Od Zewu Do Psianki

Przeszłość

Dni w powolnym, beztroskim tempie mijały Zewowi w kociarni, mieszczącej się w jednym z trzech krzewów kaliny, z których ich mieszkańcy mieli widok na pobliską topolę. Drzewo o zielono soczystych liściach o nieco zaokrąglonych liściach stanowiło swego rodzaju centrum obozu — to właśnie wśród jego gałęzi, tworzących gęstą koronę, mieściło się legowisko lidera, którym obecnie był czekoladowy kocur o eleganckiej budowie noszący imię, który każdy Owocniak znał. Brzmienie jego miana budziło nieopisany respekt, szacunek czy też podziw. Czereśnia, gdyż tak zwał się opisywany, był przywódcą o chodzie pełnym gracji, niemal bezszelestnym — zdawać by się mogło, że niczym duch pojawia się za kimś, aby oznajmić swoją obecność dopiero w postaci wypowiadanych słów. Głos kocura był głęboki, sprawiający wrażenia beznamiętnego w połączeniu z powściągliwą mimiką pyska.

Zew miał okazję jedynie parę razy ujrzeć Czereśnię, głównie, kiedy ten przychodził do żłobka, by na chwilę porwać ze sobą Purchawkę. Młodzik nigdy nie wiedział, co wtedy robią, lecz przyciszone niosące się głosy mogły wskazywać na to, iż ich dwójka prowadzi jedynie rozmowę. Dymnemu nigdy niedane było poznać ich treść, gdyż brzmienie słów starszych zlewał się w jeden niezrozumiały dźwięk, który dodatkowo ginął tłumiony przez ściany krzewu i odgłosy tętniącego obozu, przysłoniętego w większości cieniem koron wznoszących się koron drzew nad głowami Owocniaków. Niebieskie ślepia wtedy często podążały za ruchami wojowników, zwiadowców, stróżów czy uczniów, pełniących swe obowiązki w tej zżytej społeczności.

Lekki uśmiech zagościł na ciemnym pysku kocurka, który niczym wyschnięta gleba po suszy chłonął rozległe niczym morze czy nawet ocean widok, malujący się przed nim — drobnym kociakiem o nieco nieproporcjonalnej i wątłej budowie, który miał raptem parę księżyców, a oczekiwania względem niego były ogromne jak wysokie klifu nad morzem, które mieściły się na terenie Klanu Klifu. To jednak był problem przyszłego Zewu, gdyż ten obecny żył beztrosko, jak na kociaka przystało. Chociaż jego swobodne i proste początki wielkimi krokami zbliżały się ku końcowi, by ustąpić miejsca dniom wypełnionym ciężką pracą, presją i prezentowaniu się, jak najlepiej, by nie zawieść jako syn zastępcy Klanu Burzy, szamanki Owocowego Lasu oraz żywego symbolu zawarcia sojuszu pomiędzy sąsiadującymi ze sobą kocimi społecznościami.

— Berek! — Radosne brzmienie głosu czarno białej kotki za nim skutecznie zwróciło uwagę niebieskookiego. Jego jasne ślepia, niemal bez zastanowienia skierowały się ku Psiance, jednej z sióstr dymnego. Kocurek zdecydowanie lepiej się z nią dogadywał niż z Łzą, zapewne przez pokrewne charaktery i podejścia do wielu rzeczy. Półuśmiech nie opuszczał swego miejsca na pysku Zewu, kiedy również tuż obok kotki ujrzał swego czekoladowego brata, Modrogończyka, choć przez większość wołany był Gończykiem, gdyż tak było krócej.

— Czemu to zawsze ja gonię? — spytał z udawanym żalem w głosie.

— Ponieważ to ty najczęściej chodzisz z głową w chmurach — zauważyła pomarańczowooka z psotnym uśmiechem.

— Nie prawda! — zaprzeczył od razu Zew z nutą oburzenia.

— A kto ostatnio wpadł na Rohan? — przypomniał mu brat, co spotkało się z przewróceniem niebieskich oczu.

— To zdarzyło się raz — stwierdził, na co rodzeństwo spojrzało na niego, wiedząc, że podobnych sytuacji było znacznie więcej i z chęcią mu je przytoczą.

— Zdarzyło Ci się także wpaść na Łzę, Purchawkę.

— Na mnie — dodał Gończyk.

— Dobra dobra, może i czasem nie patrzę, gdzie idę — przyznał, zdając sobie sprawę, że nie ma szans na obalenie tych argumentów. Parsknął cichym śmiechem pod nosem, a następnie pacnął lekko łapą Psiankę w nos. — Ty gonisz! — zawołał, od razu tworząc dystans między sobą a siostrą.

— Osz ty! By tak podstępem!

Czarno biała od razu ruszyła z odwetem na niebieskookiego, lecz ten wykonał sus za Modrogończyka, traktując go w obecnej chwili jako żywą tarczę przed zemstą siostry. Nieco zdezorientowany szybko przenosił wzrok to na Zew to na Psiankę, którzy gonili się wokół niego, aż w końcu ruszył z dotychczasowego miejsce, co młódka wykorzystała i skoczyła na dymnego. Kocurek nie spodziewając się takiego obrotu spraw, został powalony na ziemię.

<Psianko?>

Od Ćmy do Majaczącej Łapy

Ćma chwiejnie stawiała pierwsze kroki na ziemi. Mama ją dopingowała po drugiej stronie legowiska:
– Jeszcze trochę skarbie! Kilka kroków!
Kremowa powoli szła w stronę Kukułki, wbijając wzrok w swoje białe łapy. To nie było takie trudne! Raz, dwa, trzy i już była przy szylkretce.
– Brawo, Ćmo! Udało ci się!
– Tak! – pisnęła.
– Ćmo! Pobawimy się? – miauknęła do niej jej siostra, Mysikrólik.
– Oczywiście! – odpowiedziała, podnosząc mech i zwijając go w kulkę. – Do ciebie!
Liliowa szylkretka odbiła ją swoimi różkami z futra na głowie. Kremowa nie próżnowała i odbiła piłeczkę łapką. W zabawie przerwał im Trójoki Zając, który przyniósł jedzenie dla swoich dzieci i partnerki.
– Tatuś! – krzyknęła Ćma i podbiegła do kocura.
– Cześć maluchy! Co u was? – rzekł, idąc do partnerki i przytulił się do niej.
– Gramy w piłkę! – pisnęła Mysikrólik.
– Kociaki szybko się rozwijają – oznajmiła z rozczuleniem. Trójoki Zając usiadł obok niej, patrząc na kociaki jeszcze przez jakiś czas, aż zza ścian kociarni rozległo się wołanie zastępcy w celu wyznaczenia patroli.
– To już wam nie przeszkadzam w zabawie – odparł Trójoki Zając i wyszedł ze żłobka, żegnając się jeszcze z młodymi. – Zobaczymy się później.
Ćma machnęła na pożegnanie ogonkiem i poszła po piłeczkę, lecz tam jej nie było. Zaczęła nerwowo przeszukiwać wzrokiem żłobek w szukaniu zielonej kulki.
– Co się stało? – spytała Mysikrólik.
– Zgubiłam piłeczkę! – pisnęła kremowa.
– O tą ci chodzi? – rzekł nieznany głos. Był to złocisty kocur z białymi wstawkami. Koteczka popatrzyła na jego łapy. Przy nich leżała zguba.
– Tak! Dziękuję, yyy…
– Majacząca Łapo, jestem Majacząca Łapa.

<Majacząca Łapo?>

Od Zewu Do Bursztynowej Łapy

W ciągu ostatnich dni norę służącą za żłobek opuściła Rudzikowe Skrzydełko wraz z Perłówką i Kurczątkiem, którzy zostali uczniami. Od tego momentu Łza i Zew byli na siebie skazani, co dawniej raczej nie wróżyłoby niczego dobrego, jednakże teraz sprawy miały się zupełnie inaczej niż w Owocowym Lesie. Kocurek zamknął się na innych i z siostrą rozmawiał, kiedy tylko wymagała tego sytuacja, czyli niemal ciągle, kiedy młódka była spragniona czyjejś uwagi, a nikogo poza bratem nie miała pod łapą. Początkowo dymny był nieco poirytowany zachowaniem Łzy, lecz z czasem ta irytacja przerodziła się w obojętność i znużenie. Oczywiście obecny sposób bycia niebieskookiego nieco jej nie odpowiadał, gdyż jego uwaga nie była tak cenna, jak innych kotów.

Kocurka niezbyt obecnie cokolwiek obchodziło, najchętniej wróciłby do Purchawki i reszty rodzeństwa — nie rozumiał, czemu to on z Łzą zostali wybrani, jako dwójka, która dołączy do Klanu Burzy. Chciał ponownie być u boku szamanki, czuć bijące od niej ciepło oraz silną woń mieszanki ziół, z którymi obcowała w dziupli uzdrowicieli, nim urodziła czwórkę kociąt, w tym jego samego. Wśród Burzaków czuł się niczym intruz, który nie pasował do tego wszystkiego, szczególne poczucie obcości budował wygląd innych i kontrast zachodzący pomiędzy wojownikami a Zewem. Nie obchodziło go zbytnio, że nie jest jedynym kotem w obozie, którego sierść nie jest jasna lub pokryta w większym stopniu bielą, był na to ślepy, gdyż jego spojrzenie było przysłonięte tęsknotą za matką i doszukiwał się jedynie kolejnych powodów, mówiących, że powrót do Owocniaków będzie lepszą opcją niż pozostania tutaj.

Jego głębokie użalanie się nad swym losem przerwało nagłe trajkotanie Łzy, które jasno wskazywało na to, iż w norze znalazł się nowy obiekt jej zainteresowania, który mógłby poświęcić kotce więcej uwagi niż przygnębiony brat. Matowe ślepia mimowolnie skierowały się w stronę wejścia do żłobka, by natrafić na dwie sylwetki — jedną z nich był ciemnorudy uczeń, druga natomiast należała do wojownika o czarnej niczym noc sierści i oliwkowym spojrzeniu nieco zmęczonym, jakby miał ochotę zakończyć dzisiejszy dzień i udać się na zasłużony spoczynek. Wystarczyła jedynie obecność starszego, by zainteresowanie Zewu gośćmi wzrosło. Jego krótki ogon lekko drgnął, kiedy to Burzak kierował swoje kroki w jego stronę. Na psyku starszego zagościł nikły uśmiech, jak gdyby czytał z młodzika z niczym z otwartej łapy, co sprawiło, że źrenice niebieskich oczu nieco się zwęziły, a w kocięcej główce zaczęły pojawiać się nowe myśli.

— Bursztynowa Łapo, zostaniesz z nimi chwilę? Pójdę po coś do jedzenia, w tym czasie możesz je czymś zająć lub zabrać się za wymianę mchu w legowiskach — poinstruował wojownik, a kiedy nie otrzymał od razu odpowiedzi, skierował zmęczone spojrzenie w stronę ucznia, który był właśnie wciągany w atencyjne manipulacje Łzy. — Bursztynowa Łapo — powiedział nieco ostrzej, chcąc, by rudy skupił uwagę na nim, a nie młódce.

— Tak tak, jasne — rzucił jedynie w odpowiedzi, kiedy Łza przerwała na chwilę swoje trajkotanie. Czarny cicho westchnął, by następnie opuścić norę, oczywiście będąc odprowadzanym wzrokiem przez Zew. Kiedy tylko ten zniknął, jasne ślepia skupiły się na uczniu, którego chciał wypytać o wojownika i innych Burzaków o ciemniejszym umaszczeniu. Może jednak nie będzie tak samotny, jak początkowo zakładał?

Niepewnie ruszył się z dotychczasowego miejsca, chcąc podejść do Bursztynowej Łapy, jednakże wystarczyło parę kroków w stronę zielonookiego, by na postać Zewu padło chłodne spojrzenie Łzy, mówiące jasno, by nie odbierał jej uwagi rozmówcy.

<Bursztynowa Łapo?>

Od Łabądek CD. Żabiej Łapy

Nie wiedziała, co miała zrobić. Niby kotka nazwała ją dzieciakiem… którym nie była! Była przecież dostojną panienką prawie należącą do rodu! …No może nie do końca. Ale potem Żabia Łapa poprawiła się i zaczęła ją komplementować. Chociaż to oczywiście już wiedziała. Słyszała to od taty, mamy, a nawet pani Mandarynkowej Gwiazdy! Zlustrowała okiem kotkę i natrafiła na coś, co ją zaintrygowało. Jak już wcześniej zauważyła, wyglądała łudząco podobnie do pani liderki. Nie zauważyła jednak białej kryzy tak podobnej do jej i taty. Nie podobało jej się to. Przecież to była cecha zarezerwowana tylko dla takich wyjątkowych kotów jak ona! Bez urazy dla Żaby, która może i była jedną z wyżej w hierarchii uczennic w Klanie Nocy ze względu na swoje futro i rodziców, ale Łabądek była definitywnie lepsza! Przede wszystkim jej rodzice byli dużo ważniejsi, no i ona przynajmniej nie wgapiała się w inne koty jak jakaś niewychowana przybłęda! Popatrzyła, więc z obrzydzeniem na kryzę uczennicy.
– Co to jest?
Rozmówczyni zmarszczyła brwi.
– Tak zawsze miałam… Coś nie tak?
Zawsze tak miała? Hah! Jeszcze czego! Może jeszcze ta jej kręcona grzywka też taka była?!
– Nie nic… – miauknęła, po czym zakryła swój pyszczek łapką, jakby tłumiąc śmiech.
– Ty też taką masz – zauważyła pomarańczowooka. – Czemu zwracasz mi na to uwagę?
– …Muszę ci powiedzieć jeden sekret… – powiedziała. Poczekała, aż starsza nachyli się do niej i wyszeptała do jej ucha:
– Wiesz… niektórym to pasuje.

<Żaba?>

Od Ćmy

Mały, kremowy kłębuszek futra właśnie się narodził. Mały ogonek, małe uszka, małe nóżki leżały spokojnie przy posłaniu matki, lecz gdy podrosła, próbowała sama się przemieszczać, ruszać ogonkiem i nareszcie widzieć oraz słyszeć.
Świat wyglądał tak ładnie! Buźka mamy i taty w nią zapatrzoną, przytulające się rodzeństwo. Dźwięki ją otaczające też były ciekawe, spokojne miauknięcia rodziców, kroki kotów i gniewne mruknięcia jakiegoś szarobiałego kociaka w stronę starszej kotki.
Udało jej się powiedzieć również pierwsze słowo:
– M-m… – starała się kotka
– To na pewno będzie “mama”! – rzekła z dumą Kukułczy Wdzięk.
– M-m… mleko – wykrztusiła. – Mleko!
Trójoki Zając o mało nie parsknął śmiechem na widok zdezorientowanej miny szylkretki.
– Cóż, może będzie z niej żarłok? – powiedział kocur.
– Być może? – odpowiedziała żółtooka.
Nie dało się powiedzieć, że nim jest, ale na pewno można było powiedzieć, że była rozrabiaką, a Mysikrólik była idealną kompanką w różnych dziwnych pomysłach.
Nawet zjadła kawałek mchu!
– Ćmo! Zostaw ten mech! To nie jedzonko!
Ale ona już odgryzła zielone części i spokojnie je przeżuwała. Na szczęście, żadnej wizyty u medyczki nie było. Odnośnie do leczenia, raz zachorowała na kocięcy kaszel i tata zabrał ją do Jagnięcego Ukłonu. Widok kolorowych ziół sprawił, że marzeniem kotki stało się zostanie medyczką i pomaganie innym kotom, tak jak Jagnięcy Ukłon i Aldrowandowa Łapa. W niedalekiej przyszłości okaże się, czy kotka to istna mieszanka wybuchowa…

Od Puchacza CD. Wrony

Przeszłość

– Trzeba to pokazać tacie! – zarządził i wyszczerzył kiełki. Siostra pewnie zrobiłaby to samo, gdyby nie to, że miała w pysku piszczkę. Dwa demony dumnie podreptały do żłobka. Tam już czekał na nie przestraszony ojciec.
– Tu jesteście! Gdzie byliście? – zapytał zmartwiony Topola.
– Tato! Tato! Byliśmy w lesie! – oznajmił Puchacz.
– Patrz, co złapaliśmy! – miauknęła Wrona, kładąc przed nim nornicę. Czarno-biały patrzył na nich przez chwilę w zdumieniu, po czym wyszedł z kociarni.
– Figo! Figo! Chodź, popatrz, co dzieci zrobiły! – w głosie ojca było zmartwienie, którego dwa kociaki nie wyczuły. Uśmiechnęły się do siebie jeszcze raz z dumą, po czym wróciły do typowych dla rodzeństwa zapasów.

***

Teraźniejszość

Dzisiaj jego trening był krótki. Mama powiedziała, że to dlatego, iż miał dzisiaj wymienić swoje posłanie, oraz mech w legowisku starszych. Oczywiście, kiedy tylko to usłyszał, obrócił uszy do tyłu ze zdenerwowania. Figa jednak nie zmieniła swojego stanowiska. Dodała, że nauczy się wić posłania z mchu u starszych, a potem wykorzysta tę umiejętność na drzewie, robiąc swoje. Dodała, że to bardzo potrzebna sprawność w życiu Owocniaków. Teraz właśnie wytargał zużyty mech z legowiska starszyzny. Czuł się, jakby matka próbowała go wyszkolić na jakiegoś stróża, a nie zwiadowcę! Czy uznała, że tylko jedno dziecko może cokolwiek umieć i już się z nim poddała? Czy naprawdę uważała, że już do niczego się nigdy nie przyda oprócz wymieniania jakiegoś durnego mchu?! Z frustracji kopnął stertę starego porostu. Skończyło się na tym, że kilka jego drobinek przyczepiło się do jego futra.
– Ugh!
– Wszystko w porządku, Puchaczu? – biała głowa Pieczarki wyłoniła się z legowiska starszyzny.
– ...Tak, wszystko w porządku – westchnął. Starsza z powrotem zniknęła w legowisku, a on usiadł i ukrył głowę w łapach. Nie było w porządku.

<Wrona? Przyjdziesz pocieszyć brata?>

[276 słów]

Od Borowika CD. Mglistego Snu (Śnienia)

Leżałem na brzuchu, z głową między łapami. Przyglądałem się kotom, które to dopiero od niedawna przebywały ze mną w legowisku, odkąd wypuszczono ich z izolatki. Nie byli typowymi uczniami z dwóch prostych powodów - byli tacy jacyś starzy oraz jeden z nich miał brodę. I to nie byle jaką. Potężną. Jejku. Dałbym się pokroić za taką brodę. Dodaje ona niewątpliwie powagi jej posiadaczowi, jak i manifestuje doświadczenie życiowe, onieśmielając jednocześnie. W dodatku chyba takie stałe punkty w życiu jak bródka przydają się, gdy wszystko wokół dzieje się tak nagle i chaotycznie dla kotów jak Śnienie. Chyba musi być nieco zagubiony tutaj. Lub też nie. Ja nie wiem w sumie.
Gdybym tylko miał taką brodę… Nie mam pojęcia, jak można takową zdobyć. Wydaje mi się, choć to tylko teoria, że może być ona powiązana z jakimiś dziedzicznymi cechami lub pojawia się samorzutnie po pobycie w izolatce. Inna teoria twierdzi, że zyskać brodę można poprzez pradawny, pogański rytuał o brzasku. Przychylam się osobiście bardziej do wersji trzeciej, gdyż…
Uh. Chwila, chwila…
Wtedy zorientowałem się, że Śnienie… najwyraźniej dojrzał drążący go wzrok i teraz patrzył się prosto na mnie.
Zamarłem.
Nie powiem, nie była to w żaden sposób reakcja, na którą byłem jakkolwiek przygotowany. Z reguły jak gapię się na inne koty, to one nie zauważają lub nie mają odwagi odwzajemnić gestu…
Strzepnąłem głową na boki.
I zacząłem czołgać się w jego kierunku, na drugą stronę legowiska. Gdy byłem już wystarczająco blisko, rzuciłem mu krótkie spojrzenie w górę i spytałem.
– Uh... No. Co się tak... patrzysz? Na mnie – mruknąłem, podziwiając jego znakomitą bródkę z bliska.
Muszę jakoś odkryć jej sekret…
Zrozumiałem jakiś czas temu, że jeśli w rozmowie odwrócę sytuację w ten sposób, odbiorca poczuje się zakłopotany, być może absurd sytuacji zaleje go tak silnie, że eksploduje mu mózg… choć tego jeszcze nie miałem okazji doświadczyć.
Czarny kocur jednak tylko uniósł lekko jedną brew w zdziwieniu pomieszanym z rozbawieniem.
– Ja się patrzę? Hm. Zdawało mi się, że to ty, odkąd tu wszedłeś, nie odrywasz od nas wzroku. Chciałeś porozmawiać czy coś…? Borowik, prawda? – zagadnął, wyraźnie starając się być w miarę mocy przyjazny.
Ugh. No dobra. Może nie zawsze działa to tak, jakbym chciał…
– Uh. Co? Nie, nie… Znaczy… tak, Borowik. Ale… – ponownie się rozejrzałem. Większość kotów, które były tu jeszcze przed chwilą, albo wyszła, albo była chwilowo zajęta sobą. To moja szansa.
Spojrzałem na niego szeroko otwartymi oczami. Teraz tylko powiedzieć to jak najbardziej logicznie…
– No dobra. Słuchaj. Śnienie…? Zdradź mi. Jak się w rzeczywistości zdobywa taką majestatyczną bródkę…?

<Mglisty Śnie??>

Od Ostatniego Pożaru CD. Bursztynowej Łapy

Teraźniejszość

Na szczęście udało jej się wydostać z legowiska uczniów niedługo po mianowaniu Bursztynu na ucznia. Dzięki temu łatwiej jej było oddalić się od dzieci, a w szczególności od syna. Od rozmowy z Dzwonkiem odcięła się praktycznie zupełnie od w sumie każdego. Przyjaciół nie miała, bo ją zostawili, partnera też, bo ten związek nie miał szans na sukces, reszta rodziny albo nie żyła, albo przynosiła jej hańbę. I mogłaby się równie dobrze stąd wynieść… tylko nie miała gdzie. Dlatego musiała jak każdy inny Burzak chodzić na patrole i odbębniać wszystkie inne obowiązki. Dzisiaj miała iść na polowanie z kilkoma innymi kotami. Zdecydowanie wolała to od patroli granicznych. W tym wypadku przynajmniej mogła być przez chwilę sama. Dzisiaj w skład jej grupy wchodzili Dryfujący Fluoryt, Mała Bazia, Poczciwy Szakłak i… na Klan Gwiazdy… Bursztynowa Łapa. Od momentu, kiedy tylko wyszli z obozu, rudy skakał wokół niej, paplając, co mu tylko ślina na język przyniosła.
– Mamo! Mamo! A wiesz, że ja ostatnio złapałem mysz? A czemu koty w ogóle jedzą myszy? Przecież są takie małe! A ty jesz myszy? Kiedy ostatnio jadłaś mysz?
Wszystkie pytania po prostu zbywała westchnięciem.
– A czemu ty byłaś Pożarowa Łapa? Przecież uczniowie zazwyczaj są młodsi. Królicza Gwiazda cię nie lubi? A czemu ty jesteś Ostatni Pożar? To dlatego, że tak późno się mianowałaś?
Tego było za wiele. Nie dość, że ośmieszał ją przed całym patrolem, to jeszcze zadawał pytania, na które ona sama próbowała znaleźć odpowiedź.
– Poczciwy Szakłaku, nie potrafisz lepiej pilnować swojego ucznia?! – krzyknęła. – Najwyraźniej chyba powinien wrócić do żłobka, bo ani trochę nie dorósł!

<Bursztynie?>

Od Puchacza do Mordoru

Dzisiaj miał pójść na patrol graniczny. Matka zwlokła go z posłania zdecydowanie za wcześnie na jego gust.
– Wstawaj, Puchaczu. Patrol sam się nie odbędzie.
Sapnął z niezadowoleniem, ale po chwili i tak się podniósł. Nie tracił czasu na żadne wylizywanie futra, więc jak potargany koszmarek stawił się przy wyjściu. Czekali już na niego Figa, Hiacynt, Iskrzyk i Mordor. Grupa teraz już w komplecie wyszła. Pomimo bycia zwiadowcami ze względu na obecność świeżo mianowanej uczennicy patrol zrezygnował z chodzenia po drzewach. Nie mieli czasu na spontaniczną lekcję wspinaczki dla Mordoru, nie mówiąc już o przechodzeniu z jednego drzewa na drugie. Tak więc udali się drogą naziemną w kierunku dębowej ostoi. Nie powstrzymało to jednak obu mentorów w patrolu od wypytywania swoich uczniów o najróżniejsze małe skrawki wiedzy, które im wcześniej przekazali. Nie przestawali nawet wtedy, kiedy Puchacz musiał się skupić, próbując nie spaść z konającego buku. Widać było, że zarówno on, jak i Mordor byli tym faktem podirytowani. Różnica pomiędzy nimi była jedna. Kiedy Puchacz nie wiedział, że ptak świergoczący gdzieś w oddali to nie skowronek, a rudzik, po prostu wzruszał ramionami. W końcu miał umieć chodzić po drzewach, tropić, walczyć i polować, a nie znajdować rudziki. Kiedy jednak Mordor nie potrafiła trafnie określić gatunku jakiegoś drzewa, obok którego przed chwilą przechodzili, widocznie stawała się coraz to bardziej wkurzona. Nagle prowadzący patrol Iskrzyk zatrzymał się. Znalazł coś na ziemi. Ślad. Kremowy powąchał go.
– Zwietrzały – poinformował innych członków patrolu. Po czym zwrócił się do swojej uczennicy:
– Ostatnio mówiłem ci to na treningu. Czyj to ślad?
Figa przybliżyła się do ucha Puchacza i szepnęła:
– Lisa.
Mordor jednak udzieliła innej odpowiedzi.
– …Borsuka.
Kiedy dowiedziała się, że była to odpowiedź niepoprawna, wydała z siebie dziwny, głośny dźwięk. Wszyscy na chwilę zamarli. Nawet Puchacz zjeżył się bardziej niż zazwyczaj. Czy wydawanie dziwnych dźwięków było w tej rodzinie dziedziczne?
– Co… to było? – zapytał niepewnie kotki.

<Mordor?>

[308 słów + rozpoznawanie tropów lisów]

Od Wzorzystej Dali CD. Truskawkowego Pola

Skinęła pospiesznie głową i nerwowo sprawdzając, czy w pobliżu nie było Niebiańskiej Poświaty, odeszła w poszukiwaniu Pchełkowego Skoku.

***

Teraźniejszość

Było późne popołudnie. Właśnie skończyła zbierać kwiaty do dekoracji swojego futra. Teraz całe jej futro usiane było fiołkami. Nie zamierzała jeszcze wracać do obozu. Było nadal za wcześnie. To zostawiało tylko jedną opcję. Czas na ponowne “przypadkowe” zapuszczenie się blisko granicy z Klanem Nocy. Szła brzegiem morza, co chwilę pozwalając falom moczyć swoje łapy. Delektowała się tym spokojem. Nie musiała być blisko Niebo, której zresztą już się tak nie bała. Po prostu wolała jej unikać. Przede wszystkim jednak w tej chwili najbardziej podobała jej się wizja spotkania pięknej Nocniaczki. Rozmarzona szła, co jakiś czas zerkając to na morze, to na las. Wtedy wyczuła zapach kraba. Skierowała wzrok przed siebie i zauważyła go. Był dość duży. Byłaby głupia, gdyby nie skorzystała z okazji. Podkradła się do niego, a następnie rzuciła się pędem w jego kierunku. Nie zdążył uciec. Kiedy tylko złapała go w swoje szczęki, zaczęła tłuc nim o najbliższy odpowiedni kamień. W końcu pancerz skorupiaka się złamał. Ofiara nie żyła. Z krabem w pysku Wzorek podeszła jeszcze bliżej granicy z Klanem Nocy i wskoczyła na znajdujący się tam głaz. Odłożyła kraba przed sobą i sama się położyła.

***

Czekała trochę na Senną Łzę, ale ta nie przychodziła. Znowu. Nie zraziło jej to, ale nadal musiała wrócić do obozu. Może spotkają się innym razem. Wyrzuciła fiołki z futra do morza, zostawiając tylko jeden za uchem, wzięła kraba i wróciła do obozu. Tam postanowiła odwiedzić Truskawkowe Pole w żłobku. Kiedy weszła, położyła kraba przed karmicielką i ukłoniła się lekko.
– Dzień dobry, Truskawkowe Pole. To dla ciebie.

<Truskawka?>