BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

11 maja 2020

Od Szczawika CD. Barwinkowego Podmuchu

Las był ogromny. Pełen wielu dźwięków i zapachów, które tylko przyciągały jego uwagę. Otworzył pyszczek z wrażenia, śledząc ledwo widoczny ruch liści na drzewach, bądź krzakach, gdy wiatr nimi poruszał. Promienia słońca zapewniały przyjemne ciepło, natomiast ćwierkanie ptaków swego rodzaju melodię, przyjazną dla uszu kociaka. Syn Berberysowej Bryzy, zdecydowanie nie miał ochoty wracać z tej tajnej misji. Wydawało mu się, że poza żłobkiem, nie ma nic ciekawego. Jakieś było jego zdziwienie. Oderwał się od obserwacji, lustrując ponownie spojrzeniem Barwinkowego Podmucha.
- Co robisz? - zapytał zaciekawiony Szczawik, ale gdy nie uzyskał odpowiedzi, znów spróbował. - Jakim cudem taki grubas tak cicho chodzi?
Ruchy wojownika były wyćwiczone i sprawne. Liliowemu zdawało się, że robi to bezszelestnie, z szybkością, przyjrzał się bardziej, chcąc wiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi. Nie usłyszał odpowiedzi starszego. Wypatrzył ptaki. Oblizał pyszczek. Ostatnim razem widział takie stworzonko, gdy jakiś pobratymiec przyniósł jednego mamie, by miała dość mleka, by wykarmić swoje dzieci.
- Zabijesz je? - w głosie kocurka odbiło się podekscytowanie.
- Jak się zamkniesz, to tak. Może nawet pozwolę ci zjeść trochę. - odparł czarny kocur, szykując się, by skoczyć.
Szczawik niecierpliwie przebierał łapkami w ziemi. Będzie mógł jednego spróbować? Naprawdę? Wyobraził sobie, jak jego rodzeństwo będzie mu zazdrościć, że złamał zakaz mamusi i spróbował mięsa. Po chwili potrząsnął głową, uświadamiając sobie jeden szczegół. To była tajna misja, lepiej więc, żeby o niczym się nie dowiedzieli. Westchnął smutno, siadając wygodnie na tyłeczku. Ledwo mógł wytrzymać w ciszy. Musiał. Po prostu musiał coś powiedzieć!
- Długo jeszcze? - mruknął w końcu.
Nieoczekiwany dźwięk wywołał czujność u ptaków, które poderwały się, gotowe do lotu. Barwinkowy Podmuch w ostatniej chwili na jednego wskoczył, sprawnym ruchem zabijając. Szczawik podbiegł do niego, nawet nie przejmując się faktem, że był powodem prawie nieudanego polowania.
- Zadowolony? Spłoszyłeś je. - mruknął starszy, odkładając swoją zdobycz.
- A to  nie było zaplanowane? - spytał z zaciekawieniem kocurek.
Pochylił się nad ptakiem, prawie takim dużym jak on sam, obwąchując go uważnie. Pióra troszkę śmierdziały, dziwną, nieznaną mu dotąd wonią, jednak już imponujące było to martwe zwierzę, które miało stać się posiłkiem dla klanu.
- Mogę spróbować? - spytał kocurek dla upewniania, zanim zanurzył ząbki w mięsie ptaka.
Ciężko było mu odgryźć nawet malutki kawałek. Zwyczajnie nie był do tego przyzwyczajony, ale przecież nie mógł pokazać Barwinkowi, że czegoś nie umie, albo nie spróbować. Gdy mu się wreszcie udało i przełknął pierwszy stały kawałek posiłku, pomlaskał, zapamiętując to na dłużej.
- Nie takie złe. - machnął ogonkiem.
Kolejny raz tego dnia, zaczął rozglądać się wokół. Tereny Klanu Klifu kusiły ciekawość małego kociaka. Akurat miał jeszcze dużo energii. Nie mógł się więc doczekać, by rozpocząć zwiedzanie. Spojrzał oczekująco na wojownika, oczekując ruszenia przez niego kupra, by mogli w końcu wyruszyć na dalsze wykonywanie zadań.
- Nie, ty tutaj zostajesz. - skwitował krótko, domyślając się widocznie, o co chodzi młodszemu. Przysypał ptaka ziemią, by wrócić po niego później.
- Oj, no weź, przecież jestem grzecznyyyy. - tupnął łapką o ziemię, zdradzając swoje podenerwowanie.
- Czyżby?
- Tak! Od kilku uderzeń serca, nie nazwałem ciebie grubasem. I co? Należy to docenić! - miauknął wnuk Sroczego Żaru.
Zauważył ślicznego motylka, więc zaczął skakać, chcąc tylko złapać stworzonko i zjeść. Przynajmniej chyba powinien to zrobić. Obserwował jak istotka zatrzymuję się na kamieniu. Przypadł do ziemi.
- Pokażę ci jak polują wojownicy. - miauknął cicho kocurek, skradając się w stronę swojej ofiary.
Barwinkowy Podmuch zobaczy jaki jest odważny i wtedy na pewno dokończą misję. Wybił się z tylnych łapek, prawie łapiąc motylka, który jednak zdążył się poderwać do lotu i polecieć głębiej w teren. Szczawik syknął pod nosem z niezadowoleniem.
- Poczekaj, uda mi się. - burknął liliowy, biegiem rzucając się głębiej w terytorium, musiał znaleźć swoją ofiarę.
Kocurek nie był wdzięczny losowi za łapki, które i tak były dość krótkie, co nie dawało mu aż takiej szybkości. Zatrzymał się zdyszany. Usiadł na ziemi, rozglądając się po nowym odcinku terenu, wcale nie takim przerażającym, jak mogłoby się wydawać. Poczekał aż Barwinkowy Podmuch go dogoni. Zmrużył oczy.
- Też chce polować. - wyżalił się wojownikowi, spoglądając na niego zirytowanym wzrokiem. - Naucz mnie. Teraz. Natychmiast.


<Barwinku? ❤️>
Posted by
.

1 komentarz:

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)