Od Przepiórki

TW: Próba samobójcza i samookaleczanie

Była noc, a śnieg skrzypiał mi pod poduszkami łap, które zaczynały piec z zimna. Szłam przez las, a w mojej głowie jakby toczyła się wojna. Zaczęły napadać mnie myśli, których bałam się najbardziej, a oddech z każdym nerwowym krokiem nieokiełznanie przyspieszał. Nawet nie zdałam sobie z tego sprawy, kiedy nocny spacer na przemyślenia zamienił się w pełen bólu i przerażenia bieg, w którym serce waliło jak dzięcioł w drzewo, a co chwilę nie mogłam nabrać tchu. W pewnym momencie zauważyłam przed sobą krzaki jeżyn. Nawet nie zdałam sobie sprawy, kiedy w niego wbiegłam i zaczęłam skakać po ostrych kolcach, które bezlitośnie wbijały się w łapy. Cała zapłakana, raz po raz chwilowo piszcząca, w końcu przedarłam się przez krzewy, mając dość. Stanęłam z powrotem na śniegu, który powoli zabarwiał się szkarłatnym kolorem. Poczekałam, aż mój oddech się uspokoi, a w tym czasie kolejna fala chłodu zaatakowała mnie znienacka. Stanęłam naprzeciwko tafli wody, która aż krzyczała moje imię. Wzywała mnie. Czułam to. W końcu pękłam.
— Ja już tego dłużej nie zniosę, przeze mnie mama zginęła w samotności! A tata?! Nawet nie dostał godnego pożegnania, bo jakieś lisie serce go zabrało! Mój brat pewnie mnie nienawidzi, tak samo, jak cały klan! Mam dość! Mam dość, mam dość! — wykrzyczałam, a łzy spływały mi po policzkach niczym małe strumyczki.
Końcowo ponownie się uspokoiłam, ponieważ najmroczniejsza z moich wszystkich myśli nasuwała mi się, a ja już nie miałam siły z nią walczyć. Powoli, ciągnąc za sobą krwawy ślad, zawlokłam łapy przed samą wodę. W odbiciu ujrzałam swój pyszczek.
“Nie pamiętam, kiedy ostatni raz się uśmiechałam…”
Podniosłam zakrwawioną łapę i z czułością zdjęłam swoje symboliczne pióro zza ucha. Położyłam je na brzegu i przez przypadek kilka kropel szkarłatu padło na białą jego część. Potem to jakoś samo poszło.

★ ★ ★ ★ ★

Delikatnie zamoczyłam przednią łapę w cieczy. Woda była przeraźliwie lodowata i nie miałam pojęcia, dlaczego jeszcze nie zamieniła się w lód, ale średnio mnie to obchodziło. Zrobiłam krok w przód. I następny. I następny. Moje łapy zaczęły przeraźliwie piec. Następnie, krok po kroku, powoli drętwieć. Po niedługim czasie wody miałam już po szyję, a następnie brodę. Zaraz później rzeczywiście pływałam i nie dotykałam podłoża pod spodem. Spojrzałam za siebie, na las. Na mój dom, a potem zanurzyłam się pod powierzchnię wody. Nowa fala chłodu zalała mnie od środka i mimowolnie przeszły mnie ciarki. W miarę, jak mój ciężar ściągał mnie w dół, a oczy powoli się zamykały, w głowie pojawiały się obrazy. Były to koty. Różne koty. Najpierw, jakby nagle, całą ciemność rozjaśniły pomarańczowe oczy Miodka. Potem, mimo, iż kolor oczu się nie zmienił, podświadomie wiedziałam, że teraz ukazują mi się ślepia zaginionego Poranka albo i Chwasta. Wciąż pomarańczowe, ale już dużo starsze, jednak mimo to nadal pełne radości ślepka starszej Owocowego Lasu, Przypływ. Przez kilka uderzeń serca ostro przeszywał mnie wzrok byłej ojca, a potem sam on oraz mama. Momentalnie ognisty kolor z centrum przeszedł na drugi plan, a jego zastąpiła bujna zieleń. Kolendra. Mój uczeń. Były uczeń. Następnie ukazał mu się Topola, wraz z Jeżyną, a chwilę później Czernidłakiem. Na sam koniec ukazał mu się brąz, którego nigdy nie pomylę z żadnym innym. Puma. Pod jego czujnym i pełnym troski spojrzeniem spostrzegłam ruch pyska.
— Przepiórko. — Usłyszałam ciszy szept, zlewający się z szumem liści.
Poczułam na sobie miękkie futro stróża i ponownie usłyszałam jego ciepły i pełen miłości, lecz zarazem mocny i stanowczy głos.
— Wracaj do mnie — mruknął czule.
Poczułam za uchem znajome, minimalne obciążenie.
— Teraz lepiej. No już. Wracaj. To jeszcze nie Twoja pora.

★ ★ ★ ★ ★

Momentalnie poczułam chłód, który otulił mnie, jak matka otula swoje malutkie dziecię. Wydawało mi się, że to, co przed chwilą widziałam, trwało zarazem jedną chwilę i całą wieczność. W głowie wciąż wirowały mi niewypowiedziane słowa brata.
Oczy otworzyły mi się, a wtedy ujrzałam niewielką ilość światła. Mimo, iż łapy ledwo pracowały, z zapałem płynęłam ku górze. W uszach słyszałam jeszcze cichy szept. Dwa szepty. Znajome.
— Wracaj, nasze dziecię. To nie Twój czas.
W końcu moja głowa wynurzyła się spod tafli lodowatej wody. Nabrałam łapczywie powietrza, tnąc je z tyłu ogonem, kiedy zmierzałam ku brzegowi. Z oddali widziałam swoje pióro, które czekało na mnie. Kiedy stanęłam na twardym podłożu, a za uchem ponownie znalazła się sójcza zguba, w głowie miałam tylko jedno.
“Nie mam pojęcia, czy tylko to sobie uroiłam, czy naprawdę moi rodzice i brat się do mnie odezwali, ale jedno wiem na pewno. To jeszcze nie koniec.”