Od Plamki (Plamistej Łapy)

Dzień był paskudny, lał deszcz zamieniając ziemię w błoto. ,,Może jutro przestanie padać?" pomyślała Plamka z nadzieją. Miała okazję to sprawdzić, gdyż słońce chyliło się już ku zachodowi. Jednak zanim poszła spać, starannie wyczyściła całe futerko. ,,Błota jest tyle że można by wybudować całe drzewo!" uznała, szarpiąc się z wyjątkowo ubrudzonym ogonem. Gdy skończyła, zwinęła się w kłębek na posłaniu i natychmiast zasnęła. Obudziła się w nocy, szturchana łapą. W pierwszym odruchu chciała jęknąć do Kremika, żeby się na nią nie pchał, ale po chwili zamrugała i ujrzała nad sobą Lodowy Omen i parę innych kotów. Poczuła że ktoś bierze ją w zęby i przestraszyła się. Wojownicy zanieśli ją do lasu, a dokładniej na polanę koło jakiś bardzo bujnych paproci. Upuścili ją, a ta odwróciła się do nich, by zapytać o co chodzi. Przez moment miała już w głowie czarne myśli, że przecież na pewno tak wyrzuca się koty z klanu. Jednak po chwili zaczęła myśleć w miarę normalnie. ,,Nie wyczułam oznaczeń granicznych klanu wilka. Jestem na ich terenie! Może to jakaś próba?" zastanawiała się w myślach. Pomyślała że nie ma co się zamartwiać. Jednak zaczynało jej robić się zimno, a błoto przyklejało jej się do łapek. Po chwili wahania podeszła do dużego krzewu i wcisnęła się pod gałęzie.
— Na na na... Deszcz pada.... — zanuciła by przerwać ciszę. Po chwili zasnęła zmęczona. Obudziła się czując jak krople wody na nią spadają. Najwyraźniej krzak nie był aż taki odpowiedni, by urządzić w nim legowisko. Nagle dostrzegła jakiś ruch w zaroślach. Za drzewem pojawiła się głową wojownika. A później reszta ciała. Wojownik nie powiedział nic, oprócz jednego słowa.
—Chodź — miauknął stanowczo.
— Co, co to w ogóle było? Dlaczego to robicie? Czy Kremika też zostawiliście gdzieś na noc?— zasypywała kocura pytaniami, jednak ten zdawał się je ignorować. W końcu weszli do obozu. Plamka zauważyła trzęsącego się Kremika. Chciała do niego podbiec i zapytać go, czy jego też gdzieś zostawili, jednak gdy była w połowie polany, Nikła Gwiazda zwołał zebranie.
— Klanie Wilka! Wiele kotów odeszło. Klan osłabł. Jednak mianując tych uczniów udowadniamy innym klanom że jesteśmy silni! Kremiku, Plamko, wystąpcie! — krzyknął przywódca. Plamka, nieco zdziwiona, podeszła do skały. Najpierw zostawiają ją samą w lesie, a później ktoś wywołuje ją przy wszystkich? To nie mogło się dobrze zakończyć.
— Kremiku, ukończyłeś 6 księżyców, jesteś gotowy by zostać uczniem. Będziesz się odtąd nazywać Poziomkowa Łapa, a twoim mentorem zostanie Kosaćcowa Grzywa — powiedziała. ,,Czyli to nasze mianowanie na uczniów!" Plamce jeszcze bardziej się pomieszało. ,,Jeśli chcieli nas mianować uczniami, to dlaczego wcześniej zostawili nas w lesie?" Myślała. Jednak jej analizę sytuacji przerwał Nikła Gwiazda.
— Od tej chwili ten uczeń, zwać się będzie Plamista Łapa, a jego mentorem zostanie Lodowa Sałata!— oznajmił kotom siedzącym na polanie. Plamista Łapa spojrzała na czekającą pod skałą kotkę. Nie wyglądała jakby miała ochotę czekać długo.

[705 słów]

[przyznano 14%]