Od Nostalgii CD. Czermienia

Prychnęła na malca nim opuściła żłobek. Podstępny lisi gnojek jeszcze dostanie za swoje. Wbiła pazury w podmokłą ziemię, rzucając ostatnie spojrzenie na żłobek.

— Co się stało, Nostalgio? — usłyszała znajomy głos. 

Bursztyn wpatrywał się w nią zmartwiony. Napotkawszy się z jej spojrzeniem, uśmiechnął się lekko. 

—  Twój syn — burknęła niezadowolona, otulając łapy ogonem. 

Uśmiech kocura zbladł. 

—  Trudny z niego kociak, co? —  mruknął smutno. —  Ale wierze, że jeśli damy odpowiednią ilość miłości w końcu zrozumie, że nie musi być taki ciągle zły... — urwał, wbijając zmartwione spojrzenie w kociarnię. 

Nostalgia uniosła brew. 

— Raczej z tego nie wyrośnie —  fuknęła, wstając. 

Widząc smutne spojrzenie Bursztyna aż coś ją zabolało w środku. Podeszła do zmartwionego wojownika i usiadła niechętnie koło niego. 

—  Ty i Muszelka jesteście świetnymi rodzicami —  wymamrotała. —  Na pewno wyrośnie na dobrego wojownika dzięki wam —  dodała szybko, chcąc już zakończyć tą motywacyjną gadkę. 

—  Dzięki, Nostalgio —  miauknął Bursztyn, choć widziała, że nadal nie jest przekonany. —  Cieszę się, że moje kociaki mają taką ciocię jak ty —  mruknął, mrużąc oczy. 

Kotka prychnęła. 

—  Przesadzasz —  syknęła, odchodząc od kocura. 

Ruszyła w stronę stosu z piszczkami, zerkając ukradkowo na Bursztyna. Ten jeszcze chwilę wpatrywał się wejście do kociarni, po czym wziął głęboki wdech, uśmiechnął się i wszedł do środka. Nostalgia widząc to, westchnęła. Miała nadzieję, że starania wojownika nie pójdą na marne. 

* * *

Wraz z pojawieniem się Pory Zielonych Liści przyszedł upał. Wojownicy pochowani po cieniach nie byli zbyt chętni do opuszcza nich. Po raz pierwszy cieszyli się ze swojej lokalizacji obozu. Może i była ona blisko granicy z Klanem Burzy oraz narażona na zatopienie podczas ciągłych opadów, ale teraz w upalne dni nie musieli latać przez pół terytorium za wodą. Ta pluskała tuż za rogiem orzeźwiającym chłodem. Nostalgia moczyła właśnie w niej mech, by zanieść go do kociarni. Kocięta szczególnie narażone były na odwodnienie podobnie jak karmicielki. Gdy doszła na miejsce prócz stałych mieszkańców kociarni dojrzała także łysą kotkę. Golec. 

—  Witaj —  burknęła do wojowniczki, kładąc mokry mech na ziemi. 

Kocięta spragnione rzuciły się w jego stronę, ale Czermień szybko przegonił towarzystwo. 

— Ej —  fuknęła na niego szylkretka. — Nie rządzisz się za bardzo, lisi bobku? — syknęła na kocie. 

To zamiast położyć uszy jak zwykle prychnęło na nią wściekle. Nostalgia już podniosła łapę, by dać kociakowi jaśniejszy przekaz, ale Golec powstrzymała ją. 

—  Zostaw go —  mruknęła, przyglądając się siostrzeńcowi. — Dobrze, że umie walczyć o swoje —  pochwaliła Czermienia wojowniczka. —  Przynajmniej nie wyrośnie na mysią strawę. 

Nostalgia zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc do czego ta dąży, gdy zauważyła jak łysa spogląda z pogardą na Muszelkę. 

—  Oż ty lisi bobku! —  syknęła na wojowniczkę, rzucając się na nią. 

Golec zaśmiała się wrednie i sprawnie uniknęła ciosu. Najwidoczniej uważała to za świetną zabawę. Szkoda, że Nostalgia nie podzielała jej zdania. 

—  Starczy tego! —  krzyk sprawił, że obydwie kotki spojrzały w stronę żłobka. 

Wściekła Muszelka spoglądała na nie z pogardą. 

—  Jak mam wychować kociaki na dobrych wojowników, jak wy dwie ciągle skaczecie sobie do gardła —  zarzuciła wojowniczkom, mierząc je ostrym spojrzeniem. —  Pewnie od was Czermień wyłapał te wszystkie paskustwa! —  oskarżyła je, bijąc ogonem o ziemię. 

Nostalgia chciała zaprzeczyć, ale Golec szturchnęła ją. Szylkretka niechętnie opuściła uszy i odeszła wraz z łysą od żłobka. 

—  I widzisz co narobiłaś? —  zarzuciła jej Golec. 

Futro na grzbiecie Nostalgii zjeżyło się. 

—  Ja? To wszystko to twoja wina! — wykrzyczała jej prosto w pysk. 

Łysa wojowniczka zdawała się lekko zaskoczona jej reakcją, ale po chwili znów przybrała kamienny wyraz pyska. 

—  Uważaj sobie jak chcesz —  syknęła na do widzenia. 

Nostalgia poczuła jak zaraz coś w niej pęknie.

—  Nienawidzę cię! — krzyknęła i szybko uciekła w stronę wyjścia z obozu w nadziei, że nie spotka tej łysej paskudy do końca dnia. 

* * *

Widok zatopionego obozu naprawdę łamał serce. Minął zaledwie wschód słońca od ataku Nocniaków, a oni nadal nie byli wstanie pojąć co się stało. Nikt nie rozumiał czemu tamci ich zaatakowali i postanowili zniszczyć ich obozowisko. Nie, odpowiedź była tylko jedna. Byli potworami. Przebrzydłymi lisimi łajnami gorszymi od Lisiej Gwiazdy. Wściekła wbiła pazury w ziemię, ryjąc w trawie. 

— Nie martw się — mruknął znajomy głos.

Odwróciła się i ujrzała Golec spoglądającą na nią. 

— Odzyskamy ich, zobaczysz — obiecała szylkretce, podchodząc do niej. 

Nostalgia uważnie obserwowała jak ta siada koło niej. Chciała wierzyć w słowa łysej wojowniczki, ale bała się, że są tylko złudną nadzieją. Zostało ich tak niewiele, nie mieli szans przeciwko Nocniakom. 

<Czermieniu? chyba zawiesimy chwilowo sesyjke?>