Od Trójokiego Zająca

Nadeszła Pora Opadających Liści, a wraz z nią… przyszły pewne nowości, które, po tylu tragediach, wydawały się niczym czyste pocieszenie zesłane z samej Srebrnej Skóry, jakby w ramach swego rodzaju zadośćuczynienia. Upały Pory Zielonych Liści, całe szczęście, obecnie zdążyły się uspokoić. Już koty nie były aż tak intensywnie grzane w grzbiety, woda powoli powracała do normalnego stanu, coraz chętniej moszcząc się we wgłębieniach w ziemi po deszczach, próbujących odnowić to, co susza odebrała. Wodospad u wejścia nieustannie lał się z góry, echem niosąc po jamie donośny grom, gdy ciecz stykała się z gruntem, a na wierzchu powstawała piana, w promieniach słońca mieniąca się na najróżniejsze kolory. Na zewnątrz szalała burza, a wraz z nią opady, które zsyłały z góry pokaźną ilość deszczu, że aż robiło się siwo, jakby ktoś akurat teraz zasiał mgłę taką, że dało się ją ciąć pazurem. Groźne gromy niosły się echem, wsparte przez jaskrawe błyski tak białe, iż gdyby zostały postawione przed nosem kota, oślepiłyby szybciej, niż te u potworów Dwunożnych. Owady chowały się, gdzie mogły, a rośliny pokryte zostały całe przez hojnie rozłożone kropelki, skapujące dzielnie. W takich chwilach Zając był wdzięczny, że ich obóz znajdował się w ogromnej jamie, przynajmniej nie musieli teraz moknąć... Kocur poczuł lekkie ukłucie w żołądku, a poduszki świerzbiły go do biegu. Klifiak przebierał nerwowo łapami przed żłobkiem, co jakiś czas próbując zajrzeć do środka, jednakże zawsze ktoś go odciągał, żeby przypadkiem nie stresował Kukułczego Wdzięku. Został z niego wyproszony, gdy do karmicielki dotarły pierwsze bolesne ukłucia. To była kwestia czasu, aż przybędą. Kremus ufał Jagnięcemu Ukłonowi, a także Aldrowandowej Łapie, dlatego nie musiał obawiać się o ewentualne komplikacje przy porodzie. Próbował nie myśleć o wszystkim, co mogło pójść źle. Medykom, czyli kotom doświadczonym ufał bardziej niż sobie samemu, odbyli przecież tak długie szkolenie w tej dziedzinie i dalej stale się doszkalali, więc za każdym razem, gdy w głowie pojawiała się czarna wizja, odganiał ją im prędzej, nie chcąc psuć nikomu humoru, a tym bardziej sobie.
— Trójoki Zającu, możesz już wejść — uprzejmy, acz nieco zmęczony głos medyczki dotarł do jego uszu, wyrywając go z chwilowego zamyślenia. Jego serce zatłukło szybciej, a uszy postawiły się czujnie. Pręgus momentalnie skorzystał z pozwolenia i znalazł się tuż obok Kukułczego Wdzięku, której bok unosił się i opadał już spokojniej, sama wyglądała na wykończoną. U jej brzucha leżały cztery malutkie kuleczki z ulizanymi futerkami, z czego dwie były rażąco podobne do nich – malutka, kremowa koteczka z krótkim ogonkiem, a tuż obok niej dużo mniejsza, szylkretowa, która kopała każdego z rodzeństwa, próbując dopchać się do najlepszego miejsca. Wyglądała zupełnie jak Kukułczy Wdzięk, jednak z króliczą kitą. Następnie… niebieska szylkretka, która była największa z rodzeństwa. Łapki miała rozstawione tak, żeby nikt jej nie przeszkodził w ssaniu mleka. A mysi wąs od niej, ściśnięty i trzęsący się to ze strachu, albo z zimna, drobniutki kocurek, jedyny w całym miocie. Był cały niebieski, pręgi nieśmiało odznaczały się na jego grzbiecie, nakrapiając też główkę i cały wąski ogonek. Popiskiwał, dopóki nie doczepił się brzucha matki. Kocur poczuł, jak na sam widok serce mu mięknie.
— Są przepiękne — wymruczał. Gdyby tylko miał dłuższy ogon, najprawdopodobniej otuliłby je nim, zapewniając nawet więcej ciepła, niż gęste futro jego ukochanej.
— Oczywiście, że są — zamruczała karmicielka dość słabo, ale nadal pewnie. Nagle jej pyszczek rozświetliła swego rodzaju powaga, zmrużyła oczy, łapę położyła na piersi i wypięła ją do przodu dumnie. — Spójrz tylko na ich matkę.
Trójoki Zając poczuł, jak ciepło rozpływa mu się po klatce piersiowej. Potarł głową o głowę kocicy, nie mogąc wytrzymać ze szczęścia. Został ojcem! Polizał parokrotnie po łebku kocurka, żeby dodać mu otuchy. — Wszystko będzie dobrze… — powiedział do niego cicho. Chociaż zdawało się, że sama obecność rodziców działała na niego kojąco. Żółtooka w odpowiedzi uśmiechnęła się nieco, spoglądając na maluchy.
— Mają ogonki jak ty — powiedziała, układając się wygodnie. — Musimy je nazwać — przypomniała, nie pozwalając sobie na razie odpocząć, mimo iż jej oczy zamykały się same. Z pewnością wiedziała, że powinna oddać się w objęcia Morfeusza, aczkolwiek musiało to na razie poczekać, co nie cieszyło Zająca aż tak bardzo. Martwił się, że to jej zaszkodzi. Kocica nosem dotknęła główki jednego z kociąt, tym razem tego łudzącego podobnego do niej.
— Mysikrólik. Ma biel układającą się podobnie, co te wspaniałe ptaki. Będą towarzyszyć jej do końca życia, czuwając nad nią z gałęzi drzew i śpiewając jej do ucha słowa wsparcia, kiedy tylko będzie tego potrzebowała — powiedziała, a rozpromienienie nie schodziło z jej pyszczka. Następnie łapką zmierzwiła lekko jej futerko na głowie. Układało się dość zabawnie, bo w takie dwa “rogi”. Liliowa szylkretka odepchnęła brata od brzucha, po czym sama straciła równowagę i przeturlała się na bok. Łapki wystawiła sztywno, przebierając nimi niezdarnie, wymachując pazurkami nie większymi niż igiełki. Kotka spojrzała na partnera i zachęciła go do tego, żeby to on nadał następne imię.
Trójoki Zając zamyślił się na parę uderzeń serca, zatrzymując wzrok na następnym kocięciu. Imię było niezwykle ważne, było w końcu częścią kota. Nagle, na kulce puchu usiadła nakrapiana, wielokolorowa ćma, która musiała zapodziać się w jamie, a że na zewnątrz szalała wichura, nie mogła na razie tam wrócić. Jej skrzydła pomoczyłyby się całe i mogłaby tego nie przeżyć. Zielonooki przysunął do młódki łapę, a w jego ślepiach zatańczyły iskierki. Czy był to znak od samego Klanu Gwiazdy? Może właśnie tak powinien ją nazwać?
— Ćma — miauknął cicho, przypadkowo przeganiając owada. — Będzie ją prowadził zniczek, zasiadując na gałęziach blisko mysikrólików i pilnując, żeby przypadkiem nie rozniosły lasu w jedną noc. Wspomagać ją będą swoim sprytem, a także upartością. Wygląda zupełnie jak ja — rozczulił się, nie mogąc się napatrzeć na maluchy. Koteczka, jakby usłyszała własne imię, oderwała się na moment od mleka chwiejnie. Oczy miała nadal zamknięte, a na mordce wymalowane swego rodzaju niezadowolenie, że przestała jeść, jednak nosek jej poruszał się nieustannie, jakby wyłapała nowy zapach, którego nie mogła na razie za bardzo pojąć, co nie byłoby niczym dziwnym – maluchy dopiero uczyły się wszystkich tych zapachów, a z czasem poznać miały też i zwyczaje, jakie tu panowały… poznają nowe koty, terytorium, na jakim przyszło im się urodzić. Mała Ciemka rozsunęła swoje rodzeństwo niezgrabnie, popiskując donośnie. Kukułczy Wdzięk zamruczała, po czym przysunęła delikatnie córeczkę do siebie.
— Już wszędzie jej pełno — powiedział z lekkim rozbawieniem Trójoki Zając. — Będzie pilnować Mysikrólika — zachichotał, widząc, iż szylkretka już obmyślała następny niecny plan, a raczej na taką wyglądała, ponieważ w jej główce nie zdążyło utworzyć się za wiele myśli, poza “jestem głodna, muszę coś zjeść, wszystko jest nowe i dziwne”. — Albo… broić razem z nią — dorzucił ze swego rodzaju smutnym uśmieszkiem. Czekało ich wiele nieprzespanych nocy, jednak dla rodziny był w stanie zrobić wszystko. Przetrwać tyle, na ile pozwalał mu jego organizm oraz umysł. Żółtooka pokręciła głową.
Największa z miotu jadła w całkowitym skupieniu, nie przepychając nikogo, mimo, że jeśli by tylko zechciała, mogłaby wybrać sobie najlepsze miejsce bez większych problemów, a przeciśnięcie się przez nią byłoby trudne. Kukułczy Wdzięk musnęła noskiem jej głowę.
— Słonka. Z natury dość płochliwa, jednak nie w tym przypadku. Słonki będą wyglądać jej pomiędzy źdźbłami trawy, informując o ewentualnym zagrożeniu i dodając jej otuchy, jak i również pewności w wyborach, przed jakimi będzie stawiana.
Koteczka nawet nie drgnęła na dźwięk swojego imienia. Trwała przy brzuchu matki z niezwykłym jak na nowonarodzone kocię spokojem, jakby nic poza mlekiem i ciepłem nie miało obecnie znaczenia. Jedynie końcówka krótkiego ogonka poruszyła się leniwie.
— Jest taka spokojna — zauważył Klifiak, co zresztą nie było trudne do dostrzeżenia.
— I dobrze. Ktoś będzie musiał pilnować porządku w tym miocie — odparła rozbawiona Kukułczy Wdzięk, zerkając znacząco na Mysikrólika, która właśnie próbowała wspiąć się na grzbiet siostry. Słonka zmarszczyła pyszczek, gdy łapka mniejszej zahaczyła o jej bok, lecz zamiast się awanturować niepotrzebnie, przesunęła się tylko odrobinę i wróciła do jedzenia.
— Wygląda, jakby już była zmęczona całym światem — dopowiedział kremus. Ciekawe, czy on i Króliczek… też tacy byli, u brzucha ich matki, Pikującej Jaskółki? Kukułczy Wdzięk zamruczała w odpowiedzi cicho.
— A jeszcze tyle przed nią, nawet nie zdążyła otworzyć jeszcze oczu.
Pozostał ostatni kociak. Gdy został odepchnięty od brzucha przez Mysikrólika, zadrżał i zaczął domagać się cicho z powrotem swojego kącika. Zaczął człapać, jednak szybko stracił równowagę, znajdując się obok taty.
— Ten chyba zostanie przy mnie — powiedział, ujmując malucha w łapy. Wszystkie kocięta wyrosną na przewspaniałe koty. Niebieski ogonek zawinął mu się pod brzuch, przednie łapki ułożył na swojej klatce piersiowej, a tylne prostował i zginał na przemian, dość odruchowo, nie rozumiejąc, co się dzieje, płaszcząc uszka przy głowie. Szylkretowa karmicielka obserwowała ich przez parę uderzeń serca z ciepłym błyskiem w oczach.
— Wszystkie zostaną przy nas — podkreśliła stanowczo, acz spokojnie, odbierając od partnera kociątko i układając je obok siebie, żeby go już nie stresować dłużej nadto. Kocurek wtulił się w jej futerko, chowając wręcz pomiędzy gęstymi kłosami. Wyglądał niczym dzika polna mysz, tuląca się do wysoko pnących się źdźbeł trawy na łąkach.
— A potem, jak nauczą się chodzić? — zapytał kocur, wzrokiem śledząc malucha, który teraz mógł ponownie spokojnie jeść. Potem oczami przejechał raz jeszcze po kociątkach, wracając wreszcie do pyszczka swojej drugiej połówki.
— Potem też — zapewniła Kukułka, stykając się nosami z Zającem.
— Nazwę go Fulmar. Jest do nich podobny. Wspaniałe, wytrwałe ptaki, które potrafią przetrwać niezwykle długie i męczące loty. Są one uparte i ciekawskie świata. Będą wysoko na niebie szybować nad nim, patrolując jego teren i składać mu raport odnośnie wszelkich niedogodności… — powiedział, jednak zaraz po tym Kukułczy Wdzięk zamyśliła się, a Zając zmarszczył brwi, kręcąc lekko głową i robiąc przerwę między wypowiedziami. — Nie… on wygląda na zbyt delikatnego, żeby nazywał się od potężnych fulmarów…
— Firletka — powiedziała nagle karmicielka, oblizując policzki. — Mówią o firletkach także jako o kwiatach kukułki. Jest to aksamitna roślina, myślę, że do niego pasuje — kontynuowała, a końcówka jej ogona podrygiwała lekko.
— Firletka — powtórzył kocur, uśmiechając się raz jeszcze.