↠∗✧᪥✧∗↞
Początkiem Pory Nowych Liści…
Gęsta mgła zakradała się na nie od tyłu. Odżywające powoli trawy falowały na wietrze, ich szum wtórujący pieśni nocnych owadów.
Jedwabisty ogon Tei poruszał się rytmicznie gdzieś z boku, pasma jego rdzawego futra rozwiewane zimnem. Postąpiła krok do przodu. Jej łeb powoli uniósł się w górę, a spojrzenie spoczęło na rozgwieżdżonym niebie.
— W którą stronę jesteśmy zwrócone?
Zamrugała, zwracając wzrok na matkę kątem oka.
— Na północ — odparła po paru uderzeniach serca. Uniosła łapę, wskazując od niechcenia jeden z jaśniejszych punktów. — Tam jest Gwiazda Polarna.
Gwiazda Polarna, obok niej kształt z paroma mniejszymi i jedną równie jasną, co ta pierwsza. Według Tei Mała Niedźwiedzica; może przez zbite ciało i długi ogon. Czy niedźwiedzie miały ogony? Dlaczego nie Mały Kot?
Mała Niedźwiedzica i tuż nad nią ta Wielka – kocię i kocica. Mnemozyna i tuż nad nią Teja.
Przeniosła wzrok na polany, malujące się bielą i szarością w oddali. To miałoby więcej sensu. Poruszyła wąsami, śledząc wzrokiem tańczące z wiatrem trawy i blask rzecznej tafli w oddali.
— Gdyby coś się stało — zaczęła ponownie złota, z dziwną, gorzką nutą w głosie — zawsze możesz za nią podążać.
Mnemozyna zwróciła łeb w jej stronę. W kąciku oka mignął jej wzór Kasjopei; kolejna zagadka. W jaki sposób wyszczerbiona linia, niczym dwa przednie kły, miała przypominać wrzosy? Chyba, że to wrzosy nazwane zostały po niej?
— A co jest na północ?
Ogon Tei przesunął się za nią smętnie. W jej błękitnych ślipiach odbił się blask księżyca, niczym dwie zakręcone łzy.
— Więcej kotów — miauknęła. — Polany, lasy. Na zachód morze.
Zastrzygła uszyma. Chciałaby zobaczyć tak wielką połać wody. Falującą, tańczącą. Agresywną? Babka zawsze mówiła, że woda to zdradliwy żywioł. Ale mówiła to też o swoim ukochanym.
— Za tym wszystkim miasto — kontynuowała kocica. — Tam ciężko jednak nawigować. Mają- Hm. Swoje własne gwiazdy. Blisko ziemi. Ich blask przygasza ten nam znanych.
Zapominała czasem, że matka miała również życie przed nią. Było to trochę ciężkie do zrozumienia. Jeśli zwiedziła tyle zakamarków świata, tyle ścieżek, to dlaczego teraz tkwiła w miejscu? Dlaczego nie zabrała jej w podróż?
— Wrócisz tam?
Teja drgnęła, jak gdyby zadano jej niewygodne pytanie.
— Raczej nie — odpowiedziała po chwili zawahania, jej głos drżący. — Teraz mój dom jest tutaj, z Twoim ojcem.
Mnemozyna wydęła dolną wargę.
— Ale może kiedyś pójdziesz moim śladem.
↠∗✧᪥✧∗↞
Jakiś czas później…
Burza przesuwała się po ciemnym, warczącym niebie. Kurtyna deszczu odcinała wyjście z legowiska, zagłuszając ciche pomruki Tei.
Wcisnęła łapki głębiej pod brzuch złotej. Po jej grzbiecie przeszedł dreszcz zimna, a tuż po nim maminy język; wilgotne futro schnęło na jej karku i ogonie, a brzuch nosił niedomyte ślady błota. Uniosła łeb, wsłuchując się w odgłos kropel wody uderzających o liście krzewu głogu.
— Próbują nas zmyć z powierzchni ziemi!
Teja niemalże podskoczyła na głos, który nagle rozległ się w legowisku. Futro na grzbiecie młodszej nastroszyło się; niechętnie zwróciła spojrzenie na ociekające wodą sylwetki Horyzontu i Wichury.
— Tak? — zagaiła kocica, spoglądając na szwagra. Wichura skinął łbem, upuszczając na ziemię przemoknięty kawałek zwierzyny, podczas gdy jego brat zmierzył partnerkę wzrokiem. — Zerwało się już jakiś czas temu. Byle, żeby was żadna choroba nie rozłożyła…
— I deszcz, i lisy! — kontynuował młody kocur, ignorując jej zmartwienia. — Na lewo od drogi śmierdzi nimi okropnie.
Z tymi słowy westchnął i rozłożył się parę kroków dalej, obok Jabłoni. Horyzont również odłożył swoje zdobycze, splunął wodą i otrzepał się. Babka sięgnęła pomarszczonymi szczękami po wiewiórkę, a po paru uderzeniach serca i Teja przyciągnęła do siebie jedną z nornic. Szybkim ruchem podzieliła ją na dwie części, jedną z nich podsuwając Mnemozynie pod pysk.
— Proszę.
Niebieska spojrzała kątem oka na ojca, po czym pochyliła się nad zwierzyną.
— Dziękuję — wymamrotała do Tei.
Horyzont rozsiadł się na środku krzewu. Poczekał, aż wszyscy wgryzą się w swój posiłek, po czym zmrużył ślipia i machnął ogonem.
— Tak, tak, częstujcie się. Proszę bardzo — mruknął sztucznie beznamiętnym głosem. Barki Mnemozyny mimowolnie podeszły tuż do jej uszu. Bury kocur prychnął, a słowa z jego języka zsuwały się przesączone jadem. — Nie musicie dziękować.
Legowisko wypełniła niekomfortowa cisza. Kotka zmusiła się do przełknięcia odgryzionego kawałka, a wraz z nim do jej żołądka wpadła porcja napiętej atmosfery.
Nie rozumiała, skąd ta pretensja. Po co. Czy każdy kocur pluł w ten sposób na prawo i lewo? Czy każdy ojciec zdawał się mieć uraz do owoców swojej miłości i tego, do kogo tę miłość żywi? Czy to był standard?
Opowieści Tei o swoich rodzicach, których za młodu pozostawiła w mieście, temu przeczyły. Podobno jej dziadek był najserdeczniejszym kocurem, którego złota kiedykolwiek znała. A to, jak traktował babcię, nie mogło się równać z tym, co widziała podczas interakcji Horyzontu z Teją.
— Bo po co? — kontynuował. — Nikt nie docenia tego, ile dla tej rodziny robię-
— Horyzont!
Zabliźniony pysk gwałtownie zatrzasnął szczęki i odwrócił się w kierunku głosu. Babka Płonka wpatrywała się w syna z podobną irytacją wymalowaną w zmarszczkach wokół oczu.
— Czy możesz łaskawie przestać — wysyczała staruszka — czy trzeba Ci tę mordę zamknąć siłą?
Ogon Horyzontu przeciął powietrze.
— Mamo-
— Cisza! — Jabłoń nie dała mu dojść do słowa. — Tak, wszyscy są Ci wdzięczni. A teraz stul pysk, albo będziesz spać w deszczu.
Wichura, dotychczas przysłuchujący się rozwijającej kłótni z postawionymi na sztorc uszyma, uśmiechnął się krzywo.
— Właśnie! Wyluzuj, daj damom zjeść — dorzucił, puszczając oczko do przyglądającej się mu Mnemozyny. Wykrzywiła nieznacznie pysk. — Później na pewno wycałują Ci łapy.
Zacisnęła zęby na języku, by nie palnąć czegoś głupiego, i odwróciła wzrok. Horyzont stał pośrodku legowiska jeszcze przez parę uderzeń serca, wpatrując się w Jabłoń z zesztywniałym kręgosłupem. Nim zdążyła ponownie zabrać się za posiłek, ruszył się gwałtownie i padł na bok tuż obok Tei. Zarzucił łapę na łapę i nadstawił kocicy ubłocony pysk; złocista momentalnie wyprostowała się i, porzucając śniadanie, zaczęła z położonymi po sobie uszami czyścić futro partnera.
Mnemozyna jedynie wcisnęła się głębiej w jej brzuch i wsunęła nos w podpalaną sierść, zbierając się w myślach na przełknięcie reszty nornicy. Nie mogła marnować zwierzyny.
↠∗✧᪥✧∗↞
Teraźniejszość…
tw: śmierć
Ostatnie promienie zachodzącego słońca muskały grzbiety kotek. Atmosfera na polanie uchodziłaby nawet za błogą, gdyby nie cichnący nagle świergot ptaków i ostry swąd zwierzęcia wypełniający jej nozdrza.
Zjeżona sylwetka Tei zasłaniała jej widok drapieżnika; nietrudno było jednak rozpoznać rozwścieczony lisi warkot.
— Wspominałeś o lisach?
Wichura przełknął i krótko przytaknął łbem.
— Ano. Chyba z młodymi — odpowiedział Jabłoni. Niebieska zamrugała, wyglądając spod ogona matki. — Nie martwcie się. Nasz zapach na pewno je odstraszy. Trzeba tylko przykryć jeden smród drugim!
Futro na karku Mnemozyny stanęło dęba. Drzewa w oddali szumiały spokojnie, rzucając na ziemię długie cienie, jednak nie zwracała uwagi ani na jedno, ani na drugie. Zapomniana przez matkę zwierzyna leżała odrzucona gdzieś na bok, w zmierzwionej trawie, w której jeszcze parę uderzeń serca wcześniej czaiła się na jej ogon.
— Mnemo-
Teja wbiła pazury w ziemię i przełknęła głośno.
— Wracaj do domu — wydusiła z siebie głosem, którego niebieska jeszcze nigdy od niej nie słyszała. — W tym momencie.
Zamrugała. Rude zwierzę przesunęło się nieco w jej polu widzenia; paciorkowate oczy błysnęły w słabym świetle. Łapy, zamiast do tyłu, popchnęły ją do przodu i uczepiły się nogi Tei.
Strach przykuł jej ciało do ziemi. Co z matką? Nie zostawi jej, by ta samodzielnie rzucała się na lisa.
— Mnemozyno — wysyczała. — Biegiem-
Za długo się wahały. Drapieżnik wydał z siebie kolejne szczeknięcie, niezadowolony, że przeszkoda nie schodziła mu z drogi.
Stała rozdarta, z jedną nogą gotową do biegu, a resztą uczepioną drugiej kocicy. Nie mogła się ruszyć. Strach kazał jej uciekać, jednak jednocześnie sprawiał, że jej łapy grzęzły jak w błocie. Krew szumiała w jej uszach.
Teja zrobiła jeden gwałtowny krok w lewo.
I był to błąd.
W przeciągu uderzenia serca wylądowała na grzbiecie. Lisi jazgot zmieszał się z kocim warczeniem; przed jej oczami pojawiła się rozmyta plama rudego, a na nią spadł ciężar ciała matki. Kocica z obnażonymi zębami usiłowała cofać się do tyłu, szarpiąc się gwałtownie i zawodząc, jednak nie mogła oderwać się dalej niż na długość ogona.
Oczy Mnemozyny padły na przerażony pysk złotej. Dlaczego nie uciekała?
Dopiero parę zaakompaniowanych jękiem szarpnięć dalej dojrzała nogę kocicy, na której zacisnęły się lisie szczęki. Z jej gardła wyrwał się zduszony odgłos; dopadła do boku matki, ze strumieniem niezrozumiałych słów lejących się z jej języka. Jej łapki uczepiły się żeber Tei, plątając w futro. Niebieskie oczy spojrzały na nią z paniką, krzyki padły z podpalanego pyska, jednak ich sens dopadł do niej dopiero w momencie, w którym ostre pazury przeryły skórę na jej pysku.
Zatoczyła się z piskliwym wrzaskiem. Krew zalała jej prawe oko; przymrużyła je odruchowo, lądując zadem w trawie parę susów dalej. Teja darła się wniebogłosy. Przetarła pysk łapą, od razu sycząc na własny dotyk i szarpiąc się do tyłu. Po paru uderzeniach serca zacisnęła zęby i otarła czerwień na tyle, że przez chwilę w półmroku dostrzegła na nowo dwie sylwetki.
Lisa, pochylającego się nad ofiarą. I odchylony do tyłu łeb Tei, która leżała bezwładnie na trawie z rozgryzioną krtanią.
Zamarła. Przez parę chwil, które wydawały się ciągnąć w nieskończoność, wpatrywała się w matkę. W krew ściekającą z zębów drapieżnika na jej ciało, wsiąkającą w ziemię dookoła i ginącą w zapadającej ciemności. Stała tak, przykucnięta, aż nie napotkała zaszklonych oczu trupa.
Mnemozyna momentalnie wyprostowała się jak struna. Nie do końca obecnym, spanikowanym wzrokiem zmierzyła lisa, z którego gardła ponownie wyrwał się jazgot, i ruszyła biegiem.
Nie była pewna, w którą stronę niosą ją łapy. Zostawiła za sobą rzeź, drzewa, po jakimś czasie również i pasmo stygnącego asfaltu. W momencie, w którym jej płuca nie wytrzymały i musiała się zatrzymać, nie miała najmniejszego pojęcia, gdzie się znajduje.
Zasychająca krew sklejała futro na jej pysku, a rany rozciągały się i piekły na nowo przy każdym ruchu warg. Łapczywie łapała oddech. Wokół niej rozciągały się polany, w oddali majaczyły drzewa, za nią szumiała rzeka. Uniosła wzrok na niebo. Gdzieś z tyłu błyszczał Niedźwiedzi Strażnik, na prawo wzór Lutni, a przed nią znajomy blask Gwiazdy Polarnej.
Zawahała się.
Gdyby spojrzała przez ramię, upewniłaby się, że przybiegła w kierunku, który przy pierwszych ciepłych wiatrach wskazała jej Teja. Miała stać teraz na terenach zamieszkiwanych przez inne koty; za drzewami widzieć miasto, a na lewo słyszeć morze. Wszystko jednak rozciągało się na tak wielkich połaciach ziemi, że było to niemożliwe.
Zamiast szumu fal do jej uszu dobiegły więc jedynie cudze kroki.
Szelest traw ponownie postawił jej ciało na sztorc. Wstrzymała oddech, a przed nią jak gdyby znikąd pojawiły się nieznajome sylwetki.
Przybysze wydawali się równie zaskoczeni jej widokiem, co ona ich. Ciszę przerywał tylko śpiew świerszczy; po paru uderzeniach serca ostrożnie zrobiła krok do tyłu. Później drugi, i jeszcze kolejny.
— Hej!
Głos młodej kocicy poniósł się z wiatrem. Zastygła w miejscu, podnosząc spojrzenie, uprzednio wbite we własne łapy.
W odległości zaledwie paru susów od niej stanęła dwójka kotów. Wspomniana kocica o smukłej, pokrytej paroma bliznami sylwetce i wysoki, okryty długim, białym futrem kocur, przypominający oprószonego śniegiem ducha. Dwie pary oczu wpatrywała się w nią, lśniąc w półmroku – jedne niebieskie, drugie czerwone.
— Zgubiłaś się? — zagaiła szylkretka.
Futro Mnemozyny jedynie napuszyło się w odpowiedzi. Ta wpatrywała się w nią wyczekująco; ostatecznie ledwo zauważalnie skinęła głową. Ruch łbem ponownie posłał iskry bólu wzdłuż jej pyska. Wykrzywiła się, a z jej gardła padł głuchy odgłos.
— Jesteś ranna — wtrącił starszy kocur. Nim zdążyła skrytykować oczywistość tych słów, jego brwi zmarszczyły się nieznacznie, a wzrok zlustrował uważnie polanę za nią. — Coś Cię zaatakowało?
Chwila ciszy. Język ciążył jej w pysku jak bezużyteczny mięsień.
— Ktoś?
Nie uzyskując odpowiedzi wysunął się o krok do przodu. Mnemozyna podskoczyła i napięła mięśnie, wbijając w niego rozbiegany wzrok-
— Łapy przy sobie!
Dopiero, gdy nieznajomy zastygł w miejscu, zorientowała się, że słowa te padły z jej pyska. Zatrzasnęła zęby. Nie zauważyła nawet tego, że jeden z jej kłów zahaczył o naderwaną wargę. Wyprostowała się i zamarła.
Nie dość, że nie odpowiedziała, to jeszcze na niego nawrzeszczała.
— Jak się nazywasz? — zapytał po paru uderzeniach serca, ku jej zdumieniu. Wydawał się niewzruszony jej słowami. Co więcej; usiadł na trawie i owinął łapy ogonem. — Ja jestem Biały Strumień. A to — ruchem brody wskazał kocicę stojącą nad jego barkiem — jest Chyża Porzeczka.
Przełknęła ślinę, zawahawszy się.
— Mnemozyna.
— Mnemozyno — kontynuował, wykrzywiając wargi w słabym uśmiechu, jak gdyby musiał się na niego postarać. — Wiesz, gdzie jesteś?
Rozejrzała się.
— Teoretycznie? — wydusiła z siebie. — Przyszłam- Gdzieś z południa.
Biały Strumień zastrzygł jednym z uszu.
— Stoimy właśnie na terytoriach Klanu Burzy.
Ah.
Tłumaczyło to ich nagłe spotkanie. Obejrzała się przez ramię, próbując sobie wyobrazić, jak miejsce, w którym teraz stoją, wyglądało z domowej polany. Jakie gwiazdy błyszczały wtedy nad skruszoną kamienną wieżą, majaczącą w oddali. Teraz widziała nad nią jasną głowę i wijący się tułów Węża-
W kącie jej oka kocur podniósł się i machnął ogonem. Nastroszyła się ponownie; czerwone ślipia obrzuciły ją uważnym spojrzeniem.
— Mnemozyno — zaczął znowu. Uchyliła wargi i wbiła w niego niepewny wzrok. — Jesteś tu sama, ranna i zapewne głodna. Jest późno.
Napięła łapy.
— Możemy Cię zabrać do naszego obozu — zaproponował. — Nasza medyczka opatrzy Twoje rany. Dostaniesz posiłek i suche miejsce do spania.
Cisza. Serce nadal szaleńczo rwało się w jej piersi. Z pyska nadal ściekała krew, zmieszana ze łzami, które w pewnym momencie uciekły spod jej powiek. Mięśnie i płuca bolały ją od biegu, a całe jej ciało było nieziemsko ciężkie. Potok myśli w głowie szumiał nieustannie.
Zawahała się. Przyjmowali ją z otwartymi ramionami.
Odbiegła myślą do czekającego na nią w domu ojca. Nikt nie wiedział, że opuściła z Teją legowisko. Nigdy nie wiedzieli. Wyobraziła sobie rozwścieczony, zawiedziony pysk Horyzontu, uspokajającego go Wichurę i wzdychającą babkę. Czy rzeczywiście byłby zawiedziony? Czy może jednak popatrzyłby na nią bez wyrazu, zamrugał, i zniknął gdzieś się pałętać? Czy szukałby upustu irytacji w postaci czegoś do rozorania pazurami? Kto, z własnej woli lub nie, by się pod te pazury nawinął?
Nie chciała wracać do domu.
Bała się nieco oczekiwań nieznajomych i zasad panujących w ich domu, ale bała się również reakcji mieszkańców jej własnego.
Przeniosła wzrok z Białego Strumienia na podekscytowaną szylkretkę za jego plecami, i z powrotem. Zamrugała, przełknęła ślinę i szarpnęła łbem w geście zgody. Albinos machnął ogonem i w końcu zbliżył się do niej, a ona w końcu nie odskoczyła; już chwilę później była eskortowana przez łąki z nim u jednego boku, a Chyżą Porzeczką u drugiego – zostawiając zmasakrowane ciało Tei i śpiącego ojca daleko za sobą.
