Od Białego Strumienia CD Kurzej Łapy

— Dzień dobry, Biały Strumieniu — przywitał się kulturalnie i skinął mu głową. — Czy jest coś ważnego do zrobienia? — zapytał młodzieniec.

Nagle coś mu wpadło do głowy, Biały widział zmianę na pyszczku srebrnego.

— Czy za niedługo będę mianowany? — zadał kolejne pytanie, a jego ciemne oczy zalśniły.

Biały Strumień spojrzał z ukosa na swojego ucznia.

— Twoje mianowanie zależeć będzie od Zawodzącej Gwiazdy. — Odpowiedział spokojnie. Poruszył ogonem, odwracając się. — Jednak nim Cię polecę, mamy do nauki jeszcze kilka rzeczy.

Poruszył wąsami, zastanawiając się. Nadeszła wiosna, mogli więc spróbować biegów długodystansowych bądź polowania na króliki. Biały nigdy w polowaniach dobry nie był, jednak posiadał potrzebną wiedzę. Może Kurza Łapa zrozumie bez nadmiernej demonstracji.

— Wolisz dziś biegać czy polować? — Zapytał po dłuższym namyśle.

Kurza Łapa zastanowił się nad odpowiedzią.

— Jest jeszcze dzień, Biały Strumieniu — wymamrotał, niepewnie na niego zerkając. — Może powinniśmy poczekać na wieczór…

Biały Strumień poruszył wąsami. No tak... czas pod ziemią leciał inaczej. Nie mogąc wyjść o każdej porze dnia, tracił rachubę. Nie wiedział, czy była noc, czy dzień, a jego uczeń, który nie miał problemów tej natury, mógł uznać go za jakiegoś nieogarniętego.

— Oh — mruknął. — Gdy nie możesz wyjść na zewnątrz, kiedy Ci się żywnie podoba, zaczynasz tracić poczucie czasu. — Wyjaśnił, jakby czując się zobowiązanym do tego.

Rudy był młody i zapewne nie rozmyślał zbyt wiele nad chorobą swojego mentora. Nie musiał zresztą, toteż takie wpadki na pewno mogą zdarzać się częściej.

— W tym czasie możesz wymienić starszym legowiska. Wieczorem przeprowadzę z Tobą trening polowania.

Zarządził, nasłuchując dookoła rozmów kotów, które wróciły z porannego patrolu.

Kurza Łapa się skrzywił i prychnął.

— Po tym pożarze tylko duchom można wymieniać posłania... — mruknął pod nosem, kierując się niechętnie w stronę legowiska starszyzny.

Biały Strumień zmarszczył brwi. On zawsze był taki pyskaty?

Odwrócił się, idąc w swoją stronę. Przechodził akurat koło medycznego legowiska, z którego wychodził jego brat. Minę miał ciężką do odgadnięcia, jednak gdy zobaczył brata, rozpromienił się. Biały Strumień znał go nie od dziś, wiedział więc, iż kocur jedynie przywdział maskę.

— Dobry dzień, Biały Strumieniu — powitał go albinos.

— Dzień dobry — miauknął. — Wszystko w porządku?

Lotos poruszył wąsami.

— Ah… to tylko infekcja po ugryzieniu szczura — mruknął, a jego pyszczek wykrzywił delikatny grymas. — Uważaj na siebie, chodząc po tunelach.

— Naturalnie — Odpowiedział, żegnając brata kiwnięciem głowy.

Zastanowiła go ta sytuacja. Kurza Łapa wciąż utrzymywał, iż słyszał dziwne odgłosy w różnych częściach tuneli. Czyżby to były szczury?

Pokręcił głową. Miał teraz ważniejsze sprawy, którymi powinien się przejmować, aniżeli domysły swojego ucznia.

Zjadł posiłek, wyczyścił futro z drobinek brudu, a następnie zajął się rozmową z bratem, Lotosowym Pąkiem. Minął mu tak czas aż do wieczora, gdy słońce skryło swoje śmiertelne dla niego oblicze za horyzontem. Mógł znaleźć teraz swojego ucznia, by zabrać go na trening.

— Kurza Łapo? — Zaczął, chodząc po nowym obozie. — Gdzie jesteś?

Srebrny rudzielec zjawił się przed nim w okamgnieniu. Bystrym okiem przyglądał się albinosowi.

— Tu jestem — odpowiedział młodzieniec. — Czy będziemy polować... w nocy? — zapytał.

Biały Strumień wiedział, iż Śniący Obserwator miał problemy z przyszłym Przewodnikiem. Kurza Łapa otwarcie twierdził, iż będzie trenować jedynie z albinosem, co łaskotało ego Przewodnika, ale jednocześnie utrudniało trening.

Biały spojrzał w miejsce, z którego dobiegał głos. Zobaczył jasnorude futro i wielkie oczy, które wpatrywały się w niego z iskierkami w oczach. Przewodnik posłał mu delikatny, cwaniacki wręcz uśmiech.

— Tak, a co? Boisz się nocy, Kurza Łapo? — Zapytał, zaczynając prowadzić do wyjścia.

— Nie, nie boję się ciemności — wymamrotał i uciekł wzrokiem w bok. — Przecież z tobą tylko chodzę w ciemności... — dodał ciszej i zaczął iść za przewodnikiem.

Gdy wyszli, kontynuował:

— Zające można spotkać o każdej porze dnia. Jeśli będziesz umiał polować pod osłoną nocy, będziesz niedościgniony za dnia.

Zrobił chwilę przerwy, kierując łapy ku rozległym polanom. Świeża, chłodna trawa trzaskała pod ich łapami.

— Ja mogę tylko nocą robić takie rzeczy, Ty zaś kiedy zechcesz. Nauczę Cię polowania o takich porach, ale niestety do dziennych treningów polowań powinieneś poprosić kogoś innego.

Kurza Łapa nie drgnął. Zmrużył oczy.

Przysłuchiwał się słowom mentora, bacznie rozglądając po nocnym krajobrazie.

— Nie potrzebuję innych — prędko odpowiedział Białemu. — Polując w nocy i tak będę lepszy od zwykłych kotów.

Kiedy się zatrzymali, Kurza Łapa wyszedł na przód i zaczął węszyć. Zimne, ostre powietrze wypełniło jego płuca. Skrzywił się i odwrócił do albinosa.

Biały Strumień przesunął długim ogonem po ziemi. Było chłodno, przez co Przewodnik odczuwał gęsią skórkę. Przymknął oczy, by wsłuchać się w otoczenie. Śpiewające świerszcze, koniki polne, drobne ptaki czy inne dźwięki wypełniające nocną pustkę.

— Dobrze, w takim razie ruszajmy. — Zarządził.

Gdy byli nieco dalej na polanie, Biały złapał trop zająca. Zawołał do siebie Kurzą Łapę, by wskazać mu zapach, jeszcze świeży. Mieli sporą szansę na powodzenie.

— Zapamiętaj ten zapach. — Miauknął. — Możemy ruszyć jego tropem, spróbujesz go upolować. Chcesz to zrobić we dwójkę, czy wolisz sam się sprawdzić?

Kurza Łapa nie łapał nigdy zajęcy, toteż mógł mieć trudności z uwagi na ich zwrotność i nieprzewidywalność. Biały chciał w ten sposób wesprzeć ucznia i zwiększyć szansę na powodzenie łowów.

Młodzik skinął mentorowi głową, dokładnie analizując zapach pozostawiony przez zająca.

Na pytanie albinosa podniósł głowę i się zastanowił.

— We dwójkę — zdecydował. — Musimy coś przynieść. Przez pożar klan głoduje — dodał.

Biały Strumień uniósł kąciki ust, słysząc odpowiedź ucznia. Bardzo dobrze, że stawia Klan na pierwszym miejscu w priorytetach. Rozciągnął się chwilę po tym, wysuwając ostre pazury.

— Chodźmy więc. Poprowadzisz?

Uczeń bez słowa wyszedł na prowadzenie, co jakiś czas uważnie się rozglądając za możliwym szelestem w wysokiej trawie. Starał się nie wydawać żadnych głośnych dźwięków, również patrząc co chwilę, czy mentor za nim szedł. Jakby się bał, że Biały Strumień zaraz zniknie w nocnych odmętach.

Biały Strumień wydał z siebie cichy chichot widząc, jak uczeń cały czas patrzy za sobą, czy szedł. Albinos zamrugał czerwonymi oczyskami. Było naprawdę bardzo ciemno, chmury przysłaniały gęsto księżyc oraz gwiazdy, więc nawet jego jasne futro mogło zniknąć w mroku.

— Nie zostawię Cię, Kurza Łapo — odezwał się w ciemnościach.

Nagle albinos złapał trop, podnosząc uszy do góry, by lepiej zlokalizować zająca.

— Czujesz? Słyszysz jego małe łapki? Jest nieopodal — wyszeptał.

Czekał w skupieniu na następne ruchy ucznia, będąc gotowym, by wraz z nim otoczyć ofiarę i pozwolić Kurzej Łapie zanurzyć w niej swoje kiełki.

< Kurza Łapo? >

[Liczba słów: 1006, trening Kurzej Łapy, trening polowania na zające]

Wyleczeni: Lotosowy Pąk

Od Figi

Lato… piękny, kwitnący czas pełen tłustej zwierzyny, słonecznych dni oraz uśmiechów. Wartka rzeka przypominała o przepływie czasu. Woda nie stała, lecz była w ciągłym ruchu tak jak zresztą klanowe koty. Owocowy Las tętnił życiem, podniósłszy się po licznych tragediach, mający kocięta oraz wielu uczniów. Figa patrzyła na to wszystko swoimi zielonymi, gasnącymi oczami. Ich barwa nie była już tak intensywna, jak niegdyś, zbladły, zamgliły się nieco. Zastępczyni wychowała swoje dzieci na wspaniałe koty, a teraz mogła podziwiać ich sukcesy, ciężką pracę, oraz to jak dobrze sobie radziły w życiu. Z czasem przestała wahać się nad tym, czy ciąża była dobrym pomysłem. Dzięki Topoli i jego ogromnemu wsparciu Figa dużo lepiej zniosła wszelkie przeciwności losu, nie kończąc, nienawidząc własnych dzieci.

Teraz gdy codziennie patrzyła na siebie w tejże rzece, nad którą aktualnie siedziała, widziała siwe włoski na pyszczku. Pierwszy ślad, iż dopadała ją starość. Zawsze bała się tego stanu, niegdyś niepokonana, nieustraszona jak wojownik kotka stawała się zwykłą starszą. Za parę księżyców pewnie Czereśnia zacznie namawiać ją na odejście do starszyzny, czego na pewno mu odmówi. Póki może się ruszać, a jej umysł działał sprawnie, nie zamierzała oddawać posady, na której się sprawdzała. Nie chciała tego przyznać, lecz… gdyby odeszła na emeryturę, pogodziłaby się ze swym wiekiem. Nie potrafiła na razie zaakceptować takiego stanu rzeczy. Przecież wciąż była młodą, piękną Zwiadowczynią! Te siwe włoski na pewno znikną niebawem…!

Tak mijały jej dni. Widziała z każdym księżycem, jak Topoli jest ciężej wstać, więc codziennie mu w tym pomagała. Nie mogła pojąć, dlaczego tak mu padają stawy? Ona co prawda zaczęła odczuwać dyskomfort w kręgosłupie… ale nie na tyle duży, by przestać móc chodzić po drzewach (tyle, co wejść i zejść do spania) czy polować. Nawet odbywała sparingi z uczniami, czasem z własnymi dziećmi, by pozostać w dobrej formie. Jej mięśnie wciąż były wyrzeźbione, chociaż w porównaniu z młodzikami, wypadała nieco gorzej. Wciąż jednak miała doświadczenie, którego te wszystkie rozwydrzone kociaki i Uczniowie nie posiadali. Pokładała jednego z drugim, używając sprytnych technik zamiast czystej siły, jak to zawsze lubiła.

Tak właśnie spędzała swoje dni, a czas nieuchronnie leciał do przodu. Płynął jak rzeka, znad której pyszczek Figi wyglądał ryb. Gdy zauważyła jedną, napięła mięśnie, by zanurzyć się w płyciźnie i upolować zdobycz. Ociekającą, wciąż żywą, wyjęła na trawę. Bardzo ładna, dorodna rybka, jak na Porę Nowych Liści przystało. Zadowolona z siebie zaczęła wracać do obozu, sprawnym truchtem, by nie upuścić zdobyczy na piaszczystą drogę. Zamierzała podzielić się nią z Topolą, który niebawem powinien wrócić z patrolu.

Zastępczyni usiadła pod krzewem, czyszcząc swoje długie futro. Wciąż nie bardzo jej się chciało o nie dbać, ale obiecała partnerowi, że przynajmniej będzie wyjmować z niego listki i kamyczki. Tak więc w oczekiwaniu, ułożyła obok siebie stoisk wyciągniętych drobiazgów z ogona czy łap. Kiedy usłyszała powracający patrol, uniosła głowę, dostrzegając czarno białe futro. Topola rozmawiał chwilę z pozostałymi, nim zaczął szukać jej wzrokiem. Gdy to zrobił, jego pyszczek od razu się rozpromienił. Podszedł, a widząc rybę, jego mordka stała się jeszcze bardziej wesoła.

— Siadaj — Poleciła mu. — Świeża, sama ją upolowałam.

— Wygląda przepysznie. — Miauknął, a ślinka sama pociekła mu po brodzie.

Figa zgrabnym ruchem otarła mu pyszczek, a następnie wzięli się do wspólnego dzielenia języków, rozmawiając o swoich dzisiejszych przygodach.

Od Milknącej Łapy (Milknącego Zewu)

Dymny kocur nie spodziewał się, że parę dni później będzie zdawać test na wojownika. Nie wiedział, kiedy dokładnie będzie miał miejsce — Cyklonowe Oko poinformował go jedynie, iż niedługo zakończy swoje szkolenie i będzie pełnoprawnym wojownikiem w Klanie Burzy, gdy tylko pozytywnie zaliczy ów test oraz dla formalności przejdzie Ceremonię Dorosłości.
Z samego rana Milknąca Łapa czekał już na swojego mentora, który zabierze go na kolejny trening. Choć ten od samego początku różnił się od tych, które miał na co dzień. Pierwszym zadanie było samodzielne lub we współpracy z kremowym złapanie szaraka. Dymny zdając sobie sprawę, iż ta zwierzyna stanowi czasem nawet wyzwanie dla doświadczonych wojowników, zdecydował się na wspólne polowanie ze swoim mentorem, uznając, że każdy Burzak znający swoje możliwości i ograniczenia nie wahałby się przy podejmowaniu tej decyzji. Tu nie chodziło o to, by zaimponować Cyklonowi, tylko by faktycznie upolować coś dla klanu. Łatwo było wytropić i nieco podejść zwierzynę, lecz jej samo złapanie stanowiło pewien problem, dlatego też młodszy musiał wykazać się umiejętnością współpracy z mentorem.
Po udanym polowaniu kremowy zaprowadzić młodzika do jednego z tuneli, gdzie odbyli krótką sesję walki. Zew musiał uważać, by nie być zbyt długo w zasięgu Cyklonowego Oka oraz często zmieniać miejsce, w którym się znajdował, aby ten nie zdołał go pochwycić i przygnieść swoją ciężko zbudowaną sylwetką. Niebieskooki musiał brać pod uwagę parę stałych aspektów oraz tych zmiennych jak obecne położenie ich dwójki, otoczenie i tym podobne. Nie była to tak naprawdę walka pod względem fizycznym, a bardziej strategicznym, mająca pokazać, czy dymny już jest na etapie, gdzie jest w stanie myśleć parę ruchów do przodu, mając przy okazji przygotowane z kilka scenariuszów, jak jeden ruch może zmienić przebieg całego starcia.

─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───

— Ja, Zawodząca Gwiazda, przywódca Klanu Burzy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Milknąca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?
— Przysięgam.
— Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Milknąca Łapo, od tej pory będziesz znany jako Milknący Zew. Klan Gwiazdy ceni twoją determinację i lojalność, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Burzy.
Po tych słowach ledwo mianowany dymny, zanurzył łapę w specjalnie przygotowanym barwniku o barwie gliny, rdzy. Przez chwilę przyglądał się, jak jedna z jego białych łap przybiera niecodzienny kolor, sprawiając, że na kamiennej posadzce powstało parę kropel pigmentu, nim ten znalazł się na odpowiedniej ścianie w kształcie odcisku jego łapy. Burzacy skandowali jego nowe imię, a pod wieczór przyszedł czas na czuwanie.

Nowy członek Klanu Gwiazdy!

TRZCINNICZKOWA DZIUPLA

Powód odejścia: Decyzja administracji

Przyczyna śmierci: Otrucie jagodami cisu przez Cętkowanego Tęgosza

Odszedł do Klanu Gwiazdy!

Od Cętkowanego Tęgosza CD. Zalotnej Gwiazdy

Dlaczego babcia musiała mu mówić w twarz, że mógł wątpić w Mroczną Puszczę i rodzinę? Przecież obie te rzeczy były mu bliskie, zwłaszcza rodzina, dlatego tak bardzo cierpiał, gdy Cienista Zjawa odszedł. Nadal nawet nie akceptował tego, że starszy nie mógł do niego wrócić, choć on zawsze wracał. W tym przypadku jednak było inaczej. Cienista Zjawa teraz już nigdy nie wejdzie do obozu Klanu Wilka.

— Przecież nigdy nie wątpiłem w cokolwiek, co było mi mówione! Dobrze wiesz o tym, że słuchałem w żłobku twoich mądrości z Seradelą, od ojca, od moich cioć. Odpuszczałem sobie nawet większość kocięcych zabaw, by nie zrobić czegoś nieodpowiedniego. Nie znam drugiego kota, który czekał z taką ekscytacją, jak jego babcia skończy większości ważnych rzeczy w klanie i opowie mu o jego przodkach, którzy przemawiają z mroku. Mój ojciec nie zasługiwał, by odejść! Potrzebujemy takich wojowników jak on. Ktokolwiek z tych przeciętnych kotów mógł odejść, ale nie on. On nie mógł. — Jego łapy się trzęsły. Nie mógł więcej powiedzieć. To było dla niego za ciężkie. Nie potrafił myśleć o tym, że jeszcze kilka księżyców temu był z ojcem na spacerze, właściwie na ostatnim.
— Cętkowany Tęgoszu, twój ojciec nie wróci i musisz się pogodzić, że tak będzie przez następne księżyce, a nawet całe twoje życie. Najlepiej będzie, byś zajął jego miejsce. Skoro sądzisz, że Klan Wilka potrzebuje silnych wojowników, to musisz taki się stać. Prędzej czy później każdy odejdzie do Mrocznej Puszczy, nawet ja. Dlatego przyjmij do wiadomości, że nie możesz funkcjonować w odizolowaniu i nie martw więcej swojej rodziny. Wyjdź i przemyśl to, a następnego dnia chcę cię widzieć, na jakimkolwiek patrolu.
Kocur bez żadnych protestów przyjął jej słowa, jednak zanim wróci do normalności, wykona swoją małą zemstę. Wtedy poczuje się spełniony.
— Dobrze babciu, już idę. — Kocur wyszedł z legowiska przywódcy, teraz rozmyślając czy zdąży na jakikolwiek najbliższy patrol.

***

Wschód słońca od otrucia Trzcinniczkowej Dziupli

Nic nie słyszał z legowiska starszyzny, a to znaczyło tyle, że van zasnął na wieki i nie wróci. Rudzielca to bardzo cieszyło. Przynajmniej usunął jeden problem z szeregów Powierników Cienia. Siedział, rozmawiając o Cykorii i Wildze z Rozbitym Księżycem i Blednącym Szalejem na polanie.
— I tak byli pośmiewiskiem dla klanu. Niech lepiej nie wracają! Syn zdrajcy i wojowniczka, która ledwo co umie walczyć i wyszkolić ucznia. — Cętkowany Tęgosz mówił to z uśmiechem na pysku, a z tym uczniem to ze złośliwości dodał. Przecież Garbata Łapa i tak byłby kaleką, niezależnie od tego, kto by go wyszkolił.
— Ognikowa Slota musi czuć wstyd, że jej uczennica tak postąpiła. To musi być okropne uczucie, gdy starasz się dobrze wyszkolić swego ucznia, a on i tak ledwo kończy trening i jeszcze zdradza klan pod koniec — odparł ze współczuciem Rozbity Księżyc. Za to Blednący Szalej tylko ich słuchał ze spokojnym wyrazem pyska. Młodzieńcy rozmawiali między sobą, póki się nie wtrącił Krucze Pióro, zastępca klanu.
— Cętkowany Tęgoszu, jesteś wezwany do legowiska przywódczyni w trybie natychmiastowym.
Cętkowany Tęgosz i jego koledzy spojrzeli się po sobie. Rudzielec sam nie wiedział, dlaczego był wzywany do legowiska swojej babci. Przecież teraz częściej wychodził na patrole i gadał częściej z rówieśnikami.
— Już idę — powiedział syn Cienistej Zjawy, jeszcze spoglądając na swego przyjaciela i kolegę. Następnie poszedł w stronę legowiska przywódczyni. Wszedł tam, zastając na chwilę grobową ciszę.
— Coś się stało, babciu? — Dość niepewnie powiedział to pytanie, skierowane w stronę głowy rodziny.
Zalotna Gwiazda miała na pysku wymalowany zawód. Przez chwilę milczała, wwiercając się w rudofutrego swoim wzrokiem, lecz finalnie westchnęła ciężko i rozluźniła się nieco.
— Gąsiorkowy Trzepot po czuwaniu nad ciałem przyszła do mojego legowiska i powiedziała, że Trzcinniczkowa Dziupla zmarł zaraz po tym, jak ty i Blednący Szalej przynieśliście zwierzynę do legowiska — wyjaśniła, trochę się krzywiąc. — Powiedz mi, Tęgoszu, czy miałeś coś wspólnego ze śmiercią tego starszego? — zapytała, tym razem mrużąc ślepia i przybierając twardszy wyraz pyska, jakby chciała mu przekazać, że nie żartuje.
Czyli Gąsiorkowy Trzepot poskarżyła się jego babci? No pięknie, teraz będzie musiał z tego wybrnąć. Zalotna Gwiazda wyglądała poważnie i raczej po byle co nie zawołałaby go tu.
— Ja? Nie będę zaprzeczać, że przyniosłem zwierzynę wraz z Blednącym Szalejem, bo to prawda. Ale nie wiem, jak to się stało, że jeden z ptaków tak wpłynął drastycznie na zdrowie Trzcinniczkowej Dziupli. Były one świeżo upolowane — odparł z powagą. Wiedział, co się dzieje. Jedno złe słowo i było po nim. Nie mógł tak łatwo się zdemaskować.
Zalotna Gwiazda pokręciła głową.
— Cętkowany Tęgoszu, ja nie jestem głupia. Gąsiorkowy Trzepot twierdziła, że zaraz po zjedzeniu zwierzyny Trzcinniczkowa Dziupla dostał drgawek i ślinotoku — oznajmiła, po czym zamilkła na moment, chcąc nadać tej chwili powagi. — Swoje dzieciństwo spędziłam w legowisku medyków i wiem co nieco o ziołach. Wiem również, że to dokładnie takie objawy, jakie dostaje się po zjedzeniu trującego zioła — dodała.
— Przecież ten ptak równie mógł coś zjeść takiego, a gdy go zabiłem, nie zdążył pewnie tego strawić. Nie wiem, nie jestem medykiem, tylko wojownikiem. Nie znam się na ziołach ani na ich właściwościach. Jedyną styczność, jaką mam z nimi, to wtedy gdy idę do medyka, gdy jestem chory i ten podaje mi jakieś zielsko. Taką styczność mam z tymi ziołami. Nie wiem, co miał w sobie ten ptak, że od razu po zjedzeniu Trzcinniczek umarł w taki sposób.
Przecież to był mocny argument, no bo jak zwyczajny wojownik mógł znać się na ziołach, skoro głównie zajmował się walką i polowaniem dla klanu? Przecież leczenie innych to działka medyków.
Szylkretce jakoś ciężko było uwierzyć w słowa wojownika.
— Słuchaj, Tęgoszu. Nie musisz się tego przede mną wypierać, bo to nie o to chodzi. Jestem twoją babcią i nie musisz kłamać mi w żywe oczy, by uniknąć konsekwencji. Jeśli to zrobiłeś, to chcę tylko wiedzieć, jaki miałeś ku temu powód — mruknęła spokojnie. — Czy chciałeś jakoś odreagować po śmierci swojego ojca? Wiem, że strata kogoś bliskiego może być ciężka. Nie chcę tylko, byś z jej powodu mścił się na kotach wokół. Czy gdyby nie Trzcinniczkowa Dziupla, byłbyś w stanie skrzywdzić kogoś innego?
Odegrać się na kimś innym? Nie miał na kim.
— Nie, on był moim jedynym celem, nie czymś losowym ani przypadkowym. Nie chciałem po prostu widzieć kota, który dostał tytuł Powiernika Cienia za to, że zadrapał go jego własny uczeń.
Mścić się na losowych kotach? Od kiedy kot z tytułem, na którego nie zasługuje, był losowy? Czy ona jest jakaś niepoważna?
— Inny dostawali tytuł za udział w wojnie, walkę z Dwunożnymi, a on? Raczej tylko w ramach pocieszenia za stratę wzroku podczas potyczki ze swoją uczennicą, Kocankową Łapą, a teraz Kwaśną Kocanką. Cienista Zjawa to był mój ojciec, a ja nie pozwolę, by jakiś kot nosił odznaczenie na jego cześć z tak śmiesznego, wręcz niepoważnego powodu. — Teraz jego wyraz pyska był bardziej lodowaty i poważny. Nie było sensu kłamać do tego momentu. Zrobił coś honorowego i nie będzie za to żałował czegokolwiek.
Przywódczyni przysłuchiwała się słowom Cętkowanego Tęgosza w zdumieniu.
— Tęgoszu… Kto ci to powiedział? — zapytała wpierw, wciąż zdziwiona. — Trzcinniczkowa Dziupla stracił wzrok podczas wojny z Klanem Klifu, a nie potyczki z Kwaśną Kocanką. Choć rozumiem, skąd może wynikać to zamieszanie. Gąsiorkowy Trzepot była święcie przekonana, że Kocanka rzuciła na jej brata jakąś klątwę, i to dzięki niej Trzcinniczkowa Dziupla został tak poważnie ranny podczas wojny.
Na moment umilkła, po czym ponownie przybrała poważny wyraz pyska.
— Poza tym nie rozumiem, dlaczego pomyślałeś, że moja decyzja może być niesłuszna. Czy naprawdę uwierzyłeś w to, że mogłabym nadać tytuł Powiernika Cienia kotu, który został pokonany przez własną uczennicę?
Zaniemówił. Czy dał się oszukać? Jeszcze przez Seradelę? Ta wredna mysia pasza mu uprzykrzyła życie po raz trzeci. Trzeci! Coś zagotowało się w nim tak bardzo, że miał ochotę z siebie to wykrzyczeć.
— Ja... Ja nie wiedziałem. Seradelowy Nektar powiedziała mi kiedyś, że Trzcinniczkowa Dziupla stracił wzrok przez swoją uczennicę, my-myślałem, że to prawda — przełknął ślinę z trudem. Czuł taki wstyd. Tak go paliło w środku. Czy teraz stanie się pośmiewiskiem, bo ktoś go wyrolował jak małego kociaka? Tak bardzo źle się czuł, chociaż może były w tym wszystkim pozytywy, bo teraz było o jednego starszego mniej do wykarmienia. Właśnie! Przecież nie może całkowicie powiedzieć, że coś zrobił złego.
Zalotna Gwiazda nie spodziewała się takiego wyjaśnienia ze strony wnuka.
— No nic… — westchnęła. — Trzcinniczkowa Dziupla i tak jedną łapą był już w zaświatach. Jestem tylko zawiedziona faktem, że naprawdę śmiałeś kwestionować moją decyzję, a w dodatku robiłeś to po cichu. Wolałabym, byś przychodził do mnie, w razie, gdyby coś ci nie pasowało. Nie życzę sobie więcej takich nieporozumień. — Kocur zwiesił nisko głowę, a wstyd przejął jego ciało. Duma spłynęła na sam dół legowiska liderki.
— Już nie powtórzę więcej tego błędu. Przyjmę odpowiednią karę do mego czynu, bo to wszystko moja wina. Blednący Szalej nic nie miał z tym wspólnego. — Nie chciał mieszać młodego w to, skoro i tak się przyznał, że to zrobił.
Zalotna Gwiazda skinęła głową.
— Dobrze, Tęgoszu. Wierzę, że przemyślisz swoje zachowanie — miauknęła. — Nie chcę jednak, by Gąsiorkowy Trzepot latała mi koło ucha, narzekając na to, że nie dostałeś kary, dlatego przez następne dwa księżyce będziesz skazany na czyszczenie futer starszych z kleszczy. Ponadto upleciesz im wszystkim nowe posłania w zamian za to, że odebrałeś im towarzysza. Myślę, że tyle wystarczy. Możesz już odejść.
Tęgosz uznał to za dobrą karę. Dwa księżyce i będzie jak dawniej. Z wdzięczności kiwnął głową.
— Dziękuję, a teraz czym prędzej się udam odpracować to, co uczyniłem. — Cętkowany Tęgosz prędko poszedł w stronę legowiska starszych wyciągać kleszcze.

<Babciu? Zapowiada się długie odkleszczanie>

Od Cętkowanego Tęgosza CD. Blednącej Łapy (Blednącego Szaleju)

Złapał na chwilę kontakt wzrokowy z pomarańczowymi ślepiami Blednącej Łapy. Leżał w kącie obozu, nie chcąc być zbytnio zauważony przez kogokolwiek. Dobrze, że srebrny uczeń nie podszedł do niego, bo chyba za puste słowa współczucia by go zagryzł. Położył się na drugi bok, obracając się od młodszego. Teraz raczej nikt nie będzie zaglądać na jego pysk. Odetchnął, spoglądając na płatki śniegu, które spadały.

***

Pora Zielonych Liści pozbyła się nieprzyjemnej pogody, która była poprzedniego sezonu. Teraz było przyjemnie ciepło. Tak, że aż koty były chętne gdzieś wyjść, a taką okazją był teraz poranny patrol łowiecki, do którego Sowi Zmierzch zbierał koty. Tęgosz jednak planował po ich powrocie pójść na polowanie. Patrzył jak powoli takie koty jak Tygrysia Noc czy Makowa Iluzja były wyznaczane. Starszy liliowy kocur rozglądał się uważnie po kotach, by wybrać następnego, i akurat na rudego padło jego spojrzenie. Podszedł do niego spokojnym krokiem.
— Idziesz z nami. Potrzebujemy dużo złowić, od kiedy zwierzyna się wybudziła. Każda łapa będzie przydatna, dlatego idziesz z nami. — Rudzielec poszedł za Sowim Zmierzchem. Następnie do nich jeszcze dokooptowały się Aksamitkowy Nos i Kalinowy Powiew.

***

Tęgosz stwierdził, że to dobrze, iż Sowi Zmierzch go wziął, bo teraz czuł, że musi jakoś zasłużyć na tytuł Powiernika Cienia. Nie mógł znieść faktu, że jego babcia wzięła Seradelowy Nektar zamiast niego. Czy to było ciche sugerowanie mu, że nie jest godny? Jego ciocia poszła, partnerka Ognikowej Słoty, a dla niego już miejsca nie było? Tęsknił za ojcem i robił wszystko samemu, ale to nie znaczy, że stał się przez ten okres słabszy. Spinała już mu się cała szyja z tych nerwów.
— Musimy się rozejrzeć czy tutaj nie ma Dwunożnych i psów. Bądźcie czujni. Gdy dotrzemy tam, gdzie ich nie będzie, zaczniemy polować — powiedział spokojnie Sowi Zmierzch do kotów, które już tam coś mu szeptały. Tęgosz jednak nie słyszał tego, co gadali wojownicy, bo był bardziej z tyłu patrolu, a reszta była z przodu, blisko starszego liliowego kocura.
Nie chciał szczerze widzieć Seradelowego Nektaru. Przecież jej ego tak musiało podskoczyć po otrzymaniu tego odznaczenia, że mu uszy zwiędną, jak będzie musiał słuchać jej przechwalania się. Uszy mu się czerwieniły ze złości. Tak nie umiał się z tym pogodzić. Przy takiej pogodzie kot mógł się uśmiechać od ucha do ucha, ale nawet tak dobra pogoda nie mogła poprawić humoru rudzielca.
— Dobrze ekipo, teraz samotnie będziecie masowo polować na drobną zwierzynę. Macie czas do dotknięcia czubka najwyższej sosny przez słońce. Gdy się odnajdziemy, to w grupie już złowimy coś większego. Liczę, że zgrabnie uwiniecie się z tym zadaniem. — Sowi Zmierzch odszedł od nich i po chwili inne koty też już poszły w swoje strony. Cętkowanemu Tęgoszowi też pozostało gdzieś iść, by upolować więcej niż trzy ofiary.

***

Rudzielec mknął płynnie przez wszystkie paprocie, jakie miał po drodze. Samotne polowania sprawiły, że nauczył się stawiać spokojne i opanowane kroki. Dzięki temu już upolował drozda i kwiczoła, lecz oprócz ptaków chciał coś innego upolować. Coś, co chodzi na czterech łapach i jest większe niż ptaki. Szukał węchem jakiegoś sensownego tropu, jednak czuł tylko woń sosen, którą rozwiewał lekki wiaterek. Tęgosz szedł szybkim marszem, by oddalić się od innych. Chciał złapać coś okazałego, za co inni mogliby go pochwalić. Do jego ucha doszedł jakiś dźwięk, a kocur lekko się uśmiechnął, ciesząc się, że jego kręcenie się bez celu coś przeniosło. Teraz kroki stawiał ostrożnie, idąc do źródła dźwięku. Wkrótce znalazł jakąś pustą przestrzeń. Można powiedzieć, że to był taki łysy placek wśród zarośniętych sosnami terenów. Rudzielec wywęszył i zauważył królika, a skubał on czerwone jagody. Zwierzyna więc była zajęta jedzeniem, a on mógł ją wtedy złapać. W końcu będzie mógł pokazać rodzinie, że nie stał w miejscu. Że Cętkowany Tęgosz nigdy się nie odsunął od swojej rodziny. Tak się cieszył, że mu wąsy drżały z ekscytacji. Bez zastanowienia zrobił skok w stronę królika.
— Uważaj! — Ktoś krzyknął, skacząc na niego, przez co królik uciekł. Oczywiście Tęgosz zrobił się taki czerwony na twarzy, że nie było na niej ani jednego odcienia pomarańczu. Spojrzał na fajtłapę, która śmiała mu przeszkodzić i bez zastanowienia przygwoździł winowajcę do ziemi.
— Co ty robisz?! Ten królik był cenny, a ty mi go spłoszyłeś! — dyszał w stronę cynamona.
— O-o-o-on był trujący! Gdybyś go do obozu wziął, to ktoś, kto by go zjadł, umarłby od razu. Lub ty sam!
Rudzielec tak przestraszył samotnika, że ten trząsł się i brzmiał na wstrząśniętego.
— Nie rozśmieszaj mnie! Zwierzyna, która jest trująca? Ze śmiechu chyba padnę. To, że ten królik się nimi otruł, to nie znaczy, że ja muszę. — Cętkowany Tęgosz musiał przyznać, że rozśmieszył go fakt, że zwierzyna może być trująca. Przecież nigdy mu się nie zdarzyło widzieć zwierzyny, która mogła kogoś otruć, chociaż patrząc na tego królika, to może było to możliwe?
— Sam królik nie jest trujący, a-ale jagody, które zjadł już tak. Ta czerwona jagoda, którą widzisz, ona jest bardzo mocna. Tylko jedna jagoda i już nie żyjesz. Kiedyś odwiedzałem kuzynostwo, zwykle chodziliśmy do nich co sezon, mieszkali bowiem w mieście. Miałem tam kuzynów, Basię, Kasię, Ptysia, Zbysia i Władzię. Byli dużo młodsi ode mnie. Tak dużo ich było, że moje wujostwo nie przykładało się do ich wychowania. W mieście jakoś mieli zawsze te nietypowe zwyczaje. Raz przeszliśmy się po parku Dwunożnych, dorośli wtedy rozmawiali ze sobą, a kociaki się bawiły samowolnie. Ja wtedy chyba pomagałem w znalezieniu jakiegoś jedzenia. Wtedy było tak pusto, że można było chwilę tam posiedzieć i złapać wiewiórki. Ja nie złapałem żadnej, za to wujek trzy i bardzo się cieszył. Zwierzyna to tam rzadkie zjawisko, to z wszystkiego się cieszą, nawet ze szczura! Mieliśmy niedługo się zbierać do innej części miasta, bo za niedługo mieli przyjść Dwunożni. Szukaliśmy wtedy tych kociaków i znaleźliśmy je szybko, ale Basia nie żyła. Miała pyszczek ubrudzony z tej jagody i ze śliny. Był to dla mnie straszny widok, ale dla wujostwa nie. Szybko się stąd zmyliśmy, a Basia tam została. To było okropne...
Cętkowanemu Tęgoszowi zabrało mowę. Jedna jagoda mogła tyle szkód zrobić jednemu kotu? Chwila... chyba mógł to jakoś spożytkować. Przecież chciał się pozbyć Trzcinniczkowej Dziupli, a otrucie go poprzez danie mu zwierzyny z jedną czerwoną jagodą lub większą ich ilością w środku mogłoby załatwić sprawę.
— Przykro mi, że musiałeś na to patrzeć. Normalnie bym cię sprał za to, że jesteś znowu na naszych terenach, wiesz? Ale chyba ci dam tylko upomnienie, a teraz już! Wynocha! — krzyknął na Kazarka, a ten zdążył czmychnąć. Przynajmniej dobrze, że tak szybko znikł. Jeden problem z głowy.
Rudzielec podszedł do czerwonej jagody, by zapamiętać, jak wygląda, a następnie poszedł w las, by złapać jeszcze kilka ptaków.

***

Tęgosz wrócił do Sowiego Zmierzchu z trzema ptakami. Reszta też za to miała obwite łowy. Następnie z grupą wspólnie upolowali królika. To wszystko bardzo ciężko się niosło, ale przynajmniej pobratymcy się najedzą. Rudzielec szedł dumnie, patrząc na inne koty. Chciał wyglądać na bardziej żywego i energicznego. Nie tylko cieszył się z tego, że przyłożył się do polowania jak reszta, niosąc swoje trzy ptaki, ale też wzbogacił się o wiedzę, która nie była zbędna.

***

Kilka wschodów słońca od tego patrolu

Tęgosz był bardziej spokojny, a nawet przestał się izolować od innych. W końcu zawieranie nowych znajomości z kotami z tego samego klanu było bardzo wzbogacające. Choćby o nowe koty, którymi mógłby pomiatać, wpływać na nie, albo takie, które były na jego poziomie. Niestety jedynym takim kotem była Seradelowy Nektar. Jego nową ofiarą miał być Blednący Szalej. Dość szybko się mianował, więc idealnie było do tego nawiązać. Zobaczył srebrnego, który obserwował innych. Był na czymś skupiony, ale na jego wizji stanął Cętkowany Tęgosz.
— Witaj, Blednący Szaleju! Chcesz może iść ze mną na polowanie? Powiem ci, że bardzo zwracają moją uwagę obiecujące koty w klanie. Szybko się mianowałeś, nie każdemu się to udaje, wręcz nielicznym. Na szczęście ja do nich należę, więc ja się niczym nie martwię — dumnie się pochwalił, bo miał czym. Był utalentowany i pochodził z wpływowej i szanowanej rodziny. Taki kot jak on nie mógłby być chyba bardziej szczęśliwy. Srebrny rudzielec z zakłopotaniem spojrzał na bok. Chyba się nie spodziewał, że taka osobistość jak Tęgosz do niego podejdzie.
— Sam nie wiem — odparł młodszy wojownik. Cóż za uparciuch! Trzeba było użyć swoich ukrytych umiejętności manipulatorskich.
— Nie wiesz? Weź tak nie mów, Szaleju! Jako mój kolega jesteś mi winny, chyba że wolisz cały dzień tak siedzieć i patrzyć na innych, mimo że ze mną mogłeś coś upolować — udawał obrażonego. Nawet wyglądał tak, jakby miał odejść od Szaleju, ale kocurek przybliżył się do niego.
— Czekaj. Ja chyba… pójdę z tobą jednak. — Cętkowany Tęgosz się uśmiechnął. Jak miło, że miał towarzysza na specjalny spacerek.
— To chodźmy. Nasze lasy są tak obfite, że pod łapy od razu nam się coś rzuci!
Dość energicznie Cętkowany Tęgosz wyszedł z Blednącym Szalejem poza obóz.

***

— A jak się przynajmniej czujesz z tym, że jesteś lepszy od Białej Łapy? Pamiętam, że jak byłeś kociakiem, to trzeba było ją pazurami odganiać, żeby ciebie nie rozszarpała. Chociaż popatrzmy na to z pozytywnej strony. Przynajmniej miałeś już trening walki przed tym, jak zostałeś uczniem. Życie często daje brutalne lekcje, ale tylko słabi skarżą się najbliższemu dorosłemu kotu. Czasem samemu trzeba brać sprawy w swoje łapy. Właśnie dlatego jesteśmy najsilniejszym klanem w tej okolicy, nawet to aż czuć!
Jemu też się zdarzyło zostać bitym nie raz przez Tropiącą Łaskę, ale sam w ramach małej zemsty został wojownikiem, pokonując ją w pojedynku. Wtedy poczuł triumf, choć nie ukrywał, że wolał walczyć ostatecznie z Seradelowym Nektarem, gdy była jeszcze uczennicą, by się zrewanżować za to, że przegrał z nią pierwszy trening walki. Ogólnie teraz kotka miała jakąś dobrą passę. Nie dość, że wygrała z nim dawno temu walkę, to jako pierwsza zgarnęła odznaczenie Powiernika Ciernia, przed nim. Przenigdy nie czuł się tak upokorzony. Będzie musiał tak z tym żyć do końca swoich dni.
— Nie ukrywam, to wielka satysfakcja mianować się od kogoś starszego, kto powinien dawno znaleźć swój rozum. Najwyżej jej odpadł, gdy próbowała zaatakować kociaki kilkukrotnie mniejsze od siebie, albo na tym zgromadzeniu, na którym pobiła się z jakimś uczniem.
Może Blednący Szalej był jak on? Choć nie, nie znał go dobrze, więc musiał jeszcze go obserwować. Nagle usłyszeli jakiś szelest wśród iglastych drzew.
— To chyba znak, żeby zapolować. Zaczniemy? — Cętkowany Tęgosz rzucił do srebrnego rudzielca.
— Oczywiście — odparł młodszy, który rozdzielił się od Cętkowanego Tęgosza, by coś znaleźć. Rudy cętkowany wojownik zrobił to samo. Wyostrzył zmysł węchu i słuchu, by złapać jakieś ptaszysko. Kręcił się po lesie, gdy nagle coś przykuło jego uwagę. Coś czerwonego jak krew, ale były to tylko jagody. Te, które zjadał królik, którego chciał złapać kilka wschodów słońca temu. Miał przecież najpierw znaleźć ptaka, nie jagody! Cętkowany Tęgosz pokręcił nosem i szukał dalej. W końcu do jego uszu doszło ćwierkanie. Podchodząc bliżej, zauważył nieopodal rudzika. Szybko przyjął pozycję łowiecką i skradł się do ptaka, skacząc na niego, lecz nie zabijając go. Ptaka wziął za szyję. Chciał go zanieść na miejsce, gdzie rosły trujące jagody. Szedł sobie spokojnie, a ptak się wyrywał i panikował. W końcu Tęgosz się zatrzymał nad jagodami, chwilę odczekał i puścił ptaka, a następnie przytrzymał go w jednej łapie przy ziemi. Ptak ćwierkał z otwartym dziobem, drugą łapą więc kocur dawał mu jagody do dzioba. Rudzik jedną połknął bez problemu, drugą też, a trzecia mu utknęła w połowie. Dopiero wtedy rudzielec wykręcił ptakowi kark. Po usłyszeniu chrupnięcia ptak zmarł. Tęgosz tę trzecią jagodę upchał już pazurem, tylko na tyle by była niewidoczna.
Po chwili poszedł z powrotem na miejsce, gdzie się rozdzielił z Szalejem. Akurat los chciał, by kocury spotkały się po drodze.
— Co moje oczy widzą, też rudzik? — Cętkowany Tęgosz spojrzał na ptaka, którego trzymał w pysku Blednący Szalej.
— Owszem. Będziesz jeszcze polował? — spytał go młody rudzielec.
— Niestety nie, dużo już upolowałem rano. — Młodzieniec spojrzał na niego z chłodnym wyrazem pyska. Tęgosz nie kłamał. Był na porannym patrolu przedtem, a teraz było między Wysokim Słońcem a wieczorem.
— Dobrze, to pozwól, że ja jeszcze coś upoluję. — Blednący Szalej odszedł od rudzielca, znikając w krzakach. Tęgosz upewnił się, że młodego nie było i spojrzał na swego ptaka. Przecież miał tylko ugryzioną szyję. Gdyby wpadł to by była dla kogoś pierwsza poszlaka. Prędko wgryzł się w ptaka, pozostawiając ślad ugryzienia na jego brzuchu.
On i Szalej mieli te same ptaki. Mroczna Puszcza chyba mu sprzyjała, choć ptaki się różniły, bo ptak Blednącego Szaleju był mniejszy i zgrabniejszy niż jego ptak, bo ten, którego miał, był bardziej okrągły. Obtoczył dwa ptaki w trawie, by zamaskować ich zapach. Następnie tam, gdzie Szalej postawił swego ptaka, podstawił swego, a sam wziął zdobycz srebrnego.
W mgnieniu oka Blednący Szalej wrócił z pustymi łapami. Prawdopodobnie coś mu uciekło.
— Chciałem coś złapać, ale mi odleciało! Prawie miałem tego kosa. — Młody srebrny rudzielec westchnął zawiedziony.
— Czasem najlepszym się zdarza! Nie bój żaby, twój rudzik i tak jest okazały. Może jeden ze starszych by się ucieszył takim podarunkiem? — Chciał go nakierować, by tego ptaka, co weźmie, dał Trzcinniczkowej Dziupli. Mógł niby dodać, że jakiemuś Powiernikowi Cienia, lecz mieli ich dwóch w starszyźnie, a przecież Lamentująca Toń nie była jego celem do otrucia.
— Starszy? Byle komu chyba nie dam tego ptaka, niektórzy w końcu za życia przynieśli hańbę klanowi, a w sumie zastanowię się w obozie. — Młody chwycił otrutego ptaka i poszedł z nim. Cętkowany Tęgosz równie poszedł za nim. Przecież nie mógł pozwolić, by zatruta zwierzynę dostał niewłaściwy kot.

***

Dotarli do obozu z ptakami. Tęgosz błagał tylko, by Szalej nie dał tego na stos.
— To ja chyba pójdę dać mego ptaka Lamentującej Toni — rzucił syn Cienistej Zjawy. Chciał mu zasugerować, że idzie dać komuś bardziej zasłużonemu ptaka.
— Też pójdę z tobą — rzucił Blednący Szalej.
— Serio? Myślałem, że dla ciebie starsi nie są zasłużeni. — Chciał udawać zaskoczenie, ale na serio był zestresowany, bo obawiał się, że Szalej nie zrobi tego, co sam planował.
— Zwyczajni nie są, ale Powiernicy jak najbardziej. Chyba go dam Trzcinniczkowej Dziupli, przynajmniej on się nigdzie nie rusza, a reszta Powierników ma i tak swoje zajęcia.
Cętkowany Tęgosz bardzo się ucieszył z tego powodu. Oba kocury ruszyły do legowiska starszych. Wchodząc tam, widział wiele posiwiałych pysków, w tym Trzcinniczkową Dziuplę, który był czyszczony przez swoją siostrę, Gąsiorkowy Trzepot.
— Witaj, Trzcinniczkowa Dziuplo. Jesteś głodny? — Blednący Szalej spytał starszego. Ten obrócił pysk w stronę głosu.
— Wcześniej już jadłem, ale chętnie coś jeszcze przegryzę. — Starszy uśmiechnął się, aż było trochę żal Tęgoszowi, że zaraz zobaczy go martwego. Żarcik. Tak na poważnie bardzo chciał, by to słabe ogniwo zniknęło z tego klanu jak najszybciej. Siostra Powiernika też spojrzała na ptaka. Wtedy rudzielec musiał zmienić swe zamiary i to jej dać swego ptaka.
— Proszę, Gąsiorkowy Trzepocie. Widzę, że też jesteś głodna. — Uśmiechnął się do starszej kocicy.
— Dziękuje wam, to miłe z waszej strony.
Blednący Szalej usatysfakcjonowany wyszedł z legowiska starszych, Tęgosz też. Tylko on wiedział, że to ostatni posiłek Trzcinniczkowej Dziupli — tego, który niesprawiedliwie nosił tytuł nazwany po jego ojcu.

<Bladnący Szaleju? Ups>

Od Kocimiętkowego Wiru CD. Koszmaru (Koszmarnej Łapy)

Przeszłość

Gdy Kocimiętkowy Wir skończyła opowiadać kocurkowi historyjkę, ten ziewnął, zamienił się w kulkę i zapadł w głęboki sen. Rudofutra jeszcze przez moment wpatrywała się w bure futerko Koszmaru, czując, jak rozpiera ją duma. Nie mogła uwierzyć w to, że nareszcie doczekała się kociąt ze swoją ukochaną partnerką — Ognikową Słotą — a teraz wyrastały one na przyszłych, ambitnych wojowników Klanu Wilka. Mistrzyni nie mogła się doczekać, aż jej pociechy wrócą do azylu po nocy spędzonej poza nim i staną przed Zalotną Gwiazdą, gotowe na otrzymanie nowych mian i mentorów. Kocimiętka wierzyła, że przywódczyni przydzieli im odpowiednich nauczycieli. Nie musiała się o to martwić. W końcu Iglak, Zamroczka i Koszmar byli jej wnukami, więc to oczywiste, że szylkretka zadba o ich szkolenie.

Zielonooka miała już w głowie kilkoro kotów, po których spodziewałaby się, że niedługo otrzymają nowych wychowanków. Z całą pewnością szansę miała dwójka zastępców, a oprócz tego Kwaśna Kocanka, Pszczeli Rój, Tropiąca Łaska, Tygrysia Noc, Nadciągający Pomrok, a może i nawet Cętkowany Tęgosz lub Seradelowy Nektar. Nie trzeba było być bardzo uważnym, by dostrzec, że wymienione koty były przez Zalotną Gwiazdę lubiane. Kocimiętka również mogła się pochwalić dobrą opinią u liderki, lecz powątpiewała w to, że Zalotka przydzieliłaby jej jedno z kociąt na ucznia, bo przecież mimo wszystko była ich matką. Choć jeśli oczywiście dostanie któregoś z maluszków pod opiekę, nie będzie narzekać i postara się być dla niego najlepszą mentorką pod słońcem!

Po chwili Kocimiętka polizała Koszmar kilka razy po łebku, a następnie podniosła się z miejsca. Uśmiech zszedł z jej twarzy i kotka przybrała poważną minę. Zaczęła zmierzać w stronę wyjścia z kociarni, lecz nim postawiła krok poza nią, obejrzała się jeszcze przez ramię. Jej wzrok spoczął na śpiącej Ognikowej Słocie, a serce od razu wypełniło się ciepłem. Gdy wpatrywała się w swoją rodzinę i myślała o tym, jak dużo osiągnęła w Klanie Wilka, dochodziła do wniosku, że nigdy nie zamieniłaby tego życia na żadne inne. Mając tak wspaniałą partnerkę i kocięta, czuła się w pełni spełniona, mimo że jej życie z początku nie zapowiadało się zbyt dobrze. Gdyby Dyniowa Skórka nie zdecydowała się odejść od tego zdradzieckiego Królika, Kocimiętkę ominęłoby wiele przyjemności w życiu. Nie wyobrażała sobie wciąż żyć w Betonowym Mieście i nie być częścią Klanu Wilka, a także nigdy nie spotkać Ognikowej Słoty.

W pewnym momencie stwierdziła jednak, że to koniec wspominek, i ruszyła w stronę legowiska wojowników. Czasem zdarzało jej się usypiać w żłobku, przy swojej partnerce, lecz tym razem została wybrana na poranny patrol i nie chciała obudzić swoich bliskich, wybierając się na niego o świcie.

* * *

Teraźniejszość

Kocimiętkowy Wir cieszyła się z tego, jak prężnie rozwijał się Klan Wilka. Żłobek wręcz pękał w szwach! Ostatnio na świat przyszli Bryzka i Skowronek, kocięta Pszczelego Roju i Nocnego Śpiewaka. Rudofutra wiedziała, że Pszczoła był jednym z ulubieńców Zalotki, a także jej byłym uczniem, podczas gdy Noc często spędzał czas w towarzystwie Słoty. Był to więc niezwykle udany miot, choć Kocimiętkę trochę smucił fakt, że Iglak, Zamroczka i Koszmar nie mieli okazji zbyt długo pobawić się z tymi porządnymi kociętami. Oprócz tego Klan Nocy podrzucił im też dwójkę maluszków — Pyzę i Bzyczka. Oni również zapowiadali się obiecująco, mimo iż nie pochodzili z żadnej szanowanej rodziny w Klanie Wilka. Kocimiętka widziała jednak, jak Ognikowa Słota opowiada im o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd, więc zakładała, że dwójka rodzeństwa już wkrótce znajdzie się na właściwej ścieżce. No i nie można też zapomnieć o tym, że Kwaśna Kocanka, Miodowy Ul i Jesionowa Szadź również spodziewały się kociąt. Za niedługo trzeba będzie pomyśleć o rozbudowie żłobka, gdyż nie wiadomo, czy wytrzyma on tyle puchatych kulek naraz! Przynajmniej Kocimiętka mogła być pewna, że już za niedługo jej ukochany klan wzbogaci się o kilku silnych wojowników.

Oprócz tego po azylu niedawno rozeszła się wieść, że Cykoriowy Cykor i Wilgowa Gorycz dokądś uciekli. Ich trop podobno urywał się przy rzece, co najpewniej oznaczało, że przekroczyli ją, by zacząć nowe życie jako samotnicy. Rudofutrą irytowało to szczególnie mocno, gdyż wciąż współczuła Garbatej Łapie i widziała w nim potencjał. Teraz jednak czekoladowy został bez mentorki, a nie zapowiadało się na to, by Zalotna Gwiazda chciała przydzielić mu kogoś nowego. Raczej już do końca zostanie uczniem bez mentora, dopóki liderka nie zdecyduje się go wygnać. Kocimiętce robiło się smutno, gdy o tym myślała, lecz wiedziała, że sama nic na to nie poradzi. Taka już była kolej rzeczy w Klanie Wilka. Słabe ogniwa były poniżane, nie traktowano ich równo, aż w końcu cudem rozpływały się w powietrzu. Ciekawe, czy Garbatka również spotka ten sam los.

Postanowiła jednak nie rozczulać się za długo nad przyszłością czekoladowego kocura. Teraz musiała skupić się na sprawach, które były naprawdę istotne. Okazało się, że Zalotna Gwiazda jednak przydzieliła jej jedno z kociąt na ucznia, toteż Kocimiętkowy Wir miała teraz Iglastą Łapę do wyszkolenia. Kocurek był z całej trójki najstarszy, więc rudofutra czuła się szczególnie uhonorowana decyzją liderki, która najwyraźniej ufała jej na tyle, by powierzyć jej pierworodnego syna swojej córki. To sprawiało, że Kocimiętka jeszcze bardziej doceniała wszystko, co udało jej się osiągnąć, ciesząc się uznaniem i sukcesem.

Jednocześnie z przygnębieniem wpatrywała się w swoją siostrę — Makową Iluzję — która nie była aż tak lubiana w klanie. Nie była też co prawda jakoś szczególnie znienawidzona przez wszystkich, lecz mimo wszystko Kocimiętkowy Wir chciałaby, by jej siostra była z nią na równi. To samo tyczyło się Dyniowej Skórki, choć ona była starsza i trudniej byłoby ją wznieść na wyżyny hierarchii. Kocimiętce zależało jedynie na tym, by jej matka żyła jeszcze długo, a ostatnie księżyce swojego życia spędziła spokojnie w legowisku starszyzny, ciesząc się z sukcesów swoich córek.

Podczas gdy rudofutra tak nad tym rozmyślała, zebrało jej się na rozmowę z Dyniową Skórką. Dawno nie wymieniały się nowinkami, a teraz, gdy w życiu Kocimiętki tak dużo się działo, przydałoby się jej o tym wszystkim opowiedzieć. Na szczęście znalezienie starszej wojowniczki nie było trudne. Kocimiętka spostrzegła ją w kącie obozu, gdzie wylizywała swoje futro. Bez wahania ruszyła w jej stronę niemal skocznym krokiem, z szerokim uśmiechem wymalowanym na pysku. W pewnym momencie Dynia podniosła głowę, łapiąc kontakt wzrokowy z córką.

— Mamo! Hej! — mruknęła mistrzyni, podchodząc do kotki. Bez wahania rozsiadła się obok niej, poruszając wibrysami z ekscytacji. — Pewnie już słyszałaś, że doczekałam się kociąt, co nie? Iglak, Zamroczka i Koszmar, choć teraz właściwie są już uczniami! — zaczęła opowiadać.

Dynia odwzajemniła jej uśmiech.

— No! Już myślałam, że nigdy mi o nich nie opowiesz — zażartowała, przewracając oczami.

Sześć księżyców minęło w mgnieniu oka. Kocimiętkowy Wir faktycznie zapomniała wcześniej wspomnieć matce o swoich maluchach.

— Ach, wybacz, zapomniałam! Szkoda, że nie miały okazji spotkać się w żłobku ze swoją superową babcią! Jestem pewna, że byście się polubili… — westchnęła mistrzyni, kręcąc powoli głową. — Ale mimo wszystko nic jeszcze nie jest stracone! Wciąż mogę cię z nimi poznać, skoro są już starsi. Musimy kiedyś zorganizować rodzinny spacer! Ciekawe, czy Zalotna Gwiazda również da się na niego skusić… — zaczęła się zastanawiać.

Dyniowa Skórka wzruszyła ramionami.

— Chyba fajnie by było, co? Wciąż nie mogę uwierzyć w to, że udało ci się związać z samą córką liderki! — odparła wojowniczka.

— Tak! Ale oprócz bycia córką liderki jest też najlepszą partnerką, jaką mogłam sobie wymarzyć! — oznajmiła, zadzierając nieznacznie brodę. — Nieważne, czyją córką by nie była, i tak bym ją pokochała i doczekała się z nią gromadki uroczych kulek — upierała się.

Starsza kotka skinęła głową kilka razy.

— Tak, tak. Oczywiście — mruknęła, po czym odwróciła wzrok od swojej córki. — Ciekawe, czy Mak sobie kogoś znajdzie… Nie chciałabym, by do końca życia była samotna i nigdy nie zaznała miłości — dodała, grzebiąc pazurem w ziemi.

— Przecież zaznała miłości! Od ciebie i ode mnie! Może ona po prostu nie chce mieć partnera ani partnerki? Przecież do niczego jej nie zmusimy — miauknęła Kocimiętkowy Wir. — Niemniej każdemu życzę, by zaznał tego samego uczucia co ja, gdy Ognikowa Słota wyznała mi miłość. To była najpiękniejsza chwila w moim życiu! Szkoda, że cię przy niej nie było — mówiła dalej, jednak Dynia pokręciła łebkiem na jej słowa.

— No coś ty! To dobrze, że ta chwila była tylko i wyłącznie wasza. Czemu miałabym się tam wciskać ze swoim nosem? — spytała, strzepując końcówką ogona.

Nim jednak Kocimiętka zdążyła jej odpowiedzieć, zauważyła w azylu jednego ze swoich synów — Koszmarną Łapę. Kocur wrócił właśnie z treningu z Nadciągającym Pomrokiem i kierował się w stronę legowiska uczniów, lecz ruda krzyknęła:

— Koszmarze!

Na jej słowa bury postawił uszy do góry i zwrócił pysk w jej stronę. Wtedy ruda machnęła łapą, zapraszając go do siebie. Może nie będzie to spotkanie całej rodziny, ale chciała, by Dyniowa Skórka miała już okazję poznać choćby jednego ze swoich wnuków.

<Synku?>

Od Ateny Mirabelle do Celestyna

Atena była grzecznym dzieckiem, na tyle ile, dziecko tak małe może być grzeczne. Oczywiście mama i tata czuwali nad nią jak jej anioły, ale bywało, że wymykała się spod ich czujnego oka.Nie zdarzało się to często, nie. Atena nie czuła takiej potrzeby! Miała swoich wyprostowanych i bardzo ich lubiła. Najprzyjemniej było, kiedy głaskali jej futro, czesali je albo ubierali ją w kokardki. Czuła się wtedy taka kochana. A potem mama myła jej futro i opowiadała jej historie o arystokracji do snu.
I było jeszcze pudło. Pudło z głosem. Leciały w nim obrazki, historie i wyprostowani mówiący coś nieustannie. To było bardzo ciekawe. Jak zmieniały się, kiedy jej właśni wyprostowani klikali magicznymi guziczkami i nagle obraz się zmieniał.
Atena najbardziej lubiła oglądać coś, co jej wyprostowani okrzyknęli bajkami. Ciężko powiedzieć, co jeszcze o tym mówili, ale Atena nie dbała o to za mocno. Interesowały ją te wszystkie obrazki.
Czasem, kiedy wyprostowani wychodzili na całe dnie, włączali im na tym pudle ptaszki. Atena bardzo lubiła krążyć za nimi oczyma i próbować je złapać. Jej łapka odbijała się od śliskiej powierzchni pudła, jednak nie zatrzymywało jej to przed ponowną próbą. I kolejną. I kolejną.
I tak Atena podrosła trochę. Wszystko wokół niej było pewne i nigdy jej niczego nie brakowało. Poza jedną rzeczą…
– Tato… – zagadnęła Celestyna, któregoś dnia. Starszy kot spojrzał na nią z góry. Oczywiście. W końcu Atena była nadal tylko kociakiem. – Kiedy zabierzesz nas tam? – wskazała na balkon.
Nigdy tam nie wychodziła, a zawsze ciekawiło ją, co rodzice robili, kiedy tam wychodzili.
– Albo! Albo, kiedy zabierzesz nas do arystokracji? Opowiesz mi coś o nich więcej? Coś na serio, nie tylko historyjki jak mama opowiada! – poprosiła.

<Celestyn?>

Od Gasnącej Łapy (Gasnącej Prawdy) CD. Poczciwego Szakłaka

Jakiś czas temu

— Gasnąca Łapo! — Radosne wołanie rozległo się echem, kiedy to wojownik zbliżał się do bursztynowookiego ucznia. — Co powiesz na wspólne polowanie?
— A ty przypadkiem nie masz własnego ucznia do wyszkolenia? — spytał kremus, unosząc jedną brew. — Nie chcę, byś spędzając czas ze mną, zaniedbał swoje obowiązki.
— Jak raz lub dwa odpuszczę mu trening to nic się nie stanie.
— Poczciwy Szakłaku.
— Dobra no… Ale obiecaj, że bliżej zmierzchu będziesz wolny — wymruczał i nie czekając na odpowiedź starszego, musnął ogonem jego bok i po chwili oddalił się w poszukiwaniu Bursztynowej Łapy.
Gasnąca Łapa przez moment wpatrywał się w czarnofutrego kocura, lecz finalnie zaśmiał się tylko pod nosem. Naprawdę doceniał jego obecność, mimo że na razie nie mógł mu dać tego, czego kocur pragnął. Kremowy wciąż miał mieszane odczucia co do miłosnego wyznania Poczciwego Szakłaka. Z jednej strony tak bardzo mu na nim zależało, lecz z drugiej… nie był pewien, czy kiedykolwiek będzie w stanie odpuścić sobie Dyniową Skórkę. Chyba nie, póki nie pokazałby jej, że zmienił się na lepsze i teraz mógłby być lepszym partnerem. To się jednak raczej nie wydarzy. Rudofutra zapewne nienawidziła go z całego serca, tym bardziej po tej sytuacji ze zgromadzenia. Kocimiętka na pewno powiedziała swojej matce o tym, że Królik rzekomo ją zdradzał.
Czy teraz żałował tego, że nie próbował się wybronić? Może. Lecz miał też świadomość, że tamtego wydarzenia już nie cofnie, a zamiast tego może spróbować je naprostować. Musiałby tylko spotkać swoją córkę na granicy i spokojnie z nią porozmawiać… Choć na to też szanse były marne. Królik raczej trzymał się z dala od innych klanów, by przypadkiem nie narobić sobie problemów. Poza tym teraz nosił miano ucznia, więc nawet nie mógł samotnie opuszczać azylu. Nawet mu to nie przeszkadzało. Sam chętnie unikałby nawet zgromadzeń, byle tylko nie ryzykować tego, że natknie się na kogoś, kto dawniej był mu bliski.
W końcu postanowił wrócić do swojego legowiska, by zaczekać tam aż do momentu, w którym Poczciwy Szakłak wróci z treningu z Bursztynową Łapą. I tak nie miał do roboty nic lepszego ani pożyteczniejszego. Śniący Obserwator opowiedział mu dzisiaj już o wszystkim, co planował, więc teraz Królik miał czas dla siebie. Bardzo dużo czasu dla siebie. A to oznaczało również mnóstwo czasu na przemyślenia. Choć nienawidził tego, jak często pochłaniały go myśli i jak często przygniatał go ciężar dawnych wydarzeń, wiedział, że czasem rozpamiętywanie ich było konieczne. Nie chciał przecież teraz popełniać tych samych błędów. Starał się być lepszym kotem, niż był w Klanie Klifu czy jako samotnik. W końcu uciekł tutaj dokładnie po to, by zacząć wszystko na nowo. Choć i tak jego plan zawiódł już w momencie, w którym Lśniąca Gwiazda dowiedział się o tym, że kremowy znalazł się w Klanie Burzy. Królik zdecydowanie wolałby, żeby jego obecność w tej przynależności pozostała tajemnicą, ale teraz nie mógł już na to wpłynąć. Mógł po prostu cieszyć się tym, że udało mu się tu zostać i nie został zmuszony do powrotu do tego przedsionka Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd. Chyba nie wytrzymałby w Klanie Klifu ani dnia dłużej! Już wolałby podzielić los Pikującej Jaskółki, niż musieć obserwować ten zdradziecki pysk klifiackiego lidera.

* * *

Teraźniejszość

Od momentu, w którym do obozu Klanu Burzy został przyniesiony Patyczak, Gasnąca Prawda zaglądał do lecznicy tak często, jak tylko mógł. Zawsze rano, w ciągu dnia i pod wieczór, by upewnić się, że stan liliowego kocurka jest stabilny. Oprócz tego często zaciągał ze sobą Poczciwego Szakłaka, niemal jakby miał na tym punkcie obsesję. Dla kotów z zewnątrz, które nie znały kremowego, mogło się wydawać wręcz zabawne, że tak szybko przywiązał się do pierwszego lepszego znalezionego kociaka. Prawda była jednak nieco inna. Nie przywiązał się do niego przecież kompletnie bez powodu. Miał ku temu powód — i wcale nie było nim to, że Patyczak został odnaleziony i uratowany podczas spaceru Królika z Szakłakiem. Chodziło o coś zupełnie innego.
Gdy wojownik przebywał w otoczeniu młodego kocurka, przypominał sobie o Kocimiętce, Mak, Szronce i Kormoranie — a także o tym, jak okropnym był dla nich ojcem. Dwóm rudym kotkom w ogóle nie poświęcał uwagi. Zachowywał się w ich stosunku jak skończony idiota. Wolał szwendać się po mieście, unikając ojcowskich obowiązków. Wtedy nie był jeszcze gotowy na to, by zostać ojcem, i nie potrafił zapewnić swoim biologicznym córkom tego, czego potrzebowały. Nie powinien był w ogóle przekonywać Dyni do ucieczki. Czuł, że rudofutrej i jej córkom żyłoby się znacznie lepiej, gdyby od razu urodziły się w Klanie Wilka. W końcu Kocimiętka i Mak, jako córki zdrajczyni, pewnie nie miały zbyt łatwo — choć były to tylko jego domysły. Być może Dyniowej Skórce udało się uniknąć poważnych konsekwencji za ucieczkę z klanu i nie musiała tak jak Królik odbywać żadnej kary.
Jeśli zaś chodzi o Szron i Kormorana, kremowy musiał przyznać, że dla nich starał się być nieco lepszym ojcem, lecz czuł, że to wciąż nie było to. Być może nie potrafił pokochać ich tak szczerze, jak tego od niego wymagali. Trochę dziwnie było mu udawać szczęśliwą rodzinkę ze Źródlaną Łuną, w której dawniej był zauroczony, wiedząc, że kotka najpewniej zdradziła klan i zmusiła się do interakcji z kremowym tylko po to, by poprosić go o przysługę. Prawda była taka, że wykorzystała dawne uczucia Królika, by uratować własny tyłek. Mimo wszystko bursztynowooki nie miał jej tego za złe, a przynajmniej już nie teraz. Źródlana Łuna była dla niego przeszłością. Dowiedział się, że została zastępczynią w Klanie Klifu i cieszył się z jej szczęścia. Nie życzył jej źle, mimo iż niejednokrotnie odczuwał przez nią ból w sercu.
Biorąc pod uwagę jego wcześniejsze niepowodzenia w wychowywaniu kociąt, teraz czuł, że ma okazję, by się poprawić. Patyczak spadł mu jak gwiazdka z nieba! Dokładnie tak, jakby los chciał mu przekazać, że wręcza mu kolejną szansę. Tym razem Królik nie zamierzał jej zaprzepaścić. Planował zrobić wszystko, co w jego mocy, by zapewnić liliowemu wsparcie i ochronę. Nie mógł pozwolić na to, by Patyczak również go znienawidził albo zaczął go unikać. Kremowy musiał obdarować tego kociaka idealnym połączeniem opiekuńczości i swobody. Nie chciał, by Patyczak myślał, że Królik się o niego nie troszczy, tak jak było to w przypadku Kocimiętki i Mak, lecz jednocześnie nie chciał go przytłaczać, tak jak stało się to w przypadku Szronki i Kormorana.
Obecnie zapadł już wieczór, a wojownik odpoczywał na swoim posłaniu po powrocie z patrolu. Udało mu się na nim upolować mysz i ryjówkę. Odłożył je od razu na stos, wiedząc, że przynajmniej będzie miał z czego wybierać, gdy pójdzie jak zwykle odwiedzić Patyczaka. Teraz leżał z pyskiem opartym na łapach i wyczekiwał odpowiedniego momentu, by zebrać się i pójść do lecznicy. Nie starał się nad niczym rozmyślać, a jedynie rozluźnić. W końcu dla tego kocurka chciał pozostawać spokojny, zamiast stresować się przeszłością. Patyczak przeżył wiele w tak młodym wieku, więc należała mu się odpowiednia opieka. Kociak stracił brata w tak brutalny sposób, a ponadto sam został nieźle poraniony. To cud, że w ogóle przeżył! Przynajmniej tak powiedziała Wdzięczna Firletka podczas jednej z wizyt Gasnącej Prawdy w lecznicy.
Po jakimś czasie wojownik w końcu wstał z posłania, otrzepał się z mchu i piórek, które przyczepiły się do jego futra, i ruszył prosto do stosu ze zwierzyną. Wybrał z niego tłustą mysz, zastanawiając się nad tym, czy była to ta, którą sam upolował, czy może jakaś inna. Szybko jednak skupił się na Patyczaku, gdy tylko wsadził głowę do lecznicy. Wdzięczna Firletka od razu zwróciła wzrok w jego stronę i przywitała go skinieniem głowy. Pewnie była już przyzwyczajona do obecności kremowego, który stał się częstym gościem w tym pomieszczeniu. Królik odwzajemnił jej gest i podszedł do posłania, na którym leżał liliowy. Biedaczek. Cały był owinięty pajęczynami i prawie nie mógł się poruszać. Ziołowa papka oblepiała większość jego futra, zabezpieczając rany po ataku kuny przed infekcją.
Bursztynowooki położył przed łapami mysz i przysiadł. Po chwili zaczął rozrywać piszczkę na kawałki, by młody nie musiał się z tym męczyć. W końcu ledwo potrafił manewrować łapami! To byłyby tortury, gdyby Królik kazał mu samemu zjeść całą mysz. Gdy już podzielił zwierzynę na kawałki wielkości kęsa, delikatnie trącił nosem śpiącego Patyczaka.
Ten zbudził się niemal od razu, a gdy tylko zatrzymał wzrok na kremowym kocurze, jego oczy zalśniły.
— Gasnąca Prawda! — krzyknął młodzik, uśmiechając się słabo. Po chwili spojrzał na rozczłonkowaną mysz pod łapami starszego. — To dla mnie? — zapytał, przekręcając głowę.
Wojownik zaśmiał się cicho pod nosem i chwycił jeden z kawałków, kładąc go bliżej liliowego. Ten od razu wziął go do pyszczka i zaczął jeść. Kilka uderzeń serca później z myszy nic już nie zostało, a Patyczak leżał na swoim posłaniu, najedzony i zadowolony.
— Więc… o czym chciałbyś dziś posłuchać? — mruknął Gasnąca Prawda, obserwując powoli unoszący się i opadający bok kociaka.
Patyczak ziewnął przeciągle i zaczął ugniatać ściany posłania swoimi łapkami.
— Wymyśl coś! — odparł w końcu, układając się w wygodnej pozycji i wlepiając spojrzenie w starszego. — Walczyłeś kiedyś z lisem? — spytał po chwili, poruszając wibrysami. — Chciałbym posłuchać o walce z lisem!
Liliowy był naprawdę zadziwiający. Królik zastanawiał się, skąd młodzik brał tyle energii do życia. Mimo że zmarł mu brat, zgubił się od rodziców, a w dodatku musiał żyć w ciągłym bólu z powodu głębokich ran, i tak zachowywał się, jak zwyczajny, ciekawski kociak.
— Tak, Patyczaku. Walczyłem kiedyś z lisem — oznajmił, wypinając dumnie pierś. Po chwili uniósł łapę i wskazał nią na jedną ze swoich blizn. — Widzisz tę szramę? Właśnie ją zdobyłem podczas walki z tą rudą bestią! — dodał, uśmiechając się zadziornie. — Natknąłem się na nią wiele księżyców temu, gdy jeszcze nie mieszkałem w Klanie Burzy. Bo wiesz, dawniej byłem najprawdziwszym podróżnikiem! Szwendałem się tu i ówdzie, zwiedzając wszystkie zakamarki świata — zaczął rozmarzonym głosem. Może i trochę zmyślał, lecz uważał to za konieczne. W końcu Patyczaka z całą pewnością bardziej zainteresują barwne opisy niż smutna prawda.
— Naprawdę? — wtrącił się liliowy. — A z borsukiem kiedyś walczyłeś?
Kremowy pokręcił głową.
— Z borsukiem? Nie, nigdy. Ale walczyłem z czymś równie groźnym! — odparł, po czym wskazał na kolejną bliznę. — Tę szramę mam po walce z gangiem! Gdy byłem podróżnikiem, zabłąkałem się w Betonowym Świecie, a to wcale nie jest miejsce dla słodkich kotków! Tam natknąłem się na grupę samotników, liczącą dziesięciu, a może nawet więcej członków! — opowiadał dalej. — Nie spodobało im się to, jaki jestem fajny! Zaczęli mnie ścigać, chcąc mnie dopaść! Lecz na szczęście rozprawiłem się z nimi wszystkimi! Jednego złapałem za ogon i rzuciłem nim tak wysoko, że musiał zamieszkać na jednej z gwiazd! Drugiego natomiast złapałem za ucho i dorzuciłem nim aż do obozu Klanu Wilka, gdzie podobno wpadł na jednego z wojowników! — mówił, z trudem powstrzymując się od śmiechu.
Patyczak zachichotał głośno, a po chwili znowu rozwarł pyszczek, by ziewnąć. Z trudem utrzymywał już oczy otwarte. Królik polizał go kilka razy po główce, a następnie wpatrywał się w niego, aż w końcu kociak usnął. Dopiero wtedy podniósł się z miejsca i ruszył w stronę wyjścia z lecznicy. Nim jednak zdążył postawić łapę poza nią, stanął przed nim znajomy, czarnofutry kocur.

<Poczciwy Szakłaku?>

Od Ognikowej Słoty CD. Nadciągającego Pomroku

Przeszłość

Lekkie promienie słońca Pory Nowych Liści przebijały się przez gęstą koronę drzew, malując delikatne plamki światła na bokach obydwóch kocic. Niebo przestrzelone było przez nierówne, jasne obłoki, przykrywające co jakiś czas kawałek ogromnej jasnej kuli, wysoko. Nie zapowiadało się dzisiaj na nieprzyjemne deszcze.
Ognikowa Słota nie potrzebowała długo się namyślać, żeby dojść do jedynego słusznego wniosku. Zastrzygła wąsami, zakładając łapę na łapę i patrząc na szylkretkę wymownie. Nawet jeśli w przeszłości występowało pomiędzy nimi wiele rywalizacji, z czego wiele z nich miało miejsce nawet w obecnych czasach, mistrzyni nie zamierzała dopuścić do tego, żeby byle kot i to w dodatku słaby, tak mocno wpływał na sposób myślenia jej siostrzyczki. Długo pracowały nad tym, żeby zmieniła się chociaż odrobinę. Prychnęła, czując, jak narasta w niej gniew. Dlaczego musiała się nawet nad tym zastanawiać?
— Oczywiście, że jego. Mógł się przykładać bardziej, wtedy jego słabe ciało może przyzwyczaiłoby się do tej zmiany i nie chrupałyby mu kości przy pierwszej lepszej okazji. Nie zasługiwał na tak wspaniałą mentorkę, jak ty — powiedziała pewnie, a Nadciągający Pomrok słuchała dalej. — Nasza matka zna nas jak nikt inny. Dostrzegła w nas ogromny potencjał, przez wszystkie te księżyce, dlatego też to my zostaliśmy wyróżnieni. Powierzyła nam niezwykle istotną rolę, o której wielu marzyło od zawsze, ale byli niewystarczający. Gdyby narodził się w naszych szeregach porządny kociak… z pewnością to ty byś go szkoliła. Myślę, że pobratymcy powinni cię szanować niezależnie od tego, ile uczniów wyszkoliłaś, a za to, ile robisz dla klanu każdego dnia. Nikt nie zasługuje na te rangi bardziej niż my.
Kremuska spuściła wzrok na uderzenie serca, poruszając nieznacznie ogonem. Wiatr zaczął lekko targać jej futrem, ale nie wyglądała na szczególnie tkniętą tym faktem.
— Może masz rację.
Oczywiście, że ją miała. Nigdy się nie myliła. Tak, jak Zalotna Gwiazda.

***

Słońce pięło się w górę, a obóz tętnił życiem. Poranna rosa osadziła się na wysoko pnącej się trawie, korzystającej z ciepłych promieni słonecznych. Spieszących się do wykonania swoich obowiązków wojowników było wiele, a jeszcze więcej było takich, którzy niedawno się przebudzili i nie zdążyli uzyskać nic do roboty od żadnego z zastępców. Ognikowa Słota pilnowała dwójki kociąt, które zostały im podarowane przez Klan Nocy, w ramach wzmocnienia sojuszu między nimi. Mistrzyni wiedziała, że ta dwójka będzie musiała spędzić w żłobku więcej czasu, niż kocięta, które przyszły na świat w Klanie Wilka. Były one zbyt długo wśród Nocniaków, a kto wie? Może rybojady wpłynęli na to, w co maluchy mogły obecnie wierzyć? Musiała dokładnie im się przyjrzeć, a gdy przyjdzie czas… złożyć raport swojej siostrzyczce, czy się nadawali. Patrząc po ich obecnych budowach i słodkich charakterkach, nie widziała w tym wielkiej nadziei, przynajmniej do tej pory. Może chociaż wyrosną na lojalnych wojowników, byle żeby nie szerzyli herezji wśród przyszłego pokolenia.
Poczuła, jak ktoś ciągnie ją lekko za futro na ogonie, którym do tej pory obijała o podłoże w zamyśleniu. Uniosła go ku górze w momencie, gdy mała Bryzka puściła się dwukolorowej kity i uskoczyła w bok, kiedy o mało co nie dostała puchatą końcówką w głowę. Mistrzyni obróciła łeb, uśmiechając się do niebieskiej przebiegle. Kremuska, zauważywszy to, z radosnym okrzykiem rzuciła się w ucieczkę, próbując jak najszybciej dotrzeć do ściany legowiska. Zabawna była. Zawsze spędzała bardzo dużo czasu na przyglądaniu się temu, co robili pobratymcy dookoła. Jeszcze więcej czasu poświęcała na trajkotanie z resztą kociaków.
Zalotna Gwiazda wskoczyła na pień, z którego wygłaszała przemowy i przeprowadzała mianowania. Kawałek drzewa pokryte było niezliczonymi śladami pazurów poprzednich przywódców, którzy, tak jak ona, z tego właśnie miejsca przemawiali do kotów. Tego dnia nie było inaczej – jej donośny głos poniósł się po azylu i już parę uderzeń serca później przed nią zebrali się wszyscy Wilczacy. Ognikowa Słota wyłoniła się ze żłobka, a następnie usadowiła się wygodnie na przodzie, spoglądając na trójkę swoich kociąt. Futra mieli nieco potargane, aczkolwiek oprócz tego nie stało się im nic złego, tak naprawdę. Co do jednego przeżyli test w lesie. Mistrzyni poruszyła ogonem, gdy nieopodal dostrzegła Nadciągający Pomrok. Rudaska pamiętała chwilowy kryzys kremuski, kiedy to zwierzyła jej się, że jej jedyny uczeń był słaby i przeszedł na jedyną właściwą dla niego ścieżkę – medyka, ponieważ szkolenie wojownika było dla niego zbyt wielkim obciążeniem. Ognikowa Słota od początku wiedziała, że koty jego pokroju nigdy nie będą w stanie przykładać się klanowi tak porządnie, jak powinni. Cudem został w ich szeregach, razem z Grubą Rybą, który nawet doczekał się swojego mianowania na wojownika. Oby tylko wiedział, co robi z tymi ziołami. Wróciła myślami na właściwy tor, czyli mianowanie jej dzieci.
Ceremonia przebiegła bardzo sprawnie, a skandowanie nowych imion jej potomstwa niosło się donośnym echem po obozie. Mistrzyni również wołała ich imiona z nadzieją, że nie zawiodą swojej rodziny, nigdy.
Gdy Nadciągający Pomrok odeszła na bok ze swoim nowym uczniem, Koszmarną Łapą, Ognikowa Słota uśmiechnęła się delikatnie. Oprócz tego Zamroczka szkoliła się od dzisiaj pod okiem Cętkowanego Tęgosza, a Iglak pod okiem jej ukochanej, Kocimiętkowego Wiru. Ruda wetknęła łeb do żłobka z powrotem, Pyza wraz z Bzyczkiem bawili się w najlepsze, okładając siebie lekko łapkami i udając wielkich wojowników. Końcówka jej ogona zniknęła w wejściu. Musiała zadbać o to, żeby do snu tuliły ich odpowiednie historie, a umysły śniły jedynie o właściwej ścieżce.

***

Teraźniejszość

Cykoriowy Cykor uciekła z klanu, razem z tym zdrajcą, Wilgową Goryczą. Słota wiedziała, że od zawsze było z nim coś nie tak, matka miała rację, dbając o to, żeby mistrzyni nie trzymała się blisko ich rodziny… rodzina zdrajców. Został wysłany za nimi patrol, aczkolwiek niczego nie znaleźli, a ostatnim, kto rozmawiał z czekoladową, była Wąsatkowy Ruczaj. Ognikowa Słota uważała tę zmianę za korzystną; Klan Wilka nie potrzebował słabych ogniw w swoich szeregach, były to aż dwa bezużyteczne pyski mniej do wykarmienia. Na ich miejsce pojawiły się zaś dwoje kociąt, z których starsza była niezwykle zadowolona, mianowicie Bryzka i Skowronek. Nocny Śpiewak musiał potraktować ich rozmowę tyle księżyców temu na poważnie, ponieważ przekonał Pszczeli Rój do urodzenia jego kociąt. Ruda wiedziała, że wychowa je odpowiednio z jej pomocą. Podobało jej się, gdy koty brały sobie jej słowa do serca. To ją utwierdziło jedynie w przekonaniu, że przynajmniej on, z całego jego miotu, był najrozsądniejszy i najlepszy. Chudy Grzbiet został asystentem medyka, każdego dnia dziwiąc ją, że nadal żył i nie padł z głodu. Żebra wystawały mu tak bardzo, że dało się policzyć każdą kość. Potrząsnęła głową. Nie było sensu zaprzątać sobie tym głowy. Najważniejsze, że Klan Wilka rósł w siłę.
Zauważywszy ruch w wejściu do obozu, pręguska zbliżyła się nieco i gdy dostrzegła, że właśnie jej siostra wróciła z treningu z Koszmarną Łapą, postanowiła z nią porozmawiać. W końcu pogoda im sprzyjała, a w dodatku nie sądziła, by kotka jej odmówiła. Dlatego też pewnym krokiem i z ogonem uniesionym wysoko zaczepiła ją w centrum. Chciała przejść się z nią na spacer – miała świadomość o grasujących psach oraz zwiększonej ilości Dwunożnych na ich terenach, dlatego musiały uważać. A rozprostowanie łap, po sześciu księżycach przesiadywania w kociarni dobrze jej zrobi.
Gdy znalazły się poza obozem, leśna ściółka uginała się pod łapami dwójki i szeleściła cicho, przeganiając owady spod ich poduszek. Niebo zabarwione było przez dwa kolory, różowy wymieszany z czystym błękitem, a wraz z nim masa ciemniejszych chmur. Jerzyki wzbijały się w powietrze, trzepocząc skrzydłami pospiesznie nad ogołoconym z drzew terenem. Spojrzała nieznacznie na kremuskę, gdy zatrzymały się wreszcie i usadowiły wygodnie. Wilczaczka miała pewność, że nikogo nie było nieopodal. Niczego nie czuła, a w dodatku w tym miejscu ciężko byłoby się komuś skryć tak, żeby go nie widziały. Przed ich oczami malowało się ogromne skrzydło Dwunożnych, w tym miejscu Ognikowa Słota lubiła polować na króliki i okazyjnie zające, jeśli wybierała się w grupce wystarczająco dużej. Poruszyła ogonem, który opadł uderzenie serca później.
— Jak radzi sobie Koszmarna Łapa? — zapytała, chcąc od czegoś rozpocząć ich konwersacje. Może Nadciągającemu Pomrokowi wreszcie przydzielono kota, który rzeczywiście chciał się uczyć? Może siostra już nie będzie czuła się pokrzywdzona, a spełniona.

<Czy kogoś ci polecić, siostrzyczko?>