Od Króliczego Serca

 Wszystko miał przyszykowane i przemyślane. Rada od wujka dużo mu dała i uspokoiła wojownika na tyle, że ten bez większego stresu kierował się ze Zwinką przez znajome tereny Klanu Nocy. Kotka dreptała u jego boku, co jakiś czas radośnie nawijając o udanym dniu. Króliczek słuchał jej uważnie, z uśmiechem na pysku. Do jego nosa co jakiś czas docierały zapachy lasu oraz zwierzyny. Wojowniczka zaproponowała polowanie, więc na chwilę przystanęli. Obserwował jak kotka zwinnie przesuwa się do przodu, kierowana zapachem i widokiem myszy. Była taka piękna i zdolna. Króliczek wiedział i czuł, że jego uczucia są szczere i mocne. Naprawdę kochał kotkę, chciał spędzić z nią resztę życia. Być dla niej wsparciem, przyjacielem oraz partnerem.
Ciarki przebiegły mu po grzbiecie i ledwo dał radę opanować narastające emocje. Nie mógł niczego zepsuć. Miał ochotę poderwać się do ucieczki, ale w porę się powstrzymał i poprowadzić do spokojnego miejsca, które wcześniej przyszykował. Kotka była wyraźnie zaskoczona, ale mógł przysiąc, że widział u niej również zadowolenie. Ukryta polana była spokojnym miejscem, nikt nie będzie im przeszkadzał. Szum rzeki potrafił na moment uspokoić jego niebezpiecznie szybko bijące serce. Kotka przysiadła, obserwując chłodną taflę wody. Zerknęła kątem oka na przygotowane ryby, które Króliczek odkopał i przysunął bliżej niej. Usiadł i niepewnie liznął po boku. Czy prezentował się dość odpowiednie? W jego głowie na raz ułożyło się tyle scenariuszy. Zwinkowy Ogon poruszyła zaciekawiona wąsami. 
— Sam to przygotowałeś? — Królicze Serce kiwnął głową. Przyjaciółka uśmiechnęła się promiennie. — Jest idealnie, Króliczku. 
Niebieski wziął głęboki wdech. Jego serce ponownie przyspieszyło, a w oczach odbiło się uczucie. Dasz radę, Króliczku! Dasz radę! 
— Chciałem... chciałem żeby tak wyglądało nasze dalsze życie. I wiem, że takie będzie. Idealne. Jeśli tylko będziesz przy mnie. — zdobył się na pierwsze słowa. Zaszurał łapką po ziemi ze skrępowaniem i nieśmiałością. Poczuł na sobie wzrok kotki. — B-bardzo mi się po-podobasz. 
Miał ochotę strzelić sobie w pysk za to, że w tak ważnym momencie zaczął się jąkać. Dosłownie jakby zapomniał języka. Słowa utknęły mu w pysku. Musiał je z siebie wyrzucić. W tak ważnym momencie nie mógł pozostawić wojowniczki bez dalszych, tak wyjątkowych i ważnych słów. 
— K-k... — zamknął na chwilę oczy, uspokoił oddech i ponownie je otworzył. — Kocham Cię, Zwinkowy Ogonie. Jesteś najwspanialszą kotką jaką znam. Bardzo ci ufam i czuję się przy tobie bezpiecznie. Byłaś zawsze, gdy cię potrzebowałem i... i naprawdę mi na tobie zależy. 
Zwinka milczała. Króliczek w pewnym momencie zaczął się obawiać, że powiedział za dużo. Jednak widok uśmiechniętego pyszczka kotki oraz wzruszenia w jej ślicznych oczach, skutecznie wybił mu tą myśl z głowy. Ukochana zbliżyła się bliżej i ich nosy dotknęły się w czułym geście. 
— Czekałam aż mi powiesz. — miauknęła, wtulając się po chwili w jego futro. — Też cię kocham, Króliczku.
Te słowa były dla niego najważniejsze i wiedział, że nigdy ich nie zapomni. I będzie je powtarzał Zwince każdego poranka, gdy będą się budzić wtuleni w siebie. W każdym momencie będzie jej udowadniał, że przy niej jest najszczęśliwszym kocurem na całym świecie. 
Wręczył partnerce (oh Klanie Gwiazdy, jak cudownie to brzmiało!) kwiaty i przytuleni do siebie obserwowali zachód słońca. Wtedy pierwszy raz liznął ją po pyszczku.