Od Nadciagającego Pomroku CD. Cętkowanego Tęgosza

Coś tam kręcicie ze sobą?

Zamrugała, spoglądając z ukosa na bratanka. Dobre pytanie. Przeniosła wzrok na stojącą w wyjściu z obozu wraz z resztą patrolu Tropiącą Łaskę. Czekoladowy ogon machnął raz, i drugi, a błysk zielonych ślipi pożegnał ją, zanim sylwetka wojowniczki zniknęła w zaroślach.
— Tropiąca Łaska bardziej zainteresowana jest władzą niż mną — prychnęła, odrywając wzrok od miejsca, w którym przed chwilą stała kocica.
Szylkretka obracała się wokół niej od czasów, w których obie były uczennicami. Ponad połowę księżyców, które dane im było już przeżyć. Pomrok nadal nie wiedziała, co ma o kocicy myśleć; jej zdanie zmieniało się wraz ze zmieniającym się zachowaniem drugiej wojowniczki i jej humorzastymi epizodami. Początkowo, trenując jeszcze pod łapą Bladego Lica, była przekonana, że Trop zaplątała się w jakieś… Romantyczne uczucia. Przygryzła zębami wnętrze policzka. Czy byłoby to takie złe? Mieć na sobie jej uwagę? Nim jednak mogła się wtedy zamęczyć, rozważając swoje opcje, afekcje Tropu… Zeszły na drugi plan, a jej chytre spojrzenie zaczęło częściej podążać za Zalotną Gwiazdą, niż samą Pomrok. Wysunęła nieznacznie pazury. Od momentu, w którym to zrozumiała, każde kolejne działania i słodkie słówka kocicy przyjmowała trzymała poniekąd na długość łapy.
Afekcje Tropu przybywały i znikały, niby morskie fale na plaży Nocniaków. Z każdą taką falą ufała jej… Coraz mniej.
— Latała za mną od czasu, kiedy obie byłyśmy ledwo podrostkami — miauknęła jeszcze po chwili, unosząc lekko łapę nad ziemię i pokazując żartobliwym gestem ich mniemany wzrost. — Gdy jeszcze trenowałam na uczennicę.
Tęgosz spojrzał na nią zaciekawiony.
— Czemu miałaby cię wykorzystywać?
Skrzywiła się nieznacznie. Z niewiadomych powodów nie lubiła używać tego słowa; może właśnie dlatego, że w jej oczach idealnie opisywało tą sytuację, nazywając ją po imieniu.
— Nie wiem. Pokonałam ją w mojej walce na wojowniczkę i zrobiłam to na tyle dobrze, że na pewno najadła się ziemi… Zawsze wydawało mi się to dziwne, że tak szybko zmieniła strony.

↝❇⌑❂⌑❇↜

Jakiś czas później…

Zimny wiatr szalał poza ścianami legowiska. Oparła brodę o posłanie, kręcąc nosem na podsunięte jej zioła, ignorując leżącą nieopodal Ośnieżony Kryształ, będącą w podobnym stanie.
— Nie masz niczego, co pachnie bardziej apetycznie?
Chudy Grzbiet uniósł nierozśmieszoną brew, wskazując łapą na mieszankę gwiazdnicy i wrotyczu. Uśmiechnęła się krzywo pod nosem, zanim ostry atak kaszlu sprawił, że szarpnęła się do tyłu i wykrzywiła pysk.
— No- weź, nawet listka kocimiętki? — kontynuowała po paru uderzeniach serca, chytrym tonem.
— Bierz, co ci dałem!

↝❇⌑❂⌑❇↜

Nadal nie dowierzała słowom matki.

Dzisiejszy dzień zapisze się w historii naszego klanu jako dzień żałoby. Dzień, w którym straciliśmy jednego z naszych najwybitniejszych wojowników. Odkryłam, że Cienista Zjawa nie żyje.

Tamtego dnia jej łapy wyjątkowo tkwiły w miejscu, nie drżąc z typowym zniecierpliwieniem, pazury wbite w ziemię w centrum obozu.

Został zamordowany. Zamordowany z zimną krwią przez tchórzy, którzy nie mieli odwagi spojrzeć mu w oczy jak równy z równym. Odebrano mu życie tylko dlatego, że do samego końca bronił terenów należących do Klanu Wilka…

Zamordowany. On? Kocur, który nigdy nie bał się jej oddać, po którego pazurach nadal nosiła na sobie ślady?
Nie chciała wierzyć w to, że się poddał. Odejście Cienia odbiło się na niej, jak i na Słocie, o którą szczególnie się martwiła; mistrzyni nadal spędzała swoje dnie w żłobku, i na pewno miała dużo czasu na przebywanie z własnymi ponurymi myślami. Najbardziej jednak strata zacisnęła swoje pazury na gardle Cętkowanego Tęgosza.
Nie dziwiła się bratankowi. Poniekąd. Cienista Zjawa nie miał parnerki do pomocy, a Tęgosz nie miał matki, która by się nim zajmowała – przynajmniej na tyle, na ile się w ich sytuacji orientowała. Jak ona by się czuła, gdyby Zalotna Gwiazda zosała jej odebrana, gdy była młodsza? Jej myśli, po raz pierwszy od bardzo dawna, powróciły do rozmazanej postaci Jasnoty. Jak się czuła, gdy to ją jej odebrano?
— Tęgoszu?
Kocur drgnął na dźwięk jej głosu. Schyliła się, wsuwając łeb do legowiska wojowników.
— Mogę Cię wyciągnąć z tej nory na spacer?

<Bratanku?>

wyleczone: Nadciągający Pomrok, Ośnieżony Kryształ

Od Dymówki CD. Puszystej Łapy

Malutka kuleczka niebieskiego futerka podpełzła do Puszystej Łapy, by zatopić łapki w sierści na brzuchu ojca. Nie wiedziała za bardzo, czego szukała, ale czegoś na pewno. Może liczyła na jakąś niespodziankę, a może tak po prostu potrzebowała się delikatnie popsocić? Sama Dymówka nie wiedziała za bardzo, w jakim celu to robiła, ale nie zastanawiała się nad tym jakoś szczególnie. Słyszała głos ojca doskonale, ale jeszcze nie do końca rozumiała, o czym kocur rozmawiał z mamą. Zamiast tego skupiła się na fajnej sierści pod łapkami. Była taka puszysta, że gdyby chciała, mogłaby w niej utonąć. To była świetna myśl, która zrodziła się w jej kocięcym łebku. Pisnęła cicho zadowolona ze swojego pomysłu, a następnie wcisnęła się bardziej pod brzuch starszego kota, niemal ginąc w jego puszystym futrze. Usłyszała stłumiony śmiech matki, która się temu przyglądała.

— No, no skarbie, właśnie zostałeś jej schronieniem — zamruczała rozbawiona Psotny Nietoperz. Dymówka zapiszczała cicho uradowana. Odwróciła się na grzbiet i po omacku zaczęła ugniatać malutkimi łapkami brzuch kocura, szukając pokarmu. Łapała pyszczkiem sierść i lekko ciągnęła. Nie przejęła się za bardzo tym, że Puszysta Łapa był kocurem i nie mógł jej tak nakarmić. Ona chciała i koniec. Zresztą to samo w sobie było ciekawym doświadczeniem dla malutkiej, która była dzisiaj wyjątkowo wyspana i chętna do psot. Nie było to u niej zbyt częste, więc gdy tylko nadarzył się dzień psot, nie można jej było za to winić.

<Tato? Nakarmisz mnie?>

Od Jagnięcego Ukłonu

Rudofutra kotka siedziała w legowisku medyka, spoglądając nieobecnym wzrokiem na poukładane zioła. Ostatnio myślała nad wieloma różnymi rzeczami. Do tego zdawała sobie sprawę z tego, jak szybko się starzała. Widziała to głównie po rodzących się kociętach. Ostatnio Klan Klifu przywitał młode Psotnego Nietoperza i Puszystej Łapy. Pamiętała przecież czasy, gdy czarna karmicielka była młodą wojowniczką. Pokręciła lekko łbem.

— Ile to już minęło od momentu twojego odejścia Ćmi Księżycu? Ile minęło od momentu, gdy straciłam partnerkę? Ile minęło od czasów życia jako więzień? — wyszeptała do siebie. Pokręciła lekko łebkiem. Miała mnóstwo pytań i przeżyć na karku, a jednak chwilami wciąż czuła się zagubiona jak kocię, które zastanawiało się, którą drogę obrać i jak pokazać się z dobrej strony.

— Jagnięcy Ukłonie? — głos Czujnego Pasterza wyrwał ją z zamyśleń. Odwróciła pysk w jego stronę i uśmiechnęła się łagodnie. Pamiętała, jak kiedyś z Ćmim Księżycem znalazła jego i Różanecznika. Oni również byli już dorośli, a Jagienka była z nich dumna.

— Wejdź — miauknęła ciepło, podnosząc się z miejsca. Zbliżyła się do młodszego. Gdy dowiedziała się, z czym młodzik do niej przyszedł, poprosiła go, by usiadł. Po chwili wróciła z ziołami, które mu podała.

— Pomogą ci — wymruczała. Kocur poszedł za jej wskazówkami, wziął i się pożegnał. Gdy wychodził, minął w wejściu Firmamenta u boku Jastrzębiego Zewu. Oba koty przyszły do niej po pomoc.

— Proszę, zajmijcie posłania — miauknęła łagodnie. Chwilę później ruszyła po odpowiednie zioła na zielony kaszel i odmrożone poduszki łap.

— Proszę, to wam pomoże — mruknęła, poświęcając im tyle czasu, ile było trzeba. Poprosiła, by Jastrzębi Zew została w legowisku medyka. Musiała przypilnować, by kotce się nie pogorszyło. Szczególnie, że kocica miała już swoje księżyce i była bardziej narażona.

Wyleczeni: Jastrzębi Zew, Czujny Pasterz, Firmament

Od Kobczyka do Czajki

— Chodź, proszę, bo zmarzniesz i się pochorujesz! Zapraszam — miauknął Wernyhora zachęcająco, ruchem łapy polecając nieznajomemu to, żeby wszedł do nory i skrył się przed nielitościwym żywiołem. Czajka zawahał się, a puch sypiący z nieba zaczął powoli oblepiać jego grzbiet oraz końcówki włosków po bokach, prawdopodobnie sprawnie zmniejszając temperaturę jego ciała, a ponadto – wpuszczając chłód również do środka lecznicy. Wreszcie, westchnął cicho pod nosem i ruszył korytarzykiem, stawiając łapy ostrożnie i uważając, żeby jednej z nich nie postawić w pełni, kulał. Poza schronem szalała wichura, wiatr rozsypywał śnieg po każdej stronie, a najbardziej obrywały zawsze, oczywiście, kocie mordki. Do nosa samotnika w tym momencie mogło dotrzeć tak wiele przeróżnych, wymieszanych ze sobą zapachów ziół, że aż dziwne, że nie kichnął. Kobczyk przysiadła na swoim miejscu, w jamie było o dziwo cieplej niż na zewnątrz, chociaż nic dziwnego. Powietrze stąd nie ulatywało tak łatwo, dzięki gęstym krzewom w wejściu. Spojrzała na brązowookiego neutralnie, chciała zobaczyć, jak jej mentor radził sobie w opatrywaniu potrzebujących nadal. Każdy się starzał, chociaż jemu wraz z wiekiem entuzjazmu i energii, zdawało się, jedynie przybywało.
— Musimy opatrzyć twoją łapę, zostawiałeś za sobą ślady krwi na śniegu — mówił z przejęciem łaciaty, w składziku doszukując się potrzebnych mu ziół, a także pajęczyny, żeby obwiązać zranione miejsce. Czajka do tej pory siedział cicho, wydawał się dość skrępowany ze względu na nowe miejsce i dwa nieznane mu kocie pyski.
— Nie chcę wam sprawiać dłużej problemu i nadwyrężać waszego zapasu ziół, jednak… — zamilkł na moment, unosząc łapę ze wbitym w poduszkę, dość głęboko, szkłem i stróżką krwi wypływającą z napuchniętego miejsca. Najstarszy pokręcił głową i parokrotnie poruszył łapą, żeby dać mu znać, że to żaden problem. Nie wydobywała się z niego przezroczysta wydzielina, a samo uszkodzenie również nie pachniało jakoś inaczej… jeszcze nie wdała się infekcja, to dobrze. Kobczyk podeszła do niego i jednym zwinnym ruchem chwyciwszy przedmiot w kły, wyciągnęła go, co otworzyło uszkodzenie na nowo, aczkolwiek teraz przynajmniej nie było w nim ciała obcego. Nakazała mu wylizywać miejsce, co czarno-biały wykonał od razu, a jego język zabarwił się szkarłatem o metalicznym posmaku. Wernyhora podszedł do swojego pacjenta z powrotem.
— Może cię szczypać, ale z czasem przestanie. To nie problem, że potrzebujesz pomocy. Pomagam wielu kotom, a zioła, jeśli zacznie być ich mało, to będę wtedy oszczędzał — i po tym nałożył na łapę starannie zmieloną papkę, a uderzenie serca później obwiązał kończynę białymi sieciami starannie. Kiwnął głową. — Jeśli ci się pogorszy, wróć do mnie i pomyślimy, co podziałać dalej. Chcesz u nas zostać, żeby odpocząć? Możesz zostać, mam wolne legowisko i jest tu ciepło oraz przytulnie. Jeśli jesteś głodny, to poczęstuj się, akurat upolowałem nornicę! My już jedliśmy — mówiąc to, zerknął na Kobczyka, posyłając jej lekki uśmiech. Czekoladowa nie odpowiedziała, a zamiast tego poczuła lekkie znudzenie. Myślała, że może nauczy się dzisiaj czegoś nowego, jednak nie, tym razem wszystko to, co widziała już tak wiele razy. Ale i tak bywało, nowe dolegliwości były niezwykle rzadkie.

Wyleczeni: Czajka

<Czajko, może pokażesz mi coś nowego?>

Od Urodziwego Szafirka CD. Przypalonego Kasztana

Przeszłość

Ubliżałoby jej? Pokręciła lekko łebkiem. Martwiło ją, jak siebie postrzegał wojownik. Dla niej był najwspanialszym kotem na świecie i ponad nim. Nie było tak wspaniałego drugiego kota, jak on. Po prostu nie było i naprawdę chciała mu to pokazać. Udowodnić, że się mylił. Pokazać mu czym była miłość, której doświadczyła od kociaka.

— Tak, właśnie to znaczy. Jesteś moim partnerem, promyczkiem pośród ciemności. Ciepłem kojącym moją duszę i serce. Jesteś kimś więcej niż tylko kotem, jesteś całym moim światem. Czułam to do ciebie, odkąd byliśmy uczniami. Zależy mi na tobie najbardziej ze wszystkich. Chcę być przy tobie i iść przez to życie łapa w łapę, bark w bark — wymruczała ciepło i liznęła go czule w pyszczek. Kocurek spojrzał na własne łapy niepewnie.

— Nie w-wiem... — zaczął, ale głos prędko go zawiódł, łamiąc się. Przełknął nerwowo ślinę. — Nie wiem, czy jestem taki, jak myślisz — poruszył kikutem ogona dość niespokojnie.

— Ciągle się b-boję... i cały czas robię coś niewłaściwie, nawet teraz... nie wiem, co powinienem powiedzieć — wymruczał cicho, patrząc na nią wreszcie dość nieśmiało.

— I co z tego? Każdy się czegoś boi. Nie ma kotów bez wad i lęków — miauknęła ze spokojem. Przycisnęła swój pysk do jego i przymknęła oczy.

— Ale... gdy spędzam czas z tobą, czuję się chyba pewniej. Nie czuję się tak nerwowo i nie podskakuję na każdy ruch ze strony pobratymców. Chciałbym, chyba... żeby tak pozostało. To znaczy... nie, tak... t-tak... — westchnął.

— Jeśli naprawdę chcesz kogoś takiego jak ja, za partnera, to... c-chciałbym być twoim partnerem, już na zawsze — powiedział, lekko się wahając. Słuchała jego dalszych słów w milczeniu. Nie oceniała go, bo nie miała powodu. W jej niebieskich oczach wojownik był po prostu idealny. Zawsze był i nic nigdy tego nie zmieniło, a wręcz przeciwnie, bo po ostatnim spotkaniu z glonojadem, utwierdziła się tylko w swoich przekonaniach. Nie odsunęła od niego pyska. Wdychała jego zapach.

— Nie masz racji. Masz szlachetne serce i mądrość, której większości brakuje. Masz w sobie dużo empatii, o którą w tych czasach naprawdę ciężko. Szczególnie u tych z rodu. — rzekła cicho i liznęła kocurka w pyszczek.

— Tylko nie chcę, żebyś... żebyś się rozczarowała. Nie jestem odważny jak inni wojownicy. Nie jestem szczególnie mądry czy silny... — wyspowiadał się jej wręcz, kładąc po sobie uszy raz jeszcze. Wyciągnął swoją przednią łapę i położył ją ostrożnie na tej należącej do szylkretki.

— Nie zawiedziesz mnie, nigdy nie zawiodłeś. Pragnę spędzić resztę życia przy twoim boku. Nie chcę nikogo innego, bo moje serce już dawno ci oddałam — dodała cicho i się uśmiechnęła. Gdy kocurek położył łapkę na jej, Szafirek bardzo delikatnie wstała. Położyła się od strony jego grzbietu i bardzo delikatnie przewróciła go na siebie, otulając ogonem.

— Kocham cię, z całego serca — wyszeptała czule i liznęła go w uszko.

***

Ślub Trzcinowego Szmeru i Żmijowcowej Wici trwał w najlepsze, ale Urodziwy Szafirek czuła się dosyć samotna. Nie chodziło jej o to, że nie mogłaby z kimś pogadać. Po prostu tęskniła za Kasztankiem, którego tu nie było. W pewnej chwili usłyszała znane jej kroki, a jej serce zabiło mocniej. Jej ukochany podszedł do niej i polizał ją po mordce.

— Szafirku, jak się czujesz? — zapytał lekko nieśmiało. Nie mogła się powstrzymać przed podskoczeniem na równe łapki.

— Kasztasiu...jesteś! — wymruczała zachwycona. Skinęła łebkiem w podzięce w stronę pary młodej, liderki i zastępcy. Odwzajemniła liźnięcie, przyciskając się do boku kocura.

— Wcześniej średnio, a teraz przewspaniale. A ty chmurko? — wymruczała cicho. Chwilę później usiadła i wtuliła się w kocura, uspokajając emocje. Spojrzała na przód, gdzie stała para młoda. Teraz u boku Kasztanka mogła skupić się całkiem na ceremoni.

— Nie spodziewałem się... tylu kotów... ale to dlatego prawie nikogo nie ma w obozie — powiedział, wsłuchując się w ceremonię.

— Dziękuję, że pytasz — powiedział jeszcze.

— Trzcinowy Szmerze, Żmijowcowa Wicio czy w obliczu wszystkich zebranych tu kotów przysięgacie sobie miłość, wierność, uczciwość i wspólne dzielenie łowów nawet po śmierci? — rozległ się głos Mandarynkowej Gwiazdy. Szafirka skupiła się na tej chwili, ale była wyczulona na kocura.

— Przysięgam — padło z pyszczka młodej pary. Szafirka niemal czuła tę ekscytację, którą musieli czuć Trzcinowy Szmer i Żmijowcowa Wić.

— Zatem mocą nadaną mi przez Klan Gwiazdy ogłaszam was mężem i żoną! Niech wasza miłość nieprzerwanie rozjaśnia wasze życia niczym świetliki na łąkach porą zielonych liści! — chwilę po tych słowach nadszedł czas na rzut żabą. Szylkretce nie zależało na złapaniu żaby, ale potraktowała to jako dobrą zabawę. Chwilę później ruszyła z kocurem, by uczestniczyć w wydarzeniu. Co prawda nie udało jej się złapać żaby, ale skoro Kasztanek też był i tyle jej wystarczyło.

— Chodź serduszko — wymruczała. Musnęła ogonem grzbiet kocura i zaprowadziła go nieco na bok.

— Usiądźmy, dziś się cieszmy ślubem Trzcinowego Szmeru i Żmijowcowej Wici, a jutro lub pojutrze będę chciała z tobą pogadać o pewnej kwestii. Nie, nie jest to nic złego. Po prostu chciałabym poruszyć temat który jest dla mnie niezmiernie ważny — wyszeptała czule, kładąc łapę na jego i liżąc raz jeszcze w pyszczek.

— Czy...jest ci smutno, że nie złapałem tej żaby? — zapytał, z lekkim niepokojem spoglądając na wojowniczkę.

— Co? Och nie, nie skarbie. Kichać na tę żabę — wymruczała łagodnie. Przytuliła kocura do siebie, kładąc pysk na jego łebku. Zaczęła cicho mruczeć, by go uspokoić. Kilka uderzeń serca później, cofnęła się lekko. Spojrzała w jego oczy tymi swoimi niebieskimi.

— Jesteśmy parą od jakiegoś czasu i za to dziękuję każdego dnia. Zawsze będę dziękować, że Klan Gwiazdy mi cię zesłał — zaczęła kojącym głosem.

— Bardziej chciałabym zapytać, czy byś chciał...nasz ślub... — zaczęła cicho.

— Nie musisz mi teraz odpowiadać, bo to bardzo ważna decyzja. Mogę czekać na odpowiedź tak długo, jak będziesz potrzebował czasu, więc proszę, nie czuj się tym obciążony. Mamy czas... — wyszeptała. Siedzieli tak w ciszy, otoczeni przez donośny gwar, a na mordce kocura było widać wyraźne zamyślenie. Wreszcie, gdy uniósł lekko łeb i spojrzał na czekającą cierpliwie kotkę, otworzył pysk, ale początkowo nic się z niego nie wydobyło poza wypchniętym z płuc powietrzem, którego potem nabrał nosem już normalnie.

— Myślisz, że... nie przyniosę ci wstydu? Że sobie poradzę? — powiedział trochę do siebie. Szylkretka uśmiechała się łagodnie.

— Oczywiście, że sobie poradzisz piękny — wymruczała czule. Była gotowa zrobić wszystko, by kocur w siebie uwierzył. Kochała go tak bardzo, że zrobiłaby dla niego wszystko.

— Ja...dużo się dzieje, ja... bardzo bym chciał — kontynuował.

— Och? To wspaniale mój drogi promyczku, bo ja też bym bardzo tego chciała — wymruczała. Jej serduszko biło jak szalone, a szafirkowe ślipka błyszczały czystym, nieskażonym niczym uczuciem. Otarła się o niego i polizała w nosek, policzek i łebek. Słysząc jego słowa, pokiwała lekko głową.

— Chodź, damy im wspólny prezent. — wymruczała i przejechała ogonem po jego grzbiecie, ostatecznie otulając go nim i prowadząc powoli do nowożeńców z pakunkiem w pyszczku. Wstał ze swojego miejsca, po czym ruszył u boku Urodziwego Szafirka i gdy znaleźli się przed parą, pochylił przed nimi łeb w geście szacunku. Szylkretka poszła jego śladem i również pochyliła łeb.

— Chcieliśmy życzyć wam wszystkiego, co najlepsze Trzcinowy Szmerze i Żmijowcowa Wicio. Dziękuję również za zaproszenie mnie i pozwolenie przyjść Kasztankowi — wymruczała. Po czym przysunęła bliżej podarek. Było w nim kilka kolorowych, matowych i oszlifowanych przez wodę szkiełek w kolorze oczu młodej pary i ich kociąt. Do tego był również bursztyn z zatopionym owadem. Szukała tego bardzo długo. Chwilami wątpiła, że znajdzie.

— To prezent od Kasztanka i ode mnie — miauknęła łagodnie.

Teraźniejszość

Urodziwy Szafirek obudziła się dosyć wcześnie rano. Przeniosła wzrok na śpiącego u jej boku Kasztana. Przyglądała mu się przez chwilę. Gdy wojownik spał wyglądał tak uroczo. Oczywiście, kiedy nie spał, również był wspaniały i to nie podlegało dyskusji. Widok tego spokoju radował serce szylkretki, ale i rodził w niej chęć ochrony ukochanego przed złem całego świata. Pragnęła go chronić. Zawsze.

— Zawsze będę przy tobie. Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić, a jeśli ktoś spróbuje, odpowie przede mną — wyszeptała, przykrywając kocura ogonem. Chciała zapewnić mu ciepło. Do tego nie budziła go, bo mieli jeszcze czas. Uważała, że ciemny potrzebował jeszcze chwili spokoju przed kolejnym ciężkim dniem.

<Przypalony Kasztanie? Czy wiesz, że wyglądasz słodko?>

Od Postrzępionego Mrozu Do Lśniącej Gwiazdy

Z niedowierzaniem patrzyła, jak lider musi ogłosić odejście Truskawkowego Pola. Jak to, zastępczyni klanu tak po prostu… Odeszła..? Od swojego partnera, dzieci..? Biedni Firmament i Migot, ale i przede wszystkim sam lider… Znała go z czasów żłobka, potem ich drogi trochę się… Rozeszły. Jednak czasem nadal zastanawiała się, czy gdyby podjęła inny wybór, to jej partnerem mógłby być Złota Droga, a może nawet… Lśniąca Gwiazda..? Gdy już wszyscy rozeszli się, szeptając do siebie, zauważyła stojącego w wejściu do żłobka Firmamentu. Patrzył z chłodnym jak lód spojrzeniem na ojca, po czym w końcu wszedł z powrotem do środka. Pewnie ciężko będzie im przejść taką stratę… Zdecydowała się jednak nie rozmawiać jeszcze z liderem, potrzebował pewnie chwili dla siebie…

«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»

Podeszła do niego, widząc, że sam wybiera coś dla siebie ze sterty zwierzyny. ona sama mogła już coś zjeść, skoro wróciła już z porannego patrolu. Stanęła obok, patrząc na stertę, po czym zerkając na niego.

— Lśniąca Gwiazdo… Chciałbyś może zjeść razem? Chyba, że masz już jakieś inne plany. — zapytała niepewnie, mając nadzieję, że nie urazi go przypadkiem w żaden sposób. Ten jednak odpowiedział delikatnym uśmiechem.

— Nie, nie mam nic w planach, w sumie to przydałoby mi się jakieś towarzystwo. Możemy zjeść przy wejściu do mojego legowiska. — Wskazał ogonem na półkę skalną, na co skinęła głową. Razem z kocurem udała się w to miejsce, układając się wygodnie przed nim. Wgryzła się w zwierzynę, na co on sam zrobił to samo. Przyjrzała się mu dokładniej. Wyglądał na zmęczonego. Może ostatnio gorzej sypiał..? Co miała w sumie powiedzieć..? Może to wspólne jedzenie było złym pomysłem…

— Przykro mi… Z powodu Truskawkowego Pola. Nikt nie mógł się tego spodziewać. — powiedziała w końcu, na co ten przestał gryźć jedzony właśnie kawałek drozda. Spojrzał na nią.

— Cóż, mogłem się tego spodziewać. Pewnie będzie się to za mną ciągnęło, biorąc pod uwagę to, że wiele kotów kwestionowało mój wybór zastępcy. — odpowiedział jej.

— Coś o tym słyszałam… Wiele kotów szeptało na ten temat w legowisku wojowników.

— Domyślam się nawet i kto… — przewrócił oczami, wgryzając się znów w drozda. Kotka zrobiła to samo z wiewiórką.

— Tak czy siak przykro mi. Wiem, że była dla ciebie ważna i na pewno musisz za nią tęsknić…

<Lśniąca Gwiazdo?>

Od Gąbczastej Perły CD. Szepczącej Hipnozy

— Czego ode mnie chcesz mewi szpiegu, nie chcę cię na oczy widzieć!
— Chciałam tylko przynieść ci coś do jedzenia…
Czarnofutra spojrzała na ryby, a później znów na Szepczącą Hipnozę.
— Chciałeś mnie otruć?! — syknęła gniewnie.
— Ni-nie! Po prostu próbowałam być miła… Skąd ten pomysł! Co ja ci takiego zrobiłam, że mnie nienawidzisz! Już nic nie rozumiem! — powiedział drżącym głosem, kładąc po sobie uszy.
Gąbczasta Perła prychnęła, zezłoszczona na to, że point wciąż sobie z nią pogrywał. Czemu po prostu się nie przyznał, że jest mewim szpiegiem? Czemu wolał zgrywać głupka, skoro każdy znał już prawdę? Dymna zadbała o to, by plotka o nim, a także o kilku innych kotach, dotarła nawet do najskrytszych zakamarków obozu Nocniaków.
— W tym sęk! Jeszcze nic nie zrobiłeś, mewi szpiegu. Ale ja wiem swoje. Wraz z Kropiatkową Skórką tylko czekasz na to, by nas wszystkich zaatakować i wybić co do jednego! — uparła się, strzepując z frustracji ogonem.
Ogrodnik spoglądał na nią ze zdziwieniem, a jego ciało zaczęło się trząść. W końcu w jego oczach wezbrały łzy i point gwałtownie odwrócił się, po czym wybiegł z lecznicy z płaczem.
— Widzę, że coraz ciężej jest ukrywać prawdę! — krzyknęła za nim dymna.
Gdy Szepcząca Hipnoza zniknął jej z pola widzenia, Gąbka przewróciła oczami i wróciła do swoich obowiązków.
“I co ja mam zrobić z tymi rybami?” — zaczęła się zastanawiać. Przecież ich nie zje, bo, nie daj Klanie Gwiazdy, mogą być w nich jagody śmierci! Nawet danie ich komuś innemu wiązałoby się z ryzykiem, że ten by się zatruł. Najlepiej byłoby więc wyrzucić piszczki gdzieś do wody albo wcisnąć je komuś, kogo dymna nie lubiła. Och, gdyby tylko udało jej się dać te ryby Kropiatce… Bura jednak również nie ufała medyczce, więc pewnie nie przyjęłaby od niej żadnej piszczki.
Gąbczasta Perła westchnęła i pokręciła głową, próbując nie myśleć już o tym, co zrobi z tymi rybami.

* * *

Kilka dni temu

Po tym, czego doświadczyła, kompletnie się zmieniła. Była cicha. Nie odzywała się do praktycznie nikogo oprócz Niedźwiedziówkowego Pyłu, która nie odstępowała jej na krok. Pilnowała każdy ruch medyczki i każde jej słowo na tyle, że brązowooka wolała po prostu siedzieć cicho, niż narażać się na złość wojowniczki. Czuła, że powinna coś z tym zrobić. Powinna powiedzieć wszystko Mandarynkowej Gwieździe — ale co, jeśli bura mówiła prawdę? Co, jeśli naprawdę zabije jej bliskich, nawet jeśli Nocniacy wyrzucą ją poza granice przynależności? W takim wypadku najlepszym wyjściem byłaby egzekucja, ale czy liderka by się na taką zdecydowała? Ostatnim, jeśli Gąbka dobrze pamiętała, który umarł poprzez egzekucję, był Pluskający Potok. On jednak przyczynił się do śmierci dwóch kotów, a nie jednego tak jak Niedźwiedziówka. Może przez to kotka nie zostałaby uznana za tak duże zagrożenie?
Nagle jednak czarnofutra zrozumiała, że nawet jeśli Mandarynkowa Gwiazda będzie wpierw chciała tylko wygnać burą, to Gąbka może ją przekonać, że Niedźwiedziówka jest zbyt niebezpieczna, by błąkała się po świecie. Była przecież medyczką, toteż jej głos powinien mieć jakieś znaczenie w sprawach dotyczących klanu. Zawsze mogłaby też zmyślić, że dostała sen od Klanu Gwiazdy, w którym to widzi, jak bura zabija coraz więcej kotów. Srebrzysta nie miałaby czemu jej nie uwierzyć, a wtedy już musiałaby rozkazać zabicie wojowniczki.
Brązowooka uśmiechnęła się, chyba pierwszy raz od kilku dni, i wybyła z lecznicy. Dreptała w stronę legowiska przywódcy, aż to nagle nie stanął przed nią jakiś kot. Gąbka od razu rozpoznała jego pręgowane futro, a serce aż podeszło jej do gardła.
— A ty dokąd, Gąbeczko? — spytała Niedźwiedziówka, z fałszywą troską wpatrując się w dymną. — Lepiej wracajmy już do legowiska medyka, zanim zrobisz coś głupiego. Lepiej odpocznij i prześpij się ze swoimi… myślami — zaproponowała jej bura.
Czarnofutra spuściła wzrok, czując, jak ogarnia ją poczucie bezsilności. Niedźwiedziówkowy Pył jej przecież nie przepuści. A nawet jakby dymna dotarła do legowiska przywódczyni, bura zapewne zaczęłaby jej tłumaczyć, że brązowookiej już do reszty odbiło.
Gąbczasta Perła pozostała cicho i dała się odprowadzić przez wojowniczkę do lecznicy. Gdy już do niej dotarła, od razu usiadła na swoim posłaniu, odwracając się tyłem do całego świata. Wpatrywała się w ściany legowiska, poruszając nerwowo końcówką ogona. Przez moment czuła na sobie palące spojrzenie Klekoczącego Bociana, lecz wkrótce, jak gdyby nigdy nic, zaczęła wylizywać swoje futerko, próbując odciągnąć myśli od wszystkiego, co działo się w jej życiu.

* * *

Teraźniejszość

Niedawno widziała z oddali, jak Klekoczący Bocian rozmawia z Senną Łzą. Nie wiedziała, o czym i dlaczego, dlatego też zdziwiła się, gdy pewnego dnia ujrzała, jak szylkretowa kotka wchodziła do żłobka wraz z piszczką w pysku i nie wychodziła z niego przez dłuższy czas. Czyżby wpadła tam na jakieś pogaduszki? Tylko z kim? Ze Świteziankowym Jeziorem? Ze Złocistym Widlikiem? Z… Fląderką? Nie, nie! Jej córka nie mogła rozmawiać z odrzutkami! Gąbka poczuła, jak ogarnia ją frustracja, toteż zaczęła iść w stronę kociarni, by przekonać się, z kim takim spotyka się tam Łezka.
Gdy jednak zajrzała do środka, dostrzegła, że wojowniczka leżała na osobnym posłaniu i do nikogo się nie odzywała. Medyczka wlepiła w nią swoje spojrzenie, pogrążając się w myślach. Tyle pytań jednocześnie przebiegło przez jej głowę, że finalnie nawet nie znała ich treści. Wiedziała tylko, że jest kompletnie zdumiona i zakłopotana.
Wkrótce młodsza musiała zauważyć, że ktoś stoi w progu żłobka, i podniosła głowę do góry. Gdy spotkała wzrok swojej matki, wzdrygnęła się, a na jej pysku pojawił się strach.
— Łezko? — wydukała Gąbczasta Perła, wchodząc do środka i przykuwając uwagę reszty mieszkańców żłobka. — Co ty tu robisz, na Klan Gwiazdy! Łezko, nie wygłupiaj się, tylko wracaj do legowiska wojowników — zażądała brązowooka, podchodząc do szylkretki.
Wojowniczka obejrzała się po reszcie kotów jakby zawstydzona zachowaniem Gąbki. Po chwili spojrzała znowu na dymną.
— Wyjdźmy może poza żłobek… — zaproponowała, na co czarnofutra skinęła głową.
Gdy były już na zewnątrz, Senna Łza zaczęła:
— Mamo, ja… zapomniałam ci powiedzieć, ale… spodziewam… spodziewam się kociąt — wydukała w końcu, przenosząc wzrok na łapy. — Przepraszam… powinnam była-
— Łezko, ale o czym ty mówisz! — przerwała jej Gąbczasta Perła, która wpatrywała się w nią w głębokim szoku. — Kto jest ojcem tych kociąt? Przecież nigdy mi nie mówiłaś, że masz partnera! — oburzyła się, strosząc futro na karku. — O nim też zapomniałaś mi powiedzieć? Łezko, ja widzę, że ty w ogóle nie traktujesz mnie jak matki! Jak można zapomnieć powiedzieć kotce, która cię wychowała, o tym, że spodziewa się kociąt? — kontynuowała, czując, jak na gardle zaciska jej się supeł.
— To… skomplikowane. Wolałabym teraz… nie mówić ci jeszcze o tym — oznajmiła szylkretka, robiąc krok w tył. — Jeszcze raz cię przepraszam, mamo — dodała ściszonym głosem, wycofując się do kociarni.
Gąbczasta Perła miała ochotę ją zatrzymać i zażądać dokładnych wyjaśnień, ale zamiast tego zamarła w bezruchu i wcisnęła pazury w śnieg. Spuściła głowę, a jej oczy zaszkliły się od łez.

* * *

Gąbczasta Perła swoje obowiązki wykonywała jakby automatycznie, rzadko odzywając się do swoich pacjentów i nawiązując z nimi jakąkolwiek rozmowę. Do tej pory zdążyła już wyleczyć Błękitną Lagunę z białego kaszlu i Lawendową Rozkosz z przemrożenia, a właśnie teraz do lecznicy wkroczył Przypalony Kasztan.
Na jego widok dymna wzdrygnęła się nieznacznie, zdając sobie sprawę z tego, że był synem Niedźwiedziówkowego Pyłu. Nie odezwała się do niego ani słowem, a jedynie wpatrywała się w ciszy w jego pysk.
— Dzień dobry, Gąbczasta Perło — przywitał się dymny. Widząc jednak, że medyczka nie zamierza pytać go o samopoczucie, sam otworzył pysk. — Chyba mam gorączkę… — przyznał.
Dymna skinęła tylko głową i poszła po liście ogórecznika. Następnie wręczyła mu je, poczekała, aż kocur je zje, po czym pożegnała się z nim jedynie skinieniem głowy.
Gdy Przypalony Kasztan zniknął w wyjściu, Gąbczasta Perła również postanowiła opuścić lecznicę. Szwendała się po obozie bez celu, chcąc jedynie się przewietrzyć, aż nagle przypadkiem wpadł na nią Szepcząca Hipnoza. Dymna jednak, zamiast się złościć, spojrzała na niego pustym wzrokiem.
Ten skulił się nieznacznie, kładąc po sobie uszy.
— Daruj sobie. Mam teraz ważniejsze sprawy na głowie niż twoje szpiegostwo — fuknęła medyczka.

<Szepcząca Hipnozo?>

Wyleczeni: Błękitna Laguna, Lawendowa Rozkosz, Przypalony Kasztan

Od Łzawej Łapy

Łzawa Łapa siedziała nad niewielkimi kupkami ziół, przekładając kolejne listki i łodyżki z miejsca na miejsce z takim znużeniem, że wyglądała niemal jak więzień skazany na wyjątkowo nużącą karę. Leżąc na brzuchu, leniwie przesuwała łapą pęczki nagietka, szczawiu i kocimiętki, by po chwili znów ułożyć je dokładnie tam, gdzie leżały wcześniej. Jej ogon ospale uderzał o kamienną posadzkę, a niebieskie oczy raz po raz wędrowały ku wejściu do lecznicy, jakby liczyła na to, że za chwilę pojawi się jakiś pacjent i wybawi ją od wszechogarniającej nudy.

Firletka wyszła niedawno z obozu, chcąc uzupełnić zapasy kilku brakujących ziół, przez co zostawiła swoją uczennicę samą. Łza nie cierpiała samotności, a dziś ledwie wystawiła nos poza legowisko medyków — podziemny obóz z każdym dniem wydawał jej się coraz bardziej przygnębiający. Nie potrafiła przywyknąć do niekończących się korytarzy, które zdawały się wić bez żadnego ładu ani składu, ani do wszechobecnej wilgoci, unoszącej się w powietrzu mimo silnego zapachu ziół. Brakowało jej szumu trawy i ciepła promieni słonecznych, których w tych paskudnych tunelach nie dało się zastąpić niczym.

Dopiero cichy odgłos kroków wyrwał ją z zamyślenia. Niemal natychmiast uniosła głowę, a gdy w wejściu dostrzegła znajomą, srebrzystą sylwetkę, na jej pysku pojawił się szeroki uśmiech.

— Kurza Łapa! — zawołała z wyraźnym entuzjazmem, po czym szybko podbiegła do ucznia kronikarza. — Cześć! Co tam? Przyszedłeś mnie odwiedzić? A może masz ochotę ponabijać się ze mną z Milczącej Fajtłapy? Hihi!

Srebrzysty uczeń odwzajemnił uśmiech, lecz niemal od razu zaniósł się kaszlem, który odbił się echem od kamiennych ścian lecznicy. Łza odruchowo zmarszczyła nos. Choć z początku liczyła na zwykłą wizytę znajomego, teraz nie miała już większych wątpliwości, że przyprowadziła go tutaj choroba.

— Hej... — wydusił pomiędzy kolejnymi kaszlnięciami. — Jak chyba zdążyłaś zauważyć, załapałem coś nieciekawego. Ale wiesz... z tego drugiego też bym nie zrezygnował.

Łza przechyliła głowę, udając głębokie zastanowienie.

— Na nabijanie się z Milczącej Fajtłapy jeszcze przyjdzie czas — odparła z rozbawieniem. — Chociaż muszę przyznać, że z twoim charkaniem wyglądałoby to naprawdę komicznie.

Nie czekając na odpowiedź, odwróciła się i podeszła do składziku z ziołami. Przez chwilę przeszukiwała kolejne pęczki suszonych roślin, aż w końcu odnalazła kocimiętkę, której intensywny zapach natychmiast wypełnił niewielką jaskinię. Z ostrożnością wyjęła kilka listków, po czym wróciła do przyjaciela i podsunęła mu je niemal pod sam nos.

— Proszę. Zjedz, zanim uznam, że specjalnie zachorowałeś, żeby mnie odwiedzić.

Kurza Łapa parsknął cichym śmiechem, który niemal natychmiast przerodził się w kolejną falę kaszlu. Skrzywił się, po czym bez większego marudzenia pochwycił podaną mu kocimiętkę i zaczął ją przeżuwać.

— Tooo do zobaczenia później? — mruknął, gdy przełknął już ostatni listek.

— Mhm, papatki!

[423 słowa]

wyleczeni: Kurza Łapa

Od Firmamentowej Łapy

Kocur wstał z rana, patrząc, jak promienie słońca głaszczą delikatnie obóz Klanu Klifu, jak i jego futro. Ciepło rozchodziło się po całym jego ciele, aż chciałoby się leżeć cały dzień i nic nie robić. Zima powoli się kończyła, nareszcie. Śnieg topniał, a zimno odchodziło wraz z porą roku. Z jego zamyśleń wyciągnął go Wzburzony Kormoran.

— Firmamentowa Łapo, zbieraj się, idziemy na szkolenie. — powiedział z uśmiechem do kocurka, który przeciągnął się, po czym wstał z ziemi. Otrzepał się, patrząc po obozie, który budził się powoli, niczym nadchodząca wiosna.

— Dobrze, ruszajmy. Dawno już zjadłem. — odpowiedział mentorowi. Ten skinął i ruszył w stronę wyjścia z obozu. Idąc przez rozległe pola patrzył na trawę, kwiaty, na zboże, które znajdowało się na Złotych Kłosach… Wszystko tak lekko budziło się po mrożącym śniegu, a jednak nadal było przyklapnięte. Dotarli do szumiącego morza, przy którym wiatr nabierał szybszego tempa. Usiedli, patrząc teraz na siebie.

— Dzisiaj nauczymy się otwierania krabów. Jadłeś jakiegoś kiedyś? Może obierała ci… — zatrzymał się na chwilę w niezręcznej, aczkolwiek wiele mówiącej ciszy. Chciał wspomnieć o jego matce, Firmament wyczuł to od razu.

— Nie, nie robiła tego. Bywa i tak. — wzruszył ramionami nie przejęty. — A więc? Pokażesz mi jak to się robi?

— Tak, tak… — Wzburzony Kormoran rozejrzał się, próbując wypatrzeć zdobycz. W końcu dostrzegł kraba, który dreptał po piasku. Powoli wychodziły na zmianę pory roku. Kocur skradł się powoli, w końcu wyskakując do góry, lądując na zdobyczy. Przyniósł ją do ucznia, trzymając ją ostrożnie. — A więc aby go otworzyć musimy najpierw mieć pewność, że nie żyje. Gdy już dobijemy go, musimy podważyć pazurami, pomagając sobie trochę drugą łapą… O tak. — pokazał kocurowi. Ten przyglądał się, dokładnie lustrując wzrokiem to, co robi jego mentor. Gdy tylko skończył, Odwrócił się, szukając kraba i dla Firmamentowej Łapy, aby ten sam mógł spróbować. Nie minęło dużo czasu do momentu, gdy w końcu udało mu się znaleźć kolejnego, aby uczeń mógł go otworzyć. Firmamentowa Łapa powoli zaczął pracować nad otwarciem kraba, aż w końcu po dłuższej chwili udało mu się to. Wzburzony Kormoran skinął głową z aprobatą.

— Brawo. Spróbujmy kolejnego.

»»————-　⚜　————-««

Wracali teraz do obozu, powoli spacerując pomiędzy zaspami śniegu. Co ciekawe, utworzyła się ścieżka, dzięki której można było dostać się do obozu bez odmarźnięcia sobie łap, chociaż… Jego łapy błagały o pomstę do Klanu Gwiazdy. Bolały go ostatnimi czasy, być może właśnie przez śnieg… Dotarli do obozu, gdzie udało mu się dorwać dość porządny jak na tą porę roku posiłek. Wziął w pysk tłuściutką wiewiórkę, zabierając ją ze sobą gdzieś na bok, niedaleko legowiska swojego ojca. Ten właśnie rozmawiał z Postrzępionym Mrozem. Nie kojarzył aż tak bardzo kotki, z tego co wie była w żłobku razem z jego ojcem i jego siostrą, przez co nawet dobrze się dogadywali. Czy Lśniąca Gwiazda… Chciałby zastąpić Truskawkowe Pole..?

[456 słów, + otwieranie krabów]

Od Błota CD. Gąbczastej Perły

Kocur zakrył głowę łapami, czując, jakby miała zaraz eksplodować. Tak, mógł po prostu poprosić medyków o pomoc, jednak… Gąbczasta Perła chyba i tak już ma go dość. Patrzy na niego z taką… Pogardą.

— Tato, jesteś pewien, że nie chcesz jednak jakichś ziół od medyków? — Stroczkowa Nadzieja patrzył na kocura ze zmartwieniem w oczach. Syn naprawdę się nim przejmował… Czekoladowy wezbrał się na uśmiech, mając nadzieję, że przekupi tym syna.

— Tak, spokojnie. Przejdzie mi… — powiedział, jednak młodszy spojrzał na niego z uniesioną brwią.

— Tak? Bo mówisz to od dwóch zachodów słońca. — Spojrzał na niego, czując, że nie da za wygraną. Westchnął, odwracając się do kotki stojącej teraz na straży. Niezapominajkowa Nadzieja…

— Niezapominajkowa Nadziejo..? — podszedł do niej, schylając głowę lekko. Ta odwróciła się lekko podirytowana.

— Czy ja ci już nie mówiłam, że nie mam zamiaru z tobą rozmawiać? — odsyczała, po czym strzepnęła gniewnie ogonem. No tak, kotka kojarzy go z Klanu Wilka i ewidentnie nie chce, aby ktokolwiek się dowiedział o jej pochodzeniu. Jednak ona sama nie wydawała tego, że to on jest jednym z uciekinierów, więc w teorii było to wzajemnym zrozumieniem… Chyba.

— Potrzebuję medyka… Głowa strasznie mnie boli.

— Znowu? Co ty masz do tych medyków, cały czas coś ci się dzieje. Ostatnio to nawet jakimś cudem złapałeś tu drzazgę. — powiedziała zdziwiona. Kocur speszył się lekko. Może i faktycznie starał się dostać nadprogramową pomoc od medyczki… Znaczy medyków.

— Po prostu… Zaprowadzisz mnie..? — zapytał niepewnie. Dymna chwilę patrzyła na niego, jednak westchnęła, poddając się. Skinęła w stronę obozu, prowadząc go. Gdy dotarli, usiadła przed legowiskiem medyka, czekając na niego. Ten wszedł niepewnie, rozglądając się. No proszę, jego szczęście, Gąbczasta Perła sama jedna siedziała w legowisku sortując zioła. Wyglądała przy tym… Pięknie…

— Mogę ci w czymś pomóc? — powiedziała chłodno, gdy już go zauważyła. Kocur usiadł, odchrząkując.

— Głowa mnie boli… Masz coś może na to? — zapytał niepewnie. Kotka zerknęła w zioła które chwilę temu sortowała i na liść nałożyła kilka nasionek maku. Podała mu je bez słowa.

— Mak, często zbierałem go ze Stroczkową Nadzieją… — powiedział ze słabym uśmiechem, po czym zlizał z liścia lek.

— Chcesz we mnie wywołać jakiś dziwny żal? — powiedziała kotka, nastroszając lekko futro. Jednak po chwili wygładziło się ono, a na jej pyszczku zagościło zastanowienie. — Poza tym… Nie wiedziałam, że interesuje się zielarstwem….

— Tak, bardzo. Chciał zostać medykiem w Świetlikach. — jego ton ściszył się lekko. Spojrzał na medyczkę wyczekująco.

Wyleczeni: Błoto

<Gąbczasta Perło?>