Od Orzełka CD. Owieczki

 Orzełek nie wiedział jak to się stało, że do Szyszki dotarła informacja o zmuszaniu niebieskiego do wspinaczki. Niemniej jednak był temu kotu  wdzięczny. Mama nie była na niego zła, porozmawiała jedynie z mentorem dymnego kocurka, a ten trochę zmienił swoje podejście. Jabłko dalej naciskał na umiejętności młodzika - dzięki temu Orzełek był dobrym łowcą i walczącym. Przerwali jednak naukę wspinaczki na drzewa, co wiązało się z niewyobrażalną radością młodszego. Nareszcie mógł cieszyć się w pełni treningiem bez obawy, że zaraz zostanie mu zlecone nieprzyjemne zajęcie. Bał się wspinaczki na drzewa i to się raczej nigdy nie zmieni. 
Kolejny trening dwójki kocurów zmierzał ku końcowi. Dzisiaj Jabłko zrobił drobny test swojemu uczniowi, podczas którego Orzełek popisał się zdobytymi umiejętnościami. Wracali do obozu ze zwierzyną w pysku, upolowaną przez dymnego. Mógł być naprawdę z siebie dumny!
—  Mam przeczucie, że twoje mianowanie odbędzie się wkrótce. —  miauknął pewnym głosem Jabłko, pokonując kolejne dzielące dystanse.
Orzełek przeskakiwał przez większą trawę. Jego długie łapy z łatwością pokonały ścieżkę. Wyrósł na zwinnego i szczupłego kocura, ale wzrostem prawie dorównywał swojemu ojcu. Mógł więc popisać się wzrostem, ale również sierścią i barwą oczu. Z kocurka wyrósł naprawdę przystojny młodzik.
— Byłoby cudownie. —  stwierdził Orzełek. Zostać wojownikiem jako pierwszy z rodzeństwa? przecież to zaszczyt!
Nagle poczuł się gorzej. Zakręciło mu się w głowie oraz poczuł większe pragnienie. Jabłko przystanął, wbijając w niego badawcze spojrzenie.
—  Idź lepiej do Wschodu. Jeszcze się pochorujesz.
Orzełek kiwnął głową. Nie miał zamiaru kłócić się z mentorem, chociaż to pewnie nic ważnego. Kocury udały się w większy cień. Dotarcie do obozu nie zajęło im więc aż tak długiego czasu. Orzełek niemal od razu po przekroczeniu progu, udał się w stronę legowiska medyka, mieszczącego się pośród krzaków jeżyn, otaczających gruszę. Wchodząc do środka zastał go widok wyraźnie zdenerwowanego Wschodu, leniącej się Brzoskwinki oraz wpatrującej się w niego Owieczki.
— Witaj Orzełku — rudzielec dosłownie w kilka uderzeń serca ponownie stał się pogodnym śmieszkiem, jakim był zazwyczaj. Jego uczennica wstała, przeciągając się i podreptała w kierunku swojego kolegi.
— Potrzebujesz czegoś? Czy coś się stało? — miauknęła, powtarzając słowa nauczyciela, które opuszczały jego pysk ilekroć ktoś ich odwiedzał.
Orzełek uśmiechnął się lekko na jej widok.
— Trochę źle się czuję. Przepraszam za kłopot. — miauknął i zabrał się do tłumaczenia. Opisał ból głowy i słabe samopoczucie oraz pragnienie. 
— Usiądź. — Owieczka wskazała mu ogonkiem na jedno z mchowych posłań. Orzełek bez zastanowienia na nim usiadł, czekając na dalsze słowa przyszłej medyczki. Wschód ją bacznie obserwował, najpewniej śledząc postępy swojej uczennicy. Podeszła do kocurka i dotknęła łapą jego czoła. — To przegrzanie. 
Kotka poszła po mech nasączony wodą, który nałożyła na łebek Orzełka. Na szczęście dymny pojawił się porę, zanim jego objaw przerodziłby się w coś groźniejszego. 
—  Dziękuję, Owieczko. Naprawdę dobrze sobie radzisz. —  miauknął do kotki, wbijając w nią spojrzenie żółtych oczu. Wschód gdzieś wyszedł, więc zostali sami. Jego wzrok przeszyła troska. —  Jak się czujesz?
Śmierć Gąski była tragedią dla wszystkich. Ciotka nie powinna była umrzeć w tak okrutny sposób. Powinna móc cieszyć się swoimi młodymi. Czy był sens je rodzić, skoro zaraz umarły, a wraz z nimi ona? A potem Szakłak? Westchnął. Czy dla miłości naprawdę było się gotowym na takie poświęcenia? Jakoś nie potrafił sobie tego nawet wyobrazić.

<Owieczko?>

Wyleczony: Orzełek