Od Kostki

Szylkretka uchyliła ciężkie powieki po długiej drzemce, czując, jak ktoś ją szturcha w bok. Natychmiast się zjeżyła, wciskając się mocniej w bok rodzicielki. Potem dopiero zauważyła, że to Sosenek. Kocurek górował nad nią, jeszcze nierozumiejącą rzeczywistości przez nagłą pobudkę.
— To tylko ja, wypłoszu. — Przewrócił oczami, chichocząc pod nosem. Kostka zmarszczyła brwi z oburzeniem, lecz nic nie powiedziała. Odwróciła się w przeciwną stronę.
— No co ty? Nic nie odpowiesz, dalej, pobaw się ze mną, no proszę! — stęknął, odchylając głowę do tyłu i otwierając szeroko pyszczek. Orientalka tylko bardziej się wtuliła w mamę, która osłoniła ją swoim ogonem.
— No już, Sosenku, nie piszcz tak — mruknęła kojąco Poinsecja. — Kostka nie lubi się bawić, więc daj jej przestrzeń i pobaw się z Rdeścikiem.
— Ale mi się nie chcę z nim bawić, za dużo się z nim bawię! — lamentował kocurek. — Gdybyś nam pozwalała się bawić z kociakami, których już nie ma w kociarni, to bym się aż tak nie nudził — dodał odrobinę ciszej, jakby nie chciał rozwścieczyć matki.
Kocica na moment zamilkła, cofnęła uszy i przymrużyła oczy. Wzięła wdech.
— Sosenku, ja już mówiłam, że z nimi nie powinniście się zadawać — rzekła uparcie.
— Ale dlaczego?
— Bo tak powiedziałam.
Dymny stęknął poirytowany, po czym się odwrócił i starał się pobawić jakimś patykiem.
Kostka spojrzała tęsknie w stronę wyjścia ze żłobka. Trochę żal jej było, że nigdy stąd nie wyszła. Zwinek, z tego, co słyszała, wiele razy robił jakieś wypady poza kociarnię i nikt nigdy nie miał do niego żadnego problemu. Kotka czuła się rozdarta; z jednej strony chciałaby zobaczyć, co było poza ścianami z kaliny, jak pachniało świeże powietrze, jak prawdziwie wyglądało niebo, zobaczyć wszystkie żywe kolory natury, ale z drugiej po prostu czuła się w pełni bezpieczna i wypoczęta w ukryciu przed światem.

Następnego dnia

Szylkretka właśnie odbywała typową dla siebie drzemkę po śniadaniu. Była ułożona między łapami Poinsecji, wtulona głową w jej klatkę piersiową. Raczej nigdy jej się nic nie śniło, a nawet jeśli coś było, to w chwili przebudzenia się zapominała, co to było.
Nagle rozbudziły ją głosy jej rodzicielki oraz Sosenka. Nie podnosiła głowy, a jedynie słuchała rozmowy.
— Dlaczego Kostka nigdy się z nami nie bawi? I nigdy nie rozmawia? — spytał się zaintrygowany kocurek.
— Niektóre koty takie są. Ona najwidoczniej potrzebuje więcej czasu, by być towarzyska tak, jak ty — odparła spokojnie matka.
— Ale dlaczego tak jest?
— Czasem tak bywa, że nie ma konkretnego powodu. Taka jest i może nad tym pracować.
— Serio może pracować, by nie być inna? — młodzik brzmiał na szczerze zaskoczonego.
— Sosenku, w jakim sensie inna?
— No, że jest jakaś dziwniejsza od Rdeścika i ode mnie.
Poinsecja westchnęła.
— Kostka nie jest dziwniejsza, ona jest po prostu sobą.
— No okej, ale jest dziwniejsza, gdy jest sobą.
— To tak nie działa — mruknęła, kręcąc głową.
— No to jak działa w takim razie?
— Jak podrośniesz, to zrozumiesz.
— Ale ja chcę rozumieć teraz! — zażądał, podnosząc głos.
— Twoja główka jest za mała, by zrozumieć, więc zrozumiesz, jak podrośnie, bo wtedy zmieści więcej mądrości.
— Przecież jestem mądry!
— Owszem, jesteś mądry, ale tak jest, że gdy główka rośnie, to stajesz się jeszcze mądrzejszy, tak?
— To w sumie ma sens… — zamyślił się na krótką chwilę.
— No bo ma sens — stwierdziła stanowczo. — Masz jeszcze jakieś pytania? — dodała po krótkiej pauzie. Sosenek się zastanowił.
— Hmmm, w sumie to nie.
— No to leć się pobawić — miauknęła. Teraz zwróciła się do drugiego synka: — Rdeściku, pobawisz się z Sosenkiem, tak?
— Dobrze, mamo! — odparł szczęśliwie dymny, po czym Kostka usłyszała, jak jej bracia zajmują się zabawą.
Szylkretka znużyła się odrobinę. Czy serio była “dziwna”? Była zepsuta, zachowywała się gorzej od innych, czy może jednak była po prostu głupia? Poczuła się źle ze sobą. Skuliła się bardziej, czując, jak jej się żołądek ściskał ze wstydu. Najchętniej by się zapadła pod ziemię albo poszła spać. W jej głowie znów wirowały myśli, że co jeśli serio nie nadawała się do niczego? Czy ona w ogóle zostanie uczniem? A co jeśli w ogóle nie skończy treningu i zostanie wygnana? Cisnęły jej się łzy do oczu i zaczęła się trząść, lecz nagle poczuła, jak język mamy się przesuwa po jej boku. Od razu ogarnęła ją fala spokoju, jakby zmywając wszystkie troski. Koteczka przymknęła oczy i pozwoliła sobie na sen. Znowu.

Od Migotu

Mały brązowy pręgowany tygrysio kocurek leżał wtulony w szaro-niebieską sierść Mariposy. Tuż obok niego znajdowały się u boku matki jeszcze dwie małe kulki – Karlik oraz Sadzawka. Oczy kociąt pozostawały zamknięte, a ich pyszczki opuszczały ciche piski, gdy młode domagały się uwagi rodzica lub pokarmu.
Oprócz Mariposy, w pomieszczeniu znajdował się również ojciec kociąt, Milo oraz dwójka Dwunożnych. Czarno-biały z czułością spoglądał na swoje potomstwo.
– Są piękne... cała trójka jest wspaniała – miauknął, tuż po tym, jak obwąchał szylkretową koteczkę i zetknął się z nią końcówką nosa.
– Milo... jestem najszczęśliwszą kotką na świecie, wiesz to, prawda? Mam wspaniałe kocięta, które kocham z całego serca, bezpieczny kąt, który mogę wreszcie nazwać swoim domem, jak i naprawdę dzielnego partnera. Jedynego czego w głębi serca żałuję to tego, że mój ojciec nie będzie miał okazji zobaczyć, jak nasze dzieci wyrastają na wspaniałe koty. Nie, żebym chciała, aby karmił je tymi bzdurami, jak to miewał w zwyczaju i tworzył między nimi podziały... chciałabym, aby je po prostu pokochał i zaakceptował. Nie za to, jak wyglądają, ale za to, kim są i kim się staną.
– Znasz poglądy swojego ojca... a tym bardziej swojego brata... oboje wiemy, że to nie mogłoby mieć prawa bytu... – ściszył głos, przenosząc spojrzenie na dwójkę czekoladowych kociąt. – Moja rodzina najprawdopodobniej również w pełni by ich nie zaakceptowała, znajdując masę innych powodów, a nie tylko patrząc przez pryzmat koloru futra.
– Na szczęście dla nas stworzyliśmy swoją własną rodzinę, która akceptuje ich w pełni.
Migot ziewnął i lekko strzepnął uszkiem. Obecność rodziców oraz ich głosy działały na niego uspokajająco. Mógłby ich tak słuchać, dniem i nocą, podobnie, jak zresztą niezrozumiałych rozmów Dwunożnych czy odgłosów urządzeń. Te wszystkie dźwięki w domostwie Dwunożnych towarzyszyły mu od chwili narodzin.
– Mariposo... spójrz...
Malutkie błękitne oczka wpatrywały się w czarno-biały pysk rodzica, na którym widniał lekki uśmiech. Migot zakołysał się lekko, próbując przyzwyczaić się do nowej nabytej umiejętności, jaką było otworzenie oczu. Raz za razem mrużył oczka, rozglądając się pomału po otaczającym go pomieszczeniu.
Ten czarno-biały kot to jego tata. Ta kotka, w której futerko się tulił to mama. Szylkretowa mała kulka to jego siostrzyczka, a mniejsza wersja Milo to jego braciszek.
Z pyska kocięcia wydobyło się prychnięcie, gdy Dwunożny zbliżył się do legowiska i pogładził swoją łysą łapą Milo po grzbiecie. Mimo że Migotowi odpowiadał zapach i ton głosu wysokiej istoty, nie był przyzwyczajony do jej wyglądu.
– Jesteś bezpieczny, mój mały wojowniku – miauknęła Mariposa, liżąc Migot po dłuższych pasmach sierści na łebku. – Migocząca Gwiazdo.

✨✨✨

Od Skowronkowej Rozkoszy

Misja odbicia Tropiącej Łaski

Skowronkowa Rozkosz od samego początku wyprawy nie potrafił zdecydować, czy bardziej się ekscytuje, czy boi. W końcu nie codziennie opuszczało się obóz pod osłoną nocy, żeby odbić porwaną wojowniczkę z łap podejrzanych samotników. Co prawda od niedawna nosił już imię wojownika, ale nie zdążył jeszcze przywyknąć do myśli, że naprawdę nim jest. Wciąż miał wrażenie, że ktoś zaraz przypomni mu, iż powinien wrócić do legowiska uczniów. Mimo to nie zamierzał narzekać. Chciał się przydać, udowodnić, że Zalotna Gwiazda nie popełniła błędu, pozwalając mu dołączyć do wyprawy.

Przy jego boku tkwiło piórko podarowane mu przez Dymówkową Łapę. Co jakiś czas muskał je łapą, upewniając się, że nadal jest na swoim miejscu. W ciemności wydawało się niemal czarne, ale Skowronek doskonale wiedział, jak wygląda w świetle dnia. Lubił je. Było niewielkim przypomnieniem, że nawet podczas tak poważnej wyprawy można zabrać ze sobą coś miłego.

Maszerował w środku grupy, starając się nie oddalać od pozostałych. Na przedzie szła Sroka, prowadząc ich przez nieznane tereny, a tuż za nią Kocimiętkowy Wir. Skowronek szybko zauważył, że atmosfera jest znacznie cięższa, niż początkowo zakładał. Nikt nie wyglądał na szczególnie zadowolonego z nocnej eskapady, a sama Kocimiętka zdawała się mieć ku temu więcej powodów niż reszta. Nie znał wszystkich szczegółów jej relacji z Tropiącą Łaską, ale wiedział wystarczająco dużo, by nie zadawać niepotrzebnych pytań.

Próbował więc skupić się na drodze. Betonowy Świat okazał się miejscem znacznie bardziej nieprzyjemnym, niż sobie wyobrażał. Wszędzie unosiły się obce zapachy, a wysokie budynki zasłaniały niebo. Co jakiś czas zerkał na Srokę, zastanawiając się, skąd właściwie znała te wszystkie zakamarki. Kiedy zwróciła uwagę na ich brakujące końcówki uszu, Skowronek odruchowo poruszył własnym.

— Tak… w sumie tak to właśnie wygląda.

Dopiero po chwili dotarło do niego, że mógł powiedzieć odrobinę za dużo. Nie miał jednak zamiaru kłamać. Wzruszył jedynie lekko barkami, po czym ponownie skupił się na drodze.

Wkrótce Sroka zarządziła zmianę kierunku. Nie była pewna, czy więzienie znajduje się po wschodniej, czy zachodniej stronie, dlatego wspięła się na jeden z budynków, by lepiej rozeznać się w okolicy. Kiedy wróciła, wskazała im drogę wzdłuż portu, w kierunku spiczastego budynku, a następnie niewielkiego lasu. Skowronek nie miał pojęcia, ile jeszcze będą musieli iść, ale starał się nie okazywać zniecierpliwienia.

W pewnym momencie ich drogę przeciął chudy, pręgowany samotnik. Skowronek zauważył charakterystyczną bliznę na jego pysku, przypominającą znak “X”. Nie zdążył jednak przyjrzeć mu się dokładniej, ponieważ Cętkowany Tęgosz rzucił się do ataku. Niestety, źle ocenił odległość i zamiast dosięgnąć przeciwnika, uderzył w ścianę. Skowronek aż drgnął, ale zaraz potem oba kocury zwarli się w walce.

Nie była to przyjemna scena. Łapy śmigały w powietrzu, futro fruwało, a odgłosy uderzeń odbijały się echem od pobliskich budynków. Tęgosz radził sobie jednak sam, a gdy w końcu udało mu się powalić przeciwnika, zakończył walkę silnym ciosem w gardło. Samotnik znieruchomiał.

Skowronek zamarł. Dopiero teraz zauważył zadrapania na ciele Cętkowanego Tęgosza, jego poranioną tylną łapę i ślady walki na karku. Nie potrafił oderwać wzroku od martwego kota. Wiedział, że przeciwnik mógł być niebezpieczny, ale dotąd śmierć kojarzyła mu się raczej z opowieściami starszych wojowników niż z czymś, co mogło wydarzyć się kilka kroków od niego.

— Znasz ich? — zwrócił się do Sroki, nadal spoglądając na ciało samotnika.

Nie chciał zabrzmieć niegrzecznie, dlatego po chwili dodał jeszcze pytanie o charakterystyczne blizny i o to, czy naprawdę musieli zabijać napotkane koty. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego nie mogli po prostu ich przepędzić. Przecież nie każdy, kto należał do Betonowego Świata, musiał być bezmyślnym mordercą.

Odpowiedź Kocimiętkowego Wir nie pozostawiała jednak wiele miejsca na dalsze rozważania.

— Nie musielibyśmy ich zabijać, gdyby to oni nie chcieli zabić nas i porwać jednej z naszych wojowniczek.

Skowronek spuścił wzrok. Nie miał zamiaru się z nią kłócić. Wiedział, że Kocimiętka ma rację w tym sensie, że musieli się bronić, ale wciąż nie potrafił pogodzić się z tym, jak szybko można było odebrać komuś życie. Przesunął językiem po nosie i ruszył dalej, starając się nie patrzeć za siebie.

Na szczęście niedługo później Rozbity Księżyc postanowił rozładować atmosferę kiepskim żartem o szkielecie. Skowronek nie był pewien, czy bardziej rozbawiła go sama treść, czy fakt, że ktoś w ogóle miał ochotę żartować w takiej sytuacji. Cętkowany Tęgosz zaśmiał się, najwyraźniej chcąc dodać mu otuchy, i obiecał, że będzie go chronił. Księżyc szybko odbił piłeczkę, sugerując, że być może to Tęgosz potrzebuje ochrony.

Skowronek zerknął na nich z lekkim uśmiechem. Miło było widzieć, że nawet podczas tak nieprzyjemnej wyprawy potrafili znaleźć chwilę na żarty. Ich wzajemne przekomarzanie się sprawiało wrażenie czegoś znajomego i bezpiecznego. Przez moment sam poczuł się nieco spokojniej.

Niestety, spokój nie trwał długo. Z ciemności wyskoczyła kolejna samotniczka. Była drobna, krótkowłosa, o liliowo-niebieskim futrze z białymi łatami. Na jej pysku również widniała blizna w kształcie litery “X”. Zanim Skowronek zdążył ostrzec pozostałych, kotka rzuciła się na Rozbitego Księżyca.

Walka była gwałtowna. Księżyc próbował się oswobodzić, ale przeciwniczka nie zamierzała odpuszczać. Skowronek zrobił krok w ich stronę, jednak szybko zrozumiał, że nie może wtrącać się bezmyślnie. W końcu Rozbity Księżyc zdołał przewrócić samotniczkę i zacisnął zęby na jej gardle. Kiedy puścił, kotka już się nie poruszała.

Na jego policzku pojawiła się krew. Miał również zadrapania na grzbiecie. Mimo to, kiedy walka dobiegła końca, znalazł jeszcze siłę na kolejny żart skierowany do Tęgosza.

Skowronek odetchnął z ulgą, choć nie potrafił pozbyć się uczucia ciężkości w żołądku. Dwie walki, dwa martwe ciała. A przecież dopiero zaczynali.

Zerknął na Srokę, która przyznała, że nie znała tej samotniczki. Najwyraźniej była kolejnym kotem, który niedawno dołączył do gangu. Skowronek zastanowił się, ilu jeszcze takich kotów spotkają po drodze. Nie podobała mu się myśl, że każdy kolejny zakręt może oznaczać następną walkę.

Wsunął się nieco bliżej środka grupy. Nie chciał wyglądać na przestraszonego, ale nie zamierzał też udawać, że wszystko jest w porządku. Wciąż słyszał w uszach odgłos walki, a przed oczami miał obraz samotniczki, która jeszcze chwilę wcześniej wydawała z siebie przerażone dźwięki. Nie wyglądała jak potwór. Była po prostu kotką. Taką jak on.

W końcu dotarli do więzienia. Budynek był wysoki, zaniedbany i zdecydowanie nieprzyjazny. Drzwi wyglądały, jakby od dawna nikt nie próbował ich naprawiać. Skowronek zatrzymał się naprzeciwko wejścia, rozglądając się po okolicy. Przez chwilę jego myśli uciekły gdzieś daleko. Zastanawiał się, czy w środku znajdą jakieś kwiaty, czy w takim miejscu mogły w ogóle rosnąć. Zaraz jednak skarcił się w duchu. Nie przybyli tu przecież na spacer.

Kocimiętkowy Wir podeszła bliżej i zajrzała do środka. W pewnym momencie rozległ się hałas, a zaraz potem z budynku wybiegło pięciu strażników. Skowronek natychmiast napiął mięśnie. Nie było już czasu na zastanawianie się, co zrobią dalej.

Pozostali wojownicy ruszyli do walki, podczas gdy Kocimiętka wykorzystała zamieszanie i przemknęła do środka. Skowronek próbował obserwować wszystko naraz, ale szybko okazało się to niemożliwe. Jeden ze strażników rzucił się w jego stronę.

Była to szczupła kotka o podobnej bliźnie na pysku. Skowronek nie zdążył nawet dobrze ocenić jej zamiarów. Odruchowo uderzył ją łapą w pysk, zanim ta zdołała dosięgnąć go własnymi pazurami. Samotniczka zachwiała się i chybiła, a on wykorzystał tę krótką chwilę, próbując uderzyć ją w bok.

Nie udało mu się. Kotka uniknęła ciosu i trafiła go w udo.

Ból przeszył jego łapę tak nagle, że wyrwał mu się krótki pisk. Przez ułamek sekundy miał ochotę się cofnąć, uciec i schować za plecami któregoś z pozostałych wojowników. Nie mógł jednak tego zrobić. Nie teraz, kiedy przeciwniczka była tuż przed nim.

Skoczył na nią, chwytając zębami jej ucho. Szarpnął mocno, aż oderwał niewielki fragment. Natychmiast wypluł go na ziemię, krzywiąc się z obrzydzenia. Nie miał czasu na zastanawianie się nad tym, co właśnie zrobił, bo kotka ponownie próbowała go dosięgnąć. Skowronek uchylił się i przemknął między jej łapami.

Przez kilka kolejnych chwil wymieniali ciosy. Większość ataków samotniczki mijała go o włos, ale nie wszystkie. W pewnym momencie poczuł pieczenie na ogonie, a zaraz potem coś ciepłego spłynęło mu po czole. Nie wiedział, kiedy dokładnie przeciwniczka zdołała go zranić. Dopiero po chwili zorientował się, że ma rozcięcie biegnące od czoła ku górze, nad okiem, oraz ranę na ogonie, która z pewnością zostawi bliznę.

Przełknął ślinę. Był zmęczony, przestraszony i coraz bardziej zagubiony. Nie potrafił walczyć tak jak Cętkowany Tęgosz czy Rozbity Księżyc. Nie miał ich doświadczenia ani pewności siebie. Miał jednak pazury, zęby i dość rozsądku, by nie stać bezczynnie.

Gdy samotniczka ponownie ruszyła do ataku, Skowronek upozorował próbę podcięcia jej łap. Kiedy przeciwniczka skupiła się na uniknięciu ciosu, wskoczył jej na grzbiet i zacisnął zęby na karku. Kotka szarpnęła się gwałtownie, sycząc i próbując go zrzucić.

Przez moment trzymał ją z całej siły. Dopiero po chwili dotarło do niego, że jeśli będzie zwlekał, samotniczka może się odwrócić i skręcić kark. Puścił więc i zeskoczył na ziemię.

Nie zdążył nawet ponownie przyjąć pozycji obronnej, gdy kotka rzuciła mu ostatnie, przestraszone spojrzenie i uciekła. Skowronek nie ruszył za nią. Stał w miejscu, ciężko oddychając, z nastroszonym futrem i sercem bijącym tak szybko, jakby zaraz miało wyskoczyć mu z piersi.

Wygrał. A przynajmniej tak należało to nazwać. Nie zabił przeciwniczki, nie doprowadził do jej śmierci, choć miał ku temu okazję. Nie wiedział, czy postąpił właściwie, ale nie potrafił zmusić się do czegoś, czego nie chciał zrobić. Nie umiał patrzeć na drugiego kota i bez wahania odebrać mu życie.

Przesunął łapą po pysku, próbując zetrzeć krew, ale tylko rozmazał ją po futrze. Dopiero wtedy poczuł, jak bardzo drżą mu kończyny. Dotknął piórka schowanego w sierści i przez chwilę przytrzymał je pod opuszkami palców. Przypomniał sobie, po co właściwie tu przyszedł. Nie po to, żeby udowodnić, że potrafi zabijać. Chciał pomóc pozostałym i sprowadzić porwaną wojowniczkę do domu.

Z wnętrza budynku w końcu wyłoniła się Kocimiętkowy Wir. Towarzyszyła jej Tropiąca Łaska oraz niewielki kociak. Skowronek nie znał go, ale szybko zrozumiał, że również został zabrany z więzienia. Nie zdążył jednak przyjrzeć się im dokładniej. Musieli biec.

Kocimiętka znalazła się w niebezpieczeństwie, gdy dwóch strażników dopadło ją podczas ucieczki. Skowronek ruszył w tamtą stronę, ale zanim zdążył dotrzeć na miejsce, Sroka rzuciła się jej na pomoc. Obie kotki zdołały się oswobodzić i wycofać. Dopiero wtedy Skowronek poczuł, że może naprawdę odetchnąć.

Nie oglądał się za uciekającymi samotnikami. Nie chciał sprawdzać, czy któryś z nich jeszcze wróci. Wystarczyło mu, że wszyscy, którzy mieli wrócić, znajdowali się już w pobliżu. Wkrótce grupa zebrała się ponownie i ruszyła w drogę powrotną.

Droga do domu była znacznie trudniejsza, niż Skowronek przypuszczał. Adrenalina powoli opadała, a wraz z nią znikały siły. Rana na ogonie piekła przy każdym ruchu, a rozcięcie nad okiem bolało, kiedy próbował zmrużyć powiekę. Co jakiś czas zatrzymywali się, by oczyścić rany i odpocząć. Skowronek nie narzekał, choć żołądek domagał się jedzenia, a w pysku miał zupełnie sucho.

W końcu dotarli do rzeki. Skowronek podszedł do brzegu i zaczął pić, nie przejmując się nawet tym, że woda moczy mu wąsy. Dopiero po chwili odsunął się, robiąc miejsce pozostałym kotom. Przeprawa przez kamienie wymagała ostrożności, szczególnie z obolałą łapą, ale udało mu się przejść na drugi brzeg bez większych problemów.

Znajome zapachy Klanu Wilka przywitały ich jeszcze przed samym obozem. Skowronek poczuł, jak napięcie powoli ustępuje. Byli w domu. Naprawdę wrócili.

W obozie czekało na nich wiele zaciekawionych spojrzeń. Niektórzy wyglądali na zaskoczonych, inni na wyraźnie zmartwionych. Szczególną uwagę przyciągał niewielki kociak, którego przyniosła Kocimiętka. Skowronek nie znał jego historii, ale domyślał się, że musiała być równie nieprzyjemna, jak wszystko, co wydarzyło się tej nocy.

Zalotna Gwiazda wezwała Kocimiętkowy Wir, aby zdała relację z wyprawy. Skowronek nie zamierzał wtrącać się w rozmowę, dlatego trzymał się nieco z boku. Był zbyt zmęczony, by próbować dowiedzieć się wszystkiego od razu. Wystarczyło mu, że widział Tropiącą Łaskę z powrotem w obozie.

Wkrótce zwołano zebranie. Skowronek zajął miejsce wśród pozostałych uczestników wyprawy, wciąż czując na sobie spojrzenia innych kotów. Kiedy Zalotna Gwiazda zaczęła wymieniać imiona tych, którzy wzięli udział w misji, wyprostował się nieco. Usłyszenie własnego imienia wśród zasłużonych wojowników było dziwnie przyjemne. Nie spodziewał się, że po tak krótkim czasie od ceremonii wojownika będzie miał okazję uczestniczyć w czymś tak ważnym.

Wymieniono Kocimiętkowy Wir, Rozbitego Księżyca, Wilczy Skowyt, Cętkowanego Tęgosza, jego samego oraz Srokę. Skowronek zerknął na kotkę z lekkim uśmiechem. Wiedział, że bez jej pomocy prawdopodobnie nigdy nie znaleźliby więzienia. Jej zasługi zostały docenione, a Zalotna Gwiazda nadała jej imię Sroczy Cień. Mimo nowego imienia miała pozostać uczniem i otrzymać wszystkie prawa przysługujące uczniom. Jej mentorką została Ognikowa Słota.

Potem przyszła kolej na małego Morza. Kociak otrzymał imię Soplowej Łapy, a jego mentorką została Biały Barszcz. Skowronek obserwował ceremonię z ciepłem w oczach. Nie wiedział, co dokładnie spotkało małego, ale cieszył się, że przynajmniej teraz będzie miał szansę dorastać w bezpiecznym miejscu.

W obozie rozległy się okrzyki, a Skowronek dołączył do pozostałych, powtarzając nowe imiona. Cieszył się, że misja zakończyła się powodzeniem. Jednocześnie nie potrafił zapomnieć o dwóch martwych samotnikach, których zostawili za sobą, ani o kotce, która uciekła przed nim w panice. Zastanawiał się, czy była teraz bezpieczna i czy jej rany nie okażą się poważne.

Nie miał jednak wiele czasu na rozmyślania. Kocimiętkowy Wir szybko zagoniła uczestników wyprawy do legowiska medyka. Skowronek nie protestował. Dopiero teraz dotarło do niego, jak bardzo potrzebował odpoczynku. Chudy Grzbiet zarządził kolejkę, a pierwszeństwo przypadło Cętkowanemu Tęgoszowi i Rozbitemu Księżycowi. Skowronek usiadł więc z boku, czekając na swoją kolej.

Obok niego znajdowała się Tropiąca Łaska. Skowronek zerknął na nią kątem oka, a następnie na Kocimiętkowy Wir. Nie trzeba było być szczególnie spostrzegawczym, żeby zauważyć, jak bardzo niechętnie Kocimiętka patrzy na uratowaną wojowniczkę. Kiedy zapytała ją, jak minął jej pobyt w Betonowym Świecie, Skowronek poczuł, że atmosfera w legowisku ponownie staje się ciężka.

Nie zamierzał się wtrącać. Nie znał całej historii, a tym bardziej nie chciał dolewać oliwy do ognia. Skupił się na własnych łapach, ostrożnie oglądając ranę na ogonie. Przeciągnął językiem po brzegu skaleczenia, po czym przymknął oczy.

Dopiero teraz miał czas pomyśleć o tym, co się wydarzyło. Wyruszył na misję jako młody wojownik, który chciał udowodnić swoją wartość. Wrócił z nowymi bliznami i doświadczeniem, którego wcale nie pragnął. Walczył. Zranił przeciwniczkę. Miał okazję ją zabić, ale tego nie zrobił. Wciąż nie wiedział, czy inni uznaliby to za odwagę, czy za słabość.

Pomyślał o swoim ojcu. Nocny Śpiewak. Zastanawiał się, czy byłby z niego dumny. Chciałby, żeby tak było. Nie dlatego, że pokonał przeciwników, ale dlatego, że nie pozwolił, by strach i gniew całkowicie odebrały mu rozsądek. Może nie był najlepszym wojownikiem, może nie potrafił walczyć tak skutecznie, jak pozostali, ale przynajmniej próbował chronić tych, którzy znaleźli się obok niego.

Ponownie dotknął piórka schowanego w futrze. Nadal tam było, nieuszkodzone pomimo całej wyprawy. Uśmiechnął się blado, po czym oparł głowę na łapach. Chciał zapamiętać tę noc, ale nie jej krew ani strach. Chciał pamiętać, że wrócili. Że Sroka dostała szansę na nowe życie, a Moroz znalazł dom. I że nawet w miejscu pełnym przemocy można było zdecydować, że nie chce się być kolejnym kotem, który odbiera innym życie.

Od Wdzięcznej Firletki

Blask letniego popołudnia wpadał do legowiska przez luki w sklepieniu. Pochyliła się nad źródełkiem, maczając w nim porcję mchu, po czym cofnęła się o parę kroków bliżej posłań chorych.

Obecność Miodunki i Poziomki już po paru wschodach słońca odciążyła jej barki. Nie musiała przemierzać całego obozu w poszukiwaniu tych chorych, którzy z niedbałości bądź zbyt wielkiego ego nie raczyli pojawić się w progu jej legowiska – mogła w tym celu wysyłać asystę. I dawało jej to więcej czasu na zajmowanie się tymi chorymi, którzy jednak mieli na tyle rozumu, by poprosić o pomoc, i teraz ględzili jej nad uchem.

Ociekający wodą mech upuściła obok zmarniałej sylwetki Zawodzącej Gwiazdy, rozciągniętej na kamiennej posadzce. Resztki nieprzeżutych liści wierzby leżały parę długości wąsów od jego pyska, zbrudzonego kwasem i resztkami jedzenia.

— Lepiej?

Przywódca wydał z siebie niewyraźny odgłos.

— Przynajmniej nie zwymiotowałeś przed wszystkimi — mruknęła, klepiąc go ogonem po barku. — Jeszcze trochę godności Ci zostało.

Echo przekręcił łeb w bok i zmierzył ją spojrzeniem. Oderwała kawałek mchu zębami i łapą przyłożyła do go ust przyjaciela, drugą przytrzymując jego policzek. Wytarła wymiociny z jego podbródka, mając nadzieję, że pozbędzie się chociaż części kwaśnego zapachu.

Cisza, którą przywódca zdawał się chcieć utrzymywać, aż wszyscy nie zapomną o jego incydencie, który uwzględniał nieświeżą piszczkę i kałużę na wpół strawionego śniadania w wejściu lecznicy, została jednak szybko przerwana. Wpierw zauważyła rzucany na posadzkę cień, a później usłyszała głos wojowniczki.

— Wdzięczna Firletko?

Odsunęła łapy od pyska kocura. Srebrzysta Równonoc przebierała nerwowo łapami, a jej głos drżał.

— Tak?

— Krokus chyba zaczyna rodzić — wyrzuciła z siebie szylkretka. — Ale trochę niewyraźnie wygląda-

Firletka szybko podniosła się z ziemi. Od momentu odkrycia ciąży wizja porodu Krokusowej Kruchości nieco ją martwiła; nie była pewna, ile kociąt Klan Gwiazdy ześle młodej kocicy, i ile jej ciało zdoła wytrzymać.

— Wracaj do niej — poleciła, podchodząc już do przygotowanego parę wschodów słońca wcześniej pakunku ziół. — Zaraz tam będę. Niech oddycha głęboko i spokojnie.

Uniosła zwitek w zęby, podczas gdy Równonoc nie marnowała czasu i pobiegła z powrotem do żłobka. Zatrzymała się na parę uderzeń serca obok Zawodzącej Gwiazdy, upuściła zioła i pochylając się nad przywódcą, polizała go po czubku głowy.

— Postaraj się tylko nie zwymiotować do wody — mruknęła, zbierając się ponownie. — A najlepiej w ogóle. Niech towarzyszy Ci myśl, że musisz ładnie zaprezentować się przed nowo narodzonymi kociętami.

↠ₓ⊹❈⊹ₓ↞

tw: poród, obrzydliwe opisy

Jęki i zduszone krzyki Krokusowej Kruchości niosły się po legowisku. Jedną z łap głaskała kocicę po drgającym w skurczach boku, drugą odsuwając na bok jej ogon.

— Świetnie sobie radzisz — miauknęła na tyle głośno, aby szylkretka usłyszała ją przez własne odgłosy bólu. — Nie opieraj się temu, co robi twoje ciało.

Poruszyła ogonem, muskając nim rozłożone obok niej medykamenty. Wyrobiła sobie ten nawyk dla własnego komfortu; skoro nie może polegać na żadnym ze swoich uczniów, to będzie polegać na ziołach i własnych umiejętnościach.

— Krokusowa Kruchości? Hej, Krokus, popatrz na mnie — Dryfujący Fluoryt przycupnęła przed rodzącą, gdy tylko jej oddech ponownie zaczął niepokojąco przyspieszać. — Oczy na mnie.

Ciałem wojowniczki przeszedł kolejny skurcz. Cieszyła się, że Jętką i Jabłonką na polecenie wiecznej królowej zajął się Śniący Obserwator.

— Wdech — poinstruowała niebieska, unosząc pierś do góry w wyolbrzymionym geście — i wydech. Jeszcze raz.

Zamiast wzięcia kolejnego wdechu Korkus wydała z siebie przeraźliwy jęk. Napięła nogi, wciskając je głębiej w mech, a z jej ciała, wraz z kolejną konwulsją, wysunęło się ciałko kocięcia.

Łapy Firletki w przeciągu uderzenia serca znalazły się na nowo narodzonym. Przyciągnęła kocię do siebie, zgrabnym ruchem przegryzając błonę przyklejoną do jego pyszczka; śluz pokrywający łaciate ciałko jednak zmieniał kształt pod jej łapami gdy tylko przymknęła oczy. Po jej kończynach przeszły dreszcze, jak gdyby wiele małych, robaczych nóżek wplątywało się w jej futro, buszując pod jego warstwą. Jej nos, natrafiając na drobną taflę tego kocięcego, odbił się od niego jak od karaczanowej skorupki. Z urwanym oddechem otworzyła szeroko ślipia, by ujrzeć niezliczoną ilość świerszczy, gnieżdżących się w rudo-białym futrze kocięcia, machających drobnymi skrzydełkami i wciskających się w delikatną skórę jak w miękką, nadgniłą ziemię.

Jednak, jak szybko wizja ta się pojawiła, tak równie szybko znikła. Okryte tylko i wyłącznie śluzem i błonami płodowymi kocię leżało między jej łapami, kwiląc.

Zawodzenie Krokusowej Kruchości i pocieszające ją miauknięcia Fluorytu dochodziły do medyczki jak zza mgły. Bez słowa, z kwasem w pysku i ciążącym w nim językiem przekazała nowo narodzoną Srebrzystej Równonocy; a już po chwili drugie kocię, które również wylądowało w jej łapach z chmarą nazbyt realistycznych, w swoim wyglądzie i dźwięku, owadów w futrze, oddała za to nerwowo Słodkiej Dziewannnie.

— Jeszcze trochę, Krokus — miauczała z przodu królowa, liżąc pysk wojowniczki. — Dasz radę.

Z urwanym, przeraźliwym jękiem na świat przyszło ostatnie kocię. Półprzeźroczyste świerszcze przeciskały się pod błoną, grzebiąc się w mokrej, szylkretowej sierści. Poczęła oczyszczać pyszczek młodej koteczki, z zaciśniętym gardłem czekając, aż skrzydła i nóżki owadów przestaną łaskotać jej język za każdym pociągnięciem.

↠ₓ⊹❈⊹ₓ↞

W legowisku medyka panowała cisza. Zawahała się przy wejściu, poprawiając chwyt na wypadającym z jej pyska zawiniątku ziół.

— Firletko?

Podniosła łeb. Zawodząca Gwiazda podparł się na łokciach w miejscu, w którym go zostawiła; jego oczy jednak z powrotem nabrały blasku i klarowności.

— …wszyscy żyją?

Zamrugała, wyrwana z transu, i cmoknęła.

— Nie zapeszaj — zbeształa go.

— Przepraszam!

Sztywnym krokiem podeszła do składziku, odkładając medykamenty, po czym usiadła obok przywódcy.

— Kocięta są słabe — przyznała, owijając ogon wokół łap. — Jedno z nich nie ma tylnej łapy, i będzie trzeba monitorować ich sprawność i oddech. Krokusowa Kruchość również jest wycieńczona.

Kruczoczarny skinął powoli głową, opierając ją na łapach. Nim zdążył odpowiedzieć, ponownie uchyliła pysk.

— Z czym kojarzą Ci się świerszcze?

Jakiekolwiek słowa leżące na języku Echa nie były odpowiedzią na to pytanie. Kocur zamrugał, zdezorientowany, i wbił w nią wzrok.

— Z latem? — mruknął, wzruszając ramionami. — Wieczorami? Nie wiem.

— A negatywnie?

Nos przywódcy zmarszczył się.

— Ze Świerszczowym Skokiem?

Schyliła łeb, czując, jak dreszcz przechodzi po jej grzbiecie. Niczym korowód małych owadów.

Musiała przestać o nich myśleć. Jednak Świerszczowy Skok nie przynosił ze sobą lepszych odczuć. Pamiętała jego zachowanie wobec Zawilcowej Korony, wobec niej… Wobec kotów, które zamordował. Czy to było to, na co wizja miała ją naprowadzić?

— Jakie to ma powiązanie z poprzednim tematem? — zapytał Echo, prostując się nieznacznie.

— Czy wiadomo, kto jest ojcem kociąt Krokus?

Przywódca chyba liczył na odpowiedź, nie kolejne pytanie, bo jego pysk wykrzywił się w grymasie.

— Nie — odpowiedział po chwili. — Chyba nie.

Machnęła końcówką ogona.

Nie wiedziała, czy miała iść tym tropem. Doszukiwać się więzów krwi? Czy miały one jakiekolwiek znaczenie? Czy może powinna myśleć nad innym, bardziej dosłownym znaczeniem?

— Czy… Dowiedziałaś się czegoś?

— Albo Klan Gwiazdy w końcu zesłał nam jakąś wizję — miauknęła po paru uderzeniach serca, patrząc w oczy przyjacielowi — albo zaczynam mieć na starość urojenia.

wyleczony: Zawodząca Gwiazda

Krokusowa Kruchość urodziła!

Krokusowa Kruchość po ciężkim porodzie wydała na świat trójkę kociąt!

Macierzanka

Kamasja

Gęsiówka

Od Modrogończyka

Modrogończyk po raz pierwszy w życiu miał ochotę kogoś uderzyć. A tym kimś był Borowik. Obelgi pod adresem burasa same cisnęły mu się na język, jednak ani jedno z nich nie zostało posłane w przestrzeń.
Pomocnik szamana nieznacznie wysunął się naprzód tłumu otaczającego Borowika, który właśnie streszczał wydarzenia dotyczące uprowadzenia Psianki przez Dwunożnych. Nie potrafił zrozumieć, jak w ogóle doszło do tej sytuacji. Dlaczego Borowik nie próbował pomóc ukochanej siostrze Modrogończyka? I dlaczego Psiance tak bardzo zależało, aby na własne oczy zobaczyć Betonowy Świat?
– Borowiku... – w głosie Modrogończyka nie było słychać ani ciepła, ani współczucia. Bury kocur przeniósł spojrzenie na pomocnika szamana. – Jak mogłeś ją zostawić... porzucić...
Nie potrafił tego pojąć. Tym bardziej że wiedział jaką relacją darzyli się Psianka i Borowik. Przekazanie zapewnień jego siostry ani trochę nie sprawiły, że poczuł się lepiej. Gorycz i smutek wypełniła jego serce, sprawiając, że po policzkach zaczęły spływać mu łzy.
– Masz po nią wrócić i ją uratować, słyszysz... To Twój obowiązek. Jako zwiadowcy, a przede wszystkim jej przyjaciela...

~~~

Modrogończyk pomimo bycia u kresu sił, machał swoimi skrzydełkami, przemierzając znajome tereny; zarówno te Owocowego Lasu, jak i Klanu Burzy. Minął Drogę Grzmotu, rzeki, aż w końcu znalazł się w Betonowym Świecie. Nie miał pojęcia czy obraz, który mu się ukazał, był prawdziwy, względem Betonowego Świata, w końcu nie widział go na własne oczy nigdy, a jedynie słyszał o nim od innych kotów.
Czy Psianka naprawdę była w tak strasznym miejscu? I to sama!
Czy była bezpieczna? Czy miała co jeść i pić? Czy żyła?
Te i inne pytania zalewały umysł pomocnika szamana, gdy rozglądał się w poszukiwaniu swojej ukochanej siostry. Po pewnym czasie obniżył lot, decydując się zatrzymać na malutkim fragmencie zielonej trawy otoczonego ze wszystkich stron.
Czuł się jak w pułapce.
Zatrzymał spojrzenie na klombach o różnorodnym kwieciu. Niektóre gatunki z tych roślin znał, inne miał okazję widzieć pierwszy raz. Chociaż... czy to miało sens? Czy takie rośliny naprawdę istniały? Czy to jego wyobraźnia płatała mu figle?
Kwiecie wydawało słodki zapach, sprawiając, że Modrogończyk się rozluźnił. Zbliżył się do jednego z kielichów zapachu, zaciągając się słodyczą, gdy wtem dostrzegł bardzo dobrze znajomy mu kwiat.
Psianka.
Odbił się od podłoża, lądując tuż przed kwiatem, na którego płatku znajdowała się charakterystyczna plamka. Dokładnie w tym samym kształcie, która zdobiła pyszczek jego siostrzyczki.
To nie mógł być przypadek. To był znak od Wszechmatki.
Delikatnie musnął łapką płatek, zastanawiając się, czy w taki sposób Wszechmatka chciała zapewnić swojego wyznawcę o tym, że jego siostrzyczka była bezpieczna. Nie mogli się skontaktować, a jednak ten sen miał mu przekazać informacje.
"Jestem cała i zdrowa. Kocham was, ciebie i mamę".
– Modrogończyku...
Męski głos rozległ się gdzieś w oddali, tak jakby dochodził zza ściany w legowisku medyków lub podziemi. Kocur pozostawał bierny na wołanie. Nie mógł ot tak porzucić tego kwiatu.
– Modrogończyku...
Ton głosu stawał się twardszy, jak i słychać w nim było zniecierpliwienie.
Na płatku pojawiło się pęknięcie. Ledwo dostrzegalne draśnięcie sprawiło, że kocur zamarł. Nachylił się do kwiatu, chcąc ochronić go całym swoim ciałem przed niewidzialnym zagrożeniem.
– Uratujemy cię, Psianko... Borowik cię uratuje... ja też zrobię wszystko, co w mojej mocy, abyś wróciła do Owocowego Lasu cała i zdrowa...
To były ostatnie słowa, które zdołał wypowiedzieć nim kwiat, jak i cały krajobraz rozpadł się na milion maleńkich kawałków.
Kocur otworzył szeroko oczy, rozglądając się po pomieszczeniu. Znajdował się w lecznicy, a tuż przed sobą zobaczył Hiacynta. Niebieski odchrząknął i zabrał łapę z boku czekoladowego.
– Będę potrzebował twojej pomocy, Modrogończyku. Chodzi o Ryś. Zaniosłem jej z samego rana porcję zwierzyny. Jak zwykle wybrzydzała, lecz nie to mnie zmartwiło. Podczas moich odwiedzin przez cały czas się drapała... zgaduję, że złapała jakąś infekcję lub na jej futrze zadomowiły się pchły... Mógłbyś się nią zająć?
Modrogończyk, jak większość mieszkańców Owocowego Lasu, trzymał się z dala od kocicy zamieszkującej izolatkę. Mało który kot z własnej woli wkraczał do paszczy lwa. Jednak tym razem postanowił użyczyć swoich umiejętności medycznych, aby poprawić jakość życia więźniarce, która odkąd pamiętał, żyła w niewielkim pomieszczeniu. Słyszał na jej temat różne rzeczy, niektóre mijały się z prawdą, będąc podkoloryzowane, inne natomiast były najprawdziwszą prawdą.
Gdy tylko przekroczył próg izolatki, został powalony na ziemię przez szylkretkę, która wpatrywała się w niego spojrzeniem, którym obdarowuje się ofiarę. Gdyby nie Hiacynt, najpewniej tak właśnie by skończył. Kocur pośpiesznie przywołał więźniarkę do porządku, zaganiając ją do kąta.
– Nic ci nie jest? Wybacz, to ja powinienem był wejść pierwszy...
Modrogończyk dotknął łapą rany na pysku, którą zrobiła mu umyślnie, a może i nie, kocica. Lekko go piekła, ale nie była zbyt głęboka. Być może za księżyc nie zostanie po niej ślad.
– Jest w porządku. Zaraz się nią zajmę... Ryś, prawda? Nazywam się Modrogończyk... jestem tutaj, aby ci pomóc. Słyszałem, że się ciągle drapiesz... Zaraz coś na to zaradzimy...
Nie spodziewał się, że zajęcie się tą konkretną pacjentką będzie, aż takie trudne. A jednak udało im się dojść do porozumienia, nawet pomimo złożenia dziwnych obietnic kocicy, aby ta tylko współpracowała i nie zechciała kolejny raz zaatakować Modrogończyka lub Hiacynta. Point miał rację co do infekcji. Pomocnik szamana miał nadzieję, że maść, którą przygotował, pomoże zagubionej kocicy.
Po zajęciu się wyjątkową pacjentką, na kocura czekała dość przykra wiadomość, dotycząca jego rodzeństwa żyjącego na terenach Klanu Burzy prosto z pyska ich matki. Purchawka pomimo przekręcenia imienia swojej córki, dokładnie przedstawiła ostatnie wydarzenia z udziałem błękitnookiej, która teraz znajdowała się na terenach niczyich.
Modrogończyk stracił dwie siostry w krótkim czasie, a jedynym rodzeństwem, o którego miejscu pobytu i stanie zdrowia wiedział, był Milknący Zew.
– Dokąd idziesz, słonko?
– Do Klanu Burzy. Muszę porozmawiać z tatą i z Milknącym Zewem. Sam poinformuję Czereśnie o tym, co zamierzam zrobić. Wrócę przed zmierzchem – mówiąc to, skierował swoje kroki do legowiska przywódcy, by następnie za zgodą czekoladowego, udać się na ojcowskie tereny.

Wyleczeni: Ryś

🍃🌱🌿

Od Wzburzonego Kormorana Do Rogatego Flaminga (Rogatej Gwiazdy)

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Zgromadzenie 24.10.2026

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Klifiacy jako ostatni przybyli, więc większość rozmów już się toczyła, kiedy jego niebieskie łapy stanęły na zimnym kamieniu. Oszroniony Kieł niemal od razu zniknęła w tłumie. Zapewne szukała kogoś do rozmowy, by ponarzekać na rządy Lśniącej Gwiazdy — pod tym względem przypominała mu Serdeczną Naparstnicę i Księżycową Aldrowandę. A skoro o niej mowa, ledwo przybyli, a już zdołał usłyszeć, jak krzyczy na Agatówkowy Cień, na co przewrócił oczami. Szylkretka nigdy się nie zmieni.
Protektor, z którym zwykle rozmawiał, również przepadł, a jemu samemu jakoś nie uśmiechało się rozmawiać z innymi. Duża ilość Wilczaków i Nocniaków zdawała się przytłaczać. Pozostanie w obozie, teraz nie brzmiało źle, lecz wątpił, by Lśniąca Gwiazda lub Źródlana Łuna przyjęli jakieś pierwsze lepsze wytłumaczenie na jego widzimisię.
Przysiadł wśród pobratymców, trzymając ogon blisko łap, by nie podzielić losu Aldrowandy, której ogon już został zdeptany. W ciszy obserwował, jak klany powoli mieszają się w jedną masę, zapachy charakterystyczne dla każdego z nich nikną w tłumie i dopiero bliższe podejście do danego kota pozwalało zidentyfikować jego pochodzenie. Szmery pobliskich rozmów skutecznie zakłócały brzmienie myśli w głowie kocura, a także kroki dwójki Nocniaków za nim. Dopiero pytanie i nagłe pojawienie się biało czarnego kocura uświadomiło go, iż ktoś chciał z nim rozpocząć rozmowę.
— Jak cię zwą? — zapytał.
— Zależy, kto pyta — odparł Klifiak, przyglądając się nieznajomym. Jeden z nich miał na czole czerwony lotos, dokładnie ten sam, o którym mówiła mu buraska na ostatnim zgromadzeniu. Już wiedział z kim ma do czynienia. — Nie zauważyłem lotosu na twym czole wcześniej, jesteś z rodu królewskiego, tak?
— Tak się składa, że to prawda, lecz pytanie brzmiało, jak TY się nazywasz — przypomniała z uśmiechem Nocniaczka. Dopiero w tym momencie morskooki zauważył obecność kotki, która uderzenie serca wcześniej zajęła miejsce obok księcia.
Młodszy uniósł jedną z brwi do góry, usłyszawszy pierwszą część wypowiedzi niebieskiego. Dalsze słowa jednak sprawiły, że zmrużył oczy, a potem spojrzał na niego znowuż. Uniósł podbródek wyżej i położył łapę na piersi.
— Nazywam się Pan Książę Rogaty Flaming.
Wystarczyła jedynie chwila rozmowy z ich dwójką, by uznać, iż byli nadęci, a ich ego nie znało granic. Sam dawniej nie był lepszy, jednak pewien kocur pomógł mu to zrozumieć, za co był mu niewyobrażalnie wdzięczny. Najchętniej odszedłby, ucinając ledwo zaczętą konwersację, jednakże ci musieli mieć jakiś powód, by się nim zainteresować, a w dodatku może się czegoś dowie. Skoro matka miała zamiar zawsze unikać tematu lub mówić jedynie część prawdy, to sam się dowie wszystkiego.
— Miło poznać Panicza oraz... Mniejsza, chcecie poznać me imię? Dobrze. Jestem Wzburzony Kormoran. Coś jeszcze ode mnie chcecie, czy macie ważniejsze sprawy niż rozmowa z pierwszym lepszym Klifiakiem?
Może i brzmiał mało grzecznościowo, patrząc na sposób, w jaki się do niego odnosili, oczekując odpowiednich formułek i zachowania, jednak by rozmawiać z takimi kotami, samemu trzeba się podobnie zachowywać — wtedy też mają wrażenie, że rozmowa toczy się z kimś im równym. Choć chyba nie był dla nich kimś znaczącym skoro, kotka położyła uszy po sobie z irytacją, a następnie urażona odwróciła głowę od Klifiaka, by po chwili zająć się otrzepywaniem swojego ogona ze śniegu. Rogaty Flaming zdawał się nie interesować fochami towarzyszki, gdyż wskazał końcówką ogona na Szałwiowe Serce nieopodal.
— Wzburzony Kormoranie, czy kojarzysz tamtego kota? — zapytał.
W tym czasie Kormoran znudzony obserwował reakcję kotki na swoje słowa. Tak, zdecydowanie było widać, iż ktoś tu uważa się, za nie wiadomo kogo. A nawet jeśli była kimś to jedynie w Klanie Nocy, na zgromadzeniu dla Kormorana jedynie liderzy i zastępcy wciąż byli autorytetem, który szanował i akceptował.
Na dalsze słowa, ponownie przeniósł wzrok na księcia, a następnie na kota wskazanego przez niego. Nie kojarzył go zbytnio, lecz po paru uderzeniach serca obserwacji, dostrzegł, iż on również posiada nietypowe umaszczenie i to w kolorze dokładnie takim samym, jakim on sam posiadał. Nawet obiekt ich rozmowy miał biel, która po części się pokrywała. Zamyślony, zmrużył oczy. Był blisko połączenia zagadki w całość, brakowało mu jedynie jednego, może dwóch elementów, by dowiedzieć się wszystkiego po tylu księżycach.
Z jakiegoś powodu odwrócił nagle spojrzenie w stronę, gdzie ostatni raz widział siostrę. Nie zastał jej tam, więc sunął swym morskim spojrzeniem dalej. Dopiero parę kotów dalej dostrzegł jej profil, a następnie pełne obliczę, mogąc dostrzec charakterystyczną plamkę bieli na czole Szron. Po tym gwałtownie obrócił głowę w stronę Flaminga. Jego spojrzenie utrzymywało się nieco wyżej niż podczas początku rozmowy. Czerwono krwawy lotos księcia miał taki sam kształt i umiejscowienie jak ten u pointki. Czyżby był to zbieg okoliczności? Możliwe, lecz było zbyt dużo podobieństw pomiędzy nim, Szron, a wskazanym kocurem.
— Nie kojarzę niestety Paniczu. Czy powinienem go znać? — spytał beznamiętnym tonem, jakby jego gwałtowna reakcja i głębokie obserwacje nie miały miejsca.
— Niekoniecznie — odparł. — Zainteresowało mnie jedynie wasze podobieństwo w kolorach futra.
— Och. A czy możecie zdradzić mi jego imię? Ostatnim razem również zostałem pomylony z kimś z waszego klanu. Może z tym samym kocurem, na którego wskazałeś? — mruknął, mając nadzieję, że czegoś się więcej dowie. Jeśli będzie trzeba, to uda się osobiście do Klanu Nocy, by odkryć prawdę, skoro Źródlana Łuna nie ma zamiaru współpracować z nim.
— Albo, chociaż czy znacie kota, który miał partnerkę spoza klanu? Jeśli nie, to znajdę kogoś, kto udzieli mi odpowiedzi na te pytania? — dodał. — Będę bardzo wdzięczny Paniczu za wszelką pomoc, również tobie o Pani — oznajmił, kierując jeszcze prośbę do kotki, która zdawała się nadal obrażona na Klifiaka.
Arlekinka nagle ponownie zainteresowana konwersacją, choć nadal trochę obrażona, przestała zwracać uwagę na swój ogon i odwróciła się z powrotem do tonkija.
— To Pan Książę Szałwiowe Serce — poinformowała go tylko. Książę w tym czasie za to subtelnie poruszył wibrysami, jakoby zdziwiony zmianą nastawienia Kormorana do ich rozmowy, sprawiając wrażenie bardziej zainteresowanego.
— Nie możemy ci niestety pomóc. Możesz za to porozmawiać z księciem Szałwiowym Sercem.
— Dziękuję wam bardzo — mruknął jeszcze, by na pożegnanie skinąć łbem, tak jak zawsze to robił po zakończeniu rozmowy z innymi wojownikami spoza Klanu Klifu lub starszymi od niego. Nie czekając na jakąkolwiek odpowiedź od Flaminga lub jego towarzyszki, oddalił się od nich, od razu przeczesując wzrokiem wszechobecną masę składającą się z ciał innych kotów. Chciał poradzić się niebieskiego protektora w kwestii tego, co miał zamiar niedługo uczynić.
Miał nadzieję, iż starszy pomoże mu to wszystko poukładać, nakierować na właściwe tory, po prostu zrobi cokolwiek, co powinien jako protektor. Liczył również na zrozumienie, gdyż z tego, co się orientował, to arlekin sam nie poznał nigdy ojca, a on sam nigdy nie opowiadał zbytnio o swojej rodzinie, więc nie wiedział, czy chociaż wie, kim on jest. Tonkij lawirował pomiędzy zgromadzonymi, lecz nie był w stanie nigdzie odnaleźć. Desperacja oraz niepewność do tego, co dalej ma poczynić, rosła, a ratunku na horyzoncie nie było. Nikt więcej nie przychodził mu do głowy, kto mógłby go wspomóc jakąkolwiek radą. Źródlana Łuna nie wchodziła w grę — zapewne od razu, by zgłosiła Lśniącej Gwieździe zamiary swego syna. Trójoki Zając też nie był dobrą opcją — odkąd Kormoran szkolił się pod okiem Bukowej Korony, to ich relacja nie była na tyle bliska, by młody wojownik dzielił się swoimi problemami z “wujkiem”. Sam mentor morskookiego w jego głowie nie był brany pod uwagę — srebrny miał egoistyczne podejście, w dodatku, gdyby ten opuścił klan, to nie mógłby pysznić się faktem, iż wyszkolił siostrzeńca lidera na świetnego wojownika. Pozostawała jeszcze Księżycowa Aldrowanda, lecz była zajęta rozmową z białą kotką, która pachniała także ziołami, ale i słodkimi owocami.
Kocur nawet nie zauważył, kiedy to liderzy zaczęli zwoływać swoje klany, by powrócić do obozów. Pierwsi wyruszyli Owocniacy, po nich Klan Wilka oraz Burzy. Klifiacy i Nocniacy mieli najbliżej do Bursztynowej Wyspy, więc pomiędzy wojownikami z tych klanów wciąż toczyły się rozmowy. Teraz kiedy było o wiele mniej kotów na kamiennej wyspie, Wzburzony Kormoran mógł przyjrzeć się Szałwiowemu Sercu. Starszy faktycznie był bardzo podobny do Klifiaka i ten już w pełni rozumiał, czemu był z nim aż tyle razy mylony. Cętkowany chciał z nim porozmawiać, lecz coś w środku mówiło, że nie powinien. Zacisnął wargi, obserwując, jak Nocniacy również opuszczają Bursztynową Wyspę. Może to była jego ostatnia szansa, by porozmawiać z prawdopodobnie biologicznym ojcem, a jedynym, co go powstrzymywało to niepewność, strach, rozdarcie pomiędzy chęcią poznania prawdy a pozostaniem u boku Serdecznej Naparstnicy.
W pewnym momencie u jego boku pojawiła się siostra, której pysk wyrażał nieme pytanie. Przed nią nie był do końca w stanie ukryć swoje emocje. Nie chciał jej martwić, więc jedynie posłał kotce nieco krzywy uśmiech, jakby to miało ukryć fakt, iż coś jest na rzeczy. Ruchem głowy wskazał na oddalających się powoli wojowników, chcąc, aby ruszyła pierwsza. Ta nim ruszyła, położyła ogon na jego grzbiecie w geście wsparcia.
Kocur wziął głęboki wdech, a następnie wydech, godząc się powoli z tym, iż właśnie traci może jedyną szansę na poznanie odpowiedzi na wszystkie pytania. Parę długości za grupą, kierował się do obozu za wodospadem, jednak gdy przemierzali plażę, a po prawej stronie mijali sporych rozmiarów głazy, tonkij przystanął. Spoglądając za siebie, próbował wzrokiem odszukać Nocniaków lub chociaż granicę ich terytorium. Gdy jednak nic nie wypatrzył poza plażą oświetloną powoli niknącą łuną pełni na granatowym sklepieniu oraz długą poświatą światła na leniwie poruszających się falach morskiej wody, postanowił wziąć los we własne łapy. Bezszelestnie przekradł się do najbliższego głazu, czując, jak od skały emanuje chłód.
Kiedy tylko miał pewność, iż grupa Klifiaków również oddaliła się, wychylił zza swojej kryjówki. Dookoła panowała niemal bezdenna cisza, przerywana jedynie cichym szumem pobliskich fal oraz delikatnym szmerem wiatru. Pomimo ciągłych wątpliwości postawił pierwszy krok w stronę Klanu Nocy. Kolejny, a później następny i tak aż do momentu, gdy to przekroczył granicę terenów. Moment zawahania się, uświadomienia sobie, iż jeśli wykona jeszcze jeden krok, to może nie być odwrotu. Ostatni raz spojrzał na rodzime strony, w myślach żegnając się już na zawsze z Serdeczną Naparstnicą, Księżycową Aldrowandą, Trójokim Zającem, Bukową Koroną czy nawet Źródlaną Łuną. Dopiero po tym zdecydował się na ostateczny ruch.
Na nieznanym obszarze tonkij był kompletnie bezbronny i jedyne, co mu pozostawało to podążać za jeszcze świeżymi śladami Nocniaków powracających do obozu po zgromadzeniu. Dotychczas udawało mu się pozostać niezauważonym, gdyż szedł od nawietrznej i delikatne podmuchy wiatru targały jego i tak postrzępione futro. Swym morskim spojrzeniem chłonął każdy skrawek nowego terenu, dopiero po dłuższej chwili zdając sobie sprawę, iż dotychczasowe wątpliwości przeminęły, jakby ich odejście utwierdzały go w tym, iż postąpił właściwie i w zgodzie ze sobą.

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Jakiś czas później

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Point pomimo znajdowania się na obcym terenie, czuł się, jakby właśnie to miejsce było jego prawowitym domem. Jednak… nawet jeśli takie kierowały nim odczucia to wciąż nie dotarł do obozu Nocniaków. Dlaczego? Aż zbyt mocno był świadom, iż kiedy tylko natknie się na patrol, to zostanie uznany za intruza i przegoniony z tych terenów lub wzięty w niewolę. Dlatego też odwlekał ten moment tak długo, jak tylko mógł.
W dodatku ostatniej nocy, będąc w pobliżu morza i granicy z Klanem Klifu, do jego uszu dotarły wręcz zwierzęce krzyki jakiegoś kota. Od pierwszego dźwięku zastanawiał się, czy nie pognać nad plaże Klifiaków i nie próbować ratować umierającego. Kiedy tylko jednak znalazł się tuż przed granicą, długość ogona przed nią zatrzymał się w miejscu, nie będąc w stanie zmusić swego ciała do dalszego ruchu. Jego łapy zdawały się zakopane w drobnym piasku aż po same łokcie, a próba poruszenia nimi była niczym walka z potężną siłą, z którą nie ma się nawet najmniejszy czas, a mimo to wciąż stara się z tym walczyć.
Dopiero kiedy w uszach rozbrzmiewała przerażająca cisza, uświadomił sobie, iż ten obcy kot nie żyje. Nie żyje, gdyż nikt nie przybył na pomoc, nawet Kormoran, który miał taką możliwość. Dokładnie tak samo, jak było z Mroźnym Wierchem, kiedy to liliowy wojownik poległ, ratując tonkija przed mewą i śmiercią w młodym wieku.
Wiedział, iż wiecznie nie będzie się ukrywać, jednak powracające natrętne myśli skutecznie odciągały go od momentu ujawnienia się.

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Morskooki wędrował wzdłuż linii brzegowej, obserwując, jak słone fale leniwie suną po mokrym piasku. Z każdym krokiem za jego plecami Bursztynowa Wyspa coraz bardziej się oddalała, a on szedł w głąb terenów Klanu Nocy w kierunku ujścia rzeki. Ślady łap, które pozostawiał, po chwili znikały, jakby samo morze chciało, by jego obecność w tym miejscu było tajemnicą. Dawnemu Klifiakowi nie przeszkadzało delikatne muskanie wody, gdy ta napotykała jego niebiesko białe kończyny — nawet kiedy to po jego kręgosłupie przebiegał dreszcz z powodu chłodu, jakie niosły ze sobą niewielkie fale.
Zamyślony nawet nie zauważył, gdy przystanął w miejscu i po prostu skupił wzrok na coraz to marszczącej się tafli bezkresnej wody. Dopiero dźwięk kroków paru kotów oraz samo wołanie, sprowadziło go na ziemię.
— Książę Szałwiowe Serce?! — Słysząc imię kota, z którym był w ostatnim czasie często mylony na zgromadzeniach, spojrzał w bok, by dostrzec trójkę Nocniaków. Bardziej zbudowany z nich był dymny o pomarańczowych oczach, następnie zapewne nieco młodszy od pierwszego jawił się pręgowany klasycznie kocur, a na samym końcu był liliowy wojownik. Tonkij trzepnął końcówką ogona, stając frontalnie do nich.
— Przecież Książę Szałwiowe Serce został pochowany — mruknął czarnofutry.
— W dodatku on miał pręgi, nie cętki. I nie pachniał Klanem Klifu — zawtórował buras. — Kim jesteś oszuście?
— Nie jestem oszustem — odparł Kormoran.
— Czego szukasz na naszych terenach, Klifiaków? Granicy nie widziałeś? — kontynuował żółtooki, na co pysk morskookiego opuściło bezgłośne westchnienie.
— Chciałbym dowiedzieć się prawdy.
— Jakiej prawdy? — Dymny widocznie zainteresował się tematem, studząc zapęd towarzysza chłodnym wzrokiem.
— A co nas to obchodzi Zmierzchająca Falo? Intruz to intruz — prychnął pręgowany.
— Może będzie lepiej, jak sam Książę Rogata Gwiazda zdecyduje o jego losie? — zaproponował młodzik, co spotkało się początkowo z chyba mało przychylnymi spojrzeniami, przynajmniej z perspektywy cętkowanego.
— Niech będzie, Rogata Gwiazda go osądzi — podsumował pomarańczowooki po dłuższej chwili ciszy.
— Słyszałeś, rusz się — fuknął klasyk, pojawiając się nieco za Kormoranem, jakby skok do słonego morza był jego jedyną drogą ucieczki.

︵‿︵‿₊ ⊹₊˚‧ ꩜‧ ˚₊⊹ ₊‿︵‿︵

Początkowo, kiedy tonkij usłyszał imię nowego lidera, nie spodziewał się, iż nim zostanie Rogaty Flaming. Myślał, że to tylko zbieg okoliczności w przypadku pierwszego członu, jednak szybko został wyprowadzony z błędu, gdy to młody wojownik, z którym miał okazję rozmawiać raptem parę wschodów słońca wcześniej, teraz stał przed potężnym drzewem mieszczącym się obok wejścia do obozu. Ledwo postawił łapę na wyspie, gdzie mieścił się azyl Nocniaków, a już pośród obecnych zebranych pojawiły się szepty, niedowierzanie w oczach czy podejrzenia, gdy do ich nozdrzy docierał zapach Klanu Klifu. Wraz z tym ostatnim niknęło przekonanie, iż Szałwiowe Serce powrócił do żywych, a do umysłów Nocniaków docierał fakt, iż przyprowadzony posiadał różnice w swym wyglądzie.

<Rogaty Flamingu, a raczej Rogata Gwiazdo?>

Od Węgorza CD. Rogatego Flaminga (Rogatej Gwiazdy)

Węgorz przeskoczył przez ostatnią górkę śniegu, lądując na bardziej wydeptanym kawałku obok Flaminga. Ciemne futro na grzbiecie kocura nastroszyło się trochę, niezbyt chętnie wychodził na zewnątrz w taką pogodę. Nie lubił Pory Nagich Drzew, bo co tu niby lubić prócz widoków. W dodatku ostatnio jak wyszedł na polowanie, tak zacinało wiatrem, że kiedy wrócił do kryjówki, to przylepił się do Kongera, marudząc o tym, że chyba będzie chory.
— Tęskniłeś? Powiem ci, że nienawidzę śniegu, mokre, zimne i się lepi do futra. Prawdziwa tragedia. — Kocur uśmiechnął się do znajomego pyszczka Nocniaka. Im więcej słyszał o tych całych klanach, tym bardziej mu się to wszystko podobało. Do tego okazało się, że jego śliczny znajomy był jakimś tam księciem, więc od razu jak się o tym dowiedział, postanowił, że to relacja, o którą musi dbać.
— Spóźniłeś się — odpowiedź, którą dostał, była krótka i zirytowana, co według Węgorza było dość dramatyczne, przecież przyszedł tu najszybciej jak mógł, nie wypowiedział jednak swoich myśli.
— Wiem, wiem, okazuje się, że dojście tutaj, kiedy wszystko jest zasypane śniegiem, zajmuje więcej czasu, niż się spodziewałem. — Samotnik obszedł siedzącego kocura, ogon lekko zawinął się przed księciem, zanim podążył za resztą ciała Węgorza, który wkrótce usiadł obok Rogatego Flaminga. — Przynajmniej masz tyle futra, że zimno ci raczej nie doskwiera?

〜°‧ 𓆝 𓆟 𓆞 ·｡〜

Teraźniejszość

Ostatnio nie czuł się zbyt dobrze, a właściwie od Pory Nagich Drzew nie czuł się dobrze, było mu uparcie zimno. Może i jakiś czas temu była pora, kiedy sypało tym białym dziadostwem, a zwęglony nie miał zbyt długiego futra, to jeszcze nigdy jakoś mu to nie uprzykrzało życia do tego stopnia. Męczyło go też kichanie, co tylko dodawało do irytacji kocura.
Doszło to już do takiego stopnia, że Węgorz był… lekko zmartwiony, że nie przejdzie to tak po prostu, a Konger z kolei nie znał się na ziołach, zresztą sam Węgorz również nie wiedział za dużo. Jednak Flaming mówił mu jakiś czas temu, że w klanach byli medycy, którzy znali się na chorobach. O ile samotnik nie był jeszcze pewien, co do wszystkiego i jego dalszych decyzji w sprawie próby dołączenia do tej grupy, tak nie chciał się z tym spieszyć. Aczkolwiek co jeśli jego przypadłość się pogorszy? Widział koty, które umierały od kaszlu, a zaczynało się od kataru i kichania. W dodatku, jeśli będzie osłabiony, to możliwe, że nie będą chcieli go przyjąć, bo przecież poważnie schorowany kot to ciężar, a czemu mieliby ratować kompletnego nieznajomego? Według samego Węgorza byłoby to strasznie głupie, on by nie zużył cennych ziół, żeby ratować jakiegoś innego kota, którego kompletnie nie znał. A dopóki jego choroba była dość łagodna, co chyba można w miarę łatwo wyleczyć, bo nie była zbyt poważna… to raczej nie powinno to grać znaczącej roli względem tego, czy go przyjmą, czy nie.
Z taką myślą Węgorz wybył na już n-te spotkanie z Rogatym Flamingiem, choć point nie stawił się ostatnim razem, kocur się zbytnio tym nie zmartwił, możliwe, że po prostu coś się stało w tym Klanie Nocy. Jedno opuszczone spotkanie nie było tragedią. Jeśli dzisiaj Nocniak nie pojawi się po raz drugi… wtedy może Węgorz zacznie się martwić.
W kilku susach przedostał się na drugą stronę rzeki i usiadł na obaloną przez burzę kłodzie. Słońce grzało dość intensywnie, dając znać o nadchodzącej Porze Zielonych Liści, co odpowiadało samotnikowi, miał już dość tych chłodniejszych pór roku. Wyciągnął się na ciepłej korze. Liściaste korony drzew szumiały, poruszane delikatnym wiatrem, ptaki wyśpiewywały swoje melodie i ogólnie rzecz biorąc, wszystko było idealnie, dopóki Węgorza nie zaczęło kręcić w nosie. Jego dobry humor od razu się rozwiał.
— Litości… — burknął cicho i aż futro zjeżyło mu się na grzbiecie. Kichnął pięć razy z rzędu i jeszcze odkaszlnął na koniec, próbując się jakoś pozbierać. Od razu wziął się za wylizywanie zmierzwionego futra. W takim stanie znalazł go Flaming. Węgorz przestał się ruszać na moment, po czym wrócił do układania ciemnej sierści.
— Dobrze cię widzieć, chcesz się podzielić, dlaczego cię nie było na naszym ostatnim spotkaniu? — miauknął do kocura, patrząc na niego uważnie. — Musiało być to coś niezmiernie ważnego, że odciągnęło cię to od możliwości zobaczenia się ze mną — dodał, uśmiechając się lekko. Jednak, jak można było się spodziewać, point nie był zbytnio w humorze, choć Węgorz jeszcze nie wiedział czemu.
— W przeciwieństwie do samotników, ja mam obowiązki, Węgorzu. Ostatnio ich przybyło. Mam teraz cały klan pod swoją łapą. — Kocur miał dumnie uniesioną głowę, spoglądał na zielonookiego lekko z góry, jak zwykle zresztą podczas ich spotkań. — Więc teraz mam ważniejsze sprawy niż przychodzenie tu.
Węgorz miał zamiar coś wtrącić, już otwierał pysk właściwie, z lekką chęcią warknięcia prosto w pysk Flaminga, ale to nie byłoby zbyt pomocne wobec planów samotnika. Przełknął słowa, które cisnęły mu się na język. Nie dane mu było powiedzieć nic, bo Nocniak znowu się odezwał.
— Jednak. Jeśli bardzo ci zależy na tym… Mógłbym, może, pozwolić ci dołączyć do mojego klanu. Oczywiście musiałbyś udowodnić swoją lojalność i oddanie, do Klanu Nocy, do lidera i rodu. — Ogon Flaminga drgnął lekko na bok, końcówka zakręciła się do góry.
— Mhm. — Węgorz przekręcił głowę lekko, strzepnął uchem. Zmrużył zielone oczy, myśląc, był wcześniej przekonany co do swojego planu dołączenia. Czy coś się zmieniło? Przecież nie widział żadnych minusów, ale co jeśli świeżo mianowany lider kłamał? Z drugiej strony, dołączyłby z woli lidera. Nawet jeśli point powiedział w taki sposób. A nawet, w najgorszym rozwoju zdarzeń, zawsze mógł zwiać z powrotem do Kongera. W końcu, po tej dość długiej chwili milczenia i niecierpliwości błyszczącej w niebieskich oczach, Węgorz skinął głową. — Rozumiem.

<Rogata Gwiazdo?>

Od Odety CD. Zwinka

Jak to by było znać nazwy wszystkich z kwiatków? Dostrzeżenie pojedynczego i nagle – puf! – wiesz jaką nazwę nosi. Na dodatek codzienne pomaganie pobratymcom, a nawet innym. Wszystko to bez zadawania bólu. Po prostu uczysz się nazewnictwa każdej z tych roślinek, pojmujesz choroby, a potem cieszysz się wolnością od przemocy przez całe swoje życie. Nikt nie będzie protestował, gdyż to nie ty jesteś w tej grupie od walki. Ty masz wyłącznie nieść wsparcie.

Wydawałoby się, iż to istna sielanka. Jednak może to pozory łudziły nieco w perspektywie niedoświadczonego… Przywołując słowa Zwinka o ciężkiej pracy, jakiej wymagała kariera w medycynie, miała różnorodne rozmyślania. W sumie każda nauka była trudna. Jednocześnie tamta miała tak inne podstawy, aż trudno porównać ją z polowaniem, tropieniem, wspinaczką czy chociażby tą nieszczęsną walką. Pamięć mięśniowa, kontra głęboka wiedza czerpana od kogoś sprzed pokoleń. Zbiorowo ufało się takiemu kotu, pomimo jego niepewności w niezawodności działań lekarstw. On musiał stale uczyć się nowinek i pamiętać, aby dbać o zajęcia, które pobratymcy bezmyślnie pomijali. Nawiedziło ją straszne przekonanie o osamotnieniu odczuwanym przez takowego kota leczącego.
Trochę motało jej to w główce! Osadzanie czegoś, czego się tak naprawdę nie pojmowało w pełni, nie powinno mieć miejsca bez ówczesnego doinformowania się. Pewnego dnia dowie się więcej o posiadaniu takiej rangi. O kotach, z którymi mogłaby porozmawiać o kocimiętce… może też o piwoniach, daliach i berberysach? Tamta ranga wydawała się nawet marzeniem do spełnienia. Nigdy jednakże nie zabrałaby na ten temat głosu. Została przeznaczona do bycia wojowniczką, a więc to właśnie to zamierzała pokochać. Nieważne czy jej rozum od pamiętnej rozmowy ze Zwinkiem systematycznie wracał na tamten trop…
— Odeto, czy ty jeszcze śpisz? Czy jakieś procesy zachodzą w twojej łepetynie? — kwestionowała Całunka, podczas gdy Odeta doświadczyła ostrego ukłucia w bok.
— Hej! Nie trzeba mnie tak od razu szturchać po żebrach — odrzeknąwszy, wydęła pysk. Kątem oka zerknęła na mentorkę, z którą wspólnie krzątały się po Dębowej Ostoi z głowami nisko przy ściółce.
Poprzekomarzały się trochę nawzajem, dalej lawirując po terenie. Manewrowały pomiędzy starymi drzewami, które oferowały to, czego szukały - mech. Starsze dęby, jesiony lub, między innymi, graby, były wprost idealnym miejscem na szukanie tego miękkiego budulca składającego się na kocie posłania. Brunatna wytłumaczyła swojej podopiecznej, jak powstawały, albowiem uznała za ważną lekcję tworzenie podobnych. Każdy Owocniak przecież w czymś spać musiał. W przyszłości zadba o siebie i samodzielnie utka sobie legowisko na drzewie należącym do dorosłych kotów. Na razie wyszukiwała czystego, suchego materiału, żeby łapą zdrapać go z powierzchni kory czy korzenia, pamiętając o zachowaniu pazurów w starannym ukryciu!
Niemniej duchem dalej nie była do końca w tym miejscu. Ta konkretna nauka nie była mocno porywająca. Mogłaby umilić to sobie paplaniem, lecz żadne zdania nie przychodziły jej na język. Nauczycielka wyraźnie starała się rozpocząć jakąś wymianę zdań, lecz chyba zrozumiała, że liliowa nie miała wiele chęci na pogawędkę. Mimo prostych odpowiedzi niespodziewanie milczała po ich dodaniu… zachowywała słowa na spotkanie, jakiego miała być częścią po powrocie, choć jeszcze błogo nieświadoma.
— Pośpiesz się, musisz zdążyć z robotą przed nastaniem następnego dnia — ostrzegła kocica, a zaraz po tym były już w drodze powrotnej do obozu, z pyskami wypełnionymi świeżym - jeszcze pachnącym - mchem. Młodsza nie była pewna swojej opinii na temat tej mozolnej pracy, pozostawiającej ją z zieleniną wciśniętą pomiędzy zęby… ale narzekanie skutecznie uniemożliwiało jej zajęcie mordki niesieniem.

_______________

Wciąż czuła nieszczęsny kawałek ukryty idealnie w przestrzeni jej kła, przez co nie mogła przestać dotykać go językiem. Znerwicowana krążyła po obozie, starając się strząsnąć z siebie uczucia całego dnia. Myśli o innej ścieżce rozwoju, rozwiały się razem z chłodnym wiatrem wieczoru. Była lżejsza; znów była po prostu sobą. Bez żadnych zbędnych rozmyślań o świecie… Jakie to okropne tak dużo myśleć! Osobiście zabraniała sobie jakichkolwiek słów w głowie, tylko z tej okropności. Żarty również były niemile widzianymi gośćmi!
Sam brak myślenia był jednoznaczny z myśleniem o niczym. Nie zwracała uwagi, gdzie łaziła, więc wychodząc na środek obozu, trochę sama naraziła się na zdarzenia, które się rozegrały. Bodajże ktoś wpadł na nią przy przechodzeniu. Towarzyszyło temu rozwianie się dookoła całej gromady liści. Zanim zrozumiała, z jakim kotem miała do czynienia, rzuciła się do pozbierania rozrzuconych materiałów. Nie rozumiała jedynie, po co komu tyle tego… łapiąc dwoma szybkimi kłapnięciami pyska, byleby ich nie zniszczyć, zaskoczył ją głos, który skądś kojarzyła. Zdziwiła się i nie uwierzyła, dopóki nie odwróciła się i nie dostrzegła Zwinka we własnej osobie. Już jako uczniaka!
— Nic się nie stało! — pospiesznie odpowiedziała na jego zbędne przeprosiny, uśmiechając się miło przez trzymane liście. — Jejusiu… czyli zostałeś tym upragnionym uzdrowicielem? — dorzuciła, dość niewyraźnie, zmieniając tok rozmowy zaraz po tym.
Rozbrzmiało pytanie o jej imię oraz trafne spostrzeżenie o właściwej obcości ich względem siebie. Trudno było to przetrawić. — Ogromny błąd, iż nie przedstawiłam się wcześniej! Odeta jestem, trochę dziwacznie, aczkolwiek Odeta! Teraz ty, szybciutko mi się przedstaw. Nie możemy zostawić tej sprawy w takiej postaci, rudzielcu! — Prawdopodobnie obrała trochę śmieszny sposób mówienia, lecz szczerze polubiła tego kocurka. Tak też gadanina przyszła jej łatwo, a wcześniej nie wygadała się jeszcze. Miała ochotę paplać i paplać! Może przyszły uzdrowiciel nie zwieje jej za szybko i na nim będzie w stanie wykorzystać swoje pokłady gadatliwości? Chociaż kogo oszukiwała… one się nigdy nie kończyły! Jednak była w podobnym stopniu żywiołowa, więc pomogła znajomemu uporać się z problemem w trymiga. Oczywiście, oczekując pomiędzy na wypowiedź.

<Porozmawiaj ze mną, Zwinku>

[871 słów + tworzenie legowisk na gałęziach drzew]

Od Makowej Iluzji

Makowa Iluzja siedziała w legowisku wojowników i rozmyślała o ostatnich wydarzeniach, a najbardziej to o śmierci swojej matki. Nie do końca wiedziała, czy taki cios jak ta informacja pozwoli jej normalnie funkcjonować bez smutku i żalu do siebie, że nie spędziła z nią tyle czasu, ile by chciała i że nie zdążyła się z nią pożegnać. Westchnęła ciężko, po czym zakryła oczy łapami, a jej uszy ciężko przypadły do jej głowy.

— Och, mamo… — mruknęła przytłoczona.

Nagle Aksamitkowy Nos weszła do legowiska wojowników, z trudem powstrzymując się od płaczu. Jej pysk, który zawsze chodził jak najęty i wypuszczał z siebie setki słów na uderzenie serca, teraz pozostawał zamknięty. Szylkretka zaciskała szczękę, próbując powstrzymać wargi przed drżeniem. Nie zwracała uwagi na nic. Po prostu podeszła do swojego legowiska i opadła na nie, wciskając głowę między łapy. Już po chwili zaczęła cicho szlochać i pociągać nosem.

Rudofutra kotka słysząc szlochanie, opuściła łapy z oczu i spojrzała na swoją koleżankę. Ciekawa była, o co mogło chodzić.

— Wszystko w porządku? Dlaczego płaczesz? — Kotka wstała i dotknęła czubkiem nosa czoła szylkretki.

Aksamitka nie spodziewała się czyjegoś dotyku, toteż drgnęła, gdy ktoś tknął ją w czoło. Od razu podniosła głowę, a już wkrótce ujrzała przed sobą Makową Iluzję. Wpatrywała się w nią przez chwilę, próbując powstrzymać łzy gromadzące się w jej oczach, lecz na marne.

— Mak... — wyszeptała jedynie, po czym znowu pociągnęła nosem i pokręciła głową. — Nic nie jest w porządku...! — załkała i ponownie wcisnęła pysk w swoje posłanie.

— Dlaczego? Co się stało? Może… zjemy coś i pogadamy? Nie chcę cię zostawiać samej z problemem… — mruknęła ciszej. Z jednej strony była bardzo ciekawa, o co mogło chodzić, ale z drugiej strony nie chciała naciskać na kotkę. — Oczywiście, jeśli tylko chcesz, ja nie naciskam… — mruknęła ponownie.

Aksamitkowy Nos wahała się przez chwilę. Na słowa rudofutrej zamarła, nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Dopiero po chwili znów spojrzała na nią zapłakanymi ślepiami. Jeszcze przez moment zastanawiała się, czy coś powiedzieć, czy może ponownie się przed nią rozkleić.

— Nie... nie jestem głodna — mruknęła w końcu ponurym głosem i położyła po sobie uszy. — Ale... możemy przejść się na spacer. I tak nie chcę, żeby ktokolwiek więcej zobaczył mnie w takim stanie! — westchnęła dramatycznie.

Makowa Iluzja z uśmiechem na pysku zaczęła poganiać przyjaciółkę.

— No to na co czekamy? W drogę! — krzyknęła z radością. W końcu mogła być sam na sam z kimś, do kogo prawdopodobnie żywiła większe emocje. Mogła czuć jak jej pysk z ciepła się topi! — A gdzie idziemy? Może w stronę Starego Obozowiska? Chyba że chcesz gdzieś indziej… — mruknęła, nadal uśmiechając się od ucha do ucha.

Czekoladowa wykrzywiła pysk z niechęcią.

— Nie wiem, czy będę w stanie dojść tak daleko! — przyznała, kręcąc głową. — Jest mi niedobrze, Mak… Nie wiem, czy przeżyję to, co przed chwilą się wydarzyło! — kontynuowała, poruszając nerwowo końcówką ogona. Przestała już wlepiać spojrzenie w rudofutrą i zamiast tego skupiła je na swoich łapach. — Możemy przejść się nad jezioro. Choć nie wiem, czy będę w stanie spojrzeć sobie w pysk po tym, co się stało…! — żaliła się dalej.

— No dobrze, Aksamitko, ale co się stało…? — mruknęła już trochę zaniepokojona stanem wojowniczki. — Naprawdę chcę ci pomóc, tylko musisz mi powiedzieć, co się dzieje. Nie musisz mówić ze szczegółami, naprawdę! — Polizała ją delikatnie po czole, aby ta się lekko uspokoiła.

Po jej słowach cętkowana podniosła się z miejsca. Wyglądała mizernie. Cała była zgarbiona i skulona, jakby sytuacja, która tak ją dotknęła, wyssała z niej całą życiową energię.

— Powiem ci poza obozem — mruknęła cicho i wyminęła Makową Iluzję, po czym skierowała się w stronę wyjścia z legowiska. Tuż przed tym, jak pierwsze promienie słoneczne padły na jej futro, zatrzymała się i spojrzała przez ramię na rudofutrą. — Idziesz?

— Dobrze i tak, tak, idę. — Kotka wyruszyła za szylkretką powolnym krokiem. — A to… idziemy nad jezioro, tak? — zapytała.

Aksamitkowy Nos uśmiechnęła się słabo do pręgowanej, po czym delikatnie szturchnęła ją barkiem.

— Przecież przed chwilą ci powiedziałam, że idziemy nad jezioro! Jeszcze aż tak często nie zmieniam zdania — odparła, śmiejąc się cicho pod nosem. Po chwili jednak odchrząknęła i znów przybrała nieco pochmurniejszy wyraz pyska. — Hej, a… co sądzisz o Tygrysiej Nocy? — zapytała, gdy obie kierowały się już do wyjścia z obozu.

— O Tygrysiej Nocy? Chyba nigdy nie miałam z nim interakcji… Nie kojarzę go… A dlaczego pytasz? — spytała dosyć zaciekawiona nagłym pytaniem szylkretowej kotki. Nie spodziewała się akurat pytania o jednego z wojowników klanu.

Szylkretka westchnęła jakby rozmarzona. Potem jednak od razu pogrążyła się w melancholii, a jej spojrzenie stało się wręcz puste.

— Czy to nie najpiękniejszy kocur w całym Klanie Wilka? — szepnęła, po czym przeniosła wzrok na Makową Iluzję. — Ma takie piękne oczy… Ich kolor przypomina mi korony drzew podczas Pory Zielonych Liści. A te jego pręgi... Zawsze, gdy na nie patrzę, czuję się jak zahipnotyzowana… — przyznała smutno.

— No… Ja nie wiem… Nigdy nie zwracałam na niego uwagi… Poza tym wydaję mi się, że ktoś mi się już podoba… — mruknęła lekko zdziwiona słowami kotki. — Jednak nie jestem pewna, czy to na pewno zakochanie, czy chwilowe zauroczenie — dodała, uśmiechając się, tym razem już nie za bardzo chętnie.

Aksamitka pociągnęła nosem po raz kolejny.

— A ja jestem pewna, że jestem w nim zakochana! — przyznała. — Na jego widok… szybciej bije mi serce! W jego obecności czuję się jak najszczęśliwsza kotka na świecie, jakbym… jakbym mogła nawet góry przenosić! Ale… to wszystko i tak nie ma znaczenia! — stwierdziła zrozpaczona.

— No właśnie… O co chodziło wtedy? Bo teraz się rozkręciłaś o nim… — mruknęła Mak, a uśmiech z jej pyska momentalnie zniknął. Czuła mocne kłucie w klatce piersiowej przez informację o tym, że kotka mogłaby być zakochana w kimś innym, a nie w niej. Jej wzrok przenosił się z kotki na własne łapy. Nie do końca wiedziała, co ma zrobić.

— Och, Mak! — jęknęła szylkretka, a jej głos wyraźnie się załamał. — To właśnie o niego chodzi…! — wyznała drżącym głosem i zamilkła na kilka uderzeń serca. — Nie mogłam już dłużej znieść tego, że w jego obecności tak bardzo plątał mi się język! Nie mogłam znieść tego, że każdej nocy przewracałam się z boku na bok, myśląc jedynie o nim! Doszłam do wniosku, że naprawdę jestem w nim zakochana po uszy i… że muszę podjąć jakieś kroki, żeby zostać jego partnerką, zanim oszaleję z miłości! — zaczęła, mówiąc bardzo szybko i czasem ledwo zrozumiale. — Ja… wyznałam mu dziś miłość, wiesz? — dodała po chwili, tym razem już spokojniej. Spuściła wzrok na łapy, a jej pysk wygiął się w gorzkim grymasie. — Głupia ja. Myślałam, że on również mnie pokocha. Lecz on powiedział, że nie może ze mną być. Że wciąż widzi mnie jako swoją uczennicę, a nie potencjalną kochankę. Ale my oboje jesteśmy dorosłymi kotami! To nie powinien być problem, co nie, Mak? — zwróciła się do przyjaciółki, a w jej ślepiach na nowo pojawiły się łzy.

— No… a ile on ma księżyców? Bo wiem, że ty i ja jesteśmy chyba w tym samym wieku… — mruknęła, a w jej oczach pojawił się jakiś błysk nadziei. Nadziei na to, że kotka po odrzuceniu odpuści sobie kocura. — Bo jeśli jest od ciebie dużo starszy to, no… wiesz…

Aksamitkowy Nos pokręciła głową.

— Nie jest ode mnie dużo starszy! To tylko jakieś… osiem księżyców! — uparła się. — Ale on i tak nie chce ze mną być, bo byłam jego uczennicą. Czy to ma jakieś znaczenie? Dzieli nas tylko osiem księżyców! Tylko osiem! Na pewno gdzieś na tym świecie istnieją pary, których różnica wieku jest znacznie większa. Poza tym nie jestem już jakąś uczennicą, tylko dorosłą wojowniczką! I to od bardzo długiego czasu! — mówiła dalej. — Dlaczego on po prostu nie może mnie pokochać? Byłabym dla niego taką dobrą partnerką… Prawda, Mak? Powiedz mi, dlaczego on nie chce ze mną być, skoro oddałabym mu całe swoje serce, gdyby tylko zgodził się zostać moją drugą połówką…?

— Tak, na pewno byłabyś dla niego świetną partnerką! Nie wątpię w to — mruknęła z jednej strony zadowolona tym, że jej koleżanka została odrzucona, a z drugiej strony było jej szkoda Aksamitki. Nie chciała widzieć, jak cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości. — No… nie wiem… Ciężki temat, ja teraz się zakochałam pierwszy raz, więc nie wiem, co o tym mówić…

Czekoladowa wydawała się jakby głucha na wszelkie wzmianki o tym, że Mak miała kogoś na oku.

— Ej, wpadłam właśnie na pomysł! — miauknęła nagle, a życie wróciło do jej oczu. — Może ty z nim porozmawiasz, co? Błagam cię, Mak! Musisz z nim pogadać! — zaczęła ją prosić, patrząc na nią maślanymi oczętami. — Powiedz mu, że osiem księżyców różnicy to wcale nie tak dużo i że powinien dać mi szansę! Chociaż jedną! Powiedz mu, że jeśli zgodzi się ze mną być przez jeden księżyc, a po tym czasie nadal będzie uważał, że dziwnie mu być w związku ze mną, to będzie mógł zerwać! Ciebie na pewno bardziej posłucha niż mnie. Teraz pewnie uważa, że jestem jakąś desperatką. Jak ty z nim pogadasz, to może weźmie twoje słowa na poważnie, zamiast ciągle mi powtarzać, że nie zostanie moim partnerem! Bo ja wiem, że nim zostanie. Tylko jeszcze nie wiem jak… — mówiła, wyrzucając z pyszczka tysiąc słów na uderzenie serca, jak to miała w zwyczaju.

— No… okej, mogę! A co, jeśli mnie też nie posłucha…? Dobra! Najważniejsze to spróbować! — mruknęła, po czym uśmiechnęła się niechętnie. — Ja nie uważam, że jesteś desperatką, więc on też nie może! A jak ma jakiś problem, niech najpierw powie to mi!

Aksamitkowy Nos zachichotała, po czym trąciła Makową Iluzję nosem w policzek.

— Dziękuję ci, Mak! Jesteś najlepsza! Nie wiem, jak ci się za to odwdzięczę — mruknęła.

Makowa Iluzja uśmiechnęła się lekko, po czym spojrzała przed siebie.

— Czego się nie zrobi dla najważniejszych kotów, co nie?