie zaburzyło jego równowagi. Prawdopodobnie, gdyby szylkretka włożyła w to więcej siły, mógłby się wywrócić, ale z pewnością nie miała niczego negatywnie nacechowanego na myśli. Spojrzał na Urodziwą Łapę. Zawsze dziwiło go, ile energii odnajdywała w sobie kotka. Wyglądało to tak, jakby miała jej jakieś nieskończone źródła. Podobnie było ze Szkwalną Łapą, który nawet zdecydował się na dłuższą wypowiedź. Dziwiło go także to, jak chętnie kotka podchodziła do rozmów i spędzania z nim czasu. Raczej zawsze żył w przekonaniu, że jest tym dziwnym – tym, z którym niekoniecznie każdy chciałby przebywać, ponieważ odstawał od reszty. Przypalona Łapa nie odpowiedział od razu, pomyślał, że w tej sytuacji lepiej jest udzielić własnego zdania dopiero wtedy, kiedy jest się pewnym, że się niczego nie popsuje. On nie miał takiej pewności, ale próbował w sobie się jej doszukać, żeby nie wyszedł na takiego, co wcale nie słucha. Słysząc dalsze słowa szarego, otworzył oczy szerzej. — M-myślisz, że zaatakowaliby i nas? W końcu jesteśmy młodzi, nie wiem, czy nie będzie ich więcej... — zająknął się, przebierając nerwowo łapami. Podczas zgromadzenia trwał rozejm i wszelkie próby zerwania go nie kończyły się dla kotów dobrze, z tego, co słyszał. Jednak na moment jakby o tym zapomniał, zamartwiając się, że jego pierwsze zgromadzenie może być jego ostatnim.
Urodziwa Łapa spojrzała na oba kocury i zaśmiała się rozbawiona.
— Och, spokojnie, Kasztanku. Szkwałku, na zgromadzeniu nie powinno być walk, bo to czas pokoju. Czas, który wyznaczył nam sam Klan Gwiazdy, byśmy choć na jedną noc zapomnieli o różnicach, których w ogóle nie powinno być. Przecież my wszyscy jesteśmy tacy sami. Każdy kot ma serce i duszę. Dlatego spokojnie — wymruczała ciepło do brata i kolegi.
— Gdyby nie było zgromadzenia, to jestem pewny, że z własnej głupoty nie zawahaliby się. Mamy szczęście, że przodkowie nad nami czuwają, w końcu to my jesteśmy najbliżej gwiazd — odpowiedział szary kocur. — Nie zgodziłbym się tylko z jednym, Urodziwa Łapo, a właściwie z tym, że nie każdy ma duszę i serce oraz nie wszyscy jesteśmy tacy sami. Takim przykładem są czekokoty, one ogólnie nie mają tego wszystkiego, wredne pasożyty. Jak dobrze, że nie wypuszczamy naszych na zgromadzenia, jedynie co by nam przynosili to wstyd i hańbę. Na zgromadzenia powinny chodzić takie koty jak my! Jesteśmy bardzo przykładnym dowodem, jak można reprezentować swój klan. Jak dobrze, że istnieją zgromadzenia, już je lubię, można się tu rozkręcić towarzysko, nie sądzicie?
— Naprawdę myślisz, że jesteśmy dobrym przykładem? ~ miał ochotę zadać mu pytanie, jednak ugryzł się w język. Skoro tak powiedział, to najprawdopodobniej właśnie w ten sposób myślał, bo niby dlaczego miałby kłamać w tej sprawie? Nie był pewien, co myśleć o sercu i duszy. O Klanie Gwiazdy też słyszał, jednak nie wiedział, z jakiej strony do tego w ogóle podejść. Czy wiara mogła zapewnić mu spokój? Czy dzięki temu zyskałby coś konkretnego, może materialnego? Pewność siebie, pewność przynajmniej jednej rzeczy? Usłyszawszy wzmiankę o czekotach, zmrużył oczy na parę uderzeń serca, próbując to wszystko zrozumieć. Oczywiście, nie było drugiego takiego kota jak przykładowo Urodziwa Łapa czy nawet Szkwalna Łapa. Każdy był wyjątkowy na swój sposób. Ale dlaczego koty o brązowym futrze nie miały serca? Może było to związane w dużej mierze z przekonaniami, jakie panowały w Klanie Nocy. Sam łaciaty nie brał sobie ich nigdy aż tak bardzo do serca.
— Myślisz, że takie koty są też w innych klanach? — zamruczał. Usłyszawszy dalszą część wypowiedzi kolegi, nie zwlekał tym razem z odpowiedzią niepotrzebnie. — Nie wiem... jak chcesz się rozkręcić towarzysko? Planujesz z kimś porozmawiać, spoza Klanu Nocy? — sam Przypalona Łapa nie podchodził do tego zbyt chętnie. Jemu w zupełności wystarczyło towarzystwo dwójki. Czuł się trochę przytłoczony ilością każdego z kotów, aczkolwiek próbował jakoś to zagłuszyć. Żołądek mu się ścisnął w kłębek, gdy nawiązał kontakt wzrokowy z jakimś nieznanym mu kotem. Nie starał się nawet rozglądać po tym, prawie nikogo tu nie znał. Chociaż sama wyspa wyglądała tak, jak ją sobie wyobrażał. Może nawet nieco lepiej. Fakt, że miał kogoś, kogo znał u boku, trochę podnosił go na duchu. Próbował też trzymać pysk w miarę wysoko, żeby nie pokazać siebie od tej gorszej strony. Zrobiło mu się odrobinę słabo. Wymuszanie w sobie uspokojenia nie działało tak korzystnie, jak mógłby tego chcieć.
Urodziwa Łapa skrzywiła się lekko na wypowiedź odnośnie do tego, że byli najbliżej Klanu Gwiazdy. Kotka położyła uszy po sobie i zmierzyła brata wzrokiem.
— Nieprawda! Jesteś okrutny w swojej wypowiedzi. Czekoladowe koty też mają uczucia! Też mają duszę. Mają prawo, by żyć. Wierzysz w jakieś historyjki, które opowiadał nam ojciec? Wierzysz w to na jakiej podstawie? Może to nie czekoladowe koty są złe, a ci, którzy je tak perfidnie obrażają i wyrzucają poza struktury klanu. Czy naprawdę jesteś tak ślepy? Zawiodłam się na tobie — warknęła.
Po paru uderzeniach serca przeniosła wzrok na Kasztanka.
— Na pewno są i podejrzewam, że są lepiej traktowani — odparła chłodno i lekko wysunęła się naprzód.
— Oczywiście, że są! Rozsiały się jak plaga, a nawet zaskarbiły sobie wysokie miejsca w hierarchii. Dobrze, że mamy mało takich kotów, bowiem tym im mniej, tym więcej szczęścia jest w klanie — podjął niebieski terminator. — Mam na myśli, że jak nam się znudzi, to możemy podbić do jakiegoś ucznia z innego klanu — wyjaśnił Przypalonej Łapie.
Niebieskooki kocur nie tolerował zachowania siostry i przybliżył się do niej.
— Co masz na myśli? Sądzisz, że nasz ojciec kłamie?! To posłuchaj mnie uważnie, nie tylko nasz ojciec tak myśli, też tak sądzi większość naszego klanu, wraz z królewską rodziną. Nawet medyczka potwierdza, że one przynoszą pecha. Powiem ci, że takie zdanie o czekokotach nie powstało wczoraj! To historia przekazywana z pokolenia na pokolenie! Więc skoro się to ciągnie długo, to jest to prawdą, bo widzisz, gdyby to było kłamstwem, to by już dawno to obalono.
Dobrym przykładem całej pierwszej tej części ich rozmowy była Fląderka. Kotka nie była traktowana jak typowa terminatorka Klanu Nocy. Przypalona Łapa nie widywał jej tak często, aczkolwiek jak już było mu to dane, to nie wyglądała na szczęśliwą. A może tylko sobie to wmówił? On sam niekiedy czuł się dość skołowany. Spiął mięśnie u łap z podenerwowania, prawie wysuwając pazury, jednak udało mu się w porę opanować. Zastrzygł wąsami.
Słowa, które przekazała im Urodziwa Łapa miały dla niego wiele sensu. Bo jak inaczej mogłyby funkcjonować? Dlaczego kolor futra miał odpowiadać za to, czy miało się serce, duszę, czy potrafiło się zachować? On był łaciaty, futro miał czarne z lekko wybijającymi się pręgami, a nie nazwałby siebie kotem, za którego śladami należało podążać. Nie sądził, żeby był kimś takim, a już na pewno nie miał siebie za lepszego od reszty. Nie wybrał sobie tego umaszczenia.
Gdy szylkretka odsunęła się od nich odrobinę, miał ochotę przysunąć się do niej, chociaż sam nie był pewien dlaczego. Poczuł nieprzyjemne ukłucie w piersi, w dodatku coś, jakby mu się serce zapadło. Zupełnie tak, jakby obecność kotki wpływała diametralnie na jego samopoczucie.
I mogło w tym coś być – w końcu Kasztanek nie znał wcale tak wielu kotów. Wizja, że Urodziwa Łapa mogłaby się od niego odwrócić z powodu tego typu dyskusji, przyprawiała go o mdłości. Spojrzał na swoje łapy, którymi ugniatał teraz z nerwów chłodną posadzkę. Nie było tu nawet mrówek, na których mógłby zawiesić wzrok. Jedynie masa obcych kotów, Szkwalna Łapa i Urodziwa Łapa. Oczywiście także jego rodzeństwo, Narwana Łapa i Narcyzowa Łapa. Oni jednak radzili sobie znacznie lepiej w tego typu sytuacjach, tak myślał. Z pewnością zaczęli już trajkotać z kimś w najlepsze. On czuł się tutaj odrobinę nie na miejscu – bo do kogo miałby niby zagadać, jak nie do dwójki, z którą tu przyszedł? A dwójka musiała się niestety pokłócić. Położył uszy po sobie. Musiał jakoś to naprawić, nawet jeśli sam nie zaczął tematu czekotów. Nie sądził, by strata kogoś takiego jak Urodziwa Łapa dobrze na niego wpłynęła. Jego pysk przybrał swego rodzaju nutę obojętności, po tym, jak w oczach zakręciła mu się czysta panika. Czuł się tak, jakby ktoś nakarmił go kostkami lodu. Chłód zapanował w gardle, ściskającym się teraz z nerwów.
Szkwalna Łapa go prześcignął. Przysunął się do kotki, kontynuując nieprzyjemny temat. Przypalona Łapa obrócił się, nerwowo przylizując kawałki odstającej sierści. Zrobił to na tyle mocno, że wyrwał parę z włosków. Co ma zrobić w takiej sytuacji? Przecież nie powie Szkwałowi, żeby sobie poszedł. Sytuacja zaczęła przyprawiać go o mdłości, zakręciło mu się lekko w głowie.
— Dlaczego tylko nasz klan jest taki cięty na te czekoladowe koty?! Bo jakaś stara historyjka była przekazywana z pokolenia na pokolenie? Nasz ojciec słyszał ją od kogoś. To są powielanie bzdury i nic więcej — warknęła cicho w odpowiedzi.
— N-nie sądzę, żeby to było prawdą, Szkwale . Przecież to nie ma sensu... — mruknął, jednak zrobił to na tyle cicho, że nie był pewien, czy w ogóle doleciało to do dwójki. Takie słowa mogły być też dość ryzykowne, skoro lwia część Klanu Nocy wychowywała się w takim przekonaniu. Pociemniało mu odrobinę przed oczami. Położył się na brzuchu, kładąc łapy na głowie. Co miał zrobić, żeby polepszyć tę sytuację? Nie chciał, żeby byli na niego źli. A w tej dyskusji ewidentnie musiał zabrać jedną stronę, bo jeśli zamierzał brać drugą, to drugi kot byłby na niego zły. Jeśli nie pocieszy żadnego z nich, to będzie to jego wina. Wszystko spadnie na niego. Jak miał wyjść z tej sytuacji? Zamknął oczy, marszcząc brwi. Miał wrażenie, jakby jego uszy zajęły się ogniem, dudnienie serca wydawało się jedynym, co przekrzykiwało każdego, chociaż nie trwało wcale długo. — Przestań! Szkwalna Łapo, przestań, niedobrze mi — zawył.
— Przypalona Łapo! Co się dzieje? — miauknęła przestraszona i podbiegła do Kasztanka.
— A ty? Nie zbliżaj się do mnie, Szkwalna Łapo. Nie chcę rozmawiać z tobą w tej chwili — odparła chłodno, kładąc po sobie uszy. Po czym skupiła się całkiem na Przypalonej Łapie. Zaczęła go czule lizać tak, jak robił to Złocisty Widlik, by ich uspokoić. — Już, cichutko, Kasztanku. Spokojnie, jestem tutaj... — miauknęła do kocura.
— Bardzo śmieszne, oczywiście, że ma to sens! A wasze jakieś teorie spiskowe tego nie przyćmią — burknął. Nagle zjeżył się, gdy Kasztan zaczął krzyczeć. — Świetnie, to se nie chciej! Nie potrzebuję waszego zwariowanego towarzystwa. Chce mi się rzygać, jak słyszę ten ściek słów, który uznajesz za prawdę, idę sobie! — syknął głośno, odchodząc od kotów z wysuniętymi pazurami.
Sposób, w jaki kotka próbowała go uspokoić, przypominał mu ten, który wiele razy wykorzystał Złocisty Widlik. Poczuł się nagle niczym kocię w żłobku, wtulone w puchaty ogon piastuna. Rozluźnił mięśnie, kładąc łapy teraz pod brodą. Niestety tkwił na zgromadzeniu, a nie w ciepłej, bezpiecznej kociarni. W dodatku spadła na niego odpowiedzialność za własne czyny, a wcześniej nie musiał się przejmować takimi rzeczami. Nie musiał chodzić na zgromadzenia ani nic. Nic nie musiał.
Przypalona Łapa podniósł się po jakimś czasie, rozglądając niepewnie. Nie chciał, żeby Szkwalna Łapa się na niego złościł, aczkolwiek naprawdę trudnym było pogodzenie dwójki, szczególnie teraz. Nie wiedział, czy dało się to jakkolwiek naprawić. Ciężko było mu wybierać pomiędzy dwójką, jednak nie zgadzał się z jego przekonaniami, co wydało się dosyć szybko. — Nie chciałem, żeby tak wyszło... — zaczął, po czym szybko zamknął pysk. Czy to miało jakieś znaczenie, skoro już szary sobie od nich poszedł? W emocjach robiło się wiele rzeczy, jednak ta nietolerancja ze strony terminatora nie brzmiała za dobrze. Spojrzał smutno na Urodziwą Łapę. — Dziękuję, Urodziwa Łapo — mruknął niepewnie, chociaż z wyraźną wdzięcznością. Gdyby nie było jej obok, to byłoby gorzej, tak mu się wydawało. Kto by pomyślał, że pierwsze zgromadzenie potoczy się w tak nieprzyjemny sposób?

Od Źródlanej Łuny CD. Mirtowego Lśnienia

Dawno temu…

Od momentu, w którym Blask postawił łapę w żłobku, obserwowała go uważnie. W jej głowie nadal wybrzmiewały słowa, którymi uraczył ją podczas swojej ostatniej wizyty… Chociaż wiedziała, że tak naprawdę, to źle dla niej nie chce. Chyba.
— Jak myślisz… Czy Pikująca Jaskółka to dobre następstwo?
Uniosła brwi. No, tego się nie spodziewała. Zerknęła kątem oka na śpiącą w kącie Jastrzębi Zew.
— Jest zbyt pewna siebie — miauknęła po paru uderzeniach serca. — A gdy coś nie pójdzie po jej myśli, to zachowuje się, jakby miała gałąź tam, gdzie promienie słońca nie sięgają.
Blask spojrzał na nią beznamiętnie.
— Czyli?
— Myślę, że moje słowa mówią same za siebie.
Brak reakcji. Z westchnieniem położyła pysk na łapy.
— Czyli, nie przepadam za nią — kontynuowała. — Nie widzę jej w roli dobrej przywódczyni. Jak dojdzie do władzy… To ten klan jeszcze bardziej zejdzie na psy. Nie popieram wyboru ojca, ale kim ja w tym momencie jestem, żeby mówić mu, co zrobił źle — uśmiechnęła się sztucznie.

Parę dni przed mianowaniem Strzępka i Szronki na wojowników…

Wpatrywała się w oddalające się wzdłuż ścieżki sylwetki jej dzieci wraz z ich mentorami. Promienie słońca przedzierały się przez nurt wodospadu i malowały jasne wzory na skalnej podłodze.
W kąciku oka błysnął jej skrawek rudego futra. Jej uwaga padła na Mirtowe Lśnienie, który ze zmarszczonymi brwiami przyglądał się rozdzielającej patrole Pikującej Jaskółce. Bez słowa podeszła do brata od boku, również spoglądając na zastępczynią w ciszy.
Po paru chwilach milczenia doszła do wniosku, że albo czekał, aż sama się odezwie, albo wprost nie chciał z nią rozmawiać.
— Rozumiem, że ty też nie darzysz jej żadnym pozytywnym uczuciem— mruknęła. Zwrócona do niego stroną z pustym oczodołem nie zdołała dojrzeć, czy słowa wywołały na jego pysku jakąkolwiek reakcję. — Masz zamiar jedynie ględzić nad tym, że jest prawą łapą ojca… Czy wziąć sprawę we własne łapy?
Nie była nawet pewna tego, co miała przez to na myśli. Ale Blask nie wydawał się typem kota, który stał by bezradnie i ględził nad własnym losem.

<Blasku?>

Od Mistral Do Lisa

Mistral musiała przyznać, że zwyczaje panujące w Owocowym Lesie są co najmniej dziwne. Pomimo przebywania w tejże społeczności jakiś dwóch księżyców, to nadal nie rozumiała tego całego systemu uczeń, zwiadowca, wojownik, stróż. Tramontana czasem opowiadała o kotach żyjących w lesie, którzy nie byli samotnikami, co niebieskooka lubiła wysłuchiwać — opowieści o głupich klanowcach, które jedynie, co robią, to wywołują wojny i konflikty między sobą. Stąd też wyrobiona już opinia Mistral na temat Owocniaków i całej reszty.

Czemu kocięta mające raptem parę księżyców muszą już wiedzieć, co chcą robić w przyszłości i to, co wybiorą, będzie słuszną decyzją? Biała nieraz próbowała się czegoś dowiedzieć od Fruczaka lub Wiciokrzewu, lecz Ci odpowiadali niemal identycznie.

— Nikt nie wie, czy podjęty wybór będzie słuszny, jednak później zawsze istnieje opcja przemianowania się — wyjaśnił czarny kocur, owijając ogon wokół przednich łap. — Czasem jednak zdarzają się przypadki, kiedy to kocię nie ma wyboru i na przykład zostaje stróżem.

— Na przykład jak ten Lis? — spytała, choć jej głos raczej nie był neutralny, a wręcz przeciwnie. W tej krótkiej wypowiedzi stróż mógł zbyt dobrze usłyszeć, że młódka jest dość mocno negatywnie nastawiona do innych kotów, choć zapewne jeszcze bardziej nie przepadała za tymi pokroju ów ucznia.

— Każdy kot w Owocowym Lesie jest mile widziany oraz potrzebny — zganił ją starszy, na co ta jedynie przewróciła oczami. Przecież nikt oprócz Tramontany nie będzie jej pouczać.

— Ta cała wasza Wszech coś jest zbyt łaskawa — fuknęła, oddalając się w kąt legowiska. Na to starszy jedynie ciężko westchnął, przenosząc swoją uwagę na rudego brata kotki.

Ta po dłuższym czasie spojrzała za siebie, by upewnić się, czy stróż faktycznie jest zajęty, młódka ruszyła się z dotychczasowego miejsca, aby po cichu opuścić bezpieczną kociarnię. Jej planem było udanie się do uzdrowicieli, gdyż ci byli znacznie ciekawsi niż Fruczak i Świergotek w żłobku. Niestety te plany nie uwzględniały obecności Lisa w legowisku uzdrowicieli, a ich samych nie było w zasięgu wzroku kotki.

— Idiota — fuknęła w jego stronę.

<Lisie?>

Od Zszarzałej Łapy (Wzburzonego Kormorana) CD. Oszronionej Łapy (Oszronionego Kła)

— Byliście na plaży do późna? — spytał zaniepokojony. Jednym z dużych minusów osobnych treningów było to, iż kocur przez ten czas nie wiedział, co się dzieje z jego jedyną siostrą. Może i był nieco nadopiekuńczy w tej kwestii, jednakże Szron była dla niego wszystkim, a możliwa strata kotki była czymś, czego nie potrafił sobie wyobrazić.— Potem poszlijmy na patrol poszukiwawczy… znowu. — Drugie słowo dodała ciszej, aby nie usłyszała go Jagnięcy Ukłon. — Myszleliszmy, że mamy jakisz trop, ale to znowu tylko te paszkudne mewy. Panoszą szie tutaj tak, że już niemal pachną, jak koty.

— Prawda... W końcu będzie trzeba coś z tym zrobić... — przyznał, zastanawiając się, kiedy kolejny kot ucierpi z powodu tego ptactwa.

— A ty? Co robiłesz dzisziaj i wczoraj? — spytała, aby po chwili wziąć kęs wróbla, który w większości został już pozbawiony brązowego upierzenia.

— Raczej nic szczególnego… Chociaż Bukowa Korona katuje mnie ostatnio treningami ze wspinaczki, jakby chcąc mnie pogrążyć jeszcze bardziej lub… Może pomóc z moim lękiem wysokości? — Pozwoli sobie na insynuacje, co mogło kierować wojownikiem, że ten w ostatnich dniach tak mocno kładł nacisk na coś, co dotychczas niemal przerastało pointa. — Poza tym natknęliśmy się ostatnio na Dwunożnych na plaży! Jeden omal mnie nie porwał — przyznał Strzępek, pilnując się z natężeniem głosu, by nie przeszkadzać medyczce. Srebrna nie chcąc przeszkadzać w rozmowie pomiędzy rodzeństwem, udała się zapewne do składziku, gdzie trzymano wszystkie zapasy medykamentów. Jednakże to nie mogło spowodować, że mimo wszystko ich słowa w jakimś stopniu będą się nieść między skalnymi ścianami legowiska.

«★»

— Jeszcze raz — zarządził czekoladowy, kiedy morskooki wylądował w miejscu, gdzie jeszcze chwilę wcześniej stał wojownik.

— To bez sensu! — fuknął, prostując się. Od rana Bukowa Korona ćwiczył z nim walkę, nie mając w planach podzielić się informacją, kiedy to zakończą.

— To samo powiesz przeciwnikowi na polu walki? “Bez sensu”? Myślisz, że jakiś Wilczak podzieli twoje zdanie, odpuści ci, daruje życie? Nie! Więc rusz ten zapchlony ogon i próbuj do skutku.

Trzeba było przyznać, że srebrny dość w specyficzny sposób motywował swojego ucznia, lecz najważniejsze było, że działa.

«★»

— Ja, Judaszowcowa Gwiazda, przywódca Klanu Klifu, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Zszarzała Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?

— Przysięgam.

— Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Zszarzała Łapo, od tej pory będziesz znany jako Wzburzony Kormoran. Klan Gwiazdy ceni twój intelekt i siłę, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Klifu.

Starszy powtórzył jeszcze raz całą formułkę, mianując Oszronioną Łapę na wojowniczkę. Dopiero po tym Judaszowcowa Gwiazda zeskoczył z miejsca przemówień i po kolei dotknął pyskiem ich głów, a oni jego barku. Później nastąpiło czuwanie rodzeństwa, podczas którego nie mogli ani słowa zamienić.

<Szron, końcu nadszedł ten dzień>

[451 słów]

Od Przypalonej Łapy CD. Niedźwiedziówkowej Łapy

Słońce powoli wspinało się po niebie, gdy Przypalona Łapa otworzył oczy w legowisku terminatorów. Ptaki ćwierkały w najlepsze, a duchota jak przyszła, tak nie chciała odejść. Ostatnio Szkwalna Łapa wymienił mu posłanie, co było z jednej strony miłe, a z drugiej… nie podobało mu się to. Nie wiedział, czy terminator nie podrzucił mu do łoża ciernistych igieł, czy innych przykrości. Nawet jeśli sprawdzał swoje legowisko już parę razy, to nadal miał jakieś nietypowe wrażenie z tyłu głowy, że niektórzy chcą dla niego jak najgorzej. Odkąd opuścił żłobek, nie musiał przynajmniej codziennie patrzeć na Lilię. Ona wydawała się najmniej zasługiwać na jego zaufanie. Nie sądził też, żeby ją to jakoś szczególnie przejmowało. Chciał myśleć o kotce jak najmniej, w końcu nie przyprawiała go o miłe myśli. Ostatnio także Szafirek doczekała się własnego mianowania, teraz znana była jako Urodziwa Łapa. Niebieska szylkretka wydawała mu się w porządku, nadal pamiętał ich zabawy, podczas których wydawało się, że rozumie, że Kasztanek nie jest w pełni mobilny, jak można byłoby się tego spodziewać u reszty kociąt. Na myśl o niebieskookiej, uśmiechnął się delikatnie, jednak prędko zmył rozpromienienie z pyska, liżąc się po piersi z lekkim poddenerwowaniem. Rozejrzał się prędko, czy nikt nie siedział i się nie wgapiał w niego.
Westchnął z ulgą, zauważywszy, że nikogo już nie było w legowisku. Musieli wyruszyć na treningi. Otworzył oczy szerzej, zorientowawszy się, że on przecież dzisiaj też miał czego się uczyć! Wyskoczył z nory, niemal nie wpadając na jednego z Nocniaków. Wylądował bardzo niezgrabnie, cudem się nie przewracając.
— Przypalona Łapo, wyspany? — zapytał Zmierzchająca Fala, ruchem ogona polecając młodzikowi, żeby wyszedł tuż za nim. Przypalona Łapa zerknął ze zdziwieniem na Urodziwą Łapę, która posłała mu figlarny uśmiech. Prędko odwrócił wzrok, spozierając na swoje łapy. Miał ochotę zapytać mentora, co będą dzisiaj robić, aczkolwiek nie znalazł w sobie wystarczającej odwagi. Szczególnie że tuż za nim kroczyła Kropiatkowa Skórka. Buraska nie wyglądała na niemiłą, jej pyszczek zdobił aksamitny uśmiech, co odrobinę zbiło z tropu brązowookiego. Zupełnie zapomniał o pytaniu, jakie zadał mu kocur. Chociaż skoro się nie przypomniał, to może nie miało to aż tak wielkiego znaczenia.
Postanowił, że nie będzie się tym przejmował, przynajmniej na tyle, na ile pozwalała mu na to jego głowa. Rozejrzał się dookoła – otaczała ich masa wysepek, każda z nich otulona przez wodę. Po paru uderzeniach serca Zmierzchająca Fala wszedł do jednego ze zbiorników, tafla wody wzburzyła się, obijając delikatnie o brzeg. Przypalona Łapa podążył śladem wojownika, najpierw maczając jedną łapę, a potem wchodząc cały. Lekki, przyjemny chłód rozprzestrzenił się po jego ciele, które zdążyło trochę się nagrzać z powodu upalnych promieni słonecznych.
Łapami chwycił się gruntu sztywno, początkowo lekko ślizgając się na zwilżonej trawie. Wdrapał się wreszcie, mając nadzieję, że nikt nie zwrócił uwagi na jego lekki trud. Bursztynooki czekał już na niego, nachylony nad wodą. Przypalona Łapa przekręcił łebek na bok, oglądając się jeszcze przez ramię, chcąc upewnić się, czy Kropiatkowa Skórka wraz z Urodziwą Łapą również nadążają. Obydwie koteczki wynurzyły się z wody dużo szybciej niż on. Poczuł lekkie, nieprzyjemne ukłucie w sercu, po czym wrócił wzrokiem na swojego mentora.
Przysiadł tuż obok niego, również patrząc w taflę.
— Jeśli się dobrze przyjrzysz, to dostrzeżesz ryby. Nauczę cię dzisiaj, jak na nie polować. Spójrz — kocur palcem wskazał na wodę, na której nie odbijał się jego cień. Łaciaty kocur, gdy tylko dostrzegł własne odbicie w cieczy, zwrócił uwagę na coś jeszcze – w oku mignęła mu ciemna plamka. Ryby? — Kluczowym jest, żebyś pilnował swojego cienia. Ryby są niezwykle wrażliwe na tego typu rzeczy, tak samo, jak na wszelkie wzburzenia w wodzie. Niestety spłoszyłeś tą, ale nic się nie martw. Za moment z pewnością przypłynie kolejna. Oczywiście każdy Nocniak posiada swój własny sposób na polowanie na nie, niektórzy nawet rezygnują z nich, ponieważ za nimi nie przepadają… — rozgadał się, nie odrywając ślepi od wody. — Ryby najbardziej lubią trzymać się albo dna, z którym się doskonale zlewają ze względu na swój kolor, albo brzegu, żeby mieć szybki dostęp do tlenu, a także pożywienia w postaci robaków — wojownik nagle zanurzył łapę w wodzie, wyciągając z niej siłą rybę. Istotka zatrzepotała nad wodą, wijąc się niczym wąż. Zmierzchająca Fala chwycił zdobycz zębiskami, podpierając ją przednimi łapami. Przy całym tym chaosie udało mu się nachlapać na każdego po trochu. Przypalona Łapa zmarszczył nos, gdy krople wody zmoczyły mu pysk na nowo. Wlepił wielkie oczka w zdobycz mentora.
Ryba próbowała zeskoczyć z mokrej trawy, na której ją położono, dusząc się z powodu braku dostępu do cieczy. Kocur przytrzymał ją łapą, ruchem ogona polecając swojemu podopiecznemu, żeby spróbował także coś złowić.
Przypalona Łapa zmrużył ślepia, próbując wypatrzeć w lśniącej tafli rybę. Zanurzył łapę, wysuwając pazury. Jego poduszka dotknęła jakiejś śliskiej powierzchni. Momentalnie próbował wyrzucić ją ponad wodę, chcąc zrobić coś identycznego, co jego mentor. Zamiast widowiskowego wyłowienia, wypchnął zdobycz jedynie na trawę, nieopodal tej, należącej do kocura. Jego łup był dużo mniejszy, co łaciaty dostrzegł od razu. Położył po sobie uszy, niepewnie spozierając w miejsce, w którym jeszcze parę uderzeń serca temu był Zmierzchająca Fala. Zamiast niego dojrzał Urodziwą Łapę.
— Gratulacje, Kasztanku! — miauknęła radośnie, z zachwytem wpatrując się w zdobycz. — Ja też bym chciała coś złapać, pokażesz mi, jak to się robi? — zapytała entuzjastycznie, wbijając wzrok w Przypaloną Łapę.
Łaciaty kocur zmieszał się odrobinę, wracając spojrzeniem na własne łapy, aczkolwiek po paru uderzeniach serca pokiwał niepewnie głową.
— M-musisz uważać, żeby nie rzucać cienia na wodę. Bo to płoszy ryby — mruknął, na co terminatorka pokiwała głową z zapałem.
— O tak? — dopytała, odsuwając się odrobinę, jednak nadal siedziała na tyle blisko, żeby móc dosięgnąć wody.
Kocurek pokiwał głową. Urodziwa Łapa zanurzyła łapę w wodzie, po chwili wyciągając z niej rybę. Zwierzyna wylądowała na trawie, ocierając się o jeden z głazów. Ponadto odrobinę dalej, niż dwie poprzednie, na co szylkretka zareagowała cichym chichotem. Przypalona Łapa postawił czujnie uszy, był pełen podziwu, że poszło jej to z taką łatwością, a nawet nie tłumaczył jej za wiele, o ile cokolwiek.

***

Parę dni później

Przypalona Łapa wrócił z treningu wraz ze swoim mentorem. Dzisiejszy dzień był dla niego męczący, głównie ze względu na nielitościwą pogodę. Nie mógł doczekać się, aż promienie słońca przestaną grzać tak mocno. W końcu nie chciał nabawić się jakichś niedogodności, nie chciał sprawiać nikomu kłopotów.
W pewnym momencie w tłumie kotów dopatrzył Niedźwiedziówkową Łapę. Poczuł nieprzyjemny ucisk w żołądku. Odkąd został uczniem, matka wcale z nim nie rozmawiała, a on sam także nie starał się o kontakt. Może warto byłoby z nią porozmawiać? W końcu, jakby nie patrzeć, byli rodziną. Z tego, co słyszał od innych, to… rodzina powinna trzymać się razem. Zastrzygł nerwowo wąsami, próbując zebrać w sobie odwagę. Wreszcie podszedł do niej o chwiejnych łapach.
— Mamo? To znaczy… Niedźwiedziówkowa Łapo? — miauknął niepewnie, spoglądając na rodzicielkę. Kocica odwróciła łeb w jego kierunku ze skonfundowaniem. Ciekawe czy zastanawiała się, czego mógł od niej chcieć?

[1116 słów, umiejętność łowienia ryb]

<Mamo, porozmawiasz ze mną?>

Od Wiciokrzewu CD. Cierń

Cierń patrzyła na niepewnego Wiciokrzewa w obecności dwóch młodych kociaków. Fruczaka aktualnie nie było w żłobku, więc mieli przynajmniej trochę prywatności. Oba kociaki szybko zauważyły obecność dwóch kotek. Podbiegły do nich. Jedno z nich zaczęło polować na ogon srebrnej, a drugie zaczęło trącać łapą jedną z roślin przyklejonych do Cierń. Łysa kotka popatrzyła na dwie puchate kuleczki, a potem na Wiciokrzewa i się uśmiechnęła.

Liliowy dawno nie widział, by pysk wojowniczki rozpromienił się w jego obecności. Zazwyczaj kotka nie była zadowolona z faktu, że musiała przebywać w pobliżu swojego słabego syna, który nie spełniał jej oczekiwań. Czyżby dostała kamieniem w głowę? A może była już u schyłku życia i naszło ją na zmiany?
Wiciokrzew wzdrygnął się na tę myśl. Może i nie zawsze było mu po drodze z matką, jednak mimo wszystko szanował ją i był do niej przywiązany. W końcu to ona go wychowała; przez wiele księżyców była też jego jedyną rodziną i najbliższym kotem. Nie wyobrażał sobie życia bez niej, nawet jeśli mogłoby ono wyjść na lepsze. Bez Cierń nie byłby sobą. Nie miałby wspomnień z Osetkiem, nie przyjaźniłby się z Fruczakiem i nie doczekałby się własnych kociąt.
Z drugiej strony nie musiałby też z początku czuć wstydu przez swoje zainteresowanie ziołami. Nie musiałby zmuszać się do treningów na wojownika ani brać udziału w bitwie z sępem, podczas której stracił jedną z łap. Ale jak to się mówi – coś za coś, czyż nie?
Odwzajemnił uśmiech łysej kocicy, a w jego oczach pojawiła się iskra ciepła. Dobrze, że przynajmniej nie zamierzała traumatyzować Mistral i Świergotka. Może nawet chciała się odkupić za te wszystkie księżyce, przez które skrzywdziła Wiciokrzewa?
Nie był rzecz jasna w stanie wybaczyć jej wszystkiego do końca, lecz wciąż ją kochał. Zresztą nigdy nie przestał, choć ich relacja była bardzo zawiła i niezrozumiała – nawet dla niego. Kotka raz zachowywała się tak, jakby nie chciała mieć z nim do czynienia, lecz wtedy, gdy próbował połknąć trujące jagody, stała się wręcz innym kotem. Czasem zielonooki chciałby wejść do jej głowy, by usłyszeć wszystkie jej myśli i zrozumieć jej czyny – wiedział jednak, że to niemożliwe, a na zapytanie wprost było już za późno. Może powinien po prostu zapomnieć o przeszłości i cieszyć się teraźniejszością?

* * *

Dzień śmierci Cierń

Dzień jak co dzień. Zaczął się bardzo niewinnie, bo od wizyty Sajgonu w lecznicy. Liliowy podał mu zioła na swędzącą infekcję, bo objawy czarnofutrego pasowały właśnie do niej. Nie było to nic nadzwyczajnego – Wiciokrzew w swoim życiu już nieraz miał okazję zmierzyć się z taką chorobą, a także wieloma innymi. Bycie uzdrowicielem naprawdę nieraz wzmacniało psychicznie kota. Liliowy musiał przyznać, że nawet już nie mdlał tak często na widok krwi i nie obrzydzała go ona tak bardzo, jak kiedyś. O ile oczywiście nie pojawiała się w tak ogromnych ilościach, jak wtedy, gdy Tramontana została zabita przez lisa…
Zielonooki wciąż pamiętał jej białe futro splamione szkarłatem i nieobecne, zmrużone ślepia. Nie był z nią co prawda silnie związany, przez co łatwiej było mu się pogodzić z jej śmiercią, ale znacznie bardziej martwił go stan Mistral i Świergotka. Czy kocięta będą w przyszłości pamiętać ten przeklęty dzień? Czy jako uczniowie będą budzić się w środku nocy, zalane zimnym potem, z majaczącym obrazem zakrwawionego ciała przed oczyma? Miał nadzieję, że nie. Kocur sam wiedział, jak to jest być świadkiem śmierci jako młody kot. Wciąż jeszcze pamiętał pochówek Gęgawy i desperackie próby uratowania Padliny, który na jego oczach przepadł w odmętach rwącej rzeki.
Nagle z tych rozmyślań wyrwał go znajomy głos. Wręcz bardzo znajomy.
— Hej, wujku! — przywitała się z nim Całunka, pogodnym krokiem wchodząc do lecznicy. W jej oczach błyszczał jednak ból.
Liliowy od razu zwrócił się w jej stronę, gotów podać jej jakieś zioła, by poczuła się lepiej. Była w końcu jego rodziną, a oprócz tego i pobratymcem, więc musiał się o nią troszczyć.
Czekoladowa przystanęła tuż przed nim, po czym złapała się za głowę i wydała z siebie ciche syknięcie. Tak stała przez chwilę, dopóki chwiejnie nie stanęła znów na równych łapach.
— Boli mnie głowa — oświadczyła, choć dla Wiciokrzewa było to już oczywiste.
Skinął głową i ruszył do składziku, by następnie wyciągnąć z niego pęd maliny. Podszedł z nim do szylkretki i położył przed jej łapami.
— Zje-zjedz. Powinno przejść — polecił.
Uczennica bez wahania chwyciła pęd w zęby i zaczęła go przeżuwać. Liliowy przyglądał się jej przez moment, po czym ponownie zwrócił się w stronę składziku – tym razem, by trochę go uporządkować. Wyciągając z niego zioła, zauważył, że niektóre z nich zmieszały się ze sobą i porozrzucane były po różnych kątach. Nie mógł pozwolić na to, by panował tu taki nieład! Świergot na pewno by się to nie podobało.
A mówiąc o Świergot – to właśnie na jej cześć został nazwany rudo-biały kocurek. Nosił imię Świergotek, choć jeszcze nie wiedział, co ono znaczy. Gdy tylko podrośnie razem z Mistral, opowie im o liliowej szamance. Była na tyle ważnym kotem w jego życiu, że należy jej się pamięć.
Pręgowany nawet nie zauważył, kiedy zaszło już słońce, a w lecznicy zaczęło robić się coraz ciemniej. Teraz skończył już porządki w składziku i od jakiegoś czasu leżał na swoim posłaniu, skupiając się na oddechu, by jego głowa nie zasnuła się nagle licznymi myślami. Było w miarę cicho – dopóki do uszu uzdrowiciela nie zaczęły docierać poddenerwowane szepty i rozgoryczone stęknięcia.
Zaalarmowany podniósł uszy na sztorc i szybko wygrzebał się z lecznicy, przedostając się na polanę, na której nagle zgromadził się niemal cały Owocowy Las. Zacisnął zęby i przedarł się przez tłum kotów stojących w okręgu.
I gdy wyszedł na sam przód, stanął jak wryty.
Tuż przed jego łapami leżało nieruchome ciało. Nie byle jakie, lecz kompletnie pozbawione futra i przyozdobione licznymi roślinami. Tylko jeden kot w Owocowym Lesie był tak wyjątkowy – a tym kotem była jego matka.
Serce momentalnie podeszło mu do gardła, a umysł wypełniła pustka.
Cierń… umarła?
Nie. Nie, nie. Nie mogła umrzeć. Przecież tylko spała, prawda? Na pewno spała. Na pewno zaraz otworzy oczy, ponarzeka na wszystkich, zacznie jojczyć. Tak jak miała w zwyczaju. Tak jak Wiciokrzew doświadczał tego już w przeszłości. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej? Dlaczego akurat dziś miałaby już nigdy nie otworzyć swoich zielonych oczu?

[*]

Wyleczeni: Całunka, Sajgon

Nowy członek Pustki!

BLASK
Powód odejścia: Decyzja administracji
Przyczyna śmierci: Zabicie przez Cienistą Zjawę

Odszedł do Pustki!

Od Cienistej Zjawy

TW: śmierć

Słońce chyliło się ku zachodowi, gdy Cienista Zjawa wyruszył na żer. Bez pośpiechu przemierzył rzekę, korzystając z kamyków, służących za most łączący brzegi, i pewnym krokiem stanął na terenach niczyich. Zaciągnął się zapachem traw, próbując również pochwycić woń odpowiedniej ofiary, godnej złożenia Wielkim Przodkom. Nie chciał przyprowadzać słabej jednostki, uznając, że tylko silny przeciwnik byłby w stanie zadowolić Mroczne Duchy. Zrezygnował z udania się tropem dwóch kocic z młodymi. Nie dlatego, że chciał im okazać łaskę. Odległość ich odcisków na błocie świadczyła o skrajnym wycieńczeniu całej ich grupy. Z pięciu różnych śladów nagle zrobiły się trzy, co świadczyło o tym, że matki pochwyciły w pewnym momencie dwójkę młodych za karki. Dodatkowy balast spowodował, że ich kroki były bardziej powłóczyste. Na pewno udałoby mu się przekonać kocice, aby się za nim udały, gdyby zaoferował im pomoc oraz schronienie, jednak kocur szczerze wątpił, udałoby im się dotrzeć w jednym kawałku. Liczna, lecz marna zdobycz. W dodatku schorowana, u kresu swoich sił.
"Przodkowie uznaliby, że z nich zakpiłem, gdybym przyprowadził przed oblicze kultystów koty na skraju wycieńczenia."
Poruszył nosem, starając się pochwycić woń innego kota. Przez chwilę węszył, gdy wraz z wiatrem dotarł do niego zapach innego kocura. Młody. Nie pachniał chorobą. Być może to właśnie z nim przyjdzie stanąć Cienistej Zjawie do walki i to go przyprowadzi przed oblicze Matki Kultu.
Wyszedł na teren pokryty krótką trawą i już miał ruszyć tropem samotnika, gdy kątem oka dostrzegł w oddali poruszający się, biały punkt. Zmarszczył brwi, krzywiąc pysk w grymasie na myśl, że nie wyczuł zapachu zmierzającego w jego kierunku kota. A to wszystko wina wiatru, wiejącego w przeciwną stronę. Obcy go wyczuł i zauważył.
Cienista Zjawa strzepnął uchem, zdając sobie sprawę, że ma do czynienia z inwalidą. Kocur z trudem pokonywał kolejne dzielące ich odległości, w dodatku w pewnym momencie przewrócił się. lądując na brzuchu. Nie podniósł się. Cienista Zjawa zbliżył się do starca, który próbował złapać powietrze. Zmierzył go spojrzeniem, czując obrzydzenie do jego białej sierści. Dopiero, gdy biały otworzył oczy i przeniósł wzrok na pysk wilczaka, fala bólu rozlała się po jego głowie. Kocur nieco gwałtowniej niż miał zamiar, odskoczył od białej zjawy.
– W-wybacz. Pewnie cię przestraszyłem – podjął starszy, kaszląc i zdając sobie sprawę, co mogło wywołać taką, a nie inną reakcję młodszego. Położył po sobie uszy. – Mój wygląd nie tylko niepokoi inne koty, ale również Dwunożnych... D-dziękuję, że mnie nie zignorowałeś.
– W twoim stanie nie powinieneś opuszczać swojego legowiska, dziadku – zauważył, zastanawiając się, czy przypadkiem nie ma do czynienia z jakimś członkiem rodziny medyczki Klanu Burzy. W końcu koty o ich typie urody były czymś niespotykanym, nierealnym. Był jeszcze ten jeden, którego oczy były w kolorze krwi. Czy miał do czynienia z jakimś ich dziadkiem lub ojcem? To by wyjaśniało podobieństwo.
– Dokąd zmierzasz? Może mógłbym ci jakoś pomóc? – spytał z udawaną troską.
Jasnota – tak miała kocica, której biały kocur poszukiwał. Jej oraz ich kociąt, trójki, które teraz najprawdopodobniej były już dorosłymi kotami. Kocur poruszył uchem. Trójka... trójka... chyba widział pozostałe dwa, białe dziwadła na zgromadzeniu, których barwa oczu wyróżniała się na tle pozostałych białych kotów.
Podobno Blask przeczesał cały Betonowy Świat, w dodatku dwukrotnie, a nawet zszedł do kanału w poszukiwaniu kocicy. Podobno jakaś pieszczoszka w końcu po jakimś czasie przerwała milczenie i wyjawiła, mu, że podobna kotka z młodymi jakiś czas temu udała się w kierunku terenów niczyich, prosto w dzicz.
– Chyba wiem, gdzie twoja partnerka się udała i znalazła schronienie. Klan Burzy, mówi ci to coś?
– N-nie... – Pokręcił głową, a Cienista Zjawa zdecydował się opowiedzieć kocurowi co nieco o czterech klanach.
Pomógł białemu podnieść się z ziemi, po czym, asekurując go, wspólnie udali się poprzez tereny niczyje w kierunku Klanu Burzy. Podczas ich krótkiego spaceru poprzez polanę, Cień odkrył, gdzie samotnicy mają swoje stałe kryjówki w ziemi. Mógł wrócić z cenną informacją do klanu.
– Twoja ukochana prawdopodobnie zmieniła imię po dołączeniu do klanu – zamruczał, podpierając ogonem starszego. – Ale, jestem pewien, że to ta sama kotka, o której mi opowiadałeś. Są identyczne – zapewniał kocura. – A twoja córka, żebyś wiedział! Doprawdy urodziwa z niej kocica!
Zarówno biały, jak i bury nie dopytywali ani o wygląd kociąt, ani ich imiona czy płeć. Trójka. Trójka kociąt i Jasnota. Być może kocur nie zapamiętał ich imion, a upływ czasu zrobiło swoje. Na wspomnienie córki, kocur uśmiechnął się i wspomniał, że pamięta ją, gdy była małą kruszynką, która ledwo co otworzyła swoje niebieskie (przed wybarwieniem) oczka. Podobno równie chorowitą, jak za młodu siostra Cienia.
Po ciągnącej się w nieskończoność podróży, oba kocury zatrzymały się tuż przed rzeką, którą pozostało im przekroczyć. Nim jednak biały ruszył koślawo na przód, na spotkanie z rodziną, z którą został rozdzielony, Cienista Zjawa skoczył w jego kierunku i przyszpilił go do ziemi. Zdezorientowany albinos wymachiwał kikutem, starając się zranić przeciwnika. Bezskutecznie. Drugą łapą udało mu się wyrządzić szkodę w postaci wbicia pazurów w łapę napastnika.
– Wybacz. Nie pozwolę ci się z nimi w tej chwili spotkać, ale dopilnuję, abyście za niedługo się spotkali... Chcesz, żebym im coś przekazał?
– Gra...
Trzask.
Białe futro na szyi samotnika zabarwiło się czerwienią. Mimo, że kocur był słabą i marną jednostką, kultysta zdecydował się zaciągnąć go przed oblicze pozostałych kotów, kryjących się w mroku. Czy jeśli im wmówi, że w imię Mrocznych Przodków pozbył się ucieleśnienia Klanu Gwiazdy, to inni mu uwierzą? Kupią ta ckliwą historię? Czy śmierć starca mogli użyć jako znaku, omenu wśród kultystów, jakoby Mroczna Puszcza zwyciężyła Klan Gwiazdy i wciąż czuwała nad swoimi wiernymi?

Od Ognikowej Słoty CD. Pustułkowego Szponu

Przeszłość

Śnieg prószył obficie, małe drobinki z nieba sypały na grzbiety pobratymców, którzy liczyli na ładniejszą pogodę dzisiaj. Gołębie chmury rozciągały łapy po niebie, a wiatr, jaki im przy tym towarzyszył, nie zapowiadał się na ani trochę miły czy taki, w którym chciałoby się siedzieć. Wycie docierało do każdej najmniejszej szczeliny. Pora Nagich Drzew także powoli zaczynała objawiać się na bokach Wilczaków w postaci lekko malujących się żeber i zapadniętej skóry. Niektórzy jedli gorzej albo przez brak apetytu, albo z powodów własnych, które można byłoby zgadywać, ale nie było to konieczne. Szylkretka jadła w porządku. Oczywiście straciła lekko na wadze, jednak nie było to nic, co by jej dokuczało czy było nadto widoczne. Jej półdługie futro sprawnie maskowało wszelkie niedogodności, nikt nie mógł zarzucić jej czegoś, co by jej nie było na łapę. Nadal była w pełni sił i gdyby chciała, mogłaby pójść na kolejną przechadzkę w postaci patrolu czy polowania.
Ognikowa Słota podniosła łeb, spozierając na wojownika. Pamiętała, jak kiedyś opowiadał jej o wojnie z Klanem Klifu, zresztą kocur miał dużo ciekawych opowieści, których mogła wysłuchać. Żył na tym świecie dłużej niż ona, z pewnością by coś znalazł. Ona sama także mogła mu co nieco opowiedzieć, jeśli tylko uznałaby to za stosowne w danej chwili. Młodszym i kotom w swoim wieku mogła przechwalać się, ile mogła, dorośli jednak nie wierzyli w każdą bajeczkę, jaką próbowała sprzedać swoim pobratymcom. Oni raczej sami budowali własne zdanie na temat poszczególnych kotów, biorąc pod uwagę wiele rzeczy, naprawdę dużo wpływało na opinię o drugim kocie. Schyliła łeb przed starszym, po chwili doleciała do niej reszta pytania. Uśmiechnęła się, zauważywszy, że przytrzymuje swoją zdobycz łapą.
— Z chęcią — odmiauknęła, wybierając sobie nornicę z góry. — Obawiasz się, że ci ktoś podkradnie? — zapytała lekko niewyraźnie przez posiłek w pysku.
— Nie, ale zawsze lepiej dmuchać na zimne. To taki stary nawyk — odparł, po czym chwycił wiewiórkę w szczęki i odszedł nieco na bok. Ognikowa Słota podążyła jego śladem, sadowiąc się wygodnie tuż obok, gdy już dotarli do miejsca docelowego.
— Widziałeś moją walkę z Wilgową Łapą? On się wiecznie tak przechwalał, zgrywał najmądrzejszego i najlepszego, a tu proszę… Wiedziałam, że on tylko tak gada, a mało robi — powiedziała, co jakiś czas odrywając kawałki nieco wilgotnego mięsa. Przełknęła kolejny kęs. Było nie najgorsze, chociaż jadła lepsze. — Mam nadzieję, że jeśli kiedyś dostanę ucznia, to będzie się tak bardzo starał, jak ja. Nie chcę, żeby przynosił wstyd Klanowi Wilka, w końcu to nie świadczyłoby też dobrze i o mnie. Chyba nikt by takiego nie chciał — dorzuciła, zastanawiając się, jaką mentorką by była. Z pewnością najlepszą. W końcu była zawsze na pierwszym miejscu. Chciała uczyć tak, jak Zalotna Krasopani. Intensywne, obfite treningi robiły z kotem przeróżne rzeczy. Uczyły go tak wiele, w dodatku później nie przynosił – zazwyczaj – wstydu klanowi, a to niezwykle istotna cecha.
Wojownik pokiwał głową.
— Oczywiście, nikt nie chciałby szkolić lenia, na którego nie da się wpłynąć. Dlatego też mamy taki system, a nie inny. Jeśli taki kot nie ukończy treningu w czasie, to może pożegnać się ze swoim ciepłym miejscem, które u nas wygrzewa. Klan Wilka nie potrzebuje słabych czy tchórzliwych kotów. Tutaj koty uczą się przetrwania, dzięki czemu mają lepszą odporność i są bardziej wytrzymałe. Jeśli jest się w Klanie Wilka, to widziało się już wiele rzeczy i mało co z nich jest nowymi — miauknął, prawie kończąc wiewiórkę. Jej kita podrygiwała bezwładnie na wietrze, futro miała nadal nastroszone, chociaż wiatr je sprawnie przygładzał. Tak samo, jak poduszki Pustułkowego Szponu.
— Cieszę się, że moje rodzeństwo nie jest słabe. Tak naprawdę to nie mogłoby być, naszą mamą jest przecież Zalotna Krasopani — przyznała. — Jeśli byłoby inaczej, to nie sądzę, bym była w stanie znaleźć w sobie sympatię dla kogoś leniwego. Tchórzliwego, słabego. Brzydzę się takimi kotami. Równie dobrze mogłyby zostać pieszczochami, bo tylko tam ich chcą. Żaden szanujący się klan nie będzie trzymał jednostek, które próbują wymigać się od wszelkiego rodzaju wysiłku fizycznego. Bo gdy przyjdzie czas na ochronę klanu, to oni będą pierwsi do ucieczki z niego.

<Co o tym myślisz, Pustułkowy Szponie?>