Od Drzemlika CD. Postrzępionego Mrozu

W ciągu ostatnich paru dni wydarzyło się po prostu zbyt wiele. Niesamowicie szanował swojego brata, Świergotka, który bez cienia wątpliwości zaakceptował ich nowy dom i nową rodzinę. Drzemlikowi natomiast przychodziło to z trudem. Tyle nowych pysków, tyle nowych zapachów, tyle nowych słów, stwierdzeń i historii, a to wszystko w jakiś sposób gryzło mu się z tym, co wiedział o świecie do tej pory. Klany, granice, patrole, Pięć Wąsów? Choć to nieaktualne, bo kiedyś było ich pięć, potem była trójka, a teraz Wąsów nie ma wcale? Zbyt chaotyczne, zbyt dużo sprzecznych informacji pochodzących z wielu źródeł. I czemu tam była mowa o jego bracie? Czemu Karecie, Stritowi i jemu zostały nadane nowe imiona, a Trójka został zaakceptowany? Przytłoczony, wycofał się i schował jeszcze bardziej, niż miał to kiedyś w zwyczaju. Nigdy nie przeszkadzało mu bycie obok i przyglądanie się innym, robił to świadomie, z własnej woli. Tutaj jednak czuł, jakby nie miał innego wyboru, jakby — mimo bycia otoczonym przez swoje rodzeństwo — nie miał z kim rozmawiać.
Spośród kakofonii wszystkich kotów, które przewijały się w ciągu tych dni przez żłobek, jedna kotka zwróciła jego uwagę. W teorii nie robiła niczego konkretnego — po prostu przychodziła od czasu do czasu i bawiła się z jego rodzeństwem, przynosiła im kulki mchu, opowiadała o Klanie, czyli rodzinie, do której należą i naprawdę chciała poznać wszystkich nowych mieszkańców żłobka. Naprawdę doceniał chęć zaaklimatyzowania ich, więc gdy zobaczył Postrzępioną Mróz wchodzącą do żłobka z mchem w pysku, szybko podbiegł do niej, korzystając z faktu, że całe jego rodzeństwo było obecnie zajęte, a on mógł porozmawiać z nią sam na sam. Gdy dostał do wyboru zabawę kulką, a opowieści kotki, bez namysłu wybrał opcję drugą.
— Opowieści, opowieści! — krzyknął, ciesząc się, że może w końcu usłyszeć więcej informacji o tym miejscu.
— No dobrze, dobrze! — Postrzępiony Mróz zaśmiała się, widząc entuzjazm kociaka — Więc, jakich opowieści sobie życzysz, Drzemliku? O czym Ci poopowiadać?
Młody kocur zmarszczył swoje czółko i zaczął powoli rozmyślać. No właśnie… czego chciał się dowiedzieć? Było przecież tyle rzeczy, których jeszcze nie rozumiał! Rozglądnął się dookoła. Wodospad przykuł jego uwagę i już miał o niego zapytać, ale zorientował się, że przecież to tylko woda, nie będzie z nią żadnych ciekawych opowieści. Mógł za to spróbować dowiedzieć się, co znajduje się za tą wodą. Szybko spróbował przypomnieć sobie rzeczy, o których słyszał w ciągu swojego krótkiego pobytu tutaj i znalazł coś, co go ciągle zastanawiało.
— O co chodzi z Klanami? Ile ich jest? Czy są tam inne koty? Czy są takie jak my, czy inne? Czy można z nimi rozmawiać? Jakie są? Czy jest coś poza Klanami? Byłaś tam kiedyś? A w innych Klanach? — Tama ciekawości pękła, a z Drzemlika wylała się kaskada pytań. Gdy zobaczył zalaną nimi po uszy Postrzępioną Mróz, zawstydził się i wycofał, chowając się w zakłopotaną kulkę rudego futerka, której było jednocześnie głupio, a zarazem nie mogła doczekać się odpowiedzi na zadane pytania.

<Postrzępiony Mrozie?>