Kocur wstał z rana, patrząc, jak promienie słońca głaszczą delikatnie obóz Klanu Klifu, jak i jego futro. Ciepło rozchodziło się po całym jego ciele, aż chciałoby się leżeć cały dzień i nic nie robić. Zima powoli się kończyła, nareszcie. Śnieg topniał, a zimno odchodziło wraz z porą roku. Z jego zamyśleń wyciągnął go Wzburzony Kormoran.
— Firmamentowa Łapo, zbieraj się, idziemy na szkolenie. — powiedział z uśmiechem do kocurka, który przeciągnął się, po czym wstał z ziemi. Otrzepał się, patrząc po obozie, który budził się powoli, niczym nadchodząca wiosna.
— Dobrze, ruszajmy. Dawno już zjadłem. — odpowiedział mentorowi. Ten skinął i ruszył w stronę wyjścia z obozu. Idąc przez rozległe pola patrzył na trawę, kwiaty, na zboże, które znajdowało się na Złotych Kłosach… Wszystko tak lekko budziło się po mrożącym śniegu, a jednak nadal było przyklapnięte. Dotarli do szumiącego morza, przy którym wiatr nabierał szybszego tempa. Usiedli, patrząc teraz na siebie.
— Dzisiaj nauczymy się otwierania krabów. Jadłeś jakiegoś kiedyś? Może obierała ci… — zatrzymał się na chwilę w niezręcznej, aczkolwiek wiele mówiącej ciszy. Chciał wspomnieć o jego matce, Firmament wyczuł to od razu.
— Nie, nie robiła tego. Bywa i tak. — wzruszył ramionami nie przejęty. — A więc? Pokażesz mi jak to się robi?
— Tak, tak… — Wzburzony Kormoran rozejrzał się, próbując wypatrzeć zdobycz. W końcu dostrzegł kraba, który dreptał po piasku. Powoli wychodziły na zmianę pory roku. Kocur skradł się powoli, w końcu wyskakując do góry, lądując na zdobyczy. Przyniósł ją do ucznia, trzymając ją ostrożnie. — A więc aby go otworzyć musimy najpierw mieć pewność, że nie żyje. Gdy już dobijemy go, musimy podważyć pazurami, pomagając sobie trochę drugą łapą… O tak. — pokazał kocurowi. Ten przyglądał się, dokładnie lustrując wzrokiem to, co robi jego mentor. Gdy tylko skończył, Odwrócił się, szukając kraba i dla Firmamentowej Łapy, aby ten sam mógł spróbować. Nie minęło dużo czasu do momentu, gdy w końcu udało mu się znaleźć kolejnego, aby uczeń mógł go otworzyć. Firmamentowa Łapa powoli zaczął pracować nad otwarciem kraba, aż w końcu po dłuższej chwili udało mu się to. Wzburzony Kormoran skinął głową z aprobatą.
— Brawo. Spróbujmy kolejnego.
»»————- ⚜ ————-««
Wracali teraz do obozu, powoli spacerując pomiędzy zaspami śniegu. Co ciekawe, utworzyła się ścieżka, dzięki której można było dostać się do obozu bez odmarźnięcia sobie łap, chociaż… Jego łapy błagały o pomstę do Klanu Gwiazdy. Bolały go ostatnimi czasy, być może właśnie przez śnieg… Dotarli do obozu, gdzie udało mu się dorwać dość porządny jak na tą porę roku posiłek. Wziął w pysk tłuściutką wiewiórkę, zabierając ją ze sobą gdzieś na bok, niedaleko legowiska swojego ojca. Ten właśnie rozmawiał z Postrzępionym Mrozem. Nie kojarzył aż tak bardzo kotki, z tego co wie była w żłobku razem z jego ojcem i jego siostrą, przez co nawet dobrze się dogadywali. Czy Lśniąca Gwiazda… Chciałby zastąpić Truskawkowe Pole..?
[455 słów + otwieranie krabów]
[9% + 5%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz