Od Tojadowej Łapy CD. Milknącej Łapy

Tojadowa Łapa spał z najeżonym karkiem w swoim legowisku, gdy do jego uszu dotarły jakieś śmiechy Burzaka za ścianą z bluszczu. Mimo tego, że odgłosy były dość ciche, to ich wysoka tonacja drażniła rudego kocura. Tojad westchnął ciężko i odwrócił się na drugi bok, lecz ta próba zmiany pozycji odebrała kocurowi, trudną do zdobycia wygodę. Podrażniło to rudzielca jeszcze mocniej. Odkąd kocur zamieszkał ze swoją ukochaną w innym klanie, to źle sypiał i trudno było mu przyzwyczaić się do nowego miejsca.
‘’Mam wrażenie, czy pod mchem są jakieś kamienie!’’ — pomyślał Tojadowa Łapa.
Kocur postanowił jeszcze raz spróbować zmienić pozycję leżenia. Ustawił swoje przednie łapy pod pyskiem i zawinął swój ogon wokół tylnych łap. Nie było mu wygodnie na tyle, by szybko mógł pogrążyć się snem, lecz zdatnie. Tojad wsłuchując się w otoczenie, starając się przy tym wyłączyć myślenie, znowu usłyszał, jak ktoś się śmieje, tym mysio-móżdżkowym tonem, za ścianą. Kocur myślał, że zaraz wyjdzie ze swojej skóry i stanie obok!
Z połyskiem wściekłości, kocur otworzył w jednej sekundzie z wytrzeszczem swoje zielone oczy i najeżył ciemnorude futro na plecach. Był gotowy już zaraz kogoś zbesztać i zwyzywać od najgorszych.
Burzak wstał, przeciągnął się i postanowił resztkami swojej jeszcze zdatnej do funkcjonowania świadomości, iż zachowa spokój. Tojad wyszedł na zewnątrz, gdy chłodny wiatr owiał jego rude pędzelki na uszach. Można było rzec, iż było wcześnie, dużo wojowników lub uczniów jeszcze spało.
Tojadowa Łapa, pomijając aspekt nieudanego ranka, był poddenerwowany tym, iż znowu był łapą. Jego zdaniem już dość upokarzającym faktem było to, że został mianowany najpóźniej ze swojego rodzeństwa w Klanie Nocy. W jednej chwili kocur wyobraził sobie swoją siostrę i brata, Wężynowy Splot ze Żmijowcową Wicią, kpiących z niego. Tojad pokręcił głową, gdyż nie chciał tego widzieć oczami swojej wyobraźni i postanowił zrobić wszystko, by jak najkrócej być uczniem. W jego mniemaniu musiał tylko udowodnić swoją pożyteczność klanowi i jak najszybciej przejść przez naukę jego mentorki, Dryfującego Fluorytu.

Jakiś czas później

Tojadowa Łapa miał wrażenie, że inne koty krzywo na niego zerkały. Nie dziwił się, gdyż wcześniej należał do Klanu Nocy, lecz było to nieprzyjemne uczucie. Rudy czuł, że na każdym kroku jego intencje były analizowane, przez inne koty parokrotnie, jak nie więcej!
Zielonooki starał się trochę podpytać, ile zajmie jeszcze jego szkolenie. Dowiedział się, że problem nie leżał tylko w tych wojowniczych sprawach lub jak polować na inną zwierzynę. Kocur kompletnie nie rozumiał tradycji i rytuałów klanu.
Kocur z łatwością opanowałby to wszystko, w swoim czasie. Podczas ceremonii, by widział, co się dzieje, dzięki czemu by się uczył, ale Tojad chciał szybciej to wszystko pojąć. Nie chciał się pytać mentorki lub wychodzić na nieogarniętego, przed jakimś wojownikiem. Najlepiej byłoby podpytać się też jakiejś łapy. Tojad zwrócił się w stronę legowisk uczniów, gdy ujrzał z oddali w żłobku jakiegoś ucznia, którego zapamiętał z widoku.
‘’ Może lepiej byłoby, na poboczu kogoś podpytać, niż tak oficjalnie ‘’ — Pomyślał kocur.
Tojadowa Łapa stał chwilę przed żłobkiem, chciał w myślach poukładać, o co się zapyta i czekał na odpowiedni moment. Kocur poczuł, jak narasta w nim lekki stres i niepokój.
W jednej sekundzie rudowłosy pomyślał:
‘’Zaraz… przecież jestem dorosłym kotem, rozmowy z małolatami nie powinny powodować u mnie takich uczuć! Heh…’’
Tojad postanowił, że uda, iż akurat wchodzi do żłobka i zwrócił wzrok na jakiś kamyczek przy wejściu. Nie sądził, że uczeń akurat w tym samym czasie, będzie wychodzić ze żłobka i kocur na niego wpadł.
— Wybacz — mruknął uczeń.
— Nic się nie stało, sam nie patrzyłem, gdzie idę — odparł Tojad. — W zasadzie może mi pomożesz, gdyż wciąż nieco nie rozumiem waszych zwyczajów. Na przykład tej Ceremonii Dorosłości i tych odcisków łap na jednej ze ścian. — Tojadowa Łapa postanowił nie owijać w bawełnę i od razu z góry zapytać.
Uczeń zaczął kierować się w stronę groty pamięci i zaczął opowiadać:
— Och, cóż… Ceremonia Dorosłości to po prostu mianowanie z ucznia na wojownika, przewodnika, kronikarza, medyka lub też na lidera. Każdy ma swój własny kolor barwnika, w którym macha się łapę i odciska na ścianie. Czasem zdarzy się, że ktoś więcej niż raz odbije swój ślad, na przykład przez awans społeczny. — Masz jeszcze jakieś pytania? Chętnie na nie odpowiem, o ile znam odpowiedź — dodał uczeń z lekkim uśmiechem na pysku.
Tojadowa Łapa był zdziwiony tym, że za pierwszym razem udało mu się dostać od kogoś informacje i to w tak miły sposób. Jakoś polepszyło mu to samopoczucie, po nieudanej pierwszej części dnia. Chcąc zadać drugie pytanie, rudowłosemu przypomniało się, iż mimo że pamięta z wyglądu kocura stojącego przed nim, to kompletnie nie pamięta jego imienia.
‘’ Co za wstyd, chociaż tyle tu nowych imion w tym klanie, że czuje się, jakbym zdawał jakiś egzamin ustny na medyka czy ogrodnika… Tyle do zapamiętania! ’’ — Pomyślał Tojad.
— Wiesz… chciałem się jeszcze zapytać, o te dziwne szczątki pawia przechowywane w Grocie Pamięci. O co z nimi chodzi, pobratańcu?!

<Milknąca Łapo?>

Od Ulewnego Szkwału CD. Złocistego Wildika

To nie brzmiało jak prośba, tylko jak jakaś kara. To okropieństwo, że na koty bliskie jego sercu czy krwi spadały nieszczęścia. To chyba był test od Klanu Gwiazdy, który musiał zdać by żyło mu się dobrze w zgodzie z rodem i Klanem Nocy.
— Dobrze, że podkreślasz, że to dawna przyjaźń, bo nawet ja swojemu przyjacielowi bym nie dał takiej prośby. Pilnowanie czekoladowego kota to najgorsza rzecz, jaką można komuś powierzyć. Ja nawet stary nie jestem, a już widziałem, do czego zdolne są te bestie! — Miał w głowie obraz ginących kociąt z łap samotniczki, która była matką Pyzy, Milczka i Bzyczka. Jak dobrze, że udało się przynajmniej uratować Milczka, bo Pyzę i Bzyczka najlepiej by utopił wraz z ich rodzicielką. To najgorsze co widział w swoim całym życiu, wykręcanie głów i zagryzanie kociąt to coś, co mu się w głowie nie mieściło.
— Łże? Ona ma czelność łgać?! To po co się puszczała z nim! To tak karygodne, pewnie to zrobiła specjalnie, by zesłać na nas nieszczęście. Może Konwaliowa Mielizna uciekł od niej, bo wiedział, co będzie się święcić. Gąbczasta Perła mówiła, że im więcej czekoladowych kotów pojawi się w Klanie Nocy, tym będzie gorzej. Jak Fląderka urodzi kociaki z tymi samymi umaszczeniami, jeszcze czekoladowymi, to nie ręczę za siebie i je wywalę ze żłobka. Każde, jeszcze na jej oczach, żeby była świadkiem swojej kary, jak jej dzieci umierają z powodu braku mleka. Przynajmniej tak unikniemy masowego nieszczęścia. Ja nie zamierzam z jej powodu patrzeć, jak dzieje się nieszczęście Liliowej Pieśni lub Lawendowej Rozkoszy, a może i tobie, tato — do jego głowy napłynęły straszne myśli, że z większą ilością czekoladowych kotów ptaki zaczną przylatywać do obozu w celu rozszarpania Nocniaków. A jeśli nie ptaki, to pomyślał o grupie samotników, która będzie miała w zamiarach ich terroryzować. W jego ślepiach widniało czyste przerażenie, tak bardzo sie teraz bał. Tak bardzo, że unikał spacerów, gdy na nieboskłonie widać było ptasie skrzydła.

— Ta-tato. Ja, dorastając, widzę, że jest coraz gorzej. Widziałem ptaki, które na rozkaz innego kota, atakują naszych klanowiczów. Czuję, że nie jesteśmy bezpieczni. Różana Woń miała racje. Mroczne czasy nadchodzą, a te czekoladowe koty tylko pogarszają sprawę — patrzył w ziemię. Na myśl o Ibis dostawał dreszczy. Niby jak pokonać kota, który za pomocą ptaków mógł ich kontrolować? Kremowy piastun podszedł do młodego fińczyka i polizał go po czole.
— Synu, wiem, że nie jest łatwo, wiele dziwnych rzeczy zaczęło się nagle dziać u nas, nawet borsuki mawiają w kocim języku. Widzę, jednak że jesteś lojalny naszym mądrością dawnych przodków, zaufaj im, a Klan Gwiazdy cię poprowadzi nawet wtedy, gdy się tego nie spodziewasz — Złocisty Widlik tchnął w niego swoje mądrości, sprawiając, że Szkwał mógł chwilowo poczuć spokój ducha.
— Dzięki, tato. Szkoda, że Urodziwy Szafirek cię nie słucha. Może przynajmniej wtedy by nie wpadała w te swoje kłopoty i nie wplątywałaby w to naszej rodziny — Wątpił, że po ślubie zmądrzała... Ona przenigdy nie zmieni zdania na temat czekoladowych kotów, co było irytujące.

<Tato?>

Od Blednącej Łapy (Blednącego Szaleju)

Przeszłość, jeszcze Porą Nagich Drzew

Blednąca Łapa przypadł do leśnego poszycia i zaczął skradać się ostrożnie, uważając na wszelkie wystające patyki, kamyczki, wszystko to, co mogło go w tej chwili wydać. Poduszki łap piekły go z powodu odmrożenia, a końcówek uszu nie był w stanie już wyczuć konkretniej, nos wiecznie zwilżał mu się z powodu ciepłych obłoczków, które wydobywały się z jego pyska, za każdym razem, kiedy oddychał. Czuł, jak kępki futra stroszą mu się z powodu ogarniającego go chłodu. Na wąsach powoli formowały się kryształki lodu, a załzawione oczy zaczynały szczypać. Zamrugał parokrotnie. Korony drzew szeleściły na mroźnym wietrze, kołysząc się na boki i przykrywając blade promienie słońca, które nawet nie próbowały ogrzewać kocich grzbietów. Manewrował spojrzeniem to ze swojego celu, to na grunt, na którym było pełno rzeczy. Jego łapy niemal unosiły się nad ziemią, a gładka, ułożona sierść wydawała się niczym lekki, przesuwający się cień. Wreszcie, gdy już znalazł się wystarczająco blisko, potężnym skokiem rzucił się przed siebie, pewien, że mu się uda ją złapać. Wpadł w pobliskie krzewy, czując, jak gałązki ciągną go za futro po bokach, jednak nie spowolniło go to jakoś szczególnie, bo już uderzenie serca później rozległ się wysoki pisk przerażenia, który urwał się nagle, niczym delikatna pajęcza nić, zerwana przez przypadek. Wynurzył się z zarośli, a z jego pyska zwisała bezwładnie mysz. Zastrzygł wąsami, czując przypływ lekkiej dumy w klatce piersiowej. Tą porą roku było szczególnie ciężko wykarmić pobratymców, dlatego każda, nawet połowa myszy polnej, była niezwykle istotna. W końcu mogli zawsze taką wykarmić królowe albo chociaż jednego z ich kociąt. Zdobycz została sprawnym ruchem przykryta licznymi szpilkami drzew iglastych, w tym sosen i jodeł, kocur szukał zwierzyny dalej.
Znalazł się u boku szylkretowego mentora, który mógł również pochwalić się owocnymi łowami, bo niósł w pysku grzywacza, co było ogromnym osiągnięciem podczas tak nieprzychylnej pory – w końcu ptaki wykrywały zagrożenie z dużo większych odległości, a uszy miały wyczulone na wszelki szmer. Podrywały się do wiatru z powodu samego drgnięcia wąsów. Ponadto, taki ptak mógł wykarmić dużo więcej, niż tylko jednego kota.
Nagle pośród krzewów zaszeleściło coś, co przykuło od razu uwagę dwójki. Nieproszony gość, który nie pachniał żadnym z klanów, a jedynie zwietrzałą, leśną, wręcz mokrą wonią zaczął wspinać się gorączkowo po korze drzewa, szybując wręcz po nim tak zwinnie, że ciągnęła się za nim jedynie ruda, gęsta kita i cichutki szmer.
— Goń ją.
Blednąca Łapa spojrzał na wiewiórkę i rzucił się ile sił w łapach w pogoń. Chwycił się drzewa mocno, zatapiając w nim pazury niczym wygłodniały łowca. Zaczął podciągać się ile sił w kończynach do góry, czując, jak bardzo różnił się ten raz, od jego pierwszego. Tamtego dnia mógł spaść i skręcić sobie kręgosłup. Tego dnia upoluje dla klanu więcej niż tylko małego gryzonia.
Złapał się gałęzi i podciągnął wyżej, następnie uniósłszy łapę z wysuniętymi pazurami, wyskoczył przed siebie wysoko, na parę uderzeń serca wręcz szybując niczym wiewiórka przed nim, która również podjęła się tego ruchu. Kocur miał wrażenie, jakby wraz z tą decyzją, zatrzymało mu się serce, a w płucach zabrakło nagle tlenu. Czas się zatrzymał, a mózg przestał w pełni rozumieć to, co działo się dookoła. Wzroku nie spuszczał ze swojego celu, obawiając się, że jeśli tylko to zrobi, to zgubi go już na zawsze. Nie wolno mu było! Pochwycił sąsiedniej gałęzi, która, całe szczęście, była w takiej odległości, dzięki czemu identyczny skok był możliwy. Przygniótł poduszką wiewiórkę, która zwinnie obkręciła się i wgryzła w jego palec. Zasyczał pod nosem, chyląc wreszcie łba i chwytając ją za krtań. Wystarczyło zacisnąć mocniej szczękę po to, żeby ją dobić. Już po chwili przestała się szamotać niczym dzikus, teraz zwisając mu z pyska tak, jak tamta mysz. Zszedł po korze z uwagą, lądując z gracją na chrupiącym, zmrożonym śniegu, który momentalnie zaczął szczypać go w podrażnione poduszki. Co zdążyły się ogrzać, to musiał z powrotem je narażać na takie chłody… Pszczeli Rój kiwnął mu głową, a następnie pojedynczym machnięciem ogona nakazał podążenie za nim. Przed powrotem do obozu musieli znaleźć poprzednio upolowaną zwierzynę i ją przenieść. Na szczęście albo i nieszczęście, nie było tego aż tak dużo, żeby musieli chodzić turami, dlatego wystarczyły zaledwie dwa pyski.
Idąc przez obóz do sterty zwierzyny, Pszczeli Rój powędrował do legowiska przywódczyni, swojej dawnej mentorki w celu zamienienia z nią paru słów. Blednąca Łapa nie myślał o tym szczególnie dużo, uznał, że szylkret potrzebuje z nią porozmawiać i nie wtykał w to nosa niepotrzebnie. Już moment później szylkretowa kocica zajęła swoje miejsce z elegancją, na podrapanym pniaku i odchrząknęła. Miny powoli wyłaniających się z nor pobratymców wyrażały zaciekawienie, a inne, swego rodzaju, znużenie.
— Niech wszystkie koty, na tyle dorosłe, żeby polować na zwierzynę przyjdą na zebranie klanu! — zawołała pewnie, strzepując uchem jednokrotnie, gdy weszła z nim w kontakt śnieżynka świeżo zsypana z nieba.
Do centrum zajrzało dużo więcej kotów niż przedtem. Wilczacy ustawili się na swoich miejscach, a liderka spojrzeniem przesunęła po wszystkich zebranych. Kiwnęła głową mentorowi oraz jego uczniowi. Blednąca Łapa poczuł, jak zapada mu się lekko serce. Czyli to już dzisiaj. Albo Pszczeli Rój chciał sprawdzić, czy nadszedł na to czas. Przełknął ślinę, stawiając się przed starszym. Wyprostował się, ogon położył nisko, spokojnie, a ślepia wraz z mimiką nie zdradzały więcej poza neutralnością. Wewnątrz niego grało tak wiele melodii, a jednak na zewnątrz można było to zaobserwować jedynie w postaci spinanych mięśni czy delikatnie nastroszonego futra na barkach. Szylkret również wyglądał już na gotowego, wystarczył znak z wysoko położonej mównicy…
— Walczcie!
Blednąca Łapa stał, a Pszczeli Rój zaczął go okrążać, z łbem nisko przy ziemi, mięśniami napiętymi i pazurami wysuniętymi. Błysnęły w bladym blasku, odbijając leciutko światło. Mimo dreptania wreszcie znieruchomiał, jednak nie pofatygował się do zmniejszenia między nimi ilości mysich ogonów. Rudy wystrzelił do przodu, łapami uderzając w ciało mentora z tak dużą siłą, jak tylko był w stanie z siebie wykrzesać w danej chwili. Głuchy stukot poniósł się po polanie, zwracając uwagę zebranych. Szylkret wydał z siebie zduszony okrzyk, a następnie obrócił się na pięcie, chwytając pręgusa za kark i tym samym przewracając go razem ze sobą ciężko. Uderzyli twardo o grunt, szurając masą śniegu pod sobą. Młodziak poczuł chłód pod swoim bokiem, a zaraz później ogarniający go dyskomfort w okolicach kręgosłupa, ale nie miał czasu nawet otrzepać się z nadmiaru puchu wymieszanego ze zwilżoną ziemią. Poczuł, jak mentor coraz mocniej wgryza mu się w kark, rozsyłając po całym jego ciele ogromny dyskomfort, dlatego odruchowo wysunął pazury i zamachnął się nimi przy pysku przeciwnika. Niebieskooki puścił, odsuwając głowę na bok, przez co jego uścisk łap zelżał. Młodziak wykorzystał tę okazję. Odbił się od jego klatki piersiowej, uskakując do tyłu, powiewając mimowolnie ogonem. Wylądował na czterech łapach i przez ten czas, który Wilczak poświęcił na podniesienie się, srebrny poszybował ku niemu ponownie i wczepił mu się w barki, a tylnymi łapami zaczął okładać go wzdłuż jego żeber, posyłając w powietrze kępki futra. Musiał go wymęczyć, jeśli miał wygrać. Pszczeli Rój stanął na dwóch łapach i gdy już miał upaść na grzbiet, żeby przygnieść swojego uczonego, Szalej raz jeszcze się odsunął. Był co prawda wyższy, był również silny, aczkolwiek sam Pszczeli Rój nie był chucherkiem, na które jak się dmuchnie, to odfrunie, niczym dmuchawiec. Sam również był silnym wojownikiem i przede wszystkim – dorosłym, który miał tak wiele czasu na doszlifowanie swoich umiejętności. Nie był to najłatwiejszy pojedynek, ale dało się znaleźć sposób na to, żeby jednak szala przechyliła się ku wygranej szarodzioba. Jeśli Szalej miał wygrać, musiał wykorzystać i bazować na tym, czego dowiedział się do tej pory – to on szarżował i wyskakiwał ku mentorowi, próbując go przygnieść, co nie przynosiło zbyt owocnych rezultatów, bo już uderzenie serca później szylkret wykorzystywał to na własną korzyść, chwytając go i przewracając także czy chociażby ponawiając próbę zrzucenia go, a następnie przygwożdżenia do ziemi. Zamiast atakować ślepo w pysk, barki, czy grzbiet, należało celować w filary utrzymujące jego cały ciężar, ponieważ im więcej Pszczeli Rój skakał, kłapał pyskiem, tym bardziej odsłaniał łapy. Dało się również dostrzec jego niezdarność w postaci niekorzystnego stawiania poduszek, jeśli nie miał wiele czasu na przemyślenie tego, a także wychylanie barków odrobinę za bardzo podczas kontrataku.
Dostrzegł, że za każdym razem, kiedy kocur obracał się w celu zadania ciosu, ciężar ciała na chwilę spoczywał, można by rzec, wyłącznie na jednej z dwóch przednich łap, a tym razem padło na prawą. Ruch ten powtarzał się uparcie, ponieważ szylkret nie mógł jednocześnie atakować tą łapą i na niej stać… nawet jeśli nie trwało to długo, taka chwila wystarczyła, tego właśnie potrzebował. Nagle, niczym ulga ogarniająca kota jak światło świtu powoli zmieniające niebo, a wraz z nim ułożenie chmur i kolorów na nieboskłonie, Blednąca Łapa uderzył o bark kocura z całej siły, podcinając mu jedną z przednich łap. Pszczeli Rój ze zdziwieniem runął na ziemię, pyskiem wpadając w mroźny śnieg. Czarno-kremowy uniósł sparaliżowaną kończynę, krzywiąc się i lekko panikując, gdy po poruszeniu i nadepnięciu na nią, łapa nie odpowiedziała tak, jak robiła to do tej pory – nie utrzymywała jego ciężaru, a na trzech wcale nie było łatwo ustać, jeśli w grę wchodziło bronienie się. Mimo to wyprostował się, a ogonem zamachnął ze zniecierpliwienia, próbując prawdopodobnie ukryć niepewność, o ile jakakolwiek zagościła w jego sercu.
Gdy starszy raz jeszcze spróbował ustać na tymczasowo “wyłączonej” łapie, Blednąca Łapa raz jeszcze ruszył w jego kierunku, próbując ponownie podciąć mu łapę. Szylkret, zauważywszy to, zachwiał się lekko, aczkolwiek nie przesunął, chociaż też nie zamierzał się ot tak poddawać. Zamachnął się szerokim ciosem z wysuniętymi pazurami, rozkładając łapę tak, jak tylko potrafił, jednocześnie kłami celując w jakiekolwiek miejsce na ciele uczniaka. Blednącej Łapie udało się uniknąć następnego schwytania za kark, aczkolwiek szponów już nie. Cztery ostre igły rozorały mu bok od barku niemal po biodro, momentalnie wysyłając chłodne, rwące uczucie wzdłuż ciała Szaleju. Gorąco rozlało się po jego skórze, a śnieg pod ich łapami zabarwił posoką. Mimo takiego kosztownego ryzyka wyższemu udało się raz jeszcze przewrócić mentora, tym razem jednak dociskając go obydwiema łapami, w celu uniemożliwienia mu podniesienia się. Zalotna Gwiazda przez cały ten czas przyglądała się całej akcji w ciszy, zresztą tak samo, jak reszta Wilczaków. A może to adrenalina wstrzyknęła się do mózgu Blednącej Łapy, uniemożliwiając mu jakiekolwiek skupienie się na dźwiękach dookoła?
— Dość! Blednąca Łapa wygrywa! — Werdykt został wydany, a ciepły dymek zaczął wydobywać się z sapiącego z wysiłku, pyska ucznia. Po zebranych poniosły się ciche pomruki zdziwienia, ale i aprobaty. Rudy skupił wzrok na liderce, próbując wymazać z głowy coraz bardziej dokuczający mu ból, związany z krwią skapującą mu z boku, niczym krople roztopionej wody z sopli lodu. Ból promieniował z jego tułowia, sięgając aż palców u każdej z łap, a nawet końcówki ogona.
— Blednąca Łapo, wystąp — wydała mu polecenie, które bursztynooki wykonał bez wahania. — Ja, Zalotna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków i by zrozumieć wasz szlachetny kodeks. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Blednąca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?
— Przysięgam.
Szylkretka kiwnęła mu głową, obdarzając młodziaka spojrzeniem chłodnych, ciemnych ślepi raz jeszcze.
— Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Blednąca Łapo, od tej pory będziesz znany jako Blednący Szalej. Klan ceni twoją spostrzegawczość i siłę oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.
Tłum zaczął głośno skandować jego nowo nadane imię. Tęczowa Łapa podbiegł do swojego kolegi i zaczął wokół niego skakać niczym kocię, które dostało nową zabawkę w postaci żywej myszki, mógł od teraz, dopóki jej nie zatłukł, się bawić w najlepsze.
— Blednący Szalej! Blednący Szalej! — zawołał, posyłając mu szczery uśmiech. Kocur kiwnął mu jedynie głową, nie będąc pewien jeszcze, czy powinien właśnie w ten sposób o sobie myśleć. Czy zasłużył na tę imię? Czy Mroczni Przodkowie byliby zadowoleni z takiego? — Chodź, pójdziemy do Cisowego Tchnienia albo Roztargnionego Koperka… albo Chudego Grzbietu, ktokolwiek jest teraz w lecznicy. Trzeba zająć się tą raną! — zachęcał go kremus, z wyraźnym zmartwieniem na mordce. Blednący Szalej, gdy tylko nawoływanie ucichło, skierował się do legowiska medyka w celu opatrzenia rany, tym samym poddając się w pewnym sensie zachętom kolegi z legowiska. Może specjalnie nie uniknął tamtego ciosu, chcąc zyskać okazję ku następnej rozmowie z Cisowym Tchnieniem? Nie mógł wieczność stać tak, na śniegu i tracić coraz to większej ilości cennej krwi. Wilczacy wracali do swoich obowiązków, a srebrny czuł dyskomfort związany z opatrywaniem rany.

Od Bukowej Korony do Rozżarzonej Pieśni

Bukowa Korona został przydzielony do łowieckiego patrolu wraz z Rozżarzoną Pieśnią i Skrzydlatą Pogonią. Żadne z tej dwójki nie interesowało go szczególnie, dlatego liczył na spokojny patrol bez konieczności otwierania pyska do któregoś z nich. Miał też nadzieję, że oboje poradzą sobie całkiem dobrze i nie będzie musiał pomagać im w polowaniu, w którym, rzecz jasna, sam był znakomity. Poza tym nawet ich za dobrze nie znał. Nie wiedział nic o ich przeszłości, charakterach ani umiejętnościach, ale wcale go to nie obchodziło. I tak jedynym, na co potrafił patrzeć, był czubek własnego nosa. Nie potrzebował kolejnych takich czubków, o które musiałby dbać.

Gdy wszyscy zebrali się już przy wyjściu, Skrzydlata Pogoń wysunął się na przód i poprowadził patrol poza azyl. Buk przewrócił oczami, zirytowany tym, że czarno-biały, choć był najmłodszy z całej trójki, zachowywał się tak, jakby dowodził resztą. Srebrny nie był jednak dziś w nastroju, by mu to wygarnąć, więc burknął jedynie coś pod nosem i umilkł, drepcząc obok rudej kotki.
— Bukowa Korona, tak? — zaczęła nagle wojowniczka. — Gratuluję nowego ucznia — dodała z lekkim uśmiechem.
Kocur powoli odwrócił w jej stronę wzrok, zdziwiony tym, że postanowiła zacząć rozmowę. Najwyraźniej nie każdy tak bardzo cenił sobie skupienie podczas polowań, jak on. Buk zadarł nieznacznie brodę, po czym odchrząknął, nim przemówił.
— Zgadza się. Bukowa Korona — mruknął z powagą, po czym przypomniał sobie o drugiej części wypowiedzi rudofutrej. Tak, tak… dostał nowego ucznia. Choć już nawet nie pamiętał, jak się nazywał. Mysia Łapa? Nie, chyba nie. — Dziękuję. Dobrze wiedzieć, że ktoś zwraca uwagę na to, co dzieje się w klanie — odparł spokojnie, po czym znów spojrzał przed siebie.
Czy to byłoby na tyle z ich rozmowy? Właściwie... tego właśnie chciał. To znaczy chciał ciszy. Jednak widząc teraz przed sobą Skrzydlatą Pogoń, zrozumiał, że jeśli przestanie rozmawiać z rudą wojowniczką, to czarno-biały lada moment może do niej podejść. A wtedy będą konwersować bez niego.
— Wiesz, że moim mentorem był Lśniąca Gwiazda? — zagaił. — Delikatnie mówiąc, nie przepadaliśmy za sobą. Był nadzwyczaj uparty i trudno było mu dostrzec mój potencjał. Dlatego nieco dziwi mnie, że ostatecznie uznał mnie za godnego własnego ucznia. Myślałem, że jest bardziej pamiętliwy — zakpił.
— Naprawdę był twoim mentorem? Nie spodziewałam się tego. Według mnie jest pamiętliwy lub przynajmniej na niektórych patrzy w inny sposób... Dołączyłam do klanu jeszcze za panowania Judaszowcowej Gwiazdy i jak na razie nigdy nie miałam okazji szkolić własnego ucznia — przyznała żółtooka. — Wiem, że większość Klifiaków patrzy na mnie przez pryzmat miejsca, gdzie dorastałam, jednak... Miło byłoby być jakoś docenioną po tylu księżycach udowadniania lojalności... Przynajmniej inni takich problemów nie mają, na przykład ty, Bukowa Korono. Wcześniej szkoliłeś syna Źródlanej Łuny, a teraz Mysikróliczą Łapę od Trójokiego Zająca. Musisz być świetnym mentorem, skoro masz kolejnego ucznia.
Srebrny uśmiechnął się na słowa Rozżarzonej Pieśni. Był zdziwiony tym, że kotka wie tak wiele o nim samym i tym, co dzieje się w klanie. Zaczął się nad tym zastanawiać tak bardzo, że wzmianka o tym, iż ruda dorastała gdzieś indziej, całkowicie przemknęła mu mimo uszu. Tak — zupełnie nie pamiętał, że nie urodziła się ani nie wychowała w Klanie Klifu. Gdy dołączyła do klanu i przez moment było o niej głośno, najwyraźniej nie uznał tej sprawy za wartej jego uwagi. Zresztą zwykle tak właśnie miał. Jeśli coś go bezpośrednio nie dotyczyło, stawał się na to niemal głuchy.
— Ależ naturalnie. Wzburzony Kormoran jest teraz cenionym wojownikiem, a to w dużej mierze dzięki mnie. Cieszę się, że mogłem sprowadzić go na odpowiednią drogę, zanim całkiem nasiąknął tymi wszystkimi głupotami, które zapewne słyszał od Źródlanej Łuny — fuknął. — Szczerze mówiąc, nie sądzę, by miała mu cokolwiek wartościowego do przekazania. W końcu wojownik bez jednej nogi to raczej marny wzór do naśladowania. Zresztą nie rozumiem, co ona robi teraz na posadzie zastępcy. Lśniąca Gwiazda musiał się z myszą na rozum zamienić, gdy podejmował tę decyzję — stwierdził, ściszając głos, by Skrzydlata Pogoń ich nie usłyszał.
— Miałam okazję parę razy rozmawiać ze Źródlaną Łuną. I ze swoją wiedzą raczej nadaje się na to stanowisko, jednak... Z mojej perspektywy mam wrażenie, że Lśniąca Gwiazda daje na ważne stanowiska koty, które są mu jakoś bliskie — odparła ciszej. — Właśnie, Wzburzony Kormoran sam niedawno otrzymał ucznia, prawda? I to samego syna lidera, jeśli dobrze kojarzę.
Bukowa Korona zignorował wieść o tym, że Kormoran miał teraz własnego ucznia. Znacznie bardziej zainteresowały go wcześniejsze słowa Rozżarzonej Pieśni o niebieskiej zastępczyni. Nie potrafił uwierzyć, że naprawdę nadawała się na to stanowisko ani że mogła posiadać odpowiednią wiedzę. Była przecież tylko kotką.
— Oczywiście. Najpierw wybrał swoją partnerkę, która okazała się zwykłą zdrajczynią i uciekła z klanu, a teraz własną siostrę, która ledwo widzi i ledwo się porusza. Jeśli już koniecznie musi faworyzować swoich bliskich, to mógłby przynajmniej wybrać kogoś kompetentnego. Nawet Wzburzony Kormoran nadawałby się na to stanowisko bardziej niż ona — prychnął z wyraźną irytacją.
— Możliwe, choć Kormoranowi tak naprawdę brak doświadczenia ze względu na wiek. Zarządzanie klanem raczej nie jest czymś prostym... — mruknęła wojowniczka. — Nie mówię, że brak mu jakichkolwiek kompetencji po treningu z tobą, skoro miał tak świetnego mentora, jednak chyba rzadko wybiera się młode koty na takie stanowisko.
Srebrny przewrócił oczami.
— Bez przesady. To nie jest już żaden mały kociak, tylko dorosły wojownik mający trzydzieści księżyców na karku. Wiedza przyjdzie z czasem, a Źródlanej Łunie raczej nowa noga nie wyrośnie. Osobiście wolałbym słuchać kota młodszego, niż polegać na kimś słabszym fizycznie. Nie wystarczy nam zastępca, który podczas wojny będzie potrafił jedynie wydawać rozkazy. Potrzebujemy też kota, który w razie potrzeby sam będzie w stanie stanąć do walki i nas obronić — oznajmił pewnie, jakby jego argumenty były jedynymi rozsądnymi. — Wzburzony Kormoran jest dobrze wyszkolony i swoimi umiejętnościami zapewne przewyższa wielu swoich pobratymców. Poza tym nie można odmówić mu pewnych pozytywnych cech charakteru, Rozżarzona Pieśni. Być może brakuje mu jeszcze kilku życiowych lekcji, ale z całą pewnością nadawałby się na zastępcę bardziej niż jego matka. Choć gdybym to ja był przywódcą, prawdopodobnie nie wybrałbym na swoją prawą łapę żadnego z nich — dodał, unosząc lekko brodę.
Żar wyglądała na zmęczoną jego paplaniną.
— Coś w tym jest — mruknęła jedynie.
Bukowa Korona był wyraźnie usatysfakcjonowany słowami rudej, która przyznała mu rację. Od zawsze wiedział, że jego przekonania były tymi właściwymi, a każdy, kto próbował je podważyć, prędzej czy później musiał dojść do podobnych wniosków. Dobrze, że Rozżarzona Pieśń zrozumiała, iż Źródlana Łuna nie była odpowiednim kotem na swoje stanowisko.
— No, skoro już doszliśmy do porozumienia w tej kwestii, to o co chciałabyś mnie teraz zapytać? — zapytał, uśmiechając się pewnie.
— Zapytać? Sama nie wiem... Chyba nieco wyszłam z wprawy z ciągnięcia rozmów — odparła cętkowana z lekkim zakłopotaniem. — Może ty masz jakieś propozycje? — spytała.
Wojownik zastanawiał się przez chwilę nad tym, co jeszcze mógłby powiedzieć rudofutrej.
— Hm… Wiesz, że kiedyś upolowałem kaczkę? — zaczął. — Właściwie była jeszcze całkiem młoda, ale nie zmienia to faktu, że była to całkiem niezła zdobycz. Nie widuję ich często na stosie, co wcale mnie nie dziwi. Najwyraźniej nie każdy wojownik ma wystarczające umiejętności, by takową schwytać. — Uśmiechnął się pod nosem. — Matka tej kaczki próbowała ze mną walczyć, ale cóż... nie mogła wiele zdziałać przeciwko mnie — zachichotał. Może powinien kiedyś spróbować ponownie zapolować na taki kąsek? Z pewnością pobratymcy doceniliby, gdyby wrócił do azylu z soczystą kaczką w pysku.

<Rozżarzona Pieśni?>

Od Rozżarzonej Pieśni CD. Wzorzystej Łapy (Wzorzystej Dali)

Odkąd Lśniąca Gwiazda ogłosił całemu klanu nowego zastępcę oraz nowe tytuły, ruda starała się unikać Jaśniejących Skrzydeł. Nie wiedziała do końca, co było tego powodem, lecz coś jej mówiło, że teraz każdy, kto będzie walczył o utrzymanie reputacji lub wspięciu się na własne wyżyny, będzie mógł mieć podejście “po trupach do celu”, czego właśnie najbardziej obawiała się wojowniczka. Z powodu swojego pochodzenia w oczach owych Klifiaków była idealnym i łatwym celem — przecież Wilczak zawsze będzie Wilczakiem, kotem o lisim sercu, któremu nie można ufać. Właśnie też z tego powodu zastanawiała się, czy może gdyby została w Klanie Wilka, to jej losy potoczyły się inaczej i może nie musiałaby się obawiać niemal każdego kroku w obozie. Wtedy przecież miałaby u boku Gwiazdnicę, Brukselkową Zadrę oraz Piołunowy Dym, z którym chętnie, by wychodziła na patrole, wspominając czasy szkolenia cętkowanej.

Ciężko westchnęła, podnosząc się z posłania na półce. Nie wiedziała ile będzie jeszcze w stanie żyć w ciągłym napięciu, lecz była pewna, że jeśli to się nie zmieni, to opuści Klan Klifu, tak jak to zrobiła w przypadku Klanu Wilka. Choć teraz raczej nie będzie tak łatwo ze względu na właśnie Jaśniejące Skrzydła oraz ogólną wzmożoną czujność po odejściu Truskawkowego Pola i Pchełkowego Skoku.

Sprawnie zeskoczyła z wysokości, by udać się do Źródlanej Łuny w sprawie przydziału do patrolu granicznego. Niebieska zdawała się wyjątkowo dobrze odnajdywać na nowym stanowisku, jakby rządzenie klanem u boku brata miała we krwi. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie kolejne słowa starszej, które jeszcze przez długie uderzenia serca później odbijały się echem w umyśle wojowniczki.

Czekając przy wyjściu z obozu, stała spięta, nie potrafiąc skupić wzroku w jednym punkcie. Do ostatniej chwili łudziła się, że to pomyłka, lecz kiedy ujrzała kroczącą Wzorzystą Dal wraz z Tygrysim Językiem i Agatówkowym Cieniem. Nawet jeśli ruda była najstarsza z ich czwórki, to nie miała nic przeciwko, gdy dymna niemal od razu przejęła dowodzenie grupą — w końcu mogła, przecież została wyróżniona na tle klanu jako Jaśniejące Skrzydło.

— Gratuluję nowego tytułu — mruknęła, zdając sobie sprawę, że nieco została skazana na towarzystwo kotki, gdyż dwójka kocurów obrała pozycję nieco z tyłu, pogrążając się we własnej rozmowie. Ruda miała wrażenie, że jeśli żadna z nich nic nie powie, to ta cisza ją psychicznie wykończy, nim zdążą wrócić z patrolu — właśnie dlatego zdecydowała się na gratulacje. Było to dość oczywiste i banalne, lecz genialne w swojej prostocie, gdyż później Wzorek mogła do woli kontynuować rozmowę lub też ją zakończyć.

<Wzorek?>

Od Puszystej Łapy (Puszystej Neriny)

— Dobra. Słyszysz, jak pociąga co chwilę nosem? Ma katar. Co robisz w tym przypadku? — zapytał Serdeczna Naparstnica.

Liliowy zmarszczył lekko nos. Zapewne zastanawiał się czy musiał być wykorzystywany do lekcji.

— Ale przecież to łatwe. Serio? — mruknęła cicho niebieska.

“Że niby to ma być ten sprawdzian z leczenia?” pomyślało i zaczęło szukać mchu.

Podał go Słonecznemu Oku.

— No co? — zapytała, marszcząc brwi. — Wydmuchujesz nos w mech. Tak długo aż pozbędziesz się wydzieliny — dorzucił dla jasności, a kocur kiwnął w końcu głową ze zrozumieniem.

— Jak możesz pomóc koty, który nie może spać? — miauknął cicho Naparstnica.

— Trochę ziaren maku, ale niezbyt wiele — odparła krótko, a drugi skinął głową.

— Myślę, że…mogę iść odwiedzić Lśniącą Gwiazdę — mruknął, a Nerina uśmiechnęło się lekko.

— Czy ja… — zaczął.

— Tak, zostaniesz protektorem. Ciekawe jaki człon wybierze ci przywódca… — westchnął cicho.

***

Puszek zastrzygł uchem, słysząc głos zwołujący klan. Wyszedł ze żłobka, przerywając chwilowo rozmowę z Psotką.

— Jak wszyscy wiemy, kilka księżyców temu przyjąłem do naszego klanu byłego pieszczocha. A także zgubę Klanu Nocy — miauknął Lśniący, a Nerina przełknęła nerwowo ślinę. — Sprawował się bardzo dobrze. Nie sprawiał problemów, dobrze wykonywał obowiązki ucznia prorektora, a nawet…pomógł w rozrośnięciu się naszego klanu — uśmiechnął się lekko. — Sądzę, że zasługuje na zostanie protektorem — dodał i chrząknął cicho.

— Ja, Lśniąca Gwiazda, przywódca Klanu Klifu, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego protektora — przerwał, wpatrując się w niebieskie futro. — Puszysta Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu i dbać o swój klan nawet za cenę życia? 

— Przysięgam — odparł, unosząc suknie łebek.

— A więc mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię protektora. Puszysta Łapo, od tej pory będziesz znany jako… Puszysta Nerina. Klan Gwiazdy ceni twoją siłę i empatię oraz wita cię jako nowego protektora Klanu Klifu — miauknął.

— Nerina? — zapytała cicho, a cętkowany kiwnął głową z uśmiechem.

Rozpoczęły się wiwaty. Tym razem Nerina nawet się nie denerwował. No i cieszył się, że mógł zachować to imię.

Wyleczeni: Słoneczne Oko

[322 słowa + leczenie NPC]

[6% + 5%]

Senna Łza urodziła!

 Senna Łza urodziła dwie pełne życia córeczki!

Fiołek

Jasność

Fląderka urodziła!

 Fląderka urodziła czwórkę pechowych kociąt!

Wełnianka

Centuria

Lipieniek

Komar

Od Wędrującego Wibrysa

Przez pierwsze dni nieobecność siostry nie była dla niego wcale aż tak odczuwalna. Przywykł do stanu, w którym sporadycznie wymieniali ze sobą kilka zdań, po czym każde wracało do własnych obowiązków. Odkąd Truskawkowe Pole została zastępczynią, a później dorobiła się kociąt, ich kontakt stał się jeszcze bardziej urwany. Rzadko mieli okazję porozmawiać dłużej, a jeśli już, zazwyczaj kończyło się na krótkiej wymianie zdań. Czy w obliczu jej odejścia czuł żal, że nie poświęcał jej więcej czasu? Nie potrafił odpowiedzieć sobie na to pytanie. Tak bardzo, jak za nią tęsknił, tak samo pamiętał wszystkie chwile, w których potrafiła doprowadzić go do szału. Każdy moment, kiedy pakowała ich oboje w kłopoty tylko dlatego, że coś wydało jej się zabawne albo warte sprawdzenia. Była nieprzewidywalna, męcząca i hałaśliwa, a mimo to jej brak pozostawił w codzienności pustkę, której wcześniej wcale się nie spodziewał. Obozowisko wydawało się dziwnie spokojne, jakby ktoś nagle uciszył irytujący i notoryczny dźwięk, do którego przez całe życie zdążył się przyzwyczaić. Wędrujący Wibrys nigdy nie należał do kotów otaczających się tłumem znajomych. Zresztą, jeszcze w Owocowym Lesie nie był duszą towarzystwa. Nie potrzebował nieustannego gwaru wokół siebie, lecz kiedy jednak przychodził czas patrolu, potrafił zmienić się w prawdziwą gadułę. Nawet jeśli ktoś wyraźnie nie przepadał za jego obecnością, płowy z uporem ciągnął monolog, by później z pełnym przekonaniem nazwać go rozmową.
Czasem trafiał jednak na kota, który rzeczywiście chciał rozmawiać. Wtedy droga mijała znacznie szybciej. Nie musiały to być wielkie czy ważne tematy. Wręcz przeciwnie, najbardziej lubił zwykłe rozmowy o polowaniach, pogodzie czy codziennych drobiazgach. Dopóki temat nie schodził na żadne intrygi albo niekończące się opowieści o miłosnych podbojach, jak to miała w zwyczaju Miłostka, potrafił słuchać ich z prawdziwą przyjemnością.

***

Polowanie tego dnia poszło zaskakująco sprawnie. Pomimo silnych wiatrów, zapach zwierzyny był wyczuwalny. Wędrujący Wibrys odłożył swoją zdobycz na stos i przeciągnął się leniwie, czując przyjemne zmęczenie w łapach. Brzuch zaczynał dopominać się o swoje, więc bez większego namysłu skierował się w stronę świeżej zdobyczy, wypatrując czegoś niewielkiego. Ostatecznie wybrał dorodną mysz i już miał odwrócić się w stronę legowiska wojowników, gdy jego wzrok zatrzymał się na cynamonowej sylwetce kotki siedzącej nieco na uboczu. 
Zmrużył lekko oczy. Było w tym widoku coś nietypowego. Zazwyczaj trudno było spotkać Przepiórczą Wichurę samą. Z jego obserwacji wynikało, że przeważnie albo z kimś rozmawiała, albo za kimś ganiała. Jej głos zwykle niósł się po całym obozie, a ogon niemal bez przerwy poruszał się w żywym rytmie. Teraz jednak siedziała sama, z niewielką nornicą między łapami, wpatrzona gdzieś przed siebie. Nie wyglądała na smutną. Raczej sprawiała wrażenie zamyślonej i spokojnej, jakby na moment całkowicie pochłonęły ją własne myśli.

Płowy zawahał się na dłuższą chwilę. Zazwyczaj nie przepadał za dosiadaniem się do innych kotów, szczególnie kotek. Prędzej czy później kończyło się to kolejną teorią Miłostki, według której najwyraźniej próbował na starość zaznać szczęścia w miłości. 

Sprawa wyglądała jednakże tak, że Truskawkowego Pola już tu nie było. Nie kręciła się nigdzie po obozie, ani gdziekolwiek po terenach klanu. Po prostu zniknęła, a wraz z nią zniknęły także te wszystkie drobne przyzwyczajenia, do których przez tyle księżyców zdążył się przywiązać.

Strzepnął lekko ogonem, jakby próbował odgonić od siebie tę myśl. Pora było przywyknąć do nowej rzeczywistości.

Wziął głębszy oddech i zmobilizował się, by podejść kilka kroków bliżej cynamonowej szylkretki.

— Mogę? — zapytał serdecznie, wskazując ogonem miejsce obok niej. — Obiecuję, że nie będę za dużo biadolił. — Uniósł lekko kącik pyska.
Przepiórczą Wichurę głównie znał z patrolów, na których akurat bardzo cenił jej towarzystwo. Większość kotów męczyła się jego gadaniem, odpowiadając na wszelkie jego próby podjęcia rozmowy pojedynczymi słowami, bądź w ogóle nie zaszczycając go nawet spojrzeniem. Z cynamonową było odwrotnie. Wystarczyło rzucić jedno zdanie, a rozmowa toczyła się już sama. Czasem zupełnie bez większego sensu, o rzeczach tak błahych, że po chwili żadne z nich nie pamiętało, od czego właściwie się zaczęło. Nie oczekiwała od niego wielkich przemyśleń ani błyskotliwych odpowiedzi. Po prostu słuchała. A później potrafiła mówić jeszcze więcej.
Usiadł obok niej dopiero wtedy, gdy skinęła głową. Kamienna posadzka jaskini była przyjemnie chłodna po całym dniu spędzonym na patrolach, chociaż silniejszy podmuch wiatru dał mu w kość. Odgryzł niewielki kawałek myszy i przez chwilę jadł w milczeniu, pozwalając sobie po prostu odetchnąć. Nie po to jednak znalazł sobie towarzysza, by obdarować go teraz ciszą. 
— Wiesz... — zaczął po chwili, próbując znaleźć w myślach niegroźny i przyjemny temat do dyskusji. — Mam chyba szczęście do patroli z tobą. Ostatnio zauważyłem, że jakoś często trafiamy do jednej grupy. — Przerwał na moment, przełknął kęs i poruszył końcówką ogona. Właściwie wcale mu to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Patrole z nią mijały szybciej niż większość pozostałych. Może przydzielano ich do jednego zespołu w celu uzyskania spokoju od potencjalnej wymiany zdań, na którą najwyraźniej inni uczestnicy mogliby nie mieć ochoty. 
Przepiórcza Wichura uniosła łeb i zamrugała, jakby dopiero teraz zauważyła, że ktoś do niej mówi. Przez krótką chwilę wyglądała, jakby jej myśli znajdowały się zupełnie gdzie indziej, po prosu z pewnością nie w jej głowie. Zaraz potem jednak na jej pysku pojawił się szeroki uśmiech, a zielone oczy rozbłysły znajomym entuzjazmem. Nawet uszy uniosły się wyżej, a ogon drgnął z zadowoleniem.
— To dobrze! — oznajmiła z przejęciem. — Bo ja też lubię z tobą chodzić. Nigdy się nie nudzę.
Nie brzmiała, jakby próbowała być uprzejma. W jej głosie nie było ani grama wymuszenia czy zwykłej grzeczności. A przynajmniej tak wolał sobie wmawiać point. 
Mimowolnie poczuł, jak kąciki pyska same unoszą mu się odrobinę wyżej. Nieczęsto słyszał podobne słowa. Większość kotów po prostu tolerowała jego towarzystwo. Nie był pewny, czy kwestią niechęci do niego było samo jego pozaklanowe pochodzenie, czy to, czego dopuściła się jego siostra i jak jej renoma mogła wpłynąć na odbiór jego obecności przez innych Klifiaków.  
Przepiórka przechyliła lekko głowę, przyglądając mu się z zaciekawieniem. Przez chwilę wydawało się, że próbuje skupić oba zezujące ślepia na jego pysku jednocześnie, choć efekt był co najmniej osobliwy. Wibrys już dawno przestał zwracać na to większą uwagę. Przyzwyczaił się do jej charakterystycznego spojrzenia tak samo, jak do piór wystających z jej futra. 
— Z innymi jest różnie. Jedni tylko idą i idą. A jak się do nich odezwiesz, to mrukną "mhm" albo "uważaj pod łapy". Jakby rozmowa przeszkadzała im w oddychaniu — dodała po dłuższej chwili. 
Płowy parsknął cicho, opuszczając wzrok na swoją zdobycz. Pazurem odsunął mysi ogon, który uparcie zawijał mu się pod łapę. Trudno było mu zaprzeczyć. Sam nie uważał się za szczególnie gadatliwego, choć prawdopodobnie większość klanu miałaby w tej kwestii inne zdanie. Wystarczyło dać mu jednak odpowiedniego rozmówcę, a potrafił mówić długo.
— Może po prostu nie wiedzą, co odpowiedzieć — zasugerował.

Przepiórcza natychmiast spojrzała na niego z miną pełną powagi. Jej uszy drgnęły. 
— To mogliby coś wymyślić. — Wzruszyła ramionami z pełnym przekonaniem. — Ty zawsze coś wymyślasz.
Wibrys uniósł brew i cicho prychnął pod nosem.
— Nie wiem, czy to komplement.
— Jest! — Jej odpowiedź padła tak szybko, że nawet nie zdążyła się zastanowić. — Chyba.
Wibrys mógł tylko pokręcić głową z lekkim rozbawieniem. W przypadku Przepiórczej nigdy nie miał pewności, czy właśnie otrzymał pochwałę, czy przypadkowe stwierdzenie, które tylko brzmiało podobnie.
Przez chwilę jedli w ciszy. Nie była ona jednak niezręczna. Raczej należała do tych spokojnych momentów, kiedy żadne z nich nie czuło potrzeby, by na siłę wypełniać każde uderzenie serca kolejnymi słowami. Point doceniał takie chwile bardziej, niż wcześniej przypuszczał. W ostatnich księżycach wokół niego wydarzyło się wiele rzeczy, które wymagały ciągłego myślenia, analizowania i zastanawiania się, co właściwie powinien zrobić. Tutaj nie musiał tego robić. Mógł po prostu siedzieć i jeść.
To oczywiście nie trwało długo.
— A wiesz, co ostatnio znalazłam? — wypaliła nagle Przepiórcza, odrywając niewielki kawałek nornicy.
Pytanie padło tak niespodziewanie, że Wibrys nawet nie zdążył przełknąć kolejnego kęsa. Zerknął na nią kątem oka, próbując po samej mimice kotki odgadnąć, co mogło siedzieć w jej głowie. 
— Boję się odpowiedzi — westchnął.
Kotka zamachała lekko ogonem, najwyraźniej uznając jego reakcję za zachętę.
— Pióro.
Wibrys uniósł brew i pokręcił głową z rozbawieniem.
— Tego akurat się spodziewałem.
Przepiórcza wyprostowała się odrobinę, z dozą dumy w postawie. Zielone ślepia aż błyszczały z ekscytacji, a piórka tkwiące w jej futrze poruszyły się delikatnie, gdy energicznie machnęła łbem.
— Ale wyjątkowe! Takie wielkie. — Rozłożyła łapy, pokazując długość znacznie przesadzoną. — Myślę, że należało do mewy... albo do czapli... albo do jakiegoś bardzo dużego wróbla.
Kocur przez moment naprawdę próbował wyobrazić sobie wróbla takich rozmiarów. Obraz, który pojawił się w jego głowie był na tyle absurdalny, że niemal parsknął śmiechem.
— Bardzo dużego wróbla? — Zastrzygł uchem w zadumie, kwestionując, czy się nie przesłyszał.
— No...
— Przepiórcza Wichuro...
Kotka spojrzała na niego z miną niewinnego kocięcia.
— No co? Nie widziałam go. Widziałam tylko pióro.
Zaśmiał się pod nosem, kręcąc głową. Musiał przyznać, że rzeczywiście lubił z nią rozmawiać. Nie próbowała na siłę udowodnić swojej racji. Nie obrażała się, kiedy ktoś podważał jej teorię. Po prostu uznawała ją za całkowicie logiczną i przechodziła dalej.
Odgryzł kolejny kawałek myszy, po czym oblizał pysk.
— I co z nim zrobiłaś? — postanowił drążyć temat.
Przepiórcza odpowiedziała natychmiast, jakby było to najbardziej oczywiste pytanie świata.
— Schowałam.
— Gdzie? — spytał, choć spekulował, że mogłaby nie być chętna dzielić się z nim położeniem swojego nowiutkiego skarbu. To, że pozwoliła mu dotrzymać jej towarzystwa w trakcie posiłku, nie świadczyło o żadnej większej przyjaźni i zaufaniu do dzielenia się takimi sekretami. 
Cynamonowa nagle zamilkła. Zmarszczyła nos. Jej uszy poruszyły się niespokojnie, a wzrok zaczął błądzić po sklepieniu jaskini, stosie świeżej zdobyczy i kamiennych ścianach za wodospadem. Nawet odsunęła lekko nornicę, najwyraźniej całkowicie pochłonięta próbą przypomnienia sobie miejsca swojej kryjówki.
Po kilku uderzeniach serca opuściła łeb.
— Nie pamiętam — przyznała z niezręcznym uśmiechem.
Wibrys musiał mocno zacisnąć pysk, żeby zachować chociaż pozorną powagę na pysku. 
— To świetna kryjówka — stwierdził.
Kotka natychmiast nastroszyła lekko futro.
— Właśnie nie. Dlatego teraz go szukam.
— Będę wypatrywał. Gdyby jakiś ogromny wróbel zgubił kolejne, dam ci znać — odparł jedynie. 
Przepiórcza aż klasnęła ogonem o kamienne podłoże.
— Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć! — mruknęła. — Może to i błahe, ale w jakiś sposób istotne dla mnie — dopowiedziała, wracając do swojego jedzenia. 

Wibrys uśmiechnął się pod nosem. Zastanawiał się czasem, jak to możliwe, że potrafiła cieszyć się z tak drobnych rzeczy z takim samym entuzjazmem, z jakim inni świętowali największe sukcesy.
Przez krótką chwilę obserwował sterczące z jej karku piórka. Było ich naprawdę sporo. Jedne białe, inne brązowe, kilka nakrapianych. Niektóre wyglądały świeżo, inne były już wyraźnie sfatygowane.
— Tak właściwie... Skąd w ogóle tyle tych piór u ciebie? Co chwilę masz nowe.
Przepiórcza odruchowo obejrzała własne futro, jakby dopiero teraz przypomniała sobie o swojej kolekcji.
— Same się znajdują — oznajmiła z pełnym przekonaniem.
Wibrys uniósł brew.
— Same?
— No! Leżą. Albo wiatr je przyniesie. — Zawahała się na moment. — Czasem ptak je zgubi. To szkoda zostawiać.
Mówiła o tym z taką czułością, że przez moment miał wrażenie, iż opowiada o czymś znacznie cenniejszym niż zwykłe pióra. Dla niej najwyraźniej właśnie takie były.
— Zbierasz je od dawna?
— Odkąd pamiętam — przyznała. — Przeważnie tylko te należące do przepiórek, ale jak znajdzie się inne, które zwróci moją uwagę, to też je przygarnę — dodała.  

Na moment przycichła. Ostrożnie poprawiła jedno z piórek tkwiących przy barku, jakby bała się, że zaraz wypadnie. Wibrys obracał przez chwilę w łapach cienki mysi ogon. 
— Rozumiem — wypalił tylko, by nie wyjść na ignoranta. 
Przepiórcza spojrzała na niego z pewną podejrzliwością.
— A co, zbierałeś też kiedyś pióra? — spytała. 
Przez moment się zawahał. Nie był pewien, czy powinien przyznawać się do tego, co swego czasu go fascynowało. Minęło już wiele księżyców, odkąd był kociakiem, ale wspomnienie tamtej kolekcji wróciło do niego z zadziwiającą łatwością.
— Nie do końca — westchnął, rozważając, czy na pewno powinien powiedzieć to, co miał w głowie. — Ja kiedyś zbierałem... — uciął, odchrząkując. — Robaki.
Przepiórcza zamrugała kilka razy. Wyglądała, jakby właśnie usiłowała ustalić, czy Wibrys mówi poważnie.
— Żywe?
— Czasami.
Kotka otworzyła szerzej oczy.
— Po co?
Wibrys wzruszył lekko ramionami.
— Sam już nie wiem.
Przez chwilę naprawdę próbował sobie przypomnieć. Wtedy wydawało mu się to niezwykle interesujące. Dziś sam nie potrafił wyjaśnić, co właściwie widział w dżdżownicach i chrząszczach.
Przepiórcza nie dawała jednak za wygraną.
— A gdzie je trzymałeś? — drążyła. 
Na samą myśl przypomniało mu się zamieszanie, jakie wywołał, gdy część jego "zbiorów" wydostała się z kryjówki.
— Lepiej nie pytaj — odparł ze śmiertelną powagą w głosie. 
Kotka, ku przeciwności losu, wybuchnęła śmiechem tak głośnym, że kilka siedzących nieopodal wojowników odwróciło głowy. Echo poniosło jej śmiech po całej jaskini, mieszając go z jednostajnym szumem wodospadu.
— Wiedziałam! — pisnęła. — Wiedziałam, że jesteś dziwny!
Wibrys zastrzygł uchem. Może za taką szczerość nie powinien jej cenić. 
— Dziękuję — westchnął teatralnie.
— To był komplement — dopowiedziała natychmiastowo, jakby domyślając się jego pierwotnej interpretacji.
— Tego właśnie się obawiałem — mruknął tylko, ale w jego głosie nie było za grosz urazy. Raczej było to na swój sposób miłe i zabawne.
Mimo to płowy nie mógł powstrzymać lekkiego uśmiechu. 

NOWA CZŁONKINI KLANU GWIAZDY!

KUNI STRUMYCZEK
Powód odejścia: Decyzja właściciela
Przyczyna śmierci: Nieudana próba wyłowienia starego buta; zaklinowanie się głowy i utonięcie

Odeszła do Klanu Gwiazdy!