Od Lilakowej Łapy

Słońce wstało znad horyzontu już jakiś czas temu, w obozie było znacznie jaśniej niż paręnaście bić serca temu. Koty zaczynały się budzić a ilość ich które spały w legowiskach znacznie się zmniejszała z każdym biciem serca. Jednak jeszcze nikt, na razie nie wychodził z jaskini służącej Klanowi Klifu za obóz. Każdy dopiero się rozbudzał, dopiero szykował do wykonywania swoich obowiązków. Nic dziwnego, że dwójka młodych kotów siedziała w obozie. Rodzeństwo obudziło się już jakiś krótszy czas temu. Cicha Łapa, jeden z nich był jak zwykle dosyć cichy. Nie mówił ani słowa, to było dosyć charakterystyczne dla brata Lilakowej Łapy. Wpatrywał się tylko od czasu do czasu w koty siedzące w obozie ciekawskim wzrokiem. To też było dosyć typowe dla kocurka. Oboje czekali obecnie na swoich mentorów, a dokładnie na to, jak postanowią wziąć ich na trening. Rodzeństwo było też mocno pogrążone w myślach. Każde w czymś innym. Lilak starając się nie myśleć o śnie (znów śniła jej się matka, dziwne), który miała tej nocy, skupiała swoją uwagę na otaczających ją kotach. Jednak odwracając swoje myśli od matki oraz patrząc na swoich pobratymców, w jej mózgu rodziła się jedna, kłująca niczym drzazga myśl. Czemu jest aż tak niska? Kotka ostatnio miała wrażenie, że nie przepadała za swoim wzrostem. Nie lubiła być niższa niż wszyscy. Czuła się przez to słaba. Była dla nich jak nieistotna mróweczka. Nie zdolna do zrobienia czegokolwiek, niezdolna do walki i bronienia Klanu Klifu. Klan Klifu, jeśli nie licząc jej brata, był poniekąd jak jej jedyna rodzina. To te koty ją przygarnęły, uratowały bez wątpienia od śmierci z takiego czy innego powodu... Kotka była wściekła, nie chciała być słaba. Co, jeśli z powodu jej słabości porzuciliby ją? Co, gdyby ktoś uznał, że jest za słaba jak na klanowicza? Fakt, nigdy nie słyszała, by ktoś został wygnany z powodu tego, że ktoś był za słaby, ale przecież każdy oprócz kociąt w żłobku był od niej wyższy. Kotce wydawało się, że od jakiegoś czasu już nie rosła. Nigdy nie była wysoka, a brat zostawił ją mocno w tyle. Warto dodać, że Cicha Łapa nie był nadzwyczajnie wysoki. Był on normalnej wielkości jak na kota w jego wieku. Zostawiał ją w tyle ze wzrostem z każdym księżycem... Choć wiedziała, że to złe, zazdrościła tego, jak wysoki w porównaniu z nią był. Kotka, choć nie potrafiła jak na ten czas uwierzyć w Klan Gwiazdy, często modliła się w duchu przed snem, żeby to było tylko czasowe, by znów zaczęła rosnąć, nie chciała być bowiem bezużyteczna dla swojego klanu. Chciała być jego wartościowym członkiem. Fakt, nie każdy w klanie nadawał się do wszystkiego, niektórzy mieli jakieś niepełnosprawności, niektórzy urodzili się nawet ze zbyt krótkimi łapkami, byli niscy. Niżsi niż ona... ale ona urodziła się z normalnymi nóżkami... Nie chciała być rozczarowaniem dla Klanu Klifu z powodu jej wzrostu. Jak poślesz kota tak małego do walki...? To nie wydawało się mądrym pomysłem, przynajmniej dla Lilakowej Łapy. Jej rozmyślania staczały się na coraz mroczniejsze rejony, kotka czuła się z tego powodu winna. Zapewne, byłoby jeszcze gorzej, gdyby nie to, że zauważyła idącą w jej stronę mentorkę. Ta szybko odwróciła jej myśli od tego i wyprowadziła je nieco w jaśniejsze rejony. W oczach Lilakowej Łapy Przepiórczy Wicher była jak dar od Klanu Gwiazdy, o ile ten istniał. Była dla niej swego rodzaju idolką, nie miała takiej od czasu gdy... została porzucona z bratem. Podziwiała ją niemalże tak samo, jak matkę. Mentorka zawsze była radosna, energiczna. Liliakowa Łapa chciałaby być jak ona. A do tego miała podobne pochodzenie do niej. Dawało to Lilakowej Łapie nadziei, że kiedyś też będzie dobrą wojowniczką mimo pochodzenia od... pieszczochów. Miała nadzieje być dobra choćby w połowie jak ona. Kotka widząc, że jej mentorka jest już blisko, ruszyła się z miejsca, wymuszając na sobie uśmiech. Nie chciała zawieść cynamonowej szylkretki złym samopoczuciem. Zwłaszcza że ta miała widocznie dobry humor, uśmiechała się. Odchodząc, Lilakowa Łapa pożegnała się tylko z bratem:
— Pa, Cicha Łapo! Byle twój mentor szybko wstał! — w jej tonie delikatnie było słychać ukłucie smutku... Musi się postarać, by jej mentorka nie usłyszała tego, gdy będzie z nią rozmawiać.
Kotka powiedziała sobie, że da radę, chociażby żeby nie zawieść Przepiórczego Wichru. Nie chciała by jej mentorka, wiedziała, że nadal tęskni za matką, że jej się śni oraz że nie to nierzadka sytuacja.
— Witamy Lilakową Łapę! Dobrze dziś spałaś? Bo mam dziś pewną niespodziankę! — wymruczała mentorka, podchodząc do niej, z uśmiechem tak ciepłym prawie że niczym same promienie słońca wydawały się przy nim zimne.
Lilakowa łapa spojrzała w górę (to było dosyć wysoko, jej mentorka miała bardzo długie nogi, a ona sama była naprawdę niska), by popatrzeć w jej zielone oczy. Te spoglądały na punkt między jej oczami, no cóż, bywało i tak, gdy twoja mentorka miała zeza. Lilakowa Łapa była ciekawa czy Przepiórczy Wicher kiedykolwiek czuła się głupio z powodu jej zeza? Czy nie lubiła go tak jak ona sama swojego wzrostu...? Raczej nie, liliowej nie wydawało się, że ktoś tak radosny martwiłby się czymś tak drobnym. Nastała cisza, ale szybko została przerwana przez liliową.
— Jaką niespodziankę, pani mentorko? — spytała żartobliwie, po czym zachichotała. Lilakowa Łapa lubiła ją tak nazywać, mimo próśb mentorki.
— Wiesz, że nie musisz tak do mnie mówić — spróbowała przypomnieć Lilakowej Łapie, po czym dodała radosnym tonem. — Będziemy mieć na treningu gości...
— Bierzemy ze sobą Cichą Łapę? Dziękuję! Wie przecież pani mentorka, jesteśmy jak dwa kawałki jednego kamienia! Najlepiej jak jesteśmy gdzieś razem, a nie rozbici i leżący gdzie indziej! To miłe z pani mentorki str... — powiedziała uradowana, przerywając własnej mentorce. Nie przewidziała, że jej wypowiedź też zostanie przerwana.
— Przepraszam, Lilakowa Łapo, ale nie dziś — rzekła nieco zakłopotana Przepiórcza Wichura, przerywając Lilakowej Łapie. Dodała po chwili do nieco zawiedzionej uczennicy. — Zamiast tego, weźmiemy ze sobą Jajeczną Łapę oraz Kurzą Łapę. No cóż, to nic, prawda? Cicha Łapa będzie trenować z tobą kolejnym razem! Masz jeszcze sporo czasu na trening, więc się nie martw.
— To nic! Jajeczna Łapa jest chyba sympatyczna. Wie pani mentorka! A skoro ona jest sympatyczna to jej siostra raczej też! — mówiła wyraźnie rozweselona, niska uczennica. Główkę kotki wypełniło też inne uczucie, nadzieja. Co, jeśli udałoby się jej zaimponować Kurzej Łapie i Jajecznej Łapie na treningu, i te chciałyby zostać jej przyjaciółkami? W każdym razie dodała po chwili pytająco: — Myśli pani mentorka, że imię Długi Lilak do mnie pasuje? Gdy raz rozmawiałam z Kurzą Łapą, ta mówiła, że by mi pasowało!
— Nie, jestem pewna, że gdy przyjdzie pora, Lśniąca Gwiazda nada ci dużo lepsze imię! Nie jesteś długa, Lilakowa Łapo, bardziej krótka, nawet bardzo krótka — wymruczała, dodając po chwili: — A teraz chodź, idziemy po Jajeczną Łapę.
— Dobrze! Już idę! Już pędzę, jak ptak po niebie! — rzekła Lilakowa Łapa, staranie ukrywając fakt, że jest było nieco żal, że inne koty zauważały jaka niska była. Wiedziała, że jej mentorka nie robiła tego złośliwie, było to w końcu łatwo zauważyć, ale żal, a nawet swego rodzaju wstyd faktycznie się pojawił.
Przepiórcza Wichura musiała tego nie zauważyć, bo uśmiechnęła się szerzej i zaczęła iść. Kotki przeszły parę kroków do gniazda, w którym Klan Klifu trzymał zwierzynę, gdyż tam właśnie znajdowała się Jajeczna Łapa wraz z Kurzą Łapą. Kurza łapa obecnie przysypiała na stojąco, a Jajeczna Łapa próbowała z nią rozmawiać. Gdy ujrzała idące w ich stronę kotki, ruda odwróciła uwagę od siostry i rzekła:
— Dzień dobry! — ton Jajecznej Łapy był przyjazny.
— Cześć, Kurza Łapo i Jajeczna Łapo, przyszliśmy wam powiedzieć, że dziś będziecie trenować z nami! Chodźcie, zbieramy się i idziemy w teren — wymruczała cynamonowa, dodając po chwili: — Dziś trochę popracujemy nad włażeniem na drzewa, a potem, zaprowadzę was do tuneli oraz popracujemy nad nawigacją.
— Dobrze, dobrze — rzekła z małym zawiedzeniem oraz niezadowoleniem w głosie, wyraźnie zmęczona, Kurza Łapa. Czyżby się nie wyspała? Lilakowa Łapa była ciekawa czemu.
— No to idziemy? — powiedziała ruda kotka
— Idziemy! Do przodu — odpowiedziała pełnym energii głosem Przepiórcza Wichura, dodając po paru biciach serca: — Za mną! Proszę iść każda za sobą, by się nie zgubić. Lilakowa Łapo, ufam ci, że je przypilnujesz, więc idziesz ostatnia.
Lilakowa Łapa poczuła ukłucie żalu, że musiała iść ostatnia. To było z powodu jej wzrostu, czyż nie? Czemu to czuła? Jej mentorka nie jest winna, czuła się głupia za to odczucie... W końcu była na tyle miła, by nie powiedzieć tego wprost. Jednak nic nie powiedziała. Zresztą nikt nic już nie powiedział, grupka uczennic po prostu podążyła za idącą w stronę wyjścia cynamonową szylkretką. Lilakowa Łapa znów przeklęła swoje zmęczenie w głowie i zaczęła iść za Kurzą Łapą.

[1396 słów]