Kropla pamiętała tę zabawę. Pamiętała też, że wtedy wydawała jej się totalnie absurdalna. Leczenie mchu… Nic nawet nie dawało do prawdziwego życia stróża. Kropla nie leczyła, podawała tylko zioła, gdy było wiele chorych. Właściwie Kropla nie robiła nic pożytecznego…
— Leczyłyśmy kawałek mchu i ratowałyśmy wyimaginowane kociaki. Byłam wtedy przekonana, że nie istnieje ważniejsza praca na świecie. W sumie nadal uważam, że jest bardzo ważna. Bez stróżów obóz pewnie szybko przestałby działać tak, jak powinien — spojrzała na kotkę. Kropla tylko wzruszyła ramionami, uciekając znów gdzieś wzrokiem. — Po prostu... z czasem odkryłam, że mnie ciągnie trochę gdzie indziej.
Wzrok kotki wylądował na wyjściu. Kropla pamiętała, że jako uczeń wychodziła tylko wtedy, gdy trzeba było nauczyć się wspinaczki. Teraz zresztą nie wychodziła dużo częściej, czasem jednak brała się z uzdrowicielami na szukanie ziół.
— Na samym początku, wszystko wydawało mi się obce. Nawet zwykły spacer poza obozem był czymś zupełnie nowym. Było tyle zapachów, śladów i miejsc, których wcześniej nigdy nie widziałam. Pamiętam, że nie mogłam przestać się rozglądać. Chciałam wiedzieć, dokąd prowadzi każda ścieżka, kto tędy przechodził i co znajduje się za kolejnym wzgórzem.
Kropla zmarszczyła brwi na te słowa. Chyba naprawdę była dziwna. Świat poza obozem ją przerażał, nie chciała go poznawać. Pamiętała bitwę z bobrami i to ile kotów nie wróciło, a ile wróciło okaleczonych, pamiętała, gdy Guziczek przyniósł rozjechane ciało Gąski. W obozie było bezpieczniej.
— Chyba właśnie wtedy zrozumiałam, że chciałabym zostać zwiadowczynią. Nie dlatego, że praca stróża przestała mi się podobać. Po prostu... poczułam, że las mnie woła. Że chcę go poznawać i pomagać klanowi właśnie w taki sposób.
Kropla uśmiechnęła się na słowa kotki. Dobrze dla niej. Każdego interesowało coś innego. Ważne, że Psianka poszła w coś, co interesowało ją.
— Ale wiesz co? Ja naprawdę cię pamiętam — dodała z ciepłym uśmiechem. — Pewnie myślisz, że dla ciebie to były zwykłe obowiązki. Przychodziłaś do żłobka, pomagałaś karmicielkom i wracałaś do swoich zajęć. Ale dla mnie to nie było takie zwyczajne. Byłaś jedną z pierwszych dorosłych kotek, które pokazały mi, że pomaganie komuś może być czymś naprawdę fajnym. Nawet jeśli wtedy ratowałyśmy tylko kawałek mchu.
Kropla poczuła, jak ciepło rozlewa się po jej ciele. Faktycznie dla niej zabawa z maluchami była trochę jednym z kolejnych obowiązków. Chciała być przydatna, chociaż w jakiś sposób…
Psianka zaczęła mówić o treningu. Kropla usiadła wygodniej i słuchała. Widziała zakłopotanie, gdy wspominała o pierwszym, pytaniu mentorki, widziała zainteresowanie, gdy mówiła o lesie. Widziała to, jak bardzo podoba jej się bycie zwiadowcą. Uśmiechnęła się.
— To trochę tak, jakby cały las opowiadał historię, tylko większość kotów nawet nie wie, że można ją przeczytać — Kropla zastanowiła się moment, ale po chwili pokiwała głową. — I właśnie dlatego chyba zostałam zwiadowczynią. Bo ciągle mam wrażenie, że jeszcze niewiele umiem. Że każdego dnia mogę nauczyć się czegoś nowego. Nie wiem, czy będę najlepszą zwiadowczynią w klanie... ale bardzo chciałabym kiedyś spojrzeć na ślady w ziemi i od razu wiedzieć, kto tędy szedł, dokąd zmierzał i czy powinien mnie zaniepokoić.
Krople chyba ujęła ta szczerość. Większość kotów jednak wpatrywała się w siebie. Jak się uprzeć to ona też patrzyła na siebie – chciała robić jak najwięcej, aby była doceniona. Psianka chciała jednak jak najbardziej pomagać innym. To dobrze! Chociaż Kropla miała nadzieję, że jej bycie miłym dla wszystkich nigdy się na niej nie odbije.
— Rohan mówi, że z czasem przestanie to być zgadywanka, a stanie się czymś naturalnym. Mam nadzieję, że ma rację. Bo naprawdę chciałabym kiedyś znać las tak dobrze, jakby był moim własnym legowiskiem — przerwała mówienie.
Kotka zamrugała kilka razy, nie rozumiejąc zmiany zachowania uczennicy.
— Wybacz mi Kroplo, trochę się rozgadałam… — mruknęła.
Kropla zaśmiała się cicho i pokręciła głową. Zamruczała uspokajająco i się podniosła.
— Wszystko dobrze, Psianko — zapewniła stróżka. — Lubię słuchać innych kotów. Wolę ich słuchać.
Jeśli w ogóle z nimi rozmawiam — dodała już w swoich myślach. Lubiła koty z Owocowego Lasu, poznała ich już trochę. Albo akurat byli u medyków, albo czegoś od niej potrzebowali. Jednak z żadnym z nich nie miała większych relacji. Rozmawiała z Kasztanką, jej mentorem Fruczakiem, i Smugą, gdy ten jeszcze żył. Z innymi kotami po prostu nigdy szczególnie nie zaiskrzyło, a kotce nie zależało szczególnie na przyjaźniach. Teraz do grona jej bliskich doszła Psianka.
— Cieszę się, że znalazłaś swoją drogę — dodała po chwili z ciepłym uśmiechem.
Spojrzała w stronę lasu. Ciekawe co by było, gdyby została wojownikiem? Albo zwiadowcą? Czy wtedy jej ojciec dalej by żył? A może gdyby była uzdrowicielem, to wiedziałaby, co robił Wiciokrzew i Smuga by żył...? Ale była tylko stróżem… Pokręciła głową i spojrzała na Psiankę.
— Jeśli chcesz oczywiście, to możesz do mnie przychodzić. Chętnie posłucham o twoich przygodach — zaproponowała cicho. — Albo ogólnie możesz przychodzić. Jeśli czegoś potrzebujesz — dodała z ciepłym uśmiechem.
— Cieszę się, że znalazłaś swoją drogę — dodała po chwili z ciepłym uśmiechem.
Spojrzała w stronę lasu. Ciekawe co by było, gdyby została wojownikiem? Albo zwiadowcą? Czy wtedy jej ojciec dalej by żył? A może gdyby była uzdrowicielem, to wiedziałaby, co robił Wiciokrzew i Smuga by żył...? Ale była tylko stróżem… Pokręciła głową i spojrzała na Psiankę.
— Jeśli chcesz oczywiście, to możesz do mnie przychodzić. Chętnie posłucham o twoich przygodach — zaproponowała cicho. — Albo ogólnie możesz przychodzić. Jeśli czegoś potrzebujesz — dodała z ciepłym uśmiechem.
<Psianko?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz