Od Aroniowego Podmuchu CD. Łabędziego Plusku

Łabędzi Plusk siedział na skraju polany. Wiatr wprawiał srebrne kosmyki futra kocura w ruch. Niebieskie ślipia pointa spoglądały na niego. Aroniowy Podmuch niepewnie postawił łapę w stronę Klifiaka. Chciał mu tyle wytłumaczyć, tyle opowiedzieć... tak bardzo za nim tęsknił. W końcu rzucił się pędem w stronę Łabądka. Lecz z każdym krokiem zamiast się przybliżyć się, coraz bardziej się oddalał się. Nic nie rozumiał z tego. Pomarańczowe ślipia napotkały niebieskie. 

 — J-ja… z-za-zawiodłem s-się.

Znów usłyszał te słowa. Poczuł jak serce mu przyspiesza, a w ślipiach gromadzą się łzy. Ból w klatce piersiowej stał się niedoniesienia. Nie, nie będzie okazywał słabości. 

 — N-nie!  — próbował brzmieć stanowczo.  — To ty zawiodłeś mnie...  — dodał ciszej. 

Lecz point już mu nie odpowiedział zniknął. Przepadł bez śladu. 

* * *

Zastępca obudził się gwałtownie, podrywając na łapy. Rozejrzał się po legowisku, lecz oprócz złych spojrzeń współklanowiczów nie było tu nic. Nic niepokojącego. Zły na siebie wbił wzrok w ziemię. Ostatnie czego potrzebował klan to słabego zastępcy. Musiał wziąć się w garść. Przecież nie będzie wiecznie cierpiał. W końcu mu przejdzie. Taką przynajmniej miał nadzieję. Nieco nieprzytomnym krokiem wyszedł na dwór. Pomimo snu czuł jak ślipia mu się zamykały. Ostatnie nie sypiał zbyt dobrze, ale wolał zgonić to na niewygodne legowisko. Pewnie Lisiaki mu dorzuciły jakiś pcheł i kamyków do środka. Mróz skutecznie go ocucił. Poranki bywały naprawdę zimne, zwiastując nadchodzącą się Porę Nagich Drzew. Aroniowy Podmuch bał się jej. Byli teraz najliczniejszym klanem, lecz prócz potęgi mieli mnóstwo gęb do wykarmienia. Kocur czasem wątpił, czy uda im się wszystkich wyżywić. Tereny Lisiaków oponowała lisy, a Pstrągowa Gwiazda nie chciała tracić wojowników na głupie rudzielce. Nie przed walką z Klanem Klifu. Nikogo nie zaskakiwało, że kotka chce ruszyć na nich. Wszyscy wiedzieli, że liderka ma jakiś uraz do nich, a pewnie śmierć jej kociąt podczas ataku Klifiaków na nich nie pomogła zalepić ran. W odróżnieniu od ataku na Klan Lisa w tej sprawie mało kto burczał pod nosem. Większość Nocniaków miała jakiś uraz do sąsiadów. Widok ich uśmiechniętych pysków na dawnych terenach rybojadów także nie pomagał. Pierwsze koty zaczęły wychodzić z legowisk. Musiał się skupić, by wyznaczyć patrole. 

 — Wężowy Pysku pójdziesz z Zawilcowym Deszczem i Szakłakowym Cieniem  — mruknął do siedzącego na boku kocura.  — No już szukaj ich  — popchnął wojownika, który znów nie kontaktował. 

Gdy ten w końcu ruszył, Aronia podszedł do przeciągającej się Owczego Futerka. 

 — Ty idziesz z Sumowym Wąsem i Białym Kłem

Kotka uśmiechnęła się lekko. 

 — Dziękuję słoneczko — miauknęła wojowniczka, podbiegając do partnera.

Aroniowy Podmuch spuścił łeb. Ciekawe, czy gdyby Łabędzi Plusk mieszkał w Klanie Nocy też mogliby wspólnie chodzić na patrole. Pokręcił łbem zły na siebie. Nie, nie mógł o nim myśleć. Wziął głęboki wdech i podszedł do kolejnych kotów. Wkrótce trzy pierwsze patrole ruszyły z obozu, a z lekkim opóźnieniem dwa łowieckie. Odkąd dwójka lisiakowych smarków uciekła podczas zgromadzenia wolność reszty została z lekka ograniczona. W obozowisku zawsze zostawała wystarczająca ilość wojowników, by stłumić bunt, a Lisiaki nie były wysyłane na patrole, w tym łowieckie. Widząc opuszczające obozowisko koty zastanawiał się, czy sam się nie przejść. Może gdzieś koło granicy z Klanem Klifu spotkałby Łabędzi Plu...

 — Nie wolno ci  — miauknął do siebie cicho. 

Musiał przestać o nim myśleć. Miał obowiązki wobec klanu, nie mógł ich zaniedbywać. Poza tym to point go odrzucił. Uciekł od niego. Zostawił go samego. Złamał mu serce. Od śmierci matki Aroniowy Podmuch nie miał nikogo z rodziny. Od ataku na Lisiaki nie miał przyjaciół. A teraz stracił kolejną ważną osobę. Był zły i smutny za razem. Sam nie wiedział co czuł aktualnie do Łabędziego Plusku. Rozumiał, że kocura zabolał fakt o tym, że czegoś mu nie mówił, ale czy miał prawo od tak go porzucić? Niczym zepsutą piszczke. Zły wbił pazury w ziemie. Do tego wszystkiego by nie doszło, gdyby nie pewien bezużyteczny kłak. Posłał wściekłe spojrzenie w stronę tej mysiej strawy. Jednooka paskuda właśnie opuściła swe legowisko, rozglądając się nerwowo po obozie. Aronia poczuł naglą potrzebę utrudnienia mu życia. Przecież nie mogło mu to ujść na sucho. Już wysunął pazury, by wymierzyć własną sprawiedliwość, gdy Pstrągowa Gwiazda stanęła mu na drodze. Zdrowe ślipie liderki spojrzało na niego.
— Możemy pogadać? — mruknęła, a kocur niechętnie kiwnął łbem.
Miał nadzieję, że nie zauważyła jego tymczasowej słabości. Przynajmniej liczył, że tymczasowej. Nie mógł tak żyć. Nie z takim zamętem we łbie. Łabędzi Plusk mącił mu myśli co chwilę rozpraszając, a jego niebieskie ślipia pełne żalu sprawiały, że Aronia miał ochotę zanieść się płaczem i nie wychodzić z legowiska. Odgonił te myśli. Musiał się skupić jeśli nie chciał stracić pozycji. W końcu Pstrągowa Gwiazda mogła posadzić kogoś innego na stołku zastępcy, gdy on był słaby i nieuważny. A nie chciał stracić pozycji, nie mógł. To jedyne co mu zostało.
— Zauważyłam, że ostatnio błądzisz z głową w chmurach — burknęła liderka, przyglądając się mu.
Aroniowy Podmuch już nastroszył sierść, by zaprzeczyć, lecz kotka go wyprzedziła.
— Zrób sobie dziś wolne — mruknęła do niego. — Odpocznij lub załatw to co cię męczy, Szakłakowy Cień przejmie na dziś twoje obowiązki
Kocur spuścił wzrok. Musiał się wziąć w garść, bo inaczej brat liderki zajmie na zawsze jego stołek.
— Dobrze — mruknął, unikając wzroku liderki. — Dzięki — dodał ciszej.
Łapy skierował w stronę posłania, licząc, że jakoś zbierze myśli i przezwycięży smutek. Bo co innego miałby zrobić? Łabędzi Plusk się na nim zawiódł. Już pewnie nigdy nie będzie chciał mu spojrzeć prosto w pysk. Pojedyncza łza spłynęła po biało-czarnym poliku. Tak bardzo chciał już zapomnieć o tym wszystkim, lecz uporczywy ból w klatce piersiowej skutecznie to uniemożliwiał.
— Czemu mi to robicie? — szepnął w stronę pochmurnego nieba.

<Łabąd patrz co narobiłeś>