Od Komarzej Łapy CD. Fląderki

Kotka, która mieszkała z nim w jednym legowisku, ostatnio zachowywała się jakoś dziwnie. Chodziło tu oczywiście o Fląderkę — szylkretka cały czas rozmawiała z powietrzem, a także wspominała o jakiejś Centuriowej Łapie. Wpatrywała się przy tym w pustą przestrzeń, a czasami obdarzała Komara przepraszającym spojrzeniem z niewiadomego powodu. Srebrzysty może i nie był zbyt inteligentny, lecz dobrze wiedział, że rozmawiać powinno się z drugim kotem, a odzywanie się do samego siebie było oznaką popadania w obłęd. To skłoniło go do rozmyślań nad tym, co takiego działo się w głowie czekoladowej kocicy. Do tej pory wydawała się całkiem miła. Czasem bez powodu lizała go po łebku, pocieszała go lub pytała, jak minął mu trening. Wtedy zachowywała się normalnie. Ale teraz przechodziła samą siebie. Komar zawsze uważał ją za trochę dziwną — w końcu, dlaczego miałaby się tak do niego łasić? — choć nie sądził, że już wkrótce brązowooka zacznie prowadzić rozmowy z nieistniejącym kotem, do którego zwracała się per “Centuriowa Łapa”. Tak właściwie pręgowany kojarzył jedną Centurię. Była to czarno-biała kotka, która przebywała razem z nim w kociarni. Jej jednak tutaj nie było i tego mógł być pewien. Dlaczego więc Fląderka próbowała się z nią porozumiewać, jakby Centuria znajdowała się tuż obok? Dlaczego często przepraszała za jej zachowanie, skoro dymna nie odezwała się nawet słowem do czekoladowego? Przez cały ten czas, gdy szylkretka prowadziła konwersacje z powietrzem, Komarza Łapa mógł jedynie patrzeć na nią tym samym pustym wzrokiem, choć w głębi odczuwał zdziwienie. Czasem też kierował spojrzenie w stronę Błota, który zazwyczaj wyglądał na dobitnie skonfundowanego, choć tylko wzruszał ramionami i zajmował się swoimi sprawami.

Srebrzysty nieraz zastanawiał się, jak sprawić, by Fląderka zaprzestała tych swoich jednostronnych rozmów. Przez długi czas nie był jednak w stanie obmyślić żadnego planu. Nie miał zresztą na to czasu, ponieważ za dnia zajmował się treningami z Szumiącą Wyspą. W końcu jednak, gdy pewnego dnia wpadł na Niedźwiedziówkowy Pył, przypomniał sobie o tych jagodach, o których mu opowiadała. Nie pamiętał już nawet dokładnie, jak się nazywały. Wiedział jednak, że bura mówiła o nich jak o czymś niezwykle smacznym, rzadkim i pożądanym. Podobno każdy kot marzył tylko o tym, by sok z tych jagód choćby musnął jego język i pozwolił mu poczuć swój słodki, niebiański smak. Brązowooki zaczął zastanawiać się, czy podarowanie Fląderce tych jagód nie pomogłoby jej odzyskać rozumu. Wojowniczka twierdziła, że mają wręcz cudowne właściwości. Może gdyby odrzutkowi udało się ich spróbować, wszystko wróciłoby do normy? Komar był już trochę zmęczony tymi niekończącymi się dyskusjami, które nie pozwalały mu odpocząć w ciszy i spokoju. Błoto chyba również miał ich dość. Uczeń tak właściwie często nieświadomie przybierał minę biało-czekoladowego kocura, gdy szylkretka znowu zaczynała odzywać się do siebie. Nie wiedział, jak powinien się zachować w takiej sytuacji, toteż bezwstydnie zżynał reakcję od drugiego kocura. Robił to dosyć często. Właściwie niemal codziennie. Gdy nie wiedział, jak zareagować, po prostu naśladował ruchy swojego rozmówcy lub kotów wokół.

Przewrócił się na drugi bok w swoim posłaniu, by spojrzeć na Fląderkę i Błoto. Był wczesny ranek, a dwójka kotów jeszcze spała. Taki scenariusz zdarzał się bardzo często. Komar zazwyczaj wstawał, gdy pierwsze promienie słońca dopiero przedzierały się do legowiska przez wejście. Potem czekał chwilę, a gdy już mu się zachciało, szedł do azylu, by poczekać na swojego mentora. Tym razem zdecydował jednak, że wreszcie zrealizuje swój plan i podaruje kotce czarne jagody. Podniósł się więc z miejsca, nie starając się zbytnio zachować ciszy. Stąpał ciężko po ziemi, otrzepywał się śmiało z gałązek i piór, które zaplątały mu się w futro, a także ziewał przeciągle. Gdy to robił, ucho szylkretki drgnęło, a już po chwili sennie otworzyła ona brązowe ślepia i wlepiła je w Komara.

— Nie śpisz już? — spytała, po czym przeniosła spojrzenie gdzieś w dal. — Dzień dobry, Centuriowa Łapo. Dlaczego wstajecie dziś tak wcześnie? — dodała, a jej pyszczek rozwarł się w ziewnięciu.

Czekoladowa nawet dobrze nie otworzyła oczu, a już rozmawiała z tą swoją wyimaginowaną przyjaciółką. To jeszcze bardziej utwierdziło ucznia w przekonaniu, że będzie musiał odnaleźć jagody, które zbierał wraz z Niedźwiedziówkowym Pyłem, i podarować je Fląderce.

— Idę — odparł, zwracając na siebie uwagę kocicy.

— Na trening? Zazwyczaj wychodzisz później… Czy coś się zmieniło? — mruknęła, a jej brwi zmarszczyły się w zmartwieniu. — Mam nadzieję, że się wyspałeś.

Po tych słowach szylkretka ponownie spojrzała wprost na ścianę legowiska, a jej mina szybko przybrała wręcz przerażony wyraz.

— Och, Centurio… Nie mów takich rzeczy o moim synku… — westchnęła brązowooka, po czym zerknęła na Komarzą Łapę tym samym przepraszającym wzrokiem, którym obdarzała go za każdym razem, gdy karciła tę całą Centuriową Łapę za powiedzenie czegoś niestosownego. Czegoś, czego srebrzysty nigdy w życiu nie usłyszał. Choć może to i lepiej.

Uczeń nie skomentował zachowania szylkretki, a zamiast tego opuścił wysepkę. Podobno azylu aż do wyruszenia pierwszego patrolu pilnował wartownik, lecz z legowiska, w którym spał Komar, nie wyruszały żadne patrole, toteż nikt nie mógł dopilnować, by srebrzysty nie zaczął szwendać się po terenach z samego rana. Dzięki temu udało mu się bez problemów przekroczyć rzekę i rozpocząć przeprawę przez łąki, by dotrzeć do tego samego lasu, który odwiedził wraz z Niedźwiedziówkowym Pyłem. Musiał pamiętać jeszcze o tym, by najpierw upolować ptaka, do którego mógłby włożyć jagody. Wojowniczka mówiła w końcu, że zrobienie kotom niespodzianki jest lepsze niż podanie im jagód wprost pod łapy, i tego Komar postanowił się trzymać. Lepiej będzie, jeśli kocica będzie mogła pozytywnie się zdziwić, szamiąc swoją piszczkę. Tak samo, jak Spopielona Alga. Pamiętał, jak oblizywała się ze smakiem po zjedzeniu rudzika. Komar był niezwykle zadowolony z siebie, że udało mu się dostarczyć starszej ten rarytas na czas, ponieważ podobno z samego rana czarno-biała została odnaleziona martwa w swoim posłaniu. Srebrzysty nie do końca jeszcze pojmował, co tak naprawdę oznaczała śmierć. Od Niedźwiedziówkowego Pyłu dowiedział się jednak, że śmierć oznaczała, że kot już nigdy nie będzie mógł skosztować tych jagód. Dobrze więc, że Alga miała okazję ich spróbować, nim umarła.

Gdy Komarza Łapa przemierzał tereny Klanu Nocy, w pewnym momencie do jego nozdrzy dotarła smakowita woń. Sprawiła, że w jego pyszczku nagromadziło się tyle śliny, że musiało to oznaczać, iż zwierzyna była blisko. Zawsze właśnie w ten sposób rozpoznawał moment, w którym powinien się skupić i rozejrzeć za zwierzątkiem do upolowania, gdyż musiało znajdować się niedaleko. Stanął więc jak wryty i zaczął rozglądać się dookoła. Jego wzrok nie był najlepszy, lecz już po chwili udało mu się dostrzec między zielenią brązową plamę z dziobem i skrzydłami. Srebrzysty instynktownie oblizał pysk, po czym przypadł brzuchem do ziemi, tak jak uczyli go Szumiąca Wyspa i Niedźwiedziówkowy Pył. Może i nie miał zbyt dobrej pamięci do nazw przedmiotów czy różnych opowieści, ale przynajmniej z łatwością zapamiętywał ruchy. Dawało mu to sporą przewagę podczas treningów, walk i polowań. Zawsze pojawiał mu się wtedy w głowie obraz biało-niebieskiego kocura, a Komar potrafił przywołać w myślach sekwencję ruchów, którą tamten wykonał, by móc ją powtórzyć. Teraz zrobił tak samo, powoli stawiając kroki w stronę ptaka.

Gdy był już wystarczająco blisko, odbił się tylnymi łapami od ziemi i złapał zwierzynę w szpony, by następnie skręcić jej kark. Potem ostrożnie chwycił ptaka w zęby, przypominając sobie słowa Niedźwiedziówkowego Pyłu o tym, że musi dostarczyć go danemu kotu w całości, a nie w kawałkach. Teraz został mu już tylko ostatni krok do zrealizowania — odnalezienie czarnych jagód. Ostatnim razem wypatrzyła je wojowniczka, dlatego trochę martwił się, czy sam da radę je znaleźć. Wiedział już jednak, jak wyglądają i pachną, więc nie powinno być z tym problemu. Gdy dotarł na skraj lasu, nawet się nie zawahał i od razu ruszył w jego głąb, rozglądając się dookoła. Poszukiwania zajęły mu trochę czasu, ale w końcu udało mu się znaleźć krzew, na którym rosły upragnione jagody. Tak samo, jak kilka księżyców temu, rozwarł dziób ptaka, po czym chwycił jagodę pazurem i wsunął mu ją do gardła. Następnie zamknął ptasi dziób i ponownie wziął zdobycz do pyska, by wrócić do azylu. Uwinął się z tą misją dosyć szybko, choć zapewne pierwszy patrol zdążył już dawno wyruszyć.

Komarza Łapa wrócił na wysepkę, gdzie zastał Fląderkę leżącą na posłaniu i wylizującą właśnie swoje futerko. Błota nie było w pobliżu. Srebrzysty podszedł do szylkretki i położył przed nią ptaka.

— Rarytas… — oznajmił, wskazując na niego palcem.

Pysk czekoladowej rozpromienił się w uśmiechu, gdy spojrzała na piszczkę.

— No proszę! — miauknęła, wyraźnie wzruszona gestem młodszego. — Wiedziałam, że jesteś bardzo zdolny. Szumiąca Wyspa musi dobrze cię szkolić — pochwaliła go, po czym wzięła pierwszy kęs zwierzyny. Potem kolejny, aż w końcu zjadła ją całą i oblizała pyszczek.

Uczeń wpatrywał się w nią zniecierpliwiony. Czy Centuriowa Łapa już zniknęła? Czy wreszcie będzie mógł przestać słuchać przeprosin Fląderki? Spodziewał się, że czekoladowa zaraz mu podziękuje za podarek, jednak ona milczała. Po chwili większość jej brązowych oczu pochłonęła czerń. Komar nie rozumiał, co działo się z odrzutkiem. W pewnym momencie mięśnie szylkretki zaczęły się rozluźniać, a jej głowa powoli opadła na posłanie. Jeszcze przez moment ślepia Fląderki pozostawały otwarte, lecz kilka uderzeń serca później jej powieki opadły. Czy zasnęła? Jej bok jeszcze unosił się i opadał, dając do zrozumienia, że starsza wciąż żyła. Zanim przestał się poruszać, Komar zdążył odwrócić od niego wzrok. Musiał przecież udać się na trening, więc opuścił wysepkę i skierował się w stronę azylu, gdzie zamierzał zaczekać na Szumiącą Wyspę.

[1518 słów]

Od Jesionowej Szadzi CD. Agrestu (Słonecznej Łapy)

Jesionka zaśmiała się pod nosem.
— No cóż, mi samej ciężko powiedzieć — odparła z ciepłym uśmiechem, a w moment do Agrestu dotarła reszta wesołej gromadki. — Ale jeśli mnie pamięć nie myli, to zauroczyłam się w Miodce jeszcze, gdy byłam uczniem. Bardzo lubiłyśmy wspólne wypady nad jezioro i wtedy też tak na poważnie ją pokochałam. Do dziś trzymamy pewnego rodzaju tradycję wychodzenia nad jezioro. Może zabierzemy was tam kiedyś, jak będziecie uczniami, dobrze?
Agrest wpatrywał się w nią wielkimi oczętami, słuchając opowieści z zaciekawieniem. Gdy liliowa skończyła, zastanowił się.
— A było to bardzo dawno? W sensie, jak byłaś uczniem?
— Z pewnością było to parę sezonów temu. Pamiętam, że przyszłam do Klanu Wilka pewnej Pory Zielonych Liści. Od tamtego czasu zdążyło parę pór zlecieć — odpowiedziała, układając się w miękkim posłaniu, zaraz obok ukochanej. Otarła się o nią bokiem.
— To jest szansa, że jak będę uczniem, to znajdę swojego partnera albo partnerkę?
— Wszystko czas pokaże. Nie musicie się zmuszać do miłości — zwróciła się do wszystkich pociech. — To wszystko przychodzi naturalnie i nie trzeba się spieszyć. Niektórzy są szczęśliwi bez partnera, zostawiając piórko przy sobie do samego końca, a niektórzy oddają je komuś — wyjaśniła, a cała czwórka spojrzała się na siebie nawzajem. — Mówię oczywiście symbolicznie, bo nie widziałam, żeby ktokolwiek oprócz nas miał taką tradycję — dodała.

Przed mianowaniem Smuklikowej Łapy na Smuklikowe Żądło

Jesionowa Szadź chodziła ciągle zestresowana. Po opuszczeniu żłobka czuła się, jakby wszystko leciało jej z łap. Jej polowania, podczas których zwykle była jedną z najlepszych w klanie, szły mizernie, kończąc średnio z dwoma myszami na trzy patrole łowieckie. Z tego powodu też raczej wybierała się częściej na zwykłe patrole.
Tego dnia wróciła właśnie ze sprawdzenia granic. Razem z paroma wojownikami upewniała się, czy aby na pewno ostatnio nie wkraczał jakiś intruz na ich terytorium. Na szczęście teren pozostał czysty od obcych zapachów. Gdy tylko wróciła do obozu, natychmiast skierowała się do jej ulubionego kąta w obozie. Ułożyła się w nim, zamknęła oczy i westchnęła ze stęknięciem. Ostatnie wydarzenia były okropnie przeciążające ją. Prawdopodobnie przez nie, w mniejszej lub większej skali, wyszła z jakiejkolwiek wprawy, jeśli chodziło o obowiązki.
Wtedy przed jej nosem wylądowała pulchna piszczka. Podniosła głowę, po czym zobaczyła, że dostała mysz od Słonecznej Łapy. Uśmiechnęła się słabo.
— Mamo, widziałem, że nie jadłaś od rana — miauknął. — Upolowałem ją zupełnie sam, specjalnie dla ciebie!
Jesionka poczuła, jak jej serce mięknie.
— Dziękuję, synku — wymruczała. — To takie kochane, że się troszczysz o mnie — dodała z wdzięcznością, a złoty ułożył się obok niej.
— To nic takiego, przecież jesteś moją mamą. — Uśmiechnął się, po czym podsunął kotce zdobycz. — Ale najpierw zjedz, potem bądź wdzięczna, dobrze?
Wojowniczka zaśmiała się pod nosem.
— Już, robi się — odparła, po czym schyliła się do posiłku.
Przez chwilę siedzieli w ciszy. Agrest rozglądał się po okolicy, jakby szukając jakiegoś tematu lub próbował poruszyć jakiś mniej kolorowy. Wreszcie odetchnął.
— A tak w ogóle, to jak ci idą polowania? — podpytał. — Pamiętam, jak mówiłaś kiedyś, że jesteś w tym bardzo dobra, ale ostatnio widzę, że mało przynosisz — rozwinął odrobinę. Srebrna spojrzała się przed siebie w zamyśleniu, po czym przełknęła kęs.
— Cóż, normalnie powinny iść mi dobrze… — zaczęła.
— …Ale? — dociekał uczeń.
— …Ale ostatnio coś mi niespecjalnie dobrze idą. Muszę po prostu wejść we wprawę po tak długim wypoczynku w żłobku, to tyle. — Wzruszyła ramionami, nie chcąc niepotrzebnie martwić syna. Rodzic nigdy nie powinien obarczać swoich dzieci własnymi problemami.
— No dobrze — stwierdził, po czym znowu zapadła dziwna cisza przerywana śpiewem ptaków, szumem rozkołysanych na wietrze liści i rozmowami panującymi w obozie.
Liliowa skończyła jeść, po czym westchnęła.
— Chciałbyś może, żebym ci pokazała miejsce, w którym podarowałam twej mamie pióro? — spytała z uśmiechem.
Złoty odpowiedział jej zadowolonym spojrzeniem.
— No jasne! — miauknął, po czym Jesionka podniosła się na łapy.
— Może znajdziesz kogoś ze swojego rodzeństwa, co? Pójdziemy w nieco większej grupie, tak na wszelki wypadek.
— Dobra, już lecę! — odparł, po czym śmignął do legowiska uczniów.
W tym czasie wojowniczka tylko powiedziała któremuś przechodzącemu akurat obok kotu, że ona wychodzi razem ze swoimi dziećmi. Wtedy dołączył do niej Słoneczna Łapa z Wodnikową Łapą u boku. Kotka wyglądała na wypoczętą i była w dość dobrym humorze.
— Była tylko Wodnik, ale to nic. — Machnął łapą. — Możemy iść.
— No dobrze, to za mną.

***

Jesionowa Szadź prowadziła swoje pociechy w stronę jeziora, gdzieś głębiej w terytorium. Pamiętała charakterystyczną plażę z ładnym widokiem na niebo i ten specyficzny nastrój, który tam wiecznie panował. Może była to pewnego rodzaju nostalgia związana z oświadczynami dwóch kotek? Ciężko stwierdzić.
Po drodze cała trójka rozmawiała na różne tematy. Uczniowie między innymi opowiadali o swoich treningach i tego, czego się nauczyli.
— Blednący Szalej mi pokazał ostatnio fajny chwyt. Gdy go na mnie zaprezentował, zostałam, prawie że unieruchomiona — tłumaczyła Wodnik.
— Serio? Jeju, musisz mnie tego kiedyś nauczyć! — odparł kocur.
Innymi razami rozmawiali o innych kotach.
— Zanim mama przyszła do obozu, to mama Miodowy Ul akurat wyszła na polowanie razem z Aroniową Łapą i Wąsatkowym Ruczajem — wyjaśnił Agrest.
— Mi Smuklikowa Łapa mówił, że dzisiaj Kalinowy Powiew go zabiera na trening — dodała czarnofutra.
Po paru rozmowach o różnych tematach wreszcie dotarli. Plaża nie była duża, ale drzewa po bokach bardzo ładnie tworzyły łuk, który, jak na upartego, przypominać mogło trochę serce. Gdzieś w oddali, na tafli jeziora widać było rodzinę łabędzi. Dwa dorosłe i czworo piskląt. Zupełnie tak, jak rodzina dwóch kotek.
Jesionce ciepło się zrobiło na sercu, gdy wspomniała sobie noc, której podarowała Miodce łabędzie pióro. Usiadła w dokładnie tym samym miejscu, co tamtej nocy.
— To dokładnie tutaj — wymruczała.

<Słoneczna Łapo? Podoba ci się tutaj?>

Od Moroza (Soplowej Łapy) do Jastrzębia

Niczego nie kochał bardziej, niż uczucia ciepła, które falami rozpływało się po jego grzbiecie, gdy matka czule pieściła językiem jego futerko. W tych niepewnych czasach niełatwo było jakkolwiek odczuwać przyjemność - stale nawiedzał ich lęk, a ich ciała były niezdolne do spoczynku, gdy mięśnie pozostawały w stanie napięcia, a żołądki oczekiwały na posiłek. Sroga rzeczywistość ich nie rozpieszczała, naśmiewając się z kruchego, kociego żywota, które wiodła ta młoda, opuszczona przez pomyślny los kotka, wraz ze swoim potomkiem. Otoczenie samo w sobie było odrażające.
Potwory wrzeszczały na Drodze Grzmotu, a w powietrzu unosił się smród stęchlizny, który wypełniał ich pyski, powodując paskudny kaszel. Nieciężko było się temu dziwić, gdyż już czwarty wschód słońca rozpoczynał się od gwałtownej ulewy. Nie wiedzieli już, gdzie znaleźć mogli schronienie, bo każda przystań koniec końców traciła swoją użyteczność. Błądzili bezcelowo, aż nie znaleźli miejsca, w którym zatrzymali się na chwilę; małego zadaszenia przy okolicznym budynku Dwunożnych, z którego wydobywały się straszliwe hałasy.
Lubił czuć, jak ciepło wydobywające się z pyszczka Groteski przyjemnie owiewało jego zesztywniałe od mrozu uszy. Dodawało mu to poczucia siły i pewnego spokoju - tak naprawdę ciężko było to tak nazwać, gdyby ktoś planował rozwodzić się nad dokładnymi definicjami tych zwrotów, lecz i tak każda chwila odprężenia była dla niego wielkim darem i ukojeniem. Bliskość matki była dla niego ważna, szczególnie gdy granice powiązań ich ciał powoli się zacierały i mógł wręcz poczuć każdy jej oddech, uderzenie serca, drgnięcie wibrysów czy drżenie krtani przy każdym słowie, jakie wypowiadała. Otulała go opiekuńczo swoim ogonem, z każdą chwilą przyciągając go coraz bliżej siebie, aż wystające spod jej skóry kości zaczęły uwierać go pod futrem. Nie wyrywał się jednak, pozwalając, aby po raz kolejny spocząć w jej ramionach, słuchając cichnącej już kołysanki na tle ciężkich, opadających z nieba kropli wody.
— Gdy ślepia zmrużysz i zmorzy cię sen, nieszczęścia już nigdy nie zdławią cię…
Zamruczał cicho z nieukrywaną rozkoszą. Była dla niego tak dobra i dawała mu tyle serca… Nie było dla niego lepszej rzeczywistości.
Podniósł głowę, aby otrzeć się o pyszczek matki – pokazać swoją wdzięczność, uwidocznić, jak wiele to dla niego znaczyło. Nie minęło jednak nawet uderzenie serca, gdy gwałtownie się zerwał. Tam, gdzie powinny być osadzone jej piękne, błękitne oczy, widział jedynie dwie, bezdenne, czarne otchłanie, które wwiercały się w jego ślepia, dając wrażenie, jakby chciały go omamić. Pysk rozszerzony był w szatańskim uśmiechu - ostre, żółte kły lśniły w świetle księżyca, a gęsta ślina zmieszana z krwią spływała jej po podbródku. Nie, nie, nie… To przecież nie mogła być prawda.
— Mamo? — rzucił cichutko, niemal płaczliwie, niepewnie, krok za krokiem wycofując się w tył.
Potwór przechylił swój łeb niczym wilczur, który chciał dokładnie obejrzeć swoją ofiarę, nim ta zostanie przez niego rozszarpana. Stworzenie wyglądało… Bezosobowo. Brutalnie.
— Halo?
Pomiot rzucił się do pogoni. Już po chwili tkwił przy kocięciu, człapiąc pyskiem, wyrywając zakrwawione futro z końcówki jego ogona. Moroz nie miał czasu; goniła go śmierć we własnej osobie.
— Mamo… Mamo… Gdzie jesteś… — łkał, a ciężkie łzy rozpływały mu się po całym licu, gdy szarżował przed siebie, najszybciej, jak potrafił. Ziemia bębniła mu pod łapami, które ślizgały się po zmoczonej kostce brukowej podczas jego ucieczki poprzez ciasne alejki. Nie mogło to jednak trwać wiecznie, zabrakło mu oddechu, a sam przystanął bezradnie, czekając, aż bestia wróci. Minęła chwila. Dwie. Później trzecia i jeszcze więcej, lecz po stworzeniu nie było śladu. Jego oddech się uspokajał. Musiał coś zrobić z tą sytuacją, poradzić sobie… Odwrócił się, a jedyne, co dało się słyszeć, to jego wrzask, gdy zdał sobie sprawę, że w jego stronę pędził właśnie potwór z Drogi Grzmotu.

***

Obudził się z sercem wybijającym tak szalony rytm, iż wydawało mu się, że zaraz wyrwie się z piersi. Przez całe jego ciało przechodziły ciarki, a przednie łapy ledwie utrzymywały ciężar tułowia, które było nienaturalnie spięte. Wszelkie próby rozluźnienia zdawały się w ogóle nie działać. Wziął głęboki, drżący oddech i zamknął powieki, aby spróbować jakkolwiek się uspokoić. Nadal miał szkaradne stworzenie przed oczami; pomiot, który wyżerał jego matkę od środka. Coś, co tak naprawdę nie powinno istnieć. Nie wiedział, dlaczego istota odwiedziła go we śnie… Może wyczuła jego lęk, zdystansowanie, wyrzuty sumienia, które go prześladowały. Nie rozumiał, z jakiej racji musiał ponownie cierpieć. Już samo to miejsce było dla niego koszmarem, a co dopiero… to coś.
Nie chciał tu przebywać. Został tu zaciągnięty wbrew swojej woli, aby w teorii rozwijać się pod pilnym okiem doświadczonych wojowników, uczyć się jakiegoś głębszego poczucia sensu i działania sumienia, a jednak czuł całkowitą pustkę. Brak mu było w sercu jakichkolwiek chęci. Nowe imię. Nowa kultura. Nowe koty, zwyczaje i styl wypowiedzi, inne zasady, różnorakie obostrzenia. Jednak to nie istnienie świeżych konkretów go dobijało, a raczej odcięcie od tego, co już było mu znajome i bliskie. Desperacko pragnął powrotu Groteski, uczucia spokoju, które otulało go, gdy ta przytulała go do swojej piersi. Miarowy oddech śpiących uczniaków z legowiska wcale nie poprawiał mu humoru, a raczej pokazywał, że nigdy nie da rady całkiem się dopasować. Nie wiedział, czy kiedykolwiek czeka go przespana noc – na pewno nie w ciągu najbliższych księżyców. Był pewien, że istota wcale nie pojawiła się w jego umyśle bez powodu. Przeczuwał, że będzie do niego nawracać co noc – tyle razy, aż w końcu zapomni, jak wyglądał spokój i komfort.

***

Gdy przemierzał obóz, każde spojrzenie, jakie na nim spoczywało, niesamowicie mu ciążyło i wręcz przygniatało do podłoża, powodując, iż jego sylwetka mimowolnie pochylała się ku ziemi. Nie czuł się tu bezpiecznie, zresztą nie miał pojęcia, czy kiedykolwiek się zadomowi. Wszystko było takie… gwałtowne. Ostre. Koty się tu nie uśmiechały; głównie spotykał wojowników o pustych, martwych oczach, a kroczyli oni przed siebie w jednym, machinalnym rytmie. Przygnębiało go to. Czuł się, jakby oglądał puste, cielesne skorupy, które ledwie utrzymywały swój kształt. Brak tu było z wierzchu miłości, a niechęć i zawód stale wisiały w powietrzu, jak chmury, które czekały, aby tylko spuścić swój pierwszy obfity deszcz.
Nadal do nikogo się nie przywiązał. Każdy był mu obcy – może prócz Tropiącej Łaski, z którą zdążył się w miarę zapoznać podczas pobytu w uwięzi, Zalotnej Gwiazdy, która tak naprawdę w całym klanie uznawana była za postać posągową, i… właśnie. Białego Barszczu. Już samo to imię sprawiało, że odczuwał jeszcze większą chęć na wydostanie się z tego miejsca. Została ona bowiem określona mianem jego mentorki, przyjmując na barki odpowiedzialność, jaką było wyszkolenie go na wojownika. Nie dowiedział się o niej jeszcze zbyt wiele, lecz pierwszy – i dotąd jedyny – trening uświadomił mu, że raczej nie będą w zbyt dobrych stosunkach.
Tęsknił za gwarem miasta, dźwiękiem sunących potworów, za stromymi dachami, które nieraz stawały się źródłem rozrywki, za śmietnikami, które tak pięknie pachniały… Za kotami, które groziły morderstwem. To było jego miejsce. Może nie zawsze bezpieczne, lecz mimo wszystko pragnął tam powrócić, bo Klan Wilka powoli zamieniał się w miejsce jego wygnania. Ba, można by stwierdzić, że w zasadzie nikt go tam nie przetrzymywał na siłę, mógł stamtąd uciec, kiedykolwiek naszłaby go ochota. W rzeczywistości jednak nie wszystko było tak proste, jak mogłoby się wydawać – od dziecięctwa bowiem jedyne, na czym mu zależało, to było szczęście jego matki. Cóż więc mógł uczynić, wiedząc, iż jego rozwój w tym miejscu był jej ostatnią wolą? Zgodził się on sumiennie wypełniać narzucone mu powinności, pokornie wysłuchując próśb i nakazów.
Tak też, jak widać, czynił. Jego pierwszym poważnym zadaniem było wymienienie legowisk w żłobku, aby zadbać o higienę młodych kociąt i ich wyczerpanych matek. W głębi duszy rad był z tego, pocieszając się, iż nareszcie zrobi coś pożytecznego, odganiając natrętne myśli, które go bez przerwy prześladowały. Z mchem w pysku skierował się więc w kierunku rozłożystego krzaku, a gdy się zbliżył, z radością zauważył, że nie będzie musiał chodzić po materiały po dwa razy. Znajdowało się tam tylko jedno łoże, z którego z nagłym pośpiechem i przepraszającym uśmiechem powstała jasna szylkretka, aby umożliwić mu pracę. Czym prędzej schyliła głowę i wyszła z Kociarni, pozostawiając teren pracy całkiem opustoszały… Tak mu się przynajmniej wydawało. Nie znał jej, lecz w głębi serca potrafił docenić ten czyn, dzięki któremu mógł nadal pozostać w milczeniu. Krótko skinął głową w podzięce i nareszcie wszedł do środka.
Pierwszy raz znalazł się w tym miejscu, a co za tym szło, musiał się rozejrzeć. Położył ostrożnie mech na ziemi, jego wzrok obiegł jak najszybciej całe listowie i piaszczystą ziemię. Na niczym nie skupił się jednak szczególnie, ponieważ jego uwagę zabrał jeden konkretny szczegół. W kącie siedział mały, bury kociak, na oko w wieku jednego lub dwóch księżyców. Soplowa Łapa przez chwilę nawet zastanawiał się, czy mu się nie przewidziało (mógł być to przecież jakiś kłębek zeschłej trawy), lecz gdy niewyraźny cień poruszył się odrobinę, przez chwilę dało się widzieć piękne, jaskrawe, pomarańczowe ślepia. Srebrny tkwił tak chwilę bez ruchu, nie odzywając się słowem. Nie wiedział, jak zareagować, chwilowo całe ciało wydawało mu się całkiem oderwane od podświadomości. Postarał się jednak dość szybko wziąć w garść. Gdy zdał sobie sprawę, że jego pysk mimowolnie się uchylił, natychmiast go zamknął. Reakcja jego członków wydawała mu się niezrozumiała, całe to nagłe zesztywnienie łap wprowadzało go w konsternację. Nie chciał wyjść na idiotę, odrzutka, przyszedł tu w jasnym celu... Pierwsze uczniowskie zadanie. Z jakiegoś dziwnego powodu nagle przestało go to cieszyć. Po prostu bał się szczerze myśleć o tym, jakie uczucia go wiązały z tym treningiem. Biały Barszcz była wredna i bezczelna, już zdążył doświadczyć na własnej skórze jej dyscypliny, która, no cóż... Nie była ani zadowalająca, ani skuteczna. Nienawidził tego miejsca, nienawidził kotów, które tutaj żyły, nienawidził każdego liścia, każdego źdźbła trawy, każdego ziarnka piasku, które spoczywało pod jego łapami. Tęsknił za matką. Tęsknił za jej oddechem. Głosem.
Strzepnął uchem, jak gdyby próbował pozbyć się natrętnych myśli. Obiecał sobie, że nauczy się nad nimi panować. Był zobowiązany do dotrzymania słowa, tak też postarał się wyciszyć. Musiał dać sobie nareszcie spokój.
Oderwał wzrok od burego kocięcia, odwrócił się od niego nieznacznie i bez słowa wziął do pyska kawałek zużytego mchu. Nie usłyszał, nawet gdy pomarańczowooki się poruszył.
— Jesteś tu nowy, prawda? — zapytał ze swojego miejsca w cieniu, kierując swoje spojrzenie ku Soplowej Łapie. To uczucie intensywnej oceny wzrokowej szczerze go niepokoiło, lecz starał się tego, w razie możliwości, nie pokazywać. Wolał skupić się na powierzonym mu zadaniu i najszybciej, jak tylko było to możliwe, opuścić żłobek, całkiem zapominając o zajściu. Coś jednak mówiło mu, że nie mógł pozostawiać młodziaka bez odpowiedzi.
— Mhm — mruknął pod nosem, kontynuując ze staraniem swoją napoczętą pracę. Jego łapy powoli usuwały pogniecione i przepocone skrawki rośliny, aby następnie uzupełnić je świeżą wersją. — Ja nowy, a ty stary.
W jego głowie miało to być bardzo śmiesznym żartem, lecz wyszło to raczej... Żałośnie. Nie miał pojęcia, jak się nastawić do młodszego, doskonale wiedząc, że najprawdopodobniej to będzie ich ostatnia wymiana zdań. Z drugiej strony, mógł palnąć jakąkolwiek głupotę, bo i tak nie uważał, że ktokolwiek będzie skupiony na tym, co mówił – a tym bardziej na tym, czy miało to jakikolwiek bogaty przekaz.
Kącik jego warg mimo wszystko uniósł się minimalnie, tworząc odległy cień uśmiechu. Nagle tknęła go chęć wykorzystania tego nikłego kontaktu, aby przeprowadzić choć jedną ciekawą rozmowę. Ostatnio niewiele rzeczy go cieszyło, a teraz kontynuacja konwersacji była ułatwiona, bo to nie on wypowiedział pierwsze słowa, a teraz wszystko mogło pójść szybko i zgrabnie. Nie zdążył nawet pomyśleć, nim z jego pyska wypłynęła absurdalna i całkowicie idiotyczna idea.
— Zastanawiałeś się kiedyś, jak załatwiają się węże? — zagaił. — W sensie, no wiesz. To takie głupie i prymitywne stworzenia.
Burasek zastrzygł uszami. Jego lico pokryły niewielkie zmarszczki wyrażające szczere zamyślenie, które dość prędko się wygładziły. Uczniowi przyszło na myśl, że kociak wyglądał z tym wyrazem mordki dość… infantylnie, może nawet uroczo. Młodszy dotąd słuchał go w milczeniu, jednak w pewnym momencie, niemal na czas mrugnięcia oka, jego pyszczek się skrzywił, może w niesmaku, niechęci. Na szczęście grymas zniknął tak szybko, jak się pojawił. Soplową Łapę to uspokoiło, bo raczej nie pocieszyłby go fakt istnienia skwaszonego kociaka, który mógłby naskarżyć na niego matce. Niebieskooki zdecydowanie mógłby skończyć z laniem od Białego Barszczu.
— Widziałeś kiedyś węża? — padło jednak niespodziewane pytanie.
— Raz — przyznał, wewnętrznie rozczarowany, że został tak łatwo spławiony. Miał ochotę się podroczyć, choćby ten jeden, jedyny raz. Młodziak chyba po prostu nie był w nastroju. — Ale tylko przelotem. Potwory po nim deptały, a ja miałem zakaz zbliżania się do Drogi Grzmotu. Wcale nie wyglądał groźnie.
Namyślał się przez chwilę, przerywając przerzucanie szczątków, jakie pozostały z legowisk. Ten czas jakoś minął szybciej, niż z początku się spodziewał.
— Chciałbym takiego zjeść. Jestem ciekawy, jak smakuje jego mięso — dorzucił przez niepokojącą martwą ciszę, która zapadła na kilka uderzeń serca. To milczenie zaczynało go martwić.
Buras przekrzywił głowę.
— Da się zjeść węża? To one nie są trujące?
— Pierwszy kęs oddałbym tobie. Przecież nie mogę się narażać — parsknął. Ta rozmowa zaczynała go cieszyć… Trochę dziwne uczucie. Już kilka razy zamierzał ją urwać, a jednak… Nadal mówił. Może nie było to poczucie komfortu, do jakiego dążył, ale mimo wszystko czuł się naprawdę dobrze. Nie martwił się, że jego słowa będą oceniane, a sam bez lęku stosował zachęcające do rywalizacji, choć w założeniu kulturalne, zaczepki. — Nie jesteś cykorem, no nie?
Pomarańczowooki położył po sobie uszy ze złością. Najwyraźniej nie wyczuł żartobliwego tonu – zresztą Soplowa Łapa mógł za to winić jedynie siebie, bo to od niego wychodziły wszystkie te słowa. Mimo wszystko jednak nieco go to zirytowało, powierzchowne myślenie budziło w nim niechęć.
— Nie jestem mysim móżdżkiem — syknął kociak, minimalnie wysuwając pazury.
Może z premedytacją, a może nie, przeniósł wzrok z ucznia na obóz, jak gdyby w niezadowoleniu. Brał on wszystko bardzo… dosłownie. Naiwnie.
— Nie no, jasne — odpowiedział srebrny, powstrzymując kolejne słowa, które cisnęły mu się na język. Z pewnością szyderstwo nie pomogłoby mu w tej sytuacji. Miał ochotę wyrzucić z siebie wszystko, co sądził o jego nastawieniu do życia, a jednak coś go powstrzymało – może jakieś ciche przeczucie, że to nie czas i nie miejsce na to. Nie zawsze potrafił zamilknąć, więc był wdzięczny, że tym razem się to udało. Na szczęście kociak chyba powoli się uspokajał, nadal z odrobiną zaciekawienia łypiąc na niego okiem. Nie był już tak otwarty, jak chwilę temu, jednak zmniejszenie jego irytacji było pocieszające.
— Jak to jest być uczniem? Jak to jest być… z zewnątrz? — niespodziewanie z jego pyska wylała się lawina słów, przez którą Soplowa Łapa zastrzygł uszami. Malec przerwał na krótką chwilę, ale potem kontynuował zadawanie pytań. — Kto jest twoim mentorem? Masz jakichś kolegów w legowisku? Jacy oni są? Co ostatnio robiłeś na treningu?
Mimo prędkości tych zapytań, mimo wszystko nie brzmiał na ani trochę podekscytowanego rozmową. Trochę jakby mówił od niechcenia albo w zamyśleniu. Nie wydawało się to logiczne, a jednak jego słowa zdawały się nie odzwierciedlać tego, co miał w głowie… Dziwne. Może jednak uczeń się mylił – było prawdopodobieństwo, że ocenił młodszego zbyt pochopnie. Bo co, jeśli to nie była powierzchowność, a czyste ukrywanie emocji?
— A... Trening, tak. — Soplowa Łapa dopiero chwilę później przypomniał sobie o pytaniu. Mimowolnie w jego sercu zatlił się smutek, pojedyncze pchnięcie, które sprawiło, że prawie niezauważalnie spuścił łeb. Wiadomo, młodziak pewnie nie miał pojęcia o jego historii, jak się tu w ogóle znalazł. Myślenie o odłączeniu od matki nadal go dręczyło. Nie potrafił skupić się na jasnych stronach, gdy wszystkie jego myśli były zapchane cierpieniem. Uznał, że musi jakoś zbyć te wszystkie pytania, bo jak miał mu odpowiedzieć? — Jest w porządku. Wiele się dowiaduję.
Pomarańczowooki znowu wykrzywił się w irytacji, a srebrny był pewien, że jego spojrzenie zawierało nie mniej jadu, lecz nie bardzo mógł do tego dotrzeć przez fakt, że tamten nadal pusto kierował swoje ślepia ku wyjściu ze żłobka. Kocurek ofensywnie spuścił swoje uszy, a jego kołyszący się ogon zaczął powoli przyspieszać.
— Słyszałem to już od innych uczniów — miauknął z wyrzutem. — A jak nie jesteś z Klanu Wilka, to skąd jesteś?
To już było zdecydowanie przelanie czary goryczy. Oj tak, burasek wiedział, gdzie trafić, aby zabolało… Zdecydowanie. Soplowa Łapa nawet nie zdążył dostrzec, kiedy jego serce rozpaliła obezwładniająca wściekłość. Jak on śmiał? Dlaczego zadawał tak idiotyczne i prywatne pytania? Miał ochotę śmiać się gorzko, poruszyć jazgot histeryka, który tracił jasność myślenia. Nie potrafił jednak. Przed oczami miał obraz szlochającej, bezwładnej matki, która błagała go, aby nie unosił się gniewem. Lecz jak miał się zachować, gdy rozżalenie i tęsknota rozsadzały jego klatkę piersiową? Obrócił się gwałtownie, a jego spojrzenie nabrało surowej intensywności. Nie był w stanie wydobyć krzyku ani zaszlochać. Miał wrażenie, że teraz po prostu jego krtań się zamknęła. Może i lepiej.
— O co ci w ogóle chodzi? — syknął twardo. Na jego pysku nie było widać wściekłości, jedynie chłodną niechęć. Już nie pragnął ciągnąć rozmowy. Praca zresztą była już wykonana. Co on sobie myślał, zatrzymując się tutaj? Był zwyczajnie naiwny. — Nie dość, że ciągle ci coś nie pasuje, to za bardzo się zapuszczasz w strony, w które nie powinieneś.
Westchnął ciężko. To już było za wiele. Nie czekał na odpowiedź. Po prostu wziął do pyska zużyty mech i wyszedł jak gdyby nigdy nic.

***

Kolejny trening minął. Nie potrafił nawet szczególnie myśleć o tym, co się na nim działo. Nadal buzowały w nim emocje, gniew i czyste rozgoryczenie. Myślał, że tamta rozmowa będzie dla niego dobrym początkiem w klanie, a jednak mylił się. Chciał się dopasować, odkryć jakiś większy sens, a skończył całkiem bezradnie… Cóż, nigdy nie był najlepszym rozmówcą, ale ten pierwszy raz poczuł się, jakby rzeczywiście zaczął się przyzwyczajać. Jakim cudem mógł się tak strasznie pomylić? Biały Barszcz trochę sobie pokrzyczała, zarzuciła mu pyskowanie i spuściła mu manto. Szczerze? Nieszczególnie go to obchodziło. Należało mu się. Rzeczywiście był tego dnia nieznośny, co też nie znaczyło, że mentorka musiała być w świetnym humorze i dać mu spokój. Cóż, niech atakuje. Może prędzej czy później się jej znudzi i uzna, że to już pora na zakończenie tego błędnego koła. I tak w to wątpił.
Z bójki powrócił z poranionym ogonem. Kotka musiała za niego szarpnąć, i to z dość dużą siłą, gdyż był on zbroczony krwią. Soplowa Łapa nie odczuwał bólu, nawet nie próbował się nad tym zastanawiać, po prostu skierował się do medyka. Mógł to przecież załatwić szybko i bez zbędnych ceregieli, aby mieć jeden powód mniej, o którym musiałby myśleć. A miał ich niestety dość wiele. W kółko nawracały do niego uporczywe pytania na temat porannego spotkania, jakieś rzeczy, których nie doprecyzował. Nie podobało mu się to. Chciał to zostawić za sobą – a jednak ciągle głowił się nad tym, jak w ogóle miał na imię tamten kociak.
Westchnął cicho. Ciężka sprawa…
Schylił się w wejściu do legowiska do medyka, lecz nim całkiem wszedł, błysnęła mu myśl: “Przynajmniej będę miał o czym myśleć, jeśli tamta paskuda znowu sprawi, że mój sen będzie niespokojny”.

Wyleczeni: Soplowa łapa

<Jastrzębiu?>

[3058 słów]

Nowa członkini Klanu Gwiazdy!

FLĄDERKA

Powód odejścia: Decyzja właściciela

Przyczyna śmierci: Otrucie wilczymi jagodami przez Komarzą Łapę

Odeszła do Klanu Gwiazdy!

Od Fląderki CD. Komarzej Łapy

Fląderka pokiwała głową, pojmując, co kryło się za słowami wypowiedzianymi przez jej syna. Jeden ze starszych Klanu Nocy musiał zasnąć snem wiecznym. Tylko kto? Wątpiła, aby Komarza Łapa znał tożsamość tego kota. Może tym kotem był Rysi Bór lub Siwa Czapla? Mieli w końcu bardzo dużo księżyców na karku. Albo może odszedł ktoś z rodziny królewskiej? W końcu Spopielona Alga również mieszkała w legowisku starszych i chyba nawet była starsza od dwójki kocurów, o których Fląderka pomyślała. Obiecała samej sobie spróbować się tego dowiedzieć przy następnej wizycie w obozie.

Na razie jednak zbliżyła się do Komarzej Łapy, zajmując miejsce na fragmencie jego posłania. Poprosiła, aby ten się nachylił w jej stronę, co kocur posłusznie uczynił. Przejechała językiem po jego łebku, chcąc pocieszyć kocura w związku z tym, czego był świadkiem, nawet jeśli niespecjalnie wydawał się poruszony śmiercią starszego.

Z tego, co zdołała w przeciągu dwunastu księżyców zauważyć, jej synka mało co było w stanie poruszyć. Komarza Łapa różnił się od pozostałych kociąt, swojego rodzeństwa i innych młodych, które miała okazję obserwować w przeciągu całego życia. Mimo to był jej kochanym synkiem, podobnie jak Umykająca Łapa. Oboje byli różni, oboje nie raz sprawiali, że się zamartwiała o ich przyszłość, ale obu kochała całym swoim sercem.

~~~

Fląderka wraz z Centuriową Łapą udała się na główną wyspę Klanu Nocy. Odrzutkowi zostały przydzielone nowe obowiązki wraz z nową porą, na których dźwięk liliowa szylkretka zjeżyła sierść. Na szczęście Rogata Gwiazda nie skomentował zachowania siostry odrzutka, pozwalając, aby obie czym prędzej przystąpiły do wykonywania swoich zadań. Centuriowa Łapa niechętnie wyławiała z oczka glony, sycząc na każdego kota, który znajdował się zbyt blisko niej, tymczasem Fląderka skupiła się na wyrywaniu chwastów.

— Chyba twoja cóleczka chce z tobą polozmawiać... — zaśmiała się szyderczo Centuriowa Łapa, uderzając łapą w taflę wody.

Fląderka uniosła spojrzenie znad sterty wyrwanej roślinności, napotykając spojrzenie pomarańczowych oczu Centuriowej Głuszy. Czarno-biała kocica spoglądała w stronę matki z wyższością, przyjmując bardziej elegancką pozę, gdy tylko udało im się złapać kontakt wzrokowy. Po prostu stały tak i się na siebie patrzyły, dopóki czarno-biała nie strzepnęła ogonem, oddalając się wraz z dwójką wojowników, najprawdopodobniej na patrol łowiecki.

— Oj, chyba jednak nie... — Centuria wzruszyła ramionami, a Fląderka ponownie skupiła spojrzenie na chwastach.

~~~

Fląderka z uśmiechem na pysku przyjęła piszczkę sprezentowaną jej przez syna. Był to mały ptaszek, jednak według Komarzej Łapy był to najprawdziwszy rarytas. Kocicę ten mały gest doprawdy uradował, tym bardziej że młody uczeń sam zapolował na piszczkę z myślą o niej. Najwidoczniej niepotrzebnie się o niego zamartwiała. Treningi z Szumiącą Wyspą dobrze działały na jej srebrzystego synka, który za niedługo najprawdopodobniej będzie mógł otrzymać wojownicze miano.

Bez zawahania wgryzła się w piszczkę, nie podejrzewając ani przez moment, że wewnątrz ptaka kryła się trucizna, czyniąc tym samym ten posiłek jej ostatnim.

~~~

“W Klanie Gwiazdy kot może przybrać taką postać, w jakiej czuł się najszczęśliwszy za życia — może wyglądać jak młody, pełen sił kot lub zachować wygląd sprzed wypadku, choroby czy innego wydarzenia, które zmieniło jego ciało. Jest wolny od bólu, trosk i zmartwień, a jego dusza zaznaje wiecznego spokoju”.

Przed małą kotką znajdował się nieznajomy kot. Jego futro przypominało barwą wilgotną korę starych drzew i było poprzecinane bielą. Między szorstkimi kosmykami migotały drobne, srebrzyste gwiazdki, które delikatnie rozświetlały jego sylwetkę przy każdym ruchu. Na jego sierści można było dostrzec subtelny, niebiański blask, jakby osiadł na niej pył z najdalszych zakątków gwiezdnego firmamentu. Był piękny, otoczy aurą wiecznego spokoju.

Podszedł do Fląderki nieśpiesznie, a gdy znalazł się tuż obok, delikatnie musnął jej bok swoim ogonem, po czym owinął go wokół niej. Był od niej odrobinę większy, toteż kociak musiał zadrzeć łebek wysoko do góry, by móc spojrzeć mu prosto w oczy. Jego spojrzenie było pełne ciepła, a gwiazdki migoczące w jego futrze zdawały się rozświetlać ich sylwetki.

Czując ogarniający ją spokój i bijące od niego ciepło, przymknęła powoli powieki. Mogła wreszcie odpocząć, odłożyć na bok wszelkie troski i pozwolić sobie na chwilę ulgi. U jego boku nie musiała się już niczego obawiać.

<Komarza Łapo?>

🎻🦟

Od Aroniowej Łapy

Jakiś czas po mianowaniu Smuklika…

Smuklikowe Żądło.

Samo imię brata zdawało się ostatnimi czasy rozbrzmiewać w obozie częściej niż dawniej. Nie było w tym zresztą niczego dziwnego — jego mianowanie na wojownika, a także wszystko, co do niego doprowadziło, uczyniło ze Smuklika kota, o którym trudno było nie rozmawiać. Przecież nikt nigdy nie słyszał o tym, by kot otrzymał rangę wojownika przed ukończeniem dziesięciu księżyców. Jedni wspominali jego odwagę, podczas gdy inni słuchali tych opowieści z niemal nabożną uwagą, jak gdyby w każdym szczególe kryło się potwierdzenie, że od samego początku był przeznaczony do czegoś większego.

Aronia słyszał te rozmowy wielokrotnie. Niekiedy przysłuchiwał się im z pozorną obojętnością, innym razem wtrącał kilka słów, przybierając ton pełen dumy, który wydawał mu się najbardziej odpowiedni dla wspierającego brata. Przecież powinien się cieszyć. Smuklikowe Żądło należał do jego rodziny, a jego sukces nie odbierał niczego pozostałym kotom. Tak przynajmniej próbował sobie tłumaczyć, ilekroć pochwały kierowane pod adresem brata pozostawiały w jego wnętrzu nieprzyjemne, trudne do nazwania ukłucie.

Nie chodziło przecież o to, że życzył mu gorzej. Nie pragnął, by Smuklik poniósł porażkę, ani nie uważał, że jego osiągnięcia były niezasłużone. Przeciwnie — Aronia potrafił dostrzec, ile wysiłku musiało kosztować go dojście do miejsca, w którym obecnie się znajdował. Mimo to, im dłużej przyglądał się uznaniu, jakim cieszył się brat, tym wyraźniej dostrzegał własny brak. Nie był to brak umiejętności, przynajmniej nie taki, który dałoby się zmierzyć liczbą opanowanych technik czy poprawnie wykonanych zadań. Było to raczej poczucie, że w jego życiu nie wydarzyło się dotąd nic, co mogłoby sprawić, by inni spojrzeli na niego z podobnym podziwem.

A przecież on również chciał zostać zauważony.

Ta myśl nie była nowa, choć Aronia rzadko pozwalał sobie wypowiadać ją wprost, nawet we własnych myślach. Zwykle ubierał ją w znacznie szlachetniejsze słowa: chciał być przydatny, chciał przynosić chlubę klanowi, chciał udowodnić, że można na nim polegać. Wszystko to było prawdą, lecz nie stanowiło całej prawdy. Pod tymi pragnieniami kryło się coś bardziej osobistego, niemal wstydliwego: potrzeba, by jego imię również coś znaczyło. By nie ginęło wśród wielu innych, przywoływanych bez szczególnego namysłu.

Poruszył lekko łapą, przesuwając pazurami po suchej ziemi. Drobne grudki podłoża rozsunęły się na boki, pozostawiając po sobie płytkie bruzdy. Aronia przyglądał się im przez chwilę, jak gdyby właśnie wśród tych niepozornych śladów miał odnaleźć odpowiedź na dręczące go pytanie.

Jak właściwie osiąga się coś takiego?

Czy wystarczy być odważnym, kiedy nadarzy się ku temu okazja? A może należało wyróżniać się już od pierwszych księżyców treningu, wykazywać inicjatywą, podejmować wyzwania, których inni woleliby unikać? Smuklik miał za sobą własną drogę, pełną zdarzeń, które uczyniły go kimś rozpoznawalnym. Aronia nie mógł jednak po prostu przejść jej ponownie, odtwarzając każdy krok brata z nadzieją, że na końcu czekać będzie na niego równie wielkie uznanie. Nawet gdyby spróbował, nie stałby się przez to Smuklikowym Żądłem. Byłby jedynie jego cieniem, a przecież właśnie tego pragnął uniknąć.

Mimo to trudno było mu nie zastanawiać się, co brat zrobił inaczej.

Może od początku wiedział, czego chce? Może nigdy nie wahał się, czy podoła zadaniu, ani nie zastanawiał się, jak zostanie oceniony przez innych? Aronia próbował wyobrazić sobie Smuklika w podobnym położeniu, w jakim sam się znajdował — siedzącego z dala od pozostałych, rozważającego każde możliwe rozwiązanie i szukającego w myślach właściwej drogi. Obraz ten wydawał mu się jednak dziwnie niepasujący. W jego wyobraźni brat zawsze pozostawał kimś pewnym siebie, kimś, kto potrafił przyjąć na barki ciężar oczekiwań i nie pozwolić, by przygniótł go do ziemi.

Spuścił wzrok.

Mógł się bardziej postarać.

Mógł uważniej słuchać Wąsatkowego Ruczaju podczas treningów, ćwiczyć poznane techniki, aż przestaną wymagać od niego każdorazowego namysłu, i wykorzystywać każdą nadarzającą się okazję, by udowodnić swoją wartość. Nie musiał czekać na wielkie wydarzenie ani wypatrywać chwili, która odmieni jego życie. Być może sukces nie przychodził w jednym, przełomowym momencie, lecz składał się z wielu drobnych decyzji, których znaczenie dostrzegało się dopiero po czasie.

Brzmiało to rozsądnie. Nawet pocieszająco.

A jednak zaraz pojawiła się kolejna wątpliwość: czy to wystarczy?

Mógł być pilnym uczniem, sumiennym wojownikiem i kotem, na którym inni polegali. Mógł wykonywać swoje obowiązki bez narzekania, zgłaszać się do pomocy, a nawet podejmować się zadań, których nikt inny nie chciał wykonać. Czy jednak właśnie tak rodziła się wyjątkowość? Czy pośród wszystkich kotów, które każdego dnia starały się służyć klanowi najlepiej, jak potrafiły, można było zostać zapamiętanym jedynie dzięki wytrwałości?

[716 słów]

Od Aroniowej Łapy CD. Wąsatkowego Ruczaju

Aroniowa Łapa zatrzymał się na moment, gdy ta postanowiła się do niego odezwać, a jego zielone oczy powędrowały ku opatrunkowi, który zdążył już wcześniej przykuć jego uwagę. Nie wiedział, co dokładnie stało się z łapą Wąsatkowego Ruczaju, jednak skoro sama zdecydowała się odwiedzić medyka, musiało jej to dość mocno dokuczać. Przez chwilę przyglądał się pajęczynie oplatającej staw, próbując wyobrazić sobie, jak poważny mógł być uraz.

— W takim razie mam nadzieję, że Mroczni Przodkowie okażą się łaskawi. Nie chciałbym stracić pierwszego treningu… Przyznam, że liczyłem na nieco bardziej widowiskowy początek naszej wspólnej przygody! — odparł z rozbawieniem, odwzajemniając szeroki uśmiech mentorki.

— Widowiskowy początek? Spodziewałeś się, że od razu rzucę cię na głęboką wodę i każę walczyć z trzema wojownikami naraz? — zaśmiała się Wąsatkowy Ruczaj, wyraźnie podchwytując jego żart. — Spokojnie, jeszcze zdążysz się przekonać, że szkolenie nie zawsze jest tak ekscytujące, jak mogłoby się wydawać!

Niebieski kocurek poruszył wąsami, a na jego pysku pojawił się nieco szerszy uśmiech. Przez moment wyobraził sobie podobną sytuację i musiał przyznać, że perspektywa zmierzenia się z kilkoma doświadczonymi wojownikami jednocześnie nie należała do szczególnie zachęcających. Nie zamierzał jednak dawać po sobie poznać, że wizja ta mogłaby go nieco przerazić. W końcu chciał sprawiać wrażenie ucznia gotowego na wyzwania, a nie takiego, który już na samym początku zastanawia się, czy aby na pewno sobie poradzi.

— W takim razie będę musiał uzbroić się w cierpliwość. Chociaż mam nadzieję, że nie zamierzasz przez pierwsze kilka dni uczyć mnie wyłącznie rozpoznawania tropów i zbierania mchu! — odpowiedział, przybierając na moment przesadnie zmartwiony wyraz pyska.

W rzeczywistości nie miał nic przeciwko poznawaniu mniej widowiskowych obowiązków wojownika. Wiedział, że nie wszystko można opanować od razu, a znajomość własnego terytorium czy umiejętność rozpoznawania śladów również mogły okazać się przydatne. Mimo to znacznie bardziej interesowała go perspektywa ćwiczenia technik walki. Chciał przekonać się, czy ma do nich talent, a przede wszystkim pokazać mentorce, że nie będzie musiała żałować przyjęcia go pod swoje skrzydła.

— Oj, nie marudź mi tutaj, Aroniowa Łapo! Wszystko po kolei. Najpierw musisz poznać podstawy, żeby później nie narobić sobie kłopotów — odparła z rozbawieniem. — Ale skoro tak bardzo ci się spieszy do walki, to może jutro zaczniemy od czegoś ciekawszego. O ile oczywiście mój staw postanowi ze mną współpracować!

— Trzymam cię za słowo! — rzucił z wyraźnym entuzjazmem, po czym zerknął na opatrunek. — Chociaż chyba powinienem życzyć powodzenia przede wszystkim twojemu stawowi.

Uśmiechnął się nieco szerzej, zadowolony, że udało mu się rozbawić mentorkę. Nie chciał jednak zatrzymywać jej dłużej, skoro najwyraźniej zamierzała już odpocząć. Zresztą, sam powoli powinien pomyśleć o udaniu się na spoczynek. Jutrzejszy trening zapowiadał się znacznie ciekawiej niż zwykle, a nie zamierzał pojawić się na nim niewyspany.

— W takim razie nie będę ci już przeszkadzał. Dobranoc, Wąsatkowy Ruczaju! Mam nadzieję, że jutro będziesz już w lepszej formie! — pożegnał się, zanim ruszył w swoją stronę.

***

Ostatnie dni płynęły dość spokojnie na kolejnych szkoleniach. Aronia spędzał czas poza treningami, rozmawiając co jakiś czas ze Słoneczną Łapą, siostrą bądź Księżycową Łapą. Jego codzienność upływała w przyjemnym, niemal jednostajnym rytmie, pozbawionym większych konfliktów oraz problemów. Wszystko zdawało się układać tak, jak powinno, jednak sam kocurek nie potrafił w pełni cieszyć się tym spokojem.

Myślami wciąż wracał bowiem do niedawnego mianowania Smuklikowego Żądła. Czy jego drugi brat naprawdę był aż takim wspaniałym bohaterem, na jakiego kreowała go Zalotna Gwiazda? Przecież to nie miało żadnego sensu! Jakim cudem Smuklikowa Łapa dokonał czegoś tak niezwykłego? Im dłużej o tym rozmyślał, tym trudniej było mu pogodzić się z faktem, że to właśnie brat znalazł się teraz w centrum uwagi. Zazdrościł mu, och, jak bardzo mu zazdrościł. Ile by dał, by znaleźć się na jego miejscu i usłyszeć podobne pochwały pod własnym adresem. Inne koty z pewnością patrzyły teraz na Smuklikowe Żądło z podziwem, może nawet z szacunkiem. A co myślano o nim? Że był zwyczajny? Przeciętny? Być może właśnie tak go postrzegano. Sama myśl o tym nie należała do przyjemnych, dlatego Aronia coraz częściej zastanawiał się, co właściwie musiałby zrobić, by również zostać kimś wyjątkowym.

Pogrążony w podobnych rozważaniach, nie zauważył nawet, kiedy na dobre stracił kontakt z otoczeniem. Dopiero znajomy głos wyrwał go z zamyślenia.

— Hej, Aronio! Rozkojarzyłeś się? — odezwała się Wąsatkowy Ruczaj.

Wąsatkowy Ruczaj parsknęła cicho, najwyraźniej nie dając wiary jego zapewnieniom. Aronia odpowiedział jej niewinnym uśmiechem, choć w duchu miał nadzieję, że wojowniczka nie postanowi drążyć tematu. Nie chciał przecież przyznawać, że zamiast skupiać się na ćwiczeniach, rozmyślał o sukcesach brata. Szczególnie że zależało mu na tym, by mentorka uważała go za pilnego i zaangażowanego ucznia.

Oczywiście, nie miał szczęścia.

— No dobrze. W takim razie najwyższy czas, żeby przetestować twoją wiedzę w praktyce.

Nie spodziewał się, że zostanie poproszony o sprawdzenie swoich umiejętności akurat teraz, zwłaszcza po tym, jak przed chwilą przyłapano go na rozkojarzeniu. Przecież nic nie pamiętał! A jeśli przez nieuwagę pomyli kolejność ruchów albo zapomni o którymś z ważniejszych szczegółów? Pewnie polegnie. Na pewno polegnie. I będzie zwlekał z mianowaniem przez jeszcze wiele księżyców. Dlaczego musiał wszystko teraz popsuć?

— Och… Już teraz? — wyrwało mu się, zanim zdążył powstrzymać tę nieco zbyt szczerą reakcję. Zaraz jednak potrząsnął głową i posłał wojowniczce lekki uśmiech. — Jasne! Możemy spróbować.

Starał się przybrać pewniejszą postawę, choć nie był do końca przekonany, czy rzeczywiście czuł się gotowy. Nie zamierzał jednak prosić o dodatkowy czas ani tym bardziej przyznawać, że wolałby jeszcze raz przejrzeć w pamięci poznane techniki. Wolał dostosować się do pomysłu mentorki i zobaczyć, jak sobie poradzi. Być może niepotrzebnie się martwił, a ćwiczenia okażą się znacznie prostsze, niż zakładał.

— Od czego zaczynamy? Mam pokazać ci którąś z poznanych pozycji, czy przygotowałaś dla mnie coś innego? — zapytał, spoglądając na nią z zainteresowaniem.

<Wąsatko?>

[923 słowa]

Od Modrogończyka

Ciąg dalszy poprzedniego opowiadania, akcja ma miejsce po przybyciu na tereny Klanu Burzy

Modrogończyk wpatrywał się z zapartym tchem w jedną ze ścian w Grocie Pamięci naznaczoną odciskami łap członków Klanu Burzy, którzy dostąpili zaszczytu wzięcia udziału w Ceremonii Dorosłości. Odcisk łapy jego ojca, jak i brata, widniał na niej. Podobnie, jak odcisk łapy dziadka, który był liderem przed Zawodzącą Gwiazdą oraz babki, która dostąpiła zaszczytu odciśnięcia łapy podwójnie w związku ze zmianą swojej ścieżki z medycznej na wojowniczą. Wujków oraz ciotek, oraz kuzynów, jak i innych dalszych krewnych łapy również pozostały odciśnięte na twardej skale.

Niestety jego siostrze, Łzawej Łapie, nie dane było pozostawić po sobie śladu w postaci odcisku, natomiast w pamięci i sercach pobratymców, jak i rodziny, wyryła się na dobre jako obiecująca uczennica medyka, będąca owocem sojuszu Klanu Burzy z Owocowym Lasem, która na własne życzenie zaprzepaściła swoją wspaniałą przyszłość.

Brązowy kocur westchnął cierpiętniczo, próbując się wyzbyć uczucia pustki w sercu. Mimo że nie popierał czynów swojej siostry, nie mógł ot, tak nagle przestać jej kochać. Martwił się o nią podobnie, jak martwił się o Psiankę. Nawet pomimo występku, którego błękitnooka się dopuściła.

Z rozmowy przeprowadzonej ze swoim ojcem, Zawodzącą Gwiazdą, oraz bratem, Milknącym Zewem, nie dowiedział się niczego nowego. No może oprócz tego, że w śmierć Rudzikowego Skrzydełka, która była de facto członkinią jego rodziny, był zamieszczany jeszcze jeden kot, niejaki Połyskliwy Kogut, który był dalekim kuzynem pomocnika szamana, jak i synem zmarłej wojowniczki. Modrogończyk nie miał okazji porozmawiać z więźniem, jednak był w stanie mu się przyjrzeć i co nieco usłyszał na jego temat. Podobno, jak Łzawa Łapa był pełnym ambicji kotem, z tym że na stanowisko przewodnika.

Innym kotem, którego udało mu się również spotkać podczas wizyty w Klanie Burzy i tym razem zamienić z nim parę słów, była Żywiczna Kropla, będąca kolejną członkinią ich ogromnej rodziny. Na upartego, gdyby Modrogończyk przysiadł, na pewno doszukałby się pokrewieństwa z innymi członkami klanu, z którymi do tej pory miał okazję spotkać się, gdy wkroczył na ojcowskie tereny. Na pewno jednym z nich była Skrzydlata Płomykówka, na którą niegdyś wpadł, nie widząc wtedy jeszcze o tym, że cętkowana była jego ciotką.

Z kociarni dobiegły piski nowo narodzonych młodych, które wybiły kocura z zadumy. Ostrożnie podniósł się z kamiennej posadzki, decydując się wejść do kociarni. Oprócz starszej kocicy, mającej pod opieką dwójkę dokazujący kociąt, spostrzegł leżącą na dużym legowisku wymoszczonym króliczym futrem burą szylkretkę z trójką osesków uczepionych jej sutków. Za fasadą troski jawiącej się na pysku królowej, gdy spoglądała w stronę swoich młodych, krył się również smutek.

Ostrożnie wycofał się w głąb korytarza, decydując się dać prywatność królowym oraz młodym. Zamierzał ponownie udać się do legowiska Zawodzącej Gwiazdy, jednak zatrzymał się przy wejściu do legowiska medyków. Odrobinę się zawahał, nim postawił duży krok, znikając w głębi lecznicy. Starsza kocica krzątała się między składzikiem a pięcioma pacjentami, którzy wymagali jej opieki.

“Och, Łzawa Łapo. Poniekąd rozumiem twoją pokrętną logikę, jak i wytłumaczenie usprawiedliwiające twój występek. Jednakże to nie do ciebie należy podejmowanie decyzji na temat życia i śmieci. Żałuję, że nie dane było nam się spotkać i porozmawiać, nim obrałaś swoją własną ścieżkę, tak odmienną od ścieżki mojej czy reszty naszego rodzeństwa”.

— Dzień dobry, Wdzięczna Firletko — zamruczał Modrogończyk melodyjnie. Starcze tlące się zielenią spojrzenie zatrzymało się na kocurze, który rozgadał się nie tyle, co po kątach, jak i również pacjentach odpoczywających na legowiskach. — Widzę, że masz łapy pełne roboty... Może mógłbym jakoś ci pomóc, skoro już i tak przybyłem do Klanu Burzy? Nalegam — dodał, dostrzegając, że kocica zwlekała z odpowiedzią.

Czuł się odpowiedzialny za występek swojej siostry, nawet jeśli nie miał wpływu na jej decyzję. Jednak więzy krwi z przestępczynią sprawiły, że nie mógł przejść obojętnie wobec jej mentorki, która do niedawna musiała sobie sama radzić z pacjentami, w szczególności nim Poziomka oraz Miodunka zasilili ich szeregi. Póki nadal znajdował się w obozie klanu swojego ojca, mógł wesprzeć chociaż odrobinę pobratymców zza granicy, tym samym zapewniając mieszkańców tutejszych terenów, że Klan Burzy może zawsze liczyć na swoich sąsiadów zza Drogi Grzmotu. Być może nawet część kotów właśnie tego od niego oczekiwała, gdyż był kocięciem z miotu sojuszniczego, jak i jednym z dwóch pozostałych w społecznościach.

Nim powrócił na tereny Owocowego Lasu, zdecydował się na jeszcze jedną rozmowę z ojcem, tym bardziej skupiając się w pełni na uprowadzonej Psiance. Brązowy podzielił się z liderem chęcią odbicia kocicy z łysych łap Dwunożnych, jednak widział, że tego typu wyprawa mogłaby narazić kolejne istnienia na niewolę w Betonowym Świecie.

— Chcę, żebyś wiedział, że jestem z ciebie dumny, Modrogończyku, podobnie jak z Milczącego Zewu — zamruczał kocur, nachylając się do młodszego. — Nie mieliśmy okazji spędzić ze sobą zbyt wiele czasu przez fakt, że żyjemy w dwóch społecznościach, a tym bardziej przeprowadzić wystarczającej ilości rozmów, aby umocnić naszą relację, jednak wiedz, że to wielki zaszczyt móc być ojcem kocura, jakim stałeś się na przestrzeni księżyców. Tereny Klanu Burzy jak zwykle pozostają dla ciebie otwarte i jeśli kiedykolwiek będziesz miał jakiś problem wymagający męskiego wsparcia lub po prostu zechcesz popatrzeć na siwiejący pysk swojego staruszka albo chociażby wspomóc Wdzięczną Firletkę, pamiętaj, że zawsze jesteś tu mile widziany.

Od Krokusowej Kruchości CD. Żywicznej Kropli

Krokusowa Kruchość pamiętała, jak Żywica była maleńkim kocięciem wtulonym w futro Ostatniego Pożaru. Od ich pierwszego spotkania, którego najprawdopodobniej młodsza wojowniczka nie pamiętała, gdyż miała wówczas kilka wschodów słońca, minęło ponad trzydzieści księżyców. Przez ten czas jedynie sporadycznie miały okazję ze sobą rozmawiać, przez co nie udało im się utworzyć żadnej bliższej relacji, jaka miała okazję utworzyć się, chociażby między cętkowaną kocicą a siostrą Krokusowej Kruchości. Czy żałowała tego? Może odrobinę. W końcu najbliższym jej z kotów do niedawna, nie licząc rodziny, był przecież Dziki Berberys. To z nim spędzała większość dni, a odkąd opuścił rodzimy klan, nie opuszczała boku matki.

— Z miłą chęcią — odparła, uśmiechając się pokrzepiająco. — I proszę, nie przejmuj się tym kwiatem... Jestem pewna, że nawet w tej formie znajdziemy dla niego jakieś zastosowanie. — Mówiąc to, schyliła się po zdeptane kwiecie tuż przed łapami Żywicznej Kropli, które ostrożnie wsunęła w dłuższe pasma sierści. — Kronikarze mogą zrobić z niego barwnik lub możemy zanieść go do Łapkowa...

Krokusowa Kruchość była niemalże pewna, że kociętom nie zrobi większej różnicy stan przyniesionej rośliny, a nawet będzie cenną pomocą dydaktyczną, aby pokazać, że niektóre przedmioty oraz rośliny mogą zmieniać swój wygląd, gdy użyje się na nich zbyt dużej siły.

— To naprawdę... bardzo dobry pomysł — zamruczała cętkowana, zdając sobie sprawę, że jej wpadka nie był wcale końcem świata, jak i również przekreśleniem rozwoju relacji z Krokusową Kruchością. Napięcie zeszło z jej ciała, a kąciki jej pyska uniosły się ku górze, w ledwie dostrzegalnym odwzajemnionym uśmiechu.

Obie kocice ruszyły wolnym krokiem w stronę Drogi Grzmotu, gdzie tereny pokrywały fioletowo-niebieskie kwiaty, tworząc kwiecisty dywan. Żywiczna Kropla, jak obiecała, pilnowała, aby nikt nie zdeptał już żadnego z kwiatów, w szczególności młodzi uczniowie, których spotkały po drodze, bo jak się okazało, urwali się z treningu i zdecydowali towarzyszyć wojowniczkom. Z jednym zdeptanym kwieciem mogły wrócić, ale z całym bukietem? Co to, to nie. Przynajmniej kronikarze byliby zadowoleni z podarków, mając zapas na kolejną porę. Na szczęście młodzież zdecydowała się pomóc starszym kocicom podczas zbiorów, dodatkowo przyozdabiając ich futra kolorowymi roślinami.

~~~

Aktualnie, kilka dni po narodzinach kociąt i rozmowie ze Skrzydlatą Płomykówką

Ostatnio przeprowadzona rozmowa ze Skrzydlatą Płomykówką nie dawała Krokusowej Kruchości spokoju. Okłamała zastępczynię, jak i przyszłą liderkę Klanu Burzy. Skłamała na temat tożsamości ojca trójki swoich kociąt. Czy dobrze zrobiła? Czy lepiej było wyjawić prawdę, łudząc się, że żaden z wojowników nie będzie patrzył na jej kocięta przez pryzmat pokrewieństwa z kotami, które zaszkodziły ich społeczności, ponadto nadszarpując zaufanie wśród współbratymców? Czy szczera rozmowa z kocicą, którą Krokus darzyła szacunkiem, przyniosłaby ukojenie w jej umyśle, jak i sercu?

Pojedyncza łza spłynęła po policzku Krokusowej Kruchości. Odkąd zdała sobie sprawę z własnych uczuć względem rudego kocura, jak i tego, że on sam ją mocno kocha, skrycie pragnęła założyć z nim rodzinę. Marzenie częściowo udało się jej spełnić, jednak nie do końca w ten sposób, jaki sobie wyobrażała. Trójka kociąt drzemała po posiłku wtulona w jej bok. Mimo to w głębi serca czuła gorycz, że kocur, którego kocha, nie mógł być przy niej i nie chciał, aby dołączyła do klanu, w którym aktualnie żył.

— Nie będzie go przy was, gdy otworzycie swoje małe oczka... Nie usłyszy waszych pierwszych słów... Nie zobaczy, jak stawiacie pierwsze kroki... — miauknęła z żalem królowa, otulając kocięta swoim ogonem.

Dostrzegając ruch w wejściu, otarła końcówką ogona mokry policzek, skupiając spojrzenie na kocicy, którą Klan Gwiazdy obdarował niezwykłą urodą. Żywiczna Kropla, trzymając mysz w pysku, weszła w głąb kociarni. Oprócz Krokus i jej kociąt nie było nikogo w żłobku; pozostałe legowiska świeciły pustkami, gdyż Dryfujący Fluoryt wraz ze Śniącym Obserwatorem zabrała starsze kocięta do Łapkowa, dzięki czemu buraska miała chwilę wytchnienia od dokazujących starszaków.

— Dziękuję, Żywiczna Kroplo. — Skinęła głową, gdy zielonooka położyła zdobycz przy posłaniu. — Pewnie tego nie pamiętasz, bo byłaś o zaledwie kilka wschodów słońca starsza od nich, ale ja również przynosiłam twojej mamie mysz, gdy urodziła cię i Bursztyna.

<Żywico?>

Od Fląderki

Fląderka ostatnio zaczęła trochę lepiej sypiać. Najprawdopodobniej była to zasługa Centuriowej Łapy, która zamieszkała na tej samej wyspie, co czekoladowe koty, pomimo faktu, że jej ciała nie zdobiło brązowe futro. Początkowo odrzutek pragnął zasugerować szylkretce, aby przeniosła się do obozu, by jej reputacja w klanie nie została nadszarpnięta, jednak z upływem wschodów słońca całkowicie o tym zapomniała. Widok siostry zwiniętej w kłębek na posłaniu, odsypiającej poranne patrole, koił serce odrzutka. Mimo że starała się zachowywać dystans między Centuriową Łapą, wieczorami na dłużej wpatrywała się w jej grzbiet ozdobiony ranami zadanymi przez pazury i kły wyder, opowiadając o tym, co na przestrzeni księżyców wydarzyło się w życiu Fląderki, jak i dziejach Klanu Nocy. Czule opowiadała o swoich kociętach, jak i czarno-białej córce, którą zdecydowała się nazwać na cześć Centuriowej Łapy.

Szylkretka w odpowiedzi prychnęła, nie będąc zadowolona, że potomkini Fląderki w przeciwieństwie do niej się poszczęściło, jak i ostatnio została mianowana na wojowniczkę. Centuriowa Łapa kipiała z zazdrości.

— To coś na mnie patzy... — prychnęła starsza, wskazując pyskiem na Komarzą Łapę, który wpatrywał się swoimi szeroko rozwartymi oczami na puste legowisko, na które również spoglądała jego matka.

— To Komarza Łapa. Mówiłam ci o nim — miauknęła Fląderka, przenosząc spojrzenie na syna. Komarza Łapa nie była chętny do rozmów ze swoją ciotką, podobnie jak sama kremowo-liliowa kocica nie wykazywała chęci, aby poznać swojego siostrzeńca.

— Wygnają go... jak Lezedę. Skolo go wygnali, to wszystkie twoje kocięta lównież zostaną wygnane. Centuliową Głuszę, malną podlóbę, także. Ciebie lównież wygnają. A na telenach niczyich będzie cię czekać śmielć.

— N-nie, nie wygnają...

— Pani księżniczka Lóżana Woń lub książę Klekoczący Bocian powinni zmusić cię do zjedzenia jałowca albo wlotyczu... Zatlułaś ich umysły. Omamiłaś! W ich umyśle zalęgły się lalwy! — rzucała oskarżenia, ukazując kły, gdy nagle jej ton głosu zmienił się na płaczliwy. — To ja powinnam zostać wojowniczką i doczekać się kociąt! Nie ty! Gdyby nie ty, mogłabym być z nim szczęśliwa!

Fląderka przeniosła spojrzenie na pozostałych mieszkańców legowiska, obdarowując ich przepraszającym spojrzeniem. Na pewno nie chcieli być świadkami kłótni między rodzeństwem. Centuriowa Łapa zagryzła wargi, tupiąc łapą niczym małe kocię. Fląderka, nie chcąc eskalować kłótni, zdecydowała się milczeć, zamiast przeprosić projekcje jej własnego umysłu.