Od Świergotka CD. Postrzępionego Mrozu

Od feralnego wypadku minął już nieco ponad księżyc, a Świergotek zadomowił się w nowym miejscu, jakby nigdy nie mieszkał nigdzie indziej. W końcu jego rodzice od zawsze o tym mówili. Uczyli ich tego, że każdy kociak będzie musiał kiedyś odejść, że każdy z nich będzie miał swój nowy dom i nowe obyczaje. Owszem, klan był o wiele bardziej zatłoczony i hałaśliwy niż się spodziewał, a nowe zapachy niemal zwaliły rudzielca z łapek, ale to tylko wzmagało jego fascynację. Świat przestał ograniczać się do zaledwie kilku pokoi, dywany zmieniły się w mech i trawę, a kuchnia nie była już miejscem zakazanym, tym bardziej dla młodych, które lubiły wskakiwać na blaty i badać nowe smaki. Jego łapy również stawały się coraz mocniejsze, niosły go dalej i wyżej niż kiedykolwiek wcześniej, a on chciał tę energię spożytkować. Od teraz mógł on badać niemal cały teren jaskiń, chociaż i za to dostawał krzywe spojrzenia oraz częste reprymendy ze strony innych kotów. Dzisiaj jednak Świergotek pozostawał w żłobku, męcząc wszystkich wokół swoim gadaniem, nieograniczoną energią oraz ciekawością. Wielka ściana wody, która odgradzała go od reszty świata, z każdym dniem kusiła go coraz bardziej, a wszyscy wokół zaczynali powoli męczyć się jego gadaniną. Udało mu się też podsłuchać, że nie każdy klan skrywa się za wodospadem i skrycie zazdrościł tym, których okna nie były ukryte za ogromną, głośną i mokrą firanką. Jemu bowiem pozostawały jedynie zimne tunele i podrzucane od czasu do czasu kłębki mchu, na których mógł się wyżyć.
W tych właśnie momentach cały jego świat kurczył się do małej kuleczki, którą starannie odbijał między swoimi łapami. Bez pazurów. Pazury zawsze niefortunnie zahaczały się o mech, psując całą zabawę, i chociaż instynkt kazał mieć mu je w gotowości, tak młody szybko nauczył się ograniczać ich ruchy. Zamiast tego pacał kulkę na zmianę w lewo i w prawo, czasem czając się na nią zza przeszkód, czasem zaś atakując prosto i bezpośrednio, nawet jeśli niejednokrotnie kończył przez to w ścianie. Tym razem jednak jego niekontrolowana prędkość sprawiła, że zamiast wpaść w twardy kamień, wylądował on w puchatym futrze nieznanej mu kotki.
— Przepraszam, naprawdę nie chciałem… — wybąkał, chociaż jego usprawiedliwianie się było raczej wynikiem nawyku i pośpiechu, niż faktycznego żalu za grzechy.
Od słowa do słowa, koty przedstawiły się sobie nawzajem, a Świergotek szybko przekonał się do nowego towarzysza, ochoczo go obwąchując. Znaczna część klanu regularnie wychodziła z obozu, przynosząc do niego mnóstwo nowych zapachów i zdobyczy, które wciąż były dla kociaka niczym prezenty pod choinką. Co prawda Świergotek sam nie był pewien, co to znaczy, ale rodzice zawsze powtarzali im te słowa, szczególnie gdy mówili o ich miocie.
— W klanie? W klanie jest strasznie fajnie. I nudno — powiedział, specjalnie przeciągając ostatnie słowa. — Muszę cały czas siedzieć w żłobku, gdy wszyscy inni są starsi i chodzą, gdzie chcą! Czemu nie mogę już być uczniem?
Kotka zaśmiała się na jego odpowiedź i owinęła ogon wokół łap.
— Cóż, uczniostwo funkcjonuje właśnie w taki sposób. Musisz osiągnąć wiek sześciu księżyców, dopiero wtedy jesteś gotowy na szkolenie. Ma to zapewnić, że będziesz w stanie fizycznie podjąć się szkolenia. Gdy sama je zaczynałam, nawet mając sześć księżyców, miałam wiele problemów! Choć to bardziej kwestia mojego wzrostu. — odpowiedziała młodszemu na pytanie.
— A jakbym był dużo, dużo wyższy? To wtedy przecież, bym sobie poradził, prawda? — spytał, wtulając się w nogi kotki i starając się wyglądać jeszcze bardziej uroczo i pogodnie. Na rodziców działało i na Mróz może też by zadziałało, gdyby skupienie Świergotka trwało dłużej niż kilka sekund. — Właśnie! Ty możesz wychodzić z obozu. Nie mogłabyś mnie zabrać na zewnątrz? Tylko na chwilkę? Chwilkę, chwilkę? Mogę się zawsze schować pod Tobą i nikt nie zauważy! — obiecał z uśmiechem.

<Postrzępiony Mrozie?>